•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·• :: View topic - [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part 33

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·• http://reborntfc.freeforums.org/

[Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part 33 http://reborntfc.freeforums.org/fatal-fate-1827-8059-169-part-33-t1348-150.html	Page 11 of 28

Author:	wrightia [ 23 Apr 2008, 17:39 ]
Post subject:
คุณพี่กับโกคุจังบู้ได้สุดหูรูดดดดดด ถึงจะยังพายามะกลับมาไม่ได้ แต่ก็กลับไปรักษาตัวตั้งหลักก่อนค่อยสู้กันใหม่ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<

Author:	blood_hana [ 24 Apr 2008, 20:58 ]
Post subject:
Part 15(ครึ่งแรก) อัมพรสีฟ้าครามยามบ่ายแก่ๆ สายลมที่พัดผ่านพาทุกอณูสสารไหลเวียนไปอย่างไร้จุดหมาย แสงอรุณที่สอดส่องให้หยดน้ำค้างและแหล่งน้ำทอประกายระยิบระยับ แม้นจะโดนเหล่าเมฆาที่เคลื่อนตัวอิสระปิดบังบ้างก็ตามที และมีบางเวลาที่จะเกิดหมอกมืดหม่นที่คอยหลอกตาเราร่ำไป พร้อมกับสายฝนที่นำพาซึ่งความชุ่มชื้นแก่ทุกสรรพสิ่ง แต่งแต้มด้วยอัสนีที่พร้อมจะลงมาทำลายทุกสิ่ง ทุกอย่างล้วนมีความสัมพันธ์กันทั้งหมดโดยอยู่ภายใต้การเฝ้ามองท้องนภาผืนงามที่โอบอุ้มเอาไว้ แต่ว่า...........บางอย่างกำลังจะคาดหายไป….. ร่างบางเรือนผมน้ำตาลไหม้เดินกลับมายืนที่หน้าประตูบ้านฮิบาริอีกครั้ง ดวงตาคู่งามเริ่มสั่นไหว ราวกับมีลางสังหรณ์....มีเรื่องไม่ดี....เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นต่อจากนี้....... “มายืนทำอะไรตรงนี้” เสียงทุ้มดังขึ้น สึนะสะดุ้งสุดตัวใบหน้าหวานหันกลับไปมองชายหนุ่มผมดำในชุดอยู่บ้านแปลกตา ดวงตาสีนิลที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆจับจ้องคนที่ยืนนิ่ง ทำเอาเรือนผมน้ำตาลเกิดความประหม่า ประหม่าอย่างเดียวยังพอว่า...... แต่...พอเห็นหน้าเขา...ใจเราก็เต้นแรงตึกตัก..... เหมือนสมัยก่อนตอนที่เจอกับเคียวโกะจัง... ฮิบาริมองอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบไปนาน หรือจะไม่ได้ยินคำถามของเขากันแน่ ร่างสูงจึงเดินเขามาใกล้คนที่ปลักจมในความคิดอยู่ มือหนาจับคางกลมมนให้เข้าใกล้ใบหน้าตัวเอง “อะ!!!!!” สึนะสะดุ้งตื่นเต็มตา ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองหน้าคมเข้มหล่อเหลาที่ห่างไม่กี่คืบ ใบหน้าสวยแดงก่ำไปถึงหูจนเป็นสีเดียวกับลูกตำลึง “เป็นอะไรไป แกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยใช่ไหม” ฮิบาริพูดเสียงดุ น้ำเสียงที่สึนะเริ่มรับรู้ถึงความไม่พอใจของอีกฝ่าย “เปล่าครับ...ผะ...ผม...ผม....” เสียงใสติดอ่างอย่างช่วยไม่ได้จนหนุ่มรุ่นพี่เริ่มเกิดอารมณ์หงุดหงิดที่จะซักถาม มือหนาปล่อยออกจากใบหน้านวล “น่ารำคาญ” คำพูดสั้นๆของร่างสูง หารู้ไหมว่ามันทำให้คนข้างหน้ารู้สึกเจ็บปวดราวกับมีดที่กรีดลงหัวใจให้ตายในทันตา “ผม...ขอโทษ” สึนะพูดเสียงสั่นเครือ เสียงที่พยายามทำให้ปกติเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ยังไง......ซาวาดะ สึนะโยชิ เป็นคนที่ปิดบังความรู้สึกตัวเองไม่อยู่ แม้พยายามทำ....แต่ก็ไม่อาจกลบเกลื่อนได้ เพราะดวงตาใสเริ่มคลอเบ้าด้วยน้ำตา ด้วยเหตุผลที่หนุ่มผมดำอาจจะหัวเราะเยาะเอา -น้อยใจ- น้อยใจ...คนที่ไม่เคยเห็นหัวใคร....ไม่เคยสนใจใคร....ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใดๆ คนที่ชื่อว่า..ฮิบาริ เคียวยะ “ร้องไห้ทำไม” ฮิบาริขมวดคิ้วลง มองน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใส “อะ..เอ๋...น้ำตา” มือบางรีบยกมาเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตาที่หักห้ามมันไหลพรู่ออกมา ทั้งที่พยายามอดกลั้นไว้.....สุดท้ายแค่ปิดบังความรู้สึกตัวเองก็ทำไม่ได้.... เรามันเจ้าห่วยขนาดแท้จริงๆ สึนะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตอบคำถามครั้งที่ 2 ของฮิบาริเลย ถ้างานนี้ไม่ตอบคงโดนกระทืบแน่ๆ แต่งวดนี้จะตอบยังไงละ จะให้พูดว่า น้อยใจเขางั้นเรอะ คงได้ถูกหัวเราะแน่ๆ “คะ...