•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•
http://reborntfc.freeforums.org/

[Fic]Bloody Valentine With My Cloudจบ+อัพรูปของน้องๆ(1827)UP
http://reborntfc.freeforums.org/bloody-valentine-with-my-cloud-1827-up-t1242.html		 Page 1 of 9
Author:  chomexchome [ 14 Feb 2008, 05:00 ]
Post subject:  [Fic]Bloody Valentine With My Cloudจบ+อัพรูปของน้องๆ(1827)UP
กราบเรียนทุกท่านที่เคารพรัก

อันด้วยความรู้สึกมันพุ่งกระฉูดเพราะไปเห็นอะไรบางอย่าง ประกอบกับมันเป็นวันวาเลนไทน์ โอ้พระเจ้าแห่งโลกวาย จึงบันดาลให้โชน้อยผู้นี้เกิดความคิดฉุกละหุก ไม่สนใจแล้วซึ่งรายงานและคะแนน(รวมถึงฝ่าเท้าของบรรดาเพื่อนรักร่วมทีม) แถมยังโดดตอบเม้นต์ real mafia panic เพื่อมาแต่งฟิคนี้โดยเฉพาะ จึงบังอาจขอเรียนเชิญทุกท่านทัศนาฟิคนี้ด้วยความสนุกสนาน

ปล.ฟิคนี้เป็นอาการขั้นต้นของคนจิตตกมันแต่ง อย่าถือสาเลยนะคะ (ใกล้สอบแล้วเลยเริ่มบ้าอยากหนีความจริงไปสักพัก อา....เริ่มเข้าใจท่านรักกับท่านลินขึ้นมาตะหงิดๆ)
ปปล.ไม่ใช่ฟิคสั้นค่ะ ยาวหน่อยนึง แต่ไม่กี่ตอนจบค่ะ



Story : [~Bloody Valentine with my cloud~]
Rating : ม่ายบอก~
Pairing : Hibari x Tsuna
Warning : “อ่านทำไม เดี๋ยวก็ขย้ำซะหรอก”





[align=center]เป็นอีกวันที่ไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ก็น่าแปลก
ที่รู้สึกว่ามันกำลังจะเปลี่ยนไป


ฉันไม่เข้าใจอีกแล้วล่ะ
นายมันแปลก....ชะมัด[/align]







[font=Arial Black]บ้าคลั่งฉากที่หนึ่ง : ช็อคโกแลตคือ?[/font]






.......ฤดูกาลผันผ่านไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ในเมืองอันเป็นที่รักแห่งนี้ เมืองที่เป็นของฉัน เมืองที่ฉันกำเนิด วันนี้ก็ยังคงเป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ในนามิโมริ ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี.......


“อรุณสวัสดิ์ครับประธาน!!!” เสียงทักทายยามเช้าดังก้องทั่วโรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริ ร่างสูงผู้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการรักษาระเบียบเดินผ่านประตูโรงเรียนเข้ามา เขาพยักหน้าให้กับเหล่าบรรดาลูกน้องเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้น


“.....จัดแบ่งเวรกันแล้วใช่ไหม?”


“ครับ!!” เหล่าบรรดาลูกน้องที่ดูไม่แตกต่างกันเลยด้วยผมทรงรีเจ้นท์กล่าวตอบเสียงเข้มแข็ง


วันนี้เป็นวันอันตรายวันหนึ่งในรอบปีทีเดียวเชียว เพราะฉะนั้นเพื่อกันไม่ให้เกิดเหตุฉุกละหุกขึ้น พวกเขาจึงต้องจัดแบ่งเวรเพื่อเดินตรวจตราทั้งวัน เพราะวันนี้คงเป็นอีกวันหนึ่งที่มัธยมปลายนามิโมริจะเกิดศึกช็อคโกแลตขึ้น!!


ถูกต้อง ทุกท่านอ่านกันไม่ผิดหรอก สังเกตได้จากสีหน้าฆ่าสัตว์ของหนุ่มน้อยที่เติบใหญ่เป็นหนุ่มหล่ออย่างฮิบาริ เคียวยะได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เขาอยู่ม.ปลายปีสามแล้ว แต่ให้ตายสิ...วันนี้ของทุกปีตั้งแต่ยึดโรงเรียนมา ปีนี้เป็นปีแรกที่ดูเหมือนว่าสงครามปัญญาอ่อนนี่จะหนักกว่าที่เคย ทำไมน่ะหรือ...?


ก็เพราะปีนี้เป็นปีที่ “ไอ้พวกนั้น” ได้เข้ามาเป็นนักเรียนม.ปลายปีหนึ่งน่ะสิ


“ยังจำคำสั่งของฉันได้ใช่ไหม?” เสียงทุ้มหากเย็นยะเยียบดังขึ้น เหล่าบรรดาสมาชิกทั้งหลายเลยตะเบ็งตอบรับ


“โอ๊ส!!” แข็งขันและพยายามไม่โงหัวขึ้นมองหน้าคุณพระคุณเจ้าเบื้องหน้าเด็ดขาด วันนี้ของทุกปี ผู้นำของพวกเขาจะฟิวส์ขาดง่ายและน่ากลัวเป็นพิเศษ เหตุผลที่เคยได้ยินจากรองประธานคุซาคาเบะเป็นดังนี้




[align=center]“คุณเคียวเกลียดประเพณีต่างชาติน่ะ”[/align]




โอ..... ช่างเป็นเหตุผลที่น่ายกย่องเหลือเกิน พวกมันทั้งหลายต่างมองแผ่นหลังของร่างสูงคนนั้นเดินเข้าไปในตัวอาคารเรียนด้วยความปลื้มปีติ ผู้นำของพวกมันช่างสูงส่งยิ่งนัก ทั้งที่ตัวเองเกลียดเอามากแท้ๆ แต่กระนั้นก็ไม่ไปละเมิดสิทธิของคนที่ชอบเทศกาลวาเลนไทน์





[align=center]ทำไมประธานช่างเท่ห์อะไรอย่างนี้!!![/align]




ความคิดยกย่องนั่น เป็นตัวส่งผลให้สารเคมีในร่างกายที่ชื่อว่า “รักคุณเคียวจุ๊บๆ” หลั่งออกมาอย่างระงับไว้ไม่อยู่ พวกมันนับสิบมองหน้ากัน ต่างตัดสินใจ วันนี้พวกเขาทั้งหลายจะทำหน้าที่ที่ประธานมอบหมายให้ดีที่สุด!! หน้าที่ที่ชื่อว่า





[align=center]กำจัดช็อคโกแลต!![/align]





หน้าที่และความประทับของมันที่กล่าวไปเมื่อครู่ช่างขัดกันอย่างบัดซบจนคนแต่งหน้ามืดไปชั่วครู่ อา...ฮิบาริ เคียวยะผู้ยิ่งใหญ่เกลียดเทศกาลนี้เข้าเส้น แต่ว่าความเกลียดนั้นจะเอาชนะพวกเขาเหล่านี้ได้หรือ!!?





[font=Comic Sans MS]6.55 a.m.[/font]




“อื๋อ?”


“มีอะไรเหรอครับรุ่นที่สิบ?” หนุ่มน้อยหัวเงินที่เพิ่งไปซอยผมออกมาหมาดๆ ถามคนตัวเล็กแสนรักข้างตนด้วยความสงสัย


“...เอ่อ...พวกกรรมการรักษาระเบียบยืนกันให้เกลื่อนเลยอ่ะ” ปีหนึ่งเฟรชชี่นามซาวาดะ สึนะโยชิเอ่ยขึ้น ปีนี้ก็เป็นอีกปีที่เขาเจริญเติบโตจาก 156.5 เซนติเมตรเป็น 161 เซนติเมตรด้วยความภาคภูมิใจ (บัดโซ้บ!!!)


