•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : "VARIA" di stagione • ヴァリア の 季節 •

Auther : KaShI "U" kA

Genre : ซุบซิบนินทา -*- เอิ่ม... ไม่ใช่สินะครับ

Pairing : BF (Belphegor X Fran)

Rate : ขอไม่กำหนดเองนะครับ =___=^^

Note : ฟิคเรื่องนี้ตัวผู้เขียนไม่ได้มีเจตนา หรือจงใจจะเขียนด่าทอ ส่อเสียดให้เกิดความเสียหายต่อวาเรียนะครับ โปรดใช้วิจราณญาณในการอ่าน


--------------------------------------------------------------------------------------



-Intro Part-

.

.

.


Fran's Side..

.

.

ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่าการมีหมวกกบหน้าตาประหลาด มางับอยู่บนหัวมีผลดียังไงต่อการเป็นหนึ่งในหน่วยวาเรียบ้าง ??


ข้อหนึ่ง คือมันสามารถทำให้ผมดูไร้เดียวสาปัญญาไม่เต็มเหมือน ‘รุ่นพี่บางคน’ ในหน่วย ที่คงอยากหาเพื่อนร่วมความจิตวิปลาส เหมือนกับที่ตัวเองใส่มงกุฎ ราวกับต้องการประกาศให้เหล่าประชาชี พ่อยก แม่ยก รู้ว่าตัวเองเป็นเจ้าชาย ..ในขณะที่ผมต้องเป็นกบ ถึงมันจะมีเหตุผลว่ามาแทนรุ่นพี่มาม่อน ก็ยังฟังไม่ขึ้นอยู่ดี


ข้อสอง คือมันสามารถทำให้ผมหนักหัวเล่นๆ ได้อย่างไม่มีข้อกังขา (แถมแปลงร่างไม่ได้อีกแน่ะ.. - -*)


ข้อสาม คือมันสามารถสร้างความรำคาญให้ผม ต่อเมื่อเวลาตาลุงผบ. ผมยาวสุดงั่ง ติดต่อมา ตัวเองก็ใช่ว่าจะพูดดีมีมารยาทกับใครเค้าที่ไหน ยังจะมาเสียงดังเอะอะโวยวายอีก -*- กลัวคนฟังจะไม่ได้ยินรึไง? บางทีเค้าน่าจะลองคิดบ้างว่า คนที่(ทน)ฟังเค้า ‘ได้ยินชัดเกินไปจนไม่อยากได้ยิน’ มากกว่านะ


ที่พูดๆมากผมเปล่าแอบนินทาใครในหน่วยนะ


เพราะผมเป็นคนดี ...แล้วผมก็มีข้อดีเยอะกว่าพวกลุงๆ (บวกกับอีกกนึ่งกึ่งลุงกึ่งป้า ที่ก้าวผ่านเส้นบางๆของความเป็นชายสู่อิสตรีได้อย่างงดงงาม - -*) พวกนั้นเสียอีก..


ข้อแรก คือ ผมหน้าตาดี ..อันนี้รู้ๆกันอยู่ คงไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายนะครับ (ยิ้มนิ่ง)


ข้องสอง คือ ผมยังเป็นพวกวัยเอ๊าะ ใสกิ๊ง~+ และที่สำคัญคือ ‘ยังสติดี’ ไม่ปล่อยตัวเอง ‘จิตเสื่อมถ่อยตามอายุและกาลเวลา’ เหมือนกับพวกลุงๆทั้งหลายในหน่วย


ผมไม่เคยกรี๊ดกร๊าดลั่นปราสาทเพราะแมลงสาปตัวเดียว และไม่เคยใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูจนดูเสียเครดิตนักฆ่า เดินร่อนอยู่ในห้องครัว.. เหมือนใครบางคน


ผมไม่ใช่พวกโรคจิต มีเสียงหัวเราะแปลกประหลาด กับทำทรงผมพิสดารพันลึก เอามาปรกหน้าปรกตาให้เสียสายตาเล่นๆ แถมนับวันยิ่งชี้ยิ่งฟูเด้งขึ้นเรื่อยๆ ..เหมือนกับใครบางคน แต่บางทีผมก็รู้สึกนับถือเค้าหน่อยๆตรงที่สามารถใช้ชีวิตได้มาเป็นสิบๆปีโดยการใช้สายตาภายใต้เส้นผมสีทองนั่น โดยที่ไม่เป็นอุปสรรคอะไรเลย!


ผมไม่เคยไว้หนวดทรงประหลาดหลุดนอกวงโคจรระบบสุริยะจักรวาลแบบนั้น ..เหมือนใครบางคน ที่เวลายิ่งผ่านไปยิ่งทวีความแปลกประหลาดมากขึ้น มากขึ้น..


ที่สำคัญ ...ผมไม่ได้เป็นเมียเก็บลับๆตาลุงบอสใหญ่ขี้กร่างนั่น!!! ...เหมือนกับ...!! … เอิ่มมม.. ผมคงจะเพลินไปหน่อย เอาเป็นว่าเขาคนนี้ ทำให้ผมเข้าใจถึงทฤษฏีใหม่ว่าด้วยเรื่องของคาเฟอีน มีส่วนช่วยในการบำรุงผมให้เงางาม นุ่มสลวยสวยเก๋ ยิ่งกว่าแชมพูบางยี่ห้อ..


