•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Valentine สุดป่วน
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Rate : PG
Pairing : Allx27
by : bluepearl

Summary : เหตุการณ์หลังจากศึกชิงแหวนค่ะ แต่งฟิคของเรื่องนี้เป็นฟิคแรก ฝากตัวด้วยนะค้า ซ้าธุ~

------------------------------------------------------------------------




[align=center]
แหวนผู้พิทักษ์ทั้ง 7 แห่งวองโกเล่
...แหวนแห่งเมฆา...
...แหวนแห่งหมอก...
...แหวนแห่งพิรุณ...
...แหวนแห่งพายุ...
...แหวนแห่งสายฟ้า...
...แหวนแห่งตะวัน...
แหวน 6 วงจะอยู่ภายใต้แหวนแห่งนภา
...ภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกัน...
ฟ้าที่จะต้องคอยโอบอุ้มดูแลและคุ้มครอง
ในฐานะหัวหน้าครอบครัว
...นั่นคือภาระหน้าที่ของผู้เป็นท้องนภาแห่งวองโกเล่แฟมิลี่...[/align]



หลังจากจบศึกชิงแหวนซึ่งต้องปะทะกับซานซัสและผู้พิทักษ์ฝ่ายตรงข้าม ซาวาดะ สึนะโยชิ ก็ได้เรียนรู้อะไรมาอีกหลายอย่าง และรู้ว่าภาระหน้าที่ที่วองโกเล่รุ่นที่ 10 ควรจะต้องแบกรับนั้น มันไม่ได้ง่ายดายเหมือนการเล่นเกมมาเฟีย ดังที่ยามาโมโตะเพื่อนของเขาชอบเข้าใจผิดเป็นเช่นนั้น

สึนะค่อยหรี่ลืมตาขึ้นมาช้าๆ แสงแดดปะทะดวงตาจนแสบเคืองบังคับให้ต้องปิดลงอีกครั้ง ...หลังจากวันนั้นมา แต่ละวันก็กลับมาเป็นเช้าที่สุขสงบแจ่มใสอย่างเคย ...ดีจริงๆ ที่จะไม่ต้องทนเห็นเพื่อนพ้องบาดเจ็บแทบตายต่อหน้าอีก

เสียงตึงตังๆของฝีเท้าที่คุ้นหูดีว่าเป็นใคร กำลังวิ่งไล่กันขึ้นบันไดมา ก่อนที่ประตูห้องนอนจะเปิดผลัวะ และเด็กน้อยในชุดลูกวัวกระโจนเข้าหาเตียงซึ่งยังมีคนนอนงัวเงียอยู่

“สึนะ สึนะ ดูเซ่ ท่านแรมโบ้ได้ชอกโกแลตจากคุณแม่ด้วย!” ว่าแล้วเจ้าเด็กที่เข้ามาอวดโดยไม่เกรงใจเจ้าของห้องก็ยืนหัวเราะฮ่าๆดังลั่น ชนิดที่ทำให้ปวดประสาทเป็นที่สุด

“แรมโบ้ ฉันเจ็บนะ” คนโดนรบกวนเวลานอนพยายามซุกหน้าลงใต้หมอน

ขณะเดียวกันเด็กน้อยอีกคนในชุดจีนสีแดงแรงฤทธิ์ก็กระโจนพรวดเข้ามาในห้อง และประทับรอยเท้าเข้ากับใบหน้าของเด็กที่มาก่อนอย่างชำนาญการ

“แรมโบ้ นั่นของอี้ผิงนะ เอาคืนมา!!”

คนโดนดีลงไปนอนกองน้ำตาร่วงอยู่กับพื้นห้อง ให้สึนะตกใจลุกขึ้นมาดูอย่างเป็นห่วงกังวลจนได้

“ร...แรมโบ้!”

“อ... อ... อด... ทน...ไว้”

แม้แรมโบ้จะย้ำกับตัวเองแบบนั้นเสมอด้วยน้ำมูกน้ำตาที่นองหน้า แต่ทว่า... สึนะก็เห็นว่ายังไม่มีครั้งไหนเลยที่แรมโบ้จะอดทนได้สำเร็จ

มันยังคงเป็นไปเช่นเคย คือแรมโบ้ควักเอาปืนทศวรรษออกมาและยิงใส่ตัวเอง



ตูม!!



“อ้าว... สวัสดีครับ วองโกเล่สมัยหนุ่ม”

...และเมื่อควันปืนจางลง แรมโบ้อีกสิบปีข้างหน้าก็จะปรากฏตัวขึ้น แปรงสีฟันยังคาปากอยู่เลยนะนั่น... สึนะถอนหายใจเฮือกขณะที่คิดว่าคงไม่มีทางได้นอนอู้อยู่บนเตียงอีกต่อไปแล้ว เขาลุกขึ้นไปทำกิจวัตรส่วนตัวยามเช้า แล้วเดินออกจากห้องนอนลงไปยังห้องครัวเพื่อทานอาหารเช้า

แล้วสึนะก็ต้องร้องจ้ากเสียงหลง เมื่อได้เห็นบรรยากาศแห่งความตายที่แผ่กระจายครอบคลุมโต๊ะอาหาร มลภาวะเป็นพิษสีม่วงๆลอยฟุ้งกระจายอยู่ทั่วไปในบรรยากาศ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอันตรายและน่ากลัว ทำให้สภาพห้องครัวตอนนี้เหมือนประตูทางเข้านรก

“แม่ แม่ครับ ทำไมอาหารเช้า...!”

“อ้าว สึนะ ตื่นแล้วเหรอ” เบียงกี้ ...สาวสวยมือวางยาพิษอันดับหนึ่งของวองโกเล่แฟมิลี่เดินถือจานอาหารที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ออกจากห้องครัว ...อาหารที่เต็มไปด้วยยาพิษ ไม่ว่าเบียงกี้จะแตะอะไรก็ตาม ความสามารถของเธอคือการทำให้ทุกอย่างที่เธอแตะกลายเป็นยาพิษได้ทั้งหมด

“คุณแม่ไม่อยู่น่ะ ฉันเลยทำอาหารเช้าแทน”

“ไปล่ะคร้าบ!!” เด็กหนุ่มคว้ากระเป๋าวิ่งออกจากบ้านมาแทบไม่ทัน ไม่รู้ว่าเบียงกี้ชอบหลงลืมเรื่องอาหารที่ตัวเองทำมันเป็นพิษ หรือแกล้งโง่เรื่องที่ตัวเองจับอะไรก็กลายเป็นพิษกันแน่

เป็นนักฆ่าสาย Poison Cooking แถมยังชอบทำกับข้าวให้คนในแฟมิลี่ทาน คงจะได้ตายดีกันล่ะแบบนี้ จะว่าไปแล้วก็นึกสงสารรีบอร์นอยู่หน่อยๆ วาเลนไทน์ปีนี้คงได้หนีตายจากชอกโกแลตเบียงกี้น่าดู ...ไม่สิ ความจริงก็ไม่ค่อยห่วงรีบอร์นเท่าไหร่ เขาห่วงตัวเองมากกว่า พอถึงเวลาเข้าจริงๆ รีบอร์นก็มักจะหนีไปได้ก่อนเพื่อนทุกที

แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เรื่องร้ายๆอะไรปล่อยผ่านๆไปสักวัน เพราะวันนี้น่ะมันวันวาเลนไทน์!

