•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ก็ยังงัด XS มาหากินเหมือนเดิม
ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าตัวเองนั่งบิลท์อารมณ์นานมากกว่าจะถอยฟิคนี้ออกมาได้ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีอะไรให้จิ้นสักกะนิด
เจอ XS แบบฮาร์ดคอร์สะโพกหักกันไปหลายเรื่องช่วงนี้ ลองอะไรเบา ๆ หน่อยละกันเนอะ



Close your eyes, give me your hand, darling

Do you feel my heart beating



“สควอลโล เอกสารเมื่อกี้ทำถึงไหนแล้ว”

แซนซัสรวบกองกระดาษบนโต๊ะให้เป็นตั้ง ๆ เป็นระเบียบและปิดสวิตช์โคมไฟสูงข้างโต๊ะ เหลือแต่แสงสีส้มอ่อนของพระอาทิตย์ยามเย็นส่องเข้ามาทางกระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลัง

“เฮ้ย...!” เสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อไม่มีคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม

บนโต๊ะกระจกเตี้ย ๆ ด้านหน้าโต๊ะทำงานของหัวหน้าหน่วยวอร์ริเออร์มีเอกสารกระจัดกระจายเต็มไปหมด บ้างก็ปลิวตกอยู่ที่พื้น ส่วนผู้ที่ต้องจัดการกองกระดาษเหล่านี้นอนยาวหัวหนุนกับที่วางแขนโซฟาหนังสีดำ หลับสนิทอย่างไม่ต้องสงสัย

“เฮ้อ...” แซนซัสต้องเป็นฝ่ายลุกขึ้นมาเก็บเอกสารที่กระจายเกลื่อนไปไว้บนโต๊ะของตัวเอง ไหนบอกว่าจะช่วยอ่านช่วยดูเอกสารให้ไม่ใช่เรอะ ดันหลับไปซะงั้น
ใจจริงเขาอยากจะกระชากผมสีเงินยาวสลวยนั่นแทนการเรียกให้ตื่น แต่ไหน ๆ วันนี้ก็จิกหัวใช้มันมาทั้งวันแล้ว สงสัยคงเหนื่อย จะยอมปล่อยสักครั้งก็แล้วกัน

ชายหนุ่มร่างสูงถอดเสื้อคลุมสีดำแล้วห่มให้กับผู้ที่นอนหลับ ก่อนจะเอนตัวพิงกับพนักของโซฟา พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นมือที่โผล่พ้นเสื้อคลุมออกมา

มือขวาของสควอลโลนั้นมีสีอ่อนเนื่องจากใส่ถุงมืออยู่เป็นนิจ นิ้วเรียวยาวดูบอบบางเหมือนมือของคุณชายที่ไม่เคยตรากตรำทำงานหนัก


“เชอะ...”


มือขาว ๆ นั่นทำให้แซนซัสนึกถึงเรื่องเรื่องหนึ่ง

สำหรับเขาที่ไม่มีความทรงจำในช่วง 8 ปีที่ผ่านมา เหตุการณ์ครั้งนั้นมันช่างชัดเจน เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...




ปัง!!...ปัง!!...

ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวยืนอยู่ที่ชายป่าด้านหลังคฤหาสน์หลังมหึมา
เขาชักปืนลูกโม่จากซองปืนข้างเอวอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเลือดเล็งกระทะโลหะเล็ก ๆ ที่แขวนไว้กับกิ่งไม้ห่างออกไปหลายเมตรและยิงกระทบเป้าหมายอย่างแม่นยำ

ปัง!!...

กระทะสะบัดไปตามแรงกระสุน ระหว่างที่มันยังหมุนอยู่เขาก็ชักปืนด้วยมืออีกข้างและยิงออกไป รอยกระสุนส่วนใหญ่อยู่ที่จุดกึ่งกลางกระทะ ไม่มีรอยไหนหลุดไปที่ขอบเลย

ฟิ้ววว...

