•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Katekyo Hitman Reborn!

Title: You want to make a memory
Pairing: 8059
BGM: (You want to) make a memory [by…Bon Jovi]
Rate: PG
Author: aki

Note: อาการเสี้ยน หลังจากคอมพ์หายพัง และเสียงนุ่มๆของ Bon Jovi...ส่วนผสมที่ทำให้กลายเป็นฟิคนี้
(ว่าแต่ XS ที่เขียนค้างไว้กับรายงานที่ต้องส่งก่อนจบล่ะ!? =[]= ) ที่สำคัญ มันมึนแหลกลาญ (-*-)
อย่างไรก็ตาม, เชิญติชมได้ตามอัธยาศัย...

****************************************************************

เคยสงสัยมั้ยครับ...ว่ากาลเวลามันเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวคนไปบ้าง?

เซลล์ผิวของมนุษย์...
การหมุนเวียนเลือด...
สีของเส้นผม...
ความนึกคิด...

แม้จะไม่ทันตระหนักชัด แต่ดูเหมือนว่าในแต่ละช่วงเวลา...แต่ละวินาที...มนุษย์เราต่างมีการเปลี่ยนแปลงกันไปทีละน้อย

เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าซึ่งเบาแสนเบาที่ดูเหมือนเจ้าตัวจะติดเป็นนิสัยจากการฝึกไปเสียแล้ว และแม้ว่าผมจะจับเสียงนั้นได้ แต่ก็ไม่ได้หันกลับไปตามสัญชาตญาณ
หากสิ่งที่เกิดขึ้นในใจกลับเป็นเพียงแค่...อืม, ในที่สุดก็มาจนได้...หรืออะไรทำนองนั้น

เสียงกระทบระหว่างกันของขวดแก้วกับโต๊ะกระจกดังขึ้นให้ได้ยินก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าอีกครั้งของร่างสูง...
อ้อมแขนอุ่นๆสวมกอดจากด้านหลังทำให้ผมต้องละมือจากราวระเบียงกั้นที่จับอยู่พร้อมกับส่งเสียงบ่นออกไปตามนิสัย

“อึดอัด...”

เขาส่งเสียงหัวเราะเบาๆก่อนจะเปลี่ยนมายืนข้างๆแทน ดวงตาสีดำสนิทมองตรงมาที่ผมพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่เห็นจนเจนตามาเป็นสิบปี...

ผมเสมองกลับไปที่ท้องฟ้ายามราตรีเบื้องหน้า
อาจเป็นเพราะคฤหาสน์ของวองโกเลตั้งอยู่เขตนอกเมืองก็เป็นได้
เวลานี้ ผมถึงได้มองเห็นดวงดาวมากมายกระจายแต่งแต้มไปทั่วท้องฟ้า

เราสองคนยืนเงียบๆกันอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ราวกับต้องการปล่อยให้กระแสของกาลเวลาไหลเรื่อยผ่านซอกนิ้ว เหมือนกับมวลอากาศตรงหน้า...
ผมก้มลงมองมือที่ว่างเปล่าของตัวก่อนจะกำมันเข้ามาช้าๆ...

สัมผัสของอากาศ...
ว่างเปล่า...แต่ก็สัมผัสได้...

ผมยิ้มรับความคิดของตัวเองก่อนจะหมุนตัวกลับเข้ามาในห้องก่อน...
ร่างสูงยังคงยืนเล่นรับลมอยู่ตรงระเบียงอย่างนั้นอีกพักใหญ่ถึงจะเดินตามกลับมาหาขวดไวน์ที่เขาตั้งไว้อยู่ก่อนแล้ว...

“ของฝาก...”

เขาเอ่ยเรียบเรื่อยก่อนจะจัดการรินของเหลวสีแดงก่ำดุจเลือดลงในแก้วสองใบ แล้วจึงยื่นส่งใบหนึ่งมาให้...
ผมรับมันมาไว้ในมือโดยไม่ได้เอ่ยอะไรตอบพลางเอนหลังพิงลงกับพนักโซฟา และอีกฝ่ายก็ทำเช่นเดียวกัน...

น่าแปลก, ที่ทั้งๆที่เราแทบจะไม่ได้พูดอะไรกัน แต่บรรยากาศรอบกายมันกลับไม่อึดอัดอย่างที่ควรเป็นไป หากแต่ตัวผมกลับรู้สึกคล้ายมีอะไรบางอย่างสวมกอดผมไว้หลวมๆแทน

เบาบาง...แต่ก็ชัดเจน

ผมหลุดจากภวังค์ความคิดตัวเมื่อได้ยินเสียงแก้วกระทบลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าแผ่วเบา...
เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงเห็นว่าร่างสูงกำลังมองมาที่ผม และเมื่อเราสบตากัน เขาก็เป็นฝ่ายหัวเราะออกมาเบาๆอย่างเคย

“ขำบ้าอะไรวะ?”

“นายต่างหาก...เหม่ออะไรอยู่?”