ไม่สิ ก่อนพูดถึงการเจริญเติบโตทางร่างกายที่ดีมีคุณภาพแบบนั้น ต้องกล่าวถึงพวกนักเรียนหญิงราวสิบกว่าคนที่ยืนหน้าซีดอย่างกล้าๆกลัวๆการเหยียบเข้าบริเวณโรงเรียน


“เห~ นั่นสินะ วันนี้เกิดอะไรขึ้นหว่า?” ยามาโมโตะ ทาเคชิที่นับวันยิ่งสูงใหญ่ใกล้ความเป็นต้นไม้เข้าไปทุกที เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฮะ ฮะ จะยังไงก็ช่าง เข้าไปโรงเรียนกันเหอะสึนะ!” ไม่ว่าเปล่าพลางกอดคออย่างหนิดหนมกลมเกลียวอีกแน่ะ


“เฮ้ย!!! ไอ้บ้าเบสบอลทำอะไรของแกวะ!?” โกคุเดระ ฮายาโตะว้ากขึ้น หากในขณะที่กำลังจะต่อว่าต่อขานโทษฐานจับเนื้อต้องเคะรุ่นที่สิบที่รัก บรรดากรรมการรักษาระเบียบก็โผล่เข้ามา


“ขอตัวกระเป๋าหน่อย”


“หา!?”


“ขอตัวกระเป๋าหน่อย” สายตาของเจ้าหัวเงินที่บ่งบอกว่ามายุ่งอะไรกะกรูแบบนั้น ไม่ได้ทำให้บรรดากองทัพรีเจ้นท์ยี่หระแต่อย่างใด เห็นสถานการณ์เริ่มเข้าข่ายอาจเป็นศัตรูกับเจ้าพ่อโรงเรียนไปทุกขณะ สึนะก็เร่งเปิดกระเป๋าของตนให้อีกฝ่ายดู


“อ๊ะ รุ่นที่...”


“น่า~น่า~” ยามาโมโตะหัวเราะเล็กน้อย แล้วเปิดกระเป๋าของตนให้กรรมการรักษาระเบียบดูด้วยเช่นกัน


สึนะหันไปทางโกคุเดระที่ยังอึกอัก เอ่ยอ้อมแอ้มแกมขอร้อง
“เอ่อ....โกคุเดระคุง?”


แววตากลมๆที่จ้องมาทำให้ร่างโปร่งหัวเงินชะงัก ถึงแม้จะไม่อยากยอมให้เจ้าพวกบ้านี่ดูกระเป๋า แต่ถ้ารุ่นที่สิบมองเขาด้วยแววตาแบบนั้น....




[align=center]เอาหัวผมไปเลยคร้าบบบบ~~
vT[]Tv[/align]




และแล้ว.....ความเคะก็เอาชนะความฉับฉน(สับสน)ทุกอย่าง โกคุเดระเปิดกระเป๋าอย่างว่าง่าย ทว่าฉับพลันที่เปิดกระเป๋าของมันออกดู ทุกคนในที่นั้นก็แทบกรี๊ดกับกองระเบิด!!


“เฮ้ย!!!” เสียงสึนะประสานพร้อมกับเหล่าคณะกรรมการรักษาระเบียบด้วยความตกใจ กระทั่งมิสเตอร์เบสบอลเองยังเหงื่อตก


ไอ้ตัวเจ้าของแคะขี้หูด้วยความหงุดหงิด
“อะไรอีกล่ะ? ตรวจเสร็จแล้วใช่มั้ย?” ว่าแล้วมันก็เอื้อมมือไปปกปิดหลักฐาน คว้าข้อมือสึนะเตรียมจ้ำทันที แต่เรื่องมันคงจะจบลงง่ายๆหรอก





[align=center]ฟิ้ว!![/align]





ทอนฟาลอยตวัดปักฉึกลงบนพื้นดินเบื้องหน้าไอ้อาวุธเคลื่อนที่ มันชะงักการจ้ำ เงยหน้ามองไปยังไอ้ตัวแสบโคตรเก่งที่ดันอุตริคว้าของสูงเฉี่ยวหัวโหนก โวยวาย!
“ทะ...ทำอะไรของแกวะ!!?” แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อคนกำลังจะกลายเป็นคู่กรณีของมันกระโดดลงมาจากชั้นสอง!!




[align=center]ตุบ....[/align]




“......หือ?”


ทั้งสึนะ ยามาโมโตะ โกคุเดระและเหล่าบรรดานักเรียนที่เร่งมาโรงเรียนในยามเช้า ต่างตกตะลึงกับอะบิลิตี้ของเจ้าพ่อโรงเรียน ยิ่งเห็นว่าร่างสูงของฮิบาริ เคียวยะไม่มีชะงักแม้แต่น้อย ทั้งยังเดินตรงดิ่งมาหาพวกตนหน้าตาเฉยแบบนั้นก็ยิ่งเหงื่อแตก


“นอกจากจะพกพาของอันตรายเข้ามาในโรงเรียน.....” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแช่มช้า พลางหยิบอาวุธคู่กายขึ้นมาจากพื้น เนตรคมกริบจ้องมองไปยังเจ้าตัวปัญหาสามตัว “...ยังพูดจาไร้สัมมาคาระวะกับรุ่นพี่....”





[align=center]ฟวับ!![/align]





เสียงตวัดทอนฟาดังตัดอากาศ
“ฝ่าฝืนกฎระเบียบมากมายขนาดนี้......” รอยยิ้มกระตุกขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่พุ่ง “กล้าหาญดีนี่เจ้าเด็กปีหนึ่ง”





[align=center]เฮ้ย!!!!!![/align]




เสียงกรีดร้องดังก้องในใจทันทีที่พี่แกพุ่งตัวเข้ามาหา...หา....สึนะ!!!





[align=center]จ๊ากกกกกกก ทำไมเป็นผมล่ะครับ!!!!?





ตูม!!![/align]






ทอนฟาปะทะพื้นดินแตกกระจาย ร่างเล็กกระโดดหลบหลีกทันควัน แต่นั่นยิ่งเป็นสัญญาณให้ท่านเจ้าพ่อพุ่งตัวเข้าใส่ต่อเนื่อง!


“แกทำอะไรของแกวะฮิบาริ!!” โกคุเดระจุดระเบิดขึ้น พร้อมวิ่งเข้าไปช่วยเจ้านายทันที “คนที่แกต้องเล่นงานน่ะ มันฉันต่างหากโว้ย!!!”


เสียงประกาศก้องเรียกรอยยิ้มของหมาป่าให้ฉายขึ้นอีกครั้ง ยามนั้นไอ้หัวเงินรับรู้ทันทีว่า....
“นั่นสินะ”





[align=center]กับดัก!!





ผัวะ!!!![/align]






อาวุธสีเงินซัดเข้าเต็มคาง ร่างสูงของโกคุเดระลอยคว้างกลางอากาศ กระอักเลือดออกมา สึนะและยามาโมโตะที่เห็นก็ตกใจ ดาบไม้นามชิงุเระถูกชักออกมาท่ามกลางรอยยิ้มของผู้สืบทอดวิชา นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบมองเพื่อนรักที่นอนสลบไปแล้วด้วยความเป็นห่วง ....เพราะเผลอเลยโดนเต็มๆสินะ.....
“ทำไมวันนี้ลงมือหนักนักล่ะ ฮิบาริ?”


ผู้ถูกถามหมุนทอนฟาไปมา กล่าวเสียงนิ่ง
“ก็แค่ลงมือกับคนทำผิดกฎ” จากนั้นก็หันไปเล่นงานสึนะต่อทันที ร่างเล็กเร่งก้มตัวหลบ หาทางเข้าไปใกล้โกคุเดระที่กำลังสลบอยู่ ทว่า ฮิบาริไม่ยอมง่ายๆเหมือนเคย


ทอนฟาถูกฟาดผ่านร่างกายไปอย่างเฉียดฉิว สึนะกัดฟันกรอด
“คุณ...คุณฮิบาริครับ ใจเย็นก่อนสิครับ!”


“จำไม่ได้ว่าเคยออมมือกับคนทำผิดกฎนะ” ร่างสูงตอบพลางตวัดข้อมือ ฟาดทอนฟาด้านซ้ายลงหมายให้กระแทกหัวเจ้าสัตว์กินพืชตรงหน้า ทว่า




[align=center]เคร้ง!![/align]




ชิงุเระเข้าปะทะกับทอนฟาเต็มรูปแบบ ดาบไม้พลันกลายเป็นเหล็กกล้า นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองประธานกรรมการรักษาระเบียบนิ่ง
“สึนะ รีบพาโกคุเดระไปห้องพยาบาลเถ...”