สายลมพัดเส้นผมสีดำสั้น ๆ ของเขา ยอดไม้ไหวลู่ไปตามกระแสลม

ชายหนุ่มตรวจปืนก่อนจะเก็บใส่ซอง ลมแรงทำให้กระสุนพลาดเป้า


ปัง!!...

ทันใดนั้นเขาก็ชักปืนขึ้นมายิงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ยิงไปที่โคนต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไป


“ออกมาซะถ้าไม่อยากตัวเป็นรูพรุน”


คำเตือนของแซนซัสได้ผล ร่างสีขาวรีบวิ่งออกมาจากหลังต้นไม้

“อะ...โทษที ๆ” ท่าทางเด็กหนุ่มวัย 14 ยังตกใจกับลูกกระสุนเมื่อกี้ไม่หาย ดวงตาสีเงินดูตื่น ๆ ส่วนเส้นผมสั้นสีเดียวกันนั้นปลิวไสวสะท้อนแสงแดด

“ไอ้หนูมือเดียวหรอกเรอะ”

...ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ทุ่มทุนตัดมือตัวเองเพื่อให้ได้วิชาดาบเส็งเคร็ง ให้ตายฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก

“มีธุระอะไร”



“หา...!? นี่แกยังไม่ได้เข้าพิธีสาบานตนอีกเรอะ!?” แซนซัสอุทานด้วยความแปลกใจ

พิธีสาบานตนเข้าเป็นสมาชิกของมาเฟียจะมีขึ้นเมื่อรับสมาชิกเข้ามาใหม่ ผู้ที่อายุมากที่สุดจะเป็นผู้ทำพิธี และต้องมีพยานร่วมพิธีอย่างน้อย 3 คน

“ก็พวกแก่ ๆ ทั้งหลายมันบอกว่าฉันยังเด็กไปมั่งล่ะ ฝีมือไม่ถึงบ้างล่ะ เลยไม่ได้ให้ฉันเข้าพิธีตั้งแต่ที่เข้ามาตอนแรก” สควอลโลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ บ่นเป็นหมีกินผึ้ง
“แต่ตอนนี้ฉันชนะเทพกระบี่ได้ พวกนั้นเลยบอกว่าฉันเก่งพอที่จะเข้าพิธีแล้ว ทีนี้ฉันก็จะได้เป็นมาเฟีย เป็นสมาชิกหน่วยวอร์ริเออร์เต็มตัวสักที!”

ฝ่ายตรงข้ามพ่นลมหายใจแรง ๆ
“ฉันไม่อยากได้ลูกน้องมือเดียวหรอกว่ะ ไอ้หนูอย่างแกมันจะไปทำอะไรได้”

“อย่าดูถูกนะเว้ย! รอให้มือเทียมที่สั่งไว้มาก่อนเถอะ จะโชว์ฝีดาบให้ดูเป็นขวัญตา!”
“แล้วนี่แกอยากให้ฉันไปเป็นพยานร่วมพิธีกับแกด้วยทำไม ทางนั้นเขาจัดคนเอาไว้อยู่แล้ว”
“ฉันขอเอาไว้อ้ะแล้วว่าจะฉันจะพานายไปด้วย ขอร้อง ล่ะ น้า...” ฉลามน้อยพยายามใช้ลูกอ้อน ซึ่งดูไม่เข้ากับบุคลิกเจ้าตัวเอาเสียเลย
“เสียเวลาฉันเปล่า ๆ คนอื่นมีเยอะแยะไม่รู้จักไปขอ มาขอฉันเพื่อ”


“...ก็ฉันอยากให้คนที่ฉันอยากฝากชีวิตไว้ ได้เห็นว่าฉัน...ไม่ใช่ไอ้เด็กไร้ประโยชน์อีกต่อไปแล้ว”


แซนซัสหันหน้ามองเด็กหนุ่ม
“...ปกติมันต้องฝากชีวิตไว้กับหัวหน้าแฟมิลีไม่ใช่เรอะ มาฝากกับฉันนี่แกคิดได้ไงฟะ”

...ฝากไว้กับผู้ที่คิดจะทรยศวองโกเลอย่างเขา...

