•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โอ๊ววววววว ในที่สุดยูก็ทำใจกล้าเอาฟิคตัวเองมาลงจนด้ายยยยย ทุกคนให้การต้อนรับยูด้วยนะค้าาาาาา กิ๊วๆๆๆ
เนื่องจากยูเป็นคนที่พิมพ์ได้ช้ามั่กๆ เพราะงั้น การต่อในแต่ละตอนคงจะไม่เร็วนักหรอกนะคะ! ยูไม่ได้ดองนะเอ๊อ
เรื่องนี้คิดชื่อฟิคไม่ออกเลยค่ะ เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักเท่านั้นเอง...เพราะงั้น..ฉากบู๊ต่อสู้ดุเดือดคงจะไม่ได้เห็น
ในเรื่องนี้อย่างแน่นอน(เพราะยูแต่งไม่เก่งด้วยล่ะค่ะ!!)

เรื่องนี้เซอร์วิสสาวก 1827 โดยเฉพาะค่ะ!!!


Fiction reborn : Story of love
Paring : 1827
Rate : ตอนนี้ยังไม่เรทเน้อ
By : Urius
Part I

โครม!!! เพล้งงงง!!!!!
“แย้กกกกกกกกกกกก!!!!!”
เสียงโครมครามรับอรุณจากบ้านซาวาดะดังขึ้นเป็นรอบที่นับไม่ถ้วนของเดือน คุณนายเจ้าของบ้านหัวเราะอย่างอารมณ์ดีระหว่างจัดโต๊ะอาหารเช้า
“ซือคุงเนี่ย ร่าเริงแต่เช้าเลยน้า”
เสียงโครมครามและเสียงฝีเท้าจากชั้น2ยังดังลงมาอยู่เป็นระยะๆ จนในที่สุดเสียงนั้นก็ดังลงมาตามบันได นานะมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตนที่วิ่งหน้าตาเหวอลงมาทั้งๆชุดนักเรียนที่ยังใส่ไม่เรียบร้อย
“อย่าเอาปืนมาขู่กันอย่างนี้เซ่! รีบอร์น!!!”
“กินข้าวให้เสร็จภายใน 5นาทีไม่งั้นดังเปรี้ยงแน่นะเฟ้ย”
เด็กต้องสาปผู้รับหน้าที่ครูสอนพิเศษถิอปืนจ่อเด็กนักเรียนของตัวเองพูดขู่ทีเล่นทีจริง แต่สึนะที่กำลังยัดข้าวเช้าใส่ปากแบบดับเครื่องกินนั้นรู้อยู่เต็มสมองว่าไอ้หมอนี่มันไม่เคยพูดเล่น!!!
ไม่ต้องให้ถึง5นาที ว่าที่วองโกเล่รุ่นที่10ก็จัดการคว้ากระเป๋าเตรียมวิ่งออกจากบ้านหนีวิถีกระสุน ก่อนต้องชะงักด้วยเสียงเรียกของมาดา
“ซือคุง เดี๋ยวก่อน”
“ฮะ? แม่” สึนะที่ยังสวิงขาวิ่งจ๊อกกิ้งอยู่กับที่หันมาถามมองกล่องข้าวที่มารดายื่นมาให้อย่างงงๆ
“อย่าลืมข้าวกล่องสิจ๊ะ”
“อะ..ขอบคุณมากฮะ” พยักหน้ารัวๆ ยื่นมือออกไปรับข้าวกล่องใส่กระเป๋าแล้วก็ต้องตาเหลือกรีบยันโครมเปิดประตูบ้านแทบไม่ทันเมื่อได้ยินเสียงรีบอร์นนับถอยหลัง
“5...4...3...2...”
“ไปล่ะคร้าบบบบบบบบบบบบบ”

-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

“เฮ้อ จบไปอีกคาบ พักเที่ยงซะทีน้า” เสียงอ่อนระโหยของคนขี้เกียจเรียนดังขึ้นทันทีที่อาจารย์ประจำวิชาออกจากห้องไป สึนะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ รอเวลาให้มีสียงโหวกเหวกอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหูเพื่อชวนเขาไปกินข้าวเที่ยงอย่างทุกที
“ท่านรุ่นที่สิบคร้าบบบ!!”
.....นั่นไง...มาแล้ว...
“อืม...โกคุเทระคุง” สึนะส่งเสียงตอบรับก่อนยกหัวขึ้นมามองเพื่อนรัก2คน ที่คนนึงยิ้มบานแฉ่งตามแบบฉบับกับอีกคนที่ทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้อยู่ข้างๆ
“รุ่นที่สิบครับ ขอโทษนะครับ!!”
ยังไม่ทันได้ถามอะไร โกคุเทระก็เอ่ยขอโทษพร้อมก้มหัวให้เขาซะแล้ว นั่นทำเอาเพื่อนอย่างเขาทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว
“ดะ เดี๋ยวสิ เรื่องอะไรกันเหรอ โกคุเทระคุง ยามาโมโตะ” หนุ่มน้อยหันซ้ายหันขวามองเพื่อนตัวเองเลิ่กลั่ก
“แหะๆ ก็ไม่มีอะไรหรอกน้า แค่เมื่อวานฉันกับโกคุเทระดันไปทำกระจกห้องพักครูแตกน่ะ วันนี้ก็เลยโดนลงโทษให้ไปทำความสะอาดห้องแล้วก็กระจกที่แตกนั่นด้วย”
“เอ๋! งั้นเหรอ” อา...จำได้แล้ว เมื่อวานนี้ที่เขาขอตัวกลับก่อนในขณะที่ทั้ง2คนเป็นเวรทำความสะอาดน่ะเอง
“ไปทำอีท่าไหนกัน...ถึงได้..” ยังพูดไม่ทันจบคนที่ก้มหัวอยู่ตลอดก็ขัดขึ้นมาซะก่อน
“เพราะงั้นแหละครับ! วันนี้ผม2คนเลยต้องปล่อยให้ท่านไปทานข้าวกลางวันคนเดียว ขอโทษด้วยนะครับ!”
“อ๊ะ เดี๋ยวสิ..ให้ฉันไปช่วยด้วยก็ได้นี่นา” สึนะท้วง
“ไม่ได้หรอกครับ นี่เป็นบทลงโทษของพวกผม...ท่านไม่เกี่ยวด้วยซะหน่อย”
“ยะ..อย่าพูดอย่างนั้นสิ โกคุเทระคุง” อะไรกัน...ถ้าเพื่อนมีปัญหาจะไม่ให้เขาช่วยได้ยังไงล่ะ
“นั่นสิ สึนะ” แล้วก็เป็นยามาโมโตะที่ขัดขึ้นมาอีกคน
“นายไปกินข้าวก่อนเถอะ เรื่องนี้ปล่อยเรา2คนเองนะ”
“ตะ..แต่ว่า” เสียงอ่อนพึมพำ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตมองตามแผ่นหลังของคนทั้ง2ที่เดินออกไปจากห้องพร้อมทะเลาะกันเอะอะ...แต่ก็ดูสนิทกันอย่างประหลาด...
.....แบบนี้อีกแล้ว....

