ให้สึนะไปอยู่กับฮิบาริ
ไม่ต่างกับยื่นเนื้อให้สิงโตเลยอะ
| •·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·• http://reborntfc.freeforums.org/ |
|
| [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part 33 http://reborntfc.freeforums.org/fatal-fate-1827-8059-169-part-33-t1348.html |
Page 1 of 28 |
| Author: | blood_hana [ 28 Feb 2008, 12:34 ] |
| Post subject: | [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/part 33 |
เนื้อเรื่องนี้ไม่เหมาะกับตนที่ไม่ชอบ ชายรักชายแต่อย่างใด มีตัวละครที่ไม่เกี่ยวข้องกับรีบอร์นหรือพูดง่ายๆก็คือ ตัวละครAU เนื้อหาและเรทอาจแรงขึ้นตามอันดับ<หรือลดลง!?> นี้เป็นฟิครีบอร์นเรื่องแรกของเรา ฝากไว้ด้วยนะค่ะ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ <Fic Reborn> : Fatal fate คู่หลัก: [1827] คู่รอง: [8059] , [10069] NC:G Part 1 ติ๊ก... ติ๊ก..... ติ๊ก.... ร่างเล็กหลับตาอย่างใจจดใจจ่อ รอคอยบางสิ่งบางอย่าง……… ติ๊ก... ติ๊ก..... ใกล้แล้ว.......5....4....3......2....1..... กริ๊งงงงงงงงง!!!!!!!! เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น พร้อมกับอาจารย์ที่หยุดการสอนลงโดยไม่ลืมคำพูดทิ้งท้ายไว้เหมือนทุกๆวัน “หมดเวลาแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนกลับบ้านโดยปลอดภัย แล้วก็อย่าลืมการบ้านที่ครูให้เธอไปละ” “ครับ//ค่ะ” “หาววววว” ร่างบางยืนขึ้นบิดขี้เกียจ นี้แหละเวลาที่เขาชอบที่สุด จะได้ไม่ต้องทนนั่งเรียนทั้งที่เขาก็หูทวนลมอยู่ตลอดเวลา “สึนะหาวใหญ่เลยนะ” ยามาโมโตะพูดโดยไม่ลืมแทงศอกใส่สึนะ “ไอ้บ้าเบสบอล..อย่ามาตีสนิทกับรุ่น 10 นะเฟ้ย!!!!!!” เสียงโวยวายของเด็กหนุ่มผมเงินดังขึ้น โดยคนที่โดนว่ายังคงหัวเราะร่าไม่แสดงความเกรงกลัวต่ออีกฝ่ายแต่อย่างใด “น่าๆเรารีบกลับบ้านกันดีกว่านะ” เสียงใสของสึนะดังขึ้นทำให้เจ้าตัวได้แต่มองคนที่เอาแต่ยิ้มอย่างค้อนๆ “หือ.....” ยามาโมโตะหยุดเดินกะทันหัน ทั้ง 2 หันกลับไปมอง “เป็นบ้าอะไรของแกอีกวะ” โกคุเทระถามอย่างหงุดหงิด ทว่าร่างสูงกลับพุ่งเข้าใส่โกคุเทระและสึนะจนทั้ง 2 ล้มลงไปกับพื้น พริบตาเดียวกระสุนจำนวนมากก็สาดใส่เสาไฟฟ้าที่อยู่หน้าพวกเขาจนเป็นรูพรุนไปหมด “อะ...อะไรนะ” สึนะร้องอย่างหวาดหวั่น โกคุเทระยืนขึ้นมากันหน้าร่างเล็กพร้อมกับยามาโมโตะ สิ่งที่เห็นคือชายร่างสูงนับ 10 ที่สวมเสื้อผ้าสีดำทั้งหมดพกปืนออกมาเตรียมยิงใส่คนข้างหน้า “แกกล้ามากที่คิดทำร้ายรุ่น10” โกคุเทระกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโหพร้อมระเบิดที่เต็มอยู่ในมือ “นั้นซิ คิดทำร้ายสึนะคงปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว” ยามาโมโตะพูดพร้อมกับดาบในมือ สึนะเหงื่อแตกหน้าซีดทันที ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แต่เป็นเพราะสวัสดิภาพของคนทั้ง 10 ที่ไม่อาจสมประกอบเหมือนเดิมอีก หรืออีกทีอาจตามโหงโดยไม่ได้ร่ำลาลูกเมียเป็นแน่......... ผ่านไป 2 ชม. ชายชุดดำนอนเกลื่อนบนพื้นโดยมีผู้ชนะคือสหายของร่างบาง “นึกว่าจะแน่” ร่างเพรียวพูด ยามาโมโตะหัวเราะพร้อมกับเอามือมาโอบที่คอโกคุเทระตามปกติ “ไอ้บ้าเบสบอล!!!อย่ามาตีสนิทกับฉันนะเฟ้ย!!!” โกคุเทระโวยวายตามปกติ แต่สึนะกลับสังเกตเห็นความผิดปกติของหนุ่มผมเงิน - ว่าแต่ทำไมหน้าของโกคุเทระถึงต้องแดงแบบนั้นด้วยนะ- ขณะที่ทั้ง 2 กำลังถกเถียงกันอยู่ (อีกคนก็ได้แต่หัวเราะลูกเดียว....) เสียงปรบมือของใครบางคนดังขึ้นทำให้ทั้ง 3 ต้องหันไปมอง ร่างของเด็กชาย อายุราวๆ 8 ขวบที่ยืนมองอยู่บนเสาไฟฟ้า ใส่เสื้อผ้าเหมือนตัวตลกโจ๊กเกอร์ ผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรง ใบหน้าที่เพนท์ขาวทั้งหมดและดวงตาสีครามจ้องมองเบื้องร่างอย่างไม่หยี่ระใดๆ “ผมว่าแล้วว่าพวกคุณมีความสามารถ เก่งจริงๆเลย สมกับเป็นวองโกเล่แฟมิลี่” เสียงใสของเด็กน้อยดังขึ้นแต่ฟังแล้วให้ความรู้สึกเหมือนพิษร้ายแรงที่อันตราย “แกเป็นใคร” โกคุเทระถาม เด็กน้อยหัวเราะแล้วกระโดดลงมาบนพื้นโดยที่ไม่บาดเจ็บอะไรเลย -อะไรกัน...เจ้าเด็กนี้ไม่เป็นอะไรเลยหรือ- สึนะมองอย่างสงสัย จู่ๆดวงตาสีฟ้าครามก็หันมาสบตากลมโตของร่างบางราวกับรู้ความคิด “ไม่ต้องตกใจไปหรอกคุณวองโกเล่รุ่นที่ 10 เผอิญว่าผมเป็นพวกมีความสามารถพิเศษแบบที่พวกคุณมีนั้นแหละ” สึนะถูกโกคุเทระดึงให้ไปอยู่ด้านหลัง พร้อมหยิบระเบิดขึ้นมา “ไอ้เด็กนี้อันตราย หลบไปครับรุ่น 10” “แหม่ๆน่ากลัวจังเลย ” ร่างเพรียวขว้างระเบิดใส่เด็กชายผมเขียวทันที โดยที่เด็กชายไม่หลบหลีกแต่อย่างใด บรึ้ม!!!!!!! “หึ...ไอ้เด็กปากดี” คำพูดพึ่งพอใจของโกคเทระมีไม่นานเมื่อควันระเบิดนั้นจางหายไปพร้อมกับร่างของเด็กชายปริศนา ที่ยังคงยืนอยู่ แต่ทว่ากลับมีบาเรียวงกลมสีม่วงเข้าล้อมตัวเอาไว้ “คุณนี้เป็นพวกเลือดร้อนจริงๆด้วย ผู้พิทักษ์วายุ” -รู้เรื่องของวองโกเล่แฟมิลี่ถึงขนาดนี้ด้วยงั้นเรอะ- โกคุเทระคิด “โกคุเทระถอยออกมา!!!” เสียงเรียกของยามาโมโตะดังขึ้น “หา!!!!!” พริบตาเดียวเมื่อโกคุเทระหันกลับไปมองเจ้าเด็กนั้นก็ปล่อยลูกบอลบาเรียสีแดงออกมาใส่ "โกคุเทระ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” . . . โกคุเทระค่อยลืมตา ร่างบางก้มมองร่างกายตัวเองพบว่าไม่มีอะไรบาดเจ็บ ความเปียกชื้นของน้ำตกลงบนหัวจนรู้สึกได้เมื่อเอามือเข้าไปจับ ก็พบกับน้ำสีแดงข้น – เลือด- ขณะที่โกคุเทระจะตัดสินใจว่าตัวเองหัวแตกก็พบกับเลือดที่ไหลมากองอยู่ตรงหน้าเขา ไม่สิ ........