ขอใช้กระทู้เดียวสำหรับเรื่องสั้นไปเลยค่ะ
ตั้งหลายๆกระทู้แล้วมันแปลกๆชอบกล (ฮา)
รวบยอดในนี้เลยแล้วกันค่ะ
แปะเพื่อความสะดวก
Colored - ด้านล่างเลยค่ะ
Colored-Special
Closed
__________________________________________________________________________________
Colored
Main : 8059
Rate : NC-19
__________________________________________________________________________________
“พรุ่งนี้โดดเรียนกันเถอะ...”
เสียงจากปลายสายทำให้คนฟังต้องเอาเครื่องมือสื่อสารที่แนบหูอยู่ออกมาดูหน้าจอ เช็คเบอร์โทรเข้าให้แน่ใจว่าเขาอ่านชื่อไม่ผิด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เช็คแล้วสองรอบถ้วนตอนที่มือถือมีสายเรียกเข้า เขานึกว่าตัวเองตาฝาดไปเสียอีก เพราะชื่อที่อยู่บนหน้าจอ เป็นชื่อที่มีความเป็นไปได้น้อยที่สุดที่จะโทรหาเขาก่อนนอน ถ้าไม่มีเรื่องฉุกเฉิน
“ฮัลโหล?? นี่แกยังฟังฉันอยู่รึเปล่า?”
เสียงโวยจากอีกฟากทำให้เขาต้องตอบรับไป ทั้งๆที่ยังอดคิดไม่ได้ว่า อีกฝ่ายอาจจะโทรหาผิดคน...
“พรุ่งนี้เจอกันเก้าโมงที่สถานีนะ ไม่ต้องเดินไปตรงโรงเรียนล่ะ” เสียงเจือหงุดหงิดย้ำเป็นรอบที่สอง กลัวว่าคนฟังจะเป๋อ ไปยืนรอเขาหน้าโรงเรียน ซึ่งนั่นไม่ดีแน่ถ้าเจอกับคณะกรรมการรักษาระเบียบนั่น....
“นี่แกยังอยู่ในสายรึเปล่าเนี่ย? พูดอะไรออกมาเป็นการตอบรับหน่อยสิเว้ย”
คนฟังสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกทำให้ออกจากภวังค์ความคิด เขาตอบรับอย่างงกๆเงิ่นๆก่อนอีกฝ่ายจะตัดบทและวางสายไป
ร่างสูงมองมือถือตัวเองอย่างงงๆ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?...”
**
“ไอ้บ้า!!!!!”
เสียงที่ค่อนข้างดังออกมาจากริมฝีปากบาง ดวงตาสีเขียวขุ่นขึ้งเมื่อเห็นว่ามีคนยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูบ้าน มือเรียวกุมขมับอย่างไม่รู้จะด่าว่าอะไรถึงจะเหมาะสม
“นี่แก...เมื่อวานไม่ได้ฟังฉันพูดเลยสินะ?” โกคุเทระกัดฟันกรอด มองร่างสูงที่ยืนมองเขาและหัวเราะออกมา
“โทษที แต่ฉันคิดว่าแบบนี้มันสะดวกกว่านี่นา” ร่างสูงหัวเราะแห้งๆ “ว่าแต่เราจะไปไหนกัน?”
คิ้วเรียวขมวดกันแทบเป็นโบว์ จากคำถามเมื่อกี้ทำให้รู้เลยว่า เจ้าโย่งนี่ไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยสักนิด.. ขี้เกียจจะพูดซ้ำพูดซากแล้วด้วย จึงมอบกำปั้นไปหนึ่งโป๊กกับคำพูดอีกประโยค
“ตามมาก็รู้เองแหละไอ้โง่เอ๊ย!”
