Credit : mmlcs36 @Mangahelpers
แปลไทยโดย:Muku-chan
Reborn 264 : คืนก่อนศึกสุดท้าย
---------- คุกน้ำวินดีเช่ในยุโรป ----------
----------“ เหล่าผู้คุมกฎแห่งโลกมาเฟีย วินดีเช่!! เพื่อรับตัวของ 6 บุปผาอาลัยคนสุดท้าย มิลฟีโอเล่จึงได้ส่งคนมาที่นี่…!!”----------
ไอริส : พวกเรามาตามคำสั่งของท่านเบียคุรัน มาที่นี่เพื่อขอรับตัวนักโทษ!!
ไอริส : คิด-(นี่คือเหล่าผู้คุมกฏที่ได้ชื่อว่าไม่มีทั้งเลือดและน้ำตา วินดีเช่!! / …ปีศาจร้ายชัดๆ!)
ผู้คุม : ข้อตกลงเสร็จสมบูรณ์แล้ว ยังต้องการอะไรอีก
ไอริส : เสร็จสมบูรณ์? ที่พูดนั่นมันหมายความว่ายังไง!?
ผู้คุม : พวกเราปล่อยตัวนักโทษตามที่ได้ตกลงกันไว้ไปเรียบร้อยแล้ว จากคุกในชั้นที่ลึกที่สุด...
ไอริส : ปล่อยออกไปแล้วงั้นเหรอ!? อย่ามาล้อเล่นน่า!! พวกเราเพิ่งจะมาถึงที่นี่เองนะ!!
ตัวประกอบ : นักโทษที่ได้รับการปล่อยตัวไปนั่นคงเป็นสมาชิกของ 6 บุปผาอาลัย ที่มีชื่อว่าGHOSTสินะครับ!!
ผู้คุม : ไม่ใช่ คือผู้ชายคนนี้
ไอริส : อ่ะ!! ผู้ชายคนนั้นมันคนของวองโกเล่!!
ตัวประกอบ : นะ...นี่มันบ้าชัดๆ!!
ไอริส : ต้องเป็นผู้ใช้วิชามายาของพวกวองโกเล่แน่!! พวกนั้นปลอมตัวเป็นพวกเรา!!
ผู้คุม : คงจะเป็นไปไม่ได้… / เพราะในโลกนี้มีผู้ใช้วิชามายาเพียงแค่ 3 คน ที่มีความสามารถมากพอที่จะตบตาพวกเราได้…
ฟราน : ฮัดชู่ววว!!! / นี่ใคร...นินทาผมเนี่ย?
M.M : ฟราน ไอ้เด็กบ้านี่!! อย่ามาจามแถวนี้สิยะ!! เสื้อคลุมนี่น่ะแพงขนาดไหนรู้บ้างหรือเปล่า!!
M.M : ลำพังพวกเงินเดือนต๊อกต๊อยอย่างวาเรียน่ะ ไม่มีปัญญาซื้อใช้หรอกนะ!!
ฟราน : งั้นก็ช่วยกรุณาอย่าเอามาใส่ตอนทำงานสิครับ
M.M : อ้า ก็คนมันอยากดูดีนี่นา ฉันน่ะไม่ได้เจอเขามาตั้งแต่เกิดเรื่องที่โกคุโยคราวนั้นเลยนะ
M.M : เด็กกะเปี๊ยกอย่างนายน่ะ ไม่มีทางเข้าใจเรื่องแบบนี้หรอก
ฟราน : ชิ / ทำไมใครๆก็ชอบมาทำเหมือนกับผมเป็นเด็กนะ
M.M : อ้า!! ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเอากระเป๋าฉันไปเขย่าเล่น!?
M.M : อีกอย่าง ไอ้นี่มันไม่ใช่W.W ฉันชื่อM.Mต่างหากย่ะ!!
ฟราน : แล้วทำไมผมถึงได้โดนด่ามันทุกเรื่องเลยเนี่ย? ผมเป็นคนที่ช่วยอาจารย์ออกมาจากคุกนะ
เคน : ยะโฮ้วว!! วู้! สำเร็จแล้วเฟ้ย!!
