•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Valentine by Angobaleno
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Sknurtgpokg
Pairing : LR or other?
Summary : ดอกไม้ ความรัก และวาเลนไทน์
Warning : มันเป็นแค่แฟนฟิก



Valentine by Angobaleno
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Sknurtgpokg


...กลิ่นหอมละมุลอบอวลต้อนรับวันวาเลนไทน์ เสียงแซ่เซ้งแข่งกระซิบกับบอกรักของกุหลาบหลากสี สีแดงสดบอกรักนิรันทร์ สีขาวสื่อรักบริสุทธิ์ สีชมพูหมายรักโรแมนติก และสีเหลืองคงไว้ซึ่งมิตรภาพ หืม!? อะไรน่ะ คุณคงไม่คิดว่าเวทีบอกรักจะหยุดอยู่แค่เจ้าหลาบสิน่ะ? ดูสิเจ้าทิวลิปที่คิดจะแย่งานเรดโรส ไหงจะคาร์เนชั่นที่อยากจะบอกว่าคุณยังอยู่ในหัวใจฉันเสมอ และนั่นเจ้าทานตะวันสีทองที่เทิดทูนความรักไว้ยิ่งชีพ แล้ววาเลนไทน์นี้คุณจะเลือกดอกไม้ดอกไหนสื่อความในใจแทนคุณ...



ถุย!

น้ำเหลวใสและแฉะเหม็บลงบนกลีบคาร์เนชั่นสีชมพู สีหน้าเหวอของเจ้าของแผงดอกไม้สดตามด้วยคำหยาบที่พ่นพรวดออกมาจากปาก แต่ก็ไม่สามารถกระตุกหน้าเหม็นบูดของคนทำได้

ฝ่ามือหนายกขึ้นแนบปีกหมวกสีดำก่อนกดจนปิดหน้า เจ้ากิ้งก่าคาเมเลออนตัวจิ๋วไต่ลงมาเกาะที่หัวไหล่ นัยน์ตาสีนิลจับโฟกัสอยู่ที่สองคู่รักหนุ่มสาว ณ ร้านกาแฟที่หัวมุมถนนด้านตรงข้าม กุหลาบแดงช่อใหญ่ในมือฝ่ายชายส่งถึงมือฝ่ายหญิง แก้มเจ้าหล่อนแดงเรือง ชายหนุ่มกระชับคอปกเสื้อเชิ้ตลายวัวก่อนหันไปแย้มยิ้มให้เธอ ทั้งสองหัวเราะและมีความสุข แต่คนที่กำลังมองอยู่ไม่ได้มีความสุขไปด้วย

หมับ! ไหล่ที่ว่างอยู่ถูกบีบเบาๆจากมือขาวๆ เจ้าตัวหันควับไปหาผู้มาใหม่ ร่างเล็กที่ขาวซีดคล้ายคนขาดเลือดใต้ผ้าคลุมสีมืด ใบหน้าแดงก่ำ มืออีกข้างยกขึ้นปิดปาก ได้ยินเสียงคิกคั่กที่ฟังแล้วก็รู้ว่ากำลังกลั้นหัวเราะ

“ไม่นึกว่านักฆ่าอันดับหนึ่งอย่างรีบอร์นจะถูกหักอกปังเปร๊าะน่ะเว้ยเฮ้ย! กร๊ากกกกก~” คนผมทองที่เอื้อมมากอดคอกระซิบเบาที่ข้างหู แต่ไม่วายที่คนกำลังกลั้นหัวเราะจะได้ยิน ทำไมทั้งสองร่วมวงกันปล่อยก๊ากไม่อายใคร