-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

ท้องฟ้าสีใสในวันนี้ช่างดูเงียบเหงาเหลือเกินในความคิดของเขา
ร่างเล็กโปร่งบางเจ้าของผมสีน้ำตาลแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่จ้าไปด้วยแสงอาทิตย์...สว่าง...จนต้องยกมือขึ้นป้องตา...
วันนี้เมฆน้อยและแดดก็ร้อนกว่าทุกวันจนเขาต้องมานั่งหลบอยู่ใต้เงาของประตูทางขึ้นดาดฟ้า เด็กหนุ่มถอนใจน้อยๆก่อนเปิดกล่องข้าว...จ้องมองอาหารในนั้นอย่างไม่นึกอยากเลยสักนิด เขาถอนใจอีกครั้งแล้วตัดสินใจปิดกล่องข้าวนั้นวางไว้ข้างตัว...เอนศีรษะพิงคอนกรีตด้านหลังแล้วหลับตาลง
...ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกันนะ...
...ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เขาต้องอยู่คนเดียวจนชินอยู่แล้ว...
ตั้งแต่พบรีบอร์นชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไป เขาได้พบเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิต2คน...นั่นทำให้เขาไม่ต้องเหงา...ไม่ต้องโดดเดี่ยว แต่หลังจากผ่านอะไรมามากมายด้วยกัน และยิ่งเขาเข้าใกล้ตำแหน่งรุ่นที่10แห่งวองโกเล่เข้าไปเท่าไหร่ เพื่อนทั้ง2ก็ยิ่งปฎิบัติกับเขาแบบพิเศษมากยิ่งขึ้น...
ทั้งๆที่เขาไม่เคยต้องการเลยซักนิด!!!
“อ๊ะ!”สึนะสะดุ้งน้อยๆเมื่อถูกขัดจังหวะความคิดด้วยสัมผัสเล็กๆที่เกิดขึ้นบนไหล่ข้างซ้าย เด็กหนุ่มหันขวับไปมองแล้วก็ต้องอ้าปากค้างตาโตกับสิ่งที่เห็น
ก็ไอ้ลูกกลมๆขนฟูๆสีเหลืองๆนี่มัน!!!
“ฮะ..ฮิเบิร์ดนี่!! มะ มาอยู่นี่ได้ไงน่ะ!” สึนะสะบัดแขนพั่บๆ เลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวา ก็ถ้าเจ้าขนฟูนี่อยู่ตรงนี้ ก็หมายความว่าคุณฮิบาริก็ต้องอยู่แถวๆนี้ด้วยน่ะสิ!! เดี๋ยวพี่ท่านมาเข้าใจผิดว่าเขาจับสัตว์เลี้ยงแสนรักของท่านมาทำมิดีมิร้ายแล้วฟาดทอนฟ่ามหากาฬใส่เขาจะทำไงล่ะ!!!
ร่างบางไม่กล้าใช้มือปัดนกตัวน้อยให้ลงจากไหล่ด้วกลัวว่ามันจะบาดเจ็บ เลยทำได้แค่สะบัดตัวสะบัดแขนไปมาพั่บๆ ทำจนเหนื่อยแล้วแต่เจ้าตัวน้อยก็ยังทำเป็นนกไม่รู้ร้อนไซร้ขนไปมาสบายใจเฉิบจนสึนะอดจะส่งค้อนให้ไม่ได้
“ถ้าคุณฮิบาริมาเจอแล้วอัดฉันล่ะก็นะ...น่าดู” พูดขู่ไปอย่างนั้นทั้งๆที่รู้ว่าหากเวลานั้นมาถึง เจ้านกนี่จะมีบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกยืนถือทอนฟ่าปกป้องอยู่ก็ตามที
“ฮิบาริ ฮิบาริ”
แล้วคำ2คำที่ดังออกมาจากปากเล็กๆของฮิเบิร์ดก็ทำเอาว่าที่รุ่ที่10ของวองโกเล่แทบกรี๊ด!! เด็กหนุ่ยกมือขึ้นไหว้เหนือหัว หดคอเหมือนเต่าหลับหูหลับตาแหกปากลั่น
“อี๊!!!! ผ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะคร้าบบ คุณฮิบาริ!! แล้วที่พูดไปเมื่อกี๊ผมก็แค่พูดเล่น ไม่ได้จริงจังจริงๆน้า!!”
.....
..........
...................
...............................
...ฟิ้ววว (เสียงลมพัด)
“เอ๋...” เงียบ...ทำไมเงียบล่ะ...สึนะหันซ้ายหันขวาดูด้วยความสงสัย ทว่านอกจากเขาและเจ้านกนั่นแล้ว บนดาดฟ้านี่ก็ไม่เห็นมีใครอยู่ซักคน...
“นี่แกหลอกฉันเร้อ!!! ฮิเบิร์ด!!!” ร่างบางแหกปากกรีดร้องด้วยความอับอายตัวเองที่โดนสิ่งมีชีวิตสปีชี่ส์ต่ำกว่าหลอกเอาซะเปื่อย แล้วฮิเบิร์ดที่มองออกว่ามนุษย์ที่มันกำลังแหย่เล่นกำลังฟิวส์ขาดก็กางปีกเล็กๆสีเหลืองกระพือพรึ่บพาตัวเองบินขึ้นไปแลนด์ดิ้งลงบนที่นอนใหม่
บนหัวของซาวาดะ สึนะโยชิ!!!
“อ๊า!! ขึ้นไปทำอะไรน่ะ ลงมานะ!!!” ร่างโปร่งบางดิ้นด๊อกแด๊กๆไปมา แต่ก็ไม่มีทีที่ว่านกน้อยน่ารักนั้นจะเลิกใช้หัวเขาเป็นรังสักทีในที่สุดสึนะก็ยอมแพ้ ยอมนั่งอยู่นิ่งๆ รอยยิ้มเล็กๆปรากฎขึ้นบนริมฝีปากบาง เด็กหนุ่มพึมพำเบาๆ
“ขอบใจนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนน่ะ ฮิเบิร์ด”
เจ้าตัวน้อยขยับปีกพึ่บๆราวกับรับรู้ ร่างบางหัวเราะน้อยๆ...หยิบกล่องข้าวขึ้นมาเปิดออก ใช้ตะเกียบคีบข้าวนุ่มๆขึ้นมาชู
“หิวรึยัง..กินมั้ย?”
สิ่งมีชีวิตบนหัวเขาขยับตัวอีกครั้งแต่ไม่มีที่ท่าว่าจะสนใจ เด็กหนุ่มจึงลองใหม่อีกครั้ง เขาวางข้าวลงในกล่องตาเดิมแล้วคีบสิ่งใหม่ขึ้นมาแทน
“แล้วไข่ทอดล่ะ กินมั้ย อร่อยนะ” พูดเชิญชวนกับนกอย่างไม่อายตัวเอง ก่อนต้องอุทานเบาๆเมื่อฮิเบิร์ดบินโฉบลงมาคาบไข่ทองเหลืองนุ่มไปจากตะเกียบเขาแล้วออกบินไปทันที
“อ้าว เฮ้! จะไปไหนล่ะนั่น!”
สึนะได้แต่นั่งมองนกน้อยบินลับไปจากสายตา
.....อา...นายก็คงจะกลับไปหาคุณฮิบาริล่ะสินะ....
เด็กหนุ่มคิดกับตนเองพลางอมยิ้ม
“เป็นสัตว์เลี้ยงที่น่ารักจริงๆเลยน้า...”