วันที่เขานั่งนับเวลาคอยจนหลับคาเตียงเมื่อวาน วาเลนไทน์ปีนี้จะได้ชอกโกแลตจากใครบ้าง ไม่สิ... ความจริงแล้ว ได้จากใครก็ไม่สำคัญเท่าได้จากเคียวโกะจัง! สึนะเผลอยิ้มอยู่คนเดียว เคียวโกะจังจะทำชอกโกแลตมาให้เขาหรือเปล่านะวันนี้ จะได้กินชอกโกแลตฝีมือเคียวโกะจังหรือเปล่านะวันนี้ จะได้เห็นภาพที่เคียวโกะจังยื่นชอกโกแลตที่ทำขึ้นด้วยความรักให้เขาไหมนะวันนี้! คิดแล้วเด็กหนุ่มร่างเล็กก็คิดเพ้อไปถึงใบหน้าน่ารักของเด็กสาวที่อยู่ในใจ จนเสียงของใครบางคนมาปลุกเขาตื่นจากภวังค์


“รุ่นที่ 10 ครับ!”


โกคุเดระซึ่งยืนรออยู่ไม่ห่างไปจากหน้าบ้านนักเข้ามาทักสึนะทันทีที่เห็นเขาเดินมา

“วันนี้ก็เท่เหมือนเคยนะครับ!” เท่ที่สุดในหัวใจเลยลูกพี่ของผม ลูกพี่คือพระเจ้า ลูกพี่คือเจ้าชีวิต ...นับตั้งแต่วันที่สึนะบังเอิญช่วยเขาจากระเบิดของตัวเองในคราวนั้น โกคุเดระก็หลงบอสรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่(ซึ่งเจ้าตัวไม่ได้บอกสักคำว่าอยากจะเป็น)ชนิดหัวปักหัวปำ

“หวัดดี โกคุเดระคุง” ...คงไม่มีวันที่โกคุเดระจะเรียกเขาด้วยชื่อจริงๆเป็นแน่แท้ ดูจากสายตาเปล่งประกายปิ๊งแวบแบบชื่นชมสุดหัวใจขนาดนั้นแล้ว

“แล้วยามาโมโตะล่ะ?” ปกติเห็นเดินมาด้วยกันตอนเช้าตลอด วันนี้ไหงมาคนเดียว

โกคุเดระทำหน้าเหมือนโดนถามว่าสุขาอยู่หนใด

“โกคุเดระคุง?” ทำไมทำหน้าแบบนั้นหรือเขาถามอะไรผิดไป

ทำไมรุ่นที่ 10 ถึงได้ถามถึงเจ้าบ้าเบสบอสหัวเกรียนจอมเนียนนั่นได้ หรือรุ่นที่ 10 จะคิดว่าการเดินไปโรงเรียนกับเขาแค่สองคนมันดูทรงอำนาจไม่พอ

สึนะเอียงคอมองหน้าโกคุเดระที่ซีดลงไปถนัดตาโดยไม่รู้สาเหตุ แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยถามอะไรนั่นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลังพวกเขา


“บอสคะ...”


สึนะเหลียวไปมองตามเสียงเรียก แล้วก็ได้เห็นร่างบอบบางของสาวน้อย โคลม โดคุโร่ ยืนมองตรงมาที่เขาด้วยดวงตากลมโตใสแป๋วอย่างที่เคยเป็น

“โคลม?!” แปลกจริงๆ ปกติถ้าไม่มีธุระอะไรสลักสำคัญ พวกของมุคุโร่มักจะไม่ปรากฏตัวออกมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งปรากฏตัวออกมาต่อหน้าเขาแบบนี้ “ม...มีอะไรเหรอ?”

กล่องของขวัญเล็กๆลายหัวใจสีแดงผูกโบว์สีชมพูน่ารักถูกยื่นมาตรงหน้าสึนะ

“นี่ค่ะบอส”

“นี่?”

“ชอกโกแลตค่ะ”

สึนะแทบกระโดดตัวลอยด้วยความตื่นเต้นดีใจ ถึงจะไม่ใช่จากเป้าหมายสำคัญในชีวิต แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนต้นกล้าแห้งเหี่ยวที่ได้น้ำเลี้ยง ...ชอกโกแลตจากเด็กผู้หญิงชิ้นแรกในชีวิตที่ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นงิริ! (*ชอกโก้ที่ให้ตามธรรมเนียม) แถมเป็นชิ้นแรกของวันนี้ มันเป็นนิมิตหมายที่ดีจริงๆ!

“ท่านมุคุโร่บอกให้เอามาให้บอสค่ะ”

วูบ... ความอึมครึมแล่นวาบเข้ามาในสีหน้าแทนที่อารมณ์ทุกอย่าง พร้อมๆกับความรู้สึกราวกับกำลังดิ่งลงเหวลึกไร้ก้นบึ้ง อาการดี๊ด๊าหายวับไปอย่างรวดเร็วแบบไม่ทิ้งภาพค้าง

ไม่เอาได้ไหม ในใจคิดได้แบบนั้น แต่พอเห็นดวงตากลมโตใสซื่อที่จ้องมาก็เหมือนถูกกดดันให้ปฎิเสธไม่ได้

“ขอบใจนะ ฝากไป... ขอบใจมุคุโร่ด้วย”

“ค่ะ” พอหมดหน้าที่ โคลมก็วิ่งจากไป แล้วแบบนี้มันต่างจากงิริชอกโกแลตตรงไหน? สึนะถอนหายใจเฮือก

“รุ่นที่ 10 ไม่น่าใจอ่อนรับมาเลยครับ ไม่รู้เจ้าโรคจิตนั่นใส่อะไรลงไปหรือเปล่า” โกคุเดระไม่ค่อยจะเห็นด้วยนัก แต่สึนะก็ส่ายหน้า

