•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : LA MIA DUCHESSA

Author : ISISNEPTRA (YUKINO...)

Pairing : D18

Rating : PG-13


----------------------------------

Caution : หากมีตัวละครตัวไหนพาดพิงบุคคลจริง และหรือ อาจมีการพาดพิงถึงอำนาจของศาสนจักรอันมีอยู่จริงใสมัยนั้นๆ โปรดกรุณาอภัย เนื่องจากฟิคนี้แต่งขึ้นโดยความพึงใจของไรท์เตอร์ และจะถูกอ่านโดยความพึงใจของรีดเดอร์เช่นกัน ด้วยเจตนาอันดีมิได้ต้องการหลู่เกียรติแต่อย่างใด


Short note : ฟิคนี้พยายามสุดๆเลยนะ แฮ่กๆๆ พรุ่งนี้ไปจิ่วไจ้โกวแล้ว


Warning : RAPE + SM + DARK + ANGSTY + DRAMA + ROMANCE // Rating ของฟิคทั้งหมดมันจะมีตั้งแต่ PG-13 to NC-21 นะคะ

----------------------------------


CAPITOLO PRIMO


ในค่ำคื่นอันมืดมิดเงียบสงัดมีเพียงแสงจันทราที่สาดส่องไปยังที่ต่างๆ ขณะนี้เทพีอาร์เตมิสขับราชรถของนางมากว่าครึ่งค่อนคืนแล้ว แต่กระนั้นก็ยังคงต้องทำหน้าที่ให้แสงสว่างในยามนี้ต่อไป จนกว่าจะส่งต่อหน้าที่บนฟากฟ้าให้พี่ชายฝาแฝดของนางเทพอพอลโลที่จะมอบแสงแดด และความอบอุ่นแก่โลกใบนี้ต่อในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า


ทางตอนเหนือของอิตาลีเขตชายแดนที่มีพื้นที่ติดต่อกับฝรั่งเศสที่มีเทือกเขาแอลป์เป็นปราการทางธรรมชาตินั้นยังคงมีแสงไฟสลัวๆฉายแสงออกมาจากหน้าต่างของโรงเตี๊ยม (INN) ที่ตั้งเรียงรายตลอดสองฝั่งถนนในช่องเขาเพื่อรองรับความต้องการของผู้ที่เดินทางสัญจรผ่านไปมา แน่นอนในโรงเตี๊ยมเหล่านั้นย่อมมีบริการพิเศษถึงห้องให้กับผู้ที่ต้องการหญิงสาวมาช่วยให้ไออุ่นยามค่ำคืน รวมไปถึงเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักเช่นกัน


วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันในฤดูหนาวที่มีหิมะตกจนหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจเลยทีเดียว สำหับเด็กน้อยร่างบอบบางในชุดเก่าๆขาดวิ่นที่ยังคงนั่งตัวสั่นงันงกเพราะความเย็นที่พัดมาบาดผิวกายเปรอะเปื้อนมอมแมม เด็กน้อยไม่มีอาหารตกถึงท้องมาสามวันแล้ว และหวังว่าจะมีคนใจดีหยิบยื่นอาหารมาให้บ้างในขณะที่กำลังซักผ้าสกปรกของโรงเตี๊ยมที่มีมากเท่ากองภูเขาขนาดย่อมๆ


เหตุที่ไม่ได้รับอาหารทั้งๆที่ถูกใช้งานเยี่ยงทาส เพราะเขาดันไปถีบลูกชายเจ้าของโรงเตี๊ยมที่พยายามจะเข้ามาลวมลามเขาเท่านั้น โลกอันแสนโสมมใบนี้ช่างอยุติธรรมเสียจริง เพียงแค่ปกป้องตนเองหากกลับถูกเฆี่ยนตีอย่างทารุณจนเนื้อแตก ซ้ำร้ายยังต้องทำงานโดยไม่มีข้าวกินอีก


หลังจากคิดมาหลายวันจึงได้พยายามหาหนทางหนี ในใจหวังเหลือเกินว่าจะไปหาที่ตายเอาดาบหน้าดีกว่าจมปลักอยู่ในที่แบบนี้ จึงละมือน้อยจากงานตรงหน้าแล้วแอบเดินเลาะโรงเตี๊ยมออกทางด้านหลังไปยังตรอกเล็กข้างๆ เดินอยู่ซักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นพร้อมๆกับรถม้าที่วิ่งผ่านไปคันแล้วคันเล่า


บุคคลที่อยู่ในรถม้าเหล่านั้นเพิ่งกลับจากตลาดประมูลทาสที่เปิดขึ้นอย่างผิดกฏหมายตามรอยต่อของชายแดน เหตุที่รู้เพราะตัวเขาเองก็ถูกซื้อมาด้วยการประมูลจากตลาดนั่นเมื่อราวหนึ่งปีก่อนเช่นกัน ในตอนนั้นก็เป็นคืนที่เหน็บหวานและมีหิมะตกคล้ายกับคืนนี้


ขณะนั้นเด็กน้อยมีอายุเพียง 7 ขวบกำลังยืนตัวสั่นจนฟันกระทบกันเกิดเสียงดังกึกๆ อยู่บนเวทีประมูลทาสที่ถูกสร้างขึ้นอย่างลวกๆ


เด็กชายผู้มีผิวสีงาช้าง เรือนผมและดวงตาสีรัตติกาลเข้าคู่กัน ใครเห็นก็ต้องรู้ว่ามิใช่ชาวตะวันตกเป็นแน่ แต่เหตุใดเขาจึงอยู่ที่นี่ ตัวคนเดียว และกำลังถูกประมูล แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ สิ่งที่จำได้มีเพียงคำพูดสั้นๆของมารดาก่อนตายเท่านั้น


“10 เหรียญทอง...”


“ข้าให้ 15 ...”


“ข้า 30 ...”


“ข้าให้ 35 กับม้าหนึ่งตัว...”