-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

“กลับมาแล้วเหรอ..ไปเที่ยวที่ไหนมาล่ะ เธอน่ะ...”
ภายในห้องคณะกรรมการนักเรียน เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นทักทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาอยู่กับกองเอกสาร...รู้สึกได้ถึงสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่กลางอากาศ บินร่อนไปมาก่อนจะลงจอดบนโต๊ะใกล้ๆกับเขา
ฮิบาริ เคียวยะ เงยหน้าขึ้นมองนกน้อยที่เขาเป็นเจ้าของวางอะไรบางอย่างลงบนฝ่ามือที่เขายื่นให้ ก่อนส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
“ฮิบาริ ชอบ...ชอบ”
.......ไข่ทอด?...
เพ่งพินิจดูของสีเหลืองในมือก่อนพึมพำเบาๆ
“ไปเอามาจากไหนน่ะ...หือ?”

-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

To Be Con.

สะ สั้นไปป่าวคะ แต่ก้นั่นล่ะค่ะ บอกแล้วว่ายูพิมพ์ช้า

สั้นจริงๆล่วย!

น้องทูน่ากะท่านฮิบะยังมิได้ประสานสายตากันเรย

แล้วยามะโกคุไป "ทำกัน" อีท่าไหนล่ะกระจกถึงแตกได้ 555+

ฮิเบิร์ดนี่มันก็ชงดีจิงๆ

อยากได้ฮิเบิร์ดกลับปเลี้ยงมั้งอ่ะ หุหุหุ

ตอนที่พูดว่า“ฮิบาริ ชอบ...ชอบ” .......ไข่ทอด?...