คือผม..คิดถึงบ้านครับ..” สึนะหลุบสายตาอีกฝ่ายเพราะกลัวถูกจับได้ เล่นโกหกใครไม่เล่น ดันเล่นโกหกฮิบาริ เคียวยะนี้นา.... ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะหันหลังกลับพร้อมกวักมือเรียก สึนะเอียงคอสงสัยก่อนจะวิ่งตามมา “อะไรหรือครับ” เรือนผมน้ำตาลถาม “ฉันจะพาแกกลับไปเยี่ยมบ้านแก” ฮิบาริตอบเสียงเรียบ แล้วเดินนำไปอย่างรวดเร็ว อึ้ง......อึ้งครับอึ้ง..... เหลือเชื่อนี้หลอกคุณได้ด้วยหรอเนี้ย.... สึนะโล่งอก ที่ไม่ถูกติดใจสงสัย . . . มอไซด์สีดำจอดลงบนบ้าน 2 ชั้น ป้ายที่ติดไว้ตรงเสารั้วหน้าบ้านสลักชื่อนามสกุลของเจ้าของบ้านไว้ ซาวาดะ สึนะลงจากรถ แล้วหยิบกุญแจขึ้นมาไขรั้วบ้าน ก่อนจะเข้าไปไขประตูบ้านอีกชั้นนึง ความจริงก็ไม่ได้หวังว่าจะมาตอนนี้หรอก แต่ทำไงได้พี่แกเล่นเชื่อแล้วพามาซะงั้น สึนะเปิดประตูก่อนจะย่างก้าวเข้าไปในบ้าน ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองสภาพในบ้านที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงฝุ่นที่จับขึ้นบนข้างของเล็กน้อยเท่านั้นที่สังเกตได้ ร่างบางหมุนตัวกลับไปปิดประตู ทว่าใบหน้าก็เข้าชนกับอกกว้างของใครบางคนจนตัวเองเกือบหงายหลัง “คุณฮิบาริ!!!เข้ามาทำไมอะ” สึนะร้องตกใจ คนถูกเรียกกลับเหยียดยิ้มออกมา “ทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้ แกมีปัญหารึเจ้าสัตว์กินพืช” พูดจบ ร่างสูงก็หันไปปิดประตูบ้านลง แถมรู้สึกว่าจะได้ยินเสียงลงกลอนด้วย.......... ดวงตาสีนิลกลับมามองคนที่ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่พุดพรายออกมา “แกโกหกฉัน” เสียงทุ้มเย็นทำเอาบรรยากาศรอบๆหนาวไปด้วย จนขนหลังคอสึนะตั้งชัน -เขารู้.......- ฮิบาริเดินเข้าใกล้สึนะเรื่อยๆ โดยที่ร่างบางก็เดินถอยหลังไปด้วยเช่นกัน ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองอย่างหวาดกลัว ราวกับเด็กที่โดนครูจับได้ว่าทำผิด ปึก!!! แผ่นหลังเข้าชนกับกำแพงห้อง พร้อมกับร่างสูงที่ยืนห่างไม่กี่ก้าวตรงหน้า ดวงตาสีน้ำตาลหันไปมองแขนแกร่งทั้ง 2 ข้างที่ล็อคตัวเขาไว้กับกำแพง ก่อนจะหันมามองใบหน้าเย็นชาอีกฝ่าย ที่ดูเหมือนจะไม่พอใจกับเรื่องที่เขาทำ....... “บอกความจริงมา” เสียงเหี้ยมดังขึ้น สึนะหลบสายตาที่เริ่มสั่นเครือ “ผ...ผม..ผมไม่ได้โกหกอะไรซะหน่อย” ให้ตายก็จะไม่ยอมบอก.....ไม่มีวัน...... ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้หน้าสวยที่ตื่นตระหนก พร้อมกับร่างกายที่เข้าเบียดจนตัวสึนะจะรวมเป็นเนื้อเดียวกับกำแพงได้แล้ว “ปากแข็งนักนะ...แกคิดว่าฉันโง่รึไง” ริมฝีปากบางสีชมพูสั่นระริก แต่ก็ยังขยับปากพูดออกไป “ผมบอกความจริงไปแล้ว” “ถ้าแกไม่บอกฉันจะเค้นมันออกมาเอง” ดวงตาสีนิลมองอย่างโมโห ก่อนจะเข้าประกบปากคนโกหก ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างตกใจ ลิ้นอุ่นๆเข้าผัวพันกับลิ้นน้อยพลางชิมรสชาติหอมหวานจากปากเขา ดูดดื่ม เร้าร้อน จนสึนะแทบละลายอยู่ตรงนั้น... หัวใจที่เต้นรัวกลับชะงักลงชั่วขณะ แก้มใสขึ้นสีแดงจัดจนไปถึงหู รวมถึงร่างกายที่แข็งทื่อ จูบนั้นเนินนานจนไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไหร่ ถูกอีกฝ่ายตักตวงความหอมหวานจากปากได้รูปอย่างไม่หมดสิ้น ร่างสูงถอนปากตัวเองออก ใบหน้าคมมองคนที่ดูเหมือนจะช็อคจากการกระทำของเขา เผี๊ยะ!!!!!!!!!!!!!!!!! ฝ่ามือเรียวเข้ากระทบบนหน้าของหนุ่มผมดำ ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้น ดวงหน้าหวานสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะได้สติว่าทำอะไรลงไป -เรา...