| •·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·• http://reborntfc.freeforums.org/ |
|
| [AuFic 1827] Without Your love / คำขอบคุณจากใจ http://reborntfc.freeforums.org/without-your-love-t1334.html |
Page 1 of 13 |
| Author: | derick [ 26 Feb 2008, 23:41 ] |
| Post subject: | [AuFic 1827] Without Your love / คำขอบคุณจากใจ |
[AuFic] Without Your love : Prologue Pairing : ?? Genre : Angst Rating : G (ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป) Warning : สุดยอดความระทม!!! ตอนแรกอยากจะแต่งฮา ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมาโศกอีกแล้ววววววว โศกมันตลอดงาน เหอ ๆ แต่ไม่ต้องห่วง มันต้องมีตอนดี ๆ บ้างแหละ เอิ๊ก ๆ [align=center]ในสายตาของนาย....เคยมีฉันอยู่บ้างไหม? มันสะท้อนเงาของใครกัน? ในความคิดของนาย....เคยนึกถึงฉันบ้างไหม? มันฉายภาพของใครกัน? ในหัวใจของนาย...เคยมีที่ว่างสำหรับฉันบ้างไหม? มันเก็บไว้ให้ใครกัน? “ ขอโทษนะ ” สิ่งเดียวที่ได้ยิน....ทำลายความปรารถนาทั้งหมดให้พังลง “ ฉันไม่เคยรักนายเลย ” คำพูดที่กรีดลึกจนเป็นรอยแผลขนาดใหญ่.....ทำลายหัวใจจนละเอียดเป็นผุยผง หากฉันตาย....นายจะร้องไห้ให้ฉันหรือเปล่า? เวลาที่คบกันมา....มันจะสร้างความเสียใจแม้เพียงนิดให้กับนายได้หรือเปล่า?[/align] ดอกไม้สีขาวถูกประดับรายล้อมรอบบ้านแบบญี่ปุ่นโบราณขนาดใหญ่ มันวางอยู่บนผืนผ้าสีดำสนิท บรรยากาศดูเงียบงันเศร้าหมอง ผิดกับจำนวนผู้คนมากมายที่ต่างร่วมกันมาแสดงความเสียใจกับบ้านซาวาดะ ที่สูญเสียลูกชายที่แสนน่ารักและใจดีไปอย่างไม่มีวันกลับ “ แกเป็นเด็กดีมากเลยนะคะ ” เสียงชราหนึ่งเอ่ยกับหญิงสาวในชุดกิโมโนสีดำสนิท นัยน์ตาคู่โตที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลับปรากฏความหวั่นไหว ไม่ว่าแกร่งแค่ไหน....แต่เมื่อสูญเสียหัวใจไป มันก็เหลือเพียงแค่กระดาษแผ่นบางที่พร้อมจะย่อยสลายได้ทุกเมื่อ ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาข้างกาย เขาโอบไหล่ภรรยาของตน หวังจะบรรเทาความเจ็บปวดในการสูญเสียลงบ้าง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่าปลอบประโลม “ แกชอบสีขาวมากเลยค่ะ ทุกสิ่งที่เป็นสีขาว ” เธอยิ้มทั้งน้ำตา การสนทนาถูกขัดขึ้นโดยการมาของคนสองคน ร่างชายหนุ่มเจ้าของผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีรัตติกาล เดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มยาว เจ้าของในนัยน์ตาสองสีชวนพิศวง ทายาทจากตระกูลมหาเศรษฐีชื่อดัง เพื่อนสนิทที่สุดของสึนะโยชิ “ ขอบคุณที่มานะจ๊ะ ฮิบาริคุง มุคุโร่คุง ” นานะค้อมศีรษะลงตามมารยาท ผู้มาเยือนก้มศีรษะกลับ “ เสียใจด้วยนะครับ ” มุคุโร่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ มันแฝงความเศร้าอย่างจับใจไว้ ผู้เป็นแม่คลายยิ้ม เพียงแค่มองก็รู้ถึงความเสียใจที่เกิดขึ้นกับคนทั้งสอง “ เข้ามาข้างในสิจ๊ะ ” พวกเขามองไปยังร่างงดงามที่นอนหลับตาพริ้มภายในโลงศพสีขาว รอบ ๆ ยังคงมีดอกไม้นานาชนิดส่งกลิ่นหอมรัญจวน ผิวสีขาวกลืนไปกับมวลบุบฝายังคงส่องสว่าง สว่างเสียจนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอีกฝ่ายได้หมดลมหายใจไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ก้อนเนื้อที่ไร้วิญญาณ รัตติกาลที่ยากจะเดากลับสั่นคลอนจากความรู้สึก มือแกร่งค่อย ๆ เอื้อมสัมผัสพวงแก้มเอิบอิ่ม มุคุโร่สังเกตเห็นความเศร้าในตัวของญาติผู้น้องคนนี้ มากมายนัก...