•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•
http://reborntfc.freeforums.org/

[Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part 33
http://reborntfc.freeforums.org/fatal-fate-1827-8059-169-part-33-t1348-360.html		 Page 25 of 28
Author:  kuwa[R]i... [ 20 Jun 2009, 22:31 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/อัพ!!part29
สนุกมากเลยค่ะเรื่องนี้ ลุ้นระทึกตลอด มันส์สุดยอด อย่างกับดูหนังเรื่องหนึ่งก้ไม่ปาน แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ

ระทมกับชะตากรรมของ 8059 มันจะเป็นยังไงต่อเนี๊ย!

ระทึกกับ 1827 ทั้งน่ารัก ทั้งหวาน ทั้งตื่นเต้น ปลื้มท่านฮิสุดๆ

ระทวย (แอร๊ยยย ศัพท์อะไร?) กับ 10069 รักข้ามกาลเวลา โอ้ววว ป๋าเบีย ได้ใจหนูมากๆ

มาต่อเร็วเถิดค่ะ จะขาดใจแล้วว
Author:  ปลาน้อย [ 22 Jun 2009, 14:17 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/อัพ!!part29
โอ๊ะโอ๋ เบียคุรันมาแว้วววว

มาช่วยเรอะ ดีมากๆๆๆ

พี่ขา ขอฉาก service 1827 หน่อยสิ

เอาหวานจนมดขึ้นเลยนะ้าา
Author:  mun_mun [ 25 Jun 2009, 11:04 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/อัพ!!part29
เบียมาแล้วววววววววววววววว

มาช่วยวองโกเลหรือมาหามุคุโร่จ๊ะ ฮุ ฮุ

รอตอนต่อไปค่า
Author:  ZeeFiat [ 28 Jun 2009, 17:08 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/อัพ!!part29
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ให้มันได้อย่างนี้เซ่~

ป๋าผู้เป็นรักยิ่งมาช่วยด้วยแหละ หลงรัก ♥.♥

อ่านไป กรี้ดไป บ้าเป็นระยะๆ + กะเสียงพี่ด่า ได้อารมณ์จริงๆ XDDDD

อ่านรวดเดียวจบคะ 55555555+ อ่านตั้งแต่บ่าย 2 ยัน 5 โมง กร๊ากกกกกกกก

อ่านรวดเดียวมันสะใจจริงๆ >O< ช่วงแรกก็บ้า 1827..

แต่พออิป๋าออกมาแค่นั้นแหละ โฮกกกกกกกกกก สครีมแหลก~ หลงรักป๋าเบีย >///<

มุคุจ๋า~ อิป๋าเค้าย้อนอดีตมาขโมยจุ๊ฟส์เธอเลยนะจ๊ะ *ซึ้ง ปิ้งๆๆๆ *v*

โฮกกกกก มาต่อไวๆเนาะ >O< V
Author:  blood_hana [ 11 Aug 2009, 23:32 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/อัพ!!part29
โทษทีนะค่ะ ที่หายไปนานมากกับฟิคเรื่องนี้
ตอนนี้มาอัพต่อแล้วค่ะ จะยังมีคนอ่านอยู่ปะเนี้ย เหอๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



Part 30



“มาช่วยพวกเรา!!?” สึนะพูดทวนคำร่างสูงผมสีพิสุทธิ์ ดวงหน้าวานจ้องมองหน้าคมคายเจ้าเล่ห์อย่างไม่เชื่อสายตา

“อะไรกันอย่าทำหน้าตาเหมือนจ้องจับผิดฉันแบบนั้นซิ ฮ่าๆ” เจ้าคนพูดยังคงหัวเราะระรื่น ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับท่าทีตกตะลึงของคนของวองโกเล่ทั้งสาม แถมเจ้าตัวยังเอนตัวลงนอนกับโซฟาสบายใจเชิบ ทั้งที่อยู่ในฐานทัพของมาเฟียคู่ค้นราวกับเป็นถิ่นตัวเองอีก


ก็แหงล่ะ..ศัตรูสุดอันตรายที่สุดที่เขาเคยเจอมายื่นมือเข้าช่วยแบบนี้



“เออ..แล้วจะช่วยยังไงอะ?” บอสสุดป๊อดแห่งวองโกเล่เอ่ยถามอีกฝ่าย นัยน์ตาอเมทริซ์คู่คมเหลือบมองสบตากลมโตใสซื่อสีน้ำตาล ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เจ้าทน ตามด้วยรอยยิ้มเหยียดเย็นชวนขนหัวลุกนั้นอีก..
ทำเอาสึนะขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนจะเขยิบตัวเข้ามเกาะแขนเสื้อของหนุ่มรุ่นพี่ผมสีรัตติกาลแน่นอย่างลืมตัว
“อืมม์..เรื่องนั้นฉันเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ตอนนี้…” หนุ่มผมขาวเด้งตัวจากโซฟาด้วควมรวดเร็ว ฮิบาริรีบคว้าพลองคู่ใจใต้เสื้อคลุมสีดำออกมาและดึงตัวร่างเล็กผมน้ำตาลไปด้านหลัง ในเวลาเดียวกับนักฆ่าอันดับหนึ่งที่ส่งจิตสังหารรุนแรงไม่แพ้กันพร้อมปืนสั้นในมือ

หน้าคมคายเจ้าของรอยสักใต้ตาเด่นเป็นเอกลักษณ์จ้องมองแต่ละคนด้วยรอยยิ้มหวานชวนละลายแอบแฝงแห้งนิดๆ ตามด้วยเสียงท้องร้อง




โคร๊กกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!


“ขอฉันกินอะไรหน่อยซิ แบบว่า..เงินในอนาคตมันใช้ไม่ได้กับยุคสมัยนี้เลยอะ ไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว “ เบียคุรันพูดพลางเกาหัวแก้เก้อ

แน่นอนว่า ทำเอาฮิบาริ สึนะ และรีบอร์นอยู่ในสภาวะเอ๋อกับท่าทีเดาทางไม่ออกของบอสแห่งมิลฟิโอเล่
ฮิบาริกับรีบอร์นจ้องมองไอ้คนยิ้มไม่รู้ร้อนร้หนาวด้วยอารมณ์อยากฆ่า ส่วนสึนะก้ได้แต่หัวเราะแห้งๆ


-เดาทางไม่ออกเลยจริงๆ คนๆนี้ –









“อืมม์…จะกี่ปี มาชเมลโล่ยี่ห้อนี้ก็อร๊อยอร่อยริงๆเลยน้า…” นิ้วเรียวหยิบก้อนขนมหวานสีขาวนุ่มบีบเล่นไปมา ก่อนจะโยนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
“แก!!!ตกลงจะเอายังไงกันแน่!!ไอ้สัตว์กินพืชหัวหงอก!!!” ฮิบาริตะคอกเสียงเดือดดาล ทอนฟาในมือถูกชักมาอีกครั้ง โดยเป้าหมายคือเจ้าหัวยุ่งชี้ไม่เป็นทรงของเบียคุรัน
“อี๊!!!ใจเย็นครับ!คุณฮิบาริ!!!” ร่างเล็กร้องปราม และใช้ควมกล้าอันน้อยนิดปรี่วิ่งเข้ามาขวาง นัยน์ตาสีนิลตวัดมองสึนะ จนบอสรุ่นที่10คนกลืนน้ำลายลงคอ “บอกมัน!!ให้หยุดกินซะ!ไม่งั้นฉันจะขย้ำมัน!!”

สึนะกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งกับสีหน้าไม่สบอารมณ์เอามากๆของหนุ่มร่นพี่ ก่อนจะหันหน้าไปพูดขอร้องกับชายหนุ่มอารมณ์ดีที่นั่งแกะซองขนมมาชเมโล่ของโปรดถุงที่ 20
“เบียคุรัน ขอร้องล่ะ หยุดกินแล้วคุยเรื่องงานก่อนเถอะนะ..”


เบียคุรันเลิกคิ้วขึ้นสูง ดวงตาคมมองมาชเมลโล่ในถุงใหม่ล่าสุดที่พึ่งแกะอย่างเสียดาย ก่อนจะวางถุงขนมลงบนโต๊ะรับแขกไม้ชั้นดี
“เอาล่ะๆเข้าเรื่องก็ได้ ”
รอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวหายไปจากใบหน้าคมคาย เหลือเพียงดวงตาสีม่วงอ่อนจนเกือบเป็นสีฟ้าใส ฉายแววจริงจังผิดวิสัยของร่างสูง
“โชจัง..ออกมาได้แล้ว”น้ำเสียงสบายๆผิดกับท่าทางเอาจริงเอาจังจนน่าใจหายของกล้วยไม้ขาวแอ่ยเรียกลูกน้องคนสนิท



หนุ่มร่างสูงผมสีส้มยุ่งๆสวมแว่นตาวงรี เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับร่างเพรียวบางผมสีทองม้วนเป็นลอน หน้าหวานจ๋อยประกอบกับดวงตาสีฟ้าใสคู่งามใสซื่อ ถือแล็บท็อปใว้ในมือ


“สปาน่า!!โชอิจิ!!” สึนะร้องเสียงหลงกับวิศวะหุ่นยนต์สองหน่อที่ให้ความช่วยเหลือเขาในศึกระหว่างวองโกเล่และมิลฟิโอเล่ในอนาคตสิบปีข้างหน้า จนในที่สุดวองโกเล่ได้รับชัยชนะอย่างงดงาม
“โอฮาโยะ วองโกเล่รุ่น10” สปาน่าหนุ่มต่างชาติผู้รักและชื่นชอบญี่ปุ่นกล่าวทักทายเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนปลาตายท้องกลมไม่เคยเปลี่ยน

“ไม่ได้เจอกันต่างนานนะครับ คุณสึนะโยชิ คุณฮิบาริ แล้วก็คุณรีบอร์น” หนุ่มแว่นฉีกยิ้มร่าเริงให้ทั้งสามคน ก่อนจะหันมาทำสีหน้าเอาจริงเอาจังเมื่อนัยน์ตาสีมรกตใต้แว่นสบตาคู่คมของเบียคุรัน
“เอาล่ะครับ..จากนี้ไป ผมจะอธิบายข้อมูลของเปโรสเซ่แฟมิลี่ที่สืบมาได้และ..”

โชอิจิสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนผ่อนออกอย่างช้าๆตามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“เรื่องพลังอันน่าสะพรึงกลัวของเปโรสเซ่…”





.

.

.

.

.

.

.





ในดินแดนแถบแอฟริกาไร้ซึ่งแห่งน้ำและต้นไม้สีเขียว มีเพียงต้นกระบองเพชรเป็นหย่อมๆ ผิดกับผืนทะเลทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา
กับดวงอาทิตย์สาดส่องจนอุณหภูมิร้อนระอุ

…ทะเลทรายซาฮาร่า…




ทะเลทรายที่ใหญ่ที่สุดในโลก ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดจะสามารถอาศัยอยู่
ทว่า…ในดินแดนที่แห้งแล้ง กลับมีร่างสูงของบุคคลลึกลับใต้ผ้าคลุมสีเทาหม่นเดินอยู่ โดยไม่เกรงกลัวต่อสภาพอากาศที่อาจพาเขาไปสู่ยมโลกได้ทุกเมื่อ

“เฮ้ยยย!!ไอ้หนุ่ม เดินมาจากไหนว่ะ “ เสียงยียวนกวนประสาทของนักท่องเที่ยวสัญชาติอเมริกันในรถจี๊ฟสีเขียวพูดทักขึ้น ในขณะที่เพื่อนอีกสองคนซึ่งเป็นคนจากดินแดนเดียวกัน กระซิบกระซาบกันอย่างขำขัน ก่อนจะเอ่ยปากเรียกบุรุษชุดคลุมสีเทาหม่น “ท่าทางโซเซน่าสมเพชแบบนี้ ขึ้นรถไหมพวกฉันไหมล่ะ”

ดูเหมือนว่าคำพูดร้องเรียกของนัก่องเที่ยวต่างชาติทั้งสามจะไปไม่ถึงโสตประสาทของบุรุษเบื้องหน้า ร่างสูงยังคงเดินทางไปเบื้องหน้า ทำให้คนอเมริกันทั้งสามเลือดขึ้นหน้ากับการถูกเมินราวกับกองขี้หมาข้างทาง
“หนอยย มันหยิ่งนักใช่ไหม..ได้..” ว่าแล้ว ชายแก่อายุราวๆหกสิบอ้วนจนตัวกลมเหยียบคันเร่งจนฝุ่นตลบ เข้าไปปาดทางชายลึกลับ จนตัวของคนใต้ผ้าคลุมหงายหลังล้มไปนอนกับพื้นทราย ไม่เพียงเท่านั้นสามนักท่องเที่ยวยังขับรถวนรอบร่างชายหนุ่มจนฝุ่นจากล้อรถคลุ้งคลักออกมาโถมเข้าใส่ จนผ้าคลุมสีหม่นโทรมกว่าเก่า

“ฮ่าๆๆๆสะใจเป็นบ้าเลย เอาซิ ดิ้นรนๆดิ้นรนซิ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะสนุกสนานกับการทรมานคน ราวกับเป็นสิ่งของแสดงถึงสันดานดิบและความป่าเถื่อนที่ฝั่งรากในตัวของนักท่องเที่ยวสามคน


บุคคลลึกลับยันตัวขึ้นยืนอย่างช้าๆ ในเวลาเดียวกันรถจี๊ฟจอดลงพอดี ร่างอ้วนของคนผิวขาวก้าวเดินลงจากรถพร้อมเพื่อนสูงผอม และชายสวมแว่นกลมเจ้าของรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมซาดิมส์ไม่แพ้คนอื่น
“หาอะไรเล่นแก้เครียดก็ดีเหมือนกันนะเว้ย!!!” ปืนยาวในมือดึงออกหลังรถ เล็งเป้าไปที่บุคคลใต้ผ้าคลุม
“ล่าคนแทนล่าสัตว์ก็ดีเหมือนกัน มาเที่ยวที่นี้ไม่มีห่าอะไรให้ยิง ขัดใจชิบ” ชายผอมสูงในกลุ่มส่องปืนไปยังบุรุษตรงหน้าที่ยืนมองพวกเขานิ่งไม่ไปไหน สายลมร้อนในทะเลรายพัดแรงออกมาจนเสื้อคลุมปลิวสะบัด ผ้าคลุมหัวกระเพื่อมตมแรงลมจนเผยนัยน์ตาคู่คมของคนลึกลับ

-สีแดงเลือด…-


“เฮ้ยย อึ้งห่าอะไรว่ะ ลั่นไกซิ!!” ร่างอ้วนลงพุงผู้เป็นหัวโจกตะโกนบอก หากแต่ท่าทางสั่นเทิ้มนั้นสร้างความไม่พอให้ชายแก่เป็นอย่างมาก “โว๊ยยย !!กูเล็งเองก็ได้!!” มือป้อมกระชากปืนยาวจากอีกฝ่าย ก่อนจะลั่นไกใส่คนเบื้องหน้าทันที







ปัง!!!!!!!!!!!!








