โอ๊ะ
ป๋าโหดหลาย
เมื่อไหร่สควอโล่จะฟื้น!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
| •·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·• http://reborntfc.freeforums.org/ |
|
| [XS] Rain [ตอนพิเศษ(เซอร์ไพรซ์ที่สาม) up!!! ] http://reborntfc.freeforums.org/rain-t1210-30.html |
Page 3 of 8 |
| Author: | silvergod [ 24 Feb 2008, 22:45 ] |
| Post subject: | |
อ้ากกกกก ตอนต่อไปๆ ท่าทางเจ้าหลามน้อยโดนลอบเชือดแหงเลยอ๊ะ |
|
| Author: | aki [ 25 Feb 2008, 23:58 ] |
| Post subject: | |
Katekyo Hitman Reborn! Title : Rain Paring : XS Rate : PG-13 Author : aki Note : วันนี้ลองย้อนอ่านใหม่ตั้งแต่แรก จำได้ว่าเขียนไว้ว่าจะเอามุมน่ารักๆของบอสออกมา...แต่ไหงมันดราม่าเยี่ยงนี้เล่าหนอ? (หรือไอ้คู่นี้มันหนีอะไรแบบนี้ไม่พ้นหว่า) คาแรกเตอร์แซนซัสก็ผิดเพี้ยนบิดเบี้ยวไปทีละน้อย ตามมุมมองคนเขียนที่เริ่มเพี้ยนๆเพราะกองหนังสือนี่ล่ะ เหอๆ อย่างไรก็ตามขอให้สนุกสนานกันนะขอรับ *************************************************************** [5.] The cape of storm… ว่ากันว่าตรงจุดศูนย์กลางของพายุ...ทุกสิ่งจะนิ่งสงบ... ...ราวกับอยู่ในแดนผู้ตาย... . . . เสียงฝีเท้าหลายคู่ที่เข้ามาใกล้ไม่ได้ทำให้ฉันเงยหน้าจากปากกาหมึกซึมที่หมุนเล่นอยู่ในมือได้... เสียงสายโซ่กระทบกันให้ได้ยินเบาๆ ก่อนที่เสียงใครสักคนจะเอ่ยขึ้นราวกับกริ่งเกรง... “มาแล้วครับบอส...” ฉันเงยหน้าขึ้นเชื่องช้าก่อนจะเบนสายตาไปมอง “สาย” ที่แฝงตัวในวาเรียมาช้านาน... สาย...ที่จงใจให้ข้อมูลที่ผิดพลาด... สาย...ที่เป็นคนรับบัตรเชิญเรียกให้วาเรียก้าวสู่หลุมพราง... สาย...ของเปโดร เดอ ลาโรซา!!! มันถูกกดให้คุกเข่าลง หรืออีกในแง่หนึ่ง...เพียงแค่ผลักมันให้เดินมาข้างหน้าเพียงเบาๆ มันก็พร้อมที่จะคุกเข่าลง แสดงอาการศิโรราบลงต่อฉัน... หึ! ไอ้สวะไร้ค่า... ฉันลดขาลงจากโต๊ะตัวยาวตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง... มันก้มหน้าลงชิดพื้น ตัวสั่นงันงกพลางพึมพำอะไรสักอย่างไม่เป็นภาษา “เงยหน้าขึ้น...” ฉันสั่งเสียงเรียบ...ไม่มีร่องรอยใดๆให้คาดเดา “บะ...บอส....” มันเรียกฉันแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้า ฉันเดินเข้าหามัน...ก่อนจะใช้ปลายเท้าดันปลายคางมันให้แหงนเงยขึ้น ไม่ได้รุนแรง...หากแต่แววตาของคนตรงหน้ากลับฉายฉาบไปด้วยความหวาดกลัว “รู้ความผิดของแกไหม?” “ผม...” มันระล่ำระลักไม่เป็นภาษา “ผมขอโทษครับบอส! ผมผิดไปแล้ว! ยกโทษให้ผะ....