มากมายจนเขาเองยังหวาดหวั่นว่าบาดแผลที่ถูกสร้างขึ้นในพริบตานี้จะไม่มีวันจางหายไปได้ “ ขอโทษนะ...ขอโทษจริง ๆ ” ฮิบาริก้มหน้าลง หน้าผากของเขาสัมผัสกับความเย็นเฉียบบนหน้าผากอีกฝ่าย ดวงตาสองสีเปรยมอง พลางยิ้มเยาะตนเองในใจ คิดไม่ถึงเลยว่าอะไรบางอย่างจะเปลี่ยนไปได้รวดเร็วขนาดนี้ เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ ที่เห็นกันตลอดเวลาก่อนพวกเขาทั้งคู่จะบินไปต่างประเทศ บัดนี้ได้กลายเป็นหนุ่มน้อย...หนุ่มน้อยที่แสนจะน่ารักสำหรับเขาไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม ระหว่างคนทั้งสาม...มีอะไรบางอย่างที่เชื่อมกันไว้ [align=center]ความรักคือการให้ แต่เมื่อการให้นั้นไม่เป็นผล มันก็กลับกลายเป็นความทุกข์ทรมานเกินห้าม เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงจิตใจของคนเราเช่นเดียวกับการเวลา เมื่อการเวลาไม่มีวันย้อนกลับได้ จิตใจของคนเราก็จะไม่มีทางหันหลังกลับด้วยเช่นกัน เส้นทางข้างหน้าจะไกลหรือใกล้ อยู่ที่ใครจะเอื้อมมือคว้าได้เร็วหรือช้าแค่ไหน ความรักที่ไม่มีวันกลับ จะเริ่มต้นอีกครั้งหรือจบลงแบบนั้น ก็ขึ้นอยู่กับตัวของคนผู้นั้นเอง[/align] [align=center]==============TBC==============[/align] nook - อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ออกมาแล้ว เอาละเหวยเฮ้ยยยยยยยยยยย ระทมผิดคาด 555 ตอนแรกกะออกมาฮา ๆ วุ่น ๆ เข้าระทมอีกแล้วตู คาดว่าน่าจะเป็นฟิคที่ค่อนข้างยาวมั้งคะ เพราะปมฟิคเยอะพอสมควร เหอ ๆ จบดีหรือเปล่าไม่รู้ ไม่บอก อิอิ รักกันก็อย่าลืมติดตามนะคะ ^^ สำหรับตอนต่อไป เร็ว ๆ นี้แน่นอน ฮี่ ๆๆๆๆๆ |
|
| Author: | kikuva [ 26 Feb 2008, 23:56 ] |
| Post subject: | |
รัดทดอีกแล้ว แต่เราชอบแนวนี้แฮะ ภาษาสวยแนวดราม่าของชอบเลยละจ้า |
|
| Author: | selzere [ 27 Feb 2008, 00:24 ] |
| Post subject: | |
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มีฟิคเทพมาให้อ่านอีกเรื่องแล้วสินะ ^^ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก เปิดเรื่องมาก็ชวนเศร้าซะแล้วสิ หนูซือ~~~~ ม่ายยยยยยยยยยยย ทำไมหนูซือถึงตายละคะ ม่ายน้า~~ ใครก็ได้ช่วยบอกที~~ บอกทีว่านี่คือความฝัน~~ T^T อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากรู้เจ้าคร่า~~~ ว่าใครกันที่ทำให้หนูซือต้องมาเป็นแบบนี้ ต้องมาเป็นร่างซึ่งไร้วิญญาณ...แล้วความสัมพันธ์ระหว่างท่านฮิบะ มุคุ แล้วก็หนูซือมันเป็นยังไงกันแน่ >////< แต่ที่เศร้าที่สุด ก็เห็นจะไม่พ้นคนที่ให้ความสำคัญกับหนูซือนี่ล่ะ...อ่านไปแล้วรู้สึกเจ็บในใจยังไงชอบกล -- --" ในสายตาของผู้เป็นแม่...ที่เฝ้าดูบุตรชายเติบใหญ่จะมีความรู้สึกอย่างไรกันนะ... ในสายตาของผู้เป็นพ่อ...