แล้วเมื่อการประมูลจบลงเขาก็ถูกพาตัวมาที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้เกือบหนึ่งปีเต็มๆที่เขาถูกใช้งานเยี่ยงทาส เมื่อทำผิดก็จะถูกเฆียนตีอย่างโหดร้าย และระยะหลังมานี้มีแต่คนพยายามลวนลามเขาจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกๆครั้งพี่สาวใจดีที่ทำงานเป็นสาวเสริฟที่นี่มักจะเป็นคนช่วยเหลือเขาเสมอ


เมื่อสัปดาห์ก่อน มีซินญอร์สูงวัยตัวใหญ่ท่านนึงเรียกเจ้าของโรงเตี๊ยมไปกระซิบกระซาบหลังจากเห็นพี่สาวจากนั้นหล่อนก็ถูกพาตัวไปถอดเสื้อผ้าขัดถูทำความสะอาด แล้ววันรุ่งขึ้นก็กลับลงมาจากห้องพักของซินญอร์ท่านนั้น ด้วยสภาพเนื้อตัวที่เปื้อนเลือดน่ากลัว


เด็กน้อยนึกถึงใบหน้าซีดเซียว ที่ผิวเนื้อมีรอยช้ำ และคำพูดสุดท้ายก่อนที่เขาจะพบว่าพี่สาวคนนั้นแขวนคอตายในวันต่อมา


“เคียวยะ...จงหนีไปซะ...ไปจากนรกแห่งนี้...เจ้าควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้นะ...”


เสียงของพี่สาวยังคงดังก้องอยู่ในหัว เท้าเล็กๆจึงพาร่างของตัวเองเดินออกจากตรอกสู่ถนนเมื่อพ้นตรอกแคบมืดนั้นแล้วก็มีรถม้าอีกคนหนึ่งวิ่งตัดหน้าเขาไป ทำให้ต้องรีบชักเท้ากลับในทันที หิมะที่กองอยู่หน้าตรอกละลายไปบางส่วนเพราะความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากอาคาร เท้าเล็กๆที่เลอะเทอะนั้นจึงลื่นพาร่างกายกระแทกกับผนังไม้จนเกิดเสียงดังขึ้น เจ้าของโรงเตี๊ยมวิ่งออกมาดู พบเด็กที่ซื้อมาด้วยราคาสูงพยายามวิ่งหนี


เจ้าของโรงเตี๊ยมร่างอ้วนวิ่งไล่ตาม ด้วยร่างกายที่อ่อนแอเพราะขาดอาหารมาหลายวัน ทั้งสองขาที่สั้นกว่ามากนั้นจึงถูกไล่ตามจนทันแล้วร่างเล็กก็ถูกกระชากที่ไหล่ให้ล้มลงกับพื้น ในมืออวบนั้นมีไม้เท้าหนาหนักที่เงื้อขึ้นและกำลังจะฟาดลงมาสู่ตัวเขาอีกไม่กี่อึดใจนี้แล้ว


ควับ


ฟุ่บ


เด็กน้อยนั่งหลับตาแน่นมือเล็กทั้งสองกุมศีรษะไว้รอรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น แต่จนแล้วจนรอดกลับไม่รู้สึกถึงแรงที่จะกระแทกลงสู่ตัวเขาเลย จึงได้เงยหน้าขึ้นพบว่าไม้เท้าในมืออวบนั้นกำลังถูกแส้ยาวๆมัดไว้ส่วนเจ้าของโรงเตี๊ยมก็ยืนจ้องไปยังถนนจนหน้าดำหน้าแดง เขาจึงหันไปบ้าง


บุรุษร่างสูงสมส่วนแบบชายชาตรีนั่งอยู่บนหลังม้าสีขาวสะอาดตาคล้ายกับหิมะที่กำลังโปรยปรายอยู่ในขณะนี้ ชายหนุ่มอยู่ในชุดคลุมขนสัตว์สีน้ำตาลอ่อนตัวใหญ่หนาขลิบด้วยเฟอร์ฟูฟ่องสีดำที่ช่วยป้องกันร่างกายจากความหนาวเย็น


ท่านผู้นั้นกำลังปลดฮูดที่คลุมศีรษะออก ทำให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรือนผมสีทองเป็นประกายยาวประบ่าถูกรวบไปข้างหลังด้วยริบบิ้นสีดำเงา ข้างกายยังมีชายอีกคนที่ดูจะแก่กว่าหลายปีบนหลังนางม้าสีน้ำตาลแดง


“เจ้าจะทำอะไร...ปล่อยไม้เท้าข้า...” เจ้าของโรงเตี๊ยมตะคอกน้ำลายพุ่งออกมาจากปาก


“หากข้าไม่ปล่อยเล่า...เจ้าจะทำไมข้า...” ริมฝีปากของชายหนุ่มขยับเอื้อนเอ่ย


“เจ้าคิดจะเฆี่ยนตีเด็กนั่นรึ...เจ้าเฒ่าใจยักษ์...” เสียงดังกังวาลก้องน่าเกรมขามกลบเสียงลมที่หวีดหวิว พลันทำให้เด็กน้อยที่ล้มกองอยู่ที่พื้นอบอุ่นขึ้นมาในใจ



...ราวกับเทพอพอลโลมาโปรดข้า..



...ท่านผู้นี้กำลังจะช่วยข้า...



...ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน...



...ไยจึงหยิบยื่นความเมตตาแก่ข้าเล่า...