ทั้งคู่เดินเข้าย่านการค้าประจำเมือง ผ่านร้านรวงมากมายที่ยังไม่เปิดให้บริการ เวลาตอนนี้เพิ่งจะเก้าโมงกว่าๆเท่านั้นเอง คนเตี้ยกว่าจึงตัดสินใจเข้าไปหาอะไรเป็นมื้อเช้าที่ร้านฟาสฟู้ดที่เปิดให้บริการแต่เช้า
ร่างสูงราวกับรู้หน้าที่ เดินไปเคาน์เตอร์สั่งของกินพร้อมจ่ายค่าอาหารเป็นการง้อโดยทันที แน่นอนว่าไม่ได้ผลหรอก เพราะอีกฝ่ายไม่ได้งอนเขาตั้งแต่แรกแล้ว
กระเป๋านักเรียนสีน้ำเงินเข้มถูกเปิดคุ้ย มือเรียวหยิบกระดาษสีนวลคล้ายกระดาษเมโม่ ออกมาดูพลางงึมงำอะไรอยู่คนเดียว ทำให้อีกคนอดจะถามออกมาไม่ได้
“อะไรเหรอโกคุเทระ?” ยามาโมโตะยื่นเฟรนส์ฟรายชิ้นยาวใส่ปากเจ้าตัวที่ยังจดจ้องอยู่กับกระดาษในมือ
ดวงตาสีเขียวเหลือบขึ้นมองคนอยากรู้ ปากงับสิ่งที่ส่งให้อย่างลืมตัว พูดอุบอิบทั้งๆที่ยังเคี้ยวอยู่ “ก็ตารางวันนี้ไงล่ะ เจ้าหัวเบสบอล! เมื่อคืนฉันพูดให้แกฟังตั้งสองรอบ ไม่หัดฟังใส่กะโหลกกลวงๆของแกมั่งล่ะ?”
“ไหน?” มือใหญ่หมายคว้ากระดาษแต่โดนหลบทัน จึงได้แต่หัวเราะแห้งๆอย่างเสียดาย ว่าจะตัดพ้อแต่ก็ดันเห็นสีหน้าแดงระเรื่อนั่นเสียก่อน ทำให้ลืมไปหมดว่าตัวเองอยากจะพูดอะไร
“อะไรเล่า!” โกคุเทระโวยวายเมื่อเห็นสายตาจ้องแบบไม่เกรงใจ เจ้าตัวเก็บกระดาษลงกระเป๋ากางเกง หยิบเฟรนส์ฟรายใส่ปากแก้เขิน
“เปล่า...ก็แค่....” ริมฝีปากหยุดอยู่แค่นั้นแล้วก็ยิ้มกลบเกลื่อน หยิบแฮมเบอร์เกอร์เนื้อใส่ปากตัวเอง เห็นได้ชัดๆว่าหน้าบาน
ก็แค่...ถูกความน่ารักของนายหยุดเอาไว้เท่านั้นแหละ.....
ไม่ทันไรเวลาก็ผ่านไป ผู้คนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ร้านรวงทยอยเปิดกันมากมาย นั่นรวมถึงห้างสรรพสินค้าด้วย
โกคุเทระเสนอให้ไปห้างสรรพสินค้าแหล่งใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทานมื้อเช้า พอถูกร่างสูงถามว่าจะไปซื้ออะไร โกคุเทระก็เงียบไปพักหนึ่ง มือคว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นสะพาย ดวงตาระริกมองออกไปไกล พูดเสียงเบาๆด้วยริมฝีปากที่แทบไม่ขยับ กว่ายามาโมโตะจะประมวลผลจากการอ่านริมฝีปากได้ ร่างบางก็เดินนำไปพอควรแล้ว
“เราไปดูหนังกันเถอะนะ....”
**
แม้ว่าจะวางแผนไว้ล่วงหน้า ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีรอบหนังอย่างที่คาดหวังเอาไว้ เรื่องที่ทั้งคู่อยากดูมีรอบแรกตอนเที่ยงวัน ซึ่งนั่นจะทำให้โปรแกรมของวันทั้งวันเปลี่ยนไปได้
ร่างบางถอนหายใจ แม้จะเสียดายแต่ก็ต้องตัดใจ เขาไม่อยากเสียแผนที่วางไว้ ดวงตากราดมองโปรแกรมภาพยนตร์ที่มีรอบตรงตามเวลาที่คาดไว้แล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง
"อ๊ะ..." เสียงทุ้มร้องขึ้นเมื่อเห็นหนังเรื่องหนึ่งมีรอบเข้าฉายในอีกสิบนาทีข้างหน้า โกคุเทระกราดตามองทันที
"เฮ้ย..." คิ้วย่นชนกันอีกครั้งและอีกครั้ง มองชื่อหนังแล้วหันไปมองคนข้างๆก็ต้องละเหี่ยใจ "นี่แก...อย่าบอกนะว่า..."