ที่แม้ไม่ได้เฝ้าดูตลอดทุกเวลา แต่ก็เห็นถึงการเติบใหญ่ของบุตรชาย...จะมีความรู้สึกอย่างไรกัน... ก็คงจะบอกได้เพียงคำเดียว...ว่ารู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเสียลูกเพียงคนเดียวไป... คนเดียวที่เฝ้าดูแล... คนเดียวที่ห่วงใย... แล้วใครกันเล่าจะทนความรู้สึกนี้ได้... ความรู้สึกที่สูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป... ความรู้สึก...ที่สิ่งที่ทุ่มเททุกอย่างให้...ได้จากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ... มันคงจะเจ็บปวดสินะ... เจ็บ...จนแทบอยากตาย... แต่ก็ทำไม่ได้...เพราะตนยังต้องมีชีวิตอยู่... มีชีวิต...ในส่วนของคนสำคัญที่ไม่ได้อยู่ดูโลกนี้อีกต่อไป... หุหุ นี่เป็นเรื่องที่ 2 ที่อ่านตอนเกริ่น แล้วแต่งกลอนได้เลยนะเนี่ย ^^ ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมอ่านกลอนแล้วงงๆ พอดีแต่งขึ้นด้วยอารมณ์คิดถึงพ่อแม่อ่ะ...(เด็กหอก็อย่างนี้ล่ะ ไม่ได้เจอพ่อแม่เลย ตั้งแต่ เปิดเทม 2 T^T) ตอนแรกก็ว่าจะเขียนถึง ท่านมุคุโร่ กับท่านฮิบะด้วยอ่ะนะ แต่...มีความรู้สึกว่า มันน่าจะเป็นช่วงอารมณ์ของนานะ กับอิเอมิสึมากกว่า มันก็เลยออกมาเป็นแนวนี้อ่ะ -- --" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากอ่านต่อเจ้าคร่า~~~~ ท่านนุก~~~~~~~~~~ รีบเอามาลงเร็วๆน้า~~~ (แล้วก็อีกเรื่องด้วยนะเจ้าคะ ^^) |
|
| Author: | reddieG [ 27 Feb 2008, 01:10 ] |
| Post subject: | |
แค่เริ่มต้นเท่านั้นก้อ มืดมน เส้าสร้อย ขนาดนี้ T.T นั่งรอต่อดีกว่า วิ้ววววววว~ |
|
| Author: | hadead [ 27 Feb 2008, 01:48 ] |
| Post subject: | |
.....อ๊าก!!!!!! มันเศร้าอ๊า!!!!! ทำมายเปิดฉากมาน้องทูน่าที่น่ารักของเค้าก็มาลาจากกันไปแล้วล่า!!!! ไม่นะม่าย!!!!!! ยังไม่ทันโดนใครกดเลยมาตัดช่องน้อยตายไปซะแล้วได้ไงก๊าน!!!! ใครจะคู่กับใครนั้นไม่สำคัญ(จริงๆสำคัญสุดหุรูดแต่พักไว้ก่อน)เพราะตอนนี้อยากรู้แค่ว่า ทำมายน้องทูน่าเค้าถึงตายอ๊า!!! ดูสิ น้องทูน่าจากไปแล้วทิ้งคุณฮิกะป๋ามุเค้าได้ยังไงก๊าน!!!! แถมโศกสุดหูรูดไม่พอ ยังสั้นสุดขั้วอีกอ๊า!! ฮือๆ ไม่เป็นไรๆท่าน derick เค้าติดสอบนินะ เอามาลงก็ดีแล้ว...แต่...ความสัมพันธ์ของหนึ่งสายพันธุ์สัปปะรด หนึ่งสายพันธุ์สตว์กินเนื้อ และหนึ่งสายพันธุ์ทูน่าแสนอร่อย(?)จะเป็นแบบไหนอ๊า!!! ตามปกติจะไม่อ่านเรื่องเศร้าเท่าไหร่(เป็นคนร้องไห้ง่ายมากเลยไม่ค่อยอยากอ่านหรือดูหนังแนวนี้)..แต่...เพื่อปริศนาทั้งหมด เพื่อตามพิสูจน์ว่าใครจะคู่กะใคร และเพื่อจะรู้ว่ามันจะแฮปปี้หรือน้ำตาท่วมจอ....ฉะนั้น.....ตามอ่านสุดหูรูดค่า!!!! จะรออ่านตอนต่อไปนะค้า(ต้องเตรียมผ้าเช็ดหน้ามาเป็นโหลแล้วสินะเนี่ย ฮือๆๆๆ น้องทูน่าของแม่!!!!!!!!!) |
|
| Author: | ruk21us [ 27 Feb 2008, 03:52 ] |
| Post subject: | |
ไหงวันนี้อ่านฟิคเยอะขนาดนี้หนอฉัน แต่มันยั่วนี่นา แถมท่านยั่วเราสองเรื่องเลยนะ เอาเรื่องใหม่ก่อน โอ้ ดูท่าความสัมพันธ์จะซับซ้อนซ่อนเงื่อน ซือคุงลูกแม่ไปซะแล้ว แบบนี้ฟิคนี้ก้ต้องเป้นการย้อนอดีตสินะคะ น่าสนใจมากๆ พล็อตซับซ้อนแบบนี้ยินดีตามอ่านให้ถึงที่สุดเลยค่ะ ปล. ภาษางามขึ้นอีกแล้วนะท่าน 