ตุบ…..



.

.

.

.

เลือดสีแดงฉานไหลออกจากร่างที่ชักกระตุกดิ้นราวกับปลาที่ถูกทุบหัว ก่อนจะแน่นิ่งไป
“ทอม!!!!!!!!!” สหายของชายแก่อเมริกันหวีดร้องสุดขีด เมื่อชายแก่ลงพุงถูกสะบั้นหัวขาดด้วยบางสิ่งที่รวดเร็วจนเขามองไม่เห็น ยังไม่ทันได้ขยับร่างไปไหนคนต่างชาติทั้งสองกลับพบว่า ร่างของชายหนุ่มที่ถูกพวกตนแกล้งจนสะบักสะบอมกลับอยู่ในระยะประชิดจนรับรู้ถึงลมหายใจถี่ใต้ผ้าคลุมสีเทาหม่น




ฉัวะๆๆๆ

.

.

.



แสงแดดจากอาทิตย์ส่องกราดลงบนร่างสูงทีชโลมไปด้วยเลือดสีแดงทั้งตัว โดยมีร่างของอเมริกันสามคนถูกสับเป็นชิ้นเนื้อเกลื่อนและกองเลือดที่สาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง ร่างสูงหมุนตัวกลับเดินออกจากซากศพอย่างไม่หยี่ระ พร้อมโลหิตสดๆของผู้ตายอาบคมดาบคมกริบหยดลงบนพื้นเป็นทางหยดแล้วหยดเล่า



“ฝีมือไม่เลวนี้..” เสียงทุ้มบนตะคอกดังขึ้นจากเนินทรายสูง ใบหน้าใต้ผ้าคลุมเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง
ร่างสูงผมสีรัตติกาลสั้นเกรียน หน้าดุดันเต็มไปด้วยแผลเป็นฉกรรจ์รวมถึงดวงตาสีทับทิม สร้างความน่าสะพรึงของคนตรงหน้าได้ดียิ่ง

และดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น มือแกร่งทั้งสองถือปืนโลหะกระบอกคู่สลักเลขโรมัน 10 ชี้ตรงมายังคนปริศนาที่ชโลมเลอดหมาดๆทั้งตัว ด้วยแววตาโกรธแค้นเช่นเดียวกับบุรุษในชุดสีดำเช่นเดียวกับนายตนพร้อมอาวุธเป็นร่มอีกหลายคัน ส่องประกายไฟฟ้า
“สมแล้วที่บุกปราสาทวาเรียเพียวลำพัง คาน่อน เดอ คิลเลอร์!!”


ลมทะเลทรายพัดแรงจนผ้าคลุมสีหม่นปลิวว่อน เผยให้เห็นร่างของบรุษผมสีดำสนิทยาสสลวย หน้าคมเข้มหล่อเหลาตีสีหน้านิ่งเย็นชา เช่นเดียวกับนัยน์ตาสีโลหิตดุดัน ในมือถือดาบลายจับลวดลายเป็นงูสีทองที่พึ่งเปื้อนเลือดมา


“แซนซัส หัวหน้านักฆ่าวาเรีย..” คาน่อนพูดชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงเรียบสนิท



แซนซัสถลึงตามองศัตรูเบื้องหน้าทั้งตาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธแค้นลุกโชน
“ฉันรู้แล้ว..ว่าพวกแกเป็นใคร แล้วคิดจะทำอะไร!!”เรือนผมดำสั้นตะคอกเสียงดัง
แต่หาได้สร้างความกลัวให้ผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งของเปโรสเซ่ “ฉันไม่มีทางปล่อยให้พวกแกสมหวัง!!ฉันจะฆ่าแกที่นี้ซะ!!ถ้าจัดการแกได้สวะอื่นๆก็แค่มดปลวก!!!”เลวี่เหลือบมองนายของตนที่ประกาศเสียงกร้าวใส่ ก่อนจะมองบุรุษตัวอันตรายตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

-จิตสังหารรุนแรงมาก..อันหนึ่งเป็นของบอส ส่วนอีกอัน..-
นัยน์ตาสีดำหรี่มองเจ้าของดวงตาสีโลหิดพลางเม้มปากแน่นด้วยความกลัว


-ของหมอนั่นงั้นหรอ-




ไฟเพลิงพิโรธลุกโชนทันทีเช่นเดียวกับอารมณ์ของหัวหน้าหน่วยวาเรีย ใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็นจ้องมองชายหนุ่มมาดเย็นชาอย่างกินเลือดกินเนื้อ “แกต้องตายที่นี้ไอ้สวะ!!”

ร่างสูงทั้งสองในชุดสีรัตติกาลทะยานตัวลงจากเนินสูง พร้อมอาวุธและท่าไม้ตายของแต่ละคน
คาน่อนหลับตาลงด้วยสงบเยือกเย็น ก่อนจะลืมตาขึ้นมองคนทั้งสองอย่างดุดัน
ดาบในมือสะท้อนแสงอาทิตย์โลมเลียผสมปนเปกับเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่ ราวกับหิวกระหายที่จะดื่มด่ำเลือดอีกครั้ง


TBC
Author:  ZeeFiat [ 11 Aug 2009, 23:58 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
สั้นง่ะ.. หรือจะรู้สึกไปเอง

แต่ยังไงท่านฮานะก็ยังไม่ลืมฟิคเรื่องนี้เนาะ

เห็นหายไปนาน (มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)


แล้วมาต่อไวๆนะฮะ '.'
Author:  0ReAl0 [ 12 Aug 2009, 13:34 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
แบบว่า เพิ่งเปิดมาอ่านเจอ อ่านรวดเดียวเลย ปวดตามาก

อยากบอกว่ามันส์มั่กๆ บู๊แหลกลานได้ใจ

อ่านแล้วสงสารคู่ 8059 อ๊ากกก โกคุอย่าร้องไห้ เดี๋ยวเราคนนี้จะไปชิงตัวยามะคืนมาให้เอง จะขย้ำให้ตาย!! [//โดนฆ่าตายก่อนไปช่วย ด้วยฝีมือท่านฮิ ขอหาเอาคำพูดประจำตัวท่านไปใช้ -O-]

สำหรับคู่ 1827 ที่เป็นคู่หลัก ชักเริ่มหวานแหววขึ้นเรื่อยๆ ในสถานการณ์บู๊อ่านะ -*- เมื่อไรจะรู้ใจตัวเองกันซักทีเนี่ย~!!