ร่างสูงส่ายหน้าดิก โบกมือเป็นพัลวัน "ไม่ใช่อย่างนั้น แค่เห็นชื่อเรื่องมันน่าสนใจเท่านั้นแหละ"
โกคุเทระถอนหายใจกับนิสัยของคนข้างตัว
เป็นแบบนี้ทุกที ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ยอมให้เขาเสมอ...
ทำไมถึงไม่ยอมเอาแต่ใจบ้างล่ะ?
"เฮ่อ...." โกคุเทระเหลือบตามองสบใบหน้าที่ยิ้มเจื่อนๆให้เขา "จะดูไหมล่ะ? ดูก็ได้นะ"
"อ่า...อย่าเลยดีกว่า เซ็งเปล่าๆน่า" ยามาโมโตะหัวเราะ คว้าแขนบางดึงไปทางอื่น "เราไม่ดูก็ได้นี่นา ไปหาอย่างอื่นทำก็ได้"
โกคุเทระทำหน้ามุ่ยใส่แผ่นหลังกว้างที่เดินนำหน้าเขาอยู่
ถ้าพูดกันตามจริงแล้ว เขาก็ไม่ได้อยากดูหรอกนะ ไอ้เรื่อง 'สู่โคชิเอ็ง!' บ้าบออะไรนั่น
แต่ถ้าเพียงหมอนั่นรั้นสักหน่อย...เขาอาจจะรู้สึกดีมากกว่านี้ก็ได้ (แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไปดูหนังบ้าบอนี่หรอกนะ)
"นายจะไปเดินดูอะไรรึเปล่า?" ร่างสูงหันไปถามยิ้มๆ เขาชะลอฝีเท้าเพื่อที่จะเดินข้างๆแทนที่จะเดินนำ
"ก็เรื่อยๆนะ นายล่ะ?" โกคุเทระสังเกตได้ว่ามืออุ่นที่คว้าแขนเขาตอนนี้กลายเป็นจับมือไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...ก็นะ...ช่างมันสักวันแล้วกัน
"ไม่มีอ่ะ แล้วแต่นายดีกว่า"
โกคุเทระมองแล้วก็อยากถอนหายใจเป็นรอบที่สามล้าน เอาเหอะ..นิสัยก็เป็นมาอย่างนี้ตั้งนานแล้วนี่...
ทั้งคู่จึงเข้าสู่โหมดเรื่อยเปื่อย เดินดูอะไรไปเรื่อยๆ ไม่ได้เจาะจงอะไรเป็นพิเศษ
ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องเขียน อุปกรณ์การเรียน ของเล่น แผนกกีฬา กิฟท์ชอป เครื่องหนัง
เรียกง่ายๆว่าเดินไปทั่ว
"ตกลงว่านี่เราไม่มีจุดหมายเหรอ?" ยามาโมโตะดึงมือเล็กให้สนใจที่เขาพูดแทนที่จะสนใจตุ๊กตาหน้าตาประหลาดนั่น
"เฮ้...ซื้อตัวนี้ให้รุ่นที่สิบดีไหม?" โกคุเทระจับหัวตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมา ยื่นไปทางใบหน้าเหรอหรา
"ฮะ ฮะ มันก็น่ารักดีนะ สึนะต้องชอบแน่เลย" ยามาโมโตะขยี้หัวตุ๊กตาผมปุยเล่นอย่างมันส์มือ แล้วก็ดันเหลือบไปเห็นสีหน้าบอกไม่ถูกของคนถือ "โกคุเทระ?"