“ช่างหัวรุ่นที่ 9 เถอะน่า...ฉันตัดสินใจแล้ว ว่าจะขอติดตามนายไปชั่วชีวิต!” สควอลโลยืนยันคำพูดที่กล่าวไปเมื่อต้น “คนที่ฉันเคารพมีนายคนเดียวเท่านั้น”

เขาสูดลมหายใจเข้า

“เพราะฉะนั้น ช่วยเป็นพยานในพิธีสาบานตนของฉันหน่อยเถอะ ฉันขอร้อง”

นัยน์ตาสีเงินนั้นมีเพียงความเชื่อใจผู้ที่อยู่ตรงหน้าและความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ปราศจากความเคลือบแคลงสงสัยใด ๆ


“...ตกลง” แซนซัสเอ่ยในที่สุด

“ฮะ!? จริง ๆ นะ?” ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกาย
“ก็เออสิ”
“ไชโย! ขอบคุณมาก! ๆ ๆ” สควอลโลดีใจแทบจะกระโดดกอดคนตรงหน้า

“อย่าทำตัวกระดี๊กระด๊าอย่างนั้นได้ไหมวะ เดี๋ยวปั๊ดเปลี่ยนใจซะนี่” ชายหนุ่มสวนกลับด้วยคำพูด “แล้วแกจำคำสาบานที่จะต้องพูดในพิธีพรุ่งนี้ได้หรือยัง”

“ท่องขึ้นใจแล้วล่ะน่า...ไม่ต้องห่วง”
ฝ่ายตรงข้ามยิ้มร่า

“ดูขลังดีเนอะ มีบอกว่าจะถูกไฟเผาทั้งตัวถ้าทรยศด้วยล่ะ”

แซนซัสเบือนหน้าไปทางอื่น คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนโกรธอะไรบางอย่าง


“...ไฟแค่นั้นน่ะ หยุดฉันไม่ได้หรอก”


“เอ๋...” เด็กหนุ่มมองอีกฝ่ายงง ๆ

“ฉันกลับล่ะ” แซนซัสลุกขึ้นและเดินไปทางคฤหาสน์แทนการตอบคำถาม

...เรื่องนั้นแกไม่สมควรรู้...



“เฮ้ย จริงเปล่าวะที่คนทำพิธีให้ไอ้เด็กนั่นคือท่านรุ่นที่ 9 น่ะ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ใช้เส้นใครฟะเนี่ย!”
“ก็ไอ้แก่เปาโลมันดันป่วยไข้โป้งพอดีนี่หว่า...”
“งี้ก็มีแต่พวกตำแหน่งสูง ๆ เป็นพยานน่ะสิ”
“เอ้อ...ได้ข่าวว่าหัวหน้าหน่วยก็เป็นพยานให้กับเจ้าเด็กนั่นด้วย”
“โหย...! อิจฉาชะมัด!”
...


ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

แซนซัสในชุดสูทสีดำสนิทรออยู่หน้าประตูห้องพักซึ่งมีไว้สำหรับสมาชิกที่อยู่ประจำ ตอนนี้เวลา 8.40 น. อีก 20 นาทีก็จะเริ่มพิธีสาบานตนของเจ้าของห้อง

“คร้าบ! ๆ เสร็จแล้ว ๆ” เสียงของสควอลโลดังขึ้นก่อนที่เขาจะเปิดประตูพรวดออกมา “ไปกันเถอะ!”