นี้ไม่ใช่เลือดเรา...... ดวงตาของร่างบางเบิกกว้างเมื่อเห็นยามาโมโตะยืนขวางเขาอยู่พร้อมกับเลือดที่ไหลมาอย่างไม่หยุดหย่อน “ยะ..ยา....”น้ำเสียงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ ร่างสูงหันหน้ากลับมามองดวงสายตาที่อ่อนแรง “ไม่เป็นไรนะโกคุเทระ” โกคุเทระมองอย่างไร้สติเหมือนกับทะลุผ่านภาพเบื้องหน้าไป พอพบว่าร่างบางไร้ซึ่งบาดแผล ยามาโมโตะก็คลี่ยิ้มมาอย่างอ่อนโยน “ดะ...ดี...แล้ว..ละ...นะ” ตึง!!!!!!!!!!!!!!! . . . . . “ยามาโมโตะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงกรีดร้องของโกคุเทระดังขึ้น เด็กหนุ่มผมเงินรีบลงไปทรุดนั่งข้างร่างสูงที่นอนหมดสติพร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากช่องท้องไม่หยุดหย่อน “ยามาโมโตะ…..”สึนะพูดขึ้น เม็ดเหงื่อผุดออกทั่วใบหน้าแม้กลิ่นคาวของเลือดคลุ้งไปทั่วชวนเอียน แต่ความแค้นที่มีต่อเด็กชายปริศนามันกลบเกลื่อนทุกสิ่ง “ฟื้นซิ.....ฉันบอกให้ฟื้นไง!!!!!ไอ้บ้า!!!!ฟื้นซิ!!!!!!!!.” โกคุเทระเขย่าตัวร่างที่นอนนิ่งน้ำตาไหลอาบใบหน้าสวย ไม่มีปฏิกิริยาใดๆจากร่างสูง โกคุเทระดึงร่างสูงขึ้นมาในอ้อมอก ใบหน้านวลซุกลงเข้าหาหน้าที่ไร้สติของหนุ่มเบสบอล เด็กผมเขียวมองภาพทั้ง 2 ด้วยความสมเพช “คนๆนี้สำคัญน่าดูเลยซินะครับนี้คงเป็นข้อมูลใหม่ได้ละมั้ง...ผู้พิทักษ์แห่งวายุและพิรุณเป็นคู่รักกัน” เด็กน้อยหัวเราะลั่น แต่ทว่าเสียงหัวเราะกลับขาดหายไปเมื่อถูกต่อยจนกระเด็นไปกลิ้งนอนกับพื้น “เลิกร้องไห้ได้แล้วโกคุเทระ” ร่างบางเงยหน้ามองเจ้าของต้นเสียง “รุ่น 10.....” สึนะพร้อมกับถุงมือ x glove ใบหน้าสวยหันกลับมามองเพื่อนสนิทของตน “ฉันจัดการเจ้านี้เองนายพายามาโมโตะหลบไปก่อน แล้วเรียกรถพยาบาลมาด้วย” โกคุเทระพยักหน้าก่อนจะแบกร่างสูงไปหลบตามที่สึนะบอก เด็กชายปริศนาลุกขึ้นยืนเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วยิ้ม “ผมละไม่อยากสู้กับคุณเลย กลัวจะพลั้งมือฆ่าแทนที่จะจับเป็น” สึนะมองเด็กชายด้วยดวงตาไร้ความรู้สึก ดวงตาสีเขียวจ้องมองกลับอย่างขบขันราวกับเป็นเรื่องสนุก ร่างบางพุ่งตัวเข้าใส่ออร่าไฟโหมกระหน่ำเทียบเท่ากับจิตใจที่โกรธแค้นอย่างบ้าคลั่ง สึนะชักหมัดเข้าจู่โจม เด็กชายกระโดดถอยออกมาในมือถือคธาลูกแก้วสีม่วงแล้วบักลงกับพื้นวงแหวนพื้นที่รอบๆตัวโอบล้อมด้วยบาเรียสีม่วงนั้น “สร้างเกราะป้องกันแล้วคิดว่าฉันจะทำลายไม่ได้รึไง” สึนะพูด “ประมาณนั้นละครับ” กำปั้นที่เต็มไปด้วยออร่าไฟเข้าปะทะบาเรียจนเกิดประกายไฟ สักพักความรู้สึกเหมือนชาที่มือเริ่มไล่ลามจนกระทั้งไปหมดทั้งตัว “อ๊ากกกกกกกกก!!!!” สึนะกระเด็นออกไปพร้อมกับประกายของสายฟ้าที่ปล่อยออกมาจากบาเรียนั้น สึนะพยายามดันตัวเองให้ลุก แต่เนื่องจากการโจมตีเมื่อกี๊ทำให้ร่างกายของเขาขยับไม่ได้ เด็กชายเดินเข้ามาจนใกล้ร่างบางที่นอนคว้ำบนพื้น “เอาละยอมให้จับไปซะดีๆเถอะ” เสียงหว๋อของรถตำรวจดังขึ้นพร้อมกับรถพยาบาล เด็ชายหันหน้ากลับมองต้นเสียงอย่างอารมณ์เสีย “ชิ....