“ยะ...ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”

ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้ตอบไปแบบนั้น...
การต่อล้อต่อเถียงเหมือนเมื่อครั้งอดีตหวนคืนกลับมาในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้

เขาหัวเราะ...
ผมโวยวาย...

เหมือนดังเช่นหลายปีที่ผ่านมา...
เหมือนดั่งเช่นที่เคยเกิดขึ้น...

.
.
.

เคยสงสัยมั้ยครับ...ว่ากาลเวลามันเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวคนไปบ้าง?

บางทีมันอาจเปลี่ยนแปลงอะไรไปมากมาย...
หรือบางทีมันอาจยังคงอยู่ เพียงแต่เราไม่เคยสังเกตเห็นมัน...

บันทึกในสมองมนุษย์ที่เรียกว่า “ความทรงจำ” กำลังทำงาน...

.
.
.

เราสองคนเงียบเสียงกันไปตอนไหนไม่รู้...
พอรู้สึกตัวอีกที ร่างสูงก็ขยับมานั่งข้างๆเสียแล้ว แขนข้างหนึ่งของเขากำลังโอบผมไว้หลวมๆ
ผมรู้สึกลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจจะพิงร่างตัวเองไปบนตัวอีกฝ่าย...

เราสองคนนั่งกันอยู่แบบนั้น...

ไร้เสียงหัวเราะ...
ไร้เสียงโวยวาย...

มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังประสาน...

แตกต่าง...กับที่เคยเกิดขึ้น
แตกต่าง...กับหลายปีที่ผ่านมา

ม้วนเทปแห่งความทรงจำกำลังเก็บบันทึก...

เสียงโทรศัพท์มือถือของใครสักคนดังขึ้น เราสองคนสบตากันเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครขยับตัว...
เรายังคงนั่งกันนิ่งๆแบบนั้น ปล่อยให้เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจนพอใจและเป็นฝ่ายเงียบเสียงไปเอง

“ไม่รับแบบนี้จะดีเหรอ?”

“มันโทรศัพท์แกไม่ใช่เรอะไง เจ้าบ้าเบสบอล!”

ผมงึมงำตอบกลับไป พลางรับรู้ถึงแรงสะเทือนจากแผ่นอกที่ไหวกระเพื่อม และเสียงหัวเราะเบาๆจากอีกฝ่าย...อ้อมกอดที่เคยปล่อยไว้หลวมๆนั้นกระชับให้แน่นเข้า

บางสิ่งที่เคยเบาบาง...กำลังชัดเจนขึ้น

.
.
.

แล้วสิ่งที่พวกเราทำ...
ก็เพียงแค่ปล่อยลมหายใจเข้าและออกอย่างเชื่องช้า...

.
.
.

เคยสงสัยมั้ยครับ...ว่ากาลเวลามันเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวคนไปบ้าง?

เซลล์ผิวของมนุษย์...
การหมุนเวียนเลือด...
สีของเส้นผม...
ความนึกคิด...

ความสัมพันธ์...?

บางสิ่งบางอย่างอาจเปลี่ยนแปลงจากกาลเวลาที่เคลื่อนผ่าน...

แต่เคยสงสัยกันมั้ยครับ...?
ว่าบางที...มันอาจไม่ใช่การเปลี่ยนแปลง

หากแต่เป็นบางสิ่งที่ดำรงอยู่...
และค่อยๆชัดเจนขึ้นต่างหาก...

.
.
.

ผมได้ยินเสียงของลมหายใจที่ข้างหูและรู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาจากมือของร่างสูง...
เขาลากมือผ่านบนท่อนแขนของผมขึ้นลงเชื่องช้าราวกับต้องการปลอบประโลมก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระชับดึงรั้งให้เข้าหา...
ริมฝีปากของเขาแตะสัมผัสแนบลงที่ข้างแก้ม เคลื่อนผ่านแผ่วเบาแต่เนิ่นนาน...

ไร้คำพูด...
แต่สามารถรับรู้ได้ถึงถ้อยความมากมาย...

ผมหันตัวกลับเข้าหา...ตอบรับสัมผัสเหล่านั้นพร้อมทั้งหลับตาลง ปล่อยให้เรื่องราวดำเนินไปอย่างที่ควรจะเป็นไป...
แล้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ร่างสูงเงยหน้าขึ้นสบตากับผมชั่วขณะ...

“จะไปรึเปล่า?”

ผมเอ่ยถามขณะที่หยุดมือไว้ที่กระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดที่สองของอีกฝ่าย...
เขาเหลือบตามองโทรศัพท์ของตนที่ตั้งทิ้งไว้อยู่ไม่ไกลก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ผมตามเดิม พลางส่งรอยยิ้มขี้เล่นเหมือนกับที่เคยเห็นจนเจนตา...

“ไม่ดีกว่า...”

.
.
.

กาลเวลาที่เคลื่อนผ่านอาจเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง...
ขณะเดียวกันมันอาจทำบางสิ่งให้เด่นชัด...

