•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ท่าน rokudo-eriko คะ
อุตส่าห์แวะมาตอบเม้นท์
แต่ไม่แวะมาแปะฟิกนะ

^^ นั่งปักธงรอนะฮับ

แวะเข้ามาส่องเฉยๆ

กางเต๊นท์รอนะจ๊ะไรเตอร์

สร้างตึก เข้าไปรอตอนต่อไป



>< ฟราน สุโค่ย อ๊ากกก

สุดยอดคู่หายากเลยอ่า

ฟรานน่ารักมากเลย

เบลก็ชอบแกล้งฟรานม่ายเปลี่ยนเลย

รออัพอยู่น้า เป็นกำลังใจให้

ระเบียงสุดแสนจะเปิดเผย

เจ๊ลุซก็ดันมาเห็นอีก

(หวังว่าเจ๊ลุซคงเข้าใจนะ)

ฟรานสู้ๆ ตาเบลก็ขี้แกล้งงี้แหละน่า

วันหลังเอาคืน (หมายความว่าไงเรอะ)

-PART 2-


Title : "VARIA" di stagione • ヴァリア の 季節 •

Auther : KaShI "U" kA

Genre : เกาหลีมาก - -*

Pairing : BF (Belphegor X Fran)

Rate : คอนนี้ PG พอ


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-Autunno- (ฤดูใบไม้ร่วง)

.

.

.

.

.

.


“นี่.. แก ..ไอ้เจ้าลูกอ็อด .. เป็นไข้หวัดกบกำเริบขึ้นมารึไง?”


“...”


ไอ้โรคบ้าๆพรรค์นั้นมันมีด้วยรึไงกันล่ะ?


..ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ..ไม่สิ ก่อนหน้านั้นอีก ..ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนได้แล้วล่ะมั่ง? ที่พฤติกรรมของผู้ที่ขนานศักดิ์ตนเองว่าเป็นเจ้าชาย สายเลือดเชื้อพระวงศ์ กับสมาชิกรุ่นน้องคนใหม่แห่งหน่วยลอบสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งวองโกเล่ เริ่มแปรเปลี่ยนจนเข้าขั้นแปลกประหลาดไปกว่าเดิม..


“แกหลบหน้าเจ้าชายมาจะเป็นอาทิตย์แล้วนะ ..ชิชิชิ”


ไม่หลบสิแปลก.. เขาไม่ใช่กบฉาบปูนซีเมนต์ตราเสือนะ(เฟ้ย)!!


คนหนึ่งเคยเอาแต่พูดอะไรเสียๆหายๆตลอดเวลา กลับ เงียบกึ่งสนิท ไม่ยอมพูดยอมจา เริ่มทำตัวเป็นประเภทพวกประหยัดคำพูด กลัวดอกพิกุลทองจะร่วงออกจากปาก ..และที่สำคัญ คือ ราวกับโลกนี้มีแต่ตัวเอง


ในขณะที่อีกคนเริ่มทำตัวว่างงาน เปลี่ยนสปีชี่กลายพวกเป็นพวกสโตรกเกอร์ เอิ่ม ..จะเรียกสโตรกเกอร์ก็ไม่ถูกเพราะคนๆนี้เล่นเดินตามแบบให้เห็นกันจะๆเต็มทุกส่วนที่สามารถใช้มองเห็นได้ ..


ความผิดปกติที่สมาชิกทุกแขนงในปราสาทวาเรียยังตั้งเป็นข้อสงสัยกันในวงก๊งยามหลังเลิกงาน (เกี่ยว? - -)


...อาทิตย์ยามอัสดงเริ่มอ่อนแสง ท้องนภาสีส้มนวลตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำเข้าเรื่อยๆตามระยะเวลา ดวงจันทราเหลืองอ่อนโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นประดับจรัสแสงอยู่เคียงคู่ไปกับดวงดาราที่กำลังทอประกายระยับละลานตาเต็มท้องนภาสีหม่น..


สายลมแห่งฤดูกาลใหม่เริ่มเข้ามาเยือน ..

สายลมที่แผ่วเบาแต่กลับพกพาความหนาวเหน็บมาไม่น้อย ..

สายลมที่ไม่เคยหยุดหย่อนที่จะนำพาความอ้างว้างมาสู่ความรู้สึกก้นบึ้งของจิตใจ..