“แล้วเจ้าจะทำไม...เด็กนี่ข้าซื้อมา...แต่กลับทำงานไม่ได้เรื่อง...ซ้ำยังจะคิดหนี...หึ...หากข้าจะเฆี่ยนทาสของข้า...เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่ง...ปล่อยไม้เท้าข้าได้แล้ว...” ชายชราร่างใหญ่อวบไปด้วยไขมันส่วนเกินเอ่ยน้ำลายพุ่งออกจากปากอีกครั้งมือพยายามรั้งไม้เท้ากลับมา


ควับ


เคร้ง


มือของชายหนุ่มตวัดเพียงเล็กน้อยแส้ที่มัดไม้เท้าอยู่กระตุกดึงเอาไม้หนานั้นหลุดจากมือเจ้าของโรงเตี๊ยมกระเด็นไปในตรอกมืดมิด และคงกระทบถูกอะไรบางอย่างจึงเกิดเสียงดังตามมา


“หึ...เช่นนั้นข้าขอซื้อเด็กนี่จากเจ้าแล้วกัน...” แล้วโยนเหรียญทองให้หนึ่งถุงใหญ่


“เท่าไหร่ข้าก็ไม่ขาย...เด็กนี่หายากราคาแพงลิบลิ่ว...อย่างน้อยๆต้อง 2 ถุง...” ตาแก่เริ่มโก่งค่าตัวทันที


“หึ...นั่นหน่ะเป็นค่าที่เจ้าเลี้ยงดูเด็กนี่อย่างทารุณ...ค่าตัวเด็กคือสิ่งนี้...” พูดจบก็เอามือสอดเข้าไปในเสื้อคลุมหยิบถุงใบนึงขึ้นมานิ้วเรียวในถุงมือล้วงลงไปเมื่อดึงกลับออกมากลับเป็นทับทิมน้ำงามเม็ดโตเท่าไข่ไก่ป่า แล้วโยนลงที่พื้น


“คงพอใจเจ้าสินะ...” สิ้นเสียงชายหนุ่มก็กระโดดลงจากหลังม้า


“พอขอรับ...เกินพอเลยขอรับ...มิโอ ซินญอร์...” ความโลภไม่มีที่สิ้นสุดครอบงำคนมามากแล้วตาแก่คนนี้ก็แค่เหยื่อของมาม่อน ปีศาจประจำความละโมบที่คอยเกาะกินจิตใจเท่านั้น


(มิโอ หรือ เมียว ซินญอร์ ในภาษาอิตาลีก็หมายถึง มายลอร์ดนั่นแหละค่ะ)


“จะดีรึขอรับ...มิโอ ซินญอร์...หากใครรู้เข้าว่าท่าน...” ชายบนหลังม้าอีกคนพูดขึ้นแต่ถูกชายหนุ่มขัดขึ้นเสียก่อน


“หยุดพูดได้แล้วโรมาริโอ้...เจ้าจะให้ข้าปล่อยเด็กที่น่าสงสารนี่ให้ถูกทุบตีจนตายกลางหิมะงั้นรึ...”


ชายหนุ่มผมสีทองสง่าเดินเข้ามาหาเด็กน้อยนั้นอุ้มขึ้นหลังม้าของตนเองก่อนจะกระโดดตามขึ้นไปผ้าคลุมขนสัตว์อ่อนนุ่มสบัดขึ้นแล้วตกลงมาห่อหุ้มร่างชายหนุ่มกับเด็กน้อยไว้ภายใน จากนั้นม้าทั้งสองตัวก็พาคนบนหลังของมันออกเดินทางต่อทันที



...อา...



...ช่างอบอุ่นเหลือเกิน...



...เป็นเพราะเสื้อคลุมขนสัตว์ราคาแพงนี่...



...หรือไอร้อนจากร่างกายของท่านผู้นี้กันนะ...



...นี่คงไม่ใช่ความฝันสินะขอรับ...



...ที่ข้าได้หลุดพ้นจากนรกแห่งนั้นแล้ว...



เด็กน้อยคิดในใจก่อนจะเอนหลังพิงร่างชายหนุ่มเบื้องหลังแล้วหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนโดยไม่รู้เลยว่าบัดนี้มือหนาทั้งสองที่เคยยึดจับบังเหียนนั้นผละออกข้างหนึ่งเพื่อโอบเอวคอดกิ่วนั้นไว้ แต่ชายหนุ่มคิดอย่างไรที่ซื้อเด็กน้อยที่ร่างกายอ่อนแอมาด้วยราคาอันสูงลิ่วเช่นนี้



...อา...



...แม้จะมอมแมมไปบ้าง...



...แต่หากจับมาขัดสีให้สะอาดสะอ้านแล้ว...



...คงจักเห็นเนื้อแท้ที่งดงามเป็นแน่...



...แม้จะยังเยาว์อยู่มากนัก...



...แต่ก็เป็นเด็กสาวที่น่ารักมากจริงๆ...







(*[ ]*) << หน้าของไรท์เตอร์ (ทำคนตกใจสงสัยกันไปนะคะมาอีดิธให้)


----------

TBC

พี่โน่ซื้อมาเพราะอะไร

เพราะอะไร

เพราะอะไร

แม่ยกรู้ใช่มั้ยคะ

55555

ไม่ได้ตัดดังฉับหรอกนะ

กลับมาแล้วจะมาอัพให้

ตกใจตรงอีโมชั่นบรรทัดสุดท้าย....
พี่โน่นึกว่าน้องฮิเป็นเด็กผู้หญิงรึนี่... ไม่แปลก ออกจะน่ารักขาวสวยขนาดนั้น หึหึ

ตอนขี่ม้าขาวมาช่วยนี่มาดพระเอกมากกกกกกกกก เสี่ยโน่ทุ่มทุนเพ่อน้องฮิ..
รอม้ามืดนะครับ หึหึ...

โน่กินเด็กOwOb แสยะยิ้มหึหึหึหึหึ

เจ่เจ้อ่า....ต่อเลยนะต่อๆๆๆๆ เขย่าคอ T.Tแงง น้องฮิเด็กหญิงสินะ น้องฮิเป็นผู้หญิงๆๆ

ไม่ไหวแล้วววววววววววววว
อร๊ากกกกกก!!!

เจ่เจ้ครับ... เกินบรรยายแล้วครับ...
หัวใจโชตะดวงน้อยๆของผมลอยลิบลิ่วแล้ว...
โฮกกกฮากกกก (โดนตบข้อหาสติแตก)

อิโน่ ฉันรุ้นะว่าแกหวังอะไร!! (อ่อพวกเดียวกัน?)
น่ารักอย่างนี้ใครจะอดใจไหวจริงมั้ยฮะ~

มาต่อเร็วๆนะครับเจ่เจ้
แนนล่ะปลื้มมมมม /กอดหมับ

เด็กสาว....