ส่วน 10069 ป๋าเบีย...แน่ใจนะว่ามาช่วยวองโกเล่น่ะ ไม่ใช่มาชิงเวอร์จิ้นของมุคุโร่ในอดีต หึๆๆๆ

แต่ที่อ่านแล้วซึ้งสุด คือคู่ 8059 สงสารโกคุจับใจ อย่ายอมแพ้นะเฟ้ย!!! ยามะเริ่มจำได้ลางๆแล้วนะ (แต่ดันคลั่งไปซะก่อน)

ยิ่งตอนย้อนอดีตไปถึงวันวานยังหวานอยู่ -*- อ่านแล้วเศร้ามั่กๆ

แก!!!ไอ้เจสก้า ไอ้เด็กเปรตหัวเขียว (?) บังอาจมาก...แย่งยามะไปยังไม่พอ ยังจะทำให้คนรักกันฆ่ากันเองอีก ยามะรีบฟื้นขึ้นมาแล้วฆ่ามันเลย ลุยๆ (ไอ้นี้เริ่มซาดิสต์จัด แค้น~)

แต่อยากบอกว่าในบรรดาผู้พิทักษ์ทั้ง 4 ตัวร้าย เราชอบแกรนสุดละ ยิ่งเห็นรูปแล้ว ทำไมมันหล่ออย่างงี้ >O< (เฮ้ยๆเค้าเป็นตัวร้ายนะเว้ยเฮ้ย)
คาเร็กเตอร์คล้ายๆยามะเลย แบบมี 2 ร่างในคนเดียว ภายนอกอาจดูร่าเริง แต่ในส่วนลึกก็ซ่อนความดาร์คเอาไว้ แถมยังเนียนเหมือนกันอีก (แกรนเนียนไปจับมุคุโร่)

ชักอยากอ่านช็อตที่แกรนปะทะป๋าเบียแหะ ถ้าจะมันส์!!!

แต่ก็เห็นใจมุคุโร่อีกคน แอบหลงรักสึนะอยู่ในใจ คนเค้าจะได้เป็นเสะมั้ง ดันโดนฮิบาริตัดหน้าไปซะนี้ สุดท้ายก็ลงเอบเป็นเคะจนได้ ว้า~ (หวังอะไรของแก+)

แต่งได้เก่งมากๆ แบบมีทั้งฉากบู๊ ให้อารมณ์ได้หลายอย่าง เหมือนกับกำลังอ่านการ์ตูนอยู่เลย ถ้าได้วาดออกมาเป็นเล่มนี่เป็นภาคต่อรีบอร์นได้เลยนะเนี่ย...

มาอัพไวๆน้า จะรออ่าน อยากเห็น 8059 ซักที คู่อื่นเค้าไปไหนกันหมดแล้ว...[Me// วิ่งไปบีบคอเจสก้า หึๆๆๆ - -+]
Author:  okloxp [ 12 Aug 2009, 19:02 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
จริงๆแล้วเราเคยคุ้ยไปเจอฟิคเรื่องนี้นะคะ แต่ไม่กล้าเม้นค่ะ กลัวว่าจะกลายเป็นขุดกระทู้ TAT (แบบว่ามันน้าน~นาน) คงไม่ว่ากันนะคะ ฮุๆ(//โดนถีบ)

ตอนแรกที่คุ้ยเจอเพราะ 1827 นะคะ ฮ่าๆๆ(//โดนถีบอีกรอบ) แต่อ่านต่อเพราะฉากบู๊ สนุกมากค่ะ >_< เนื้อเรื่องถูกใจเรามากเลย ถ้าจะยาวด้วย ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่(ฮา)

จะรออ่านต่อนะคะ~
Author:  blood_hana [ 13 Aug 2009, 09:16 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
ตอบเม้นย้อนค่ะ


julienie27

ขอบคุณมากค่ะ
จะรักกันเมื่อไหร่ อันนี้ต้องรอเวลาเท่านั่นค่ะ ><

kuwa[R]i...

รักข้ามกาลเวลารึเปล่านะ อันนี้ต้องดูกันไปค่ะ 555
8059 จะเป็นยังไงต่อ ก็คงต้องร้องไห้จนกว่าจะจบล่ะ(เรื่องนี้มันยาวววมาก)

ส่วนคู่หลัก แน่นอนเพราะคู่หลักและเป็นตัวการดำเนินเรื่องสำคัญต้องมีหลากหลายอารมณ์ค่ะ ><


ปลาน้อย

มีแน่นอนค่ะ แต่จะมดขึ้นคอมไหม อันนี้ต้องดูกันไปค่ะ



mun_mun

เอ๋ น่าจะ ทั้งสองอย่างนะค่ะ(ฮา)
วัตถุประสงค์มาช่วยวองโกเล่ค่ะ แต่มุคุนี้ผลพลอยได้(ยังไงต้องรอดูกันไป)


ZeeFiat

555 มันยาวซินะค่ะ เราเข้าใจค่ะ ฟิคนี้ยาวจริงๆ ตอนแรกกะว่าเนื้อเรื่องต้อง 20 กว่าๆจบ
แต่ท่าทาง 30ตอน ยังไม่รู้จะจบเลยรึเปล่า เหอๆ

หล่อเลวมาพร้อมกับการขโมยจูบแรกของมุคุผู้น่ารัก >///<
ถูกใจใช่ไหมค่ะ หุหุ
Author:  Pao.~* [ 13 Aug 2009, 20:29 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
ท่านบลัด ฟิคนี้หายไปนานม๊ากกกกกมากก อย่างที่บอกกันจริงๆเจ้าค่าา นานขนาดว่าเกือบจะลืมไปแล้วเลยเจ้าค่ะ

แต่ว่าาา สรุปลงเอยที่คู่ 1827 8059 10069 สินะคะเนี่ย เมื่อก่อนนู๊นนนน เปายังหวังใ้ห้เป็น 182769 อยู่เลย ฮา

แต่มาตอนปัจจุบัน แต่ละคนมีคู่เป็นของตัวเองเรียบร้อยแล้วละน๊าา

1827 เหมือนจะลงตัวกว่าคู่อื่นๆ ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่?

