ฉบับ Resized & Double-page
credit :raw-paradise
หน้า 1
Reborn 266 : มือขวา
------------“ในระหว่างการต่อสู้นั้น ไม่มีเวลาให้หยุดพักหายใจ...”------------
หน้า 2
----“การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของโลกอนาคตได้เริ่มขึ้นแล้ว!! และศัตรูคนแรกที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าโกคุเทระและพรรคพวกก็คือ ซาคุโร่!!”----
สึนะ : นั่นมันเสียงระเบิดนี่!! / มาจากจุดที่โกคุเทระคุง รัล แล้วก็แกมม่าเฝ้าอยู่นี่!!
รีบอร์น : คงจะดี ถ้าพวกนั้นจัดการสอยศัตรูได้ตั้งแต่แรก แต่ว่า...
โชจัง : รัลก็ยังอาการไม่ดี ส่วนโกคุเทระคุงก็บาดเจ็บจนขยับตัวไม่ค่อยได้... ถ้าการต่อสู้เกิดยืดเยื้อขึ้นมาล่ะก็คงจะแย่แน่...
หน้า 3
สึนะ : คิด-(โชคยังดีที่ยูนิเคยเห็นอนาคต เลยรู้ว่าพวกศัตรูจะบุกกันมาจากทางไหน พวกเราก็เลยต้องแบ่งกันว่าใครเหมาะที่จะไปป้องกันที่ตำแหน่งไหนมากที่สุด)
แกมม่า : ฉันจะรับหน้าที่ที่ตำแหน่งนั้นเอง ถ้าศัตรูรู้จักเทคนิกทั้งหมดของเนเร โวลเป้แล้วล่ะก็ งั้นฉันก็จะรวมหลายๆเทคนิกเข้าด้วยกันให้กลายเป็นท่าใหม่ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอกน่า
โกคุ : ผมก็จะไปด้วยครับ!!
สึนะ : เอ๋!? แต่ว่านายยังบาดเจ็บอยู่เลยนะ โกคุเทระคุง!!
โกคุ : อ้า ผมสบายดีครับ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ก็แค่แผลถลอกเองน่ะครับ!!
แกมม่า : เฮ้ เฮ้ อย่าฝืนนักเลยน่า แค่จะยืนก็ยังไม่ไหวเลยไม่ใช่เรอะ! โดนเล่นงานเข้าที่หลังไม่ใช่เหรอไง? หนักเอาการเลยนี่
โกคุ : หุบปากน่า / ศักดิ์ศรีของฉันในฐานะมือขวาของบอสน่ะ มันเป็นคนละระดับกันกับนาย!!
แกมม่า : ว่าไงนะ?
หน้า 4
โกคุ : ฉันทำพลาดมาแล้วครั้งนึงในเกมส์ Choice ถ้าคราวนี้ยังทำอะไรไม่ได้อีกล่ะก็ ฉันมันก็ไม่คู่ควรจะเป็นมือขวาของรุ่นที่ 10 อีกต่อไปแล้ว!!
สึนะ : โกคุเทระคุง...
รัล : ฉันเองก็จะไปด้วย
สึนะ : หะ!? รัลก็ด้วยเหรอ!?
รัล : ถึงฉันจะขยับไม่ได้ แต่ก็ยังคอยช่วยสร้างกำแพงป้องกันให้โกคุเทระได้
โกคุ : คอยดูนะครับ รุ่นที่ 10! ผมสัญญาด้วยเกียรติของผู้พิทักษ์เลยว่า จะต้องเอาชัยชนะมาให้ได้!
สึนะ : ...ไม่ โกคุเทระคุง!
สึนะ : เรื่องนั้น... ฉันไม่อนุญาต!!
หน้า 5
รัล : อึ๊
โกคุ : อุ๊บ
รัล : เจ้านั่น... กำลังใส่ไฟเข้าไปในกล่องที่หน้าอก!!
โกคุ : พลังนั่นสินะ(Carnage Release)!!
แกมม่า : เอาล่ะ มาดูกันสิว่า ครึ่งแมลง ครึ่งสัตว์ คราวนี้พวกเราจะได้เจอกับตัวอะไร?