อึก!!!!” ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง... หยาดโลหิตสกปรกไหลรินลงเปื้อนปากกาหมึกซึมที่ปลายปากของมันปักลงตรงลำคอหนานั่น... ฉันดึงมืออกก่อนจะโยนปากกาทิ้งอย่างไม่ใส่ใจแล้วจึงหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนมือช้าๆ “หนวกหู!” เสียงลมผ่านลำคอที่เป็นโพรงดังหวีดหวิว มันอ้าปากค้างราวกับจะพยายามอ้างับอากาศไว้หายใจ... ยัง...ฉันยังไม่ให้สวะอย่างแกได้ตายง่ายๆหรอก... “เบล...” “ว่าไง บอส~~~” มันขานรับพร้อมรอยยิ้มกว้าง...ฉันรู้ว่าภายใต้เรือนผมสีทองของมันกำลังจับจ้องที่ร่างตรงหน้าอย่างพึงใจ “ฉันยกให้แกเอาไปเล่น...” ฉันเอ่ยเนิบช้า “แต่อย่าให้ถึงตายล่ะ...เพราะฉันจะจัดการมันทีหลัง!!!” “ชิชิชิ...ได้เลย บอส” เบลพยักหน้าให้สัญญาณลากร่างที่กองอยู่บนพื้นให้ออกไปเบื้องนอก... ฉันหมุนตัวลงกลับมาทรุดกายลงนั่งลงตรงที่เดิมพลางกวาดตามองทุกผู้คนที่เข้าร่วมในห้องประชุม ตั้งแต่ระดับผู้บริหารถึงวาเรียระดับล่าง... ไม่มีใครพูดอะไร หากแต่ดวงตาในความมืดทุกคู่นั้นกลับสะท้อนถึงความหวาดหวั่น... พวกมันอาจกำลังหนาวเยือกเข้าไปถึงหัวใจ... “โทษของการทรยศ...คงรู้ดีกันอยู่แล้วสินะ?” ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน “ไปเช็คดูในหน่วยของตัวเองซะ ฉันไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำเดิม...ถ้ายังมีคราวหน้า หัวหน้าหน่วยจะถูกลงโทษด้วย เข้าใจใช่ไหม?” “ครับ บอส!” เสียงประสานขานรับอย่างแข็งขัน ฉันเหยียดยิ้มเมือได้ยินเสียงกรีดร้องดังแว่วมาไกลๆ... ไม่น่าเชื่อว่าไอ้สวะตัวนั้นมันยังมีแรงร้องได้ดังขนาดนี้... ก็ดี...เวลาเชือดมันหลังจากนี้จะได้มีเรื่องให้ฉันสนุกพอที่จะทดแทนกับที่ไม่ได้ทำกับ “เปโดร” ตัวจริง!!! …….. ………………… …………………………. “สคอลโล!!!” ฉันตะโกนขึ้นเมื่อเห็นร่างนั้นเซถลาหลังจากเอาตัวเข้ารับดาบแทนฉันเต็มๆ สคอลโลผงะหงายแต่ก็ยังไวพอจะโต้ตอบด้วยดาบของตน... แม้เพียงดาบเดียวแต่ก็พอเพียงที่จะสร้างบาดแผลให้ศัตรูได้เช่นกัน ฉันคว้าร่างที่ซวนเซไว้ก่อนจะหันปลายกระบอกปืนไปยังทิศทางของศัตรู... “!!!” “ตกใจอะไรกันรึ? แซนซัส...” เปรโดอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น แม้ว่าจะบาดเจ็บจากดาบของสคอลโลแต่ดูเหมือนว่ามันยังคงยืนอยู่ได้ ต่างกับร่างในอ้อมแขนของฉันอย่างสิ้นเชิง “ตลกเสียจริง...เพียงใช้คำว่าฝาแฝด ทุกผู้คนต่างก็นึกถึงเพียงแค่สองเท่านั้น...” มันแสยะยิ้ม “จงยอมรับความตายซะเถอะนะ...