หลายๆคนคงรู้แล้วว่า กิจวัตรประจำวันของหน่วยวาเรียที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่ง นั้นคือ การเอาชีวิตรอดในแต่ละวัน.. จากจานบิน.. ไม่ใช่ว่ามีมนุษย์ต่างดาวมาบุกปราสาทเรานะครับ แต่มันเป็น1 ในส่วน 100 ของข้าวของเครื่องใช้ บลาๆๆๆ ในปราสาท ที่จะชอบลอยมา (อย่างแรง) ใส่หัวไม่ใครก็ใครสักคนที่อยู่ในปราสาท ...


คงไม่ต้องบอกใช่มั้ยครับว่าใคร??


เพราะคนที่ทำแบบนั้นได้มีแต่ตาลุงนั่นเท่านั้นล่ะ ..เอ.. อันที่จริงผมควรเรียกว่า ‘บอส’ เหมือนกับคนอื่นๆใช่มั้ครับ? .. แต่ก็ช่างเถอะ วันๆนะ ผมไม่เคยเห็นตาลุงนี่จะเดินร่อนไปไหนในปราสาท หรือออกจากห้องมาทำกิจกรรมอย่างอื่นนอกจากกิจกรรมอย่างว่า .....เอิ่ม ไม่ใช่สินะครับ .. รึจะออกมาทีก็ใช้มุกเดิมๆที่หากินกับ Katekyo Hitman Reborn จนเข้าภาค TYL แล้วยังไม่คิดจะสรรค์สร้างออกมาใหม่ให้มันดูมีการเปลี่ยนแปลง ให้มากกว่าทรงผมที่ทำให้หน้าเด็กลงอีก 0000.01 ปี ทรงนั้น ..


อย่างเช่น..


“ไอ้สวะ”


ขอโทษเถอะ ...ใช้เรียกใครกันครับ? อ้อ.. ผมลืมไป ว่ามันเป็น Common noun (คำนามไม่ชี้เฉพาะ) ของตัวละครใน KHR ที่ตาลุงนี่บัญญัติลิขสิทธิ์เองนี่นา.. สามารถพบได้ตามหน้าหนังสือ KHR ฉบับที่มีตาลุงนี่ออกนะครับ!


(ถ้าจะมีใครเอาไปใช้คงเป็นภรรยาในคอลเล็คชั่นของตาลุงนี่เองล่ะครับ... -*- อุ๊บ~!! ผมเปล่าพูดนะ)


“หนวกหู”


เอ่อ.. อันนี้ผมห็นด้วย พวกลุงต๊องๆในปราสาทวาเรียนี่น่าหนวกหูจริงๆ ...โดยเฉพาะ ..ผบ.ผมยาวสุดงี่เง่า ที่ผมพูดไปแล้วก็ยังไม่วายต้องวกกลับวนมาอีกรอบ ..ก็มันจริงมั้ยล่ะครับ ก็ ผบ.เค้าเป็นพวกเหนือธรรมชาติ เสียงชองเค้าระดับปกติของเค้า เท่ากับเสียงสิบคนตะโกน.. อืมๆน่านับถือๆ


เป็นต้นล่ะครับ..

.
.


หืม???


ตำแหน่งของผมน่ะเหรอ..?


จะเป็นอะไรไปได้ซะอีกนอกจาก หมอกมายา ผู้ที่คอยกวนฝ่าพระเบื้องล่างหน่วยลอบสังหารแห่งวองโกเล่!! ทั้งแบบตัวต่อตัว และรวดเดียวทั้งหน่วย!!


ครับ.. อาวุธเด็ดของผมคือ วาจา .. ขนาดจริตกิริยานิ่งเฉยยังไม่เด็ดดวงเท่าคำพูด เพราะแทบทุกคำ สามารถทำให้ใครหลายๆคนอยากลั่นอาวุธใส่ปากผมไปตามๆกัน ได้เลยทีเดียว..


อ๊ะ!...


แต่ทว่า.. การอยู่ที่นี่ก็ไม่เชิงว่าจะเลวร้ายอะไรเท่าไร (เพราะที่จริงมันแล้วเลวร้ายมากๆ - -*) แค่แอบรู้สึกหน่อยๆ(จริงๆนะ) ว่า เวลาที่ปราสาทนี่ มันคงใช่สิบปีผ่านมาหรอก ..แต่มันคงจะเป็นสิบปีก่อนหน้าวองโกเล่เริ่มก่อตั้งมากกว่า ..เพราะในความรู้สึกของผมมันช่างราวกับได้ย้อนยุคยังไงยังงั้นเลย มันช่างเป็นสถานที่ที่ตัดขาดกับโลก(+สังคม) ภายนอกได้อย่างมีชั้นเชิง -*- แถมไร้ซึ่งกลิ่นอายของคำว่า เทคโนโลยี และความทันสมัย ได้แบบแนบเนียน จนใครหลายๆคนแทบจะไม่สงสัยกับเรื่องนี้เลย .. แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ความทันสมัยนะครับ


ดูอย่างไอ้หมวกกบบนหัวผมนี่สิ!! อา ..รึผมคิดผิด..? บางทีเทคโนโลยีที่นี่อาจจะล้ำหน้าเกินไปก็ได้ล่ะมั้งครับ? วิทยุสื่อสารของผมถึงได้ออกมาเป็นหมวกกบหน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู จนแทบอยากจะชำและมันทิ้ง ทั้งคนคิดค้น และคนบังคับให้ใส่เลยขนาดนี้… อืมๆ


ดูท่าผมจะพูดมากเกินไปแล้วสินะครับ? ที่จริงการนินทาเรื่องคนในให้คนภายนอกได้รับรู้มันไม่ดีเอาซะเลย เพราะยังไงๆการเป็นเด็กใหม่ที่ดีก็ควรเคารพรุ่นพี่ที่อาวุโส(โคตร)แก่กว่า คือ สิ่งประเสริฐ.. เพราะยังไงกลุ่มคนเพี้ยนๆนั่นก็ยังคอยกางใบบัวให้กบหน้าตาดีอย่างผม..