“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ทะทำไมแกไม่ไปคุยกันให้จบๆ ฮ่ะ ระรู้ไหมมันกลายเป็นเรื่องโจ๊กที่สุดของที่สุดเลยน่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ข่าวเนี้ยน่ะฉันปล่อยไปได้ตั้งหลายยูโร” คำแนะนำแต่ฟังไม่เข้าหูของร่างเล็ก ผมสีขาวหิมะยาวประบ่าไหวน้อยๆ แล้วเจ้าตัวก็หันไปหาร่างสูงก่อนจะพร้อมใจหัวเราะด้วยกันต่อ

“โคโลเนโล่ถ้าแกจะมาเพื่อหัวเราะก็กลับไปเลยไป ไม่งั้นฉันจะส่งพวกแกกลับนรกแอง แล้วแก...มามอนไปทำให้มันเป็นแค่ข่าวลือที่ต้องลืมหายไป ไม่งั้นคลังเงินที่แกซ่อนไว้ได้หายไปกับสายหมอกแน่” น้ำเสียงเย็นเยียบพร้อมแบ็คกราวมืดมิด คนหัวเราะทั้งสองก็ต้องปิดปากฉับ โคโลเนโล่เย็บปากไว้แล้วหันหลบสายตาของมัจจุราช ส่วนมามอนหน้าซีดเฝือก ก้มหน้าลงพึมพำกับพื้นอย่างไม่ได้ศัพท์

“อ่ะ! ดูนั่นสิเว้ยเฮ้ย” เสียงอุทานของคนในชุดทหารทำให้รีบอร์นหัน และไปเห็นภาพคู่รักกำลังจูบกัน...

ถ้าเป็นคู่อื่นจูบกัน ให้ตายพ่อนักฆ่ามือหนึ่งก็ไม่หันมอง แต่นี้มัน... คนของเขาล่ะ

“หึหึหึ”

และแล้วเสียงหัวเราะที่ทำเอาสันหลังแหว่งก็ดังขึ้น โคโลเนโล่สบตากับมามอนอย่างไม่ได้นัดหมาย คำพูดที่ตามมาทำให้ทั้งสองสั่นอย่างกับลูกนกตกน้ำ

“...ไปกำจัดหล่อนซ่ะ...”

หึหึหึ หึหึหึ หึหึหึ



“มามอน” โคโลเนโล่ทักขึ้น สายตายังคงจ้องอยู่ที่สาวสวยด้านล่าง ผมสีบลอนด์ดัดเป็นลอนสวยยาวถึงกลางหลัง ชุดกระโปรงสีชมพูติดจีบระบายสีขาวน่ารัก ดวงตากลมโตสีฟ้าสดมองหน้าคนรัก มือซ้ายถือช่อกุหลาบ มือขวาควงแขนแฟนหนุ่ม

“อะไร?” คนถูกทักละสายตาออกจากเลนน์กล้องหันไปมองหน้าเพื่อนที่มีแววจะลากเขาลงนรกไปด้วยกัน

“แน่ใจหรอว่าจะทำแบบนี้?” โคโลเนโล่หันมาจ้องมามอนแทน ยกแขนเท้าคางกับระเบียงดาดฟ้า

“แน่”

“เธอไม่เกี่ยวอะไรเลยน่ะเว้ยเฮ้ย ดูๆไปก็แค่คนที่ถูกลากมาแกล้งให้รีบอร์นมันหึงก็เท่านั้น”

“แล้วไง เธอจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยว แต่เงินของฉันต้องไม่หายไป”

มามอนกำหมัดแน่ชูขึ้นเหนือหัว ก่อนโยนกล้องส่องทางไกลไปให้คนถาม แล้วหันมาคว้าปืนไรเฟิลที่โคโลเนโล่สะพายอยู่เล็งไปที่สาวสวยคนนั้น แต่ไม่ทัน เจ้าของปืนแย่งมากลับมาก่อน

“ปล่อย แกไม่กลัวหรือไง เดี่ยวรีบอร์นก็เอาภาพอะระชางของแกกับสาวบาร์ไปแฉรัล มิลจิหรอกน่า”

“กะก็กลัว แต่นายก็ไม่ควรฆ่าเธอน่ะ เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ เว้ยเฮ้ย!”