ร่างบางมองยามาโมโตะนิ่ง นิ่งเสียจนคนถูกมองอดคิดไม่ได้ว่าเขาทำอะไรผิดไปรึเปล่า
"โกคุเทระ..." ยามาโมโตะเลิกสนใจตุ๊กตา เขามองผ่านมันไปยังเจ้าของชื่อ มือที่ใช้ขยี้เล่นตุ๊กตาจับเขาที่ดวงหน้าใสแทน "ฮายาโตะ?"
โกคุเทระหลบตาเขา ใบหน้าขึ้นสี "ค...ใครใช้ให้นายเรียกชื่อกันห๊ะ?"
ยามาโมโตะหัวเราะ นิ้วโป้งไล้ใบหน้าเนียนอย่างเผลอไผล "ก็เห็นนายนิ่งไปเลยนี่ เรียกก็ไม่ตอบด้วย"
นั่นเป็นเพราะรอยยิ้มของนายต่างหากที่หยุดสายตาฉันเอาไว้...
"อ๊ะ...เพิ่งนึกขึ้นได้ล่ะ" ยามาโมโตะทำตาวาว "มันมีร้านไอติมเปิดใหม่อยู่น่ะสิ นายต้องชอบแน่ๆเลย"
โกคุเทระโยนตุ๊กตาเก็บเข้ากองอย่างลวกๆ อดน้อยใจไม่ได้ "ฉันไม่กินไอติม...จำไม่ได้หรือไง"
"ฉันจะลืมเรื่องของนายได้ไงล่ะ?" ยามาโมโตะเดินเข้าไปกอดคอ ยิ้มให้กับอาการน้อยใจแบบออกนอกหน้า "แต่ฉันคิดว่านายต้องชอบมันแน่ๆ เพราะงั้นเราไปกินกันเถอะนะ"
โกคุเทระเดินไปตามแรงจูงอย่างไม่เข้าใจเท่าไรนัก
เขาไม่นิยมของหวาน แล้วทำไมเขาถึงจะชอบไอติมที่ร่างสูงจะพาไปกินได้ล่ะ?
ร้านไอศกรีมเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งนั่งกินในร้านและซื้อเดินกินมากมายด้วยความที่อากาศที่ร้อนอบอ้าวกว่าทุกวัน
ร่างสูงซื้อไอศกรีมมาสองถ้วย ถ้วยหนึ่งเป็นรสที่เขาชอบ ไอศกรีมเนื้อนุ่มเต็มไปด้วยทอปปิ้ง มาชเมลโล่ ชอกโกเลต คาราเมล คุกกี้แอนด์ครีม ขณะที่อีกถ้วยเป็นผลไม้สีแดงสดราดด้วยนมข้นหอมหวาน
"ลองกินดูนะ" ยามาโมโตะส่งถ้วยให้ โกคุเทระมองอยู่สักพักจึงยอมตักไอศกรีมเข้าปาก
เนื้อสตอเบอร์รี่ฉ่ำสดเข้ากันได้ดีกับนมข้น เนื้อไอศกรีมละเอียดรสนมสดละลายในปากแทบจะในทันที ไม่มีรสชาติหวานเหมือนไอศกรีมทั่วไป
โกคุเทระมองคนที่นั่งยิ้มอยู่ฝั่งตรงข้าม
"ชอบรึเปล่า?" ใบหน้าที่พยักลงเล็กน้อยเป็นการตอบรับทำให้คนพามาอารมณ์ดีมากขึ้น "ไหนชิมมั่ง..."
ช้อนที่ตักค้างอยู่ในมือถูกคว้ายื่นไปทางร่างสูงที่โน้มลงมากินไปพอดี
"อ๊ะ..." โกคะเทระอุทานเมื่อชิ้นเนื้อสตอเบอร์รี่หล่นลงจากช้อน มือบางรองเอาไว้ทันพอดี นมข้นฉ่ำชิ้นเละมือเขา "กินดีๆสิไอ้..."