|
|
| Author: | ansuz [ 27 Feb 2008, 10:50 ] |
| Post subject: | |
=[]= ^ ^ ใบหน้าตอนอ่าน ทูน่า~~~~~ หนูโดนใครมันทำอาร๊ายยยย ไหงหนุถึงไปอยู่ในโลงอ๊า~~!!!???? ตอนต่ออยู่หนายย? มาต่อด่วนนะขอร๊าบบบบบ เหมียววว ปล.ขออภัยเม้นท์สั้นเนื่องจากอึ้ง=[]=lll พูดไม่ออกแหล่ว |
|
| Author: | Rainb&f [ 27 Feb 2008, 10:54 ] |
| Post subject: | |
เปนปายได้งายยย หนูซือทำไมลงโลงแบบนั้นน เปิดมาเศร้าสุดๆๆ มาต่อไวๆนะคะ |
|
| Author: | Hi_Bird [ 27 Feb 2008, 12:04 ] |
| Post subject: | |
เศร้าอ่ะ อึงไปเลยอ่ะ ตอนต้นมา สึนะอยู่ในโลงสะแล้ว มาต่อไวๆนะค่ะ |
|
| Author: | shun [ 27 Feb 2008, 12:14 ] |
| Post subject: | |
=[]=!!!!!!!!!!!!! ชุนขอโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆมีป๋ามุ!!!!!!!!!!!!!>//////////< กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด มากกกกกก ระหว่างคนทั้งสาม<<<<3P!!!! OAO 692718 รึเปล่า!!!!! รอลุ้น!! ว่าแต่ใครตายเจ้าค่ะ= =;;; ++++++++++++++++++++ ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง 
|
|
| Author: | KillChan [ 27 Feb 2008, 15:49 ] |
| Post subject: | |
เปิดประเด็นมาด้วยงานศพทูน่าเลยเหรอเนี่ย...แล้วเรื่องนี่มันแพร์ริ่งไหนกันหล่ะหว่า เอ~~~~ เรื่องนี้มันจะย้อนอดีตก่อนที่นู๋ซือจะตาย หรือว่าจะหักมุมเปิดตัวนู๋ซือมาตอนแรกแล้วดีดทิ้งลงถังขยะเลยเนี่ย เดาไม่ออกแฮะ ไงไงก็มาต่อไวไวนะคร้าบผม~~~~ |
|
| Author: | Kumi [ 27 Feb 2008, 16:02 ] |
| Post subject: | |
ท่านนุ๊กกกกกกกกกกกกกก!!! คุมิหาความฮาไม่เจอสักกะเสี้ยวเดียวเลยเจ้าค่ะ!!! ทูน่าลงโลงตั้งแต่บทนำเลยอ่าาาาาาาา ทำม๊ายยยยยยยยยยยยย!! TT[]TT แต่ชักได้กลิ่น3Pตะหงิดๆ รัก3เส้า...รึเปล่า??? สงสัยจังค่ะว่าช่วงบทนำน่ะใครเป็นคนพูด โดยเฉพาะตรงนี้... ฉันไม่เคยรักนายเลย อ่านแล้วเศร้ามากค่ะ หรือว่านี่จะเป็นสาเหตุให้ทูน่ากลับสู่ท้องทะเล? (เอ๊ะ? ต้องกลับสู่มาตุภูมิสิ -*-) รอท่านมาบรรเลงตอนถัดไป ไขปริศนาให้กระจ่างเจ้าค่ะ |
|
| Author: | nichi [ 27 Feb 2008, 16:08 ] |
| Post subject: | |
ToT.... เปิดฉากมาสึนะก็ไปแล้ว... ทั้งฮิบาริทั้งมุคุโร่บรรยากาศมืดมัวหม่นหมองมากค่ะ เราอ่านไปแล้วก็รู้สึกมืดตาม ทั้งฟิคทั้งบอร์ดไหงส่งให้บรรยากาศดูเศร้าได้ขนาดนี้... เขียนดีมากค่ะ แต่เปิดเรื่องเราก็อยากตามอ่านต่อแล้ว... |
|
| Author: | derick [ 28 Feb 2008, 00:47 ] |
| Post subject: | |
nook - อาจจะเห็นว่ามาต่อเร็วแต่ค่อนข้างสั้น คือในตอนที่หนึ่งนี้จะถูกแบ่งเป็นฝั่ง ๆ ค่ะ เพื่อความลงตัว เลยต้องแยกออกมาเป็น 1.1 และ 1.2 บอกตรง ๆ ว่าเนื้อเรื่องจะแฝงเงื่อนงำตลอดงาน มีความซับซ้อน แต่ก็ยังพอเดาได้นะคะ ยังไงก็ลองเดา ๆ ดูแล้วกัน อิอิ สำหรับคู่นั้นตามลุ้นต่อไปค่ะ 555555 ตอนนี้กำลังคิดว่าจะจบแบบไหนดี สามารถจบได้ทั้งแฮปปี้และไม่แฮปปี้ค่ะ แต่ถ้าไม่แฮปปี้นี่บอกเลยนะคะว่าโศกสุดหูรูด โศกมาก ๆ เหอ ๆ ยังไงก็ขอบคุณในกำลังใจและการติดตามนะคะ >< อ่อ...