“ไม่รู้โว้ย! แต่เงินของฉัน ฉันหามาทั้งชีวิต มันต้องไม่หายไปเพราะยัยนั่นคนเดียว”

“ไม่! มามอนปล่อยซ่ะ ”

“ไม่! แกนั่นแหล่ะที่ต้องปล่อย!”

“ไม่! มามอน!”

“โคโลเนโล่ปล่ะ...”

ปัง!

ออกไปแล้ว กระสุนไรเฟิลพุ่งออกไปจากลำกล่องแล้ว และดิ่งลงไปเบื้องล่างแล้ว... ปุ!?

เฉียดไป...!?

มันเฉียวแก้มไปนิดนึง ใบหน้าละอ่อนมีรอยบาดอย่างฉับพลัน เลือดสีสดไหลออกมาอาบแก้มเนียนๆ ...แต่ไม่ใช่ของสาวเจ้า มันโดนหมอนั่นต่างหาก...

...เจ้าวัวบ้า

“เฮ้ย!”

ชิบหายแล้ว... ซวย... ตายแน่... หรืออีกสารพัดคำที่อยากจะเอ่ย พ่อทหารมือเก๋ากับนักพลังจิตลวงโลกพร้อมใจกันปล่อยปืนให้ไปนอนเก้ออยู่บนพื้นคอนกรีต

ครืน~

เสียงสั่นของมือถือในกระเป๋ากางเกงของร่างเล็ก มือที่เย็นเฉียบสั่นกึกล้วงเข้าไปข้างในแล้วลากเครื่องมือสารสื่อสารนั้นออกมา แกร๊ก ฝาโทรศัพท์ถูกเปิดออก พร้อมเสียงเอะอะโวยวายที่ดังออกมาทางลำโพง

“ท่านมามอน! โกดังโดนเผา...” จากนั่นจอมงกก็ไม่สามารถรับรู้อะไรอีกแล้ว ยืนแข็งทื้อค้างราวกับโดนจับแช่แข็ง โคโลเนโล่พอจับใจความจากนั่นได้ว่า โกดังที่มามอนเก็บเงินทั้งหมดไว้โดนเผา ไม่รู้ด้วยว่าต้นเพลิงมาจากไหน... เอวัง

“เฮ้ย! มามอน!”



เมื่อกี้...

มีกระสุนเฉียวแก้มไป เขาทันเห็นอัลโกบาเลโน่ฉันโคโลเนโล่ และมามอนที่ดาดฟ้า ก่อนทั้งสองจะหลบหน้าไป แต่ทำไมทั้งสองก็มาฆ่าเขาด้วย ...ไม่สิ ไม่ใช่เขา แต่เป็นเธอ

“คุณเอลิซ่าครับ” แรมโบ้ยกมือขึ้นปาดเลือดออกอย่างแนบเนียบจนไม่เหลืออะไร แล้วหันมายิ้มให้สาวสวยนามว่าเอลิซ่า

“ค่ะ?”

“ผมคิดว่าปัญหากำลังพุ่งเข้ามาหาผมอยู่ คุณควรกลับไปก่อนน่ะครับ” แรมโบ้ยกมือขึ้นเสยผม สัมผัสอุ่นที่แก้มเพิ่มขึ้นมา เลือดกำลังไหล เจ้าตัวจึงรีบกระชากมือกลับมาปาดเลือดออกก่อน แต่อย่างไรเอลิซ่าก็ไม่ทันสังเกตหรอก

เธอส่ายหน้า “ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันอยากจะช่วยคุณ”

“ไม่ได้หรอกครับ ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคงแย่” แรมโบ้ยกมือขึ้นเชยคางคนสวย ก่อนค่อยๆโน้มลงไป และก่อนที่ริมฝีปากทั้งสองจะสัมผัสกัน

ปัง!?