10069 ป๋ามาเพื่อหาคุณมุตอนเอ๊าะๆ มาหลอกเด็กหรอเจ้าค่ะป๋าเบีย ฮา

ส่วน 8059 ยังลุ้นให้โกคุช่วยยามะให้กับมาเป็นเหมือนเดิมไวไวค่า

คาน่อนดุจัง!! ป๋าแซนไปเยียบตาปลา?แกเรีอะ หุหุ

แต่ว่านะการบรรยายฉากอารมณ์ ลักษณะท่าทางการพูดจา ของคาน่อน หล่อคมดูดันดีจังเลยนะคะเนี่ย >///<

คุณมุ๊ หายไปไหนค๊าาา อดเป็นเสะให้สึนะแล้วนะค๊า รู้ตัวมั้ยสามีในอนาคตมาตามตัวแล้วน๊าา

ม๊ายยยยยยจริ๊งงงงงง แต่ยังไงก็รักคุณมุค่ะ >////<

รออ่านตอนต่อไปค่าาา
Author:  ((=^.^=DeiA)) [ 13 Aug 2009, 22:40 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
อยากรู้จริงๆว่า คาน่อนทำไมไปอยู่ฝั่งนู้น

สึนะน่ารักมาก(อันนี้ไม่เกี่ยวนะ)

รออ่าน 1827 อยู่ค่า ^^
Author:  kuwa[R]i... [ 13 Aug 2009, 23:44 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
เฮ้ยยยย ดีใจมาก นึกว่าจะไม่มาต่อแล้ว ขอสารภาพว่าแอบถอดใจ แล้วก็ลืมจนต้องไปอ่านย้อนอ่ะ


ยังมีเรื่องให้ลุ้นเรื่อยๆ จะ 8059 หรือ 10069 ก็ตามทีเถอะนะ (ส่วนไอ้คู่หลักน่ะช่างมันเหอะ)



รออ่านตอนต่อไปค๊าบ
Author:  blood_hana [ 16 Aug 2009, 20:20 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
ZeeFiat

แหะๆ หายไปนานจริงๆแหละค่ะ แต่บลัดวางพล็อตเรื่องไว้หมดแล้ว จากนี้ไปจะพยายามไม่หายแล้วค่ะ
สั้นไปหรอค่ะ อาจจะใช่ลค่ะ เพราะฟิคเรื่องนี้เวลาอัพที มันจะยาวมาก แต่ตอนล่าสุดคิดว่าน่าจะยาวโอเคแล้วค่ะ ^ ^
ขอบคุณมากๆค่ะที่ยังติดตามอ่าน ความจริงสาเหตุที่เราไม่ค่อยอัพ คือนึกว่าไม่มีคนอ่านแล้วซะอีก T T


0ReAl0

ขอบคุณมากค่ะ เรานึกว่าจะไม่มีคนอ่านซะแล้ว เพราะยาววว แถมเราก็หายไปนานด้วย
ฟืคนี้เป็นฟิคที่เราประทับใจและชอบที่สุดตั้งแต่แต่งมาเลยค่ะ
คู่ 1827 ก็หวานแหวว น่ารัก ปนหื่นนิดๆ อิอิ แต่เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองนั่นต้องขึ้นอยู่กับท่านฮิคะ
8059 คงต้องโศกไปทั้งเรื่อง จะแฮปปี้ไหมก็ต้องดูกันไปค่ะ แต่ต้นเหตุก็คือเจสก้าร์นั่นแหละ(ฮา)

ส่วน10069 มาชิงเวอร์จิ้นไหม อันนี้ไม่บอกค่ะ อุบไว้ อิอิ(ดูหน้าคนเขียน หึหึหึ)

เราเองก็ชอบแกรนค่ะ หุหุ แต่ความจริงเราไม่ได้ออกแบบให้คล้ายยามะนะค่ะ แต่ไปคล้ายกับ...(คนๆนั้นโผล่มาในฟิคแล้วด้วย หุหุ)
อ่านไปเรื่อยๆจะรู้เองค่ะ ว่าไม่เหมือนยามะ

ช็อตนั้นจะมีรึเปล่า อันนี้ต้องลุ้นค่ะ ว่าแต่ทำไมถึงอยากให้เบียเจอกับแกรนละเนี้ย (ฮา)

ถึงขนาดเป็นภาคต่อได้เลยหรอค่ะ อุ้ย.. เราเป็นปลื้มเลยนะเนี้ย ขอบคุณมากๆนะค่ะที่ติดตาม ขอบคุณมากจริงๆ ><


okloxp

ขออภัยจริงๆค่ะที่เราหายไปนานมากกับฟิคนี้ แบบว่าเรื่องมันยาวแล้วเราก็คิดว่าไม่มีคนอ่านแล้ว ประกอบกับฟิคนี้เขียนยากจริงๆค่ะ
เพราะต้องหลากหลายอารมร์ ทั้งต่อสู้ หวานแหวว แกะปมปริศนา

ขอบคุณมากนะค่ะ ตอนล่าสุดเราอัพยาวแล้วค่ะ



Pao.~*

แหะๆขอโทษจริงๆค่ะ หายไปนานจริงๆนั้นแหละ
ถูกค่ะสรุปคู่ก็ลงเอยแบบนี้ แต่แน่ใจหรอค่ะ ว่า 1827 จะลงตัวง่ายๆ หึหึ

เบียหลอกเด้กรึเปล่าน้า 555 อันนี้รอดูกันไป ส่วน8059 ก็ยังต้องลุ้นไปว่าจะกลับมาดีกันอีกเมื่อไหร่ค่ะ
คู่นี้คงโศกไปทั้งเรื่องจนจบ(แล้วจะจบเมื่อไหร่??)

คาน่อนเขาก็บุคลิกเป็นแบบนั่นอยู่แล้วค่ะ
ส่วนมุคุหายไปไหน คงไปนอนย้อมใจที่เสียจูบแรกอยู่ 55555(สามง่ามกระซวกไส้)


((=^.^=DeiA))

อันนี้ต้องรอเฉลยเท่านั้นค่ะ ต้องติดตามต่อไปว่าทำไม



kuwa[R]i...

มาแล้วค่ะ แล้วนับจากนี้บลัดจะไม่หายไปนานกับฟิคนี้อีกแล้วค่ะ จะพยายามมาอัพให้ถี่เหมือนเรื่องอื่นๆ
แหม..คู่หลักไม่ลุ้นเลยหรอค่ะ แต่1827 ใช่ว่าจะสมหวังง่ายๆหรอกนะ หึหึหึ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ต้องขออภัยทุกคนที่ติดตามฟิคนี้ด้วยค่ะ ยอมรับว่าหายไปนานจริงๆ

ส่วนหนึ่งเพราะฟิคนี้แต่งยาก และยาวมากจนเราไม่รู้ว่าจะจบลงตอนไหนด้วย แต่วางพล็อตไว้คร่าวแล้วค่ะ

แล้วก็เพราะมันยาวมาก เลยคิดว่าคงไม่ค่อยมีคนอ่านแล้วมั้งเลยเริ่มปล่อยดอง แต่ใจนึงก็อยากอัพให้จบ
ไม่งั้นมันค้างคาในใจ แต่พอเห็นเม้นก้ดีใจค่ะ ที่ยังมีคนติดตามฟิครีบอร์นเรื่องแรกของเราอยู่ T T


อีกส่วนหนึ่งคือ เป็นความผิดของเราเอง ที่ดันคลอดฟิคมาใหม่เรื่อยๆทั้งที่ของเก่าก็ไม่จบ(จบไปแค่ 3 เรื่องเท่านั้นจาก ทั้งหมดที่แต่ง)
เหอๆ จากนี้ไปบลัดจะไม่แต่งฟิคอะไรเพิ่มแล้ว จะอัพให้จบๆให้หมดค่ะ


ขออภัยจริงๆ เหอๆ เฮ้อ...
Author:  blood_hana [ 16 Aug 2009, 20:24 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
Part 31





ติ๊ง.....