ตบคุณฮิบาริ- สึนะฉวยโอกาสดันตัวเองออกจากอาณาเขตในวงแขนของรุ่นพี่จอมโหด ทว่าแขนอรชรกลับถูกอีกฝ่ายกระฉากกลับจนร่างเล็กๆโอนตามแรงเข้าสู่อ้อมอกกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลโตสบเข้ากับตาสีนิลที่เดือดดาล ร่างสูงกดร่างบางลงบนกำแพงจุดเดิม แล้วเข้าประชิดตัว ใกล้จนได้ยินถึงเสียงเต้นของหัวใจกันและกัน สึนะอ้าปากจะร้องแต่ถูกปิกลงด้วยการบดขยี้จากริมฝีปากหนา ลิ้นอุ่นไล้เลียตั้งแต่ก้อนนุ่มน้อยๆและดันเข้าในพวผันกับลิ้นที่ไร้เดียงสา รุนแรงจนแถบหายใจไม่ออก มือหนาสอดเข้าใต้เสื้อลูบคลำผิวกายเนียนทั้งหน้าอกและแผ่นหลัง ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกใจ ทั้งกลัวและเสียขวัญ ทำไม....ถึงทำแบบนี้....... ฮิบาริถอนปากแล้วเข้าพรมจูบคอระหงส์ สึนะขืนตัวเกร็งทันทีเรียวแขนเล็กที่นิ่งเริ่มยกขึ้นมาดันตัวคนข้างหน้า “อย่านะ...คะ..คุณฮิบาริ” เสียงสั่นเครือร้องขอความเห็นใจ ฮิบาริหาได้สนใจฟังไหมตอนนี้ตัวเขาเองก็หยุดไม่อยู่ โกรธที่โกหกเขา........ โมโหที่ตบหน้าเขา..... ตกอยู่ในอารมณ์อยากขย้ำคนในอ้อมแขนให้แหลกคามือ..... “ไม่นะ!!!!!~อย่าปล่อยผม..” เรือนผมน้ำตาลร้องเสียงดัง จนฮิบาริสะดุ้งได้สติ ใบหน้าคมละออกจากซอกคอขาวเนียนที่พรมรอยจูบ ดวงตาดำสนิทจ้องมองคนที่สั่นเป็นลูกนก ใบหน้าสวยขึ้นสี ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ ทำอะไรลงไป.......... ก็แค่โมโหที่คนข้างหน้าปิดบังความจริง พอคิดว่าเจ้าสัตว์กินพืชไม่ไว้ใจเขา....ไม่เชื่อในตัวเขา ก็โกรธเอามากมายถึงขั้นคุมสติไม่อยู่...... สึนะทรุดลงกับพื้นก้มหน้าร้องไห้จนตัวโยน “ทำแบบนี้...ทำไม...” ฮิบาริจ้องมอง ดวงตาสีนิลหวั่นไหวอย่างรู้สึกผิด แต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ในใจของชายหนุ่มกลับร้อนรุมเต็มไปด้วยคำถามมากมาย –ทำไม- ความจริงเขาจะเอาทอนฟาฟาดและกระทืบคนข้างหน้าเค้นความจริงก็ได้ เหมือนทุกคนที่เคยทำอย่างที่ผ่านๆมา.................แต่.... เจ้านี้...ร่างกายเขากลับสั่งให้ทำแบบนี้....เพราะอะไร.. มือบางยกขึ้นมาพยายามเช็ดน้ำตาออก ร่างเล็กสับสนปนกลัว –ถ้าคุณรำคาญ..และไม่เคยสนใจผม- ได้โปรดอย่าทำให้ใจผมหวั่นไหวไปมากกว่านี้ได้ไหม....... ฮิบาริทรุดตัวลงนั่งมือหนายกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มออกเบาๆ สึนะสะดุ้งอีกครั้งดวงตาสีน้ำตาลค่อยๆเลือนขึ้นมองร่างสูงอย่างกล้าๆกลัวๆ เรือนผมดำเชยคางคนที่ร้องไห้ขึ้นมาก่อนจะจูบที่ปากชมพูอย่างแผ่วเบา อ่อนโยน...ต่างกับจูบที่แล้วๆมาอย่างลี้ลับ... ความอบอุ่นที่ยากจะหาในตัวของชายผู้นี้... “คุณฮิบาริ...” สึนะพึมพำ ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดอีกฝ่าย ใบหน้าคมซุกลงกับไหล่กลมมนจนสึนะรู้สึกจักจี๊ขึ้นมา แต่ในใจกลับตื้นตันแบบบอกไม่ถูก -อุ่นจัง- ดวงหน้าหวานหลับตาพริ้ม มือหนาลูบแผ่นหลังเบาๆปลอบโยน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม....ถึงต้องมาปลอบเจ้าสัตว์กินพืชนี้.... แต่ชังมันเถอะ......... กึก!!!!!!!!! เสียงบางอย่างในบ้านดังขึ้น จนทั้ง 2 ต้องสะดุ้งโหยง ฮิบาริเงยหน้าขึ้นและดึงสึนะให้เข้ามากอดแน่นด้วยแขนข้างเดียว มืออีกข้างชักทอนฟาออกมา ร่างสูงแผ่รังสีอำมหิตทันที “เสียงอะไร” สึนะมองรอบๆอย่างหวาดหวั่น เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยแถมถี่ขึ้นทุกที “คะ...คุณฮิบาริ” หนุ่มผมดำตีหน้าเครียด สานตาคอยจับจ้องมองหาต้นต่อเสียงที่ว่า . . . . เงียบ.......จู่ๆก็เงียบลงไปอย่างไร้สาเหตุ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฮิบาริมองรอบๆจนแน่ใจก่อนจะปล่อยตัวร่างบางออก สึนะเองก็โล่งใจที่ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิด ร่างสูงลุกขึ้นยืนโดยยังไม่ปล่อยอาวุธประจำกาย ร่างสูงเดินออกไป เรือนผมน้ำตาลจึงลุกขึ้นก่อนจะเดินตามบ้าง ทว่าทุกๆก้าวเดินกลับรู้สึกเหมือนลอยอยู่กลางอากาศอย่างประหลาด แถมระดับภาพในบ้านเหมือนดูต่ำๆลง สึนะฉงนแล้วก้มมองพื้นที่ตนยืนอยู่ มันหายไป กลายเป็นหลุมช่องสีเหลี่ยม “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” สึนะกรีดร้องสุดเสียง ร่างสูงหันกลับมามองทันที ดวงตาเบิกกว้างกับร่างเล็กที่กำลังจะตกลงไปในหลุมนั้น “ซาวาดะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ จบครึ่งแรก.....