“คงไม่มีอะไรหรอกโกคุเดระคุง มุคุโร่น่ะยังอยู่ในคุกไม่ใช่เหรอ”

“ไว้ใจไม่ได้หรอกครับ” มองตามันก็รู้ครับว่าอันตราย ขนาดตัวอยู่ในคุกมันยังโผล่หัวออกมาในศึกชิงแหวนได้เลย มันเหมือนฆาตกรโรคจิตในหนัง ฆ่าง่าย ตายยาก โกคุเดระไม่อยากให้คนที่เหมือนผีเกาะหลังแบบนั้นมาแตะรุ่นที่ 10 ที่เขานับถือยิ่งกว่าชีวิตเท่าไหร่ ถึงมันจะเป็น 1 ในผู้พิทักษ์แหวนเหมือนเขาก็ตามที

“ยังไงก็เถอะ เรารีบไปโรงเรียนกันดีกว่า” สึนะขยับยิ้มอย่างเคยแล้วจึงชวนเพื่อนข้างกายออกเดินไปด้วยกัน

โกคุเดระมองตามแผ่นหลังลูกพี่สุดที่รักไป ก่อนจะหลุบสายตาลงมองของในกระเป๋านักเรียน ที่แอบเอามาด้วยตั้งแต่เช้า แต่ไม่กล้าหยิบออกมา ...มันคือชอกโกแลตในกล่องผูกโบว์อย่างดี ที่อดหลับอดนอนทำมาทั้งคืนจนครัวเละเทะไปหมด



...เมื่อวานเห็นสาวๆกรี๊ดกร๊าดกันในร้านหนังสือ พอลองเข้าไปมุมนั้นดูบ้างก็ได้เห็นพาดหัวหนังสือเรื่องวันวาเลนไทน์ ที่เขาบอกว่าเป็นโอกาสที่จะให้ชอกโกแลตแก่คนที่ตัวเองชอบที่สุด เพื่อแทนความรู้สึกในใจ นี่ไงล่ะ! รุ่นที่ 10 จะเข้าใจเมื่อได้ชอกโกแลตว่าเขาหลงใหลท่านมากแค่ไหน! คิดแล้วโกคุเดระก็มานั่งเปิดตำราทำชอกโกแลตทั้งคืน เกิดมาก็ยังไม่เคยทำเหมือนกัน แถมไม่เคยสนใจเรื่องเทศกาลอะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต แต่ถ้ามันจะทำให้ท่านรุ่นที่ 10 หันมาทางเขาได้ ก็คุ้มค่าที่จะหันมาสนใจทุกเทศกาล

...สงสัยอยู่นิดหนึ่งที่ไม่เห็นเงาหัวผู้ชายสักคน ในมุมหนังสือตำราทำชอกโกแลต และหนังสือนิตยสารเรื่องเกี่ยวกับวันวาเลนไทน์ แต่ก็ช่างมันเถอะ




ยังไงก็แล้วแต่... รุ่นที่ 10 ครับ วันนี้ผมต้องให้ท่านให้ได้!




....................................... ....................................

v
v
v

v
v
v

............................................................................



“จะสายแล้ว ต้องรีบแล้วล่ะโกคุเดระคุง”

“ไม่ต้องห่วงครับรุ่นที่ 10 ให้ผมอุ้มท่านวิ่งไปเลยดีไหมครับ เร็วดี!” โกคุเดระเสนอตัวขณะเริ่มออกวิ่งตามมาเคียงข้างสึนะ

สึนะทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ...จะเคารพนับถือหรืออะไรก็ตามมันก็ยังโอเคนะโกคุเดระ แต่ขนาดนี้มัน...

“เดี๋ยวผมวิ่งไปเองก็ได้...” ขืนเข้าโรงเรียนไปทั้งๆสภาพที่ว่าคงได้เป็นข่าวฉาวแน่ๆ

อ๊ะ เลี้ยวตรงหัวมุมหน้านี่ก็ถึงแล้ว ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายนาที โชคดีชะมัด!



โครม!!



เด็กหนุ่มร่างเล็กร้องเสียงหลง เมื่อโผล่ออกจากมุมถนนมาชนพลั่กเข้ากับร่างใครบางคนเข้าอย่างจัง!

“รุ่นที่ 10 ครับ!”

“สึนะ!!”

สึนะที่กำลังจะร่วงลงกระแทกพื้นได้มือใครบางคนเอื้อมเข้ามาคว้าต้นแขนรั้งตัวไว้เสียก่อน

“ยามาโมโตะ!” ลำแขนและข้อมือที่แข็งแรงแบบนั้น จะเป็นใครไปได้นอกจากเพื่อนสนิทอีกคน ยามาโมโตะ ทาเคชิ 1 ในผู้พิทักษ์แหวนแห่งวองโกเล่แฟมิลี่

“เป็นอะไรหรือเปล่า? เล่นวิ่งไล่จับกับโกคุเดระแต่เช้าแบบนี้ระวังหกล้มล่ะ สึนะ” ...ยามาโมโตะ นายเลิกมองทุกอย่างในชีวิตเป็นเกมทีเถอะขอร้องล่ะ...

“ปล่อยมือได้แล้วเจ้าบ้าเบสบอล จับนานๆท่านรุ่นที่ 10 จะหมองหมด!” โกคุเดระที่วิ่งตามมาทันพอดีรีบเข้ามาแทรกตรงกลาง มือขวาของรุ่นที่ 10 คือเขาเท่านั้น คนที่จะช่วยท่านได้ก็ต้องมีแต่เขาเท่านั้นเช่นกัน

ยามาโมโตะหลบกระเป๋าที่โกคุเดระฟาดเข้าใส่วูบแล้วหัวเราะ

“ไม่เอาน่าโกคุเดระ ฉันไม่คิดจะแย่งตำแหน่งมือขวาที่นายอยากได้ในเกมมาเฟียนี้หรอกน่า” ...จบศึกชิงแหวนมาจนป่านนี้แล้ว ยามาโมโตะยังคิดว่ามันเป็นเกมอยู่ได้อีกเหรอเนี่ย นายเป็นคนยังไงกันแน่น่ะ ยามาโมโตะ! สึนะยืนอึ้งอยู่กับที่

“ว่าแต่ยามาโมโตะ... เอ่อ ทำไมนายมายืนอยู่แถวนี้ล่ะ ไม่รีบเข้าโรงเรียนเดี๋ยวก็สายหรอก”

“เพราะว่านั่นน่ะสิ” ยามาโมโตะชี้ให้โกคุเดระและสึนะมองตามไปยังหน้าโรงเรียนนามิโมริ

ตรงนั้น... มีหัวใจสีแดงดวงมหึมาถือศรคิวปิดชูป้าย ‘เลิฟ เลิฟ คุณสึนะ’ ดักรออยู่หน้าโรงเรียน

“ฮี้~~~ย!!!” สึนะร้องเสียงหลง นั่นมันตัวอะไร เขาไม่รู้จัก ทำไมมันมาประกาศหาตัวเขาได้ล่ะ??

