| •·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·• http://reborntfc.freeforums.org/ |
|
| [Fic]Blessing of Moon[8059][Up.ผลหวย P.43][13/06/08] http://reborntfc.freeforums.org/blessing-of-moon-t1302-45.html |
Page 4 of 45 |
| Author: | D_Eriz [ 29 Feb 2008, 00:24 ] |
| Post subject: | |
ไม่รุทำไม.............แต่จะผิดมั้ย?...........ถ้าริสบอกว่า.......... ริสสะใจชิปเป๋ง...........(ผัวะ!/อีนังริสถูกสกายคิกกระเด็น) ชอบยามะดาร์คแบบนี้ ชอบโกคุที่เก็บใจเงียบแบบนี้ พอมารวมกัน ชอบx2=สะใจx2 เหอๆๆๆ = =""" ว่าแต่นะ..........ว่าแต่............นึกไม่ออกง่ะ - -*/อยู่ในช่วงเพ้อพก จะรอต่อไปนะคะ/สร้างบังกะโลสิงสถิต |
|
| Author: | Muk! [ 01 Mar 2008, 00:51 ] |
| Post subject: | |
ตอนนี้ยามะยังไม่ดาร์ค แต่ตอนต่อไปจะดาร์คขึ้นๆๆๆๆๆๆๆๆ จนคนอ่านอาจจะอยากฆ่าหมกศพยามะเลยก็ได้นะคะ เพราะงั้นขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายต่อท่านที่ชอบยามะแสนดี ให้หยุดอ่านฟิคนี้เสียแต่ตรงนี้เลยค่า แต่ถ้าใครชอบก็เตรียมรอยามะ เวอร์ชั่นมืดมนหม่นหมองบ้าเลือดสุดขีดได้เลยค่ะ ---------------------------------------- Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์) Type : Fan Fiction from KHR Chapter : 3 Rate : - Pair : 8059(27?) Note : Dark DarK Dark Warnning : เศร้ามากๆ TToTT [align=center]...ฉันเกลียดความฝัน เพราะเพียงไม่นานมันก็แหลกสลายไป...[/align] ข้อมือบางตวัดเซ็นปราดๆไปตามเอกสารมากมายบนโต๊ะ สมองอ่านข้อความในเอกสารแต่สติกลับล่องลอยไปถึงภาพที่ยามาโมโตะยืนเคียงกับรุ่นที่ 10 เมื่อครู่ ภายใต้หิมะสีขาวพราวพร่าง หนึ่งคือชายหนุ่มผมดำร่างสูง อีกหนึ่งคือร่างเล็กที่มีผมสีน้ำตาลและดวงตาที่แสนบริสุทธิ์ ร่างสองร่างยืนเคียงกันราวภาพวาดของคู่รักที่แสนเหมาะสม คู่รักที่วันนี้ควรจะมีสายตาให้แก่กันและกัน ถ้าไม่ใช่เพราะการแทรกแซงของเขา..! “หึ” รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าของผู้พิทักษ์แห่งวายุ เมื่อหวนคิดไปถึงอดีตที่ยังคงแจ่มชัดราววันวาร ...