หยดน้ำร่วงหล่นกระทบพื้นสีดำอย่างแผ่วเบา แต่ความมืดและความเงียบสงัดกลับทำให้ หยดน้ำเล็กๆดังก้องกังวานไปทั่ว
“อีกไม่นานความจริงคงจะเปิดเผยแล้วซินะ..” ร่างบางในชุดสีดำสนิทเอ่ยขึ้นอย่างเศร้าสร้อย ดวงหน้าสวยปนหวานเข้ากับดวงตาสีส้มทองดุจแสงตะวันทอดมองน้ำในบ่อที่เป็นสีดำสนิทลึกจนคนมองรู้สึกโหวงเหวงในใจราวกับจะดิ่งลงเหว

“ไม่ว่ายังไง..ซักวันเรื่องนี้ก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี..” ชายผมสีดำสนิทยาวปรกปิดตาข้างเดียวเอ่ยพลางจับไหล่เล็กมนของร่างบางดึงเข้ามาโอบกอดแน่นให้ความอบอุ่น จมูกโด่งได้รุปสูดกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆของเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มดุจไหม “แต่..ข้าเกรงว่า..เด็กคนนั่น..”

“บอกแล้วไง..ว่าไม่ต้องห่วง..” มือหนาจับใบหน้าสวยของอีกฝ่ายให้หันมา ก่อนจะโน้มจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มเบาๆ
นัยน์ตาสีดำสนิทสบตากลมโตคู่งามอย่างอ่อนโยน “เพราะเมฆา...จะปกป้องนภาชั่วนิรันดร์”

ตามด้วยหยดน้ำหยดสุดท้ายที่เคลื่อยคลอเคลียกับใบหญ้า ก่อนจะร่วงหล่นกระทบพื้นตามหยดก่อนหน้านั้น


ตี๊ง!!!!!!!!

.
.
.
.


ภาพในจอแล็บท็อปฉายภาพการต่อสู้ระหว่าง ฮิบาริกับเจสก้าร์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
จนจบลงที่เจสก้าร์พาร่างสภาพเสียสติบ้าคลั่งของยามาโมโตะหายเข้าไปในหลุมดำ


ปิ๊บ!!


บรรยากาศภายในห้องทำงานของรีบอร์นยังคงอยู่ในสภาพเงียบสนิท ไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรทั้งสิ้น
ตามด้วยสีหน้าตึงเครียดของทุกคนที่ไม่ต่างกัน
“อย่างที่เห็น..ถึงคุณฮิบาริจะเอาชนะได้ แต่นั่นเพราะอีกฝ่ายอยู่ในภาวะอารมณ์โกรธไม่ได้สติ..”โชอิจิพูดพลางเม้มปากแน่น แสดงถึงความกังวลและความเครียด “นั่นเป็นความโชคดีซินะ..ถ้าผู้พิทักษ์ที่ชื่อว่าเจสก้าร์เกิดใช้สติแล้วควบคุมสมาธิขึ้นมา..” นัยน์ตากลมโตของอัลโกบาเลโน่เหลือบมองนภาที่นั่งบนโซฟาสีแดงตรงข้ามกับเบียคุรัน ก่อนจะหันไปมองผู้พิมักษ์เมฆาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างสึนะ

“พวกเธอสองคน คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะ” ถ้อยคำโหดร้ายของเบียคุรันดังขึ้น
สึนะกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ปากอิ่มเล็กสีชมพูสั่นระริกด้วยความกลัว มือบางนุ่มกุมแน่นจนเหงื่อซึม
“......” ฮิบาริไม่ตอบอะไร ยังคงแสดงสีหน้านิ่งเรียบจนเดาไม่ออกว่า ร่างสูงผมดำคิดเห็นสิ่งใดกับเรื่องนี้


สปาน่าฉีกอมยิ้มรสส้มขึ้นมาอมตามนิสัย ก่อนจะเดินไปจิ้มคีย์บอร์ดบนโน้ตบุ๊คอยู่นานสักพัก เรือนผมทองม้วนเดินถอยออกจากหน้าจอ ฉายให้เห็นหน้าต่างของพลังเกจสึนะตอนใช้แหวน
“นี้คือแถบพลังงานที่แผ่ออกมาจากการใช้แหวนของวองโกเล่รุ่น 10 ส่วน ซึ่งมีพลังความบริสุทธิ์สูงมาก เห็นได้จากแถบสีส้มทองในเกจนี่ ถ้าเทียบเป็นตัวเลขก็ราวๆ 200,000” นิ้วเรียวจิ้มย้ำไปยังแถบยาวบนจอ พร้อมอธิบายด้วยเสียงเรียบและหน้าตานิ่งเป็นปลาตายท้องกลม แต่นั่นยังคงความน่ารักสดใสของหนุ่มคนนี้ไม่เปลี่ยน

“เอาล่ะ..คราวนี้มาเปรียบเทียบกับทางฝั่งของเปโรสเซ่..” หนุ่มผมส้มยืนอยู่อีกฝั่งของแล็บท็อป นิ้วยาวกดปุ่ม enter ลงหนึ่งที หน้าต่างของเจสก้าร์ขึ้นมา พร้อมกำเกจพลังที่เคลื่อนที่เต็มจนสั่น ส่วนตัวเลขด้านล่างกลับเพิ่มๆลดๆไม่มีที่สิ้นสุด จนท้ายสุดแล้ว กลับโชว์สัญลักษณ์หนึ่งขี้นมา


“นั่นมันอะไรนะ?” สึนะอุทานสงสัย
“(∞) อินฟินิตี้งั้นหรอ..” ชายที่เงียบมาตลอดอย่างฮิบาริ พูดเสียงเย็นเชียบ ใบหน้าหวานเบือนจากภาพในคอมพิวเตอร์พกพาเบื้องหน้ามายังหนุ่มรุ่นพี่ด้วยสีหน้าฉงน
“สัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ไงเล่า เจ้าห่วยสึนะ..ถ้าแปลตรงตัวก็คือไม่มีขีดจำกัดนั่นและ” รีบอร์นอธิบายเสียงเขียวใส่กับสมองงี่เง่าเต่าตุนไม่มีใครเกินของลูกศิษย์ตัวเอง เด็กทารกต้องสาปนั่งอยูบนเก้าอี้นวมใหญ่ หน้าอ่อนเยาว์น่ารักสมวัย มองเบียคุรันด้วยสายตาที่โตเกินอายุ
นัยน์ตาสีฟ้าใสมองตอบไวราวกับรู้ตัวว่าถูกจ้องมอง หนุ่มร่างสูงยกก้นจากโซฟายาวสีแดงในห้องยืนขึ้นโดยไม่ลืมคว้าถุงขนมมาชเมลโล่ของโปรดไว้


“พวกเธอคงรู้อยู่แล้ว สำหรับพวกเราแหวนถือเป็นพลังงานสำคัญที่ใช้ในการต่อสู้ ไม่ว่าจะเป็นแหวนวองโกเล่หรือแม้แต่มาเลริง..” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น นัยน์ตาสีอเมทริซ์เหลือบมองแหวนนภาของสึนะที่ห้อยเป็นสร้อยใส่ไว้ เรือนผมสีน้ำตาลขนลุกซู่ทันทีที่สบตาอยากแก่การหยั่งถึงความคิดของบอสมิลฟิโอเล่ มือเรียวบางยกขึ้นมากุมแหวนนภาโดยอัตโนมัติ พร้อมสายตาไม่ไว้วางใจ