Author:	fukaimori [ 24 Apr 2008, 22:46 ]
Post subject:
ค้าง...ง่ะ =[]= ใคร๊~~ใครมันมาขัดบทหวานฟะ >A< ท่านฮิเท๊เท่ง่ะ ปกป้องซือคุงด้วย

Author:	Pao.~* [ 24 Apr 2008, 23:12 ]
Post subject:
ง่ะ ตก ตกลงไปแล้ว ตกลงไปไหน ตกไปได้ยังไง ใครเปนคนทำ มันเกิดอะไรขึ้น อ๊ากกก สงสัย อยากอ่านต่อเจ้าค่ะ คุณฮิปกป้องสึนะด้วยอ่า อิจฉา ฮ่าฮ่า แล้วยามะจะเปนไงมั่งน้อ รออ่านตอนต่อไปค้า

Author:	noon31 [ 24 Apr 2008, 23:32 ]
Post subject:
โฮกกกกกกก!!~ ท่านฮิแอบอ่อนใยน แต่ว่าซือคุงตกไปไหนอ่ะ ค้างคาอย่างรุนแรง ++++

Author:	aiwendil [ 24 Apr 2008, 23:49 ]
Post subject:
บ้าน !!! บ้าน !!! ห้องนอน !!! ตกไปได้ไง !!! ใครมาทำหลุมไว้ !!? ท่านฮิมีงอนด้วยหรอ สึนะไม่ยอมบอกความจริง งอนเลย หุหุ

Author:	ansuz [ 25 Apr 2008, 10:33 ]
Post subject:
ท่านฮิดิบๆเถื่อนๆแบบนี้แหละ ได้ใจ!!! แมวดำชอบท่านฮิที่เป็นแบบนี้ที่สุดเลย โอ้วเย้~~~!!! โอ้ว หวาน ตอนปลอบกันหวานดีแท้ กำลังซึ้ง . . . ทูน่าก็ตกหลุมดำ=[]=!!! เกิดอะไรขึ้นนนนนนนน~~~!!!!???? รออ่านครึ่งหลังต่อเน้อ อยากรู้~~~!!! เหมียวววว

Author:	thitapa [ 25 Apr 2008, 11:06 ]
Post subject:
มันส์ครับท่าน อยากรู้จังเลยใครมันมาขุดหลุมเอาไว้นะ (ไม่น่าเชื่อว่าซือคุงจะกล้าตบหน้าฮิบาริ)

Author:	wrightia [ 25 Apr 2008, 23:50 ]
Post subject:
ซือคุงกำลังตกอยู่ในอันตราย ท่านฮิจะกระโดดเข้ามาคว้าไว้ ทันเหมือนในหนังรึเปล่า พระเอ๊ก พระเอก ใครกันมาขัดบรรยากาศโรแมนติกได้ ท่านฮิต้องขย้ำให้ตายนะคะ 555 จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ >.<

Author:	kisskit [ 26 Apr 2008, 00:04 ]
Post subject:
อ่า....จะว่าค้างก็ค้าง ทูน่าตกลงไปไหนนิ พออ่านตอนนี้แล้วคิดถึงดีเกรย์เลยอ่ะ ที่รินารี่ตกลงไป แล้วจากนั้นฮิบาริก็คว้ามือเอาไว้ทัน แล้วตกลงไปด้วยกัน (ผัวะ// ฝ่ามือลึกลับ)

Author:	orihime [ 26 Apr 2008, 07:18 ]
Post subject:
ค้างงงงงงงงง ใครที่ไหนบังอาจมาขัดอารมณ์หวานของท่านฮิกับทูน่าน่อ กำลังหวานกันอยู่ดี ๆทูน่าดันตกหลุมดำซะงั้น มาต่อเร็วๆ นะจ้า

Author:	tsuna27 [ 26 Apr 2008, 22:56 ]
Post subject:
ทั่นฮิท่านทำงี้ได้ไงอ่ะ ทำไมไม่ปล้ำเลยเล่า (อ้าวเฮ้ย!!!) แต่แหม เราก็ชอบทั่นฮิดิบเถื่อนอยู่แล้วนี่นา 555+ สงสารก็แต่ซือคุง ร้องไห้เลย ส่วนทั่นฮิก็ยังคงสับสนกับความรู้สึกตัวเองที่โอ๋ซือคุงต่อไป ทั้งๆที่ชาวบ้านเค้ารู้แล้วว่า ทั่นน่าจะหลงรักสัตว์กินพืชซะแล้ว แล้วว่าแต่...ใครมันมาขุดหลุมไว้น่ะ -*- รีบมาอัพต่อน้า >0< ค้าง

Author:	blood_hana [ 27 Apr 2008, 16:53 ]
Post subject:
ครั้งที่แล้วรีบลงแล้วก็รีบออกไป(พ่อไล่) เลยไม่ได้ตอบคอมเม้นท์เลยอะ คราวนี้ตอบก่อนแล้วค่อยลงดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ fukaimori ครึ่งหลังเฉลยแล้วค่ะ ว่าใครมาขุดหลุมไว้ Pao.~* มันเกิดอะไรขึ้น ต้องดูครึ่งหลังแล้วจะเข้าใจเองค่ะ noon31 +5555 ช่วงหลังๆตอนมันยาวอะ อัพไม่ไหวเลยต้องแบ่งเป็นครึ่งตอน aiwendil งอนแบบน่ากลัวด้วย เหอๆ - -" ansuz ยังไงฮิบาริก็ยังคงเป็นฮิบาริ แกไม่เปลี่ยนไปง่ายๆหรอก ว่าแต่คุณแมวดำนี้ชอบท่านฮิสไตล์เดียวกับเราเลยอะ อิอิ thitapa มันเป็นปฏิกริยารีแอ็คชั่นโดยอัตโนมัติของซือคุงนะค่ะ แบบทำไปโดยไม่รู้ตัว wrightia ดีเกรย์แมนเคยได้ยินแต่ชื่อเรื่องอะ แต่ไม่เคยอ่าน(เราจะเชยรึเปล่าเนี้ย...-*-) ตอนหลังเฉลยแล้วว่าใครมาขัดบทโรแมนติก kisskit ตอนหลังๆเราจะชอบตัดค้างบ่อย เพราะมันเยอะอะ คงไม่ว่ากันนะ (กลัวโดนคนอ่านตืบ) orihime ถ้าไม่ตกหลุมคิดละก็ ทูน่าซังก็จะ.......(ละไว้) tsuna27 +555ชอบเหมือนกันค่ะฮิบาริต้องเถื่อนๆ ถึงจะเข้ากับคาแร็กเตอร์ จะว่าไป มาดูๆแล้ว เราว่าเราเขียนท่านฮิให้ซือบื่อไปรึเปล่า โป๊กกกกกกก!!!!!!!!!//หัวแตกเพราะทอนฟา