ซาคุโร่ : งี่เง่า / แมลง? สัตว์? อย่างฉันมันคนละระดับกันกับพวกเดซี่หรือโทริคาบูโตะ
โกคุ : นั่นมัน!!
หน้า 6
โกคุ : ตัวอะไรน่ะ!
รัล : เจ้านั่น ตัวมันใหญ่ขึ้น!! แล้วยังกรงเล็บกับหางนั่นอีก...!!
แกมม่า : ท่าทางจะไม่ใช่แค่สัตว์เลื้อยคลานธรรมดาๆแล้ว......
หน้า 7
ซาคุโร่ : ใช่แล้ว ไอ้พวกงี่เง่า!! อาวุธกล่องของฉันน่ะ เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอยู่บนโลกนี้ก็จริง
ซาคุโร่ : เพียงแต่ไม่มีใครเคยเห็นบนโลกนี้มากว่า 65 ล้านปีเท่านั้นแหละ!!
แกมม่า : 65 ล้านปีเรอะ!?
โกคุ : อย่าบอกนะว่า... ไดโนเสาร์!!?
ซาคุโร่ : ใช่แล้ว... / ด้วยเทคโนโลยีของมิลฟีโอเล่ ขอแค่เพียงมี DNA อยู่เท่านั้น พวกเราก็สามารถสร้างกล่องของสิ่งมีชีวิตที่สูญพันธุ์ไปแล้วได้!!
ใครสักคน : นี่มันบ้าชัดๆ!!
ซาคุโร่ : เอาล่ะ มาดูกันซิว่าพวกนายจะชอบพลังของทีเร็กซ์ตัวจริงกันไหม
ใครสักคน : หายไปแล้ว!?
หน้า 8
แกมม่า : อั๊ก
โกคุ : แกมม่า!!
รัล : แก!!
หน้า 9
ซาคุโร่ : อะไรเนี่ย? ห่ากระสุนพวกนี้ ฝนเหรอไง?
รัล : อ่ะ / คิด-(มันไม่ระคายเลยสักนิด!!)
ซาคุโร่ : อย่ามาล้อเล่นน่า เจ้าพวกงี่เง่า!!
รัล : คิด-(ต้องป้องกันด้วยซามูซ่า!!) / อั๊ก
โกคุ : รัล... / ไอ้เลวเอ๊ย!! ---------> [แล้วทีพวกท่านรุมกินโต๊ะเขาล่ะจ๊ะ...(-*-)]
หน้า 10
ซาคุโร่ : งี่เง่า แค่นี้น่ะมันยังกับอาบน้ำฝักบัวเล่นเพลินๆ ถึงตอนนี้แล้ว แกยังไม่คิดจะใช้ไอ้กล่องวองโกเล่อะไรนั่นอีกเหรอไง?
โกคุ : ไม่ต้องให้แกมาบอกหรอกน่า!! เอาเลย อุริ!! / เปลี่ยนร่าง(Cambio Forma)!!
หน้า 11
อุริ : ง๊าววว!!
ซาคุโร่ : หืม อะไรกันล่ะนั่น?
รัล : อึ๊ก... / คิด-(นั่นมัน...... เข้าใจล่ะ... เป็นอาวุธนั่นจริงๆ...)
รัล : คิด-(เป็นทั้งเพื่อนในวัยเด็กและยังเป็นมือขวาของวองโกเล่รุ่นแรก เป็นคนที่ร่วมกันกับรุ่นแรกก่อตั้งองค์กร ที่ต่อมากลายเป็นต้นกำเนิดของวองโกเล่ขึ้นมา ตามที่เคยได้ยินมา ผู้พิทักษ์แห่งวายุรุ่นแรกนั้น...)
รัล : คิด-(เมื่อเป็นงานทั่วไปๆ เขาจะใช้ปืนที่เขาเชี่ยวชาญเป็นอาวุธ แต่ถ้าหากเป็นงานที่รับคำสั่งมาจากรุ่นแรกโดยตรงแล้วล่ะก็ เขาจะใช้อาวุธอย่างอื่น เป็นอาวุธซึ่งได้รับมาจากรุ่นแรก และมันก็ทำให้เขา... ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใคร)
หน้า 12-13
รัล : คิด-(อาวุธของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นดั่งพายุที่โหมกระหน่ำ ธนูG!!!)