วันนั้นหิมะก็ตกเหมือนวันนี้... เสียงเปียโนแว่วหวานดังก้องไปทั่วห้องดนตรี เด็กหนุ่มผมเงินกำลังบรรเลงบทเพลงของโชแปง ด้วยจังหวะและท่วงทำนองที่ราวกับมืออาชีพเป็นผู้บรรเลง วงหน้าหวานไม่ปรากฏความรู้สึกใด เมื่อนิ้วเรียวพลิ้วไหวสัมผัสแป้นคีย์บอร์ดด้วยความรักและหลงใหลในเสียงดนตรี เพราะมีเพียงสิ่งนี้ที่ทำให้เขารู้สึกถึงการเชื่อมโยงกับผู้เป็นมารดาได้อีกครั้งหนึ่ง แปะแปะแปะแปะแปะแปะ เสียงตบมือดังขึ้น ให้เด็กหนุ่มชะงักมือหันมาตวาด “ใครน่ะ!?” เด็กหนุ่มผมดำโผล่เข้าประตูมาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่าหมั่นไส้ เป็นไอ้บ้าเบสบอลนี่เอง!! “มีอะไรวะ?” “เปล่าๆ ก็แค่เสียงเปียโนนายมันเพราะมาก ก็เลยเผลอตบมือไปน่ะ” รอยยิ้มสดใสของผู้พิทักทักษ์แห่งพิรุณและคำชมที่ไม่เคยมีใครเอ่ยให้ได้ยินมาก่อน ทำให้วงหน้าหวานลดโทสะลง..เพียงเล็กน้อย “งั้นแกก็ไสหัวไปได้แล้ว เกะกะ!!” โกคุเทระเอ่ยปากขับไล่ วงหน้างามซับสีเรื่อด้วยความตกใจที่มีต่อการที่ถูกใครสักคนมาเห็นในเวลาที่เขากำลังเล่นเปียโนเช่นนี้ เพราะนับแต่เด็กที่เขาเฝ้าฝึกฝนเล่นเปียโนด้วยตนเองก็ไม่เคยที่จะได้รับการกล่าวชม มีก็แต่เพียงคำต่อว่าเท่านั้น ‘ไม่มีผู้ชายที่ไหนเค้าเล่นเปียโนกันหรอก..แกเป็นลูกของมาเฟีย ก็ต้องเป็นมาเฟีย! อย่าให้ฉันเห็นว่าแกเล่นเปียโนอีกนะ!!’ คำสั่งกร้าวจากผู้เป็นบิดาดังภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงปัจจุบัน โกคุเทระยอมละทิ้งเปียโน เฝ้าฝึกฝนแต่การต่อสู้เพื่อทำให้พ่อภูมิใจ แต่แม้กระนั้นในบางเวลาก็ยังอดมิได้ที่นิ้วเรียวนี้จะละจากไดนาไมต์ เปลี่ยนมาเป็นเปียโนที่เขารักแทน น่าเสียดายที่คำพูดแข็งกร้าวของโกคุเทระเหมือนจะไม่ได้ทำให้สมองเอ๋อๆของยามาโมโตะเข้าใจ เด็กหนุ่มผมดำยังคงยิ้มกว้าง ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะทรุดกายลงนั่งยังขาเปียโน “ฉันชอบเพลงของนายนะ เล่นให้ฟังอีกสิ โกคุเทระ” นั่น..เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนบอกว่าชอบเพลงของเขา ...เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนขอให้เล่นอีกครั้ง... ...และนี่ก็คือครั้งแรกที่เขานึกอยากเล่นให้ใครสักคนฟัง หลังจากวันที่พ่อทำลายเปียโนทิ้งไป... “นาย..ไม่คิดว่าผู้ชายเล่นเปียโนดูประหลาดเหรอ?” “ประหลาดตรงไหนกัน? เก่งออกจะตายไป..เล่นต่อสิ โกคุเทระ ฉันชอบเพลงของนาย” ยามาโมโตะเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่สีดำพริ้มหลังลงรอบทเพลงที่รู้ว่ากำลังจะได้ฟังในอีกไม่ช้า ราวกับไม่รู้ตัว ร่างบางของเด็กหนุ่มผมเงินกลับไปนั่งลงยังเก้าอี้หน้าเปียโน นิ้วเรียวบรรจงสัมผัสคีย์บอร์ดให้เกิดท่วงทำนองที่แสนอ่อนหวานเพื่อขับกล่อมชายผู้ที่ได้ก้าวเข้ามาอยู่ในหัวใจของเขาในช่วงเวลานั้นเอง... ...หากเป็นชายคนนี้ เขาคงจะยอมเปิดใจให้ได้ใช่ไหม... ...หากเป็นนายคงจะยอมฟังเสียงเปียโนของฉันสินะ... ...ฉันรักนาย ยามาโมโตะ... ทว่า..ความสุขไม่เคยอยู่นาน... “เฮ้ย โกคุเทระ!” เสียงห้าวที่ตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง ทำให้เด็กหนุ่มผมเงินชะงักกายลง หันมามองอย่างไม่พอใจ ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นรัวด้วยความดีใจนัก..มีอะไรของนายกันนะ ยามาโมโตะ? “มีอะไรวะ ไอ้บ้าเบสบอล?” เด็กหนุ่มผมดำวิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น ก่อนจะส่งจดหมายปิดผนึกให้อีกฝ่าย “อะไรวะ?” “จดหมายรักน่ะ ช่วยเอาไปส่งให้สึนะทีนะ” “หา!!!” คำพูดเหลือเชื่อนั่นทำเอาโกคุเทระแทบทำจดหมายร่วงจากมือ หัวใจพลันเจ็บแปลบจนแทบขาดใจไปซะตรงนั้น..เขาได้ยินผิดไปหรือเปล่า? “แกจะให้ฉันเอาจดหมายรักของแกไปให้รุ่นที่ 10 เรอะ??” “อื้ม แต่มันก็ไม่เชิงจดหมายรักหรอกนะ” ร่างสูงว่าด้วยท่าทางเขินน้อยๆ “ฉันแค่เขียนความในใจไปแล้วก็บอกว่าถ้าสึนะตอบรับฉัน เย็นนี้ก็ให้มาพบกันที่ต้นซากุระหลังโรงเรียนน่ะ” เด็กหนุ่มผมเงินชะงักไปเล็กน้อยกับถ้อยคำนั้น มือที่ถือจดหมายสั่นน้อยๆจนอีกฝ่ายแทบไม่สังเกต ...ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นสายตายามที่ยามาโมโตะมองรุ่นที่ 10 ใช่ว่าจะไม่เคยรู้ว่าจะเมื่อไหร่ยามาโมโตะก็รักแต่รุ่นที่ 10 เพียงคนเดียว แต่ทั้งๆที่รู้..ทำไมเขาจึงไม่อาจหยุดยั้งความรู้สึกนี้ได้กันนะ? ปากเหมือนจะแห้งผาก ดวงตามองจดหมายในมือที่ประดุจคมมีดที่อีกฝ่ายยื่นมากรีดหัวใจเขาออกเป็นเสี่ยงๆ “แล้วทำไมต้องมาฝากให้ฉันเอาไปให้ล่ะ?” เสียงทุ้มแปร่งไปเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถามประโยคนั้น แต่ยามาโมโตะก็ยังคงตื่นเต้นจนไม่สังเกตถึงความผิดปกติ “ก็นายเป็นเพื่อนรักที่สุดของฉันนี่นา ถ้าไม่วานนายแล้วจะให้วานใครล่ะวะ” ว่าแล้วฝ่ามือหนาก็ตบฉาดลงกลางหลังร่างเล็กเต็มแรง “ฝากด้วยนะ โกคุเทระ” นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนที่ยามาโมโตะจะวิ่งไปซ้อมเบสบอลดังเดิม ทิ้งให้โกคุเทระได้แต่มองจดหมายในมือด้วยใจว้าวุ่นที่สุดในชีวิต... ร่างบางเดินถือจดหมายกลับเข้าไปในตัวอาคารเรียนอย่างเหม่อลอย เสียงเซ็งแซ่จอแจของนักเรียนคนอื่นแทบไม่อาจไหลผ่านเข้ามาในหัว เมื่อเท้ายังคงก้าวเดินต่อไปทั้งที่หัวใจถูกทำลายจนยับเยินแล้วก็ตาม... “โกคุเทระคุง!!” เสียงตะโกนหวานใสปลุกให้โกคุเทระสะดุ้งตื่นจากภวังค์ มือบางกำจดหมายแน่นซ่อนไว้ด้านหลังเมื่อหันไปยังต้นเสียง “รุ่นที่ 10 มีอะไรเหรอครับ??” ร่างเล็กของผู้สืบทอดแห่งวองโกเล่วิ่งมาหา ก่อนจะหอบน้อยๆด้วยท่าทางน่ารักเฉกเดิม “ว่าจะมาชวนไปกินข้าวเที่ยงน่ะ โกคุเทระคุงกินรึยังล่ะ?” โกคุเทระยิ้มน้อยๆ ไม่มีทางที่เขาจะปฏิเสธคำชวนของรุ่นที่ 10 ผู้ที่มองความภักดีและถวายชีวิตให้อยู่แล้ว “ยังเลยครับ” “งั้นก็ไปกินที่โรงอาหารกันเถอะนะ รีบไปกันกว่าดีกว่า เดี๋ยวคนเต็มกันพอดี” สึนะว่าพลางดึงแขนของเพื่อนให้เดินไปด้วยกัน “ไม่เป็นไรครับ ถ้าคนเต็ม เดี๋ยวผมจะใช้ระเบิดไล่พวกมันออกไปเอง!” “หวา...ไม่ต้องๆ ถ้าคนเต็ม ไปซื้อขนมปังกินแทนก็ได้” สึนะรีบปฏิเสธ ให้โกคุเทระได้แต่หัวเราะเบาๆ..ไม่ว่าเมื่อไหร่เพียงแค่มีรุ่นที่ 10 อยู่ใกล้ เขาก็เหมือนกับได้รับความอบอุ่นและความกล้าหาญกลับคืนมาแล้ว นี่แหละ..ถึงจะเป็นนายที่เขาเคารพ นี่แหละ..คือนายคือเขาเลือก นี่แหละ..คือผู้ที่เขาจะฝากชีวิตไว้ และคนผู้นี้คือคนเพียงคนเดียวที่สาบานไว้ว่าจะไม่มีวันทรยศอย่างเด็ดขาด!! “เฮ้อ..ช่วงนี้ใกล้แข่งเบสบอลแล้ว ยามาโมโตะก็เลยยุ่งตลอด ไม่ได้กินข้าวกัน 3 คนนานแล้วนะเนี่ย” เสียงร่างเล็กบ่นพึมพำ ให้โกคุเทระถึงกับสะดุ้ง มือที่กำจดหมายซ่อนไว้บีบแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เมื่อตัดสินใจเอ่ยถาม “รุ่นที่ 10 อยากให้ไอ้บ้าเบสบอลมากินข้าวด้วยเหรอครับ?” “อื้ม อยากสิ..ฉันอยากกินข้าวพร้อมหน้ากันสามคนน่ะ” “แล้ว..ถ้าให้เลือกระหว่างผมกับยามาโมโตะ รุ่นที่ 10 อยากกินข้าวกับใครมากกว่ากันครับ?” “เอ๋?” คำถามนั้นมาแปลกเสียจนสึนะหันกลับมามองอย่างสงสัย ดวงตาสีน้ำตาลเต็มไปด้วยความประหลาดใจโดยไม่ตอบคำ เมื่อผู้พิทักษ์แห่งวายุเอ่ยถามต่อ “รุ่นที่ 10...รักยามาโมโตะมั้ยครับ?” “ถะ..ถามอะไรน่ะ??” สึนะถามเสียงสูง วงหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอายที่ถูกแทงใจดำเข้าอย่างจัง นี่โกคุเทระคุงดูออกได้ยังไงกันนะว่าเขาชอบยามาโมโตะ? สีหน้าและท่าทางที่แสดงออกเป็นการยืนยันที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด รุ่นที่ 10 กับยามาโมโตะมีใจตรงกัน..ถ้าเช่นนั้นจดหมายฉบับนี้ก็ควรจะมอบให้แก่รุ่นที่ 10 ได้แล้ว เพราะความสุขของรุ่นที่ 10 คือสิ่งที่ ‘ควรจะ’ เป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเขา! ทว่า................................. “โกคุเทระคุง อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกยามาโมโตะนะ..ฉันยิ่งกลัวอยู่ว่าฉันอาจจะกำลังรักยามาโมโตะข้างเดียวน่ะ” คำขอร้องที่แสนอ่อนหวาน เรียกรอยยิ้มจางๆให้ปรากฏบนใบหน้าของลูกน้องคนสนิท เมื่อเอ่ยตอบคำ “อย่าห่วงเลยครับ ผมจะไม่บอกใครอย่างเด็ดขาด!!” ใช่แล้ว..ความลับนี้ขอให้มันตายไปพร้อมกับตัวผมเถิด... ท้ายสุดแล้วโกคุเทระก็ไม่ได้มอบจดหมายให้แก่สึนะ และไปแจ้งข้อความเท็จให้แก่ยามาโมโตะด้วยถ้อยคำที่แข็งกร้าว จนถูกอีกฝ่ายข่มขืน แต่แม้กระนั้นความเจ็บปวดบนเรือนกายที่ถูกบังคับมอบให้อาจจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ช่วยบรรเทาความผิดบาปในใจของผู้พิทักษ์แห่งวายุได้ หลังจากวันนั้นที่ถูกยามาโมโตะข่มขืน เขาก็ลอบกลับไปที่ต้นซากุระเพื่อจะขุดหลุมฝังจดหมายที่ซ่อนไว้ในกล่องเหล็กปิดผนึก...วันนี้จดหมายอาจจะยังไม่ถูกเปิด แต่ย่อมมีสักวันที่ความลับจะไม่กลายเป็นความลับอีก ย่อมมีสักวันที่จดหมายจะถูกมอบให้แก่คนที่ควรได้รับ และเมื่อถึงตอนนั้นชีวิตเขาก็คงหมดสิ้นความหมายในการมีตัวตนลงโดยสิ้นเชิง! หลังจากวันนั้นผ่านมา 4 ปี 7 เดือนกับอีก 12 วัน สึนะได้ค้นพบความรักที่ลึกซึ้งมั่นคงกับฮิบาริ เคียวยะ ในขณะที่เขาและยามาโมโตะกลับยังคงจมปลักอยู่ในความทุกข์บนความเจ็บช้ำของกิเลสและตัณหา ร่างบางเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเหม่อมองไปอย่งไร้จุดหมาย... ท้ายสุดแล้ว..เขาก็เป็นผู้ทำลายคำขอข้อแรกและข้อเดียวที่ดวงจันทร์บันดาลให้เป็นจริงด้วยตัวเอง “...งั้นพรข้อแรก ผมจะขอให้สักวันได้เป็นมือขวาของมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ คู่ควรแก่การสละชีวิตให้...” รุ่นที่ 10 ครับ..คุณยังคงยิ่งใหญ่ คู่ควรแก่การที่ผมจะมอบชีวิตให้เช่นเดิม แต่ผมต่างหากที่สกปรกเสียจนไม่คู่ควรที่จะอยู่ภายใต้นภาผืนนี้อีกต่อไป... “ตัวเรานี่มันช่างน่าทุเรศจริงๆ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเย้ยหยัน... ...4 ปีมาแล้วที่เขาได้ทรยศต่อความไว้วางใจของรุ่นที่ 10 ... ...4 ปีมาแล้วที่บาปของผู้ทรยศตราตรึงอยู่ในหัวใจ ไม่มีวันใดที่ความรู้สึกผิดนี้จะลบเลือนหรือบรรเทาลง แต่หากสามารถหมุนกาลเวลาย้อนกลับไปแก้ไขได้อีกครั้งหนึ่ง เขาจะมอบจดหมายนั้นให้แก่รุ่นที่ 10 อย่างนั้นหรือ? คำตอบคือ..ไม่รู้เลย ไม่รู้จริงๆ หยาดน้ำตาเอ่อคลอดวงตาคู่งามก่อนจะฝืนกล้ำกลืนไม่ให้หลั่งริน ความรักอันน่าชิงชังที่เขามอบให้แก่ยามาโมโตะมันรุนแรงจนทำให้เขาทรยศต่อคนที่สำคัญที่สุดไปอย่างไม่น่าให้อภัย..