“รีบเข้าไปสิสึนะ ท่าทางเจ้านั่นจะมีเรื่องอยากคุยกับนายนะ” ยามาโมโตะบอกกับเพื่อนตัวเล็กข้างๆกายเขา

“เผานั่งยางมันตรงนี้ดีกว่าครับรุ่นที่ 10!!” หนอย... บังอาจมาชูป้ายเลิฟเลิฟกับรุ่นที่10 โกคุเดระยอมไม่ได้ที่ลูกพี่สุดหวงจะเข้าไปทักตัวประหลาด ที่ยังนิยามไม่ออกว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ เด็กหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีควักไดนาไมค์ออกมาจะจุด เล่นเอาสึนะรีบร้องห้ามเสียงหลง

“หยุด...หยุดก่อน หยุดก๊อน โกคุเดระคู๊งงง!!!” ฆาตกรรมใครหน้าโรงเรียนมันก็ฉาวโฉ่พอๆกัน ดังนั้นเลือกทางที่ไม่เสียเลือดเนื้อดีกว่า “เดี๋ยวผมจะเข้าไปถามเขาเองก็แล้วกัน...”

พอสึนะร้องห้าม โกคุเดระก็ชะงัก

“...ถ้ารุ่นที่ 10 พูดแบบนั้น...”

ทว่าขณะที่ทางนี้กำลังตัดสินใจกันอยู่ ทางด้านตัวประหลาดรูปหัวใจตัวเท่าคนจริง ก็หันมาเห็นพวกเขาเข้าเสียก่อนที่จะทันได้เข้าไปทัก



“คุณสึน๊า~~!!”



เอ๊ะ?... เสียงนี้มัน... คนถูกเรียกเหลียวควับไปมองอย่างรวดเร็ว แล้วก็เป็นจริงดังที่คิด นั่นคือ...มิอุระ ฮารุ เด็กสาวผู้ร่าเริงและรักเด็ก และตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เธอถูก(รีบอร์น)รวมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในวองโกเล่แฟมิลี่ ว่าแต่ทำไมฮารุถึงได้แต่งชุดมาสคอทแบบนั้นมาล่ะนั่น

“ฮ ...ฮารุ เอ่อ อรุณสวัสดิ์”

“คุณสึนะ! นี่ค่ะ ชอกโกแลตแทนความรู้สึกของฮารุ!”

ฮารุ... สึนะครางในใจ ...คราวหลังเอามาให้ดีๆก็ได้ ทำไมต้องแต่งตัวประหลาดพาลให้ไม่อยากรับแบบน้านนน

แต่พูดไปฮารุคงเสียใจแย่ ดังนั้นสึนะจึงฝืนยิ้ม “ขอบใจนะฮารุ” มันจะมีสักครั้งมั้ยที่ตูจะได้รับชอกโกแลตแบบปกติชนเขาบ้าง...

ถึงแม้สึนะจะยอมรับของมา แต่ก็ดูเหมือนว่าจะยังมีคนที่ไม่เห็นด้วยอยู่ โกคุเดระที่ยืนมองอยู่ด้านหลังชักทนไม่ไหวพุ่งเข้ามาขวางหน้าลูกพี่สุดหวงทันทีี

“ยัยคนประหลาด! ขืนให้รุ่นที่ 10 รับชอกโกแลตประหลาดจากเธอมีหวังขายขี้หน้า! ยอมไม่ได้เด็ดขาด!” ชื่อเสียงและหน้าตาของลูกพี่เขาจะด่างพร้อยเสียเปล่าๆ ถ้าจะโดนจารึกไว้ว่าได้รับชอกโกแลตจากตัวมาสคอทรูปหัวใจหน้าโรงเรียน! อีกอย่าง ยัยนี่ตัดหน้าเขา คนที่จะให้รุ่นที่ 10 เป็นคนแรกต้องเป็นเขาสิ!

ฮารุกรีดร้องเรียกสายตานักเรียนคนอื่นๆให้เริ่มหันมามองอย่างสนใจ

“กรี๊ดด!! คุณโกคุเดระ มาหาว่าฮารุประหลาดงั้นเหรอคะ?! ชุดนี้ฮารุนั่งเย็บทั้งคืนเพื่อคุณสึนะวันนี้โดยเฉพาะนะ หยาบคายมากค่ะ! กักขระมากค่ะ! รังแกผู้หญิง! ใจดำ! ปากร้าย!!!” ฮารุใส่ไม่ยั้งจนโกคุเดระต่อปากต่อคำตามไม่ทัน

สึนะยืนอึ้งกิมกี่อยู่ข้างยามาโมโตะที่หัวเราะกับบทสนทนาดุเดือดของทั้งสองคนตรงหน้า

“กะ...โกคุเดระคุง...” ...อย่าถึงขนาดไปทะเลาะกับผู้หญิงเรื่องเขาเลย มันน่าอาย...

“ฮารุ...” ...ช่วยทำตัวให้เหมือนผู้หญิงปกติธรรมดาบ้างเถอะ ขอร้องล่ะ...

อ๊า!! ไม่เอาแล้ว เคียวโกะจังงงง! โอเอซิสในหัวใจของเขาอยู่ไหน อยากพบเธอใจจะขาดแล้ววว!!! สึนะคร่ำครวญในใจ โกคุเดระหวังจะรักษาภาพพจน์ที่ดีให้เขา แต่มายืนเถียงกับฮารุหน้าโรงเรียนนี่คงให้ผลตรงกันข้าม ยามาโมโตะเองก็ยังคงมองแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเหมือนเป็นเรื่องขำขันประจำวันอย่างเคย สุดท้ายกว่าจะแยกสองคนที่แง่งๆใส่กันไม่จบสิ้นออกมาได้ ก็เกือบจะไปโรงเรียนสาย



....................................... ..............................



ออด... ออด...