เปลี่ยนเป็น “ฮิบาริ ชอบ...ชอบ” .......ทูน่า?... (ดีกว่าไหมเนี่ย เหอๆๆๆ^^)

มาต่อหน่อยค๊า>//<

อ่านแล้วฮามากตอนที่ซือคุงโดนนกหลอก


หนูซือคงกลัวน่าดูเลยนะนั้น


ว่าแต่ที่ท่านฮิถามหาต้นตอไข่ทอดนี้ กะจะไปทำอะไรอะ

อยากได้ฮิเบิร์ดมาเลี้ยงซักตัวเหมือนกันนะเนี่ย

น่ารักจัง มาเป็นแม่สื่อให้ซือคุงกับท่านฮิเหรอ

จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ >.<

อา....อยากบอกว่าน่ารักคอดๆเลยค่ะท่านยู~~~!!!! >3<

ฮิเบิร์ดทำไมน่ารักน่าชังอะไรอย่างนี้นะ!!! อยากเอากลับบ้านนนนนน กรี๊ดดดดดดดดดดด ซือคุงโดนทิ้งให้โต๋เต๋อยู่คนเดียวซะแล้ว ไม่เป็นไรหรอกนะลูกแม่ ปล่อยสองคนนั้นให้ชู้ชื่นไปเถอะ เดี๋ยวของลูกก็กำลังจะตามมา อิอิ ช่างเป็นนกน้อยสื่อรักจริงๆ >w< น่าย๊ากกกกกก

"ฮิบาริ ชอบ ชอบ" อุ๊ย...โดนใจเจ๊จังเลยฮิเบิร์ดจ๋า~ >////< ท่านฮิโผล่มาจิ๊ดนึง(หัวเราะ) อยากอ่านตอนต่อไปแล้วล่ะค่ะท่านยู จะรอติดตามนะคะ! ถึงพิมพ์ช้าแต่จะเป็นกำลังใจให้พิมพ์ค่ะ อุคริ

น่ะ........น่าร๊ากกกกกก------------------- @///[]///@


ฮิเบิร์ดนี่ ตั้งใจจะเป็นพ่อสื่อให้ซือคุงกับนายตัวเองใช่มั๊ย 55555 ไข่ทอดสื่อรักจริงๆ เอิ้ก

ตอนนี้ยังไม่ NC แสดงว่ามีแน่ๆสินะ กร๊ากกกก

กรี๊ดดดดด น่าร้ากกกกกกกกกกก >/////////<

"ฮิบาริ ชอบ....ชอบ...." ฮิเบิร์ดชอบไข่ทอด

แล้วถ้าเป็น

"ฮิบาริ ชอบ....ชอบ...." ฮิบาริซังคงชอบ.....ทูน่า...ชิมิ

อยากได้ฮิเบิร์ดมาเลี้ยงจัง น่าร้ากกกกก (แบบสัตว์เลี่ยง)

อยากได้ทูน่ามาเลี้ยงด้วย น่าร้ากที่ซู้ดดดดด!!!!!! (น่ากดอีกต่างหาก เหอๆ)

รีบมาอัพน้า >0< อยากอ่านต่อ

ยังไม่ NC ตอนนี้ แสดงว่าตอนอื่นมีชิมิ หนูจะอ่านรอจนกว่าจะถึงตอนนั้น ฮี่ๆๆ ^0^

เกิดอาการชอบฮิเบืร์ด มากมาย

ถ้าน่ารักอย่างนี้นา อ้ากๆๆๆๆๆ

รออ่านต่อไปเจ้าค่ะ อุอุ

กรี๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

/////////////////////////////////

อยากได้ง่าา~ ฮิเบิร์ดน่าร๊ากกกกกกกก ที่สุดเลยค่าาาา >////<

โดยเฉพาะตอนที่พูดชื่อท่านฮิ แกล้งนู๋ซือนั่นน่ะ ทำให้อมยิ้มออกมาเลยค่ะ

ยิ่งตอนบินกลับมาหาท่านฮินะ >////<

"ฮิบาริ ชอบ ชอบ"
(ใจละลายยวบ) นกอะไร น่ารักที่สุดในโลกเลย //////// คิดจับคู่ให้เจ้านายแหงๆ อยากกอดจังเลยง่าา

___________________________________________

มาต่อตอนสองแล้วค่า ฮิ้วววววววววววววววววววววววววว
ช้าไปรึป่าวคะทุกท่าน นี่ก็นั่งพิมพ์หน้าคอมไม่สนใจสายตาพี่ชายแล้วนะคะเนี่ย หะหะหะ
ถึงตอนนี้จะมาลงตอนสอง แต่ยูพิมพ์ตอน3และแต่งตอน4เสร็จแล้วล่ะค่ะ(ซึ่งมันยาวคอดๆเลยอ่ะค่ะตอน4อ่าT^T)
ตอนนี้ก็ยังน่ารักใสกิ๊งเช่นเดิม ใครท่านไหนกำลังรอฉากนั้น(?) อยู่ ก็...รอกันไปก่อนนะค้า แต่รับรองว่ามีแน่นอนค่ะ!!!!