ตกใจอีโมตอนสุดท้ายเช่นกันค่ะ555+

เคียวยะเด็กน้อยยยยยยยยพรากผู้เยาว์อร๊างงงงง


ต่อเร็วๆนะคะสนุกมากเลย^[]^

แว้กกกกก ตกใจบรรทัดสุดท้ายเช่นเดียวกับทุกท่าน

โน่เปิดตัวมาเป็นพระเอกขี่ม้าขาว

แต่เดี๋ยวคงอดใจไม่ไหวกดเคียวยะก่อนอ่ะดิ่

งานนี้พรากผู้เยาว์เห็นๆครับพี่น้อง

กร๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

ทีแรกนะ โน่เท่มาก เท่จริงๆ เท่แบบขาดใจทำเอาคนอ่านแทบปลื้มลืมชีวิต

แล้วทำไม ..ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้

ทำเอาหลุดหัวเราะเลยอ่ะ จากยิ้มๆในความเท่ กลายเป็นกร๊ากเพราะความบื้อ

ดูเป็นเด็กผู้หญิงเรอะ!?

ถึงจะบื้อยังไง แต่ตอนกอดไม่รู้รึไงว่าหนูน้อยหน้าสวยน่ะ!?

เรื่องนี้ท่านฮิดูหน่อมแน้ม น่ารัก น่าสงสาร น่าประมูลกลับมาบ้านจริงๆเลย

หวังว่าคงไม่ออกลายราชินีในตอนท้ายนะคะ (ถึงจะชอบแบบท่านราชินี แต่หน่อมแน้มหนูก็ชอบนะ)

จะรออ่านค่ะ

อึ้งที่สุดจากทั้งบทคือบรรทัดสุดท้ายเนี่ยแหละ55555

ว่าแต่อีโมตอนสุดท้ายนั่นเป็นหน้าของท่านผู้แต่งหรือหน้าของท่านโน่กันแน่??= =;:

พ่อม้าเข้าใจผิดสุดๆกับความน่ารักของน้องฮิ อย่างนี้..โน่ก็พรากผู้เยาว์อีกแล้วน่ะสิ?

รอตอนต่อไปฮะ><

โน่นี่พระเอกขี่ม้าขาวโฮกกกกกกกกกกกก~!!

โน่คิดว่าน้องฮิเป็นผู้หญิงหรอ!! แต่ว่าน้องฮิเขาสวยนี่นา ฮรั๊งงส์

น้องฮิเซ็กซี่ เฮียโน่มาดเท่สุดๆๆ อร๊าย

โน่ไม่ว่าเรื่องไหนก็กินเด็กสินะฮะเจ่เจ้

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกรักม้าขาวว

รัก D18

เอิ่ม

ขยันอะนะ

ม่ายย

แค่รู้สึกว่า

อยากอัพก่อนไปเท่านั้นเองนะ

ตอบเม้นกันก่อนตามประสา

----------

>>> MybodyKiss

ไม่ได้senseแย่นะ

แต่เคียวยะน่ารักจริงๆ

ถูกต้องค่า

นี่คือฟิคย้อนยุค

>>> onimizu_382

ฮา

นั่นหน้าเจ้เองแหละ

ไม่แปลกหรอกเนอะ

ทุ่มทุนสุดๆเลยหล่ะ

>>> ~So~Kiss~

หยุดเขย่าคอเจ้ได้แล้ว

เจ้จะได้อัพต่อ

//แค่กๆๆ

ฮา

เดี๋ยวอ่านไปก็จะรู้

>>> Windiizz

ฮา

พลังโชตะของเจ้ก็พุ่งปรี๊ดเช่นกัน

หุๆๆๆๆ

พวกเรารู้เพราะเราพวกเดียวกัน

55555

ขนาดนั้นเลยรึ

อะจ่ะ

//กอดตอบแนน (แอบเนียน ฮาาาา)

>>> kotami

//กอดตอบ (เนียนอีกรอบแล้ว)

เคลิ้มไปก่อน

เดี๋ยวพอเห็นความจริงแล้วจะเคลิ้มกว่านี้

55555

ตอนแรกกะว่างั้นแหละแต่มันอดใจไม่ไหว แล้วยังมีสิ่งยั่วยุจากเม้น ทั้งหลายด้วย

ก็เลยลงเอยที่ว่า

เจ้มาต่อมันวันนี้เลยไง

อา

เรื่องกอดเจ้ให้ตายคาอก (ที่ไม่มี)

ต๊ะไว้ก่อนเดี๋ยวกลับมาแล้วจะมาทวงนะจ๊ะ

ยางงงไม่ได้ออกแนวน้านนนน

>>> seisan

ได้พรากแน่นอนค่ะ

แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

>>> mikey

หุๆๆๆ

ยังก่อนจ้า

ยังมิใช่เพลานี้

>>> ALS

55555

โน่มันเท่ห์อยู่แล้วนี่นา

อา

พี่โน่

//ส่งสายตาเคลิ้มๆ

ฮา

มันไม่ได้บื้อ

แต่เคียวยะดูเหมือนจริงๆ

>>> fzeblackshadow

หึๆๆ

อันนั้นไม่รู้

เพราะยังแต่งไม่จบ

>>> AnxiouS

แน่นอนโน่หน่ะมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการกินเด็กนะ

ม้าขาวหรือม้าดำ ก็เป็นม้าของน้องฮิ

ฮา

----------

Title : LA MIA DUCHESSA

Author : ISISNEPTRA (YUKINO...)