เสียงบอกเวลาพักทานข้าวกลางวันดังขึ้น พอสิ้นเสียงออด เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของนักเรียนทุกคนก็เซ็งแซ่ ขณะขยับตัวเก็บหนังสือเรียนเตรียมออกไปหาข้าวกลางวันทาน และบางกลุ่มก็เริ่มจัดโต๊ะตัวเองไปชนกับโต๊ะเพื่อน เพื่อทานข้าวกล่องที่นำมาจากบ้านด้วยกัน

“ฮ้า....” สึนะถอนหายใจยาวพลางฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนอย่างเซ็งๆ แอบเหลือบสายตาไปมองยังโต๊ะเรียนข้างหลังนิดๆ แต่สาวน้อยน่ารักที่ยังนั่งคุยกับเพื่อนรักอยู่ข้างหลังนั้นก็ดูเหมือนจะยังไม่รู้สึกตัวว่า มีใครบางคนเฝ้าคอยของบางอย่างจากเธออยู่

เคียวโกะจัง... จะให้ชอกโกแลตใครนะวันนี้ คนคนนั้นคงจะไม่ใช่เขา เจ้าห่วยสึนะ แน่ๆเลยสินะ... สึนะนั่งน้ำตาตกใน ก่อนจะถอนสายตากลับมา แล้วก็ได้เหลือบไปเห็นยามาโมโตะนุ่งฟุบหลับอยู่กับโต๊ะไม่ต่างอะไรจากเขา

เอ... เขาเห็นยามาโมโตะฟุบหลับไปตั้งแต่ในคาบเรียนแล้ว ท่าทางที่เจ้าตัวเล่าให้ฟังเมื่อเช้าว่าเมื่อวานเขาซ้อมดาบกับพ่อดึกไปหน่อยคงจะเป็นความจริง จะว่าไปเมื่อครู่นี้เขาเห็นสาวๆในห้องและต่างห้องเข้ามารุมล้อมยามาโมโตะอยู่แหมบๆ แต่แปบเดียวก็หายไปกันหมดแล้ว สงสัยเพราะยามาโมโตะไม่ยอมตื่นมารับชอกโกแลต ถึงได้เบื่อกลับไปกันหมดกระมัง

“รุ่นที่ 10 ครับ ไปทานข้าวกลางวันกันที่ดาดฟ้าดีไหมครับวันนี้!” โกคุเดระที่วิ่งไปซื้อขนมปังจากโรงอาหารมา เปิดประตูห้องพลางร้องถามสึนะเสียงดังฟังชัดดังเช่นทุกที

“อะ อืม...” เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเหลียวไปมองยามาโมโตะที่ยังคงฟุบหลับอยู่อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปปลุก “ยามาโมโตะ เฮ้ ยามาโมโตะ ตื่นเถอะ นายคิดจะอดข้าวกลางวันเหรอ”

โกคุเดระทำหน้าอูมเล็กน้อย ไปปลุกมันทำไมครับรุ่นที่ 10 มันจะตายหรือจะหลับก็ปล่อยมันเถอะ แบบนี้โอกาสที่จะอยู่กับท่านตามลำพังแล้วให้ชอกโกแลตมันก็มีน้อยลงน่ะสิ

ยามาโมโตะงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา พอเห็นหน้าเพื่อนก็ทักทายพลางขยับยิ้มร่าเริงให้อย่างเคย

“อืม... อ้าว สึนะ อรุณสวัสดิ์!” นี่มันเที่ยงแล้วนะยามาโมโตะ สึนะถอนหายใจเฮือก แล้วสายตาก็บังเอิญไปเห็นกล่องอะไรบางอย่างในวงแขนของยามาโมโตะ

“นั่นอะไรน่ะ?” พอเอื้อมมือไปดึงมันออกมา ทั้งสามคนก็เห็นว่ามันคือ... กล่องชอกโกแลตผูกโบว์หวานแหววกล่องเล็กๆ

“เอ๋?” แม้แต่ยามาโมโตะเองก็ยังแปลกใจว่ามันมาอยู่ในมือเขาตั้งแต่เมื่อไหร่และมาได้ยังไง

พอเด็กหนุ่มขยับตัว กล่องชอกโกแลตมากมายที่เหมือนถูกยัดไว้ในวงแขนของเขาก็ร่วงกราวตกลงพื้น เท่านั้นยังไม่พอ ไม่ว่าจะหาตรงไหนในตัวก็มีแต่ชอกโกแลตที่สาวๆแอบสอดไว้ให้เต็มไปหมด ทั้งในแขนเสื้อ ในคอเสื้อ กระเป๋ากางเกง ในเสื้อในผ้า ในกระเป๋านักเรียน ในเก๊ะโต๊ะเรียน โชคดีที่ไม่มีสาวใจกล้ายัดใส่กางเกงเขาไว้ด้วย

สึนะยืนอึ้ง ...โดนกระทำขนาดนี้ยังไม่รู้สึกตัวตื่นอีกเหรอนี่ สงสัยเมื่อคืนจะซ้อมหนักจริงๆ

จะว่าไป... สึนะหันไปมองทางโกคุเดระที่พยายามตีหน้ายักษ์ กับสาวๆที่มาแอบมองหาจังหวะให้ชอกโกแลตแล้ว ...ทั้งโกคุเดระและยามาโมโตะต่างก็ได้ชอกโกแลตกันมาจนล้นกระเป๋า (ถึงทางโกคุเดระจะโดนบังคับยัดใส่กระเป๋าไว้ให้เวลาเจ้าตัวเผลอก็ตามที)

เขาเป็นคนเดียวที่ห่อเหี่ยวสิ้นดีในวันนี้ ...ชอกโกแลตอันแรกของวันก็ดันมาจากมุคุโร่เสียอีก ไม่ว่าจะพยายามหลอกตัวเองว่ามาจากโคลมยังไงก็ไม่สำเร็จ ...มุคุโร่คิดยังไงกันนะถึงได้มาให้ชอกโกแลตเขา ยอมรับเขาเป็นบอสจริงๆน่ะเหรอ หรือว่าวางแผนอะไรอยู่ บางทีอาจจะเป็นเหมือนที่โกคุเดระบอกก็ได้ว่าชอกโกแลตนั้นมีอะไรบางอย่าง... ก็ว่าไป เป็นไปไม่ได้หรอกน่า มุคุโร่น่ะ ยังอยู่ในคุกที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกมาเฟีย คิดยังไงก็ไม่มีทางออกมาทำร้ายเขาตอนนี้ได้ อีกอย่างมุคุโร่ก็ยอมรับแหวนแห่งหมอก ยอมมาเป็นผู้พิทักษ์แหวนปกป้องเขาด้วยตัวเอง เลิกคิดฟุ้งซ่านดีกว่า