ไม่น่าให้อภัยจนอยากให้ตนเองหายไปจากโลกนี้เสียด้วยซ้ำ! รุ่นที่ 10 ครับ ถึงผมจะย้อนเวลากลับคืนไปไม่ได้ แต่หากชีวิตอันไร้ค่านี้สามารถทดแทนความผิดบาปทั้งมวลได้ ผมก็ขอมอบชีวิตนี้ให้โดยไม่ลังเล... ยามาโมโตะ ฉันอยากจะกล่าวคำว่าขอโทษกับนาย อยากบอกว่าฉันเสียใจที่ได้กระทำลงไป แต่แท้จริงแล้ว..ฉันอาจจะไม่เคยเสียใจเลยก็ได้ เพราะอย่างน้อยที่สุดร่างกายของฉันก็ยังได้ผูกพันกับนาย แม้จะเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ก็ตาม... เสียงหัวเราะเบาๆอย่างแสนสมเพชดังขึ้น มือเรียวหยิบปากกาขึ้นเซ็นเอกสารอีกครั้ง..แม้จะเจ็บปวดเพียงไร แต่ชีวิตอันโสมมนี้ก็ยังคงต้องก้าวเดินต่อไป ตราบถึงวันที่จะถูกพิพากษา... “อ๊ะ..เข้าไปไม่ได้นะ..อ๊ากกกกกกกกก” “หยุด! ทุกคนหยุดมัน..” “ท่านฮายาโตะ!!” เสียงแผดร้องโหยหวนของลูกน้องที่อยู่หน้าห้องดังไม่ขาดสาย ให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นพร้อมกับที่ประตูถูกฟันแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นร่างของบุรุษผมดำผู้ถือดาบญี่ปุ่นเปื้อนเลือดไว้ในมือ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นทอแววกราดเกรี้ยวตรงข้ามกับรอยยิ้มอันแสนเมตตา..เมตตาจนเกินไป ที่ปรากฏบนใบหน้าของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณ “โกคุเทระ..!” ร่างบางขยับรอยยิ้มน้อยๆต่อร่างที่เปื้อนเลือดตรงหน้า นายสินะคือมัจจุราชที่จะมาพิพากษาโทษทัณฑ์ของฉํน ยามาโมโตะ... TBC. --------------------------------- ลงเรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้ายก่อนสอบแล้วนะค้า เพราะเดี๋ยวอาทิตย์หน้ามุกจะมีสอบยิงยาว วันที่ 3,4,5,6,7,10,11 ติดต่อกัน 7 วันเลย รับรองว่าตายแหง -_-" ก็เลยรีบมาลงตอนนี้ให้ก่อน เพราะเดี๋ยวจะไปซุ่มอ่านหนังสือสอบบ้างแล้ว ขอให้คนที่ยังสอบไม่เสร็จทุกคนโชคดีในการสอบนะค้า ส่วนตัวมุก.....เห็นแววอนาถมารำไร -*- เพราะงั้นไหนๆก็ไหนๆ ขอเชิญท่านที่ว่างมาช่วยกันภาวนาส่งแรงใจให้มุกเขียนคำตอบมั่วถูกในการสอบก็แล้วกันค่า 55+ ปล. ถ้าฉากนี้จะเศร้าพอเรียกน้ำตาได้จิง จะดีมากเลย ^o^ |
|
| Author: | kikuva [ 01 Mar 2008, 01:21 ] |
| Post subject: | |
เอ่อ ถ้าไม่ว่าอะไรเรียกน้ำตาทางนี้ได้ไปประมาณไปสร้างเขื่อนได้เลยนะค่ะท่าน ดีใจที่ท่านมาอัพ และ ขอให้โชคดีกับการสอบค่า |
|
| Author: | ruk21us [ 01 Mar 2008, 02:07 ] |
| Post subject: | |
ฟิคนี้รักยามะแฮะ ถึงจะชั่วก็เพราะนายโดนสถานการณ์บังคับนะ โกคุสิน่าบ้องกระโหลกนัก การไม่ซื่อสัตย์นี่ช่างก่อให้เกิดแต่โศกนาฏกรรมจริงๆ |