Pairing : D18

Rating : PG-13


----------------------------------

Caution : หากมีตัวละครตัวไหนพาดพิงบุคคลจริง และหรือ อาจมีการพาดพิงถึงอำนาจของศาสนจักรอันมีอยู่จริงใสมัยนั้นๆ โปรดกรุณาอภัย เนื่องจากฟิคนี้แต่งขึ้นโดยความพึงใจของไรท์เตอร์ และจะถูกอ่านโดยความพึงใจของรีดเดอร์เช่นกัน ด้วยเจตนาอันดีมิได้ต้องการหลู่เกียรติแต่อย่างใด


Warning : RAPE + SM + DARK + ANGSTY + DRAMA + ROMANCE // Rating ของฟิคทั้งหมดมันจะมีตั้งแต่ PG-13 to NC-21 นะคะ


Short note : ข้าทนเสียงเพรียกจากความมืดมิดหาได้ไม่ จึงได้มาอัพ

----------------------------------


CAPITOLO SECONDO


เมื่อกลับมาถึงเรือนหลังงามที่เรียกว่าวิลล่าแล้ว เหล่าผู้รับใช้ก็วิ่งออกมาเข้าแถวรอรับทันที แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเจ้านายหนุ่มอุ้มร่างเด็กลงมาจากหลังม้าด้วย


“มะ...มิโอ ซินญอร์...เด็กคนนี้...” แม่บ้านที่อาวุโสที่สุดรับเด็กคนนั้นมาจากอ้อมแขนของเจ้านายหนุ่มของตนเด็กน้อยเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นแล้ว


“พาเด็กคนนี้ไปทำความสะอาด...เตรียมห้องอาบน้ำให้ข้าด้วย...” สั่งเสร็จก็ก้าวเดินเข้าไปในวิลล่าหรูหราที่ใช้เป็นเรือนพักผ่อนยามถึงฤดูล่าสัตว์ หรือยามที่ต้องการจะหลีกหนีสังคมชั้นสูงที่น่ารังเกียจในเมือง


“เจ้าค่ะ...มิโอ ซินญอร์...” เหล่าคนใช้รับคำแล้วรีบไปเตรียมสิ่งที่เจ้านายต้องการทันที


“ท่านพ่อบ้านคะ...เอ่อ...ข้าเองก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของท่านดยุคหรอกนะคะ...เพียงแต่เด็กคนนี้...เหตุใดจึง...” หญิงสูงวัยถามชายที่ถูกเรียกว่าโรมาริโอ้


(คำว่าดยุคในภาษาอิตาลีจริงๆแล้วต้องอ่านว่า ดูก้า ค่ะแต่ที่ใช้คำนี้เพราะเราจะรู้จักกันมากกว่า)


“เด็กคนนี้หน่ะ...จะถูกเฆี่ยนตีอย่างโหดร้ายอยู่รอมร่อแล้ว...ท่านดยุคดีโน่จึงยื่นมือเข้าช่วย...” พ่อบ้านตอบ


“แต่หากท่านดยุคไม่ถูกใจก็คงไม่พากลับมาด้วยเช่นนี้...จริงรึไม่ท่านพ่อบ้าน...”


“มันก็จริงดังเจ้าว่า...เฟียร่า...นายของเราเพิ่งจะอายุ 18...จะให้ตัดสินใจอย่างที่สมควรแก่ฐานะนั้น...ก็เห็นจะยาก...ยิ่งเจอของถูกใจเยี่ยงนี้...ข้าก็ไม่รู้จะพูดเช่นไร...” พ่อบ้านตอบท่าทางเหนื่อยใจ


“เฮ้อ...เอาหล่ะเช่นนั้น...ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำอุ่นๆก่อนนะสาวน้อย...” หญิงสูงวัยจูงเด็กน้อยเข้าไป เด็กน้อยทำหน้างุนงง



...นี่...



...ไยจึงเรียกข้าว่าสาวน้อยเล่า...



...ข้ามีชื่อนะ...



ระหว่างที่ชายหนุ่มเจ้าของวิลล่ากำลังจะลงไปแช่น้ำอุ่นในอ่างอันใหญ่โต ก็ได้ยินเสียงอึกทึกหวีดร้องโวยวายจึงรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นสวมแล้ววิ่งออกไปดู พบเด็กน้อยที่เขาพามากำลังหันรีหันขวางหน้าตาตื่นตระหนก พอเห็นเขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที ใบหน้าเลอะเปื้อนมีน้ำตาไหลอาบอยู่แล้วก็โผเข้ากอดเอวชายหนุ่มไว้


“เกิดอะไรขึ้น...” ดยุคอ่อนวัยหล่อเหลาถามสาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบตามเด็กมา


“คือ...เด็กคนนี้เจ้าค่ะมิโอ ซินญอร์...ไม่ยอมให้ถอดเสื้อผ้าเลยเจ้าค่ะ...ทำท่าหวาดกลัว...แล้วก็เอาแต่ตะโกนว่า...ข้าไม่อยากตาย...อย่าทำข้าตลอดเลยเจ้าค่ะ...ข้าต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะที่จับไว้ไม่อยู่...ทำให้มิโอ ซินญอร์...เปรอะเปื้อนไปหมดเลย...” สาวใช้ก้มหัวลงโค้งแล้วโค้งอีกระหว่างตอบ


“เฮ้อ...เอาเถอะ...พวกเจ้าเตรียมเสื้อผ้าให้เด็กนี่แล้วไปพักเถอะ...เด็กคนนี้ข้าจะจัดการเองแล้วกัน...” ว่าแล้วก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นพาเดินไปที่ห้องอาบน้ำของตนเอง จากนั้นจึงปล่อยร่างเล็กลง


“ทำไมเจ้าจึงไม่ยอมให้ถอดเสื้อผ้ารึ...หืมม...” ชายหนุ่มคุกเข่าลงใบหน้าคมเข้มอยู่ระดับเดียวกับดวงหน้าหวานที่มอมแมม


“ถ้า...ถ้าข้าถอดข้าจะตาย...เหมือนพี่สาวคนนั้น...ฮืออๆๆๆ...พี่สาวถูกจับถอดเสื้อผ้า...พอตอนเช้าก็เปื้อนเลือดไปทั้งตัว...แล้วก็ห้อยอยู่บนคานห้องอีก...ฮืออๆๆ...ข้าไม่อยากตายเหมือนพี่สาว...ฮืออๆๆๆ...”