สายลมที่.. ไม่เคยทำให้ใครรู้สึกอบอุ่นได้เลย ..


สายลม.. แห่งฤดูใบไม้ร่วง .. ช่างน่ารังเกียจเสียจริงๆ..

.

.

.


“ได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วจ้า~~~”


แม้บ้านผู้เจิดจ้า.. หรือคือ ผู้พิทักษ์แห่งแสงอรุณ ผู้มีหน้าที่เยี่ยงแม่ของทุกคนในหน่วยวาเรีย เอ่ยขึ้นพลางเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ห้องโถงที่มีไว้สำหรับระดับผู้บริหารระดับสูงๆของวาเรียเท่านั้นถึงจะมีสิทธิมานั่งหายใจทิ้งภายในห้องนี้ยามว่างจากภารกิจ..


เฉกเช่นเดียวกับเด็กหนุ่มร่างบางเจ้าของเรือนผมสีเขียวอมฟ้าน้ำทะเล ซึ่งกำลังพล่อยหลับอยู่บนโซฟาตัวนุ่มในสภาพที่ยังใส่หมวกกบใบโตอยู่อย่างไม่แคร์สื่อ ..เอ่อ ..แคร์สายตาผู้ทักษ์คนอื่นๆในห้องเลยแม้แต่น้อย


จะว่าไป ทั้งวันก็แทบจะมาขลุกนั่งขลุกนอนกันอยู่ในห้องนี้ซะเป็นส่วนใหญ่ ..ภารกิจน่ะ มีให้ทำนั้นก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยครั้งในหนึ่งอาทิตย์ ก็เล่นมากความกันซะขนาดนั้น ประเมินโอกาสความสำเร็จต่ำกว่า 95% ก็จะไม่ทำ.. จะว่าเป็นมือโปรรับแต่งานระดับสูงๆ หรือว่าพวกเรื่องมาก ปัญหาเยอะดีล่ะ .. - -


“ถ้ามาช้ากว่านี้ฉันกะจะย่างปลากระเบนกินแล้วล่ะลุส..”


ผู้พิทักษ์แห่งอัสนีแห่งวาเรียผู้มีหน้าตาเป็นอาวุธสร้างความหวาดกลัวปนขยะแขยงให้แก่สาวน้อยสาวใหญ่แม่ยก KHR เอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นบิดเอี้ยวตัวไล่ความเมื่อยหล้าที่เกาะกินมานานหลายชั่วโมง


..และนั่นก็ทำให้สิ่งมีชีวิตที่เรียกตนเองว่าเป็นนักฆ่าระดับหัวแถวที่เหลือในห้องตัดสินใจทำตามๆกัน ราวกับถูกเขียนสคริปไว้..


“ลุสมี’ไรให้เจ้าชายกินมั่งเหรอ?”


“เยอะเลยล่ะเบลจัง ^^ ..อ๊ะ! ฟรานจังตื่นได้แล้วนะจ๊ะ ฟรานจัง..!”


สาวใหญ่ในชุดผ้ากันเปื้อนเดินเข้าไปใช้นิ้วเรียวยาวจิ้มวงแขนเด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าไร้ความรู้สึก ที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทราลึกราวกับสิ้นลมหายใจก็ไม่ปาน..


“ฟรานจังจ๊ะ! ..ฟรานจ๊างงงง~~~!!”


ลุสซูเรียไม่ละความพยายามที่จะปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่นขึ้นมา โดยที่ไม่สนใจว่าโสตประสาทของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ตาม..


แต่กระนั้น ..น้องใหม่แห่งวาเรียก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยแม้แต่น้อย


“ลุสไปก่อนเถอะ เจ้ากบขี้เซานี่ เดี๋ยวเจ้าชายจัดการเอง ..ชิชิชิ”


ชายหนุ่มร่างสูงเรือนผมสีทองปรกบังดวงตา เอ่ยขึ้นพลางดันหลังเจ๊ใหญ่แห่งวาเรียเป็นการสื่อทางหนึ่งว่าให้รีบออกไปจากห้องนี้ ..ลุสซูเรียขมวดคิ้วเป็นปมอย่างประหลาดใจ..


“จะดีเหรอ? เบลจัง..”


“ไม่ดีก็ได้นะ..”