ทั้งคุณ และลูกน้องของคุณ...” เสียงห่ากระสุนสาดซัดเข้าใส่ดังขึ้นทันทีที่มันพูดจบ...ฉันกระชากร่างของสคอลโลหลบเข้าที่กำบังด้วย เพราะดูเหมือนปฏิกิริยาตอบสนองของมันช้าลงอย่างเห็นได้ชัด... ยาพิษงั้นเรอะ...? ฉันคิดอย่างตระหนกเล็กน้อย เมื่อเห็นโลหิตสีคล้ำรินไหลจากบาดแผล...ก่อนจะตัดสินใจสาดกระสุนเข้าใส่เพื่อตอบโต้ไปบ้าง... - - ปัง !!! - - เวลา...เหลืออยู่แค่ไหนกันนะ? - - ปังๆๆ !!! - - จริงๆก็ไม่อยากใช้อะไรที่มันเอิกเกริกจนเกินไปนักหรอก... แต่.... - - ปังๆๆๆๆๆ !!!! - - ฉันเหลือบมองร่างที่เริ่มกระตุกขึ้นจากพิษและโลหิตที่เรียกได้ว่าทะลักออกจากบาดแผลอย่างน่ากลัว พร้อมเสียงครางที่หลุดรอดริมฝีปากมาให้ได้ยินแผ่วๆ... “บอส...บอส...” เวลา...ไม่มีแล้ว! “โคลโป้ ดัททีโอ้!!!” ไม่ทันได้ยินแม้แต่เสียงร้องขอชีวิตด้วยซ้ำ... ...ทุกอย่างก็หายไปจากครรลองสายตา . . . “เข้าไปจัดการเคลียร์พื้นที่ซะ!!!” ฉันตะโกนสั่งลูกน้องระดับล่างที่รอดูท่าทีอยู่ด้านนอกตามคำสั่งเดิมให้เข้าไปจัดการเหตุการณ์ในคฤหาสถ์ พลางก้าวยาวๆกึ่งวิ่งไปยังรถที่ขับมาจอดรอท่าอยู่แล้ว... ก่อนจะส่งร่างของสคอลโลให้เข้าไปในเบาะหลังแล้วรีบตามเข้าไปติดๆ “ไปให้ถึงฐานภายในชั่วโมง!” “ครับ!” รถเมอซีเดสสีดำทะยานไปตามทางด้วยความเร็วที่แทบสุดหน้าปัด แม้ว่าตอนนี้สายฝนจะกระหน่ำเทลงมารุนแรงเพียงใดก็ตาม... ฉันประคองร่างที่ยังคงกระตุกอย่างน่ากลัวให้ขึ้นมาหนุนตัก ร่างของมันเปียกปอนด้วยสายฝนจนทำให้แยกไม่ออกระหว่างเหงื่อเม็ดโตที่ผุดพรายกับน้ำฝนที่เกาะพราวทั่วร่าง... ในตอนนี้ ฉันรู้สึกกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาแสนนาน... “ไอ้สวะ! แกยังพอได้ยินฉันมั้ย?” “บะ...บอส...” มันเริ่มเพ้อ...พอลองจับตัวมันดูก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งสูงอย่างน่าตกใจ “ฉันขอสั่ง! แกห้ามตาย...เข้าใจมั้ย ไอ้สวะ! แกห้ามตายเด็ดขาด!!!” ฉันตะโกนใส่หน้ามันทั้งที่มือยังคงวุ่นวายกับการกดแผลห้ามเลือด โลหิตสีดำคล้ำยังคงทะลักไหล... “แซน...ซัส...” ร่างยังคงกระตุกและบิดเร่าจากความเจ็บปวด... “มองฉัน! ฟังฉัน! แกห้ามตายเข้าใจมั้ย!!!” ให้ตายเหอะ!!! ไม่ว่าจะกดแผลไว้ยังไง เลือดสดๆสีคล้ำก็ยังทะลักเปื้อนออกมาตามแนวดาบนั่นอยู่ดี... ในตอนนี้ ผิวกายของมันซีดลงแต่กลับร้อนรุ่มด้วยพิษไข้ที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ... “สคอลโล!” หากใครมาเห็นฉันตอนนี้... ก็คงพบแต่เพียงชายที่กำลังว้าวุ่นและตื่นตระหนกกับความเป็นความตายของคนตรงหน้าเท่านั้น มิใช่ปีศาจที่ไม่มีทั้งเลือดและน้ำตาอย่างที่ใครๆต่างคุ้นเคย... อาการบาดเจ็บที่แตกต่างไปจากทุกครั้ง...