กระสุนปืนพ่งผ่านหน้าทั้งสองไป แรมโบ้เหงื่อตก ส่วนเอลิซ่าหน้าซีดแล้วเธอก็กรีดร้องออกมา

“หยุดไว้แค่นั่นแหล่ะ” ร่างผู้มาให้ตะโกน ปืนยังคงหันปากมาทางพวกเขา รีบอร์นหน้าบึ้งตึงก่อนโยนปืนทิ้งไป และเดินดุ้มเข้ามาทางนี้

หมับ!? ทั้งมือกระชากที่คอเสื้อร่างเจ้าวัวบ้าที่สูงกว่าลงมาและจูบ...

O.O เจ้บ้าที่ไม่สามารถพูดอะไรได้!

O[]O หน้าสาวเจ้าที่ออกมาพร้อมเสียง “กริ๊ดดดด!!!”

O-O หน้านักฆ่าจำเป็นทั้งสองที่กลายเป็นแค่ผู้แอบมอง!

“มันกล้าน่ะเว้ยเฮ้ย! แถมด้านด้วย!”

“มันบ้าไปแล้ว! แต่เงินของฉันล่ะ!”



จ๊วบ!~ ทั้งสองที่ยังไม่แยกจากกัน มือของรีบอร์นยึดหน้าของเจ้าวัวบ้าไว้ ปากถูกกดจนเป็นเนื้อเดียวกัน ใบหน้าทั้งสองเรืองแดง แล้วรีบอร์นก็ถูกผลักออกมา อย่างไม่ทันตั้งตัว แรมโบ้ได้กินหมัดเข้าอย่างจังที่แก้มซ้าย! หน้าหันไปตามแรง แต่เขาก็หันกลับมาทันเห็นรีบอร์น... ร้องไห้!?

“...รีบอร์น” น้ำเสียงแหบสั่นเรียกคนตรงหน้า รีบอร์นกัดริมฝีปากตัวเอง นัยน์ตาโกรธจัด แล้วกลับมาต่อยหน้าของเจ้าวัวบ้าอีกครั้ง

“แกจะทำอะไรก็เชิญ! แต่นังนี่ตาย!” ประโยคที่สองดูจะขัดกับประโยคแรกยังไงชอบกล แต่ไม่ทันจะแย้งปากกระบอกปืนอันที่นอนอยู่กับพื้นถูกเล็งมาทางร่างผู้หญิงคนนั่น

ปุ๊! รีบอร์นยิงออกไปแล้ว และเข้าเป้า ไม่สิ! ผิดเป้า กระสุนเข้าไปฝังหัวไหล่ของร่างสูงที่กระโดดเข้ามาบัง มันทำให้รีบอร์นยิ่งโกรธจัด เขาเตรียมยิงนัดต่อไปแต่ปืนถูกยึดไว้ก่อนด้วยรมือของวัวตายซาก

“หยุดน่ะรีบอร์น เธอไม่เกี่ยว!”

“ไม่เกี่ยวอะไร คนที่แกรักฉันจะส่งมันไปนรกให้หมด คอยดูเถอะ! แกจะไม่มีความสุขแน่ ฉันจะทำให้แกตกนรกทั้งเป็น ไอ้วัวงี่เง่า!”

มือที่ยื้อปืนกันอยู่ก็หยุดลง แรมโบ้ปล่อย รีบอร์นเหลือบไปมองหน้ามันก็หันปืนไปหาหญิงสาวที่นั่งทรุดอยู่กับพื้น แต่ก่อนที่กระสุนจะออกไป แรมโบ้ก็กอดหมับเข้า

“รู้ไหม ฉันไม่มีทางตกนรกทั้งเป็นหรอก ตอนนี้เหมือนประตูสวรรค์จะเปิดอ้าให้ฉันแล้ว”

“!?”