[align=center]เคร้ง!!![/align]




ยังไม่ทันสิ้นคำ อาวุธขนาดกลางก็ปะทะซ้ำให้คนเข้ามาแส่จำต้องยกดาบขึ้นป้องกันตัว ร่างสูงยิ้มแหะๆราวกับอยากกล่าวอะไรสักอย่าง หากฮิบาริกลับไม่ยอมฟังแม้แต่น้อย เคร้ง เคร้ง! เคร้ง!! จากซ้ายไปขวา จากขวาเฉียงขึ้น ทั้งพลังเหนือมนุษย์นั่นทำให้ยามาโมโตะรู้สึกมือชาชั่ววูบ เห็นท่าไม่ดีเลยเริ่มซัดกลับบ้าง




[align=center]วูบ!![/align]




ฮิบาริก้มหลบดาบอย่างหวุดหวิด ปลายผมโดนตัดขาดเป็นบางส่วน แต่คนที่ต้องตะลึงกลับกลายเป็นเจ้าหนูนักดาบที่พบว่าเจ้าพ่อคนนั้นพุ่งร่างเข้าใส่ตนด้วยความเร็วสุดยอด
“ฮึ่ย!!” เร่งยกชิงุเระขึ้นป้องกัน พร้อมกระโดดถอยหลัง แต่พลังขาของฮิบาริก็ทำให้เขาหน้าซีด ฉับพลันแค่กระพริบตาอีกครั้ง เจ้าพ่อประจำโรงเรียนก็พุ่งตัวพร้อมตวัดทอนฟาจากด้านล่าง หมายเล่นงานเขาให้หมอบเสียแล้ว!




[align=center]ผัวะ!!![/align]




เสียงเหล็กปะทะเนื้อลุ่นๆดังสนั่น นักเรียนที่มามุงเร่งหันหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว หากคนเบิกตากว้างกลับเป็นคนสองคนที่กำลังปะทะกันอยู่ พึ่บ ชิงุเระกลับกลายเป็นดาบไม้ธรรมดา ยามาโมโตะตะโกนดังลั่น
“สึ...สึนะ!!!” มือใหญ่เร่งคว้าร่างเพื่อนรักที่เข้ามาปกป้องตัวเองไว้ด้วยหน้า


“อู...อูย...” แพะรับทอนฟาครางโอด “ไม่...ไม่เป็นไรใช่มั้ยยามาโมโตะ?”


คนถูกถามหน้าไม่ดี เห็นร่องรอยปะทะเป็นปื้นแดงบนหน้าขาวๆนั่นก็เร่งถาม
“นายต่างหากล่ะ ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”


“อื้อ” สึนะยิ้มแหะ “พ่ะ...พอไหวน่ะ”


“งั้นรึ?”


เสียงที่ดังแทรกขึ้นกลางวงทำให้ทั้งคู่ชะงัก ฮิบาริ เคียวยะตอนนี้ยืนมองพวกเขาด้วยแววตาเฉยชา ภาพของหมาป่าพร้อมออร่าที่ไม่แคล้วขย้ำพวกตนอีกครั้งเป็นแน่ ทำให้สึนะเร่งลุกขึ้น
“คุ...คุณฮิบาริครับ...” ทำไมวันนี้อารมณ์พี่แกร้ายจังเนี่ย~~~! = =llll “คือว่า....”


“พวกนายตามฉันมาที่ห้อง”


ประโยคคำสั่งนั่นทำให้สึนะและยามาโมโตะนิ่งอึ้ง เห็นอากัปกิริยาของคนสมองช้าทั้งสองแบบนั้น ร่างสูงจึงเอ่ยขึ้นอีกครา
“ไม่ว่ายังไงพวกนายก็ต้องโดนลงโทษ” เดินผ่านโกคุเดระที่ยังไม่ฟื้นไปอย่างเย็นชา “คงไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำสองหรอกนะ”


คุณท่านเอ่ยแค่นั้นแล้วก็เดินหายไปในอาคารเรียน เห็นบรรดานักเรียนมุงแหวกทางให้กันเป็นแถว แล้วในขณะที่กำลังยืนตะลึงกันอยู่นั้น ได้ยินเสียงประกาศของคณะกรรมการรักษาระเบียบดังขึ้น
“ใครไม่อยากมีสภาพแบบนั้น เปิดกระเป๋าให้ตรวจซะ!!”


เท่านั้นแหละ ไม่ต้องมีระเบิดหรือปืนมาขู่ใกล้ๆ บรรดานักเรียนแห่งโรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริก็พร้อมใจให้ความร่วมมือ เสียงโวยวายเพราะโดนยึดช็อคโกแลตดังขึ้นระงม หากก็ได้แต่บ่นเท่านั้น เพราะสภาพของสามตัวอย่างที่เห็นตรงหน้า ทำให้เหล่านักเรียนหญิงทั้งหลายไม่กล้ากรี๊ดกร๊าดอะไรอีกต่อไป


“สรุปว่า....” สึนะเอ่ยขึ้นอย่างหมดแรง “...พวกเรากลายเป็นไก่ที่ถูกเชือดให้ดูอย่างนั้นสินะ....”


“ฮะฮะ นั่นสิ ฮิบารินี่แสดงได้เนียนชะมัดเลยเนอะ~!” คนอารมณ์ดีหัวเราะอย่างไม่ถือสา เห็นแบบนั้นสึนะก็ถอดถอนใจกว่าเดิม



[align=center]โอ้ละหนอ...มายเฟรนด์[/align]



แล้วในขณะที่ทั้งสองกำลังจะพาโกคุเดระไปห้องพยาบาลนั้น เห็นเหล่าบรรดานักเรียนหญิงนับสิบเดินตรงเข้ามา ฉับพลันยิ่งกว่า AGI ของฮิบาริเมื่อครู่ สึนะก็ต้องเหงื่อตกเมื่อพบว่าเพื่อนรักทั้งสองของตน ถูกบรรดาแม่ยกหญิงหิ้วปีกเข้าไปในอาคารเรียนด้วยความไวแสง จากนั้นอีกนับสิบที่เพิ่งโดนยึดช็อคโกแลตก็วิ่งตามเข้าไปทันที เสียงโวยวายเรื่องอะไรบางอย่างดังลอดออกมา และนั่น...


ทำให้สึนะผู้ถูกทิ้งให้เดียวดายเหงื่อตก


จริงสินะ...วันนี้มันวันวาเลนไทน์นี่หว่า..... คิดแล้วก็หันไปมองช็อคโกแลตกองพะเนินที่ถูกยึดเอาไว้เป็นของกลาง พร้อมคนเฝ้าหน้าตาเหี้ยมเกรียมแบบนั้นก็หน้าซีด




[align=center]ยามใดอิสสตรีมิอาจได้มอบช็อคโกแลต
ยามนั้นเธอจะเอาอะไรให้กันหว่า...?




เอื๊อก[/align]





คิดแล้วเริ่มสยิวกิ้วปนสยองโหด สึนะเร่งส่ายหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไปทันที นัยน์ตากลมโตสังเกตเห็นหลุมลึกเป็นรูเพราะทอนฟาเมื่อครู่ พึมพำอย่างนึกขึ้นได้
“...จริงสิ เราเองก็ต้อง....” มาถึงตรงนี้สุดยอดลางสังหรณ์ร้องเตือนให้ลั่น






[align=center]โอ้พระเจ้า~ ไอ้คนที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่าสองซี้ที่หายเข้าดงผู้หญิงไปน่ะ....
มันเขาไม่ใช่เรอะ!!!?[/align]






>>จิตตกยาวค่ะ
Author:  chomexchome [ 14 Feb 2008, 05:09 ]
Post subject: 
[align=center]แง้....เขาอยากกลับบ้านอ้า~~~!!![/align]




เป็นไปได้อยากร้องอย่างงี้ชะมัด ไม่ติดที่ว่าร้องแล้วหน่อมแน้มกับเสียฟอร์มล่ะก็ พ่อทำไปแล้ว!!