“ไม่หรอกนะ...อยู่ที่นี่เจ้าจะไม่เป็นไร...เพราะข้ามิยอมให้เป็นเช่นนั้น...ข้าจะมิยอมให้ใครสร้างความเจ็บปวดแก่เจ้า...”


“ข้าให้คำมั่นแก่เจ้า...” เขายิ้มให้เด็กน้อยอย่างใจดี


“ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลยนี่นะ...ข้าชื่อดีโน่...ดีโน่ เดล คาวัลโลเน่...เป็นดยุคแห่งคาวัลโลเน่รุ่นที่ 10 และเป็นเจ้าของที่นี่ด้วย...”


“เจ้าหล่ะเด็กน้อย...”


“ขะ...ข้าชื่อเคียวยะ...ฮะ...เอ่อ...ฮิ...ฮิบาริ เคียวยะ...” เด็กน้อยเอ่ยอย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่เพราะไม่ได้เอ่ยชื่อตัวเองมานานแล้ว


“หืม...เป็นชื่อที่แปลกมาก...ไม่ใช่คนอิตาลีหรือฝรั่งเศสสินะ...” เขาถาม


“ตะวันออกไกล...ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย...ท่านแม่ของข้าบอกเช่นนั้นก่อนจะตาย...”


“งั้นเหรอ...มิน่าเจ้าถึงดูแปลกจากคนอื่นๆ...น่ารักมากกว่าเด็กคนอื่นๆที่ข้าเคยพบมา...” ว่าแล้วก็ยิ่นหน้าไปจุมพิตริมฝีปากเล็กๆนั่นแผ่วเบาราวกับปีกผีเสื้อปัดผ่าน แต่ก็ทำให้ร่างเล็กแม้จะมอมแมมไปบ้าง ก็ยังเห็นได้ชัดว่าใบหน้าแดงเรื่อ จะเพราะเขินอายที่ถูกชม หรือจะเพราะความร้อนที่ถูกจูบก็มิอาจรู้ได้


“หึๆๆ...หากเจ้าไม่ถอดเสื้อก็จะอาบน้ำไม่ได้...หากเจ้าไม่อาบน้ำตัวเจ้าจะเหม็น...แล้วหากตัวเจ้าเหม็นข้าคงให้เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกนะ...”


“แต่ข้ากลัว...” ร่างเล็กเริ่มเดินถอยหลังแววตาหวาดกลัว


“...มิมีสิ่งใดที่เจ้าต้องหวาดกลัว...ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นแล้วกันว่ามันไม่มีอันตราย...” พูดจบก็หันหลังถอดเสื้อคลุมออกแผ่นหลังเปล่าเปลือยไม่มีอาภรณ์ภายในเสื้อคลุมซักชิ้น


“อืมมม...อุ่นสบาย...เจ้าหน่ะไม่อยากลงมาบ้างรึ...” ชายหนุ่มเดินลงอ่างน้ำลดร่างนั่งลงจมอยู่ในน้ำจนถึงหน้าอกแกร่ง พลางคว้าฟองน้ำมาซับน้ำอุ่นๆแล้วปาดถูร่างกายตนเอง


ร่างเล็กในชุดขาดวิ่นหลังจากเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นจึงเริ่มถอดเสื้อผ้าบ้าง พอได้ยินเสียงสวบสาบเท่านั้นแหละจึงได้ยิ้มพรายแล้วหันไปมอง โดยที่เด็กน้อยไม่ได้รู้ตัวเลย



...นั่นมัน...



...นี่ข้ามองผิดไปรึ...



...เรือนร่างที่แสนจะงดงาม...



...ผิวสีงาช้างที่หาได้ยากยิ่ง...



...แต่ไอ้ตรงนั้น...



...มันเหมือนของข้าตอนเด็กๆเลยนี่นา...




(^[ ]^ หน้าไรท์เตอร์ //ฮาาาา)



คิดแล้วก็แทบอยากจะมุดน้ำหนีความอับอายที่ไปคิดว่าเด็กชายคนนี้เป็นสาวน้อยน่ารัก แต่ร่างเล็กนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆหย่อนตัวเองลงในน้ำ แล้วก็ลื่นตกลงไปเพราะไม่เคยชิน มือหนาเอื้อมออกไปโดยไม่รู้ตัวหวังจะคว้าร่างนั้นไว้ แต่เด็กชายที่มีขนาดตัวเล็กกว่าเด็กในวัยเดียวกันนั้นกลับโผล่ขึ้นมาเสียก่อน


มือน้อยลูบถูใบหน้าเพื่อไล่น้ำออกจากตาและจมูก น้ำอุ่นจึงช่วยชะล้างคราบสกปรกมอมแมมออก ดวงหน้าหวานสบัดเงยขึ้น หยาดน้ำใสๆหยดไหลลงจากเรือนผมสีรัตติกาลสู่ใบหน้า ลำคอ และหน้าอกบางเล็กนั่น ทำเอาชายหนุ่มต้องรีบเปลี่ยนความคิดใหม่ทันที มุมปากมีรอยยิ้มเหยียดขึ้นเล็กน้อย ราวกับพึงพอใจ



...จะว่าไปก็ไม่เลว...



...แต่ยังเยาว์เกินไปนัก..



...รอให้โตกว่านี้เสียก่อน...



...รอจนผลไม้นี้สุกงอมหอมหวาน...



...คงจะมอบความสุขสมยามค่ำคืนให้ข้าได้ไม่น้อยเลย...



...ระหว่างนี้คงต้องขอละเลียดดอมดมชิมรสไปซักเล็กน้อยก่อนหล่ะนะ...