แต่ก็ .....ช่างมันเถอะ...


....

...

..

.

To be Continue…

เบลฟราน ก๊ากกก คู่นี้กำลังฮิต
คนแต่ง แค่งได้ลุคฟรานมากค่า ฟรานต้องปากโฮ่งๆอย่างนี้ซิ

แต่...ไอ้คำว่า...ผมไม่ได้เป็นเมียเก็บลับๆตาลุงบอสใหญ่ขี้กร่างนั่น!!!...
ไม่ใช่เมียเก็บจ้ะ เมียหลวงเลยจ้ะ เมียจริงๆ เมียแท้ๆ เมียมหาเมียเลย
ไอ้บ้านเล็กบ้านน้อย ไม่มี มีแต่ของเล่นฆ่าเวลา

ฟรานจังก็..ว่าเมียเก็บ หลามน้อยใจนะ ระวังโดนกระโดดงับหัวละ(โดนหลามหั่น)

กางเต็นท์นอนรอตอนต่อไป ดู..เบลไซด์มั้ง..อิอิ

สุดยอดเลยค่ะ!

นี่ล่ะฟราน ฟรานเป็นแบบนี้เลย
ปากคอเราะร้ายได้น่ารักมากๆ
คำด่าแต่ละคำ ...โดนใจอย่างแรง
ไม่ได้พาดพิงต่อว่าวาเรียหรอกคะ แค่ฟรานพูดความจริงในแบบของฟรานเท่านั้นเอ๊งง

โอยย หลงฟราน
เจอฟรานไซด์เข้าไปก็ถึงกับกระอักเลือด
สิ้นชีพเพราะความน่าโฮกของฟรานแล้วค่ะ
/นอนรออย่างไม่สงบ รอตอนต่อไป

เบล-ฟราน*0* เฮลกำลังบ้าคู่นี้ แต่คู่อื่นก็ไม่ได้ทิ้งนะ (เดี๋ยวโดนแม่ยกคู่อื่นตามจิกหัว)

ฟรานจ๋า*0* (เผอิญชอบตุ๊กตากบแต่เด็ก) หมวกบน่ารักจังเลย ไม่ต้องถอดหรอกใส่แล้วน่ารักจะตาย

ปากคอก็น่ารัก(?)จริงๆเลย เป็นเด็กที่ซื่อสัตย์จัง พูดความจริงด้วย

อัพต่อนะคะ

(//กระโดดเด้งดึ๋งเข้ามาเมื่อเห็นBF~~)

ฟรานคุงสุโค่ย!!นี่แหละ ปาก....แบบนี้เลย!!น่ารักม๊ากกกกกกกกกกก~~~~

มันก็เป็นการพูดความจริงในแบบของเค้านั่นแหละเนอะ>w<

โอ๊ทส์...... จะบอกว่าไม่มีเบลไซด์นะคับ =_____=^^

คือ บทนี้เป็นบทนำ ..แต่ไปก็เข้า พาร์ท 1 แล้วล่ะครับ

ยังไงก็ขอบคุณที่จะติดตามนะครับ ^^

น้องฟรานกัดเรียงตัว ได้ใจสุดๆค่ะ อ๊ายยยย รักคนแต่ง รักน้องกบนี่เหลือเกิน กรี้ดดดดดด!!!!!

อ่านไปอ่านมา สถานะเบล (เจ้าชาย) กับฟราน (กบ) มันชวนให้นึกถึงนิทาน เจ้าหญิงจูบกบแถวบ่อน้ำจัง (อาจารย์คนเขียนเค้าอยากสื่ออะไรรึเปล่าคะ) แต่กบตัวนี้ปากร้ายน่าฟัดกว่า ขอปูเสื่อรอตอนต่อค่ะ

=[]= ''' นี่ ในจัย คุนพี่ ฟรานเค้าคิดเงี้ย ? เหน เงียบ ๆ

พึ่งรุ้นะเนี่ย (/ช็อค)

สู้ ๆ จู้ ๆ เปนกำลังจายยย

-PART 1-


Title : "VARIA" di stagione • ヴァリア の 季節 •

Auther : KaShI "U" kA

Genre : ชักจะออกแนวซีรีส์เกาหลี =____=^^

Pairing : BF (Belphegor X Fran)


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Estate- (ฤดูร้อน)


.

.

.


สายลมอ่อนๆพัดผ่านพาเอาความเย็นชั่วขณะมาเซอร์วิสถึงที่ได้ไม่ถึงชั่วอึดใจ ….ก็กลับมาสู่โหมดบรรยากาศร้อนระอุ ราวกับว่าประเทศอิตาลีถูกโยกย้ายจากยุโรปมาอยู่เอเชียกลางเสียอย่างนั้น ถึงแม้ว่าตามหลักภูมิศาสตร์จะบอกว่าอิตาลีอยู่เอเชียก็เถอะ แต่ก็ยังถูกจัดว่าเป็นยุโรปอยู่ดี ....=___=^^ แต่ประเด็นสำคัญมันหาไม่ได้อยู่ที่เรื่องอิตาลีอยู่ทวีปไหนกันแน่แม้แต่น้อย เพราะที่อยากจะบอกจริงๆก็คือ..


