•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : SEAL INSIDE
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : D_Eriz
Pairing : 2727
Rate : PG
Summary : ปิดซ่อนไว้ภายใน....ไม่ต้องการให้รับรู้ถึงสิ่งใดๆทั้งสิ้น.....














[align=center].......ผู้พิทักษ์ที่ล้อมกายนาย ล้วนมีมากมาย…..



...แต่ในห้วงจิต จะมีใครเล่า?....[/align]

















[align=center].....นายเกลียด ที่จะต่อสู้กับใคร.....


......นายเกลียด ที่จะต้องทำร้ายใคร.....


......นายเกลียด ที่จะทำให้ใครเดือดร้อน....[/align]














เพราะฉะนั้น.....ปล่อยให้ฉันทำแทนเองนะ.....

อย่าได้ฝืนตนต่อไปอีกเลย.....











[align=right]เพราะฉะนั้นอย่ารับมันเพื่อฉันเลย....

ปล่อยให้ฉันแบบรับมันด้วยตนเองเถิด.....[/align]














นัยน์ตาสีทองสุกสกาวจ้องมองยังร่างที่แสนบอบบาง....นัยน์ตาสีอ่อนบัดนี้หลับพริ้มอย่างเป็นสุข ริมฝีปากสีเรื่อเผยรอยยิ้มผ่อนคลายที่ชวนให้คนมองรู้สึกเป็นสุขตามไปด้วย....

ชายหนุ่มยังคงจ้องมองร่างที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยแววตาอันอ่อนโยน แม้ร่างของเขาจะเรืองรองและโปร่งใส ไร้ซึ่งผู้ใดมองเห็น แต่ยังคงรู้สึกได้ถึงตัวตนที่คงอยู่....


ดวงเนตรทรงอำนาจละจาดร่างเล็ก สายตาเบนไปยังกระจกเงาที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียง ภาพที่สะท้อนฉายเพียงเงาของหนุ่มน้อยในห้วงนิทราแต่ไร้ซึ่งผู้ใดข้างเคียง เรียกรอยยิ้มเบาวาดบนริมฝีปากของผู้มอง

เพราะกระจกเงานั้นไม่อาจสะท้อนภาพเงาของเขาได้ ดังนั้นกระจกเดียวที่สามารถจึงมีเพียงแววตาสีน้ำตาลกลมโตสดใสคู่นั้นเท่านั้น

แต่ถึงจะส่องไปก็ไร้ประโยชน์ ยังไงรูปร่างหน้าตาของเขาและกระจกตัวน้อยนั้นก็เหมือนกันทุกประการ....อย่างไรก็ต่างกันแค่แววตา...

คิดอย่างขำๆก่อนจะมองไปยังร่างน้อยอีกครา...



นายเข้มแข็งขึ้นมากนัก....มากจนอาจไม่จำเป็นที่จะให้ใครมาพิทักษ์นิทรารมณ์อีกต่อไป.....




ความรู้สึกงี่เง่าที่เรียกว่าความเศร้าปนน้อยใจแล่นพล่านทั่วกายให้ต้องสะบัดหัวไล่ความคิด แต่พลันความคิดถึงอดีตก็ย้อนกลับเข้าสู่ห้วงคิด....





ยามอดีต.....เด็กคนนั้น เคยขอร้องเขาให้คอยปกป้องตน...........เพื่อไม่ให้คนรอบข้างต้องบาดเจ็บ


ยามอดีต.....เด็กคนนั้น เคยขอร้องเขาให้ต่อสู้แทนตน..............เพื่อไม่ให้คนรอบข้างต้องรับความเจ็บปวด


ยามอดีต.....เด็กคนนั้น เคยขอร้องเขาให้ยืนหยัดแทนตน..........เพื่อปกปักษ์รักษาคนรอบข้างเอาไว้


ยามอดีต.....เด็กคนนั้น เคยขอร้องเขาให้เป็นตัวแทนของตน......เพื่อรอวันที่ตนจะยืนหยัดได้อย่างแท้จริง





ขอร้องเขา.....เพราะรู้ดี ว่าเขานั้น.....คือ ตนเองอีกคน......