เมื่อคิดจบก็เดินเข้าไปหาเด็กชายตัวเล็กแสนหวานทันที ฟองน้ำในมือจุ่มลงในน้ำแล้วคว้าร่างเล็กนั้นให้มาคร่อมที่ขาข้างหนึ่งทำเอาเด็กน้อยงุนงง ก่อนจะยกฟองน้ำขึ้นเหนือศีรษะสีเข้มแล้วบีบไล่น้ำลงสู่เรือนร่างบอบบาง


เด็กชายแทบสำลักจึงเอามือปัดปาดน้ำบนใบหน้าออก การขยับกายแต่ละครั้งทำให้บั้นท้ายเสียดสีกับต้นขาแกร่งใต้น้ำ ปฏิกิริยาของเด็กน้อยทำให้ร่างสูงต้องชะงักงัน



...ช่างงดงาม...



...ช่างยั่วยวน...



...ผลไม้ต้องห้ามที่แสนยวนใจ...



....ซักวันหนึ่งเถิด...



ความร้อนในกายร่างสูงจึงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง กว่าจะชำระกายให้เด็กชายเสร็จก็ทำเอาชายหนุ่มต้องเอ่ยปาก


“เจ้าใส่เสื้อผ้าตรงนั้น...แล้วออกไปก่อน...” สิ้นเสียงเด็กชายก็ทำหน้างุนงงอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างร่าเริง แม้จะไม่เข้าใจนักแต่ก็ยินดีเหลือเกินที่มีคนใจดีกับเขา


หลังจากที่เด็กชายเจ้าของนามแปลกประหลาดออกไปแล้วมือหนาก็เลื่อนลงกอบกุมท่อนเนื้ออ่อนไหวที่ปวดตุบอยู่ใต้น้ำก่อนจะขยับมือรูดปรนเปรอตนเองโดนจินตนาการไปว่าเป็นร่างเล็กนั้นที่คร่อมทับเขาแล้วครอบครองแก่นกายด้วยช่องทางที่แสนจะอบอุ่นชุ่มชื้น


จนกระทั่งไม่อาจจินตนาการไปไกลกว่านี้อีกร่างสูงสบัดศีรษะแหงนเงยทอดถอนใจหอบพร่า แล้วปลดปล่อยน้ำขุ่นๆออกมาจากร่างตนเองสู่อ่างน้ำอุ่นที่ตนเองแช่อยู่ ชายหนุ่มยิ้มออกมา



...ตอนนี้คงทำได้เพียงเท่านี้แหละนะ...



...แต่ต่อไปเจ้าจะต้องเป็นของข้า...



...เป็นของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น...



...ข้าจะกักขังเจ้า...



...ด้วยร่างกายของข้า...



...เจ้าจะกลายเป็นนกที่ยินดีอยู่ในกรง...



...นกน้อยที่แสนเร่าร้อน...



...ยามอยู่ใต้ร่างข้า...



...เจ้าจะต้องดิ้นเร้า บิดกายอย่างสุขสม...



...และแน่นอน เจ้าจะต้องมอบความสุขแก่ข้าเช่นกัน...



“เป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ...” ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาอีกครั้งใส่ทูนิคตัวหลวมโคร่งเห็นหน้าอกขาวแสนเย้ายวน ทำเอาท่านดยุคต้องรีบหันหน้าหนีทันที


(อ่า...บางคนอาจสงสัย...ทูนิคคืออะไร...เป็นเสื้อเจ้าค่ะ อาจเป็นคอกลม หรือคอวีที่คอเสื้ออาจมีการตกแต่งด้วยการผ่าลงมาที่หน้าอกเล็กน้อย ปักดิ้นเงินหรือดิ้นทอง ที่แขนอาจทำปลอยชายปกติ หรือบางครั้งก็ทำเป็นระบายพู่ๆ ประดับลูกไม้พองๆ มีหลายสีแต่ส่วนใหญ่มักเป็นสีเทาตั้งแต่เทาอ่อนไปจนถึงเทาเข้ม และสีขาว เป็นต้นค่ะ ก็ใช้เป็นเสื้อที่ใส่กันตามปกติ แต่หากเข้างานสังคม หรือสภาจะต้องมีเสื้อคลุมทับอีกตัวเหมือนสูทนะคะ)


“ไม่เป็นไรข้ากำลังจะขึ้นพอดี...เจ้าไปรอข้าข้างนอกเถอะ...” หลังจากเด็กชายได้ยินเสียงสั่งก็วิ่งออกไปรอด้านนอก ชายหนุ่มก็ขึ้นจากน้ำแล้วสวมทูนิคสีขาวหม่นตามด้วยอาภรณ์เบื้องล่างก่อนจะตามเด็กน้อยออกไป


เมื่อชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าเด็กชายนั่งคุดคู้พิงกำแพงดวงตาหรี่ปรือราวกับง่วงงุ่นเหลือเกิน แม้จะสะอาดสะอ้านแล้วแต่ก็ยังซีดเซียวอยู่มากนักจนชายหนุ่มต้องส่ายศีรษะก่อนจะหันมองร่างเล็กๆนั้นเพราะได้ยินเสียงบางอย่าง


จ๊อกกกกก


เด็กชายเงยหน้าขึ้นยิ้มแห้งๆ ใบหน้าแดงเรื่ออับอายเพราะเสียงออกมาจากร่างกายของตน


“โรมาริโอ้...” สิ้นเสียงชายสูงวัยก็เดินออกจากมุมอาคารมาหาทันที


“ช่วยไปหาอะไรให้เด็กนี่รองท้องก่อนเถิด...ดูท่าจะไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้ว...เอาขึ้นไปที่ห้องของข้าแล้วกัน...”


“จะดีรึขอรับ...เด็กนี่ให้เป็นแค่เด็กรับใช้ในครัวก็คง...” ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดขึ้น


“ข้าจะให้เด็กนี่เป็นต้นห้องส่วนตัวของข้า...คืนนี้ให้พักห้องข้าไปก่อน...พรุ่งนี้ค่อยให้ใครไปจัดห้องข้างๆให้เด็กคนนี้ด้วย...” ชายหนุ่มหันมากล่าว


“แต่ห้องนั้น...เป็นห้องของมารดาท่านนะขอรับ...มิโอ ซินญอร์...”