Author:	blood_hana [ 27 Apr 2008, 17:03 ]
Post subject:
Part 15 (ครึ่งหลัง) สึนะลืมตาอย่างช้าๆ มองร่างกายตัวเองที่ไร้การบาดเจ็บใดๆ –ยังไม่ตาย – ทั้งๆที่ตกลงมาในหลุมประหลาดที่จู่ๆก็โผล่มาในบ้านเขา จากความสูงที่คาดเดาก็น่าจะทำให้ตัวเขาแขนขาหัก หรือไม่ก็เคล็ดเอาแล้วแท้ๆ “ไม่เป็นไรใช่ไหม” ใบหน้าหวานมองต้นเสียง ชายหนุ่มผมดำที่นอนอยู่ด้านล่างโดยมีสึนะนอนทับอยู่ “อะ!!ผม...ไม่เป็นไรครับ” ร่างบางรีบลุกขึ้นออกจากตัวหนุ่มรุ่นพี่อย่างรวดเร็ว เรือนผมน้ำตาลหน้าแดงก่ำไปถึงหู ฮิบาริเริ่มยันกายขึ้นมานั่งด้วยสีหน้าเรียบๆ ก่อนจะเงยหน้ามองข้างบน แสงไฟสว่างส่องลิบๆ เพียงเล็กน้อยจากปากหลุมที่ค่อยปิดตัวลง ทำเอาใบหน้าคมชักสีหน้าเครียดออกมาอย่างช่วยไม่ได้... สึนะลอบมองหน้าเรือนผมดำ ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างเข้าใจ -เขาเอาตัวมารับพื้น...แทนเรา – ถึงแม้ตัวเองจะไม่เป็นอะไร แต่ฮิบาริละ....จะเป็นอะไรหรือเปล่า.. “นี้หมายความว่าไง” ฮิบาริพูดขึ้น พร้อมหันหน้ากลับมามองเจ้าของบ้าน “ห้องใต้ดินบ้านแกรึ” สึนะส่ายหัวปฏิเสธ “เปล่าครับ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันมาได้ไง” ดวงตาสีนิลจ้องมองใบหน้าสวยอยู่นาน -ไม่ได้โกหก – ฮิบาริพยุงตัวลุกขึ้นยืน ร่างบางเห็นจึงรีบเดินเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกปัดออกด้วยมือหนา แล้วเดินไปตามทางมืดๆ ที่พนังเป็นแผ่นเหล็กเสริมคอนกรีตที่ดูแข็งแรงและทันสมัยผิดจากบ้านเขาที่อยู่ข้างบน เหมือนวันนั้น...วันที่ติดอยู่ในกระท่อมร้างไม่มีผิด..... ดวงตาสีน้ำตาลมองมือบางทั้งคู่ ความรู้สึกน้ำไหลจากดวงตาคู่โตอาบแก้มอีกครั้ง -ทำไมคุณ ไม่คิดรับความช่วยเหลืออะไรจากผมเลย- มือคู่นี้ เป็นประโยชน์อะไรให้คุณไม่ได้เลยหรือ แล้วร่างกายผม...ตัวผม...ชีวิตผม...มีค่าในสายตาคุณบ้างไหม.... ร่างเล็กเดินตามฮิบาริมาเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย ถึงจะไม่รู้ว่าชายผมดำจะไปที่ไหน จะหาทางออกยัง....แต่ในใจดวงน้อยๆก็บอกได้แค่ว่า... ไม่อะไรต้องกังวล....เพราะอยู่กับชายคนนี้... ฮิบาริ เคียวยะคนนี้....ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว... ปึก!!! สึนะเดินชนเข้ากับแผ่นหลังร่างสูงที่ชะงักตัวหยุดนิ่งโดยไม่บอกกล่าว มือบางยกขึ้นมากุมจมูกที่ระบม ก่อนจะมองคนข้างหน้าที่ยังเงียบแบบค้อนๆ –หยุดก็ไม่บอกกันบ้างเลย- ผนังห้องเหล็กทั้ง 2 ด้านยุบเป็นหลุมวงกลมเล็กๆ 2 หลุม พร้อมกับหอกคมแหลมที่พุ่งมาขนาบซ้ายขวา “ว๊ากกกกกกก” สึนะร้องเสียงหลง ฮิบาริดึงสึนะเข้าอ้อมอกตัวเอง จึงหลบหอกที่จะเข้าแทงได้อย่างหวุดหวิด ปากเรียวสั่นระริก หน้าซีดเผือกทันที นี้ถ้าฮิบาริไม่มาดึงเขาไว้สงสัย ได้เป็นทูน่าเสียบแน่...... หลังจากโล่งอกดีใจไม่นาน คราวนี้ผนังทั้ง 2 ที่เกลี้ยงเกลากลายเป็นหลุมเล็กๆหลายร้อยหลุมปรากฏในเวลาเดียวกันพร้อมหอกเหล็กมากมายนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ ฮิบาริชักทอนฟาเข้าป้องกันและปัดหอกที่พุ่งเขาให้เบนไปกระแทกกับหอกอันอื่นให้เปลี่ยนเส้นทางไปทางอื่นแทน พร้อมฉุดสึนะที่ร้องครวญหาแม่ ให้เคลื่อนไหวหลบหลีกตามเส้นทางการเคลื่อนไหวของตนเอง ร่างบางเคลื่อนไหวตามแรงของร่างสูงอย่างทุลักทุลน สีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัวผิดกับร่างสูงที่ยิ้มมุมปาก แถมยัง.... “หึ...ให้มันได้ยังงี้สิ” พี่แกกำลังสนุก....โอ้!!!!