“ดีจังเลยนะ...” สึนะยังคงถอนหายใจอย่างต่อเนื่อง ท่าทางวันนี้เขาคงจะแห้วชอกโกแลตของเคียวโกะจังจริงๆ

ยามาโมโตะที่กำลังยกกล่องชอกโกแลตขึ้นมาแกะและหยิบเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆหันมามองสึนะ เมื่อได้ยินเสียงรำพึงรำพันแผ่วๆนั้น เด็กหนุ่มนักเบสบอลขยับยิ้มก่อนจะหยิบชอกโกแลตอีกชิ้นขึ้นมาจากกล่องเดียวกัน และป้อนเข้าปากสึนะโดยที่ฝ่ายคนถูกป้อนไม่ทันได้ปฎิเสธหรือตอบรับ

“อึ๊!...ยามาโมโตะ?” สึนะรู้สึกถึงความหวานกลมกล่อมที่ละลายในปากไม่ละลายในมือ ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงสัมผัสนิ้วอุ่นๆที่กดแตะริมฝีปากเขา ความอร่อยของชอกโกแลตทำเอง ทำให้เขาเผลอลืมความเคร่งเครียดและความเศร้าซึมในใจไปชั่วครู่หนึ่ง

“ฉันให้” ยามาโมโตะหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเช่นเคย “เยอะขนาดนี้สงสัยคงจะได้กินแทนข้าวกลางวันแล้วมั้ง มากินด้วยกันสิสึนะ”

พอเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของอีกฝ่าย สึนะก็ยิ้มตามไม่ได้คิดอะไรมาก คนคิดมากกลับกลายเป็นโกคุเดระที่ยืนอยู่ข้างหลังทั้งคู่

แก... ยามาโมโตะ แกคิดจะตีสนิทรุ่นที่ 10 เพื่อแย่งตำแหน่งมือขวาใช่ไหม! บังอาจแต๊ะอั๋งริมฝีปากรุ่นที่ 10 บังอาจมาก บังอาจเกิดร่วมโลกกับรุ่นที่ 10 บังอาจสูดอากาศเดียวกับรุ่นที่ 10 บังอาจอยู่ร่วมโรงเรียนกับรุ่นที่ 10 วันนี้มันยังบังอาจให้ชอกโกแลตกับรุ่นที่ 10 ตัดหน้าเขา

แกต้องตายก่อนกลับบ้าน ยามาโมโตะ!

“โกคุเดระคุง? เป็นอะไรไปน่ะ ทำไมทำหน้าน่ากลัวแบบนั้น?” พอหันมาสังเกตเห็นสีหน้าของคนที่อยู่ข้างหลัง สึนะก็ร้องทักขึ้น โกคุเดระจึงพยายามปรับอารมณ์กลับมาเป็นปกติเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกพี่สุดที่รัก

“ไม่มีอะไรครับรุ่นที่ 10” เด็กหนุ่มลูกครึ่งมาเฟียอิตาลีหัวเราะกลบเกลื่อน

“งั้นเราไปกินข้าวกลางวันกันเถอะนะ”

...อย่ายิ้มแบบนั้นสิครับรุ่นที่ 10 เห็นแล้วรู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าท่านจะขออะไรผมคงต้องยอมให้หมดแม้แต่ชีวิต



....................................... ....................................... ............

v
v
v

...................................................................................


“สึนะคุง”

เสียงหวานๆของใครบางคน ทำให้เด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังเดินตามหลังเพื่อนมุ่งไปยังดาดฟ้าของตึกเรียนหยุดชะงัก ปล่อยให้สองคนข้างหน้าออกเดินนำไปก่อน ขณะที่ตัวเองหันมาเหลียวมองหาต้นเสียงด้านหลัง

ใบหน้าน่ารักปรากฎเข้ามาในคลองสายตาของเขา ทำเอาสึนะใจเต้นโครมครามขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

“ค... ค... ค... เคียวโกะจัง!” นั่นเคียวโกะจังถืออะไรมาด้วยน่ะ ต้องเป็นชอกโกแลตแน่ๆ!

แต่ยังไม่ทันเกิดอะไรขึ้น ซาซางาวะ เรียวเฮ 1 ในผู้พิทักษ์ผู้ครอบครองแหวนแห่งตะวัน ก็ปรากฎตัวขึ้นมาขัดจังหวะในเวลาสำคัญเสียก่อน

“เคียวโกะ!! อ้าว ซาวาดะ นายก็อยู่ด้วยเหรอนี่!” เรียวเฮวิ่งเข้ามาทางทั้งสองคนก่อนจะยื่นข้าวกล่องให้เคียวโกะจัง “เอ้า!ตอนเช้าลืมไว้แน่ะ พี่รีบวิ่งจากตึกเรียนมาที่นี่เร็วสุดหูรูดดดดเลยนะ กลัวไม่ทันเวลาพักกลางวัน! เฮ้ ซาวาดะ ตัดสินใจเข้าชมรมมวยหรือยัง!!”

คุณพี่ยังเสียงดังฟังชัดเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตไม่เปลี่ยนแปลง แต่เรื่องนี้น่ะ ก็บอกไปเป็นล้านๆรอบแล้วว่าไม่เอ๊า!

“พี่มาก็ดีแล้ว นี่ค่ะ แล้วก็นี่จ้ะ สึนะคุง” สาวน้อยยื่นชอกโกแลตให้ทั้งคู่

“โอ้ ขอบใจสุดหูรูด เคียวโกะ!!”

“อาจจะไม่ค่อยอร่อยนะจ้ะสึนะคุง”

...ช....ช...ชอกโกแลตแถมยังทำเองด้วย!! สึนะแทบจะลอยติดเพดาน

ถึงจะดูเหมือนเป็นงิริชอกโกแลตที่ทำมาแจกทุกคน แต่ว่าแค่นี้ แค่ได้ชิมรสมือเคียวโกะจัง แค่เคียวโกะอุตส่าห์ทำเผื่อ นั่นก็ทำให้สึนะหัวใจพองโต หน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินปนดีใจ

“ขอบคุณนะเคียวโกะจัง” สึนะลูบหลังคอตัวเองพลางขยับยิ้มอย่างอายๆ พอสาวน้อยเคียวโกะเห็นเขาเขิน เธอก็เขินตามไปด้วย บรรยากาศกลายเป็นสีชมพูหวานน่าชื่นใจสึนะเป็นที่สุด

ซึ้งใจจัง... ถึงจะงิริชอกโกแลตหรืออะไรก็ตาม เคียวโกะจังก็ยังอุตส่าห์คิดถึงเขา...