มีดปลายแหลมถูกจ่อเข้าท้ายทอยระยะประชิด ถ้าแค่ขยับเพียงนิดเดียวได้แทงท้ายทอยทะลุถึงคอหอยเป็นแน่ ผู้พิทักษ์แห่งแสงอรุณกระจ่างกิจจาดี..


“ดีเลยจ้ะ ฝากด้วยนะเบลจัง ..แฮะๆ ^^;;;”


ร่างบึกบึน หันมายิ้มแห้งๆก่อนที่จะตัดสินใจสาวเท้าทดน่องเดินออกจากห้องไปอย่างมาดมั่น(+กลัวเสียฟอร์ม) สมกับเป็นกุลสตรียุคใหม่ไม่แคร์สื่อเสียนี่กระไร..


แววตาภายใต้เรือนผมสีทองปรับภาพกลับมาที่ร่างบอบบางที่กำลังเอนกายนอนท่าทางน่าเอ็นดู ..อา ..ริมฝีปากเรียวราวกระจับ ออกสีเรื่อราวกับผลเชอร์รี่ชั้นดีที่กำลังสุกงอม เชิญชวนให้อยากลิ้มลอง.. ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลเช่นสีของเรือนผมปิดสนิท ไร้การขยับเขยื้อนของลูกนัยน์ตา..



ใบหน้าที่เพ่งพินิจกี่คราก็น่าหลงใหลอยู่ร่ำไป..


..มือหนายกขึ้นเกาคางเบาๆพลางใช้ความคิด ..


.. นิทานปรัมปราที่เล่าสืบต่อกันมาตั้งหลายยุคหลายสมัย แทบทุกเรื่องจะต้องมีบทน้ำเน่าบทหนึ่ง ซึ่งนั่นก็คือเป็นวิธีการใช้ปลุกเจ้าหญิงผู้หลับใหลสู่ห้วงนิทราภายใต้มนต์สะกดของแม่มดร้าย ..อา ..ใช่สินะ .. วิธีที่เจ้าชายรูปงามใช่ปลุกเจ้าหญิงขี้เซามานักต่อนัก(?)


..จูบ..


รอยยิ้มมุมปากของชายร่างสูงยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะค่อยๆก้มตัวลงมา จนวงหน้าหล่อเหลาของตนอยู่ในระยะประชิดใบหน้าหวานราวกับหญิงสาวของเด็กหนุ่มผู้กำลังหลับใหล..


..จุ๊บ~ ❤..


ริมฝีปากบางของเบลค่อยๆประทับลงบนริมฝีปากสีเรื่อของเด็กหนุ่มรุ่นน้องอย่างเชื่องช้า ..ลิ้นเรียวสอดแทรกอยู่ในโพรงปากเล็กนุ่มของเด็กหนุ่ม ความหอมหวานของปากสีเชอร์รี่นั้นช่างเกินกว่าที่คาด ..


“อือ..”


เปลือกตาบางของเด็กหนุ่มรุ่นน้องค่อยๆปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า ..จุดโฟกัสภาพยังเลือนราง.. แต่กลับกันที่ความรู้สึกที่กำลังถูกถ่ายทอดผ่านริมฝีปากกำลังรับรู้ได้อย่างชัดเจน ..รสหวานดุจผลไม้เมืองหนาวชั้นดี ไม่ทันที่จะได้ประมวลความคิด สติสัมปชัญญะดี อารมณ์อ่อนไหวที่ถูกกระตุ้น ทำให้เด็กหนุ่มร่างเล็กเผลอตอบรับจูบนั้นอย่างดูดดืม และเนิ่นนาน..


นี่เขากำลังจูบกับใครที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ย .. ทำไมถึงทำตัวแบบนี้นะ..


ร่างสูงด้านบนถอนริมฝีปากออกช้าๆ ความรู้สึกราวกับได้พลัดพรากจากความสุขที่ไม่เคยประสบมาก่อน ..


ช่างเป็นดั่งกับฝันที่ไม่อยากให้เลือนหายไปจากความทรงจำ..


“เจ้าหญิงที่ไหนเค้ารุกล้ำเจ้าชายตอบแบบนี้กันล่ะ เจ้ากบลามก ..”


กบลามก...??

กบ..??



“รุ่นพี่เบล!!!!”