ความรุนแรงที่เกินกว่าร่างตรงหน้าจะรับได้เหมือนทุกครั้ง... ฉันดึงร่างมันขึ้นมากอดไว้...เป็นครั้งแรกที่ฉันคนนี้รู้สึกหวั่นกลัว... เสียงฟ้าคำรามจากพายุยิ่งสะท้อนความหวาดหวั่นให้ชัดแจ้ง “ได้โปรด...อย่าตาย...” ฉันกระซิบมันแผ่วเบาที่ข้างหู “ได้โปรด...” . . . ในตอนนี้...ปีศาจร้ายกำลังคร่ำครวญอยู่ ณ ศูนย์กลางแห่งพายุ Tbc. ป.ล.1 เนื่องจากอยู่ในช่วงความเป้นความตาย(ของกองหนังสือหล่นทับ) เพราะงั้นขออนุญาตรวบคอมเมนท์ไปตอบคราวหน้านะครับ ^^ ป.ล.2 “โคลโป้ ดัททีโอ้!" ชื่อนี้ขออนุญาตอ้างอิงเอามาจากฟิค Dark sky ของคุณ ruk21us แล้วกันนะฮะ แบบว่าตอนเขียนๆไป แล้วเกิดอาการนึกไม่ออกซะงั้น (-*-) |
|
| Author: | silvergod [ 26 Feb 2008, 00:43 ] |
| Post subject: | |
หนุกๆ ต่อเลยๆ อีกด้านของแซนซัส อีกมุมของสคอวโล่ อืมๆๆ |
|
| Author: | Muk! [ 26 Feb 2008, 01:41 ] |
| Post subject: | |
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เปรี้ยง! แอ่ก..โดนถีบออกจากกระทู้ ข้อหาทำเสียงหนวกหู อะไรมันจะเท่ได้ใจปานฉะนี้ >///< บอสขา อุ้มมุกด้วยคนเซ่ มุกก็กำลังจะตายเพราะโปรเจคเหมือนกันน้า อุ้มเค้าด้วยคนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ฉลามน้อยน่ารักที่ซู้ด ขนาดเพ้อยังเพ้อหาบอส อย่างงี้คงไม่รอดพ้นมือบอสแหงๆ เคี้ยกๆ โดนจับกดแน่ฉลามเอ๋ย |
|
| Author: | ruk21us [ 26 Feb 2008, 01:44 ] |
| Post subject: | |
เป็นเมนต์ในบล็อคเพิ่งเห็นเรื่องชื่อท่า ข้าน้อยตอนนั้นก็พลาดไม่ได้ลงเครดิต ขออภัยค่ะ ชื่อท่าแซนซัสเครดิตแปลโดยคุณ SawadaTsunaYoshi จากห้อง Reborn Talk Club นะคะ |
|
| Author: | sarail [ 26 Feb 2008, 12:15 ] |
| Post subject: | |
จำได้ว่า..คราวที่แล้ว...ยานั่นน่ะ.... มันเป็นยา....ไม่ใช่รึ...(เหอๆๆๆ) แอบนึกว่าตอนนี้จะเรท -////- ปากกาสังหาร - -+ (เครดิตคำจากพี่vic ตอนรีพอร์ตอนิเมDN) ป๋าเท่ที่สุด ป๋าสุดยอด ป๋าขา~(อันหลังนี่ท่าจะโดนตบ..) ตกลงเปรโดมันมีกี่ตัวกันฟะ แบ่งเซลล์เป็นอมีบารึไง -*-(เข้าใจฮะว่าแฝด3 แต่รู้สึกหมั่นไส้ก็เท่านั้น..) ถ้าไม่อยากให้ตาย.. ก็ดูดพิษสิป๋า... /me โดนกระสุนสั่งลาเข้าให้... ชอบเรื่องนี้มากๆ - -+ เสียดาย...ท่าน aki ฮะ ต่อเร็วๆหน่อยได้มั้ยฮะ... เรื่องท่านี่ก็ลืมเครดิตเหมือนกันแฮะ...(ขำ) |