หนูจะบ้าตาย!!!! ฮิบาริหลบหอกทุกอันได้พลิ้วและรวดเร็ว จนหอกที่เข้าใส่กระจอกไปทันตา ส่วนสึนะ.... แม้จะหลบพ้นแต่ก็เฉียดโดนกระซวกถ้าไม่ได้ฮิบาริคงได้ไปท่องนรกหรือไม่ก็สวรรค์แล้ว. ทั้งคู่หยุดวิ่งลงตรงผนังไร้รูกลมๆ กลายเป็นผนังเหล็กเรียบเหมือนปกติ ดูเหมือนว่าเมื่อกี้คงเป็นกับดัก อันตราย(ของเล่นสำหรับฮิบาริ) และไม่รู้ว่าจะมีอะไรอีกไหม แต่ก็ขอให้หมดๆไป ไม่งั้นคงได้หัวใจวายตายแน่ๆ ฮิบาริยืนนิ่งโดยมือยังคงกำชับทอนฟาไว้แน่น ส่วนสึนะเหนื่อยหอบจนลิ้นห้อย เอนร่างตัวเองเข้ากับผนัง กึก!!!! เสียงสวิสต์บางอย่างดังขึ้น เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสะดุ้งโหยงกแล้วหันไปมองผังที่ตัวเองพิงเมื่อกี้ มันยุบลงจนร่างบางเอนหงายหลังเข้าไป ดวงตาคู่โตเหลือบมองหลุมสูงหลังผนัง สิ่งที่พบคือ พื้นด้านล่างที่เป็นบ่อน้ำร้อนที่เดือดปุดๆน่าสยดสยอง มือหนารีบคว้าแขนอรชรไว้ทัน ก่อนจะดึงเข้ามาทำให้สึนะรอดจากการถูกต้ม ใบหน้าที่ซีดจากหอกนรกครั้งที่แล้ว กลับซีดลงกว่าเก่าอีก ฮิบาริมองร่างเล็กที่สั่นงกๆด้วยสายตาดุ “แกนี้มันจริงๆเลยเจ้าสัตว์กินพืช” ฮิบาริจับมือบางที่เย็นเฉียบพาเดินต่อไปข้างหน้า ซึ่งสึนะแทนที่จะโอนอ่อนตามกลับขืนตัว ใบหน้าคมกับกลับมามอง “ไม่เอาแล้วผม...กลัว...” สึนะกล่าวเสียงสั่นเครือ “เอาแต่กลัวแล้วจะออกจากที่นี้ได้ไง” ฮิบาริพูดเสียงดุดัน ร่างบางน้ำตาคลอเบ้ามือบางกำมือหนาแน่นและร้องไห้จนตัวโยน “ก็ผม...อ่อนแอ..ไม่เหมือนคุณ..ฮึก..” เรือนผมดำถอนหายใจ แล้วดึงร่างเล็กเข้ามากอด “ถ้าแกกลัวก็จับมือฉันไว้...ไม่ปล่อยให้แกตายหรอก..ฉันสัญญา” ดวงหน้าหวานเงยหน้ามองใบหน้าเย็นชา ก่อนจะพยักหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ ร่างสูงปล่อยคนในอ้อมแขนแล้วหันมาจับมือบางไว้และเดินต่อไปข้างหน้า... มือบางจับตอบแน่น ดวงหน้าหวานลอบมองแผ่นหลังกว้าง ทว่าดวงตาคู่สวยกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง รอยวงสีแดงที่แผ่ออกจากไหล่ซ้ายกว้างขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นคาวเริ่มลอยออกมาจากตัวร่างสูง -เลือด...- “คุณฮิบาริ!!เลือดที่ไหล่คุณ” สึนะร้องเสียงสั่นปนสะอื้น ฮิบาริตอบกลับอย่างไม่แยแส “แผลเก่าเปิด ไม่มีอะไรมากหรอก” สึนะหยุดเดินจนฮิบาริต้องชะงักตาม “ขอผม..ดูแผลหน่อย..” “ไม่จำเป็น” ร่างสูงพูดตัดบทแล้วจะจูงสึนะไปต่อ แต่ร่างบางกลับไม่ยอม “ได้โปรดขอร้อง..” หนุ่มผมดำชักสีหน้าเครียดทันที “แกกล้าขัดคำสั่งฉันเรอะ” ใบหน้าหวานก้มหน้าลงหลบหน้าดุอย่างรวดเร็ว “แต่......” “ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องการความช่วยจากใครทั้งนั้น รวมถึงแกด้วย” น้ำเสียงห้วนของอีกฝ่าย แทงใจสึนะ ร่างบางกลั้นน้ำตาทำสีหน้าปกติ ปล่อยให้คนข้างหน้าพาไปโดยที่สติของตัวเองได้เลือนลอยไป ตั้งแต่คำว่า //ไม่ต้องการความช่วยจากใครทั้งนั้น รวมถึงแกด้วย// ดวงตาสีนิลเริ่มพร่าลงเล็กน้อย ดูถ้าแผลเก่าของเขาที่เปิดขึ้นตั้งแต่โดดลงเข้าไปช่วยสึนะตอนตกหลุมในบ้าน ครั้งแรก และการที่ต้องคอยหลบกับดักนี้ จะทำให้แผลค่อยๆฉีกกว้างขึ้น -ไม่ว่ายังไงก็ต้องพาเจ้าสัตว์กินพืชออกไปจากที่นี้ให้ได้- ร่างสูงกัดฟันแน่นแล้วทำเหมือนคนไม่เป็นอะไร ไม่แสดงอาการใดๆให้อีกฝ่ายเห็น สงสัย...ตัวเองเหมือนกัน.... ทำไมต้องปกป้องเจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอนี้ด้วย.... คำสัญญา.........................หรือ......หน้าที่.... บางที...