Fiction reborn : Story of love
Paring : 1827
Rate : ตอนนี้ยังไม่เรทเน้อ
By : Urius
Part : II


วันนี้เป็นอีก1วันที่ดาดฟ้าแห่งนี้มีผู้มาเยือนเพีงแค่หนึ่ง....เหตุผลคือยามาโมโตะและโกคุเทระ...ไม่มาโรงเรียน....
ร่างบางผมสีน้ำตาลนั่งถือตะเกียบค้างแบบไม่มีกะจิตกะใจจะคีบอาหารในกล่องส่งเข้าปากเลยสักนิด...สุดท้ายก็ต้องปิดกล่องข้าววางลงข้างตัวเหมือนเช่นเมื่อวาน เด็กหนุ่มขยับขาขึ้นนั่งชันเข่าเอนหลังพิงผนังคอนกรีตเย็นๆ
“โดนทิ้งรึเปล่าเนี่ยเรา...” พึมพำกับตัวเองพลางฝืนยิ้มฝืด
“วันนี้จะมีใครมาอยู้เป็นเพื่อนอีกรึเปล่าน้า”
พูดยังไม่ทันจบดี สิ่งมีชีวิตสีเหลืองขนฟูก็บินตรงดิ่งเข้ามาหาสึนะที่นั่งมองอ้าปากค้างแล้วร่อนลงบนไหล่ข้างซ้ายของเขา
“ฮะ...ฮิเบิร์ด มาอีแล้วเหรอ” ถึงตอนแรกจะอึ้งก็เถอะ แต่สุดท้ายริมฝีปากบางก็ประดับยิ้มหวาน...ดูท่าทางเขาจะได้เพื่อนใหม่ที่ไม่คาดคิดซะแล้วสิเนี่ย
สึนะเปิดฝากล่องข้าวคีบไข่ทอดฟูนุ่มขึ้นมายื่นให้นกน้อยเหมือนอย่างเมื่อวาน...ทว่าคราวนี้ฮิเบิร์ดกลับชะงัก แล้วส่งเสียงเจื้อยแจ้วออกมาแทน
“ฮิบาริ ฮิบาริ”
หนุ่มน้อยที่ได้ยินแสร้งทำตาโตแต่กลับยิ้มกว้าง
“จะแกล้งฉันเหมือนเมื่อวานเหรอ...ฉันรู้ทันหรอกน่า ฮิเบิร์ด”
นกตัวน้อยเอียงคอมองเขานิดหนึ่งก่อนยื่นปากมาคาบไข่ทอดไปจากตะเกียบกางปีกบินออกไปทางด้านหลัง สึนะอุทานร้องเรียกหันหน้ามองตามไปแล้วก็ต้องชะงักกึ้ก...ตาค้าง...ปากค้าง เมื่อเห็นสิ่งที่เจ้าตัวเล็กนั่นร่อนลงไปเกาะ
...บนไหล่เท่ๆของ ฮิบาริ เคียวยะ!!!!...
“ค..คุณฮิบาริ!!!!” มายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!!??
ชายหนุ่มเจ้าของนกแสนรู้เหลือบมองกล่องข้าว...หนุ่มน้อยที่นั่งตัวสั่นหน้าซีดอยู่บนพื้น กลับมาที่ฮิเบิร์ดที่ปากยังคาบไข่ทอดเหลืองนุ่มยื่นให้เขาอย่างเมื่อวาน...
“หืม...นายนี่เองที่สอนนิสัยการกินผิดๆให้เจ้านี่”
เฮือกก!!!!!!
เพียงแค่เห็นหางตาปรายมามองและได้ยินเสียงทุ้มนุ่มนั่นเท่านั้นสึนะก็แทบกรี๊ด ดันไปล่วงเกินฮิเบิร์ดแบบนั้น(?) แล้ววันนี้เขาจะมีชีวิตรอดลงไปจากดาดฟ้ารึเปล่าเนี่ย!!
“อ เอ่อ...ผม”
“แล้ววันนี้ไม่ได้สุมหัวอยู่กับเจ้า2ตัวนั่นรึ” ฮิบาริมองไปรอบๆดาดฟ้าแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของใครอื่น
“เอาเถอะ วันนี้จะปล่อยไปก็ได้...ไม่ได้สุมหัวกันนี่นะ”
“อ๊ะ” สึนะตาโตเมื่อเห็นอีกฝ่ายหันหลังกลับไป...แปลว่าคราวนี้จะไม่เอาเรื่องเขางั้นสินะ...
ร่างบางถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนนึกสงสัย...นี่ฮิเบิร์ดชอบกินไข่ทอดจริงๆเหรอเนี่ย...
“เอ่อ...” เสียงที่เปล่งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิดเรียกให้ฝีเท้าของชายหนุ่มหยุดกึก ฮิบาริเหลือบกลับมามองเล็กน้อย...สึนะแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตาย
“มีอะไร” ข้อความทางสายตาส่งมาว่า ‘ถ้าเรียกให้ฉันหยุดแล้วไม่พูดล่ะก็..มีตาย!!’
อึ๊ยย!!!! ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยช้านนนนนนน!!
“ค..คือว่า” สายตาดุๆที่ส่งมานั่นยิ่งกระตุ้นให้เด็กหนุ่มคิดแต่ว่าเขาต้องพูดอะไรออกไปซักอย่าง...เดี๋ยวนี้!!!
“คุณฮิบาริ..ทานข้าวด้วยกันมั้ยครับ!!!!”