ยามาโมโตะกินชิ้นเนื้อสตอเบอร์รี่ที่อยู่บนมือขาว ริมฝีปากจูบประทับมือ ลิ้นอุ่นลิ้มเลียรสนมข้น เขาเหลือบตามองเจ้าของมือไหวสั่นแล้วยิ้มให้
"เสียดาย..."
เพียงเท่านั้นโกคุเทระก็ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ก้มหน้าตักไอศกรีมเข้าปากไม่พูดไม่จา เขารู้ความหมายของสายตาและรอยยิ้มแบบนั้น สิ่งที่ทำให้เขาต้องรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า
เสียดายที่ไม่ได้อยู่กันสองคน...
**
แดดจัดส่องลงอย่างไม่ปราณี ร่างสูงเห็นอีกฝ่ายที่เดินเหงื่อโทรมกายแล้วก็หัวเราะออกมา
ตัวเขาเองน่ะค่อนข้างชินแล้ว เพราะเคยทั้งซ้อมกลางแจ้งและในร่ม ฝนตกก็เคยมาแล้วทั้งนั้น แต่สำหรับโกคุเทระคงจะไม่ใช่ คิ้วที่ขมวดแน่น ริมฝีปากอุบอิบบ่นสาปแช่งดวงอาทิตย์ไม่หยุด
ยามาโมโตะจึงพาเดินไปยังห้องพักนักกีฬาที่อยู่ในอาคาร ซึ่งมีล็อคเกอร์สำหรับเก็บของให้เช่า ภายในห้องเงียบสนิทและเย็นชื้น แสงสลัวๆลอดมาจากหน้าต่างที่ฝุ่นจับหนา ด้านในมีห้องน้ำแยกเป็นสัดส่วน
ร่างสูงวางเป้ลงบนเก้าอี้ยาวหน้าล็อคเกอร์ มือล้วงกระเป๋าหาเศษเหรียญสำหรับหยอด
"ทำไมต้องเช่าด้วยล่ะ?" โกคุเทระถาม ดวงตามองสำรวจรอบห้องก่อนจะนั่งข้างเป้ของร่างสูง
"ไม่งั้นจะเอาไว้ไหนล่ะ?" ยามาโมโตะตอบยิ้มๆ เขามองโกคุเทระที่จ้องเขา
"ไว้ที่ฉันไง ฉันก็อยู่นี่"
ยามาโมโตะเงียบไป เขามองคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆแล้วหัวเราะออกมา
"อ...อะไรห๊ะ?" โกคุเทระตวาดแหว นึกทวนว่าตัวเองพูดอะไรน่าขำออกไปตอนไหน
"เปล่าๆ" ยามาโมโตะกุมท้อง "แค่ไม่คิดว่านายจะอยู่รอน่ะสิ"
"รอสิเจ้าบ้า! เมื่อคืนตอนคุยกันก็บอกแล้วไงเล่า!!" โกคุเทระตวาดแว๊ด คว้าเป้มากอดไว้เป็นเชิงบอกว่า ถ้าจะเช่าล็อคเกอร์ก็ใส่เขาเข้าไปในนั้นด้วยเลยก็แล้วกัน
"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ..." ยามาโมโตะแนบมือกับใบหน้าไม่พอใจอย่างขำขัน "ถ้านายกอดเป้อยู่อย่างนั้น ฉันจะเอาของได้ไง?"
เท่านั้น ร่างบางถึงได้ยอมวางเป้ลงบนตัก ปล่อยให้มนุษย์เบสบอลคุ้ยเอาชุดวอร์มออกมา "ฉันไปรอข้างสนามได้รึเปล่า?"
ยามาโมโตะชะงักมือ เงยหน้าขึ้นมองอย่างประหลาดใจ...นี่เขาหูฝาดไปรึเปล่า?