ร่างบางทะลึ่งพรวดขึ้นอย่างแทบไม่ทันตั้งตัว ..ก่อนที่จะยกมือขวาขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆโดยสัญชาติญาณ พลางปรับโฟกัสภาพไปยังบุคคลตรงหน้าที่ยืนอยู่.. ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความโทสะปนเขินอายกับการกระทำของตนเอง.. ใบหน้าหวานก้มงุดลงต่ำ ไม่สนจะที่จะมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอีก ราวกับไม่มีตัวตน..


และแล้วก็ดันไปเล่นตามเกมส์ของไอ้เจ้าชายโรคจิตนี่อีกจนได้..


“นึกว่าลืมชื่อเจ้าชายซะแล้วแฮะ ชิชิชิ.. นี่ ..ลุสให้เจ้าชายมาปลุกเจ้ากบขี้เซาไปกินข้าวล่ะ”


ทำไมต้องมาพูดดีด้วย..


“ไปเถอะ ..เจ้ากบยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา”


ทำไมต้องมาทำอ่อนโยนแบบนี้..


“ถ้าไม่กินข้าวจะไม่สบายเอานา ...เดี๋ยวเจ้ากบปากเสียแถวนี้ตายไปเจ้าชายคงจะ..”


“’ดีใจ’ สินะครับ.. รุ่นพี่”


ความอดกลั้นถูกทักทออกมาเป็นประโยคคำพูดเสียดแทงสั้นๆ แต่กลับทำให้เย็นวาบไปทั่วร่างกายคนฟัง.. ฟรานลุกออกจากโซฟา ก่อนที่จะเดินย่างด้วยความเร็วปกติ ราวกับไม่ต้องการจะหนี ..และไม่ต้องการจะรอให้เหนี่ยวรั้งไว้..


ร่างสูงของเจ้าชายผู้มีศักดิ์เป็นรุ่นพี่ ยืนนิ่งราวกับถูกสะกดด้วยมนต์ตราชั่วขณะ หัวสมองว่างเปล่าไปวูบหนึ่ง ..ก่อนจะปรับท่าทางปกติที่เคยทำ พลางเกาหัวแกรกๆอย่างไม่เข้าใจ..


ไม่เข้าใจ..


ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงแคร์เจ้ากบนั่นขนาดนั้นนะ..


ให้ตายสิ..

.

.

.

.

.

.

To Be Continued..


------------------------------------------------------------------------------------

ปรบมือให้ตัวเอง..

ที่เอาฟิคมาลงได้ *แปะๆๆๆๆ*

โดนบังคับจากสื่อหลายๆด้าน (เป้นอะไกสื่อนักหนาฟะไอ้นี่ - -*)

ทั้งยัยอายู แฟนฟิคล่องหน -*- ซึลซังที่เป้นกำลังใจ แรงใจเรียงเชียร์ให้กระผม คาชิ คนนี้โยนงานมห้เพื่อนทำและสู้กับฟิคต่อไป - -

ติชมกันมานะครับ ผมรีบแต่งมาก แต่งแล้วลงเลย

พล็อตแรกที่ส่งให้ซึลซังอ่านเลยถูกพับเก็บลงกรุไป เพราะต่อเรื่องไม่ได้

ภาษาเน่าไปขอให้บอกนะครับ ^^;;;

ต้องขอโทษที่ทำตัว อัพช้าแถมน้อยอีก ตัดตอนคัดจังหวะบ้าง จะปรับปรุงนะครับ

เข้าภาคใหม่แล้ว *แปะๆ* ไม่รู้จะเอาไงดี กะจะโรแมนซ์ แล้วมาเสื่อมเอาหน้าหนาว คิดไว้แบบนั้นฮะ..

ฝากด้วยนะครับ^________^

//กลับไปจมกับแลปท็อปต่อ (ชะเง้อดูดีๆมันนั่งดูอะนิเมะเฟ้ย!!!)

โอ๊ยยย เจ็บจื๊ด

ต่อเร๊วววววววว นะค๊า

อยากอ่าน ต่อ ฟรานนน กบของหม่ามี๊ T 3 T

กร๊าซซซซซซซซซซซซ !!!!