-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

“น...นี่ครับ คือว่า ผมมีข้าวกล่องมาจากบ้าน...” สึนะที่ตัวสั่นงกๆยกข้าวกล่องขึ้นถวายให้ชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆเขาอย่างเกรงๆ...เมื่อกี๊พอเขาหลุดปากพูดประโยคที่ชวนให้ฆ่าตัวตายออกไปแล้ว แทนที่ฮิบาริจะเดินหนีไปหรือเอาทอนฟ่าประทานทุบให้เขาสักทีสองทีโทษฐานไปพูดเล่นกับท่านเข้า ชายหนุ่มกลับกระตุกยิ้มเข้าใจยากแล้วเดินมาทรุดลงนั่งข้างๆเขาแทนซะนี่!!!
ฮิบาริมองกล่องข้าวที่ถูกยื่นมาให้นิ่งๆ...หยิบตะเกียบคีบไข่ทอดนุ่มๆขึ้นมาพินิจดูก่อนส่งเข้าปากลิ้มรส
...อืม...รสชาติแบบนี้หรือ...
ชายหนุ่มคีบไข่ทอดขึ้นมาอีกชิ้นแล้วส่งให้ฮิเบิร์ดที่เกาะอยู่บนไหล่
“เธอชอบรสชาติแบบนี้หรือ...ว่าไง” เอ่ยถามเจ้าตัวน้อยที่กลับสะบัดหัว...ส่งเสียงตอบออกมา
“ฮิบาริ...ชอบ ชอบ”
“หืม? เธอนี่มัน...”
...อา...หมายความว่าคุณฮิบาริต่างหากที่ชอบอย่างนั้นเหรอเนี่ย...
สึนะที่ลืมกลัวไปชั่วครู่เอียงคอมองฮิบารินั่งคุยกับนกอย่างอึ้งๆ
...เห็นแบบนี้แล้วทำให้รู้สึกว่า...คุณฮิบาริ...
...จริงๆแล้วเป็นคนใจดี...รึเปล่านะ...
“มองอะไร”
มะ...ไม่ใช่แหงๆ!!!!
หนุ่มน้อยสะดุ้งเฮือกใหญ่กับสายตาคมดุที่มองมา สะบัดหัวปฎิเสธพรืดๆ รีบหลบสายตาทันที
ทำไมถึงได้มีสายตาที่น่ากลัวอย่างนี้นะ..คนๆนี้น่ะ!!
ดวงตาสีดำสนิทล้ำลึกจ้องมองร่างโปร่งบางที่ดูท่าจะทำให้ตัวเองหยุดสั่นไม่ได้แล้วก็กระตุกยิ้มมุมปาก
“กลัวเหรอ...” ทั้งๆที่เป็นคนชวนมาเองแท้ๆ
“อ...เอ๋ ครับ?”
“มัวอ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่นแหละ กลัวเขาก็บอกไปสิ”
“เอ๋ เสียงนี้...รีบอร์...อุ๊บ!!!”
ยังไม่ทันจะได้เรียกชื่อบุคคลที่จู่ๆก็ปรากฎตัวขึ้นมาจบ ฝ่าเท้าอรหันต์ของเจ้าเด็กต้องสาปตัวแสบก็ลอยมากระแทกหน้าเขาเต็มๆซะแล้ว
“ดีจ้า” แถมคำทักทายน่ารักๆให้อีกหนึ่งแบบไม่เข้าการกระทำของเจ้าตัวเลยซักกะนิด
“ไม่ต้องมาดีจ้ง ดีจ้าเลยนะแก!! ทักทายกันดีๆหน่อยไม่เป็นรึไงห๊า!!!อุ๊บ!!” และเนื่องจากกล้าหือโวยวาย สึนะจึงได้ฝ่ามือพิฆาตเข้าไปที่หัวอีกทีเป็นของแถม
“ว่าไง เจ้าหนู”
“ดีจ้า ฮิบาริ” ทักทายอีกคนเรียบร้อยแล้วก็หันกลับมาหาลูกศิษย์ของตัวเองที่ยังนั่งกุมหัวน้ำตาซึม
“ดีมากสึนะ ไม่นึกว่าแกจะเริ่มเข้าหาฮิบาริเร็วขนาดนี้”
“เอ๋...หา...พูดเรื่องอะไรน่ะรีบอร์น”
คำพูดของรีบอร์นไม่เพีงแต่สึนะที่แปลกใจ แม้แต้ฮิบาริก็ยังเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ
“อ้าว แกไม่รู้หรอกรึ ปิดเทอมที่จะถึงนี้น่ะพวกแกทุกคนต้องไปอิตาลีเพื่อติวเข้มการเป็นมาเฟียนะเฟ้ย”
“=[]=!!! ห๊า!!! ว่าอะไรนะ!! ติวเข้มบ้าอะไรของนาย!!!”
“ไม่ต้องมาทำหูทวนลมเลย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ชวนฮิบาริซะเลยสิแก”
ประโยคนั้นทำเอาร่างบางสะดุ้ง เหลือบไปมองฮิบาริที่ยังนั่งหน้าเฉยเกรงๆ...เอ่ยกระซิบ...
“จะบ้าเหรอรีบอร์น คุณฮิบาริเค้าจะได้ดีดฉันกลับมาน่ะสิ”
“ฉันไม่สน...แต่ถ้าแกเอาฮิบาริไปติวด้วยไม่ได้...” เด็กน้อยต้องสาปควักเอาปืนคู่ใจขึ้นมาขึ้นนก