|
| Author: | saoroon [ 26 Feb 2008, 17:44 ] |
| Post subject: | |
อย่าตายน้าาาาาาาาา ฉลาม ห้ามตายเด็ดขาด นู๋ต้องอยู่ให้ป๋ากดก่อนเซ่ซซซซซซ แป่ก!!!!!!! ดาบลอยล่องมากระแทกใส่หัว อีกอย่างนา ถ้าฉลามตาย เห็นทีท่าทางท่าน aki จะซวยพ่วงไปกับเปโดร แน่นอนค่ะ (ขู่กันเรอะนั่น!!!) (_ _)( - - )(_ _)( - - ) ..ก็ใช่น่ะสิ. ขู่กันซึ่งๆ หน้านี่ล่ะ......ข้อหาทำให้ป๋าน้ำตาแทบร่วง (ไม่ต้องหลบกระสุนให้เสียเวลา เพราะป๋ากะลังเศร้าอยู่) , ทำร้ายหัวใจป๋า และทำร้ายฉลามมัน เชอะ.......ตอนแรกอุตส่าห์คิดว่าโดนยา (?) นึกว่าจะได้ดูฉากนั้นซะหน่อย(?) ( เป็นเหตุเหตุที่แท้จริงที่โกรธว่างั้นเถอะ) ________________________________________________ |
|
| Author: | kikuva [ 26 Feb 2008, 18:00 ] |
| Post subject: | |
นึงด้านของแซนซัส อีกหนึ่งจุดยืนของสคลวอโล่ เป็นพล็อตที่ดีค่ะ ภาษาก็ดีด้วย อืม หลาม T^T ไม่น้า หลามจะเป็นอะไรไปไหมเนี่ย อย่าเพิ่งตายน้า อยู่รอป๋าก่อนสิ (อยู่รออะไร?) |
|
| Author: | aki [ 29 Feb 2008, 00:20 ] |
| Post subject: | |
Katekyo Hitman Reborn! Title : Rain Paring : XS Rate : NC-17 (แต่ไม่ใช่เรื่องอย่างว่านะเออ~) Author : aki ********************************************************* [6.] Like a squall… พายุพัดผ่านไปก่อนจะวนกลับมาอีกคราอย่างไม่ให้ทันได้ตั้งตัว... วนเวียนราวกับวงกลมไร้จุดสิ้นสุด... เป็นเช่นนี้มาร่วมอาทิตย์ ตั้งแต่วันที่สคอลโลกลับมาที่ปราสาทวาเรีย... ใช่, ตั้งแต่มันกลับมานอนนิ่งอยู่แบบนี้ล่ะ ฉันยืนมองมัน...นิ่งงัน มีเพียงแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างช้าๆตามจังหวะการหายใจเท่านั้นที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามันยังมีชีวิตอยู่... แต่มันก็เบาบางเสียจนน่าใจหาย สองวันกับการควานหาและลากตัวสายของเปรโดออกมา... หกวันกับการที่เฉลามงี่เง่านี่ไม่มีทีท่าจะฟื้นแม้แต่น้อย... ฉันรู้สึกราวกับเส้นความอดทนมันใกล้ขาดผึงลงทุกที! “หมอ!!!” ฉันคำรามเรียกคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังให้ก้าวเข้ามาใกล้ “...เจ็ดวันแล้วนะ!” “คะ...