M.M : เฮ้อ เจ้าสัตว์หน้าขนนี่... / แล้วสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงมั่ง?
เคน : หือ?
จิ คุสะ : ถ้าเป็นคนธรรมดา...... / ไม่ได้ขยับตัวแถมยังถูกขังอยู่ในน้ำมาร่วม 10 ปี... ก็คงจะได้ใช้เวลาพักฟื้นกันนานเป็นปีๆเลยล่ะมั้ง...
เคน : แต่ก็เห็นบอกว่าให้รีบไปเตรียมเครื่องสำหรับบินไปญี่ปุ่นเลยนี่นา ไปถล่มเจ้าพวกวองโกเล่
จิคุสะ : ผิดแล้วนะ... เคน...
ฟราน : ยังฉลาดได้แบบ สูสีกับหมาเหมือนเดิมเลยนะครับ พี่เคน พวกเราไม่ได้จะไปที่นั่นเพื่อถล่มวองโกเล่
ฟราน : พวกเราไปที่นั่นเพื่อปกป้องเด็กผู้หญิงที่ชื่อยูนิต่างหากล่ะครับ
---------- ตำแหน่ง 10 กิโลเมตร จากคุกน้ำวินดีเช่ ----------
---------- ญี่ปุ่น ----------
คุณพี่ : ฉันคนนี้น่ะ!!! ไม่เป็นอะไรเลยแบบสุดหูรูด!!! / แค่นี้น่ะไม่เจ็บไม่คันเลยสักนิดเดียว!!!
เคียวโกะ : โธ่... พี่นี่ล่ะก็ อย่าฝืนนักเลยน่า...
สึนะ : ......สุดท้าย ไม่คิดเลยนะว่าจะได้กลับมาที่ป่านี่ ที่ที่พวกเรามาถึงเป็นครั้งแรกตอนที่มายังอนาคตนี่...
รีบอร์น : ทำไงได้ล่ะ? ก็ร้านขายที่ดินนั่นมันพังราบไปแล้วนี่
สึนะ : อีแบบนี้จะให้บอกกับคุณลุงคาวาฮิระว่ายังไงดีล่ะ…
รีบอร์น : ร้านมันพังไปแล้วครับ
สึนะ : รู้แล้วเฟ้ย แต่ว่า!!
ฟูตะ : พวกเราคงจะกลับเข้าไปในเมืองไม่ได้แล้ว แค่นี้เมืองก็พังจากการต่อสู้ของพวกเรากับมิลฟีโอเล่ไปเยอะน่าดูแล้วล่ะ
สึนะ : หวังว่าคงจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บล่ะนะ? แล้วนี่จะมีตำรวจหรือว่าใครไปเจอฐานทัพลับเข้าหรือเปล่านะ...
ฟูตะ : จางนีนิบอกว่าเรื่องนั้นน่ะไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ เขาจะจัดการให้เรียบร้อยเอง
สึนะ : ก็หวังว่ายามาโมโตะกับคุณฮิบาริ แล้วก็ทุกๆคนคงจะมาถึงที่นี่กันได้เร็วๆนะ...
แกมม่า : ดูท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรนะ
โกคุ : ก็แค่แปลกใจ ไม่นึกว่านายจะยังรอดอยู่อีก
แกมม่า : ฉันเองก็แปลกใจพอๆกันกับนายนั่นแหละ
ทา ซารุ : แล้วดูสิมีแต่พวกเด็กเวรอยู่เต็มไปหมด จะมองไปทางไหนก็มีแต่พวกเด็กเวรๆทั้งนั้น!! ไม่อยากจะเชื่อ นี่มิลฟีโอเล่เราโดนเล่นงานซะเยินก็เพราะไอ้เด็กเวรๆพวกนี้เนี่ยนะ
ทาซารุ : แถมยังต้องมาเจอหน้านายอีก ไอ้คนทรยศที่เป็นอดีตผู้บัญชาการฐานทัพเมโลเน่นั่น
โช จัง : หะ พวกนายเองก็ทรยศมิลฟีโอเล่เหมือนกันนั่นแหละน่า!! ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมายุ่งกับพวกป่าเถื่อนชอบใช้แต่กำลังแบบพวกนายอีก เหมือนกัน!!