บุรุษสีดำไล่สายตามองเด็กหนุ่มสูทสีเทาเข้มตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เนคไทผูกเบี้ยว ผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อยัดไม่ดี กระดุมสูทก็ติดไม่ครบ”

เจอคำติเป็นชุดแบบนี้ฝ่ายตรงข้ามก็ต้องรีบแก้ โดยเริ่มจากเนคไทก่อน แต่ท่าการใช้มือขวาข้างเดียวกับข้อมือซ้ายดึง ๆ ขยำ ๆ แถบผ้าตรงคอนั้นทำให้แซนซัสถอนหายใจเฮือกใหญ่ มิน่าล่ะ ถึงไม่เคยเห็นมันแต่งตัวเรียบร้อยเลยสักวัน

“เห็นท่าผูกเนคไทของแกแล้วอารมณ์เสียว่ะ มานี่ ฉันทำให้!” ร่างสูงปลดเนคไทที่พันกันยุ่งของเด็กหนุ่มออกอย่างรวดเร็ว “อย่างนี้กว่าจะเสร็จคงพรุ่งนี้พอดี”

“...ขอบคุณ” สควอลโลจึงรีบติดกระดุมสูท และจัดผ้าเช็ดหน้าให้สวย ๆ “...คนที่ทำพิธีสาบานตนให้ฉันเป็นรุ่นที่ 9 จริง ๆ เหรอ”
“...เออ” ดูเหมือนผู้ที่ผูกเนคไทให้จะไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
“โห...! ยอดเลย”

“...มันน่าดีใจตรงไหน”

ร่างเพรียวรู้สึกว่าเนคไทที่ผูกใหม่นั้นรัดลำคอแน่นจนอึดอัด

“ทะเลาะกับรุ่นที่ 9 อยู่หรือไง” เขาพยายามใช้นิ้วคลาย ๆ ปมเนคไทออก ทำให้หายใจสะดวกขึ้นมาบ้าง
“หุบปากเลยแก ไปกันได้แล้ว” แซนซัสตัดบทและเดินนำไปก่อน
“...พ่อลูกดีกันไว้ก็ไม่เสียหายนี่”

...พ่อ...งั้นเรอะ...

ทันใดนั้นแซนซัสก็หยุดเดิน


“อย่างแกจะไปเข้าใจอะไร!!”


คำตวาดถือเป็นการสิ้นสุดบทสนทนา

สควอลโลได้แต่เดินตามร่างสีดำ ไม่ปริปากพูดอะไรอีก



ภายในห้องมืดสลัว ประดับประดาไปด้วยของเก่า หรูหรา ซึ่งเหมือนกับจะบอกถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของวองโกเล
ด้านหลังของเด็กหนุ่มผมสั้นสีเงินนอกจากหัวหน้าหน่วยวอร์ริเออร์แล้วคือผู้ที่มีตำแหน่งสูงในแฟมิลี 3 คนซึ่งบางคนเขารู้จักเพียงแต่ชื่อเท่านั้น

และเบื้องหน้าของเขา ผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สลักลายวิจิตรงดงาม

หัวหน้าวองโกเลแฟมิลีรุ่นที่ 9 ...ทิโมทิโอ

“บ้านหลังนี้...” น้ำเสียงของชายสูงอายุนั้นจริงจัง และมีอำนาจ “มีไว้เพื่อปกป้องผู้ที่อ่อนแอ จากการข่มเหงของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า”

สควอลโลหงายมือให้กับรุ่นที่ 9 เขาประคองมือของเด็กหนุ่มไว้ ก่อนที่จะใช้มีดคมกริบกรีดที่นิ้วเรียวยาวนั้น

เสื้อสีขาวของนักบุญในภาพถูกย้อมเป็นสีแดงสดจากเลือดปลายนิ้ว

หัวหน้าแฟมิลีวางภาพนักบุญลงบนฝ่ามือของสควอลโล
และมันก็ถูกจุดให้ลุกไหม้จากไฟดับเครื่องชน
ห้องมีแสงสว่างขึ้นจากเพลิงบนฝ่ามือของเด็กหนุ่ม

เขาเริ่มเอ่ยคำสาบานอย่างชัดถ้อยชัดคำ ไม่สะทกสะท้านต่อความร้อนบนมือ
สาบานว่าจะซื่อสัตย์ จงรักภักดี และปฏิบัติตามคำสั่ง ของหัวหน้าวองโกเลแฟมิลีรุ่นที่ 9 เท่านั้น...