ครับ” ฉันตวัดสายตากลับมามองร่างในชุดกาวน์สีขาวที่ตัวสั่นน้อยๆ ใบหน้าอูมก้มต่ำราวกับกำลังน้อมรับบัญชาบางอย่าง... “ฉันต้องการคำอธิบาย!” “คือ...” มันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะเริ่มต้นประโยค “ท่านสคอลโลได้รับพิษที่ไปกระตุ้นระบบการทำงานของหัวใจให้สูบฉีดเร็วกว่าปกติ จนอาจมีอาการช็อคตามมาได้ และเนื่องจากเรา...” “ไม่มียาแก้พิษโดยตรง เลยต้องฉีดพิษเข้าไปหักล้างให้ ไอ้สวะนี่ ไข้ขึ้นๆลงๆ แล้วก็ไม่ยอมฟื้นสักที!” ฉันต่อประโยคให้ราวกับเบื่อหน่ายเต็มที “หมอท่องคำพวกนี้ให้ฉันฟังเป็นล้านรอบแล้ว! แต่ไอ้ที่ฉันอยากรู้คือ...เมื่อไหร่ที่มันจะฟื้น!!!?” “คะ...คือว่า...” มันอึกอัก “เราเองก็ไม่ทราบได้...” “หมอ...” ฉันเอ่ยเรียบๆ “ฉันว่าเราน่าจะคุยกันสักหน่อย...เราอาจต้องเปลี่ยนหัวหน้าหน่วยแพทย์คนใหม่ หมอสนใจจะกลับไปเยี่ยมบ้านเก่าสักนิดไหม? ปลดเกษียณก่อนกำหนด...อะไรทำนองนั้น” “ไม่ครับ...ไม่...” มันระล่ำระลักด้วยรู้ความนัยในคำพูด “บาดแผลของท่านสคอลโลก็สมานกันดีมาก! และเราก็ได้แต่หวังว่า...” “พรุ่งนี้!...” ฉันเขม้นจ้องมัน “ฉันต้องการเห็นมันฟื้น!!!...หวังว่าหมอคงจะเข้าใจความหมาย?” “ตะ...แต่ว่า...” “ฉันบอกว่าพรุ่งนี้!” ฉันคำรามตอบ...พยายามอย่างยิ่งไม่ให้เผลอฆ่าหมอตายก่อนที่มันจะรักษาสำเร็จ “ครับ! ท่านแซนซัส!!!” หมอรับคำอย่างลนลาน “ดี!” . . . เหลือเพียงกองเศษเนื้อที่ยังประดับด้วยลมหายใจรวยริน... ฉันใช้เท้ากดลงตรงส่วนศีรษะของมันก่อนจะออกแรงเหยียบลงไปทีละน้อย... ใบหน้าที่กดแนบกับปลายเข็มแหลมพยายามจะอ้าปากกรีดร้อง หากก็ไร้เสียง... มีเพียงกิริยาอ้าปากงับหาอากาศ...หาลมหายใจเพียงเพื่อต่อชีวิตตน ฉันยกเท้าขึ้นก่อที่มันจะถึงจุดตาย...วาเรียระดับล่างที่ยืนมองอยู่ถลาเข้ามายกไอ้สวะนี่ขึ้นทันทีตามหน้าที่ ใบหน้าครึ่งซีกของมันอาบเลือดจากรอยแผลที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่... กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วคุกใต้ปราสาท... “แกอยากตายรึเปล่า?” ฉันเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเอ่ยถามมันเรียบๆ มันพยายามอย่างยิ่งที่จะพยักหน้า ริมฝีปากแตกกรังขยับคล้ายจะร้องขอความตาย... ฉันเหยียดยิ้มให้มัน... “มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกว่ะ!” “อั่ก!!!!” มันร้อง...หรือจะพูดให้ถูกคือ มีเพียงเสียงลมทะลักรอดผ่านริมฝีปากนั่นออกมาเมื่อฉันอัดเข้าที่ลำตัวมัน “ฉันจะทำให้แกจำไปจนถึงโลกหน้า...ว่าการที่บังอาจแตะต้องของๆฉันมันจะได้รับผลลัพธ์ยังไง!!!” ฉันคำรามก่อนจะจับมันฟาดลงกับกำแพงหิน... แน่ล่ะ, ฉันรู้ว่าเจ้านี่เป็นเพียงแค่สมุนที่ไอ้เปรโดนั่นส่งมา แต่ในเมื่อไอ้ตัวการมันตายไปแล้ว...