โนซารุ : แกว่าไงนะ!! นี่แกดูถูกพวกพี่ๆฉันงั้นเหรอ!?
โชจัง : นี่...พวกนายคิดจะ... ใช้กำลังกันอีกแล้วเหรอ......?
ยูนิ : หยุดนะ โนซารุ!!
ยูนิ : ช่วยเป็นมิตรกับทุกคนเขาหน่อยสิ!
โนซารุ : องค์หญิง!! / อ้า พวกเราซี้ปึ๊กกันจะตายไป! เนอะ ดูสิๆ!
ยูนิ : ขอโทษด้วยนะคะ คุณอิริเอะ
โชจัง : ไม่หรอกครับ ผมเอง...ก็พูดจาไม่ดีเหมือนกันแหละ!
ยูนิ : ทานน้ำสักหน่อยนะคะ... คุณรัล
รัล : ...ขอบใจนะ / เธอนี่เหมือนมากเลยนะ เหมือนกันกับ คุณยายของเธอ... ลูเช่......
รีบอร์น : ใช่ไหมล่ะ?
ยูนิ : คุณลุงรีบอร์นเองก็พูดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ
สึนะ : นี่รัล รู้จักกับคุณยายของยูนิด้วยเหรอ…
รัล : ยูนิ... นี่เธอ รู้เรื่องเกี่ยวกับกำเนิดที่มาของอัลโกบาเลโน่หรือเปล่า?
ยูนิ : ...รู้ค่ะ... ฉันรับสืบทอดความทรงจำบางส่วนของคุณยายมา
สึนะ : คิด-(รับสืบทอด…?)
รัล : ลูเช่น่ะ... มีพลังพิเศษที่ทำให้มองเห็นอนาคต เธอเองก็รับสืบทอดพลั่งนั่นมาด้วยสินะ?
สึนะ : หา... มองเห็นอนาคตงั้นเหรอ…!?
ยูนิ : ฉันเคยมีพลังนั้นค่ะ... แต่ว่าช่วงหลังๆมานี่พลังมันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
แกมม่า : คิด-(…เพราะแบบนี้... ถึงได้ไม่รู้ล่วงหน้าเรื่องที่โทริคาบูโตะจะบุกเข้ามางั้นสินะ…)
ยูนิ : ดูเหมือนว่าเบียคุรันเองก็อยู่ในสภาพเดียวกัน / ตัวเขาเองก็คงรู้ดีว่าพลังของตัวเองมันอ่อนลงเรื่อยๆ
โชจัง : พลังของคุณเบียคุรัน!? หมายถึงพลังในการติดต่อกับโลกคู่ขนานน่ะเหรอครับ?
ยู นิ : ค่ะ ในตอนนี้มันจะทำให้เขาต้องใช้กำลังอย่างมหาศาลจนเกินตัว ดังนั้นเมื่อใช้ไปครั้งหนึ่งแล้วเขาก็จะไม่สามารถใช้มันได้ไปอีกสักพัก นึง...
รีบอร์น : ถ้างั้นเจ้าเบียคุรันก็คงจะใช้พลังนั่นเพื่อหาที่อยู่ของร้านคาวาฮิระไปแล้วล่ะ
ยูนิ : ก็หมายความว่าเขาคงจะทำอะไรไม่ได้ไปอีกสักพักล่ะค่ะ
สึนะ : …แล้วทำไมพลังที่เคยมีมันถึงอ่อนลงไปได้ล่ะ?
ยูนิ : ในกรณีของฉัน...
ยูนิ : คงเพราะถูกใช้ไปจนใกล้จะหมด แล้วก็จากอายุที่เพิ่มมากขึ้นน่ะค่ะ
สึนะ : หา!! อายุมากขึ้นเนี่ยนะ...!!
ฮารุ : คุณยูนิ แต่ว่า นี่คุณยังเป็นเด็กอยู่เลยนะคะ!