หนุ่มน้อยเฟรชชี่ที่มีร้ายติดตามหลังโชคเสมอ จ้องมองประตูไม้บานใหญ่ ป้ายที่เขียนว่า “ห้องคณะกรรมการรักษาระเบียบ” นั่นช่างขลังอย่างกับปลัดขิก เห็นแล้วอะดรีนาลีนหลั่งวาบๆชวนให้วิ่งหนีเหลือเกิน เกิดมาเป็นสึนะก็ซวยไปแปดอย่าง ไม่มีเรื่องไหนเล้ยที่คนแต่งแต่งให้มันโชคดี ลักกี้รูปหล่อ


“เฮ้อ~” ถอนหายใจราวกับกำลังจะเข้าแดนประหาร ไม่เข้าก็โดนตามฆ่า...เข้าไปก็ไม่รอดชัวร์.... “เอ๋?....แบบนี้ยืดเวลาโดนเจื๋ยนไม่ดีกว่าเหรอ?” พึมพำ ในหัวเริ่มคิดสมการรอดชีวิต หากภาพของเจ้าพ่อประจำโรงเรียนที่พบว่าตนหนีต๋อมหายไป แล้วสุดท้ายกลับเมก้าเคลิฟเวอร์ค้นตนพบทีหลังเข้าก็ทำให้อยากร้องไห้




[align=center]โดนเชือดตอนนี้
ยังดีกว่าโดน “ค่อยๆ” เชือดตอนหลังสินะ....[/align]




ภาพฮิบาริ เคียวยะทรมานคน คงติดหนึ่งในสิบสุดยอดของสยองแห่งโลกเป็นแน่ คิดแล้วร่างเล็กก็กลั้นใจ เคาะประตู





[align=center]ก๊อก ก๊อก[/align]





“เอ่อ...ขออนุญาตครับ”





[align=center]เงียบ[/align]





“ฮะ ฮะ คุณฮิบาริไม่อยู่สินะ” ว่าแล้วมันก็ใช้เล่ห์บัดซบ เคาะแล้วหนีทันที แต่คนข้างในมันคงรู้ เสียงทุ้มดังขึ้นผ่านประตูไม้นั่น


“เข้ามา”


คนได้ยินแทบปิดหน้ากรีดร้อง สุดท้ายก็ต้องเปิดประตูเข้าไปตามคำอนุญาตของพี่ท่าน ร่างเล็กเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ บรรยากาศช่างเหมือนในฟิคหลายๆเรื่องที่เขาเข้าไปแล้วโดนปล้ำ!! โอ้ว~!


เนตรคมลึกล้ำจ้องมองผู้เข้ามานิ่ง วางเอกสารที่กำลังดูอยู่ลง เอ่ยขึ้น
“อีกสองคนหายไปไหน?”


“เอ่อ....” จะตอบยังไงดีวะ “คือ....พอดีพวกนั้นถูกพวกผู้หญิงพาไปคุยด้วยน่ะครับ” อยากใช้ว่าโดนฉุดแต่ก็ไม่กล้า การท้าทายสตรีด้วยคำพูดเป็นการหาเรื่องใส่ตัวอย่างยิ่ง (ถูก!! : คนแต่ง)


ฮิบาริรับฟังอย่างเงียบๆ ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจใดๆ
“งั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นนายก็รับโทษแทนพวกนั้นก็แล้วกัน”





[align=center]อ้าว!!!?[/align]





“อะ...อะไรนะครับ!?”


“ทำไม?”


เอื๊อก~~!! ซาวาดะ สึนะโยชิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เนตรคมที่จ้องเป๋งมานั่นราวกับมีดกรีดเนื้อ มันไม่อนุญาตให้เขาต่อปากต่อคำได้เลยสักนิด ทั้งที่ความผิดเมื่อเช้าก็ไม่ใช่ความผิดเขาซะหน่อย!! แล้วทำไม....

ภาพโกคุเดระและยามาโมโตะเพื่อนรักที่ยิ้มให้ตนเสมอปรากฏขึ้นในหัว





[align=center]ให้ตายสิ....[/align]





“.....ครับ...เข้าใจแล้ว” สึนะเอ่ยยอมรับโทษเสียงอ่อย จะให้ทำอะไรอ่ะ? ขัดห้องน้ำ? ล้างตึกเรียน? ถอนหญ้า? กวาดสนาม? โฮ้ยยยย~~~~!!!


ฮิบาริมองอาการเจ้าสัตว์กินตัวเล็กเบื้องหน้านิ่ง เมื่อก่อนเขาก็คิดอยู่แล้วว่าหมอนี่แปลก ไม่นึกว่าจนตอนนี้เขาก็ยังคิดว่ามันแปลกอยู่ดี ก่อนมันจะตบปากรับคำเมื่อครู่ อาการเยี่ยงสิ่งมีชีวิตอ่อนแอปรากฏให้เห็นชัด แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาทีหมอนี่ก็เปลี่ยนไป


เมื่อกี้ก็เหมือนกัน ทั้งที่อ่อนแอจนต้องคอยหลบเขา ไม่กล้าตอบโต้ แต่จู่ๆกลับกล้าหาญเอาตัวเข้ารับทอนฟาของเขาแทนยามาโมโตะ ทาเคชิ แล้วยังมีอารมณ์ยิ้มร่าทั้งที่น่าจะปวดหน้าที่โดนซัดแทบตาย


เนตรคมเหลือบมองแก้มของอีกฝ่ายที่เริ่มมีอาการบวมแดง
“นายยังไม่ได้ไปห้องพยาบาลรึ?”


“ครับ?” สึนะเงยหน้าขึ้นมองคนกล่าว “เมื่อกี้คุณฮิบาริว่าอะไรนะครับ?”


หากคำตอบที่ควรจะได้รับ กลับกลายเป็นการขมวดคิ้วและความเงียบของร่างสูง เห็นแบบนั้นสึนะก็สะอึกไป สงสัยเขาคงเริ่มทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดอีกแล้วล่ะมั้งนี่? รีบรับโทษแล้วเผ่นดีกว่า!
“เอ่อ....คือ คุณฮิบาริจะให้ผมทำอะไรเป็นการไถ่โทษเหรอครับ?”


“ยังคิดไม่ออก”


คำตอบที่สวนกลับมาทันทีทำให้สึนะอ้าปากค้าง อุทานเสียงดัง
“หา!!?”


แล้วรอยยิ้มเย็นๆก็ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก
“บางทีถ้านายต่อสู้กับฉันแล้ว ฉันคงคิดออก”


คำพูดกับหน้าตาช่างไม่ประสานกันเล้ย~~!!! สึนะที่ได้ยินก็หน้าซีด มือไม้โบกว่อนปฏิเสธ
“ไม่....ไม่เอาล่ะครับ!” เท้าก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ “ถ้างั้น...ถ้าคุณฮิบาริคิดหาเรื่องลงโทษผมได้เมื่อไหร่ก็ค่อยบอกผมแล้วกันนะ.....ครับ....!!!?”


คำพูดแทบหลุดเป็นห้วงๆ เมื่อจู่ๆพี่ท่านปาปากกาปักประตูดังฉึก!






[align=center]T[]T






แม่จ๋า!![/align]







“ยังคุยไม่จบนะ” เสียงทุ้มกล่าวพลางลุกขึ้น ทันใดปลายหางตาก็เหลือบไปเห็นกองช็อคโกแลตที่เหล่าลูกน้องยึดมาได้ ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในหัว “....พวกนายก่อความผิดสามคน...โกคุเดระ ฮายาโตะพกอาวุธอันตรายเข้ามาในโรงเรียนเป็นโทษประการแรก กล่าวถ้อยคำไม่สุภาพกับรุ่นพี่โทษประการที่สอง คิดลงมือกับรุ่นพี่ประการที่สาม....”


สึนะหน้าซีดเมื่อเริ่มเห็นว่าเงาปีศาจบางอย่างมันกำลังฉายชัดด้านหลังประธานจอมโหด เสียงทุ้มนุ่มนั่นก็ราวกับเป็นคำสาปให้เขาเริ่มดำดิ่งสู่นรก


“ส่วนยามาโมโตะ ทาเคชิก็พกอาวุธเข้ามาในโรงเรียนถือเป็นโทษประการที่สี่ ลงมือกับรุ่นพี่ประการที่ห้า” รอยยิ้มเย็นยะเยือกราวกับสนุกยิ่งนัก ประดับชัดบนใบหน้าคมคาย เนตรสีนิลจ้องมองมายังแพะน้อยที่กำลังยืนอ้าปากค้างกับข้อกล่าวหาบานตะไท




[align=center]หึ[/align]




“ส่วนนาย....” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาหา มือใหญ่จับทอนฟา พลางงัดใบหน้าซีดๆนั่นให้สบตากับตน “นายผิดที่สุดเพราะเป็นผู้สนับสนุนให้สองคนนั่นได้ใจ....นั่น....เป็นข้อหาประการที่หก.....”