ระหว่างที่กล่าวคำสาบานอันเนิ่นนาน ร่างสีเทาพยายามขยับมือ ไม่ให้เปลวไฟโลมเลียผิวอยู่จุดจุดเดียว
โดยปกติแล้วสามารถใช้มือทั้ง 2 ข้างคอยเปลี่ยนมือรองรูป แต่เขาไม่อาจทำแบบนั้นได้


“ขอให้เนื้อหนังขอข้าถูกเพลิงแผดเผาจนมอดไหม้ดุจนักบุญผู้นี้ ถ้าหากข้าไม่สามารถรักษาคำสาบานเอาไว้ได้”


เด็กหนุ่มกล่าวปิดท้าย พร้อม ๆ กับที่เปลวไฟได้ดับลง



“โอ๊ยยย~~~!!! แสบบบ!!!”

สควอลโลร้องลั่นเหมือนกับอดมานานเมื่อแซนซัสเปิดก๊อกน้ำเย็นเฉียบรดมือของเขา

“อย่ามาสำออย มือซ้ายยังตัดได้ แค่นี้ไม่ต้องมาแหกปาก” ร่างสูงดึงมือของฝ่ายตรงข้ามที่พยายามจะหนีน้ำเอาไว้ “ฉันจะปฐมพยาบาลให้แล้วรีบไปหาหมอซะ ลูกน้องไม่มีมือฉันรับไม่ได้โว้ย”

หลังจากให้มือแช่น้ำเย็นประมาณครึ่งชั่วโมง แซนซัสก็ใช้ผ้าพันแผลไฟลวกที่มือของเด็กหนุ่ม

มือของสควอลโลเมื่อเทียบกับแซนซัสแล้วขนาดต่างกันพอสมควร เรียวยาว บอบบาง


...มือเล็ก ๆ นี่หรือคือมือของผู้ที่จะคอยติดตามคนอย่างฉัน...

...แค่โดนไฟเข้าหน่อยก็แหกปากซะหนวกหู ไฟนั้นน่ะ เมื่อเทียบกับที่จะเจอหลังจากนี้ มันก็แค่ของเด็กเล่นเท่านั้น...


“สเพลบี สควอลโล”

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นเมื่อถูกเรียกเต็มยศแบบนั้น
เขารู้สึกว่ามือนั้นถูกบีบแรงขึ้น


“แกแน่ใจแล้วหรือ ว่าจะร่วมทางไปกับฉัน”


นัยน์ตาสีแดงมองตรงไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย เหมือนจะเค้นหาคำตอบ



“ที่ฉันอุตส่าห์ลงทุนตัดมือตัวเอง ลงทุนให้มือโดนไฟเผา มันยังไม่พอที่จะให้นายรับรู้อีกเหรอไง”

นัยน์ตาสีเงินนั้นตอบว่า อย่ามาดูถูกฉลามตัวนี้เด็ดขาด

“ฉันบอกว่าจะติดตามนายไปตลอดชีวิต ฉันจะไม่มีทางกลับคำ แล้วก็...

ถ้าเกิดอะไรขึ้น...ฉันก็พร้อมที่จะโดนเพลิงเผาไปพร้อมกับนาย”


ดวงตาของแซนซัสเบิกกว้าง

“...พร้อมแล้วสินะ เจ้าฉลาม”

เขาปล่อยมือของเด็กหนุ่ม

...พร้อมแล้ว ที่จะเดินทางบนถนนที่ลุกไปด้วยเปลวเพลิงบรรลัยกัลป์




แซนซัสช้อนมือของสควอลโลขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

...มือ...ใหญ่ขนาดนี้แล้วหรือ...