“ดีใจที่นายก็หึงฉันเป็นบ้า”

“...” รีบอร์นสงบลง ปืนถูกปล่อยลงปุ๊กับพื้นอีกครั้งจนมันอยากจะด่าเจ้าของนักแตทำไม่ได้

“มันผิดที่นายแต่แรก นายไม่เคยบอกอะไรฉันเลย”

“...”

“ฉันรักนายเสมอรีบอร์น ถึงนายจะไม่รักฉันก็เถอะ”

“...เจ้าบ้า ใครว่าไม่รักกัน” เสียงกระซิบเบาๆก่อนที่รีบอร์นจะซุกหน้าลงและกอดเจ้าวัวบ้าของเขาบ้าง เลออนผลุบออกมา มันไต่ขึ้นมาเหนือหัวใบโปรดและกระดิกหางอย่างดีใจคล้ายลูกสุนัข

“เวลาที่เหลือ ไปฉลองวาเลนไทน์กันเถอะ”

“อืม”

...



เหมือนลืมใครไปหรือปล่าว สาวสวยคนนั่นล่ะ เธอกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด “แต่ว่าน่ะ...” เจ้าหล่อนพึมพำ “ได้เห็นจะก็วันนี้แหล่ะ จะหยวนๆให้ก็ได้” แล้วเธอก็มองตามไป



เอี๊ยด~ ประตูไม้ถูกผลักออก โคโลเนโล่เดินเข้ามาพร้อมลากมามอนในสภาพซังกะตายมาด้วย เขาพึมพำว่างี้เง่าเป็นบ้ามาตลอดโถงทางเดินจนไปถึงของนั่งเล่นรวมของคฤหาสน์อัลโกบาเลโน่

“หืม! ไปเจออะไรกันมา?” เสียงออกมาจากมุมมืดของห้อง ชายร่างผอมสูงในชุดเสื้อกาว์นสีขาวเดินออกมา ผมสีน้ำตาลยักศกยาวประบ่าถูฏมัดรวบอย่างง่ายๆ เขาสวมแว่นตากลมลายขดหอย

“เวลเด้... แกมาก็ดีแล้วฝากไอ้นี่ไปทีดิ ระวังหน่อยละกัน เดี่ยวมันตาย” ว่าแล้วก็ผลักร่างมามอนไปให้ เวลเด้รับมาแล้วหัวเราะคึกคักในลำคอ

“ตลกดีนิ ไหงมามอนเป็นงี้ล่ะ”

“ก็แค่เงินหายนะเว้ยเฮ้ย”

“หา!? อ้อ เข้าใจล่ะ” เวลเด้ยิ้ม เขาอุ้มร่างของคนตัวเล็กขึ้นเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นนี้ ในหัวคิดหาวิธีง่ายๆที่ทำให้ร่างนี้ฟื้นขึ้นมา สงสัยมาต้องได้จุมพิตของเจ้าชายถึงจะตื่น แต่ตอนนี้ไม่มีเพราะงั้นเอาจูยของนักวิทยาศาสตร์ไปก่อนล่ะกัน

“เออนี่ สคัลถามหานายแน่ะ”

“หืม”

แล้วเวลเด้ก็ออกไป โคโลเนโล่ส่ายหัวก่อนลงไปนั่งเหม็บกับโซฟา เท้าแกว่งไปมาจนเตะเข้ากันอะไรบางอย่าง

“อื้อ!” สวบ กองผ้าบนพื้นขยับ พ่อทหารขมวดคิ้ว ร่างนั้นพลิกตัวแล้วเลิกผ้าห่อมลง ...แล้วหลับต่อ

เจ้าสคัลมันนอนอยู่นี้เอง ดูขอบตาช้ำๆไงชอบกล ผมสีดำยาวของมันสยายไปทั่วพื้นไฮไลท์สีแดงม่วงที่ลงเฉพาะบางส่วน โคโลเนโล่ก้มลง บีบจมูกมันเล่น สคัลส่ายหน้าไปมาแล้วปัดมือเขาก่อนจะนอนต่อ