อากาศมันร้อนว้อยย~!!!!


ที่นี่หาใช่สยามประเทศที่ครองแชมป์ร้อนสามฤดูมาเป็นประวัติศาสตร์ไม่ ..แล้วเพราะเหตุใดแสงอรุณอันเจิดจ้านี่ถึงสามารถแผดเผ่าทุกอณูรูขุมขนของมนุษยชาติได้แบบไม่ใยดีเช่นนี้..


แล้วที่สำคัญมันสามารถทำให้คนอยากคุ้มคลั่งได้อย่างง่ายดายเลยทีเดียว...


แค่นั่งอยู่เฉยๆก็อยากบ้าได้.. จริงๆนะ

.

.

.


“อ่ะนี่จ้ะ.. น้ำแข็งใสของฟรานจัง~+”


แสงอรุณผู้เจิดจ้าแห่งวาเรีย ..ผู้เปรียบเสมือนแม่ปีศาจ(ตรงข้ามกับแม่พระ -*-) ประจำหน่วย เอ่ยขึ้นจากด้านหลังเก้าอี้โซฟาตัวยาว ที่ตั้งอยู่นอกระเบียงห้องครัว ที่เด็กหนุ่มร่างบางเจ้าของนามอันไพเราะว่า ฟราน (ไม่ค่อยลำเอียงเลยนะ - - : Me)นั่งอยู่ ในชุดไพรเวทธรรมดาเช่นเดียวกับหล่อนผู้นั้น ขณะกำลังนั่งเหม่อลอยมองไปยังท้องฟ้าด้วยแววตาไร้ความรู้สึก.. แม้จะไปแสดงกิริยาออกมา หรือแม้แต่จะแสดงสีหน้า แต่ก็พอรู้ว่าต้องกำลังหงุดหงิดหัวเสียกับอากาศร้อนตับโผล่แบบนี้อยู่เป็นแน่.. จะมากหรือน้อย แต่ก็สาบานว่า ไม่มีทางที่เจ้าเด็กนี่จะไม่รู้สึกอะไรเลย..


“ขอบคุณครับ..”


นัยน์ตาสีเขียวดุจเพชรมรกตวาวใส บริสุทธิ์ แล่หันกลับมามอง(ผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็น)สาวสวยในอริยะบทราวกับแม่ศรีเรือนที่หลุดออกมาจากนิตยสารกุลสตรีก็ไม่ปาน ..ก่อนที่มือเรียวเล็กของตนจะยื่นไปรับถ้วยน้ำแข็งใส่สีสวยที่ประดับด้วยขนมของกินส่งเสริมพัฒนาการเด็กสองขวบให้ต่ำลง มาจากหล่อนผู้สรรค์สร้างอาหารชิ้นนี้ออกมา ที่กำลังตีสีหน้าปลาบปลื้มราวกับได้เห็นลูกชายชนะเลิศเหรียญทองกีฬาอนุบาล..


“ทานให้อร่อยนะจ๊ะฟรานจัง~”


ไม่จากไปเปล่า ..หล่อนผู้เป็น –deep- (ท่านนายกสั่งเซ็นเซอร์ ให้ละไว้ในฐานที่เข้าใจ -*-) ส่งรอยจุ๊บรูปหัวใจจนแทบจิ้นเห็นเป็นภาพ มาให้เด็กหนุ่มอย่างสดใส ก่อนที่จะเดินจากเข้าไปในปราสาท..


...เจ้ากรรม..เหตุการณ์เมื่อกี๊แทบทำให้ถ้วยน้ำแข็งใสแทบร่วงหล่นจากมือเรียวของเด็กหนุ่ม..



ส..สยองชะมัด



ช้อนคันงามค่อยๆบรรจงลงตักในถ้วยน้ำแข็งใสสีสันน่าทานด้วยฝีมือของเด็กหนุ่ม ..แม้ว่าของว่างนี่จะดูหน้าตาปัญญาอ่อนไม่แพ้หน่วยวาเรียขนาดไหน ..แต่ถ้ามันทำให้หายร้อนได้ เขาก็จะทาน..


“ไอ้กบ..~!!”


“อุก!”


เสียงคุ้นหูที่ฟังกี่ทีๆก็ยิ่งทำให้กระจ่างมากขึ้นว่าเจ้าของเสียงนี้มันโรคจิตไม่แพ้ใครเลยจริงๆ ..และที่ร้ายแรงกว่านั้น เพราะเสียงของ(ไอ้โรคจิต)บุคคลคนนั้นทำให้ช้อนน้ำแข็งในคันงามเผลอผุดเข้าปากไปจนแทบจะไหลลงคอ..


“แค่กๆ~~ แค่ก..~!”


ช้อนเจ้ากรรมกระเด็นออกมาจากช่องปากของเด็กหนุ่มลงดิ่งสู่พื้น อย่างสุขคติ =____=^^ ..แต่มันจะดีกว่านี้ถ้ามันไม่ได้ออกมาด้วยฝีมือของแรงตบของ.. ... ไอ้หมอนี่


“หวาย~?? ..กบสมัยนี้กินช้อนด้วยเหรอเนี่ย~~??”