คราวนี้สึนะกรามแทบค้าง ความผิดที่ได้ยินนั่นมันอะไรฟร้า~~!? สนับสนุนให้ได้ใจ!? เขาเนี่ยนะ!!!?


ตอนนี้ความคิดสนุกสนานกำลังแล่นขึ้นในสมองอันชาญฉลาดของฮิบาริ ชายหนุ่มเอ่ยสรุป
“แล้วเมื่อกี้....ยอมรับผิดแทนเพื่อนด้วยใช่ไหม?” เสียงหัวเราะเย็นๆดังขึ้น “…..ถ้าเช่นนั้นนายก็ต้องได้รับโทษทั้งหกข้อหา เอาล่ะ....พร้อมที่จะได้รับการลงโทษหรือยัง?”


ไม่อยากจะบอกเลยว่า ถ้าไม่ใช่เพราะฝึกกับรีบอร์นมานาน ตอนนี้ซาวาดะ สึนะโยชิคงฉี่ราดกุงเกงแล้วเป็นแน่แท้ ฮะเหย ฮะเหย มาถึงขั้นนี้แล้ว จะร้องให้หม่ามี๊ ป่าป๊า หรือบรรดาเพื่อนรักช่วยก็คงกลายเป็นมิสชั่นอิมพอสสิเบิ้ล อา....พระเจ้าแห่งดวงของผมครับ....ขอให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้ายอะไรมากไปกว่านี้เถิด~ TvT


ตัดสินใจตายได้แล้ว เจ้านักโทษก็กลืนน้ำลายอีกครั้ง แววตาเริ่มมุ่งมั่นสู่หายนะ
“.....ค่ะ....ครับ” หากน้ำเสียงยังอ่อยไม่ไปตามอ่ะ TAT


คำตอบนั่นทำให้ร่างสูงกระตุกยิ้มเย็นวาบ ทอนฟาเกี่ยวรัดคอเรียวของสึนะเอาไว้ ลากถูลู่ถูกังมายังหน้าต่าง เอ่ยขึ้น
“นั่น...คือกองช็อคโกแลต”


สึนะเหลือบตามองผ่านหน้าต่างตามไปยังด้านหน้าอาคารเรียน แล้วก็ต้องตกตะลึง โอแม่เจ้า~!! ไม่ใช่กองแล้ว!! ภูเขาครับพี่น้อง!!!
“ค่ะ...ครับ...”


“เอาไปกำจัดซะ นั่นคือโทษอย่างแรกที่นายได้รับ”


TvT หน้าตาของสึนะคงได้อารมณ์ประมาณนี้ ก็จะทำหน้าไม่พอใจก็ทำไม่ได้ จะกลั้นไม่ให้ร้องก็ไม่สามารถ จะเถียงว่าทำไม่ได้ก็เสียวโดนทุบ สุดท้ายมันก็ต้องเป็นอย่างนี้สินะ.....ชีวิตของเด็กปีหนึ่งห่วยๆมันก็ต้องเป็นอย่างนี้สินะ!!!





[align=center]แล้วเช้าวันนี้สึนะก็ได้รับรู้จาการสันนิษฐานโดยส่วนตัวว่า




“ช็อคโกแลต คือ ของที่คุณฮิบาริเกลียดที่สุดในโลก!”[/align]






>>โอเค จิตต่อๆ
Author:  chomexchome [ 14 Feb 2008, 05:18 ]
Post subject: 
[align=center]เพราะไอ้วัฒนธรรมต่างชาติบ้าๆ
เลยทำให้ฉันรู้สึกมึนหัวมากขึ้นทุกที



แต่ยิ่งกว่าของหวานสีดำนี่
นายนั่นแหละที่ผิด[/align]






[font=Arial Black]บ้าคลั่งฉากที่สอง : สิ่งที่เขาชอบ[/font]






ไม่รู้ว่าตอนนี้โกคุเดระและยามาโมโตะเป็นยังไงบ้าง แต่เพื่อการลงโทษนั่น สุดท้ายเขาก็ต้องโดดเรียน ไม่สิ...อันที่จริงวันนี้พวกอาจารย์ไม่มาสอนกันเสียเยอะ ก็เลยกลายเป็นว่าช่วงเช้าพวกปีหนึ่งทั้งชั้นปีต้องเรียนด้วยตัวเอง น่าแปลกจริงๆที่อาจารย์ไม่มายกสายชั้นแบบนี้ หรือว่าป่วยกันนะ?


แต่นี่คงไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาคิดอะไรจำพวกนี้ ก็ในเมื่อต่อหน้าเขาตอนนี้มันเต็มไปด้วย....




[align=center]ช็อค∙โก∙แลต!![/align]




“อ๊า!!! จะกำจัดยังไงดีล่ะเนี่ย~~!!?” สึนะนั่งทึ้งหัวตัวเองพลางมองกองของหวานนั่น โชคดีที่พวกคณะกรรมการนักเรียนช่วยขนมาอยู่หลังโรงเรียนให้ ไม่งั้นเขาก็คงต้องหาทางขนมาเองคนเดียว อันที่จริงเขาก็รู้ว่าของกินแค่นี้น่ะ แค่เอาไปทิ้งก็น่าจะพอแล้ว แต่ว่า....



[align=center]ทุกหนึ่งชิ้นที่ให้
มันเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ใช่เหรอ?[/align]



แล้วแบบนี้จะให้กำจัดทิ้งได้ยังไงกันล่ะ~~~ ตอนเย็นค่อยขนกลับบ้านดีกว่ามั้ง~ เอาไปขายต่อน่าจะเวิร์คที่สุด คิดแบบนั้นแล้วก็ลุกขึ้นยืน
“คุณฮิบาริไม่ได้บอกกำหนดเวลาให้กำจัดด้วยนี่นา เพราะงั้นนานหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกนะ” ว่าแล้วก็เตรียมเดินไปหาเพื่อนทั้งสองที่หายแซ่บไปพร้อมกับเหล่าพวกผู้หญิง ทว่า






[align=center]ฟุ่บ!![/align]





ทอนฟาเย็นชืดถูกยื่นออกมาจากมุมตึก ดักคอเขาเอาไว้! สึนะหน้าซีดเหลือบมองเจ้าของอาวุธนั่น
“ค่ะ....คุณฮิบา....ริ”


“กำจัดยังไม่เสร็จคิดจะไปไหน?”



อี๋!!!



“คือว่าผม....”


ตูม!! ท่อนเหล็กสีเงินเฉี่ยวหูสึนะ แล่นปักลงบนกำแพงคอนกรีต ตอนนี้หน้าของแพะน้อยซีดเป็นชอล์ก ยิ่งเห็นแววตาอย่างกับน้ำแข็งที่จ้องเขม็งมาแบบนั้นก็ทำให้ร่างกายราวกับจะหมดแรงข้าวต้ม


“จะหนีงั้นรึ?”


ม่ายช่าย~~~!! คิดแต่พูดไม่ออกเพราะความกลัวแล่นจับใจ ได้แต่ส่ายหัวดิ๊กพัลวัน เห็นแบบนั้นเสียงทุ้มก็เอ่ยต่อ
“งั้นก็ไปกำจัดช็อคโกแลตนั่นซะ”


“ครือ....ไม่ต้องตอนนี้ไม่ได้เหรอครับ?” เอ่ยอ้อมแอ้มถามต่อรอง หากคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของร่างสูงก็ทำให้สึนะต้องอธิบายต่อ “คือว่า...ถ้าจะกำจัดมันมีหลายวิธีนี่ครับ ล่ะ...แล้ว ถ้ากำจัดตอนนี้มันก็มีแต่ต้องเผาหรือไม่ก็เอาไปทิ้งเท่านั้น...เอง...”