“...โล”

“หา!?” เขาอุทาน เจ้าสคัลมันว่าอะไรน่ะ ก่อนก้มลงไปเพื่อให้ได้ยินชัด แต่มันเงียบไป โคโลเนโล่เอียงหน้าเข้าไปแล้วกระซิบเรียกมันเบา “สคัล”

“...โคโลเนโล่...อืม” มันเรียกเขา

โคโลเนโล่ส่ายหน้าอย่างเร็ว เขาควรจะ “...ไปหารัลก่อน ไม่รู้ว่ารีบอร์นมันทำอะไรไว้บ้างน่ะ” พ่อทหารลุกขึ้นแล้วเดินออกไปก่อนจะได้เห็นนัยน์ตาสีไวท์แดงที่เปิดออก

โคโลเนโล่เดินไปตามทางมืดๆที่มีแสงสว่างเป็นหย่อมๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากนัก เมื่อขึ้นบันไดจนไปถึงชั้นสาม เดินตรงไปทางซ้าย ประตูที่สาม ห้องของรัล มิลจิ โคโลเนโล่ยกมือขึ้นหมายจะเคาะ เขากลืนน้ำลาย ก้มมองลงกับพื้นก่อนจะไปเห็นมุมกระดาษใบหน้าที่โผล่ออกมาจากใต้ประตู โคโลเนโล่ใช้เล็บจิกขอบแล้วลากออกมา

มันเป็นรูปถ่าย... รูปนั้น รูปของหนุ่มผมทองที่ปราศเสื้อผ้าชิ้นใดๆ กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับแม่สาวผมแดงอยู่บนเตียง รูปของเขากับสาวบาร์ที่รีบอร์นขู่ไว้ มันมาถึงมือรัลแล้ว

โคโลเนโล่สั่น แต่เขาจะหีนไม่ได้ ไม่งั้นมันจะยิ่งแย่เข้าไม่ใหม่

“อึก อา~” เสียงครางดังออกมาหลังประตูบานนั้น เสียงผู้หญิง เธอหอบจัดและวาบหวิว โคโลเนโล่จิตนาการได้ แต่นั้นไม่ใช่เสียงรัล ของใครกัน ทำไมต้องเป็นที่นี่

เขารีบเปิดประตูทันที มันไม่ได้ล็อก แล้วภาพแรกที่เขาเห็นคือร่างของผู้หญิงสองคนที่กำลังกอดก่ายกันไม่ต่างจะรูปในมือเขา ทั้งสองพร้อมหันมามองเขา รัล มิลจิที่นอนอยู่เหนืออีกร่างหนึ่ง เธอหอบ เหงือไหลไปทั้วร่างของเธอที่ไม่มีอะไรปิดอยู่เลย หน้าเธอแดงก่ำอย่างมีความสุขซุกอยู่ก็เรืองอกที่อวบอึ้มของสาวอีกคน ผมสีน้ำตาลอ่อนรอบกรอบใบหน้าหวานของคนข้างล่าง “อา~” เธอครางเสียงหวาน จุกนมสีฟ้าขุ่นและสีส้มกองอยู่ใกล้ๆกัน ภาพนี้สำหรับโคโลเนโล่แล้วเหมือนสวงสวรรค์บุบผางามที่ที่กำลังแหวงอกเขา

เปลี๊ยะ! เปล้ง!~

เหมือนเสียงกระจกแตกดังมาจากในอก หัวใจของเขาแตกสลาย

“นาย!” รัล มิลจิตะโกน เธอเหวี่ยงผ้าห่มคลุมกายของคนรัก แล้วรีบหยิบเสื้อขึ้นมาคลุมกาย ก่อนจะผลักเขาออกมานอกห้องพร้อมเธอ

ปัง! เสียงปิดประตูเธอยืนกอดอกขว้างหน้าประตูที่ปิดไป “นายเข้ามาทำไร!?”