เพราะคราวนี้มันไม่ได้มาแค่เสียง แต่ไอ้ตัวโรคจิตมันมาตัวเป็นๆเลยนี่สิ - -* .. ชายหนุ่มร่างสูงกว่า เจ้าของเรือนผมสีบลอนทอง ชี้ฟูไปทั่วทิศทั่วทาง -*- แต่มันกลับทำให้เขาดูดีเหลือเกินกับผิวสีขาวนวลนั้น .. แต่ที่ดีที่สุดคือสิ่งที่กล่าวไปมันจะไม่ใช่ไอ้เจ้าชายโรคจิตแห่งวาเรีย..


“แอะแฮ่ม~ .. ..ก็มันเพราะรุ่นพี่ไม่ใช่เหรอครับ!!”


ยิ่งอากาศร้อนแทบอยากจะพังปราสาท พอมาเจอคนกวนประสาทก็ยิ่งหงุดหงิดทวีคูณ… ฟรานพยายามกระแอมปรับเสียงตัวเองให้เข้าที่ ก่อนที่จะเริ่มออกปากต่อว่าบุคคลที่สองที่ยืนค้ำหัวตนเองอยู่..


“ชิชิชิ.. ว่าฉันผิดงั้นซี~?”


“เออ.. ผมโทษรุ่นพี่! เพราะรุ่นพี่แหกปากผิดที่ผิดเวลา”


เด็กหนุ่มเถียงกลับอย่างไม่ลดละ ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมใครเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งทำให้เขาไม่ยอมจำนนอะไรง่ายๆ


“ฉันไม่อยากเถียงกับกบไร้สาระหรอกนะ..”


ปากว่าอย่าง ..แต่ตัวนี่สิกลับลดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาที่เด็กหนุ่มนั่งอยู่อย่างไม่ต้องมีใครเชื้อเชิญ.. แถมยังมาเบียดกระแซะจนร่างที่เล็กกว่าลงไปนั่งที่พื้นแทนอีกต่างหากแน่ะ..


เด็กหนุ่มหันมามองชายร่างสูงที่ครอบครองที่นั่งไปอย่างไม่พอใจ แต่ก็ไม่แสดงสีหน้าโกรธแค้นหรือาฆาตเลยแม้แต่น้อย ขนาดดวงตาที่ว่าเป็นหน้าต่างของหัวใจก็ยังมองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่แน่..


แต่ว่านะ ...


ถ้าเทียบกับไอ้โรคจิตนั่นแล้ว ถือว่าโชคดีแล้วล่ะที่อย่างน้อยเขาก็ยังมีดวงตาให้คนอื่นได้มองเห็น.. =___=


“ไม่พอใจรึไงไอ้ลูกอ็อด~?”


“เฮอะ.. ใครจะไปบังอาจไม่พอใจเจ้าชายตกอับอย่างรุ่นพี่กันล่ะครับ”


“แกประชด?”


“แสนรู้ดีนี่ครับ”


“แกนี่มันเถียงคำไม่ตกฟากจริงๆนะไอ้กบ”


“ผมจะถือว่าเป็นคำชมละกัน”


“แก....?!”


ไม่ว่าไอ้คุณเจ้าชายโรคจิตนั่นจะว่าอะไรมา เด็กหนุ่มก็สวนกลับอย่างทันควันไม่แพ้กัน ..จนในที่สุดชายร่างสูงก็เริ่มจะระอา.. ฟรานลุกขึ้นจากพื้นอย่างมีท่าทีว่าจะเดินหนี แต่เจ้ากรรม ชายหนุ่มร่างโปร่งกลับฉุดรั้งแขนเรียวเล็กนั้นของเขาไว้


“เหวอออออ~~~~~!”


..จนร่างที่เล็กกว่าของเด็กหนุ่มลงไปกระแทกกับท่อนขาของร่างสูงอย่างแรง.. ...แม้ไม่สามารถมองเห็นแววตาเส้นผมสีนวลนั่นได้ แต่ก็พอจะเดาออกว่ากำลังจ้องมองมาอยู่ ..เด็กหนุ่มเผลอไปมองอย่างไม่ได้ตั้งใจ ..จนทำให้รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าอย่างช่วยไม่ได้ .. แต่ที่สำคัญกว่านั้น.. นี่มันไม่ใช่ซีรีส์รัก 4 ฤดูสดแสนจะน้ำเน่าที่ใครหลายๆคนยังติดตามผ่านทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง ____!! (เซ็นเซอร์เพื่อความปลอดภัยของผู้เขียน)


ใบหน้าของเด็กหนุ่มขึ้นสีเรื่ออย่างสังเกตได้..


เพราะโกรธหรอกนะ !! เพราโกรธต่างหาก !! เขาเปล่าเขินสักหน่อย!!


“ปล่อยผมนะรุ่นพี่เบล..”


ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ เหมือนใช้น้ำมันดับไฟ เหมือน.... (เอ่อ ..พอเถอะ) ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้แน่น ด้วยมือหนาของอีกฝ่าย ราวกับว่ากลัวกบน้อยตัวนี้จะหนีหายไปไหน..


“แกนี่ถ้าจะประสาท ร้อนแทบบ้า ยังจะใส่หมวกกบปัญญาอ่อนนี่อีก”


ขอโทษเถอะ!! กลับไปอ่านสปอยล์ 220 เดี๋ยวนี้เลย!! ที่ใส่นี่โดนบังคับหรอกไม่ใช่เหรอ?! อย่ามาแหลหลอกด่ากันแบบนี้สิ!!


“ผมคงจะชอบมันมากน่ะครับรุ่นพี่”


ฟรานกลืนความโทสะลงกระเพาะก่อนที่จะรวบรวมสติยั้งคิดเอ่ยออกไป..