“เฮ้! ซาวาดะ! ตกลงใจเข้าชมรมมวยเถอะน่า!!”


เสียงเรียวเฮผ่าทะลุเข้ามากลางปล้อง ทำลายบรรยากาศหวานแหววแบบไม่เหลือซากอารยธรรม โดยคนทำก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไป

อย่ามาตื้อสุดหูรูดเวลาแบบนี้ได้มั้ยครับเนี่ย คุณพี่!! สึนะอยากร้องไห้

“งั้น... เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะจ้ะสึนะคุง” เคียวโกะจังหันมาบอกแล้ววิ่งเข้าห้องไป

“โอ๊ะ จะว่าไป ฉันเองก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน เดี๋ยวไม่ทันซ้อมมวยช่วงเที่ยง ไปล่ะ ซาวาดะ!” ...มาเร็วไปเร็วสมเป็นคุณพี่จริงๆ ไม่รู้เอาพลังงานที่ไหนไปซ้อมมวยเช้า กลางวัน เย็นขนาดนี้นะ แล้วข้าวปลาไม่ทานหรือไงครับนั่น

หลังลับร่างเรียวเฮไปแล้ว สึนะก็ได้แต่มองประตูห้องเรียนที่เคียวโกะเพิ่งเข้าไปครู่นี้อย่างเศร้าซึม

“เคียวโกะจัง...” ฮือ... เสียดายง่ะ คุณพี่บ้าที่สุด ทำไมทำแบบนี้ บรรยากาศวาเลนไทน์กับเคียวโกะจังแบบเมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆนะ...



โครม!!ตูม!!



กำลังเฮิร์ทๆอยู่ดีๆ เสียงของแข็งบางอย่างกระแทกข้างฝาดังสนั่นก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มร่างเล็กร้องลั่นอย่างตกใจ ก่อนจะหันซ้ายหันขวามองหาที่มาของเสียง




“หึ... น่าเบื่อ”




เสียงเย็นเยียบคุ้นๆหูที่ดังแว่วมาจากชั้นล่างทำให้สึนะขนลุกเกรียวขึ้นมาทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงนี้มัน...ไอ้เสียงเอื่อยๆเย็นๆเหมือนของมีคมที่ค่อยๆกรีดเฉือนจิตใจ ให้ความหวาดเกรงและหวาดกลัวค่อยๆหลั่งไหลออกมานี่ ...คือเสียงที่สึนะไม่ค่อยอยากจะได้ยินเท่าไหร่เลยในแต่ละวัน

เด็กหนุ่มร่างเล็กกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากเย็น ก่อนที่จะค่อยๆเกาะราวบันไดที่ตนยืนอยู่ชะโงกมองลงไปด้านล่าง ...โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่ปะทะเปรี๊ยงเข้ากับสายตาที่มองขึ้นมาพอดี

ฮิบาริ เคียวยะ ...ประธานนักเรียน เจ้าพ่อแห่งนามิโมริ ฉายาแล้วแต่ใครจะประทาน เพราะสุดท้ายแล้วมันก็มีความหมายเดียวกันหมด ฮิบาริซังคือบุรุษที่มือหนักที่สุดในโรงเรียน ไม่สิ... อาจจะหนักที่สุดในเมืองนี้เลยก็ว่าได้ แถมพ่อเจ้าประคุณก็เอาใจแสนจะยาก ไม่ถูกใจฟาด ไม่พอใจฟาด เกะกะฟาด ขวางลูกตาฟาด ...ความจริง นอกจากเขาแล้ว ก็น่าจะยังมีฮิบาริซังอีกคน ที่ไม่ได้ชอกโกแลตจากสาวๆเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าเรตติ้งตกต่ำหรืออะไร แต่เจ้าพ่อนามิโมริเล่นแผ่รังสีอำมหิตห้ามคนเข้าใกล้เสียขนาดนั้น ใครกล้าเอาชอกโกแลตไปยื่นให้ท่านก็ออกจะบ้าบิ่นเกินไปแล้ว มิหนำซ้ำ วันนี้ดูท่าทางฮิบาริซังจะอารมณ์บูดกว่าทุกวัน ...ไม่รู้ว่าไปกินรังแตนมาจากไหน สายตาที่จ้องสบขึ้นมานั่นก็คมกริบเอาเรื่องเล่นเอาสึนะตัวแข็งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

นี่เขาไปทำอะไรคุณท่านตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมมองเหมือนโกรธเขามาสัก 100 ปีแบบนั้นได้ สึนะตัวสั่นเป็นลูกนก ยิ่งได้มองเห็นซากนักเรียนชายที่คงจะไปทำอะไรสักอย่างผิดกฎโรงเรียน หรือไม่ก็แค่ขวางหูขวางตา นอนตายเกลื่อนเลือดนองพื้นแล้วก็ยิ่งหน้าซีด

“คราวนี้ก็เงียบได้สักที... จัดการเก็บไปให้พ้นหูพ้นตาซะ” บุรุษที่มือหนักที่สุดในโรงเรียนถอนสายตาไปจากสึนะ พลางหาวหวอดๆ โดยไม่ได้ขึ้นมาจัดการซัดเขาตายคามืออย่างที่คิด ก่อนจะหันไปสั่งคุซาคาเบะลูกน้องคนสนิทที่มักยืนเป็นเงาอยู่ข้างหลังเสมอ คุซาคาเบะหันไปพยักหน้า ให้ลูกน้องข้างหลังอีกสองสามมาจัดการลากซากนักเรียนชายกลุ่มนั้นออกไป


...แค่เสียงดังหน้าห้องตอนคุณท่านเขาหลับ ถึงขนาดต้องนองเลือดกันเลยเรอะ!! สึนะที่แอบด้อมๆมองๆอยู่ด้านบนเห็นฮิบาริซังออกเดินไป โดยปล่อยให้คุซาคาเบะเคลียพื้นที่อยู่แถวนั้นคนเดียว

ไอ้กลัวก็กลัวอยู่หรอก แต่... ก็อยากรู้เหมือนกันแฮะว่าฮิบาริซังจะได้ชอกโกแลตจากใครบ้างนะวันนี้ หรือว่าจะมือเปล่ากลับบ้าน ...อืม... เอาไงดี... อืม... ค...แค่แอบตามไปดูนิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง...



....................................... ..................................