ความรู้สึกหวั่นไหวเริ่มก่อเกิดขึ้นทีละน้อย >.,<

ว่าแต่เบลนี่ไปทำตรงนั้น(จากตอนที่แล้ว) อารมณ์ประมาณว่า อยากให้ทุกคนที่มาเห็นได้รู้ว่า กบตัวนี้มีเจ้าของแล้ว

คุคุคุคุ >///<

รออ่านต่อค่าา กำลังสนุกเลย หงิงๆๆ

><
นั่งรอนานชาติปีเลยค่ะๆๆ
มาต่อซะทีนะคะ คิดถึงเรื่องนี้
คิดถึงเบลฟรานด้วย



มันค่อยข้างจะเป็นซีรีย์หลังสี่ฤดูซะละ
55+


หวานเล็กๆ

ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเร่ือยๆ

กับความเผลอไผล(?)ของกบน้อย



เจ้าชายจริงจังใช่มะ? หรือเล่นๆ?
จะได้เชียร์จริงๆ จังๆ เสียเลยยยย




ปล ท่าน rokudo-eriko คะ ตอนหน้าจะมาอีกไวไวๆ ไหมคะ?
คิดถึงผลงานท่าน ฮะๆๆ สู้จ้า

ฟราน เริ่มหลงรักเจ้าชายแล้วล่ะซี้!!!

อ้าววว คาชิจังมาต่อ 555555+

แอบตกใจที่คาชิพูดถึงซึล โอ้วววว......ในที่สุด รอคอยมานานแสนนาน

ทรมานหัวใจ~~~ (//อะไรมัน)

อรํางงงงงงง ฟรานน้อยใจเบลสินะ อิอิอิ

แล้วก็เริ่มหวั่นไหวไปกับเจ้าชาย

โอ้วว ฉากจูบช่างโรแมนติก น้องฟรานมีจูบตอบ อิอิอิ

ถ้าคนอื่นมาลักหลับทำไงเนี่ย >O<

อ๊ายยยย เจ้าชายตามง้อกบด่วน >O<

มันคือซีรี่ย์เกาหลีจริงๆเลย คาชิจัง

กรี๊สสส เกาหลีแท้เลย อิอิ ฟรานแอบน้อยใจเบล><



“ถ้าไม่กินข้าวจะไม่สบายเอานา ...เดี๋ยวเจ้ากบปากเสียแถวนี้ตายไปเจ้าชายคงจะ..”


“’ดีใจ’ สินะครับ.. รุ่นพี่”



แหม~ ฟรานจังละก้อ เบลจะดีใจได้ไง ถ้าน้องกบตายจริงๆเบลคงเสียใจและฆ่าตัวตายตามแน่ๆ!! (หรอ?)

รีบตามไปง้อเร๊ววว>< อย่าปล่อยให้กบน้อยงอลไปมากกว่านี้ อิอิ


รอคนแต่งมาแต่งต่อนะค๊า><

รักคนแต่งและคู่นี้ที่สุดในโลกกก>///< จุ๊ฟๆ

อ่า.. =[]=

อัพเร็วๆเหรอ.. เอาไว้ผมเคลียร์รายงานก่อน อาทิตย์หนึ่งเร็วสุดแล้วฮะ T^T

PS. ขอร้องทุกท่านนะครับ T^T อย่าเรียกผมว่า rokudo-eriko เลยนะฮะ เพราะยูเซอรืนี้ผมไม่ได้ตั้ง

และมันก็สิ้นคิดมากๆ - -*

มันเกิดมาจากผมฝากเพื่อนสมัคร มันถามผมว่าใน KHR ชอบใคร? ตอนนั้นผมชอบคุณมุคุโร่มากฮะ

มันเลยเอาคำว่า rokudo มา แล้วมันก็ถามต่อชอบนักร้องคนไหน

ผมก็เลยบอกไปว่าเอริโกะ เลยได้มาเป็น rokudo-eriko นะเออ

เอาเป็นเรียกคาชิจะได้มั้ยฮะ? (ไอเราก็เขียนตรงauther เสมอว่า คาชิยูกะ นะเนี่ย -*-)

กรี้ดกร๊าซซ

หวั่นไหวๆ เอิ้กส์ ~

ฟรานน่ารักโฮกกกกก
ไม่ไหวละค่าาา ><

สนุกมากมาย
ต่อเร็วๆนะค้าาาา

บันซาายยย ~~

น้องกบน้องเริ่มหลงรักเจ้าชายติงต้องแล้ว

น่าสนุกนะค้า

รอลุ้นตอนต่อปายอยู่ว่าเบลจะทำยางงัย

รออัพอยู่น้า