“ชิชิชิ ..เหรอ? งั้นก็ดี”


..ดูถ้าไออัจฉริยะยกบ้านนี่จะไม่เข้าใจความหมาย หรือ ไม่ก็องค์ประกอบของประโยคประชดเลยสินะ -*-..


ทุกอย่างเงียบไปพักใหญ่.. แต่ชายร่างสูงก็ไม่มีทีท่าว่าจะปลดปล่อยพันธนการข้อมือของร่างเล็กที่ฉุดกระชากเพื่อพยายามปลดปล่อยตนเองอยู่ออกเลย..


“นี่..เจ้าชายอยากกินน้ำแข็งใส..”


“บอกผมเหรอ?”


เด็กหนุ่มตีหน้าซื่ออย่าง ที่หน้าชวนเบื้อล่างมาราปากสักที..


“ช่าย~”


“ก็ทานไปสิครับ ..ใครว่าอะไรรุ่นพี่ล่ะ”


เด็กหนุ่มเริ่มหัวเสีย แต่ก็ยังคงหน้าตายแน่นิ่งไว้ตามแบบฉบับของตน... ไม่ว่ายังไงอารมณ์ไอ้เจ้าชายนี่ก็เดามันไม่เคยถูก ผีเข้าผีออกตลอดเวลา.. บางทีก็กวนประสาทปั่นหัวเล่นจนหน้าเจี๋ยนทิ้ง


..บางทีก็ทำตัวอ่อนโยน ...จน....


“ป้อนเจ้าชายหน่อยสิ กบน้อย~”


.

.

.

.

.

.

.

To be Continue…


----------------------------------------------------------------------------

Grazie! ขอขอบคุณทุกๆท่านเป็นภาษาอิตาเลโน่ =____=^^

ยังไงก็ติดตามซีรีส์รัก 4 ฤดูนี้กันต่อไป -*- ...เอิ่ม ..ไม่ใช่สินะครับ

อ่ะเนาะๆ! (<<ภาษอะไรของมัน)

โอ๋ๆ ฟรานคงสยองสินะ
ร้อนๆแบบนี้มาเจอภาพเจ๊ลุสซี่ส่งจูบ... รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันทีทันใดเลยล่ะ
อากาศร้อนมันทำให้คนเป็นบ้าได้น่ะสิ โดยเฉพาะหน่วยที่มันมีเครื่องแบบเป็นชุดหนังแบบนี้ -*-

เบล... นายทำให้เรารู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาชอบกล
มุขจีบกบ(?)ช่างไม่เข้าทีซะเหลือเกิน บดบังความน่ารักของฟรานไปซะอย่างนั้นเชียว
ปากเสียๆแบบนี้ ก็ชอบไม่ใช่เหรอ? ถึงได้มานั่งเถียงอยู่นี่ หุหุหุ

รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อว่าจะป้อนกันด้วยเลือด(?)หรือด้วยน้ำตา(?) 5555

อร๊ายยย ร้อนเหรอ ประเทศไทยร้อนเหรอ..ไม่ร้อนแล้ว โคตรร้อนเลยเพ่
อยู่อิตาลีก็ยังดีนะฟราน แค่นั้นมันจิ๊บๆ

แหม..เบล เบลคิดอะไรอยู่ ทำไมอยู่มาให้น้องฟรานป้อน เจ้าชายเอาแต่ใจ
ฟรานก็ด้วย ทำไมปาก..สุดๆแบบนี้ เจ้าชายอุตส่าห์ใจดี เฮ้ออออ

ลุซซี่จ้ะ วันหลังทำแบบคุ่นะ น้ำแข็งใสอ่ะ จะได้กินด้วยกันอย่างมีความสุข ฮ่าๆๆๆ

กางเต็นท์นอนรออ่านตอนต่อไป

(หาตั้งนาน ที่แท้ถูกดันมาอยู่หน้า2=[]=) ท่านรองฯอย่าให้เรื่องนี้โดนดันลงล่างนะ มาอัพดันขึ้นบนด่วนเลย!!!!

(นี่สินะเหตุผล= =;; ) เหอๆ เมืองไทยนี่มัน(คอด)ร้อนสุดๆเลยล่ะ อืม....น้ำแข็งไสกบ....น่ากิน...

(//มีดบินมาเฉาะกบาล) ลุซซี่หยดหยองมากค่ะ= =;; ฟรานคุงไม่ต้องกลัวนะลูก

โอ๋ขวัญเอ๊ยขวัญมา(//ลูบหัวฟรานคุง)(//โดนถีบ)

//ไสน้ำแข็งรอตอนต่อ

-PART 1.2-


Title : "VARIA" di stagione • ヴァリア の 季節 •

Auther : KaShI "U" kA

Genre : ชักจะออกแนวซีรีส์เกาหลี =____=^^

Pairing : BF (Belphegor X Fran)


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



นี่มันไม่ใช่ซีรีส์น้ำเน่าส่งตรงอิมพอร์ตจากเกาหลีอย่างที่คนแต่งแอบแซวหรอกนะ!!


ให้ตายเถอะบรรยากาศชวนขนลุกซะไม่มี...


.

.