แล้วอย่าเพิ่งจิ้นมุคุกับป๋าฮิล่ะ 555 เพราะยังไงก็เป็นได้แค่พี่น้องที่รู้ใจค่ะ สารภาพว่าอยากแต่งแบบนี้มานานแล้ว ดูอบอุ่นมาก โฮกกกกกก [align=center]=================================[/align] [AuFic] Without Your love ตอนที่ 1.1 Pairing : ?? Genre : Angst Rating : G (ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป) Warning : สุดยอดความระทม!!! ตอนแรกอยากจะแต่งฮา ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมาโศกอีกแล้ววววววว โศกมันตลอดงาน เหอ ๆ แต่ไม่ต้องห่วง มันต้องมีตอนดี ๆ บ้างแหละ เอิ๊ก ๆ [align=center] “ ฉันอยากให้นายมีความสุข ” ไม่อยากให้นายต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้าย บนเส้นทางที่ฉันกำลังจะต้องเดินไป “ ขอโทษนะ ” ขอโทษที่ต้องทิ้งนายไปไกลแสนไกล “ แต่ฉันสัญญา...เราจะต้องได้พบกันอีกแน่นอน ” สัญญาด้วยหัวใจและทุกสิ่งที่ฉันมี ฉันจะกลับมาหานาย...เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง[/align] แสงแดดสีทองอร่ามแหวกม่านที่ถูกเรียกขานว่าปุยเมฆ สาดส่องลงกระทบกับผืนหญ้าสีเขียวขจีที่ตัดด้วยมวลดอกไม้สีขาวนานาชนิด บุปผาชาติงดงามส่งกลิ่นหอมรัญจวน มันระยิบระยับด้วยหยาดน้ำซึ่งร่วงหล่นอยู่บนกลีบบอบบาง [align=center]ราวกับสวนสวรรค์....ดินแดนในฝั่งฝันของมนุษย์[/align] ร่างหนึ่งในชุดกาวน์เดินตรงเข้ามาอย่างอ้อยอิ่ง ทุกฝีเท้าทุกย่างก้าวแม้เหยียบย่ำอย่างแผ่วเบาแต่ก็ยังส่งเสียงสวบสาบของต้นหญ้า เขาหยุดยืนอยู่ภายใต้ต้นไม้ต้นใหญ่เพียงต้นเดียว ต้นไม้ที่เติบโตสูงใหญ่แข่งกับท้องฟ้า ผู้มาเยือนมองไปยังร่างที่นั่งหันหลังให้ แสงแดดแรงกล้าบดบังใบหน้าของคนทั้งคู่ เห็นเพียงแต่ริมฝีปากที่กำลังขยับ “ แน่ใจแล้วเหรอที่ทำแบบนี้? ” มือที่ลูบไล้อยู่บนขนสีขาวของกระต่ายตัวน้อยหยุดชะงัก พลางเงยศีรษะ แหงนหน้าหยัดสู้ความกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตสีครามเบื้องบน “ อืม... ” คนฟังถอนหายใจ ยกมือขึ้นกอดอก เอนตัวพิงเปลือกไม้สีน้ำตาลกร่อนที่รอกออกสร้างลวดลายตามอายุอันมากมายของมัน “ แล้วไม่บอกให้พวกท่านรู้หรือไง? ” “ บอกสิ...บอกแน่นอน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ” เขานิ่งมอง ก่อนเดินหันหลังกลับพร้อมกล่าว “ ตามใจแล้วกัน ” “ ขอบคุณนะ.... ” คำพูดหวานหูที่แผ่วเบาราวเสียงกระซิบมาพร้อมกับรอยยิ้มบางที่ไม่ได้เห็นมาเนิ่นนาน คนทำท่าจะเดินจากหันมองอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเปรยยิ้มรับกลับให้อีกฝ่าย เส้นผมสีน้ำตาลยาวเกลี่ยเรี่ยไปตามแผ่นหลัง บ่าและแขนเรียว ดวงหน้างามฉายแววความวิตกกังวล ขบคิดอย่างหนักจนไม่มีพื้นที่ว่างเว้นให้สมองได้รับรู้การมาเยือนของใครแม้แต่น้อย ร่างของเด็กน้อยเดินตรงเข้าไปยังคนเหม่อลอย พลางใช้มือเขกศีรษะฝ่ายตรงข้ามอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง “ โอ้ย!!...ทำอะไรของนายน่ะรีบอร์น ” “ เรียกสติ แกจะคิดมากไปถึงเมื่อไหร่ ” อีกฝ่ายนั่งไขว่ขาบนโต๊ะทำงาน หันหน้าประจันเข้ากับผู้เจ็บตัว ใบหน้าหวานสลดลง แต่กระนั้นก็ยังคงไม่ทิ้งแววของความเครียด “ ฉันจะไปญี่ปุ่น ” “ แกไปแล้วจะได้อะไร...