พวกจุ้นไม่เข้าเรื่อง” ก่อนจะกระโดดขึ้นบนฝากฟ้าคธาลูกแก้วแหวกกลางอากาศเปิดช่องมิติบิดเบี้ยวคล้ายหลุมดำออกมา “หวังว่าคราวหน้าคุณจะยอมมากับเรานะครับ “ ร่างเล็กกระโจนหายไปพร้อมกับช่องหลุมดำนั้น ตาสีน้ำตาลพร่ามั่วสิ่งสุดท้ายที่เห็นคือภาพของตำรวจที่เข้ามาและพวกหมอกับพยาบาลกำลังหอบร่างของเขาไป TBC |
|
| Author: | derick [ 28 Feb 2008, 12:41 ] |
| Post subject: | |
ฮะ....เฮ้ย....เฮ้ย!!!!!!!!! ศัตรูใหม่ใครกันนนนนนนนนน ทำยามะเจ็บปางตายไม่พอ แถมทำสึนะซะหมดรูปอีก อ๊ากกกกกกกกก ท่านคือผู้ได๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ท่าทางจะมีคนต้องการตัวสึนะ...คิดแล้ว อร๋างงงงงงงงงงงงงงงงงง รออ่านต่อค่า |
|
| Author: | noon31 [ 28 Feb 2008, 14:03 ] |
| Post subject: | |
มันเป็นครายยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!~ ทำยามาะบาดเจ็บปางตาย แถมยังทำซืดคุงซะหมดสภาพ มาต่อหน่อยนะค๊า |
|
| Author: | Muk! [ 28 Feb 2008, 14:29 ] |
| Post subject: | |
ยามะโผล่มาฉากแรกก็เจ็บหนักซะแล้ว แง้ TToTT ใครบังอาจทำร้ายยามะ แถมทำร้ายสึนะอีก ท่านฮิรีบโผล่มาพร้อมทอนฟามหากาฬของท่านเร็ว!! |
|
| Author: | blood_hana [ 29 Feb 2008, 21:38 ] |
| Post subject: | |
มาอัพแล้ว!!!!!ตอนที่ 2 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Part 2 “ที่นี้ที่ไหน?” สึนะค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วสำรวจในห้องที่ตนอยู่ “ฟื้นแล้วเหรอ” เสียงคุ้นหูดังขึ้นร่างบางหันไปมองต้นเสียงนั้น “รีบอร์น” เด็กตัวจิ๋วกระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆสึนะ “นายสลบไปตั้ง 3 วันนะ” สึนะยกมือขึ้นกุมหัว ภาพในเหตุการณ์ก่อนที่เขาหมดสติค่อยๆปรากฏขึ้น และ.....และ.. “ยามาโมโตะ!!!!”ร่างบางกระเด้งขึ้นนั่ง “ยามาโมโตะละเป็นไงบ้าง” อาจารย์สอนพิเศษนิ่งเงียบก่อนจะพูดต่อ “ตามมา...” ติ๊ด......ติ๊ด.........ติ๊ด....... เสียงสัญญาณเครื่องวัดชีพจรดังตลอดเวลาในห้อง icu มองเห็นร่างสูงที่นอนนิ่งไร้สติอยู่ภายใน หน้ากากออกซิเจนยังคงครอบไว้บนปาก พร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผล “โกคุเทระ!!!”