นัยน์ตากลมโตค่อยเหลือบมองฮิบาริ หากสีหน้าเย็นชานั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนแต่อย่างใด ร่างสูงดึงทอนฟาออกจากคอนกรีต กล่าวต่อ
“แล้วเป็นยังไงล่ะ? ที่ฉันว่าให้นายกำจัดก็หมายความว่าให้ทิ้งอยู่แล้ว”


เท่านั้นแหละ สึนะไม่รู้โดนตัวอะไรเข้าสิง ร่างเล็กตะเบ็งเสียงค้านทันที
“ไม่ได้นะครับ!!” แล้วก็ต้องเอามือปิดปากฉับ ยิ่งเนตรคมกริบนั่นจ้องมองกลับมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก็ทำให้สึนะอยากกัดลิ้นตัวเองชะมัด! “ทะ...ทิ้งไม่ได้นะครับ ช็อคโกแลตพวกนั้นน่ะ..”


“ทำไม?”


“ก็มันเป็นของที่พวกผู้หญิงเขาอยากให้คนที่ตัวเองชอบไม่ใช่เหรอครับ?” ร่างเล็กอธิบายเสียงอ่อย “....ตอนที่ทำคงตั้งใจน่าดู....ผม...กำจัดของที่ทำด้วยความรู้สึกอย่างนั้นไม่ลงหรอกครับ....”


“แต่พวกนั้นก็ทิ้งมันได้เร็วน่าดูไม่ใช่หรือไง?”


ถ้อยคำที่สวนฉับ ทำให้สึนะตวัดหน้าขึ้นมอง นั่น.....


“เมื่อเช้าแค่ขู่นิดหน่อยก็ทิ้งแล้วแท้ๆ” เนตรคมจ้องกลับ “......ถ้าสำคัญคงไม่ทิ้งแบบนั้นหรอก”


สึนะได้แต่นิ่งเงียบ สิ่งที่ฮิบาริพูดล้วนมีเหตุผล ถ้าสำคัญจริงคงไม่ทิ้ง....ไม่ว่ายังไงก็ทิ้งไม่ได้ แบบนี้...ช็อคโกแลตพวกนี้คงกลายเป็นสิ่งของที่ทำด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆสินะ....


เห็นเจ้าสัตว์กินพืชเงียบไปแบบนั้น ฮิบาริก็เอ่ยต่อ
“กำจัดมันซะ อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะมาดู” เขาพูดแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้สึนะอยู่ตามลำพังกับกองช็อคโกแลต


“จะให้เผาทิ้ง....งั้นเหรอ....” มือเล็กจับกล่องใส่ของหวานสีสวยนั่นขึ้นมาดู ถอนหายใจ




[align=center]ให้ตายสิ.....กลับไปเขาคงต้องโดนรีบอร์นกับแม่ว่าแหงๆ[/align]




[align=center]***********************************************[/align]




หลังจากสั่งเจ้าสัตว์กินพืชนั่นแล้ว ฮิบาริ เคียวยะก็ออกมาเดินตรวจตราโรงเรียนต่ออย่างเคย วันนี้ทั้งวันพวกอาจารย์พร้อมใจกันหยุดหลายคน จากสายข่าวที่รายงานมา เป็นเพราะว่าเมื่อคืนต่างพากันไปดื่มฉลองรับเทศกาลแห่งรัก แต่ดันกินมากเกินไปหน่อย เลยกลายเป็นว่าอาหารเป็นพิษ ต้องไปนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล


คิดแล้วร่างสูงก็ถอนหายใจ





[align=center]วาเลนไทน์...เป็นเทศกาลที่นำพามาแต่เรื่องยุ่งยากและน่ารำคาญจริงๆ
กลิ่นของหวานนั่นก็เล่นเอาเขามึนหัว


ที่สำคัญไปกว่านั้น ถ้าพูดถึงของหวานต้องโมจิสิ.....[/align]





ฉับพลันใบหน้าของเจ้านักโทษนั่นก็ปรากฏขึ้นในหัว นัยน์ตาที่จ้องตรงมาอย่างไม่กลัวเกรง คำพูดที่แม้กล่าวตะกุกตะกักแต่ก็มั่นคง






[align=center][ก็มันเป็นของที่พวกผู้หญิงเขาอยากให้คนที่ตัวเองชอบไม่ใช่เหรอครับ?]
[....ตอนที่ทำคงตั้งใจน่าดู....ผม...กำจัดของที่ทำด้วยความรู้สึกอย่างนั้นไม่ลงหรอกครับ....][/align]






“พิลึก” ชายหนุ่มพึมพำ

จะว่าไปแล้ว....ทำไมเขารู้สึกว่ามันมีกลิ่นอะไรหวานๆลอยมาเตะจมูกแบบนี้นะ? โดยเฉพาะกลิ่นนี้....กลิ่นของช็อคโกแลต....หรือว่ามีใครแอบของหวานบ้าๆนี่เข้ามาในโรงเรียนจนได้? ไม่สิ...กลิ่นนี้มันมาจากทิศที่เขาเพิ่งเดินออกมานี่?


“....?” ใบหน้าเย็นชานั่นแฝงด้วยความสงสัยเล็กน้อย ไม่รู้เพราะอะไร...จู่ๆแววตากลมๆของเจ้านักโทษนั่นก็แจ่มชัดในความคิดของเขาอย่างผิดปกติ




[align=center]แววตาที่ไม่ยอมใคร[/align]




ไม่รู้อะไรดลใจ ฮิบาริสาวเท้ากลับไปทางเดิมที่ตนจากมาอีกครั้ง แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้คนอย่างเขาต้องเบิกตากว้างกับภาพเบื้องหน้า!



[align=center]ภาพของเจ้าสัตว์กินพืชที่กำลังเขมือบช็อคโกแลตอย่างบ้าคลั่ง!!
(โฮกกกกกกกกกกกกกกกก)[/align]




>>ต่อๆ
Author:  chomexchome [ 14 Feb 2008, 05:28 ]
Post subject: 
“นาย”


คนกำลังยัดสะดุ้งเฮือก สึนะหันไปอย่างช้าๆ พร้อมกับช็อคโกแลตที่เปื้อนเต็มขอบปาก
“....คุณฮิบาริ...?” ร่างเล็กทำหน้าตาตกใจ “ไหนบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงถึงจะกลับมาไม่ใช่เหรอครับ!?”


“ฉัน”


“หวา!!! ผมเพิ่งยัดเข้าไปได้สิบอันเองนะครับ!!” มันพูดไปหน้าซีดไป อย่าบอกนะว่าจะมาลงโทษเขาอีกแล้ว~ แต่นี่มันเพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเองไม่ใช่เร้ออออ~~~!?


เป็นอีกครั้งที่อะไรสักอย่างมันดลใจให้ฮิบาริเริ่มรู้สึกหมดแรง! เห็นร่างสูงของรุ่นพี่ยืนนิ่งเป็นหุ่น จ้องมองมายังเขาราวกับเห็นสิ่งประหลาดอย่างนั้น สึนะก็เหงื่อตก เอ่ยเสียงอ่อย
“...ผมจะกำจัดให้หมดเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” ว่าแล้วก็กระซิกเขมือบช็อคโกแลตต่อไป ให้ตายสิ....ตอนนี้เขาเริ่มเลี่ยนยังไงก็ไม่รู้แล้ว~~!!





[align=center]หมับ![/align]





“อื๋อ?”


เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับความตกใจ เมื่อมือใหญ่ของฮิบาริตรงเข้ามาฉุดร่างของสึนะให้ลุกขึ้น แต่ดูเหมือนจะแรงไปหน่อย ร่างเล็กๆเลยปลิวไปปะทะกับแผ่นอกของรุ่นพี่ ใบหน้าเล็กชนเข้าอย่างจังจนสึนะรู้สึกตันในจมูก หากในระหว่างที่จะเอ่ยถามกระไร เขาก็ต้องสะดุ้งเฮือกกับรอยช็อคโกแลตที่ดันทำเปื้อนบนเสื้อเชิ้ตสีขาวเพราะหน้าไปชนเมื่อครู่นั่น


“เหวอออออ~~~!!” แหกปากอีกรอบ “ผ่ะ...ผมขอโทษครับคุณฮิบา~~~!!!”