นัยน์ตามรกตสีอ่อน เปรยไปมองที่ถ้วยน้ำแข็งใสสีสวยที่วางอยู่ ..เอิ่ม ..จะเรียกว่าที่พื้นเลยก็ว่าได้ ด้วยความเอือมระอาไม่น้อยกับพฤติกรรมของรุ่นพี่ร่วมงาน ที่ขนานศักดิ์ตนเองว่า เจ้าชาย ซึ่งกำลังนอนไขว้ขาสบายใจเฉิบอยู่บนโซฟาเอนนอนตัวยาว ..พลางผิวปากเรียกลมตามความเชื่อไทยโบราณไปด้วย -*-


แต่ก็นะ ..ก็ดีแล้วล่ะที่ยอมปล่อยตัวออกเขามาจากอ้อมกอดน่าขนลุกนั่นได้..


แต่ก็นะ (อีกรอบ).. ก็เพราะให้มาหยิบถ้วยน้ำแข็งใสไปป้อนไอ้เจ้าชายโรคจิตนั่น ต่างหาก


..คิดว่ามันจะแย่กว่าเดิมรึเปล่า??..


“เอ้า.. เร็วๆสิ ไอ้กบ ..เจ้าชายร้อนจะแย่แล้วนา..”


“น้ำแข็งใสไม่ใช่พัดลมนี่ครับรุ่นพี่”


เด็กหนุ่มร่างเล็กสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบโมโนโทน โดยละความเครียด+ความโกรธ ทั้งจากอากาศร้อนระอุแทบเผาปราสาทได้ จนอยากบ้า ทั้งหมดลงในก้นบึ้งความคิด ..


ผู้ขานนามตนว่า เจ้าชาย แทบสะอึกกับคำพูดของเด็กหนุ่ม แต่ก็ยังคงปรากฏรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า ที่ดูกี่ทีๆก็ไร้เดียงสาแต่แฝงเต็มไปด้วยความโรคจิต.. ชัดๆ


“ชิชิชิ.. ช่างเถอะ ..มาป้อนฉันเร็วเข้า”


ร่างสูงที่นอนเหยียดกายอยู่บนโซฟา กระดิกนิ้วสั่งเด็กหนุ่มรุ่นน้องราวกับเป็นพนักงานบริการในบาร์เกย์ก็ไม่ปาน ..และนั่นเองก็ทำให้ปรอทวัดความโกรธในร่างกายของเด็กหนุ่มสูงปรี๊ดทะลุจุดศูนย์ ..แต่ก็ยังไม่แสดงออกมาด้วยท่าทางหรือสีหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว..


ฟรานยกถ้วยน้ำแข็งใส ที่เริ่มจะละลายแหล่ไม่ละลายแหล่ด้วยมวลสารร้อนระอุภายในอากาศ ขึ้นมาก่อนที่ลุกขึ้นยืนขึ้นเหนือชายหนุ่มร่างสูงที่นอนอิงโซฟาอยู่อย่างสบายใจ..


“นั่งลง.. ตรงนี้ซะ เร็วๆด้วย”


ทำไมกัน...??


ทำไมเขาต้องคอยเชื่อฟังคำสั่งของคนบ้าโรคจิตอย่างไอ้หมอนี่ตลอดด้วย..?!


แววตาสีเขียวอ่อนนิ่งเฉยราวกับไร้ความคิด ความรู้สึก จ้องเขม็งที่ใบหน้าของชายหนุ่มเรือนผมสีบลอน ..ก่อนที่จะล้มตัวลงนั่งข้างๆชายหนุ่ม ..บนโซฟาเอนนอนตัวเดียวกัน อย่างจำใจ..


“อ้าปากสิครับ ..”


ฟรานเอ่ย หลังจากที่ตักน้ำแข็งใส่สีแดงอมชมพูสวยในถ้วยขึ้นมา..


“อ้าาาาา~~~~~~”


อ้าจริงๆ =_____=^ อ้าซะกว้างเกินไปแล้วด้วย ..ยิ่งเจอะยิ่งเจอกันทุกวันยิ่งเข้าใจแจ่มแจ้งว่าปากไอ้หมอนี่เขมือบเขาได้ได้ทั้งหัวกบเลยจริงๆ -*- ...เบลอ้าปากของตนเองตามคำสั่ง(?)ของเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะง้าบ(??) เอาน้ำแข็งใสสีสวย บนช้อนคันงามเข้าไปในปากของตน..


“หืม..??”


จังหวะการเคี้ยวในปากของชายหนุ่มค่อยๆช้าลง ราวกับมีสิ่งใดผิดปกติ..


“อร่อย.. มั้ยล่ะครับ? รุ่นพี่เบลเฟกอล”


เด็กหนุ่มถามเสียงเรียบ..


“เลือด.. รสชาติแบบนี้ เลือดสินะ”


ชายหนุ่มวิเคราะห์หน้าตาเฉยราวกับมันเป็นเรื่องปกติกับการมีโลหิตอยู่ในปาก.. ก่อนที่จะหันไปมองเด็กหนุ่มร่างบางที่นั่งคนถ้วยน้ำแข็งใสอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว...


อันที่จริง รู้ร้อนสิ ... ร้อนมากๆด้วย


“ผมให้ 20 คะแนน สำหรับคำตอบ”


“ภาพลวงตาทั้งหมดเลยแฮะ.. ชิชิชิ”


ทันทีที่ชายหนุ่มเรือนผมสีบลอนเอ่ยจบ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ..ถ้วยน้ำแข็งใสที่อยู่บนมือของฟราน จากน้ำหวานสีแดงชมพูสวย กลับกลายเป็นโลหิตสีแดงฉานที่ราดอยู่บนเกล็ดน้ำแข็ง ..และพอลองพินิจดีๆบนร่างกายของตัวเอง ชายหนุ่มก็พบกับรอยกรีดด้วยของมีคมบนข้อมือตนเอง..