สึนะร้องเรียกร่างบางที่ยืนมองหน้ากระจกใสของห้อง icu ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มไปด้วยความอ่อนล้าค่อยๆหันมา “รุ่น10.....” โกคุเทระยิ้มฝืนออกมา “ดีจังที่ฟื้นแล้วขอโทษนะครับที่ไม่ได้ไปเฝ้า” สึนะส่ายหน้าแล้วยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่อาการของยามาโมโตะเป็นไงบ้าง” โกคุเทระหันหน้ากลับไปมองร่างสูงผ่านกระจกอีกครั้ง “หมอบอกว่า....อาการโคม่า..และอาจจะ...ไม่รอด” หนุ่มผมเงินพูดน้ำเสียงที่สั่นเครือและเบาลงในประโยคสุดท้าย ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขาทั้ง 2 ข้างอ่อนแรงแทบทรุดลงกับพื้นหากไม่ได้กำแพงมาค้ำไว้ -อะไรกัน - “สึนะไปกันเถอะทางนี้ปล่อยให้โกคุเทระเข้าจัดการเอง เรามีเรื่องต้องคุยกัน” รีบอร์นพูด ร่างบางพยักหน้าอย่างเลือนลอยแล้วเดินตามเด็กตัวจิ๋วไป เมื่อร่างทั้ง 2 ลับตา เหลือเพียงหนึ่งคนที่ไม่รู้ว่าจะอยู่หรือตาย กับอีกหนึ่งที่ได้แต่เฝ้ามองขอปาฏิหาริย์ “พระองค์...”โกคุเทระซบหน้าลงกับมือเรียวที่แตะกระจกอย่างเบาๆ “ได้โปรด....ช่วยยามาโมโตะที” เสียงสะอื้นระงมในความเงียบ ได้แต่เพียงหวัง....หวัง....ว่าพระผู้เป็นเจ้าจะทรงเมตตาไม่ให้ความโหดร้ายนี้กับทั้ง2 คน “สึนะ!!!!!” ซาวาดะ นานะวิ่งเข้าไปโอบกอดร่างเล็กของลูกชาย “ดีจริงๆที่ฟื้นแม่ดีใจจริงๆ” ผู้เป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นใหญ่ สึนะยิ้มอย่างอ่อนโยนกอดจะกอดตอบ “ไม่เป็นไรแล้วนะฮะ...แม่ผมกลับมาแล้ว” ร่างบางขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอนอย่างเงียบๆในหัวขบคิดถึงเรื่องในตอนนั้นเพียงอย่างเดียว “สึนะ” เสียงเรียกของรีบอร์นทำให้เด็กหนุ่มผมน้ำตาลตื่นจากภวังค์ “ฉันรู้ว่านายเสียใจเรื่องยามาโมโตะแต่ตอนนี้เราต้องหาตัวคนร้ายให้ได้” เสียงเล็กของเด็กชายเตือนสติสึนะ ร่างบางพยักหน้าตอบ รีบอร์นกระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียงดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าอิดโรยของว่าที่หัวหน้าวองโกเล่ “เรื่องทั้งหมดฉันฟังมาจากโกคุเทระแล้ว มันต้องการเอาตัวนายไปสินะ” น้ำตาค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตากลมโต.......ทน....ต่อไปไม่ไหวแล้ว........ เพราะฉัน.................ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนั้น...ยามาโมโตะก็คงไม่ต้องเจ็บตัว ผัวะ!!!!!!!! สึนะล้มไปกับพื้น ร่างบางลุกขึ้นมาจับแก้มที่โดนเด็กทารกเตะ “ทำบ้าอะไรของนาย!!!” พูดไม่ทันขาดคำรีบอร์นก็เข้าตบหัวสึนะ จนหน้าทิ่มไปกระแทกกับพื้น “โอ๊ยยยยย” สึนะร้องอย่างเจ็บปวด มือลูบหัวตรงบริเวณที่โดนตบจนหัวที่ฟูอยู่แล้วฟูหนักกว่าเก่า “ฟังนะ.....