เสียงหยุดหายไปเท่านั้นเมื่อจู่ๆมือใหญ่ของอีกฝ่ายตรงเข้าปิดปาก นัยน์ตากลมโตมองร่างสูงด้วยความงุนงง จากนั้นเสียงทุ้มพลันเอ่ย
“นาย....ทำบ้าอะไรของนาย.....”


“???”


“ฉันบอกให้กำจัดทิ้ง...ไม่ใช่ให้กินให้หมด” ร่างสูงถาม ถามทั้งที่ยังไม่เปิดปากให้อีกฝ่ายได้ตอบ แต่ดูเหมือนว่าแววตาที่สึนะกำลังจ้องมองกลับมาในตอนนี้ ช่างเป็นคำตอบให้กับเขาได้ดีอย่างที่สุดแล้ว




[align=center][ถึงจะเป็นของที่ทำด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆก็ตาม]
[แต่มันก็มีความรู้สึกนั่นอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอครับ?]




ให้ตายสิ
เจ้าสัตว์กินพืชนี่มัน....[/align]





“............งี่เง่า” ฮิบาริสบถแผ่วเบา จากนั้นก็ยกร่างเล็กของสึนะขึ้นพาดบ่าทันที!


“คุ...คุณฮิบาริ!?”


“ฉันจะให้นายไปรับโทษต่อ” คำเอ่ยที่ได้ยินทำให้สึนะสงสัย


“เอ๋??...แล้วกองช็อคโกแลตนี่ล่ะครับ?”


เสียงถอนหายใจดังขึ้นเล็กน้อย แล้วร่างสูงก็กล่าวตามมา
“ฉันไม่อยากรับผิดชอบพานายไปโรงพยาบาลเพราะอาหารเป็นพิษหรอกนะ”


ประโยคที่ได้ยิน รวมถึงความนัยที่แฝงเอาไว้ ทำให้สึนะอดคลี่ยิ้มเล็กๆไม่ได้ อย่างน้อยๆคุณฮิบาริคงเข้าใจที่เขาอยากสื่อแล้วใช่ไหม...?


ยิ่งทียิ่งรู้สึกว่าตัวเองยิ้มกว้างมากขึ้นแบบนั้น มือเล็กก็ต้องเร่งตะครุบกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ทันที ขืนหลุดตอนนี้คงจอดไม่ต้องแจว...ว่าแต่....นี่เขาต้องรับโทษต่อไปแล้วเรอะ!? แล้วก็ไอ้ท่าอุ้มพาดบ่านี่มัน....น่าอายชะมัด!!!


“คุณฮิบาริครับ ปล่อยผมลงก็ได้ครับ” สึนะบอกอ้อมแอ้ม ไอ้ครั้นจะดีดดิ้นก็กลัวพี่แกซัดสลบศพไม่สวย แล้วดูเหมือนว่าอีกฝ่ายเองก็จะรู้ตัวเหมือนกันว่าทำอะไรบ้าๆอยู่ เห็นเดินเข้ามาถึงในตัวอาคารเรียน ร่างสูงก็ทิ้งร่างเล็กลงกับพื้นคอนกรีต





ตุบ!




แต่ว่าเนื่องจากสึนะไม่ใช่แมว ท่าลงเลยไม่สวยนัก กับทั้งพื้นแถวนั้นต่างระดับ เลยกลายเป็นกลิ้งตัวถอยหนีจากฮิบาริไปซะงั้น ลูกบอลชั่วคราวนามสึนะแทบน้ำตาเช็ดหัวเข่า ทำไมอะไรๆของเขามันถึงได้ซวยแบบนี้วะ!!? ไม่โดนทิ้งลงเปล่าๆ ยังต้องกลิ้งให้เจ็บตัวรอบสองอีกแน่ะ!!!





[align=center]ดูเหมือนกำแพงมันช่วยไว้ได้ทัน[/align]





ร่างเล็กที่กำลังมึนเล็กน้อยยันตัวเองลุกขึ้นราวกับพจมานเพิ่งโดนหม่อมแม่ตบ ผิดกับร่างสูงที่กำลังยืนอึ้งกับแรงโน้มถ่วงของโลก อา.....ตอนนี้เขาควรขำหรือเปล่านะ? (ไม่นะท่านฮิ อย่ารั่วมากไปกว่านี้นะคะ อย่านะคะ!! : คนแต่ง)


“อูย....” ไอ้ลูกบอลครางอ่อย ทำไมวันไหนเจอฮิบาริเขาเป็นต้องเจ็บตัวทุกทีเลยนะ แต่จะต่อว่าพี่แกก็ทำไม่เป็น คิดแบบนั้นร่างเล็กก็ได้กล้ำกลืน สึนะลุกขึ้นยืน โซเซเล็กน้อย แต่ก็อดทนเดินไปหาร่างสูงจนได้ “...ข่ะ...ขอโทษครับ....ที่ทำให้ช้า”


คำพูดขอโทษที่ได้ยิน ไม่รู้ทำไมทำให้ฮิบาริฉุนกึก!! ทอนฟาถูกชักขึ้นมาพร้อมกับยันตัวร่างเล็กไปปะทะกับผนังอาคารเรียน!!





[align=center]พลั่ก![/align]





“อุ๊บ!” แรงของคนที่ดันมาไม่ใช่น้อย แถมยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายที่จู่ๆก็ถูกดันให้ปะทะกับของแข็งเช่นผนังปูนแบบนั้นรู้สึกจุกอก


“น่ารำคาญชะมัด!”


เสียงตวาดของฮิบาริทำให้สึนะสะดุ้งเฮือก ร่างเล็กเหลือบมองร่างสูงด้วยความไม่เข้าใจ
“....เอ๋?”


แววตาที่มองกลับมานั่นทำให้ร่างสูงชะงัก ให้ตายสินี่เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่! คิดแบบนั้นแล้วก็ถอนทอนฟาออกไป
“....สำหรับโทษของนายที่เหลือทั้งหมดอีก 5 ข้อหา....” มีอะไรบางอย่างที่เขาเริ่มไม่เข้าใจมากขึ้นทุกที แล้วมันก็น่ารำคาญที่เขาไม่สามารถเข้าใจตัวเองได้แบบนี้ เสียงทุ้มที่เก็บอาการไว้ได้มิดชิดเอ่ยสั่งนิ่ง “นายจงไปกวาดสนามโรงเรียนซะ”


“แต่ว่า....”


คำว่า “แต่”ที่ได้ยินทำให้ฮิบาริหันควับ หากขณะที่กำลังจะลงมือซัดให้หนำใจจริงๆ สึนะก็ชี้นิ้วไปยังสนามที่ร่างสูงสั่ง
“ตอนนี้สนามกำลังถูกใช้อยู่น่ะครับ...” บรรดานักเรียนที่ว่างเว้นจากการเรียนเพราะอาจารย์ไม่มา กำลังวิ่งเล่นกันให้เกลื่อน เห็นการสุมหัวขนาดใหญ่แบบนั้น ทำให้อาการอยากแจกทอนฟาของฮิบาริ เคียวยะอัพเกือบเต็มแม๊กซ์!


ออร่าสีดำปิ๊ดที่รู้สึกเป็นตัวเร่งร่างเล็กตอบรับ
“...เอ้อ งั้นผมจะมาทำความสะอาดให้ตอนเย็นแล้วกันนะครับ!”


เนตรคมหันมามองหน้าเจ้านักโทษที่มอมแมมไปด้วยคราบช็อคโกแลต ทั้งยังบวมหน่อยๆเพราะโดนเขาซัดไปเมื่อเช้า ด้านชุดนักเรียนที่สวมใส่เอง ก็เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและดินเพราะกลิ้งเมื่อครู่


แต่กระนั้น....จนถึงตอนนี้...นัยน์ตากลมโตนั่นก็ยังคงจ้องมองเขาอยู่ดี ถึงจะไม่ค่อยยอมสบตากับเขา แต่ตอนนี้ก็ยังจ้องมองเขาไม่ละไปไหน


นี่ ตอนนี้ฉันกำลังเผลอแล้วนะ ทำไมนายถึงไม่วิ่งหนีไปเหมือนเคย จะมายืนจ้องฉันอยู่อย่างนี้ทำไม? แหกปากแล้ววิ่งหนีไปซะสิ เหมือนกับที่เคยทำมา....เหมือนกับที่เคยทำมา....