“เห?.. อัจฉริยะอันดับ 1 ทำได้แค่นี้เองเหรอครับ?”


“..สิ่งที่เห็นตอนนี้ก็ภาพมายาของแก อย่ามาหลอกกันให้ยากเลย ไอ้เจ้าลูกอ็อดปากดี..”


และอีกครั้งกับการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศรอบตัว ..แต่กลับกันตรงที่มันกลับเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง เหมือนตอนแรกที่เข้าใจว่าเป็นภาพลวงตา.. ไม่มีเลือด.. ไม่มีรอยแผลสดบนข้อมือ..


ความจริงที่อยู่ในความหลอกลวง..


“โอ้.. น่านับถือจริงๆนะครับ”


ฟรานชูนิ้วโป้งมือขวาให้ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับจะกวนประสาท ..


“อย่ามาพูดมากนะ..”


“โอ๊ย!”


ชายหนุ่มร่างสูงจับข้อมือของเด็กหนุ่มอย่างไม่ให้ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่จะฉุดดึงเอาร่างเล็กๆอันบอบบางนั้นให้ล้มลงบนโซฟา สลับกับที่ตัวเองลุกขึ้นคร่อมอยู่เหนือร่างนั้น .. เด็กหนุ่มหอบแฮ่กด้วยความตกใจ กับการกระทำของชายร่างสูง แม้จะพยายามคิดตลอดว่า มันก็แค่การกระทำที่เอาไว้ขู่เท่านั้น ... แต่กระนั้นก็ยังไม่ยอมสื่อมันออกมาผ่านแววตา หรือสีหน้าแต่อย่างใด..


เชื่อว่าความสงบจะสยบทุกสิ่ง..


เอ่อ ...คิดว่านะ...


“จะทำอะไรน่ะครับ?!”


น้ำเสียงโมโนโทนซึ่งเป็นเหมือนเอกลักษณ์ส่วนตัวของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นเครือ..


“ฉันจะให้แกดูของจริง.. ที่ไม่ใช่ภาพลวงตา ว่ามันเป็นยังไง..”


.

.

.

.

.

.

To be Continue…


-------------------------------------------------------------------------------------


ขอแจ้งนิดนึงนะครับว่าพาร์ตมันจะเป็น จุด เอานะคับ

เพราะอย่าง พาร์ต 1 นี่ก็ Estate เรื่องของหน้าร้อน ก็จะแยกย่อยออกมา

ถ้าขึ้นตอนใหม่ถึงจะเป็นพาร์ตสองนะคับ ^^ คงไม่ใส่ใจตรงนี้กันเท่าไรหรอกเนาะ


รู้สึกอัพเร็วผิดปกติ


ไม่ใช่สัญญาณแห่งการดองแน่นอนคับ ^________^;;;;;

คือประมาณว่าอารมณ์มาก็เขียนๆๆๆๆๆ ที่อัพเลยก็เพราะท่านรองเป็นคนขี้ลืมล่ะ (-*- << ท่านรอง??)

เขียนแล้วต้องอัพ ไม่งั้นภารกิจเยอะจะลืมอัพอยู่เรื่อย

พรุ่งนี้ท่านรองต้องไปเรียนนะ!! ขอกลับมาส่องคอมเม้นท์เยอะๆละกัน เป็นกำลังใจให้เรียนเก่งๆ^^

(//ถือพู่เข้ามา) ท่านรองสู้ๆ~ท่านรองสู้ตาย~อย่าให้การเรียนมาเป็นอุปสรรคในการสร้างไหได้~~~ m(=[ ]=)m

(ให้กำลังใจอะไรของแก???)

แต่ก็นะ ..ก็ดีแล้วล่ะที่ยอมปล่อยตัวออกเขามาจากอ้อมกอดน่าขนลุกนั่นได้..

แต่ก็นะ (อีกรอบ).. ก็เพราะให้มาหยิบถ้วยน้ำแข็งใสไปป้อนไอ้เจ้าชายโรคจิตนั่น ต่างหาก

..คิดว่ามันจะแย่กว่าเดิมรึเปล่า??..

ไม่เล้ย~~~~ไม่เลย~มันเป็นการดี(สำหรับแม่ยก)ม๊าก~มาก~~~(//โดนถีบ)

ทำไมเขาต้องคอยเชื่อฟังคำสั่งของคนบ้าโรคจิตอย่างไอ้หมอนี่ตลอดด้วย..?!

เพราะรักไงลูก=________,= อ๋า...ลูกถีบอีกแล้ว..หนีสิเฮ้ย!!

ปากฟรานคุงยังแบตตาเลี่ยนเหมือนเดิม=_____=+ อ๋า...แต่สถานการณ์ข้างล่างอาจจะทำให้หนูแบตตาเลี่ยนไม่ออก=____,=+

ฟรานคุง.....อุตส่าห์สร้างเลือดลวงตาขึ้นมา เอามาให้โคชิได้มั้ยฮะ ตอนหน้าอาจจะต้องใช้=.,=

(มีความหมายแฝงว่าอะไร ไปตีความเองนะฮะ=__,=+)

//ปักป้ายโชะ!!!! รออ่านค่า~

ท่านรองงงงงงงงงทำใจละลาย กรึ๊ดดดดดดดดดดดดด

ชอบๆๆๆๆ BF บันซายเว้ยเฮ้ยยยยยยย *

>o<!!!!~~~

ปลิ้มๆ คร๊าบบบบบ

ฟรานน่ารักได้จัย