|
| Author: | Rainb&f [ 01 Mar 2008, 07:11 ] |
| Post subject: | |
ฟิคนี้สงสารทั้งยามะทั้งโกคุเลยแฮะ =_=" ยามะดาร์กช่วงนี้มาแร๊งแรง คุคุ ขอให้สอบได้นะคะ -O- |
|
| Author: | JammiiZ [ 01 Mar 2008, 09:19 ] |
| Post subject: | |
โกงจดหมายกลายเป็นอาชญากรรมร้ายแรงไปแล้ว..... เข้าข้างโกคุ~~~ (ผั่วะ โดนถีบออกนอกกนะทู้) ..ความลำเอียงล่วนตัว.. ก็โกคุเค้าสับสน ทีหลังแกก็เอาไปให้เองสิฟระยามะ รักใครก็จัดการเองสิเฟร้ย อย่าฝากคนอื่น (โทดเขาไปทั่วแล้วสิชั้น-*-) หึหึ ยังไงก็จะอ่านต่อไปค่ะ ถ้าโกคุตาย ยามะคงต้องไปคู่กับแรมโบ้แบบที่พี่คิวะบอกก็ดีค่ะ 55555 |
|
| Author: | D_Eriz [ 01 Mar 2008, 10:10 ] |
| Post subject: | |
เศร้า........เศร้ามาก............เศร้ามากมาย............เศร้าสุดหูรูดทะลุดวงจันทร์.........TT[]TT ท่านมุกสร้างเขื่อนเถอะค่ะ แล้วขังน้ำตาคนอ่านไว้ ไม่งั้นท่วมประเทศแน่ ฮือออ~ TT TT(แต่อ่านไปก็ยังแอบสะใจเล็กๆไปด้วยอยู่ดี -0- 555+) ตอนหน้า........อยากอ่านสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดด โกคุไม่ถูกเชือดเข้าไอซียูกะถูกข่มขืนจนตายอ่ะม้างงง =3="" ปล.ถ้าจะแต่งส่งหลังไมค์ ริสขอด้วยคนนะคะท่านมุก ><!! |
|
| Author: | blood_hana [ 01 Mar 2008, 10:44 ] |
| Post subject: | |
ยามะคุงเรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะ.... ก็เข้าใจนะว่าโกคุรักยามะอะ แบบนี้มันเหมือนเป็นการทำลายโอกาสเขาทั้งชีวิต แอบสงสารยามะนิดๆแต่ถ้าโกคุให้จดหมายก็ไม่มี1827อะดิ <ไหนว่าสงสารเข้าข้างคู่โปรดเราซะงั้น-*-> งานนี้โกคุจะตายไหมเนี้ย ท่าทางพี่แกโกรธจัดปานนั้น เหอๆๆ จะรอดูต่อไปนะค่ะ |
|
| Author: | cray [ 01 Mar 2008, 11:49 ] |
| Post subject: | |
ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นทอแววกราดเกรี้ยวตรงข้ามกับรอยยิ้มอันแสนเมตตา..เมตตาจนเกินไป <<<เทพบุตรปีกดำสินะ =w= อยากอ่านต่อเร็วๆอะค่า จะลงแดงตายอยู่แล้วววว แหง่กๆๆๆๆๆ ปล.ขยันอ่านหนังสือสอบเข้านะคะ แล้วก็ขอให้คะแนนสอบออกมาเพอร์เฟคค่ะ |
|
| Author: | askrepios [ 01 Mar 2008, 11:50 ] |
| Post subject: | |