ผู้ที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ไอ้หนูที่เขาต้องคอยผูกเนคไทให้อีกแล้ว

เป็นวอร์ริเออร์เต็มตัว ที่บอกว่าจะติดตามเขาตลอดไป


...แกเข้าใจไหม

...แกรู้สึกเหมือนกับฉันไหม

...หรือว่าฉันแค่ฝันไป


แซนซัสจุมพิตที่หลังมือสีอ่อนนั้นอย่างนิ่มนวล

...แทนคำขอบคุณ

...แม้ถูกเปลวไฟแผดเผาไม่มีที่สิ้นสุด


...แต่ถ้ามีแก ฉันก็ยินดี...



Close your eyes, give me your hand, darling

Do you feel my heart beating

Do you understand

Do you feel the same

Am I only dreaming

Is this burning an eternal flame


Fin

----------
เพลงอย่างเก่า ของ The Bangles : Eternal flame น่ะ ตัดท่อนฮุกมาใช้ซะหน่อย
ส่วนพิธีรับน้องก็เอามาจากบทความแปลเรื่องมาเฟียที่เราแปะอยู่ที่ห้องนั่งเล่น (ไม่ได้อัพเดตนานแล้ว ไม่รู้หล่นไปถึงไหน = =")

สรุป มันเอาของที่สต็อกไว้มาผสมกันนี่เอง ได้เป็นฟิคอีกเรื่อง เหอ ๆ

ท่าน accel นี่ชอบทำให้ข้าน้อยต้องกรีดร้องอยู่หน้าจอคอมเรื่อยเชียว


โอยๆๆ น่ารัก ทำไม XS น่ารักอย่างนี้ XS จงเจริญ

พิธีสาบานนนี่ดูขลังดีนะคะ แต่คำสาบานที่สควอโล่ให้แซนซัสเป็นสิ่งที่ทำให้คนอ่านแทบะร้องให้

สมแล้วที่เป็นภรรยาตามกฏหมายของแวนซัสนะน้องหลาม (โดนท่าน cccel ตบแอ้ก)

ไม่ได้ฝันไปหรอกแซนซัส อยู่ด้วยกันมานานตั้งขนาดนี้เชียวน่ะ
2 คนนี้ สุดๆจริงๆแหละค่ะ แบบว่าก็(แอบ)ตามอ่านฟิกของท่าน accel แล้วมันโดนทุกเรื่องเลยค่ะ

เรื่องนี้ก็ด้วย แซนซัสกับสควอลโล่ น่ารักมากๆ
มันเหมือนกับว่าสควอลโล่รู้เลยว่าแซนซัสตั้งใจจะทำอะไร แต่ไม่ว่าจะทำอะไรก็คงจะตามกันไปถึงสุดนรกเลยสิน่ะ (ไม่ใช่ ดีเกรย์ฯ น่ะ ^^!)


ปล.ขอสารภาพความจริงว่าพอเริ่มย้อนอดีตแอบคิดเป็น SX ค่ะ ^^!

โอ๊ยยยยย อ่าน XS ของท่าน accel ตอนนี้แล้วรู้สึกว่าเป็นตอนที่่โดนที่สุดเท่าที่เคยอ่านซี่รี่ยส์นี้เลยอ้ะ ตอนที่เฮียแซนทำแผลให้เจ้าโล่ แล้วคิดว่าเจ้าหมอนี่มันพร้อมแล้วที่จะลงกองไฟด้วยกันแล้วขนลุกเลยยยยย ชอบมากกกกก >_< ดูมันหนักแน่นแล้วรู้ใจกันดีมากกกกกก *กรี๊ด*

แล้วอารมณ์ก็เปลี่ยนเป็นซึ้งอ่ะ ชอบเลยง่ะ ก็ตอนที่เฮียแซนจุมพิตมือของสควอลโล่ที่แม้ใหญ่ขึ้นแต่มันก็ไม่เคยเปลี่ยนไป "แม้ถูกเปลวไฟแผดเผาไม่มีที่สิ้นสุด แต่ถ้ามีแก ฉันก็ยินดี" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ชอบๆๆๆๆๆ โดนใจจอร์จมากกกกกก