คนที่พอให้ฉันได้ระบายความหงุดหงิดก็เหลือเพียงเจ้าเศษเนื้อตรงหน้า... มันล้มตัวลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ...ร่างซูบซีดลงผิดจากที่เคย แถมด้วยบาดแผลทั้งเก่าใหม่ ทั้งใบมีดของไอ้เจ้าชาย และสารพัดอย่างที่ฉันค่อยๆมอบให้มันทีละนิด... แขนขาที่ไร้เส้นเอ็นทำให้ร่างมันอ่อนปวกเปียก...แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนยังรับรู้ได้เด่นชัด ให้เฉียดใกล้ความตาย...แต่ก็ไม่ตาย... ดุจตกลงไปในนรก...ที่แม้แต่การร้องขอความตายก็ยังเป็นเรื่องยาก ฉันเหยียดยิ้ม...รับรู้ได้ถึงสายตาหวาดกลัวเหลือแสนที่ทุกผู้คนที่อยู่ ณ คุกใต้ดินแห่งนี้มองมา แม้จะพยายามปิดบังไว้แล้วก็ตาม... “วันนี้...แค่นี้ก่อน” วาเรียที่คอยทำหน้าที่ส่งเสียงรับคำสั้นๆก่อนจะลากตัวเจ้าเศษเนื้อกลับเข้าสู่ห้องขัง แน่ล่ะ, ว่าทุกบาดแผลจะได้รับการรักษา... แต่นั่นก็เพื่อรอรับโทษทัณฑ์ครั้งใหม่ในวันพรุ่งนี้... บางที... ฉันคิดขณะที่เช็ดมือที่เปื้อนเลือดสีสดนั่นออกไป... ...ถ้าไอ้ฉลามนั่นตื่น แกอาจจะได้หลุดพ้นจากนรกขุมนี้ก็ได้... . . . Tbc. |
|
| Author: | Muk! [ 29 Feb 2008, 00:29 ] |
| Post subject: | |
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด โอย คอแทบแตก กรี๊ดมากไป ป๋าเท่สุดๆ เท่โคตรๆ เท่จนไม่รู้จะเท่ไงแล้ว ป๋าเปนห่วงสควอโล่ด้วยอะ จุ๊บให้ตื่นแบบเจ้าหญิงนิทราเลยสิป๋า เฮ้ย ไอ้หมอ ไม่ต้องทำให้สควอโล่ฟื้นนะ อยากเห็นป๋าหงุดหงิด + คลั่งแบบนี้ต่ออะ ได้ใจเหลือหลาย กรี๊ดๆๆๆๆ ท่าน aki เอาตอนใหม่มาลงเร็วมากเลยค่า ชอบสุดๆ ค่อยมีกำลังใจไปอ่านหนังสือสอบต่อหน่อย ตอนต่อไปก็ขอเร็วๆนะค้า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ผัวะ! (ถูกถีบออกนอกกระทู้อีกครั้ง) |
|
| Author: | reddieG [ 29 Feb 2008, 00:33 ] |
| Post subject: | |
โหะๆๆๆ ป๋าแค้น |
|
| Author: | aki [ 29 Feb 2008, 00:48 ] |
| Post subject: | |
คราวนี้มาแบบแสนสั้น...ขออภัย เอาล่ะรวบตอบเมนท์ Part [4.] Bloody rain... คุณ sarail ก็เรทนะ...แต่เรท PG ไง คาดว่าตอนนั้นฉลามคงปั้นยิ้มซะจนเหนื่อยเหมือนกันล่ะ (เออดิวะ!!!//เสียงตะโกนดังมาากห้องแต่งตัวนักแสดง) อ่านแล้วดีใจังที่ชอบ ขอบคุณนะคะ ^^ คุณ Muk! ของบางอย่างก็ต้องใช้เหยื่อตัวใหญ่ๆล่ะเน้อ คุณ reddieG, คุณ saoroon, คุณ ansuz, คุณ mod1234, คุณ warisareu, คุณ silvergod ขออนุญาตรวบคอมเมนท์นะคะ...เพราะถามมาเหมือนกันเป๊ะว่าน้องหลามเป็นอะไร? (ใจตรงกันนะเนี่ย? หุ หุ) เอ้า, ก็มาเฉลยเอาใน Part 5 กะ 6 แล้วล่ะนะคะ หายข้องใจกันแล้วสินะ? (ตรงไหนฟะ!?