“แกโดนเจี๋ยนแน่นะเฟ้ย”
อี๊!!!!! ว่าแล้วว่ามันต้องเล่นมุขเยี่ยงเน้~~~~!!!
“อ๊า!!เดี๋ยวสิ รีบ๊อร์นนนนน!!” สึนะแทบกรี๊ดเมื่อจู่ๆรีบอร์นก็ตัดหางเขาปล่อยวัดทิ้งไว้กับสิงโต ส่วนตัวเองใช้เครื่องร่อนบินหนีไปจาดาดฟ้าอย่างสวยงามซะอย่างนั้น...ทิ้งเขาให้เผชิญหน้ากับความน่ากลัวเพียลำพัง
ร่างบางค่อยๆหันกลับมามองชายหนุ่มอีกคนที่ยังนั่งกินข้าวกล่องของเขาหน้าตาเฉย...ไม่มีทีท่าจะสนใจกันเลยสักนิด
“อ...เอ่อ คุณฮิบาริครับ”
“....”
“ค...คือ ได้ยินแล้วใช่มั๊ยครับ”
“...เรื่องอะไร”
ทั้งๆที่ตัวเองถามไปแท้ๆ แต่พออีกฝ่ายตอบกลับมาแล้วทำไมต้องสะดุ้งด้วยเล่า!!!!
“อ...เอ่อ ปิดเทอมนี้คุฯฮิบาริว่างมั๊ยครับ”
“.....”
“ค...คุณฮิบาริครับ เฮือก!!!!”
สึนะสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆฮิบาริก็กระแทกตะเกียบลงกับกล่องข้าว ชายหนุ่มลุกยืนพรวดขึ้น ร่างบางจึงรีบยืนขึ้นตาม...แต่เป็นการทำเพื่อเตรียมพร้อมหนีต่างหาก!!!
ร่างสูงจ้องมองอีกฝ่ายที่ยังยืนหน้าซีดตัวสั่นด้วยสายตารำคาญ
“พูดอะไรอ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้...ถ้าอยากให้ฉันไปอิตาลีบ้าบออะไรนั่น...” ชายหนุ่มพูดเว้นช่วงก่อนดึงทอนฟ่าคู่กายออกมาตั้งท่าเตรียมสู้
“ล้มฉันให้ได้ แล้วให้ทำอะไรฉันก็จะทำ”
กรี๊ดดดดดดดด!!!!! อย่าทำหนูน๊า!!!!!!!!!!!!!!
ทอนฟ่าที่หวดมาด้วยความเร็วแสงเล่นเอาหนุ่มน้อยผู้โชคร้ายขวัญกระเจิงแทบก้าวถอยหลังหลบไม่ทัน และโดยไม่ให้ตั้งตัว การบุกสเต็ปที่2ก็ตามมาทันที
“อ๊า!!! ย...หยุดก๊อนนน คุณฮิบารี๊!!!”
สึนะกรีดร้องกับทอนฟ่าที่เฉี่ยวหัวไปมาวูบวาบ เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เอามือกุมหัวแหกปากลั่น
“ทำไมเอะอะๆคุณก็ใช้กำลังอยู่เรื่องล่ะครับ!!!!”
...กึก!!
“...เอ๋...”
น่าแปลก...ท่อนเหล็กที่น่าจะหวดลงมากลางกบาลเขาเมื่อวินาทีที่แล้วกลับชะงักค้างอยู่ห่างจากกะโหลกเขาเพียงแค่ไม่กี่มิลลิเมตร ร่างบางมองหน้าคนที่หยุดไปอย่างน่าประหลาดก่อนรู้ตัวรีบตะลีตะลานหนีไปชิดผนัง หอบหายใจหนักด้วยความตื่นเต้น
“ค...คุณฮิบาริ...?”
ชายหนุ่มเจ้าของตำแหน่งกรรมการรักษาระเบียบนิ่งไปพักหนึ่งก่อนเก็บอาวุธคู่กายกลับเข้าเสื้อคลุม ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มแฝงเลศนัย
“จะไม่ใช้กำลัง? น่าสนุกดีนี่...” ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยัน ใช้สายตาท้าทายจ้องไปยังเด็กรุ่นน้องจนฝ่ายนั้นขนลุกซู่
“ถ้าอย่างนั้นกว่าจะถึงปิดเทอม...ถ้านายมีปัญญาทำให้ฉันยอมรับหรือต้องพึ่งพานายได้ล่ะก็...ฉันจะยอมไปอิตาลีกับนาย”พูดจบก็หันหลังเดินลงไปจากดาดฟ้าทันที ทิ้งให้อีกคนที่เหลือนั่งอึ้งอยู่กับกล่องข้าวของตัวเอง
“ม...เมื่อกี๊...คุณฮิบาริว่าไงนะ?”
...ทำให่คุณฮิบาริยอมรับหรือพึ่งพาเขาน่ะเหรอ...
...คุณฮิบาริคนนั้นน่ะนะจะพึ่งพาอะไรเขา!!??
แล้วจู่ๆหูของสึนะก็หลอนจนได้ยินเสียงฮิเบิร์ดลอยมาตามลม
“ฮิบาริ...ขี้แกล้ง ขี้แกล้ง”
เหวอออ!!! คุณฮิบาริแกล้งเขาจริงๆด้วยใช่มั๊ยเนี่ยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-