เป็นความเข้มแข็งภายในที่หลบซ่อนอยู่


เป็นความแข็งแกร่งภายในที่สัมผัสถึง


เป็นอีกด้านหนึ่งของตน ที่ยังไม่อาจแสดงให้ประจักษ์....




แต่อาจเป็นเพราะเขาปรากฏตนออกมาก่อนที่แก่นจิตแท้จะพร้อมรับ....จึงก่อเกิดการแบ่งแยกของดวงจิต....



จากหนึ่งเป็นสอง...

จากเพียงบุคคลเดียวเป็นสองบุคคล.....




และนั่น....คือสิ่งที่เขาไม่เคยให้อีกฝ่ายได้รับรู้....



ไม่เคยให้รับรู้ถึงความอ่อนโยนที่เพียรปิดซ่อน...

ไม่เคยให้รับรู้ถึงความนุ่มนวลที่สมควรไร้สิ้น....


และไม่เคยให้รับรู้แม้กระทั่ง...


‘ความรัก’





เพราะไม่เคยปรารถนาการตอบรับ…

และยิ่งไม่ต้องการระยะห่างที่อาจตามมา....





เพราะหวังเป็นเพียงผู้ที่คอยปกปักษ์มิห่างกาย....จึงไม่ต้องการให้รับรู้ถึงสิ่งใด....



















นัยน์ตาสีอ่อนลืมขึ้นอย่างง่วงงุน เวลาเดียวกับที่ร่างโปร่งใสนั้นเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงละอองบางเบาของสัมผัสอันแสนอ่อนโยน


แม้จะไร้รูปร่างให้แลเห็น แต่เขารู้ดีว่ายามเขาหลับตาลงนั้น ร่างที่อยู่เคียงข้างเสมอมานั้นเป็นของใคร รอยยิ้มอันงดงามจึงวาดผ่านบนริมฝีปากบาง....







[align=right]ฉันไม่ต้องการให้ใครเจ็บปวด........จึงรั้งไว้กับตนเอง……..


แต่ได้โปรด.......จงอย่าเอาความเจ็บปวดนั้นไปจากฉัน





ฉันไม่ต้องการให้ใครต้องทุกข์ทน.....จึงเพียรรับมันไว้เอง......


แต่ได้โปรด........จงมองข้ามตัวตนของฉัน






ฉันไม่ต้องการให้ใครต้องสูญสิ้นความรัก....จึงได้มอบมันให้กับผู้อื่นร่ำไป....


แต่ได้โปรด......จงมองข้ามความรู้สึกของฉัน







เพราะไม่เช่นนั้น.....คนที่จะเจ็บปวด จะเป็นตัวนายเอง....[/align]












ใช่ว่าเขาไม่เคยรับรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีตัวตนที่แยกออกจากตัวเขา....

แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไปเมื่อมันคือความต้องการของตัวตนอีกคน.....


ใช่ว่าเขาไม่รู้...ว่างอีกฝ่ายต้องทุกข์ทรมานเพียงใด....กับความรู้สึกที่เขาไม่อาจแบกรับมันไปได้.....




แต่เขาก็มีสิ่งหนึ่งที่ไม่อาจให้ใครรับรู้ได้เช่นกัน...





[align=right]คนคนนั้นต้องคอยปกปักษ์เขามาตลอดเพราะคำขอร้อง....

คนคนนั้นต้องหลบซ่อนอยู่ภายในเพราะการคงอยู่ของเขา....


เพราะไม่อยากให้ลำบากใจไปมากกว่านี้




‘ความรัก’ ที่มอบให้กับตนอีกผู้


จึงต้องปิดบัง...ฝังลึกลงในหัวใจ....