ความทรงจำถูกบันทึก ในทุกช่วงเวลา ทุกช่วงวินาที...

อาจจดจำ...
อาจลืมเลือน...

แต่เหตุการณ์นั้นก็ดำรงอยู่จริง...

ทุกสิ่งดำรงอยู่...
รอคอยให้เราบันทึกเก็บเกี่ยวเป็นความทรงจำ

Make it as a memory…

.
.
.

Fin.

โอ้ววววววว ภาษายอดมากเลยค่ะ
อ่านแล้วรื่นดี

8059 หวานมากๆเลย >____________<
ถึงจะไม่ได้มีบทพูดอะไรกันมากมาย แต่ว่าสื่อออกมาได้อบอุ่นจริงๆค่ะ

อยากอ่านเรื่องอื่นอีก แล้วแต่งมากอีกนะคะ
ขอเป็น 8059 เหมือนเดิมแหละ หึๆๆ

8059 แบบหวานนนนน (>//[]//<)

ไม่เห็นฟิคคู่นี้แบบหวานๆน่ารักๆซะนาน (เห็นแต่โหดๆเหมือนฟิคใครบางคนแถวๆนี้) ซึ้งดีค่า...น่ารัก กิ๊วววว...

อา...ผ่านไปสิบปี ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป แต่ที่สำคัญความรักของพวกนายยังไม่เปลี่ยนแปลง อยากจะบอกอย่างนั้นใช่มั้ยโกคุ (กร๊ากกก เน่าซะ)

ภาษาสวยมากเลยค่ะ ให้อารมณ์ซึ้งทั้งที่ไม่ได้บรรยายอะไรมาก

แต่งออกมาให้ได้อ่านอีกนะคะ ขอบคุณสำหรับฟิคซึ้งๆค่า (โค้ง)

8059 บันไซ กรี้ดด ไม่เจอ ฟิคหวานมานาน - -* เจอ แต่

โศก และดาร์ก ซิก

มันช่างเป็นฟิคที่หวานจิงๆเลยค่า

กาลเวลาผ่านไป อีกคนโวยวาย อีกคนหัวเราะ ยังเหมือนเดิม

ที่เปลี่ยนสงสัยจะความผูกพันธ์ ความรักที่มีให้กัน เพิ่มมากขึ้นละมั้งค่ีะนี่ หว๊าน หวาน อิอิ

แล้วแต่งมาให้อ่านอีกนะค้า

80*59 หวานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
แต่งฟิคได้น่ารักมากเลยค่า
ถึงแม้จะไม่ค่อยพูดอะไรกันแต่ก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่น อิอิ
แล้วแต่งมาอีกนะค่า

สุโก้ย~~~~

รักคู่นี้จังเลย...

เหอๆ....

อยากรู้จังใครโทรศัพท์มาน้า...

อบอุ่น...น่ารัก...ภาษาไหลลื่น...อ่านแล้ว...หัวใจอุ่นครับ...

ผมว่า ผมหาคำนิยามคำอื่นให้ไม่ได้แล้วล่ะ

ชอบจัง >w<

อ๊ายยยยยย หวานซ้า

ไม่ต้องมีคำพูดก็เข้าใจกันชิมิคู่นี้

เพราะเราคู่กัน อะฮี้~ (ลอย)

แต่งอีกเยอะๆนะคะ ขอยามะโกคุเยอะยิ่งดี จะตามอ่านตามเม้นต์แน่เจ้าค่ะ

อู้ว~! (อ่านเเล้วรู้สึกอุจาดของตัวเองม๊ากมาก = =")
เอาอีกๆๆ *-* (โดนเตะออกนอกกระทู้ละเจ้าค่าเอ๊ย!)

ไม่มีบทพูดมากนัก แต่ก็รู้สึกได้ถึงความหวานที่เต็มเปี่ยมค่ะ

สุดยอดจริงๆ

เรื่องนี้ชอบมากๆอ่ะ
ภาษาก็ง่ายๆ แต่ทำไมมันกินความหมายดีจัง
นับถือจังเลยค่ะ

แต่ว่า 8059 ได้อีกอ่ะ!!!!!! >////<

หวานจังเลย อ่านแล้วอบอุ่นไปด้วยเลย ((55))
ไม่มีคำพูดแต่ก้สื่อถึงกันได้

แต่งมาอีกนะค่ะ
ชอบ 8059 จังเลย

8059 หวาน ๆ หายากน๊ะเนี่ย

เด๋วนี้เจอแต่ ดาร์ก กะ ดาร์ก (แต่ถึงดาร์กก้อชอบ คุคุคุ)

น่ารักมว๊ากกกกก แต่งอีกน๊ะคะ >w<

8059 เป็นอะไรที่มี2ด้าน

ไม่หวานไปเลยก็ดาร์ก.....

แต่ฟิคนี้หวาน~ หวานจริงๆ

ใครโทรมาไม่ต้องไปรับ!! ถูกแล้วยามะ 555