ซาคุโร่ : ฮะ นี่ก็คืออาวุธกล่องวองโกเล่งั้นสินะ!! / เป็นคนละระดับกันกับไอ้พวกที่นายเคยใช้มาก่อนหน้านี้เลยนี่ แต่ว่าด้วยผิวไดโนเสาร์ของฉันน่ะ มันก็แค่เปลี่ยนจากอาบฝักบัวมาเป็นแช่น้ำอุ่นเท่านั้นแหละ เอาล่ะ พร้อมจะตายหรือยัง?
หน้า 14
โกคุ : ชิ
สึนะ : ไม่ โกคุเทระคุง!! เรื่องนั้น ฉันไม่อนุญาต!!
โกคุ : ไม่อนุญาตเหรอครับ แต่ว่า... ทำไมล่ะครับ!! รุ่นที่ 10...
สึนะ : นายน่ะเอาแต่พูดเรื่องที่จะเป็นมือขวาอะไรนั่นอีกแล้ว... ก็น่าจะรู้นี่ว่าฉันไม่สนใจทั้งเรื่องของมือขวา... หรือว่าเรื่องศักดิ์ศรีของวองโกเล่อะไรนั่น......
สึนะ : ฉันไม่ต้องการให้นาย เอาชีวิตของตัวเองมาเดิมพันกับไอ้เรื่องพวกนี้!!
โกคุ : ขอโทษนะครับ แต่ว่า ผมไม่ยอมรับคำสั่งนั่น!!
หน้า 15
รีบอร์น : เจ้าโกคุเทระ เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เจ้านั่นไม่เชื่อฟังสึนะ
โกคุ : อ๋า ไม่ใช่นะครับ!! ผมไม่ได้หมายความว่ายังงั้น......!!
โกคุ : ที่ผมพยายามจะบอกก็คือ... ถึงมันจะเป็นคำพูดเดิม แต่ว่าความหมายของมันในตอนนี้น่ะ ไม่เหมือนกับที่ผมเคยพูดเอาไว้เมื่อก่อนอีกแล้วล่ะครับ......
สึนะ : ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน...?
โกคุ : การได้เป็นมือขวาของรุ่นที่ 10 น่ะ ถึงตอนนี้ก็ยังคงเป็นเป้าหมายหลักในชีวิตของผม เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่ได้... หลังจากที่ผ่านการต่อสู้มามากมาย ผมถึงได้เข้าใจว่ามือขวาที่รุ่นที่ 10 ต้องการน่ะ มันไม่ใช่มือขวาแบบที่ผมพยายามจะเป็น มันไม่ใช่การเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งไม่กลัวตาย...
โกคุ : มือขวาที่ผมพยายามจะเป็นให้ได้ในตอนนี้น่ะมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว / มือขวาของวองโกเล่ เดซิโม่ ผู้ชายที่ผมอยากจะเป็นให้ได้น่ะ......
หน้า 16-17
โกคุ : คือผู้ชายที่จะสามารถยิ้มและหัวเราะไปด้วยกันกับบอส และเพื่อสิ่งนั้น ไม่ว่ายังไงก็จะต้องมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้!!
สึนะ : ...โกคุเทระคุง
โกคุ : คิด-(พูดอีกอย่างก็คือ / พวกเราจะต้องเอาชนะเบียคุรันให้ได้ และรุ่นที่ 10 แฟมิลี่ หรือแม้กระทั่งตัวเอง จะต้องไม่สูญเสียใครไปแม้แต่คนเดียว)
ซาคุโร่ : อะไรน่ะ!? พลังของเจ้านั่นมารวมกัน!!
โกคุ : คิด-(และพวกเราทุกคนก็จะได้กลับไปยังโลกอดีตที่สงบสุข!!! ธนูเพลิงวายุ(Tornado Flame Arrow)!!!
------------“ความรู้สึกที่ถูกปลดปล่อยออกมา...... ในฐานะของมือขวาที่แท้จริง!!!!”------------
Board index
ก๊กคุงเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ...ว่าแต่ทำไมหน้าเปิดมันกระชากวัยแบบนี้เนี่ย... 