ก็นะ..... โกคุเอ๊ย.... ไม่รู้จะเชียร์ลูกดีมั้ยแต่ฟิคนี้น่ะ....... ยามะ!! ไหนๆแกก็ถือดาบอยุ่ เพราะงั้นฟันโกคุให้ขาดสะบั้นเลยลูก!! แล้วลืมตาตื่นสักทีว่าโกคุเค้ารักนะ แฮ่ม (แต่แกเชียร์ให้เค้าฆ่ากันไม่ใช่เรอะ) แต่ท่าทางโกคุจะไม่ดิ้นรนเลยแฮะ... แถมยิ้มอีกต่างหาก โฮะๆ ท่าทางจะรักยามะมากสินะ ฮือๆ TwT อยากรู้จังเลยว่าโกคุได้แอบอ่านจดหมายนั่นหรือเปล่านะ? ถ้าได้อ่านแล้วคงเฟล + เศร้ายิ่งกว่าเดิมเป็นแน่แท้ ฮือๆ TwT ยังไงสอบก็ขอให้โชคดีค่า เป็นกำลังใจให้ทั้งสอบทั้งฟิคนะคะ >.<~ |
|
| Author: | ch3cooh [ 01 Mar 2008, 11:58 ] |
| Post subject: | |
ฟิกนี้ช่างได้ใจค่ะ โกคุโดนจับได้ซะแล้ว โกหกมันไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ถึงอย่างนั้น อ่านไปก็รู้สึกเจ็บจึ๊กๆ... แบบว่าสงสารโกคุอยู่เหมือนกัน ปล.รอตอนต่อไปนะคะ >..< |
|
| Author: | reddieG [ 01 Mar 2008, 17:00 ] |
| Post subject: | |
เส้าอ่ะ สงสานโกคุ จับใจ T.T เห้ออออ โกคุชอบโทดตัวเองอ่ะ T.T ยามะเอ๋ย อย่ารุนแรงมากนะลูก เด๋วไม่มีใครองรับอารมแกนะ?? หุ หุ หุ ยกมือร่วมขอหลังไมค ด้วยคน (ยามะจาง ถึงร้ายเยี่ยงไร เราก้อให้อภัยนายนะจ๊ะ จุ๊บๆ) แล้วก้อโชคดี กับการสอบนะจ้า (ทำไมสอบหลายวันจังเลย เหนแล้วทรมานแทน) |
|
| Author: | pigfly97 [ 01 Mar 2008, 20:39 ] |
| Post subject: | |
..โผล่มาจากมุมมืดของบอร์ด==" เหอๆโกคุชั้นรู้หรอกหน่าถ้าจะตายนายก้จะขออยากตายคา....ของยามะใช่ไหม(ฟิ้วววระเบิดลอยมา/ถูกรุมสหบาทาเนื่องจากหื่นเกิน) อักกกก(ลุกขึ้นมาจากกองเลือด)เออ..ไงๆสอบก็พยายามเข้านะค่ะ..จะรอตอนต่อไปนะคะ |
|
| Author: | sarail [ 01 Mar 2008, 21:50 ] |
| Post subject: | |
อา เหตุผลของโกคุ... คำโปรยตอนต้นกับตอนท้ายนี่สุดยอดจริงๆ.. ตกลงก็แอบรักเขาข้างเดียวเหมือนกันสินะ... แต่ที่ว่าไม่บอกเพราะรุ่นที่10ไม่ให้บอกเนี่ย ... เหอๆ.. แน่ใจนะว่าตามสั่ง ไม่ใช่ตามหัวใจตัวเอง?... อยากอ่านตอนหน้า.. ตอนหน้า... (และฝนเลือดจ๋า... เมื่อไหร่ชะนีจะตาย..) |
|
| Author: | Anubis [ 01 Mar 2008, 23:35 ] |
| Post subject: | |
ฮึก...สงสารโกคุอ่ะ....ว่าแต่.... T^T คุณมุก.... .......ไม่สงสารคนอ่านมั่งเหรอค่ะ(ก๊าก) ก็แหม อุส่าห์มาต่อทั้งที... อยากอ่านต่อออออออ อ๊าคคคคค!!! ตอนนี้เศร้าอ่า แต่อยากให้ตอนหน้าเศร้ากว่านี้  (คุคุคุ)
เอาเล้ย ยามะ...เอาให้โกคุเจียนตายเลย แล้วคราวนี้แหละ นายจะได้เห็นค่าของคนที่ไม่เคยเห็นค่า ก๊ากๆๆๆๆ (หัวเราะโรคจิต) ขอให้สอบผ่านนะค๊า แล้วอย่าลืมกลับมาต่อฟิค >_< |
|
| Page 4 of 45 | All times are UTC + 7 hours |
| Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group http://www.phpbb.com/ |
|