“แต่ท่านตายไปแล้ว...เจ้าเองก็รู้...คำสาปประจำตระกูลนั่น...ข้าถึงได้ให้ดีเอโก้เป็นทายาทต่อจากข้า...เพราะมันสามารถมีลูกชายได้...” เสียงขุ่นกัดฟันตอบ


“ทราบแล้วขอรับ...ข้าจะจัดการตามประสงค์ของท่าน...มิโอ ซินญอร์...” พ่อบ้านตอบกลับมาก่อนจะเดินหายไป


“เจ้าจะนอนในที่แบบนี้มิได้...” ว่าแล้วก็ช้อนร่างเบาหวิวแนบอกพาไปยังห้องนอนของตนเอง


เมื่อถึงห้องนอนที่เป็นที่พังพิงของเจ้าของวิลล่าแห่งนี้ชายหนุ่มก็ให้ร่างเล็กนั่งที่โซฟาแล้วเริ่มสั่งสอนเด็กน้อยทันที


“ต่อจากนี้ไปเจ้าจะต้องเป็นต้นห้องของข้า...คอยดูแลเรื่องเสื้อผ้า เครื่องปรุง น้ำอาบ อาหาร และทุกความปรารถนาของข้า...เจ้าจะต้องเป็นผู้ตอบสนอง...เข้าใจมั้ย...” สิ้นคำพูดที่เนิบช้าดวงตาสีอำพันเชื่อมแฟงความนัยลึกล้ำนั้นเด็กชายต้องเอียงคอแล้วทำหน้างุนงง


“...เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าข้าจะสอนเจ้าเองแล้วกัน...ว่าเจ้าต้องทำอะไรบ้าง...อยู่ที่นี่เจ้าต้องทำงาน...รับใช้ข้า...จงรักภักดีต่อข้า...ทุกอย่างของเจ้าแม้แต่หัวใจของเจ้าก็เป็นของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น...เท่านี้คงเข้าใจนะ...” เด็กน้อยพยักหน้าพอจะเข้าใจอยู่บ้างว่าชายคนนี้จะมาเป็นนายใหม่ของเขา


“เวลาตอบรับข้าให้กล่าวว่า...ขอรับมิโอ ซินญอร์...” สิ้นเสียงเด็กน้อยรีบทำตามอย่างกระตือรือร้น


ก๊อกๆๆ


“ขอรับมิโอ ซินญอร์...” ดวงตาสีรัตติกาลมองตรงไปยังใบหน้าของเจ้านายใหม่ ที่กำลังเดินไปยังประตูตามเสียงเคาะ



...ต่อจากนี้ไป...



...ท่านคือนายของข้า...



...นายท่านที่ช่วยข้ามาจากนรกแห่งนั้น...



...นายท่านผู้แสนใจดีและอ่อนโยน...



...ข้าจะทำให้ทุกความปรารถนา...



...เป็นไปตามที่นายท่านต้องการเองขอรับ...



“ดีมาก...เคียวยะ...” ชายหนุ่มตอบรับท่าทีของเด็กชายแล้วยกถาดอาหารมาจากมือพ่อบ้าน


“ขอบใจโรมาริโอ้...เจ้าไปพักได้แล้ว...” สิ้นคำพ่อบ้านสูงวัยก็โค้งให้อย่างสุภาพไร้คำพูดแล้วเดินจากไป


“กินซะสิ...น่าจะพอช่วยให้ท้องเจ้าหายหิวได้...” พูดจบก็มองดวงหน้าที่ซับสีเลือดอับอายเพราะเสียงท้องที่ดังคร่ำครวญอยู่ตลอดเวลานั่น


“หึๆๆๆ...ไม่ต้องอายไปหรอก...เจ้าต้องกินให้อิ่มท้องถึงจะมีแรงทำงานรับใช้ข้าไหว...ข้าค่อนข้างจะเรื่องมากอยู่พอตัวเชียว...หึๆๆ...” แล้วก็นั่งมองเด็กน้อยหน้าหวานทานอาหารที่มีไม่มากนักอย่างเอร็ดอร่อย แต่มิได้มูมมามเหมือนเด็กข้างถนนทั่วไป



...คงเป็นเพราะ...



...โลหิตที่พ่อแม่เจ้าถ่ายทอดให้...



...มิใช่พวกต่ำสกุลเป็นแน่...



...เจ้าจึงได้มีกิริยามารยาทแม้จะมิเคยถูกสั่งสอน...



...และมีร่างกายที่ยั่วยวนใจข้าเช่นนี้...



...เมื่อใดที่ข้ามั่นใจว่าเจ้าพร้อม...



...ข้าจะพรากความบริสุทธ์ผุดผ่องนี้ไป...



...แล้วเจ้าจะต้องมอบให้ข้าอย่างยินดี...


--------------------

TBC

ข้ามาอัพให้แล้วนะน้องๆ

หวังว่าคงสูบกันอย่างพออกพอใจ

วันใดที่ข้ากลับมาหวังใจอย่างยิ่งว่าจะเห็นหัวกระทู้สีแดงนะ

ถ้าผมเป็นโน่ผมนี่โคตรเต็มใจเลยละ 555555+

(ผมพูดอะไรออกไป)

โน่นายตาฝาดหน่ะๆ

นายตาฝาดไปเอง

ช่วงนี้คือช่วงสุดแสนทรมาณของโน่

อดทนไว้

นั่นเด็กนะถึงปกติจะกินเด็กอยู่แล้วก็เถอะ

ไว้โตอีกนิด

จะกดจะกอดก็ตามสะดวก คึหึหึ

ตบตีๆๆๆๆ แอร๋ยๆๆๆ แอร๋งๆๆๆ .....เด็กน่ากิน โน่ ส่อแววดาร์ดมาแต่ไกล จริงๆ