"ข้างสนาม?? ข้างสนามมันร้อนนะ" ยามาโมตะพาดชุดวอร์มบนไหล่ "นายไปเดินเล่นที่ไหนก่อนก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็ทิ้งเป้ฉันไว้แล้วกลับก่อนเลยก็ได้นะ"
"ฉันจะกลับกับนาย! เมื่อวานก็บอกไปแล้วไงเจ้าคนหูหนวก! นี่นายไม่ได้ฟังฉันเลยสินะ!!" โกคุเทระฮึดฮัด มองซ้ายมองขวาหาอะไรก็ได้ที่ใช้เขวี้ยงหัวคนตรงหน้าให้แตกได้ ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะมันยิ่งชวนปึ้ด "นี่เจ้า...!!!"
เสียงที่เข้าหูมีเพียงเสียงเชียร์จากภายนอกไกลๆ กับเสียงผู้คนมากมายที่เดินผ่านภายนอกที่คุ้ยเอาประเด็นการฝึกซ้อมมาคุยกันอย่างสนุกปาก
มือหนาแตะปลายคางอีกฝ่าย ริมฝีปากร้อนผ่าวขยับเปลี่ยนมุม ปลายลิ้นเข้ารุกเร้าแถมหยอกแต่ก็ไม่มากจนเกินไป แค่พอเรียกเสียงอืออาจากอีกคนได้ก็ค่อยผละริมฝีปากออกอย่างตัดใจ
"ท...ทำอะไรของแก...อ..ไอ้..." โกคุเทระจะลุกขึ้นโวยวาย ปลายนิ้วสากแตะที่ริมฝีปากเขายั้งการกระทำทั้งหมด
"ก็วันนี้นายน่ารักนี่นา..." ไม่พูดเปล่า ปลายจมูกโด่งยังแตะแผ่วเบาที่ดวงแก้มนิ่มด้วย "วันนี้ฉันจะตั้งใจซ้อมนะ ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อก่อน นายไปนั่งรอข้างนอกเลยก็ได้"
พูดยังไม่ทันจบดี โกคุเทระก็อุ้มกระเป๋าบนตักวิ่งออกไปซะแล้ว ทิ้งให้ร่างสูงยืนยิ้มอยู่คนเดียว
โกคุเทระวิ่งออกมานอกตัวอาคาร ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง เขาหยุดฝีเท้าก่อนถึงสนามซ้อมเบสบอลนิดเดียวเพื่อหอบเหนื่อย ทิ้งให้เวลาตัวเองตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
มือแตะที่ริมฝีปากตัวเอง เขายังรู้สึกถึงรสจูบนั่นอยู่เลย ทั้งที่ฝ่ามือเขา ปลายลิ้นที่เลียนมข้นลากไล้ตามเส้นลายมือของเขา
หัวใจราวกับจะหลุดออกมานอกอก มือทั้งสองข้างกุมหน้าอกไว้แน่น ความรู้สึกแบบนี้...มันดีแล้วแน่เหรอ?
สายลมพัดผ่านตัวเขาไป หัวใจยังคงเต้นรุนแรง ใบหน้าร้อนผ่าวอย่างรู้สึกได้
เขาไม่เคยคิดจะยอมรับ ไม่ว่าจะเป็นตัวคนหรือความรู้สึกนี้
กลัวว่าตัวเองจะต้องแพ้มากกว่านี้
แพ้ต่อสายตาคู่นั้น แพ้ต่อรอยยิ้มนั้น
แพ้ต่ออ้อมแขนอันอบอุ่น แพ้ให้กับเสียงทุ้ม แพ้ให้กับคำพูดตรงไปตรงมา ทุกอิริยาบถ
ถึงพูดว่าจะไม่ปล่อยมือ แต่เขาก็ไม่อยากให้มันผูกมัด และฝ่ายที่จะถูกมัดเอาไว้...ไม่ใช่เขา
เขาเคยพ่ายต่ออ้อมกอดและประโยคข้างหูอันแสนจะอบอุ่น
กลัวเหลือเกินว่าจะขาดมันไม่ได้ กลัวว่าตัวเองจะรั้งอิสระของอีกฝ่ายไปจนหมด
ผูกชีวิตทั้งลมหายใจให้ขึ้นอยู่กับเขา
วันนี้แค่กะจะเอาใจนิดห
Board index