ไปฆ่าเจ้าพวกนั้นงั้นหรือ? ” คนพูดดูจะไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ออกมาจากปากตนเองสักนิด ทั้ง ๆ ที่มันช่างเป็นเรื่องร้ายแรงเกินตัว ร่างเล็กหยัดยืน มองออกไปยังทิวทัศน์ที่อยู่ภายในโดมกระจก จ้องมองไปยังร่างที่ถูกเคลือบด้วยแสงแดดสีทองอ่อน สว่าง....สดใสเสียจนไม่อยากให้ร่องรอยหรือความมืดดำใด ๆ มาแปดเปื้อน “ ฆ่างั้นหรือ...ง่ายไปหน่อย อย่างพวกนั้นมันต้องตายทั้งเป็น ” มือเรียวกำแน่น สั่นไหวด้วยอารมณ์ความโกรธแค้นจากเบื้องลึกในจิตใจ ริมฝีปากเรียวบางขบเม้มแน่น รีบอร์นจ้องมองด้วยความนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยห้ามหรือเอ่ยสนับสนุน [align=center]สิ่งที่คิดจะผูก....หากเกิดอะไรขึ้น....คนผูกก็ต้องแก้มันด้วยตนเอง[/align] ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทยืนหันหน้าให้กระจกใสบานใหญ่ ท้องฟ้ายามค่ำคืน ราตรีที่หม่นหมอง ไม่ต่างอะไรกับจิตใจของผู้เฝ้ามองในตอนนี้นัก หากแต่จะยกเว้นเพียงธรรมชาตินั้นมีดวงดวงและพระจันทร์คอยเคียงข้าง แต่เขาไม่มี....ไม่มีและไม่สมควรที่จะมีโอกาสแบบนั้น “ ยังไม่กลับหรือไงเคียวยะ? ” ดวงตาสองสีจ้องมองญาติผู้น้อง ความจริงเขาไม่ได้มีธุระอะไรที่นี่หรอก แต่นั่งรถผ่านทางมาเห็นไฟเปิดอยู่จึงได้เฉลียวใจ เป็นห่วงร่างที่มีชีวิตแต่ไร้จิตใจนี่เสียเหลือเกิน อีกฝ่ายเดินกลับมายังโต๊ะทำงาน หยิบเอกสารที่ค้างไว้ขึ้นตรวจดูต่อ “ ว่าจะเคลียร์งานให้เสร็จก่อน แล้วนายล่ะ? ” “ ก็อยากกลับอยู่ แต่คิดว่ากลับพร้อมนายจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคนบ้างานอย่างนายจะทำงานเพลินจนลืมไปว่าตัวเองเป็นมนุษย์ไม่ใช่หุ่นยนต์ ” มุคุโร่หัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของตน ฮิบาริที่นั่งฟังถึงกับอ้าปากเถียงไม่ออก นี่ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาไม่เหมือนกัน คงมีแต่คนคิดว่าอีกฝ่ายเป็นพี่ชายแท้ ๆ ที่คลานตามกันออกมาแน่ ๆ เล่นดักทางถูกและรู้เสียทุกเรื่องไปหมด “ รีบทำล่ะ ” นัยน์ตาสองสีแย้มยิ้ม นั่นทำให้ฮิบาริรู้สึกว่าความคิดของตนนี่ถูกเกินร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ ๆ สุดท้ายเขาก็ต้องละงานตรงหน้าเพื่อตรงกลับบ้าน ไม่อยากจะถูกสายตากดดันนั่งจ้องมองทุกวินาทีหรอกนะ มันอึดอัดยิ่งกว่าการโดนจับขังคุกเสียอีก และไอ้เสียงหัวเราะบ้า ๆ กับท่าทางนั่น ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกว่า....น่ากลัว บ้านโบราณหลังใหญ่สมฐานะตั้งตระหง่านอยู่ในส่วนกลางของชุมชนเมืองแห่งหนึ่ง กำแพงสีขาวทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา มองข้ามผ่านเห็นเพียงต้นไม้สูง หลังคาสีไม้สีเข้มและของประดับตกแต่งที่มีขนาดสูงกว่าเมตรเท่านั้น บานประตูไม้ด้านหน้าเปิดอ้ารับรถยนต์สีดำหรู มุคุโร่กลับมากับฮิบาริโดยทิ้งรถยนต์ของตนเองไว้ที่บริษัทใหญ่ ซึ่งไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัย เพราะระบบที่รัดกุมอย่างน่ากลัวและพนักงานรักษาความปลอดภัยที่กระจายเป็นเวรยามตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง “ กลับมาแล้วหรือคะคุณหนู ” หญิงชราสวมกิโมโนสีเขียวเข้มเดินตรงเข้ามากับคนรับใช้อีกสองคน แม้บ้านจะใหญ่โตสักเพียงไหน แต่ส่วนที่ชายหนุ่มทั้งสองอยู่กลับเงียบสงบ นั่นคือความต้องการของคนทั้งสองที่ไม่ขอความวุ่นวายจนน่ารำคาน แต่กระนั้นทุกครั้งที่กลับถึงบ้าน ฮิบาริและมุคุโร่จะต้องไปยังเรือนหลังใหญ่เพื่อทักทายแม่ของฮิบาริเสียก่อน เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ทุกคนจะต้องกระทำกัน ซึ่งดูเหมือนฮิบาริเองก็จะไม่ได้ใส่ใจกับมันนัก “ ไม่ไปหาคุณน้าหรือไง? ” เสียงทุ้มเรียบเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าน้องชายทำท่าจะเดินกลับห้อง “ เปลี่ยนชุดแล้วจะไป ” ฮิบาริตอบกลับ มุคุโร่ส่ายศีรษะไปมาอย่างปลงตก ก่อนจะหันไปหาแม่บ้านเก่าแก่ซึ่งคอยดูแลเขาและฮิบาริมาตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มยิ้มให้อีกฝ่ายน้อย ๆ “ วันนี้มีอะไรทานบ้างครับ? ” “ ไว้ดูเองสิคะ มีของโปรดของคุณหนูด้วยนะคะ ” เธอยิ้ม “ แบบนี้เห็นทีจะอดใจไม่ไหวแล้วสิครับ งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ ” มุคุโร่เอ่ยอย่างสุภาพ เธอค้อมศีรษะกลับ ฮิบาริเดินออกมาเห็นมุคุโร่ที่สวมยูคาตะสีเข้มโทนเดียวกันกับเขายืนรออยู่หน้าห้อง มองหน้าอีกฝ่ายที่เอาแต่ยิ้มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รับรู้ได้เลยว่าต้องการอะไร “ จะไปก็ไปสิ ” มุคุโร่เลิกคิ้วสูง “ แปลก...วันนี้ไม่คัดค้าน ” สองขายาวของผู้ถูกพาดพิงเดินนำออกไป “ ก็เล่นมีไอ้บ้ามายืนรอเฝ้าอยู่ข้างหน้า ไม่ไปมีหวังได้ฝันร้ายทั้งคืนแน่ ” “ พูดจาไม่น่ารักเลยนะเคียวยะคุง ” มุคุโร่หัวเราะร่วน ชายหนุ่มรู้ว่าที่ญาติผู้พี่มาทำแบบนี้ก็เพราะไม่อยากให้เขาต้องมีปัญหากับทางบ้านใหญ่ เพราะหากเกิดอะไรขึ้นเขานี่เองแหละที่จะเป็นฝ่ายเดือดร้อน แต่กระนั้นก็ยังไม่เคยสนใจที่จะแวะเวียนไปหาตามกฎ ไม่จำเป็น....ที่เขาจะต้องเคารพคนที่ไม่สมควรเคารพ “ คุณผู้หญิงคะ....คุณหนูมาแล้วค่ะ ” หญิงชราด้านนอกเอ่ยบอกคนที่นั่งอยู่ภายใน เงาที่ผาดผ่านบานประตูบ่งบอกถึงการรับรู้ในคำพูด ฮิบาริและมุคุโร่คลานเข่าเข้าสู่ในห้องขนาดพอประมาณ ด้านข้างเป็นสวนหย่อมขนาดเล็กที่ถูกจัดตกแต่งแบบเรียบ ๆ มองเผิน ๆ อาจใช่ หากแต่วัตถุที่ใช้ในแต่ละตารางนิ้วนั้นรวมแล้วสามารถซื้อบ้านหรู ๆ ได้หลังหนึ่งเลยทีเดียว “ สวัสดีครับท่านน้า ” มุคุโร่ทำความเคารพอย่างมีมารยาท ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวสูงวัยที่ยืนหันหลังให้อยู่ “ วันนี้กลับมาช้านะเคียวยะ ” เสียงเย็นเอ่ย ไม่สนใจจะหันมองผู้มาเยือนแม้แต่น้อย คนถูกถามนิ่ง เหลือบมองไปยังคนข้าง ๆ “ ครับ ” ฮิบาริรู้.....