.....เพราะนายคืออีกตัวตนของฉัน.....ที่ฉันรักอย่างสุดหัวใจแม้นไม่สมควรก็ตาม.....[/align]











ไม่อาจให้รับรู้ถึงความรักที่มีให้.....ไม่มีวันให้รับรู้ตลอดกาล........










- END(?) -


===============================================




มันมากับความเพ้อ.....เพ้อจากรูป 2727 ที่วาดเอง = ="" ช่างทำไปด้ายยยยยยยยยย~!!


อนาถเคอะ....ฮ่าาา แต่คู่นี้เป็นหนึ่งในสามคู่ที่ชอบมากมายเลยนะ ครึๆๆ


ใครอ่านแล้วงงเก๊าะ.....โปรดทำใจ....
สงสัยถามได้ ว่างๆจะมาแร่ดตอบฮะ คิๆๆ

/จรลี~

อ๊ากกกก หลอกหลอนๆๆๆ ชอบๆๆๆ จะมีต่อมั้ยฮะ ชิมิ

โฮกกกกก!!!!~ มันมาอีกแล้ว มันมากับความเมา(?)

อยากบอกว่าเพ้อจิงๆนะเนี่ย เหอๆๆ

ชอบๆๆ

ริสเพ้อได้สุดยอดมาก >w<!!! เริ่มหลงคู่นี้ (?) ขึ้นมาซะแล้ว ฮา แต่ถ้าเราเขียนมันอาจจะหื่นออก

จริงๆความรักครั้งนี้ก็สมหวังได้นี่ =[]= อย่าเก็บต่อไปเลย เผยมันออกมาซะ!! กดเลยยย (ผัวะ!!)

ซือไฮเปอร์เมะจริงๆ TwT

>< 2727 นึกถึงรักต้องห้ามฝาแฝดเลยค่ะ (ต่างกันตรงที่ 27 อีกคนไม่มีร่างกายเท่านั้นเอง ฮา~) แต่ยังไงเสียรักนี้ก็สมหวังสินะ เพราะหัวใจเราสองเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียว !!!!! (ผั่วะ ! โดนท่านริสตะปบ)

มันมากับความเพ้อ แต่ก็ชวนโฮกมากมายค่ะท่าน

กรี๊ด 2727 ///โบกธง

เรียน ริสซี่
เรื่อง ....=[]=! เพ้อ


ทำเอาอิมุกเพ้อ2727ไปด้วยอีกคน โฮกกกก ริสสุดยอด

ชอบความรู้สึกของซือไฮเปอร์นะ สัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยอย่างแท้จริง โฮกกก

อิมุกชักหลง ... ระวังหลงกู่ไม่กลับ!


ลงชื่อ

othila(อิมุกหนีความจริง)

2727 เริ่มจะบุกตลาดฟิคแย้วหรอ อิอิ

มาเพ้อให้อ่านต่อนะ กำลังเพลินเลย

เพ้อได้ชวนคลั่งมากค่าท่านริส

แมวดำตัวนี้อ่านแล้วแทบละลาย เหมียวว

มีเพ้อๆแบบนี้เอามาอีกนะเจ้าคะ มิ๊วววว

เพ้อ...เพ้อตาม...

งื้อ.. ทำไมไม่บอกๆกันไปเลยล่ะเอ้อ

เก็บไว้ทำไม บอกแล้วกดซะ!!

///เปรี๊ยง!! โดนถีบออกนอกกระทู้ +.+

หันไปกระทูไหนก็มีแต่ 2727

แต่ก็ชอบนะฮะ^^

ทูน่า ไฮเปอร์โหมด เท่อ่ะ...

ชอบทูน่าไฮเปอร์โหมดนะ...

มันเมะดี ^^

ได้อีก... เพ้อได้อีกกกกกกกกกกก!!

โหมดไฮเปอร์น่าโฮกสุดหูรูด~ ชอบคู่นี้เเบบเพ้อๆ >w<!!

บรรยากาช่างเป็นใจ ไม่เรทก็สามารถทำได้เลือดหมดตัวได้นะเออ~