อาจเพราะสงสาร...... ไม่...................ไม่ใช่.............................. แล้วเพราะอะไร? ตึง!!!!!!!!!!!!!!! เสียงดังสนั่นไปทั่ว จนทั้ง 2 ตกใจ สึนะเข้าประชิดตัวร่างสูงพร้อมเกาะแขนไว้แน่น ดวงตาสีนิลมองไปรอบๆ และกำทอนฟาแน่น....คราวนี้อะไร? เรือนผมน้ำตาลเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี ลางสังหรณ์สั่งให้เขาต้องเงยหน้ามองเพดานด้านบน บัดนี้เพดานนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคม และกำลังร่วงหล่นลงมา “คุณฮิบาริ!!!!!!!!!!!!!!!!” ฮิบาริดึงสึนะแล้วใช้กำลังที่ทั้งหมดพาวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพดานห้องไล่กดทับเรื่อยๆ ดวงตาสีนิลมองเห็นทางข้างหน้า ซึ่งผิดแปลกกว่าที่ผ่านๆมา –ไปถึงตรงนั้นให้ได้ก็พอ- ขาทั้งคู่วิ่งก้าวจนเกือบพ้นทางพนังเหล็ก แต่สึนะดันสะดุดเชือกร้องเท้าตัวเองและล้มลง มือเรียวหลุดจากการมือหนาลง ดวงตาสีนิลเบิกกว้างแล้ววิ่งหันหลังกลับมาหาร่างที่นอนล้มคว้ำอยู่ “ซาวาดะ” สึนะเงยหน้าขึ้น มองหนุ่มร่างสูงและหันกลับไปมองผนังที่ใกล้ถึงตัวทุกที “คุณฮิบาริ ทิ้งผมไปเถอะ” “แกจะบ้ารึไง” ฮิบาริตวาดใส่พร้อมดึงตัวสึนะขึ้นมา แต่....ไม่ทันแล้ว.................. . . . . คุณฮิบาริผมขอโทษ...สุดท้ายผมก็แค่ไอ้ห่วยคนหนึ่ง.... เป็นได้แค่ตัวถ่วง และตัวซวยของใครก็ตามที่อยู่ใกล้.... ทั้งยามาโมโตะ...ทั้งโกคุเทระ.... และคุณ.................................. จะผิดไหมถ้าคนไม่ได้เรื่องอย่างผม...กลับหลงรักคุณแบบที่ชีวิตนี้ไม่อาจรักใครได้อีก... ผมรู้ว่าที่คุณปกป้องผม เป็นแค่หน้าที่ เป็นแค่สัญญาที่ให้กับรีบอร์น...... แต่ก็ดีแล้ว...ที่คนอย่างผมตายได้ซะที... “สึนะ” ใครกันนะ “สึนะ” ใคร? ดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้น ร่างสูงผมสีรัตติกาลกำลังเรียกชื่อเขาอยู่ -คุณฮิบาริกำลังเรียก...ชื่อเรา- “นี้...ผม” “ดีจ้า!!!!!!!!” สึนะแหงนหน้าไปมองเสียงคุ้นหู ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้าง “รีบอร์น!!!!!!!!” สึนะร้องอย่างประหลาดใจ เด็กทารกอัลโกบาโลเน่ยิ้ม แล้วหันไปทักทายอีกคน “ดีจ้า ฮิบาริ” “ไงเจ้าหนู” ฮิบาริตอบกลับพร้อมยิ้มเย็นๆ สึนะมองรีบอร์นอย่างฉงน “นายมาอยู่นี้ได้ไง” เด็กทารกตอบกลับด้วยเสียงเรียบ “นี้เป็นฐานลับของวองโกเล่ที่พึ่งสร้างมาไม่นานนี้เอง” “ฐานลับ!!!!!!!!!!!!!!!” สึนะแหกปากเสียงดังลั่น “นี้แกใช้บ้านฉันทำอะไรตามอำเภอใจในขณะที่ฉันกับแม่ไม่อยู่งั้นหรอ” รีบอร์นทำเป็นหูทวนลมไม่ฟังเสียงคำบ่น สึนะโมโหจะลุกขึ้นไปต่อว่า แต่ก็กลับถูกรีบอร์นชักปืนจ่อเข้าที่หัว “อย่าขยับเดี๋ยวก็ได้ตายกันทั้งคู่หรอก” ใบหน้าสวยหันกลับมามองตรง เพดานหนามที่ไล่บี้เขากลับค้างนิ่งอยู่กับที่ห่างจากตัวสึนะไม่มาก โดยมีฮิบาริเข้าขวางไว้ “ฉันจะไปบอกฝ่ายกลไกให้ช่วยยกกับดักนี้ขึ้นก่อน นายก็ทนอยู่ในท่านั้นไปก่อนนะ” รีบอร์นพูดจบแล้วก็เดินจากไป สึนะทำหน้างงก่อนจะหันมาสังเกตว่า ร่างสูงผมดำกำลังคร่อมตัวเขาอยู่.....แบบตัวแนบชิดกันเบียดๆ เรือนผมน้ำตาลหน้าร้อนผ่าว และขึ้นสีเข้มจัดอย่างช่วยไม่ได้ “คุณฮิบาริครับ...ช่วยขยับออกไม่ได้หรอ” ใบหน้าคมจ้องมองเรือนผมน้ำตาลอย่างหงุดหงิด “ถ้าทำได้ทำไปนานแล้ว แกคิดว่าฉันอยากอยู่ในสภาพนี้รึไง” ดวงตาทั้งคู่จ้องมองกัน ใบหน้าห่างกันไม่กี่เซนด้วยซ้ำ ถ้าเกิดร่างสูงลดใบหน้าลงมาอีกนิดเดียว คงได้จูบกันแน่.......................... นาน..............