คน ๆ นี้เองก็ไม่ได้ชอบใจมุคุโร่เสียเท่าไหร่ อาจเพราะกิจการอีกส่วนของพ่อเขาถูกยกให้กับมุคุโร่ซึ่งเป็นหลานมากกว่าที่จะเป็นภรรยาของตนเอง ส่วนฮิบาริก็ได้รับกิจการและหุ้นหลัก ๆ ไปด้วยพอสมควร เขารับรู้การตัดสินใจของพ่อ และยินดีอย่างมากที่พ่อยกมันให้มุคุโร่มากกว่าคนอื่น “ เธอออกไปก่อนมุคุโร่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับลูกชายของฉัน ” เธอเอ่ยต่อ มุคุโร่รับคำก่อนออกจากห้องไป ชายหนุ่มรู้ดีว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องเดิม ๆ กิจการ หุ้น วงเงินหมุนภายนอกที่ผู้เป็นน้าพยายามกรอกหูฮิบาริให้เอากลับคืนมาให้ได้อยู่ทุกวี่ทุกวัน ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้คิดจะเก็บไว้เองหรอก หากไม่เป็นคำสั่งเสียจากพ่อของฮิบาริล่ะก็ เขาคืนมันให้น้องชายคนนี้ไปนานแล้ว คน ๆ นั้นมั่นใจในตัวลูกชายตน แต่ไม่มั่นใจในตัวของภรรยาตนเอง เขากลับไปยังเรือนหลังเล็ก ยืนพิงเสาอยู่นอกชานระเบียง แหงนมองไปยังท้องฟ้าที่บัดนี้สว่างด้วยอำนาจของแสงจันทร์ ดวงตาสองสีเหลือบเห็นกลีบดอกไม้สีขาวที่ร่วงหล่นตามกระแสลม “ สึนะโยชิคุง.... ” เรียวปากได้รูปพึมพำ มือคว้าเอาความขาวบริสุทธิ์ที่ลอยอยู่ในความมืดนั่นไว้แน่น ฮิบาริกลับมาแล้ว มุคุโร่ที่นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นของเรือนหลังเล็กรับรู้ได้ เขาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเช่นปกติ และฮิบาริเองก็เอ่ยกลับมาด้วยท่าทีปกติเช่นกัน “ เรื่องเดิม ๆ ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกอีกฝ่ายก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง แม้ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่มุคุโร่และฮิบาริก็รักกันดั่งพี่น้องแท้ ๆ ในตอนนี้นอกจากมุคุโร่และครอบครัวซาวาดะแล้วเขาไม่เคยคิดว่าตนจะมีญาติสนิทที่ไว้ใจได้ที่ไหนอีก “ นายมองใครอื่นบ้างรึเปล่าเคียวยะ? ” จู่ ๆ มุคุโร่ก็เอ่ยถาม ทำเอาคนที่นั่งเหม่อลอยอยู่สะดุ้ง “ ไม่ ” เขาตอบรับสั้น ๆ คนถามหัวเราะเบา ๆ แหงนหน้ามองไปยังนภาแสนกว้างใหญ่อีกครั้ง “ ความรักไม่มีวันสิ้นสุดหรอกนะ ” ฮิบารินั่งฟังเงียบ เขารู้ว่ามุคุโร่หมายถึงอะไรและหวังดีกับเขาแค่ไหน แต่เรื่องบางเรื่อง เหตุการณ์บางเหตุการณ์ มันก็ไม่สามารถจางหายไปจากจิตใจคนบางคนได้ และอาจไม่มีวันหายไปแม้กระทั่งวันตายก็ตาม คนเราไม่เหมือนกัน เพียงเท่านั้นก็ไม่สามารถเข้าใจอะไรได้ง่าย ๆ แล้ว ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยคำพูดฝากคิดของมุคุโร่ และคนที่ไม่อยากจะคิดอะไรเลยอย่างฮิบาริ เขาเข้านอน หลับลงอย่างเหนื่อยอ่อน เปลือกตาหนักอึ้งเช่นเดียวกับจิตใจและความคิด ร่างกายไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่ สำหรับคนที่มีบาดแผลในใจฝังลึก [align=center]==================TBC==================[/align] |
|
| Author: | Ayafee [ 28 Feb 2008, 01:37 ] |
| Post subject: | |
อ่านตอนนี้จบแล้วแอบคิด.... หนูทูน่ามีโคลนนิ่ง หรือพี่น้องฝาแฝดที่พลัดพรากจากกันไปตั้งแต่เกิดรึเปล่าเนี่ย =[]=" มุคุน่าสงสารแฮะ คุณเคียวก็ดูเครียดซะจน โฮ เครียดตาม =[]=!! สองคนนี้เป็นพี่น้องที่รักกันแล้วน่ารักแฮะ
|
|
| Page 1 of 13 | All times are UTC + 7 hours |
| Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group http://www.phpbb.com/ |
|