“ถ้ายิ่งบริสุทธ์เท่าไหร่ ก็จะยิ่งรุนแรงมากเท่านั้น ในกรณีของเปโรสเซ่น่ะ..ใช้พลังที่เกิดจากไฟออร่าในมนุษย์ ซึ่งเป็นธาตุทั้ง 4 โดยพื้นฐานคือ ดิน น้ำ ลม ไฟ.. เพราะงั้นพลังถึงสามารถเพิ่มได้อย่างไร้ขีดจำกัดไงล่ะ”
ชายผมสีงาช้างหัวเราะในลำคอขำขันกับสีหน้าของเด็กชายผมสีน้ำตาล และจิตสังหารของฮิบาริที่แผ่ออกมารุนแรงจนเห็นได้ชัด “นายต้องการใช้พวกเราจัดการเปโรสเซ่ใช่ไหมล่ะ?” รีบอร์นเอ่ยเสียงเย็นเชียบ
“หึหึ สมเป็นอาจารย์ของสึนะโยชิคุง..น่าเสียดายนะ ถ้ามาเลริงไม่ถูกสภามาเฟียโลกยึดไป..ฉันก็คงจะจัดการนั้นได้ถนัดมือหน่อยแท้ๆ” มือหนาข้างซ้ายยกโชว์ขึ้น มือที่มักประดับแหวนสุดอันตรายไว้บนนิ้วกลาง
แต่บัดนี้ได้ถูกสภามาเฟียโลก องค์กรที่จัดตั้งเพื่อรักษาความสงบสุขระหว่างมาเฟียยึดไป หลังจากพ่ายแพ้ในสงครามระหว่างมิลฟิโอเล่แฟมิลี่กับวองโกเล่แฟมิลี่


“งั้นตอนนี้..นายก็เหมือนคนธรรมดาซินะ..” สึนะพูดอย่างโล่งใจ ใจที่เต้นสั่นเกร็งด้วยความกลัวผ่อนคลายลงทันที
“แต่ถ้าได้แหวนของเปโรสเซ่มา..นั่นก็อีกเรื่องใช่ไหม” ฮิบาริพูดเสียงเย็น นัยน์ตาคมกริบปราดมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มร่างสูงวัย 20 ต้นๆ
เรือนผมขาวยักไหล่ไม่ใส่ใจพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้างจนเห็นฝันขาว “ก็น่าสนอยู่หรอกนะ แต่พลังอันตรายแบบนั้นไม่ไหวหรอก” คำตอบของเบียคุรันสร้างความมึนงงให้ทั้งสามคนในวองโกเล่แฟมิลี่


โชอิจิมองบรรยากาศที่เริ่มแสดงความไม่ไว้ใจกันและกันจนเหงื่อแตก จึงรีบโพลงแทรกขึ้นมาทันที
“คืออย่างงี้ครับ..จริงอยู่ที่พลังของเปโรสเซ่นั่นบริสุทธิ์และรุนแรงมาก แต่..หากใช้โดยไม่คำนวณลิมิตความสมดุลของธาตทั้ง 4 ในร่างกายละก็...”

“ร่างกายจะแตกสลายเป็นจุนในพริบตา..” เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยเอ่ยขึ้ย พลางเลียอมยิ้มรสส้มหมดอันพอดี


.
.
.
Author:  blood_hana [ 16 Aug 2009, 20:28 ]
Post subject:  Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part30ค่ะ
“อะไรกัน!!พลังอันตรายแบบนั้น..” สึนะโอดครวญท้อแท้ ใช่ว่าตัวเขาเองจะชอบพลังของแหวนมาเฟียที่ใช้ไฟดับชนทั้ง 7 เป็นชนวนจุด




เพราะพลังและอำนาจแสนยิ่งใหญ่
ถึงได้เกิดการแก่งแย่งไม่มีที่สิ้นสุด


สุดท้าย..

เรื่องแบบนี้จะจบลงเมื่อไหร่กัน!?




“พวกแกจะช่วยพวกเรายังไง?” เมฆาของวองโกเล่เอ่ยถามขึ้น ทั้งสีหน้าเคร่งขรึมสงบเยือกเย็นไร้ที่ติ จนเบียคุรันยังอดชื่นชมในความเป็นผู้ใหญ่เกินวัยของเด็กหนุ่มตรงหน้า “อันนี้โชจังต้องกับสุดที่รักของเขาเป็นคนพูดแล้วล่ะ”
นัยน์ตาคู่คมเหลือบมองสองหนุ่มวิศวะกรที่ยืนหน้าแดงอย่าเห็นได้ชัด “ทะ..ท่านเบียคุรัน!!!” หนุ่มแว่นแว๊ดใส่ชายผมขาวที่ยืนหัวเราะร่า ส่วนสปาน่าทำหน้านิ่งไปกดคีย์บอร์ดบนแล็บท็อป แต่ก็ไม่วายที่แก้มสีจะขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด “สำหรับวิธีเอาชนะแหวนของเปโรสเซ่นั่นมีอยู่แค่วิธีเดียว” สปาน่าที่ดูเหมือนจะเข้าเรื่องมากสุดเอ่ยดังขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามใสสวยหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับสายตาของคนในห้องทำงานสุดหรูของนักฆ่าอันดับ 1

“คือต้องทำให้พลังของแหวนมีความบริสุทธิ์เหนือกว่า +A ให้ได้..”




โครม!!!!!!!!



ประตูไม้บานใหญ่ของห้องเปิดโพล่งทันที พร้อมร่างสีดำสองร่างในสภาพบาดเจ็บสาหัส
“แซนซัส!!เลวี่!!” สึนะร้องเสียงหลง นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้างสุดขีดกับสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยแผลเหวอะจากรอยบาดทั่วทั้งตัว มีทั้งเชียวๆและบาดลึกจนเห็นเส้นเลือดแดงขยับ
โดยเฉพาะผู้นำวาเรียที่อาการสาหัสมากจนเลือดกระอักออกจากปาก จมูก นัยน์ตาที่เบิกกว้างแม้จะไม่ได้สติ แต่ฉายแววความโกรธแค้นชัดเจน

“คุณ..วอง..โกเล่” เลวี่ในสภาพบาดเจ็บแถมแบกร่างเลือดชุมตัวของนายตน เดินเข้ามาอย่างอ่อนแรง ก่อนขาทั้งคู่จะทรุดลงไปล้มนอนคว่ำกับพื้น

ฮิบาริและสึนะรีบวิ่งเข้าไปดูของคนทั้งสอง แต่เบียคุรันไปถึงไวกว่า ร่างสีขาวทรุดลงไปนั่งข้างคนทั้งสองที่ไร้สติโดยไม่เกรงกลัวเลือดอุ่นๆที่ไหลออกมาเป็นวงกว้างเปรอะพื้นปูพรมสีแดงในห้อง มือหนาจับที่ต้นคอของคนทั้งสองอยู่นาน ก่อนจะชักมือกลับ “ยังไม่ตาย...แต่ชีพจรเต้นอ่อนลงเรื่อยๆ”


รีบอร์นสบตากับโชอิจิ หนุ่มแว่นพยักหน้าอย่างเข้าใจและรีบใช้ขายาวของตนวิ่งออกไปจากห้อง
“เดี๋ยวอีกสักพักหน่วยแพทย์ของวองโกเล่ในฐานทัพคงมา ตอนนี่ให้โชอิจิไปตามแล้ว..”
เสียงใสกังวานเอ่ยพูด เพราะจากสภาพร่างกายตอนนี้ ขืนย้ายร่างหรือแบกไป จะทำให้เลือดออกมากขึ้น
แถมจากรูปแบบแผลก็ฉีกขาดง่ายอีก



ดีไม่ดี อาจตายเลยก็เป็นได้...