To Be Con.
แหะๆๆๆ สั้นอีกแล้วใช่ม้ยค้าาาาาาา แต่ก็แหม ตอนเขียนลงสมุดมันย๊าวยาว
ที่ไหนได้พิมพ์ออกมาเหลือยู่จึ๋งเดียวเง้อ -*-
แล้วยูจะพยายามพัฒนาความยาวต่อไปเจ้าค่ะ!!!

ว่าแล้วก็ถึงเวลาตอบเม้นคนอ่านแล้วค่ะ!!!!

ท่าน Omi

อ๊า ตอนที่สองนี้ก็สั้นได้ใจอีกแล้วล่ะค่ะท่านค้า แหะๆ
เรื่องยามะกับโกคุไปทำกันอีท่าไหน....ก็อีท่าไหนกันดีล่ะคะ คริคริ เชิญจิ้นตามสะดวกค่ะ
ตอนสองนี้ฮิเบิร์ดก็มาอีกแล้ว หวังว่าท่านจะชอบค่ะ! ^^

ท่าน noon31

ถ้าท่านอยากได้ฮิเบิร์ดกลับไปเลี้ยงล่ะก็ต้องตบตีกับท่านฮิก่อนนะคะ แถมถ้าได้ไปแล้วก็ต้องเลี้ยงมันด้วยอาหารนกอย่างดี
ไม่ใช่เลี้ยงด้วยไข่ทอดหมือนยูน้า 55+
ตอนนี้ท่านฮิยังชอบไข่ทอดอยู่ แต่อีกเดี๋ยวก้จะตกบ่วงปลาทะเลไปชอบทูน่าเองล่ะค่า ยูรับประกัน!

ท่าน blood_hana

ดีใจจังค่ะที่ท่านขำออกกับฉากที่ยูอยากให้ทุกคนขำด้วย
ส่วนท่านฮิตามหาต้นตอของไข่ทอด ก้..ต้องอ่านตอนสองเนี่ยแหละนะคะ

ท่าน wrightia

ท่าทางฟิคเรื่องนี้ฮิเบิร์ดจะได้ใจแม่ยกไปเต็มๆมีแต่คนอยากได้ไปเป็นลูกรักเต็มเลยแฮะ 55
แน่นอนค่ะ สัตว์ลี้ยงที่ดีก็ย่อมอยากให้เจ้านายมีคู่ครอง(?) ที่ดี ใช่มั๊ยล่ะคะ

ท่าน chomexchome

ขอบคุณที่ชอบฟิคของยูนะค้า จ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบ
ถึงท่านฮิจะออกน้อยแต่อย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่าฮิเบิร์ดเป็นพระเอกไปซะนะเอ๊อ
เด๋วหลังๆท่านฮิจะบทพรึ่บพั่บกลบรัศมีสัตว์เลี้ยงไปเลยล่ะค่า
ส่วนโกคุกะยามะ...นั่นสิเนอะ ปล่อย2คนนี้ไปเหอะนะลูก มาหวานชื่อนกับท่านฮิดีกว่า555555+

ท่าน cocolu

ไข่ทอดพ่อสื่อและนกน้อยแม่ชักเลยล่ะค่ะเรื่องนี้
ดีใจที่ท่านคิดว่าเรื่องนี้แต่งออกมาได้น่ารักค่ะ >///<
ส่วนเรื่อง NC มีแหงค่ะ แต่เมื่อไหร่นั้น...ช่วยตามอ่านไปจนกว่าจะถึงวันนั้นด้วยนะคะ!

ท่าน kikuva

ขอบคุณที่ท่านชมว่าสำนวนดีค่า >3<!!
แต่ยูพิมพ์ช้าจริงๆนะคะ ตอนนึงใช้เวลา2ชั่วโมงกว่าเลยมั้ง
ตอนนั้น...ตอนไหน จะมาถึงซักวันแน่ๆค่า

ท่าน Momomaii

ว้า ท่าทางฮิเบิร์ดจะเด่นเกินเจ้าของซะแล้วแฮะ
ตอน2นี้ยูเลยเอาท่านฮิมาเรียกเรตติ้งคืนค่ะ!
อ่านแล้วรู้สึกยังไงช่วยบอกด้วยนะคะ

ท่าน saoroon

เอิ้กๆๆๆ มีแต่คนอยากได้ฮิเบิร์อ่าค่ะท่าน
ไม่อยากได้ทูน่าหรือเจ้าของไปกอดมั่งเหรอคะ
ท่านอ่านฟืคของยูแล้วยิ้มได้เหรอคะ!? ดีใจมากๆเลยเน้ออออ
เอาตอนต่อมาลงแล้ว ช่วยติดตามต่อด้วยนะค้า

ขอบคูณทู๊กกกกกกกท่านที่อ่านฟิคของยูค่า!!!!!!!!!!!!

คุณเคียววว เห็นมั๊ยว่าฮิเบิร์ดชิบกินแบบนี้ๆๆ~~ รับซือคุงเป็นภรรยาแต่งเข้าบ้านไว้คอยเป็นแม่ศรเรือนทำอาหารเลี้ยงฮิเบิร์ดเร็ว~~


//โดนคนเขียนฟาด อยามั่ว!


ปล.ฟิคเรื่องนี้นี่ ชื่อไทยชื่อ ไข่เจียวสื่อรัก ใช่มั๊ยคะ?

ปล.2//โดนคนเขียนฟาดอีกที แอ๊~~@!

ฮึ่ม เน็ตเน่าจิง
เนไม่ติด เม้นใหม่ก็ได้ฟะ

หนูทูน่าเด็ดมาก ชวนท่านฮิกินข้าว มันต้องกล้างี้สิ(หรือทำไปเพราะกัวหว่า)

ท่านฮิแอบน่ารักตัวเองชอบมาทำเปนฮิเบิร์ดชอบเฉยเลย 555+(คู่นี้จะได้เสียกันเพราะฮิเบิร์ป่าวหว่า)

แล้วทูน่จะใช้วิธีไหนทำให้ท่านฮิต้องพึ่งพาเนี่ย พยายามเข้าทูน่า หนูมีใบหน้าเคะเปนอาวุธ555+

ว่าแต่ยามะโกคุมันเอาอีกแล้ว เมื่อวานกระจกแตก วันนี้หยุดมันซะเลย 555+