“ธะเธอกับ...”

ก่อนโคโลเนโล่จะทันพูดจบ รัล ลิสจิตะโนขวางขึ้นก่อน “แล้วไง!? ฉันกับเค้าแล้วไง!!!”

“แล้วฉันล่ะ?”

“มันก็ไม่มีอะไรตั้งแต่แรกนี้!”

“ไม่ใช่รัล! ฉัน...”

“นายนี่มัน!” ริลหัวเสีย เธอสะบัดหน้า “โง่จริงๆ นายคิดว่าฉันชอบนายหรือไง ไม่เลย! ฉันไม่เคยคิด รู้ไหม...ฉันไม่ชอบผู้ชาย!”

ฉันไม่ชอบผู้ชาย! คำๆก้องอยู่ในหัวของโคโลเนโล่ รัลไม่เคยชอบเขาเลย

“แล้วตลอดมานี่มัน?”

“นายรักฉันจริงๆรึปล่าว ถามใจตัวเองก่อนจะดีกว่ามั้ง เจ้าโง่เฮ้ย!” รัลว่า เธอเอนหลังไปพิงประตู แล้วหลับตาลงเหมือนกันกำลังสงบใจตัวเอง

“หมายความว่าไง?”

“หมอนั่นน่ะ!”

“หมอนั่น?” โคโลเนโล่หันไปมองตามที่ชี้ของรัล มิลจิชี้ไป “สคัล!”

ร่างในมุมมืดนั้นสะดุ้งก่อนรีบหลบเข้าใน รัล มิลจิผลักร่างโคโลเนโล่ “รีบตามไปสิ เจ้าลูกศิษย์งี่เง่า” แล้วเธอก็หัวเราะ เมื่อโคโลเนโล่วิ่งออกไปเธอจึงผลักประตูแล้วเข้าไปข้างใน

“...ชิ ไม่รู้จะคำว่าอารมณ์ค้างรึไง คราวหลังตายแน่”



...และแล้วบ้านอัลโกบาเลโน่ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นความรัก ทุกคนเข้าใจกัน แม้มันจะทะเลาะกันบ้างก็ตามเถอะ แต่พวกเขาก็มีความสุข ดูสิกุหลาบแดงและชมพูกำลังหัวเราะ กุหลาบขาวดอกน้อยนั่นยิ้มหวาน ดอกไม้อื่นๆก็กำลังมีความสุขที่สามารถผูกใยรักให้แก่โลกนี้ได้ แล้วนั่นน่ะ ยังเหลือใครอีกน่ะ กุหลาบสีเหลืองนั่นไง มันจะสร้างมตรภาพที่ดีเสมอไป เช่นอัลโกบาเลโน่ตาตี่ที่กำลังมาความสุขกับดินเนอร์ด้วยกันกับลูกศิษย์ตัวน้อย เขาหัวเราะและรู้ว่าจากนี้ไปบ้านของเขาคงสงบสุขไปอีกสักพัก


~Fin~
or TBC…White Day

ปล.แต่งอยากสนุกมากโดยเฉพาะตอนที่โคโล่เปิดประตูเข้าไปเจอภาพนั่นน่ะ และถ้ามีโอกาส ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้จะลงภาพประกอบน่ะจ๊ะ ถ้าเครื่องสแกนยังทำงานดีอยู่

“มันกล้าน่ะเว้ยเฮ้ย! แถมด้านด้วย!”

“มันบ้าไปแล้ว! แต่เงินของฉันล่ะ!”



ฮามาม่อน >w<


ในที่สุดก็ยูรี๊! เยี่ยมยอด!


แรมโบ้กับรีบอร์นทำไมมันหวานกันนักนะ = =? อิจฉาโว้ย (เฮ้ย?)


สุกสันต์วันแห่งความรักนะจ๊า ^^