“คุณฮิบาริ...ฝีมือ แล้วก็แผลแบบนี้..มัน..” ร่างเล็กเขยิบตัวเข้าไปใกล้ชายรุ่นพี่ ด้วยความรู้สึกกลัว เรือนผมดำจับมือนุ่มนิ่มของสึนะไว้แน่น
“คาน่อน เดอ คิลเลอร์..”

นัยน์ตาสีอเมทริซ์ปราดมองไปยังสึนะกับฮิบาริทันทีด้วยแววตาบางอย่าง ก่อนจะกลับมายังผู้บาดเจ็บที่ส่งเสียงไอออกมาเป็นเลือด
“แค่กๆ” เรือนผมดำสั้นเกรียนไอกระอักออกมาเป็นเลือด ดวงตาสีทับทิมดุดันกลับฉายแววเลือนลอยจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลยุ่ง ราวกับพยายามสื่อสารบางอย่างและรั้งสติของตัวเองให้มากสุด

สึนะอ่านสายตานั่นออก จึงค่อยๆผละจากฮิบาริ เดินเข้ามาหาหัวหน้านักฆ่าหน่วยวาเรีย ก่อนจะทรุดนั่งลงข้างๆอีกฝ่าย มือแกร่งที่อ่อนแรงและเต็มไปด้วยแผลฟันเหวอะจนอาจฉีกขาดได้ทุก ฝืนขยับล้วงหยิบอะไรบางอย่างใต้ผ้าคลุมของตนและส่งให้สึนะ

มือบางรับมันมาอย่างกล้าๆกลัว สิ่งที่พบคือกระดาษเก่ากึกอายุราวๆ 100-200 ปี ขึ้นสีเหลืองกรอบและเปรอะเปื้อนเลือดของผู้ส่งมอบ ก่อนหมดสติลงไป





“คุณหมอมาแล้วครับ!!” เสียงทุ้มของโชอิจิดังขึ้นทำให้เบียคุรัน สึนะ และฮิบาริ แตกวงออกจากร่างผู้บาดเจ็บ เปิดทางให้หมอและพยาบาลนับ 10 พาแบกขึ้นรถเข็นอย่างเบามือที่สุด พาออกไปรักษาในส่วนการแพทย์ของ
วองโกเล่ในฐานลัพ


นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตมองร่างของวาเรียทั้งสองหายไปจนลับตา แล้วกลับมายังกระดาษเก่ากึกนั่น
ขณะที่นิ้วเรียวพยายามจะคลี่กระดาษปริศนาที่แซนซัสส่งให้เปิดออก แต่เจ้าตัวกลับถูกรีบอร์นห้ามไว้ “กระดาษนั่นเอามาให้ฉัน ฉันกับอิเอมิสึจะตรวจสอบเอง...” สึนะมองกระดาษในมือสลับกับรีบอร์นอยู่นาน ก่อนตัดสินใจทำตามคำสั่งอาจารย์สอนพิเสษของตัวเอง
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน สึนะกับฮิบาริกลับไปก่อน โชอิจิกับสปาน่าอยู่ตรวจสอบข้อมูลที่นี้กับฉัน..ส่วนนาย...”


“เรื่องที่อยู่นะฉันมีอยู่แล้ว..ใช่ไหมสึนะโยชิคุง..” หนุ่มผมขาวเอ่ยเสียงหวานใส่จนน่าขนลุก แถมยังส่งยิ้มชวนละลายมาอีก ทำเอาฮิบาริเลือดขึ้นหน้าทันที “บ้านฉันไม่ต้อนรับแก..เจ้าสัตว์กินพืชหัวหงอก..”
สึนะหัวเราะแห้งๆกับคำดักทางของอีกฝ่าย แต่อันตัวเขาเองก็แค่คนอาศัยเหมือนกัน
ยังไงก็ต้องเกรงใจเจ้าของบ้านอยู่ดี...


“ใจร้ายจังเลย...แต่ฉันไม่ได้พูดซักคำเลยนะว่าจะขออาศัยที่บ้านฮิบาริคุง..” หน้าคมคายยิ่งกว่าเทพบุตรเปื้อนยิ้มอารมณ์ดี
ขายาวใต้กางเกงแสลตสีขาวซึ่งบัดนี้เปื้อนเลือดของแซนซัสก้าวเดินมากระซิบข้างหูของร่างเล็กด้วยถ้อยคำบางอย่าง




ฟั่บ!!!!!



“ว้า...อารมณ์ร้ายจังน้า..ฮิบาริคุง หรือเป็นเพราะนิสัยหวงของกันแน่..” เบียคุรันเขยิบถอยหลังทัน ใบหน้าหล่อเหลาจึงไม่โดนอาญาทอนฟาที่ผ่าเหล่าเข้ามากั้นระหว่างสึนะกับเบียคุรัน

“ถ้างั้น..ฝากด้วยนะสึนะโยชิคุง..”หนุ่มผมขาวฉีกยิ้มอารมณ์ดีจนเห็นฟันขาว พลางโบกมือรำลาอีกฝ่าย
ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของรีบอร์น..

แม้บุคคลสุดอันตรายออกไปจากห้องแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศทะมึนจะยังไม่หมดแค่นั้น
เมื่อตาสีนิลตวัดมองเค้นความจริงจากสึนะที่พยายามกระดืบเดินหนีออกไป “จะไปไหน!!”
สึนะสะดุ้งโหยงสุดตัวกับเสียงตะคอกดุดัน หน้าหวานพยายามหันมาฉีกยิ้มแห้งกับฮิบาริ



รีบอร์นสปาน่าและโชอิจิมองหน้ากันอย่างเข้าใจ และเริ่มทยอยเดินออกจากห้องโดยไม่แยแสต่อสายตาเว้าวอนของวองโกเล่รุ้นที่ 10
“รีบอร์น!!จะไปไหนนะ!!”
“จะไปดูอาการเด็กที่อิเอมิสึเก็บมาได้หน่อยนะ ยังไงนายสองคน..”

“ฉันไปด้วยนะ รีบอร์น!!” ร่างบางโพล่งเสียงดังและรีบปรี่วิ่งเข้าไปยืนข้างอาจารย์สอนพิเศษทันที
คิ้วเล็กๆบนใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กต้องสาปมุ่นลงหน่อยๆกับท่าทีหนีเอาตัวรอดจากเมฆาแห่งวองโกเล่ ที่ตอนนี้เจ้าตัวคู่กรณีทำหน้าหงิกเป็นยักษ์อย่างเห็นได้ชัด
Page 25 of 28 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/