//me หลบรองเท้าที่เขวี้ยงกันขึ้นมาจนเต็ม) คุณ ruk21us ตั้งใจให้น้องเขาดูแมนๆน่ะค่ะ พอดีส่วนตัวคิดว่าฉลามไม่ใช่คนอั๊งๆอ่ะ ยังไงก็เป็นถึงนักฆ่าเชียว มันก็ต้องมีดีระดับนึงเลยล่ะเนอะ คุณ Sweetiez นั่นสิ...ฉากอะไรเหรอคะ? (me//ผิวปากทำไม่รู้ไม่ชี้) Part [5.] The cape of storm... คุณ silvergod มาต่อแล้วนะคะ ^^ คุณ Muk! อื้อ, มีคนอาการเดียวกับเราด้วยแฮะ ทางนี้เองก็กำลังะโดนทับด้วยวิจัยเหมือนกันค่ะ ส่วนเรื่องให้อุ้ม...ไปเคลียร์กับฉลามก่อนนะคะ ^^ คุณ ruk21us ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ตลอดมา แล้วก็เครดิตด้วยนะคะ ^^ คุณ sarail แหมๆๆ ยานั่นมันไม่ได้เป็นยานั่นซะหน่อย (แล้วมันยาอะไรกันเล่า!?) คาดว่าป๋าแซนคงยังมีสติพอน่ะค่ะ...ขืนดูดพิษไปมันจะไมจบแค่ดูดพิษน่ะสิคะ? คึหึหึหึ... คุณ saoroon ฉลามยังไม่ตายน้า~ (แค่ยังไม่ฟื้นเอ๊ง~~~) รอลุ้นกันต่อหลังข้าเจ้าสอบเสร็จแล้วกันเน้อ... คุณ kikuva ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ ทางนี้แอบปลื้ม~ อยากให้ตอนนี้ฉายให้เห็นภาพของปีศาจที่ร้องไห้น่ะค่ะ เขียนยังขาดๆเกินๆอยู่เลย เอาไปไปปรับเรื่องหน้าแล้วกันเนอะ พบกันใหม่หลังสอบเสร็จอขอรับ (ถ้าไม่ตบะแตกซะก่อนนะ - -" ) ป.ล. รู้สึกมั้ยว่าความน่ารักที่ตั้งใจไว้ตอนแรกมันเริ่มหายไปเรื่อยๆ -*- เอาน่า, สักพักมันก็ะกลับมาเองล่ะมั้ง (เหรอ?) |
|
| Author: | maikobd [ 29 Feb 2008, 01:09 ] |
| Post subject: | |
โอ๊ะ ป๋าโหดหลาย เมื่อไหร่สควอโล่จะฟื้น!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ |
|
| Author: | sarail [ 29 Feb 2008, 01:19 ] |
| Post subject: | |
แหม่ ไม่ใช่ยานั่นสินะ -///-(แอบเสียดายเล็กน้อย) หลามจ๋า เมื่อไหร่จะฟื้น~~ อยากเห็นหน้าป๋าตอนหลามฟื้น... (คงน่าดูน่าดู..) รักป๋าจังช่วงนี้ ป๋าออกมาน่ารักทั้งนั้น-///-(เสียดายไม่มีฟิคเรท...ให้อ่าน ไม่เป็นไร เราทนได้..) เรทจ๋า~~~ มาแบบ... อ๊าง... หน่อยได้มั้ย -////- /me โดนท่าน aki ซัด รักฟิคนี้ โฮกกกกกกก |
|
| Author: | Sweetiez [ 29 Feb 2008, 13:52 ] |
| Post subject: | |
อ๊ากกกกก เลยป๋า มันมาทำเจ๊เรา เอามันคืน 2เท่า..... -*- นับวันจะโหดเชกเช่นป๋า 555+ เจ๊ตื่นมาป๋าดูแลดีๆน่ะ คริคริ |
|
| Page 3 of 8 | All times are UTC + 7 hours |
| Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group http://www.phpbb.com/ |
|