นานเหลือเกิน.................... ร่างเล็กขยับยึกยักเล็กน้อยอย่างยากลำบาก แต่พอจะเคลื่อนไหวตัวมาก ก็โดนสายตาดุปรามของฮิบาริอยู่หลายครั้ง ก็มันอยู่เฉยๆแล้วเมื่อยนี้นา ที่สำคัญดันถูกอยู่ในท่าไม่ควรทำแบบที่ใครเห็นเขาก็พากันจิ้นไปถึงไหนๆ เรือนผมดำเริ่มผงกหัวลง เล็กน้อยก่อนจะซุกลงกับคอขาวเนียน ใบหน้านวลขึ้นสีแดงแปร๊ดทันที “คะ..คุณฮิบาริ ทำอะไร” สึนะพูดอย่างร้อนรน เสียงทุ้มเข้มตอบกลับมา โดยไม่เงยหน้ามามองคู่สนทนา “ฉันจะงีบหลับซักหน่อย เจ้าหนูมาก็ปลุกด้วยแล้วกัน” -เวร.............เวร......ทำไมต้องเป็นแบบนี้ – สึนะคิดด่าทอในใจ ไอ้ท่าเมื่อกี๊ก็ส่อจะแย่อยู่แล้ว แล้วถ้ามาเห็นในท่านี้ละก็.....คงไม่ต้องจิ้นแล้ว โดนฟันธงแบบหมอลักษณ์แน่ๆ ร่างสูงหลับสนิท ลมหายใจถี่สม่ำเสมอรดเข้าต้นคอขาวจนรู้สึกเสียวซ่านและจั๊กจี๊ในคราวเดียวกัน สึนะขยับตัวเล็กน้อยให้ถอยห่างจากลมหายใจที่สัมผัสได้ แม้จะหนีออกมาได้นิดเดียวก็ตามแต่ ดวงตากลมโตมองเพดานหนามที่อยู่ห่างจากตัวไม่มาก ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าหวานซีดลง ก่อนจะเลือกไปมองด้านข้างที่ไม่เห็นหน้าฮิบาริ ทว่าก็ยังเห็นปลายแหลมๆของหนามอีก สุดท้ายก็ต้องกลับมามองหน้าร่างสูงที่หลับจนได้ สึนะถอนหายใจก่อนจะบ่นพึมพำเบาๆ “นอนเข้าไปได้ไง ทั้งที่มีของอันตรายจ่อข้างบนแบบนี้” ครืด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เพดานหนามค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นกลับไปยังที่เดิม สึนะจึงรีบปลุกร่างสูงให้ตื่น ชายหนุ่มลืมตาขึ้นแล้วค่อยลุกขึ้นออกจากตัวสึนะ พลางหาวหวอดๆไปในตัว “เป็นไงบ้าง รอนานไหม” รีบอร์นเดินกลับมาอีกครั้ง สึนะมุ่ยหน้าใส่“นานจนเหน็บจะกินตัวแล้ว” รีบอร์นหัวเราะนิดพร้อมยิ้มไร้เดียงสา “อ้าว...ฉันนึกว่านายจะมีความสุขที่ได้อยู่ท่าแบบนั้นกับฮิบาริซะอีก” สึนะหน้าแดงแปร๊ดทันที ก่อนจะเถียงกลับมาแบบติดอ่าง “จะบ้าหรอ...ฉะ...ฉันกับคุณฮิบาริ..ไม่ได้..เป็นแฟนกันนะ..ถึงจะทำแบบนั้นได้” “ฉันยังไม่ได้บอกว่าแกกับฮิบาริเป็นแฟนกันนี้ อย่าร้อนตัวสิ” เด็กแก่แดดพูดพลางยิ้มจนแก้มปริ -เจ้ารีบอร์นมันรู้...มันต้องรู้แน่ๆ – มือบางขึ้นมากุมขมับเครียด โดนเด็ก 5 ขวบอ่านใจตลอดเลย จะมีบ้างไหมที่ทันจะไม่รู้อะไรซักอย่างเนี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!! “มีอะไรรึ..เจ้าหนู...” ฮิบาริเดินเข้ามาหาอัลโกบาเลโน่ เด็กปีศาจยิ้มตอบ “ก็เรื่องที่สึนะชะ....” มือเรียวรีบตะครุบปิดปากเด็กนักฆ่าทันที “คะ...คือว่ารีบอร์นเขาจะพาออกไปจากที่นี้ให้นะครับ ” สึนะตอบพลางหัวเราะแห้ง รีบอร์นจับมือที่ปิดปากตัวเองหักจนดังเสียงกร๊อบ แล้วกระโดดเตะเสยคางเรือนผมน้ำตาลจนหงายหลังไปล้มนอนกับพื้น “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะเฟ้ย” ดูเหมือนว่านักฆ่าอันดับ 1 จะลืมพลั้งเท้าไปหน่อย ว่าที่วองโกเล่จึงไปนอนสลบเหมือดไปทันที รีบอร์นมองพลางถอนหายใจ “เจ้าสึนะมันสลบไปแล้ว ฮิบาริช่วยอุ้มมันแล้วตามฉันมาหน่อยแล้วกัน” ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร ก่อนจะเข้าไปช้อนตัวร่างบางขึ้นมา และเดินตามเด็กทารกที่นำทางไปอย่างเงียบๆ TBC

Author:	orihime [ 27 Apr 2008, 18:08 ]
Post subject:
รีบอร์นนี่รู้ไปหมดจริงๆ ว่าใครเป็นยังไง เมื่อไหร่คุณฮิจะได้หวานกับทูน่าอีกน่อ มาต่อเร็วๆ นะจ้า

Page 11 of 28	All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group http://www.phpbb.com/