“คุณฮิบาริครับ?” เสียงเล็กนั่นดังไปถึงส่วนใดส่วนหนึ่งในหัว




[align=center]โธ่โว้ย....
ให้ตาย....[/align]




ฮิบาริถอนหายใจอีกครั้ง
“....จะทำความสะอาดตอนเย็นใช่ไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น สึนะเลยพยักหน้าหงึก “......ก็ได้” เขาตอบ


ได้ยินแบบนั้นสึนะพลันโล่งอก ร่างเล็กยิ้มแหยอย่างเคย เอ่ยจากลา
“ถ้าอย่างงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” โค้งหัวให้เล็กน้อย แต่แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อจู่ๆร่างสูงอุ้มเขาขึ้นพาดบ่าเหมือนเมื่อครู่ “หวา!! คุ..คุณฮิบาริจะทำอะไรครับเนี่ย~~!?”


“ถ้าดิ้นนักฉันจะปล่อยเหมือนเมื่อกี้” เท่านั้นแหละคนไม่อยากกลิ้งก็หยุดดิ้นในทันใด อาการแข็งทื่อที่รู้สึกได้ทำให้ร่างสูงนึกขัน


“คือ...คุณจะพาผมไปไหนอ่ะครับ?” สึนะที่ซีดแล้วซีดอีกถามอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วคำตอบที่ได้ยินก็ทำให้เช้านี้แทบเป็นนรกจริงๆ


“ห้องทำงานฉัน”


“เอ๋!?”





[align=center]แล้วนี่ก็คือสิ่งที่สึนะสันนิษฐานได้เป็นอย่างที่สอง
“ถ้าช็อคโกแลตเป็นสิ่งที่คุณฮิบาริเกลียดที่สุดในโลก”
.
.
.
.
.
.
.
“ห้องทำงานคงเป็นที่ที่เขาชอบอยู่มากที่สุด!”[/align]





TBC.

วิ่งหนีแฟนคลับท่านฮิ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก อะไรก็ตามมาอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้าก็รั่วได้ทั้งนั้นค่ะ m_ _m ว่าแต่...ฟิคโชนี่สึนะกลิ้งตลอดแฮะ (หัวเราะ)
Author:  reddieG [ 14 Feb 2008, 06:44 ]
Post subject: 
โฮะๆๆๆๆๆ
1827 (แบบรั่ว??) รับ วาเลนไทน!!!!
แหม ท่านฮินี่ ดุทะลุ องศาเดือด จิงๆ
แต่ชอบตรง “รักคุณเคียวจุ๊บๆ” แหะๆ น่ารัก แอ๊บแป๊ว สมวัยเรา55555555

(อ่านแล้ว อยาก กิน ช๊อคโกเลต ง่า T.T)
รอตอนต่อปายยยย ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในห้อง??!!!
หุ หุ หุ
Author:  derick [ 14 Feb 2008, 11:47 ]
Post subject: 
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด โชจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

น่ารักโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าไม่ต่อด่วนมีเคืองนะเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เข้าห้องแล้วเข้าห้องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555555555555

เข้าห้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ซือคุงของแม่ม.ปลายจะหน้าตาเป็นไงน้อ สูงขึ้นมาตั้งเยอะแน่ะ 55555
Author:  KillChan [ 14 Feb 2008, 12:36 ]
Post subject: 
โชซังงงงงงงงงงงง...โอ๋ๆๆๆจิตตกขนาดมาระบายกับฟิคเลยเหรอท่าน...เปิดตัวมากลิ่นรั่วก็ลอยมาแต่ไกล

กลั้นขำแทบตาย อุ้บ!!!...ฮาตอนหนูซือเขมือบช็อคโกแลตอ่ะ ไม่ไหวแย้ว สุดยอด~~~~~~ คิดได้ไงเนี่ย ทูน่าเอ๊ย~~~~~

ว่าแต่ ท่านฮิ คงปวดหัวน่าดู จะลงโทษ แพะรับบาปก็มีอุปสรรคขวางตลอด...ว่าแต่ แบกซือคุงไปในห้องทำงาน อย่าบอกนะว่า จะทำ....=[]=!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด...ม่ายน๊าาาาาาาาาาาาาาาา....(โดนโชซังเอารองเท้าฟาดหัว จะแหกปากไปทำเพื่อ...!?)

มาต่อไวไวนะเงิ้บ โชซัง ปิดเทอมแล้วเจอกัน มารั่วกันให้สาดกระจาย
Author:  Muk! [ 14 Feb 2008, 12:36 ]
Post subject: 
รออ่านต่อค่า ท่านฮิโหดได้ใจมากๆเลยอะ >///<

ว่าแต่ทำไมถึงได้เกลียดช็อคโกแลตขนาดนี้น้า หรือแค่ไม่อยากให้ซือคุงได้ช๊อคโกแลตจากคนอื่นกันแน่ อิอิ
Author:  saoroon [ 14 Feb 2008, 13:02 ]
Post subject: 
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

OoO !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อุ้มเข้าห้อง!!!!!! อุ้มเข้าห้องไปแล้ว

สึนะเอ๋ยไม่รอดแหงๆ ซะล่ะ สวดส่งล่ะกัน

ท่านฮิขากดเลยค่าาาาาา (ยายนี่ --""")
_________________________________________________________
Author:  ansuz [ 14 Feb 2008, 13:09 ]
Post subject: 
อยากอ่านต่อออออออออออ <-ผลที่เกิดทันทีที่อ่านจบตอนนี้

จะเป็นยังไงต่อปาย ทูน่าอยู่ห้องทำงานท่านฮิ2ต่อ2(?) อยากรู้~~~!!!!

รอมาต่อนะจ๊ะ สาธุ อยากอ่านเร็วๆเพิ่มเรี่ยวแรง <-ตอนนี้แมวดำไม่สบายหน้ามืดเป็นระยะเลย TTwTT
Author:  maxwill [ 14 Feb 2008, 13:10 ]
Post subject: 
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Author:  Lynx [ 14 Feb 2008, 13:22 ]
Post subject: 
เอา..มา..ต่อ...เดี๋ยวนี้น้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



T[]T!!!!!


งานนี้ผลสุดท้ายมันก็จะเหมือนกับฟิคเรื่องอื่นๆ ที่ซือคุงเสร็จท่านฮิในห้องทำงานสินะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
Author:  tamago [ 14 Feb 2008, 20:56 ]
Post subject: 
รั่วได้ใจ...สึนะเอ้ยท่าลูกกระเดือกหมดนั้นมีหวัง
เลืดท่วมเหมือนแรมโบ้แน่ลูก

ต่อไวๆนะคร้าบบบบบ

เดียวหมดช้วงแล้วอารมจะขาดห้วง ^__^+
Author:  Leiziar [ 14 Feb 2008, 21:16 ]
Post subject: 
..อะ....อุ้มเข้าห้อง =[]=!!!!
(.....ชิ้ง........)
คิดได้ซีนเดียวจริงๆค่ะ.........

ฮิแอบรั่วพิกลนะคะ.. หายากก!!!
สึนะสภาพช๊อกโกแลตเปื้อนปาก..
ท่านฮิคะ ทำไมไม่เลียยย!!!
// โดนทอนฟ่าแสกกบาล ดับอนาถ..

ตะ แต่..... เข้าห้องแล้วยังไงต่อล่ะค๊าาาาาาาา =[]=!!!!!!~
// สกรีม

จะคิดไปเองเดี๋ยวก็แป้ว.. ดังนั้น... รอตอนหน้าค่ะ......... คึ......
// โบกธง 1827 ให้ไสว~
// กระโดดงับหัวโชซัง =x= ..
Author:  Hi_Bird [ 14 Feb 2008, 21:55 ]
Post subject: 
มาต่อเถอะ

อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ่ะ

น่ารักอ่ะ

อุ้มเข้าห้องเลยท่านฮิ
Page 1 of 9 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/