ปกติรู้สึกกะคู่นี้เฉยๆ จะมาคลั่งก็ฟิคนี้แหละ กรี๊ดดดดดดด >O<

ซิกๆ ยอดเลยนายท่านครับ
คู่นี้ไม่มีใครเกินอีกเเว้วววว

อ๊ากกกกก Sสุดยอด แซนซัสเอ๋ยเขาไม่ใช่เด็กน้อยในวันวานอีกแล้วแหล่ะ

กี๊ดดดด มากเลยค่ะท่าน ให้ความรู้สึกแบบถ้าตายต้องตายตกไปตามกันมากๆ
จะรออ่าน XS เรื่องต่อไปนะคะ

ปล เรามาสร้างลัทธิ XS ให้เฟื่องฟุ !!!!! เย้

กรี๊สสสสสส
XSมันสุดยอดบอมบาเย่อะเซ่ดาเฮ้ มากคร๊าบบบบบบบบบบบ
แซนซัสเป็นคนทำแผลให้ด้วยง๊ะ > <
ชอบฟิคของท่าน accel ทุกเรื่องเลยเน้อ

ไม่ใช่แฟนคู่นี้นะ แต่อ่านแล้วดันชอบ เห้นด้วยเลยให้อารมณ์ประมาณว่า เรามาตายตกไปตามกันซะเถอะ เห็นภาพบรรดาวอริเออร์พร้อมใจกันเดินลงนรกเลย

โฮก!! สุดยอดเลยค่า ถึงคราวนี้จะไม่มีเรื่องหวานๆหรือเรทๆแต่ก็สามารถได้ใจข้าพเจ้าไปเต็มเลยนะเนี่ย เป็นการบ่งบอกว่า ถึงไม่เรทแต่คู่นี้ก็สามารถเรียกเสียงกรี๊ดได้น้า

อ่านแล้วเห็นได้ชัดเลยถึงความภัคดีของสควอโล่และความมุ่งมั่นและห่วงใยที่แซนซัสมีให้เจ้าตัวน่ะ แบบว่าเป็นลักษณะของเจ้าตัวเด๊ะๆเลยอ๊ะ

พออ่านฟิกนี้จบ ความรู้สึกที่ปกติก็แทบจะละเมอถึงแต่คู่นี้แล้ว คราวนี้ดูท่าว่าแม้แต่นอนเจ้าสองตัวนี้ต้องตามไปหลอกหลอนแหงๆเลย

ประทับใจสุดๆเลยค่า ซึ้งเกินคำบรรยายไปเลยค่า!!

อุ๊กกกก น่ารักดีจัง

แซนซัสจุมพิตที่หลังมือสีอ่อนนั้นอย่างนิ่มนวล

...แทนคำขอบคุณ

...แม้ถูกเปลวไฟแผดเผาไม่มีที่สิ้นสุด


...แต่ถ้ามีแก ฉันก็ยินดี...


อ๊ากกกก ทนไม่ไหวแล้ว น่าร๊าก

/me ลงไปนอนดิ้นพลาดๆ

ทุกเรื่องของพี่ accel สนุกมากๆครับ >///w///<

ชอบคู่นี้จังเลย =3= งุงิๆ

โฮกกกกกกก น่ารักอ่ะค่ะ กับการหวนไห้อดีตของบอส เสียดายจริงๆที่สควอลโล่ไม่ทันตื่นมาดูบอสทำอะไรซึ้งๆแบบนี้

ชอบความสัมพันธ์แบบ xs จังเลย..... บอกไม่ถูกแฮะ.... แต่มันเป็นความสัมพันธ์แบบที่ตัดให้ขาดไม่ได้ง่ายๆ....

อ่านฟิคของท่าน accel แล้ว.... ชักจะติดซะแล้วซี~~