ยูนิ : ตั้งแต่วันที่เกิดมา พวกเราก็มีชะตากรรมที่จะต้องเดินเข้าไปสู่ความตาย... ก็มีเพียงแค่ว่ามันจะเร็วหรือช้าเท่านั้นล่ะค่ะ
รัล : ...ก็คงจะเป็นเพราะแบบนั้น... ถึงได้เป็นที่รู้กันว่าอัลโกบาเลโน่แห่งนภานั้นจะมีอายุสั้น
สึนะ : เอ๋!
แกมม่า : คิด-(นี่หมายความว่า... องค์หญิง...)
ยูนิ : นี่คงจะเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเบียคุรันถึงได้ต้องการตัวฉันมากมายถึงขนาดนั้น ทำไมเขาถึงได้ต้องการที่จะครอบครอง เอาพลังของทรินิเซ็ตมาเป็นของตัวเองให้เร็วที่สุด
ยูนิ : และทำไมในตอนนี้ เขาถึงได้ไม่ลังเลที่จะยอมทำทุกอย่าง
---------- โรงแรมแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ----------
ป๋าเบีย : หา?
ป๋าเบีย : เมื่อกี๊เธอบอกว่า มุคุโร่คุงหนีออกจากคุกไปได้ก่อนหน้านั้นแล้ว? / หืมม พวกนั้นโดนผู้ใช้วิชามายาของวองโกเล่ต้มเอาซะเปื่อยเลยสินะ...
ป๋าเบีย : ฮะฮะฮะฮะ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะว่ามุคุโร่คุงจะมีเพื่อนแบบนั้นได้...... / เอาเถอะ ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากคำสั่งของฉันจะต้องสำเร็จ
ป๋าเบีย : เดี๋ยวฉันจะไปคุยตกลงกับทางวินดีเช่อีกที... / ไปพาตัว GHOST ออกมาเดี๋ยวนี้!
ยูนิ : ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเบียคุรันคิดที่จะทำอะไรต่อไป... รู้แต่ว่าเขาจะต้องทุ่มแบบสุดกำลังเพื่อที่จะจับตัวฉันแน่
สึนะ : อี๋ ไม่จริงน่า!!
โชจัง : ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...... ว่าทำไมเขาถึงได้ต้องการมากมายขนาดนั้น......
รีบอร์น : แล้วทำไมถึงได้รู้ว่าพลังของเบียคุรันกำลังอ่อนลงเหมือนกันกับเธอได้ล่ะ?
ยูนิ : ถึงจะรู้แบบนั้น แต่มันก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันค่ะ เพียงแต่......
ยูนิ : ที่ฉันรู้ก็เพราะว่าพวกเราน่ะคล้ายกัน... อา... / คุณซาวาดะเองก็ มีอะไรบางอย่างที่คล้ายกันกับเบียคุรันเหมือนกัน
สึนะ : ห๊า!!? ฉันกับเบียคุรันน่ะเรอะ คล้ายกัน!?
ยูนิ : แล้วก็... มีเรื่องสุดท้ายที่ฉันอยากจะบอกกับทุกคน / ว่าจากนี้ไปฉันจะไม่หนีอีกแล้ว
สึนะ : หะ!? / จะ...จะยอมแพ้...เอาตอนนี้ไม่ได้นะ!! พวกเราพยายามกันมาจนถึงขนาดนี้แล้วแท้ๆ!!
ยูนิ : ฉันไม่ได้คิดจะยอมแพ้ค่ะ
สึนะ : เอ๋!?
ยู นิ : เรื่องนี้น่ะ มันเป็นเรื่องที่ฉันรู้มานานแล้วล่ะค่ะ...... / เรื่องที่ว่าการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับเบียคุรันจะเกิดขึ้นที่นี่... / ในวันพรุ่งนี้...
ยูนิ : เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น นั่นคือสัญญาณเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งสุดท้าย
------------“บทสรุปการต่อสู้อันยาวนานในโลกอนาคตของสึนะและพวกพ้อง...จะเป็นเช่นไร!!!”------------
Board index