หากนายเอาแต่ขี้แยเอาแต่โทษตัวเองแบบนี้มันก็ไม่ได้ช่วยให้ยามาโมโตะดีขึ้นมาหรอก” สึนะหยุดร้องไห้มือเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆแล้วเงยหน้ามองอาจาร์ยสอนพิเศษของตน “ ตอนนี้เราคงต้องคุ้มกันนายอย่างเข้มงวด เพราะยังไม่รู้ว่าศัตรูเป็นใคร ดังนั้นฉันคงต้องให้นายไปอยู่ที่อื่นซักพัก” ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้น “ที่ไหน...แล้วแม่ฉันละ.....” “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว” รอยยิ้มผุดขึ้นบนหน้าของรีบอร์น แต่ทว่านั้นทำให้สึนะรู้สึกถึงความซวยที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้....... บรื้นนนนน!!!!!! - เสียงแบบนี้ - สึนะคิด - ใช่เลย!!!!ไม่ผิดแน่เสียงรถนี้!!!!!- ไม่นานนักเงาของคนที่สึนะคิดก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าต่าง แน่นอนมีคนเดียวเท่านั้นที่ชอบเข้ามาทางนี้.... ครืด!! “ไง.......” “คุณฮิบาริ!!!!” TBC |
|
| Author: | Muk! [ 29 Feb 2008, 21:51 ] |
| Post subject: | |
ยามะอย่าตายน้า TToTT กลับมากดโกคุก่อน แต่ว่าให้ทูน่าไปอยู่กับฮิบารินี่ รับรองจะนักฆ่ามาจากไหนก็คงได้ถูกฆ่ากลับไปแหงๆค่า ก็ท่านฮิเขาโหดสนิทซะขนาดนั้นอะ 55+ |
|
| Author: | D_Eriz [ 29 Feb 2008, 22:31 ] |
| Post subject: | |
เฮ่ยยยยยยยยย~~~!!!!!!!!!!! อย่าบอกนะ ว่าให้ไปอยู่กะท่านฮิบารี้!!!!!!!!!!(แต่ก็ดีนะ คึหึหึหึหึ =__,=) ว่าแต่ ยามาโมจจัง อย่าเพิ่งตายเดะลูกกกกก กลับมาชิงเวอร์จิ้นโกคุก่อนแล้วค่อยป๊ายยยยยยยย(แอ๊ฟฟฟฟ/FC80&59รุมกระทืบ) |
|
| Author: | derick [ 29 Feb 2008, 22:59 ] |
| Post subject: | |
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไปกับคุณฮิ....ไปเลยค่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆไปเลยยยยยยยยยยยย อ่า....ยามะไม่ตายหรอกโกคุ นายทำใจดี ๆ ไว้เถอะ สึนะไม่ยอมให้ตายหรอก |
|
| Author: | Rainb&f [ 01 Mar 2008, 07:17 ] |
| Post subject: | |
ให้ไปอยู่กับท่านฮิหรอเนี่ย สุดยอดดด ยามะอย่าเพิ่งเดี้ยงน้า TOT |
|
| Author: | thitapa [ 01 Mar 2008, 10:49 ] |
| Post subject: | |
ให้สึนะไปอยู่กับฮิบาริ ไม่ต่างกับยื่นเนื้อให้สิงโตเลยอะ
|
|
| Author: | noon31 [ 01 Mar 2008, 10:50 ] |
| Post subject: | |
รีบอร์นเยี่ยมมาก..ส่งสึนะให้ไปอยู่กับท่านฮิบา เหอๆๆ ยังงี้ก็สนุกอ่ะดิ อะจึ๋ย!~ ยามะคุงอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ โกคุจังเค้ายังรออยู่ มาต่อไวๆนะค๊า^^ +++ |
|
| Author: | blood_hana [ 01 Mar 2008, 22:00 ] |
| Post subject: | |
Part 3 “ด้วยเหตุนี้นายต้องไปอยู่บ้านฮิบาริจนกว่าจะได้ตัวพวกมันมา” รีบอร์นสรุปสั้นๆ “ดะ...เดี๋ยวสิ...ทำไมต้องเป็นคุณ......” โป๊กกกกกก!!!!!! ทอนฟากระทบลงที่หัวฟูของสึนะ ร่างบางหมดสติล้มลงไปนอนกับพื้นโดยที่ยังพูดไม่จบ.....-*- “น่ารำคาญ....ฉันละเบื่อสัตว์กินพืชจริงๆ” ฮิบาริพูด ร่างสูงแบกร่างบางที่หลับใหลไม่ได้สติขึ้นมาไว้บนบ่า ดวงตาสีนิลมองรีบอร์นที่ยืนมองอยู่ “ดูแลเขาดีๆละ” ร่างสูงยิ้มเย็นก่อนจะตอบกลับ “ ช่วยไม่ได้ยังไงฉันก็ต้องการสร้างบุญคุณกับแกอยู่แล้ว” “ สึนะเสียงอะไรนะลูก” ซาวาดะ นานะเดินขึ้นมาบนห้องนอนลูกชาย เพราะขณะที่กำลังยุ่งกับการทำครัว ก็ได้ยินเสียงดังโป๊กเหมือนอะไรแตกสักอย่าง ด้วยความสงสัยจึงขึ้นมาดูเพื่อเจ้าลูกชายจอมซุ่มซ่ามจะทำอะไรตกแตกอีก “นี้ลูกคงไม่.......” นานะเปิดประตูห้องก็ไม่พบร่างของลูกชาย เห็นแต่ก็อาจารย์สอนพิเศษที่เธอจ้างมาเท่านั้น “เอ๋...รีบอร์นสึนะไปไหนละ” เด็กชายตอบกลับด้วยใบหน้าที่ปั้นใสซื่อเหมือนทุกครา “สึนะเข้าไปค้างบ้านเพื่อนรู้สึกจะเกี่ยวกับทำโครงงานวิทยาศาสตร์นะครับ” เด็กน้อยแหลสุดๆแต่นั้นก็ทำให้แม่ของคนหายหลงเชื่อไปได้ “นี้หม่าม้า...” นานะหันกลับมา ก็พบกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกยืนจากรีบอร์น “รู้สึกว่าเราจะถูกรางวัลได้ไปเที่ยวอิตาลีฟรีครับ....เห็นบอกว่าเป็นรางวัลใหญ่ซะด้วยซิ” นานะตาเป็นประกายเรื่องเหลือเชื่อแบบไม่ขาดฝันปรากฏขึ้นมามีหรือจะปฏิเสธ หารู้ไม่ว่าเธอถูกเด็ก 5 ขวบจับทางหลอกได้ต่างหาก เพราะทัวร์ที่ว่ามันคือการคุ้มครองจากคาบัคโรเน่แฟมิลี่ พันธมิตรของวองโกเล่แฟมิลี่ต่างหาก... TBC |
|
| Author: | wrightia [ 01 Mar 2008, 22:37 ] |
| Post subject: | |
ซือคุงจะหัวแตกไหมเนี่ย คุณฮินี่ก็ เบาๆมือหน่อยก็ไม่ได้ โอม ยามะจงฟื้นขึ้นมาซะดีๆ สงสารโกคุอ่ะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.< |
|
| Author: | chomexchome [ 02 Mar 2008, 03:57 ] |
| Post subject: | |
ตอนแรกมาถึงก็บู๊พร้อมกับ...ยาม๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา โธ่ๆๆๆๆๆ โคม่าเลยอ้ะ~~!! ไอ้หัวเขียวนั่นมันใครกันฟะ!!? บังอาจทำร้ายยามะแถมยังจะลักพาตัวซือคุง เฮ้ยยยยย!!!! น่าสงสารโกคุ เห็นคนที่รักเป็นแบบนั้นก็.... T.T ฮาท่านฮิที่โผล่มาแล้วซัดเลย กร๊ากกกกกกกกกกกก ซือคุงเค้ายิ่งหัวทุยๆอยู่นะคะ ทุบแบบนั้นเดี๋ยวเสียของหมดหรอก อิอิ แต่ดูเหมือนว่าสึนะต้องไปอยู่ในการคุ้มครองของท่านฮิสินะคะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด จะเกิดอะไรขึ้นที่บ้านบ้างล่ะเนี่ยยยย~~~! >///< |
|
| Author: | thitapa [ 02 Mar 2008, 10:36 ] |
| Post subject: | |
นานะทำไมถึงได้ใสซื่อถึงขนาดโดนเด็ก5ขวบหลอกนะ |
|
| Page 1 of 28 | All times are UTC + 7 hours |
| Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group http://www.phpbb.com/ |
|