บ้าที่สุด ...ทำไมเขาต้องมานั่งกินข้าวกลางวันกับเจ้าบ้าเบสบอลนี่ด้วยนะ โกคุเดระนั่งเหม่อ โอกาสที่จะได้ให้ชอกโกแลตในวันนี้ยิ่งน้อยลงไปอีก อยู่ๆรุ่นที่ 10 ก็หายตัวไปตอนที่พวกเขาเดินขึ้นมาถึงดาดฟ้า นั่งรอจนจะหมดเวลาพักก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา หรือจะเกิดอะไรขึ้น? โกคุเดระลุกพรวดขึ้นยืนทันที เป็นไปได้แฮะ ระหว่างทางรุ่นที่ 10 อาจจะถูกพวกมือสังหารจากแฟมิลี่อื่นลักพาตัวไปก็ได้!


รุ่นที่ 10 รอผมก่อนนะครับ!


“โกคุเดระ นายเล่นเกมอะไรน่ะ เห็นนั่งๆลุกๆอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” ยามาโมโตะหัวเราะกับพฤติกรรมของเพื่อน “ว่าแต่สึนะนี่ช้าจังเลยน้า~ จะหมดเวลาพักแล้ว เดี๋ยวก็อดกินข้าวกลางวันพอดี”

พูดแล้วยามาโมโตะก็มีสีหน้ากังวลเป็นครั้งแรกในวันนี้ เดินหลงทางไปทางไหนหรือเปล่านะ สึนะ ตัวนายยิ่งเล็กๆอยู่ อดข้าวกลางวัน เดี๋ยวก็ได้เป็นลมในคาบเรียน

“นายรอที่นี่แหละ เผื่อรุ่นที่ 10 จะเดินขึ้นมา ส่วนฉันจะลงไปตามหารุ่นที่ 10 ข้างล่างเอง” นี่ไงล่ะ! โอกาสที่จะได้กันเจ้าบ้าเบสบอลออกไป ถ้าเขาหารุ่นที่ 10 เจอ ก็จะได้อยู่กันตามลำพังแล้วก็ให้ชอกโกแลตได้!

“งั้นก็” ยามาโมโตะเห็นด้วยกับความคิดของโกคุเดระ “ฝากด้วยนะ โกคุเดระ!”



…………………………………………………..

TBC

โฮก คลิกเข้ามาอ่านโดยด่วนเพราะแพร์ริ่ง Allx27
แต่งฟิครีบอร์นเรื่องแรก แต่แต่งดีมากเลยค่ะ อ่านก็ลื่นไม่สะดุด ภาษาก็ดี

เม้นเรื่องเนื้อเรื่อง
ชอคโกแลตชิ้นแรกมาจากมุคุ คงไม่ใช่ช็อกโกแลตรสสับปะรดนะ ฮา
โกคุก็ไม่ได้ให้ของตัวเองซักที ให้สึนะไม่ได้ให้ยามะแทนเลยไหม หุหุ
อยากรู้เหมือนกันว่าวันวาเลนไทน์นี่ฮิบาริเป็นยังไงกัน
งั้นก็ รออ่านตอนต่อไปค่ะ ><!!

แอบอ่านที่เกาะมาแล้ว มาอ่านที่นี่ต่อ ฮา =w=!! ท่านบลูเป็นสาวก Allx27 เต็มตัวไปแย้วววววว

555+...

ท่านฮิหึงใช่มั้ยค่า หรือว่าที่ซัดใส่นักเรียนชายเนี่ยเพราะพวกเขาจะให้ช็อกโกแลตแก่สึนะกันล่ะค่า

ตามอ่าน ปูเสื่ออีกคน ฮา

Title : Valentine สุดป่วน
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Rate : PG
Pairing : Allx27
by : bluepearl

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่ะ วิ้ว ท่านอายะ ยังไงเค้าก็คิดว่า สึนะเนี่ย มันต้องมาเป็นฮาเร็มมมม วิ้ว คุณMiSa ช็อกโกแลตรสสับปะรด พรืดดดด คิดได้ง๊ายยย บอกยี่ห้อมาเลยสินั่นนน คุณseeddestiny คุณฮิหึงโหดเจ้าค่ะ ฮ่าๆๆๆ



------------------------------------------------------------------------





หายไปแล้ว!!





ตึ่ก!ตึ่ก!ตึ่ก!ตึ่ก!



เด็กหนุ่มร่างเล็กรีบวิ่งไปยังมุมอาคาร ที่ร่างสูงซึ่งเขาแอบตามมาเมื่อครู่ลับสายตาไป หากพอโผล่พ้นมุมอับสายตามาได้ คนที่ควรจะอยู่เบื้องหน้าเขาก็หายตัวไปราวกับเล่นกลเสียแล้ว สึนะเหลียวซ้ายแลขวาอย่างงงงัน

และวินาทีที่เขากำลังแปลกใจอยู่นั้น เสียงใครบางคนก็ดังขึ้นมาด้านหลังให้ได้สะดุ้งวาบไปทั้งตัว

“ซาวาดะ สึนะโยชิ...” คนโดนเอ่ยชื่อถึงกับขาสั่น ขณะที่ค่อยๆหันไปมองต้นเสียง ...คนที่น่าจะถูกตาม ่กลับไปปรากฎตัวอยู่ข้างหลังเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ “สะกดรอยตามฉันมานี่ คงไม่อยากจะตายดีสินะ”

ร่างสูงกอดอกยืนอิงกำแพง และเหลือบสายตาคมยิ่งกว่าใบมีดมามองให้ได้เสียวไส้ เล่นเอาเด็กหนุ่มร่างเล็กเย็นวาบไปทั้งสันหลังรีบก้มหัวหมอบกระแตกับพื้นทันที

“ข..ข...ข... ขอโทษครับ คุณฮิบาริ ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่กล้า ผมแค่...” ไม่ได้คิดจะทำอะไรให้ขัดเคืองเบื้องบาทคุณท่านเลยจริงๆนะครับ!! สึนะปากคอสั่น ขอบตาเริ่มร้อนๆขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตายแน่ คราวนี้ตายแน่ๆ!!

“แค่...?”

“ค... ค... แค่” เขาควรจะพูดความจริงดีหรือเปล่า หรือว่าควรจะโกหก แต่จะให้เมคเรื่องตอนนี้ก็ไม่ทันการณ์แล้ว เพราะพี่ท่านกำลังย่างสามขุมเข้ามาหา “แค่อยากรู้ว่าคุณฮิบาริจะได้ชอกโกแลตกี่อันครับ!”

ร่างสูงชะงักฝีเท้าก่อนจะขยับยกมุมปากขึ้นยิ้ม “แค่นั้นถึงกับลงทุนเสี่ยงตายแอบตามมารึ” มองดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา กับท่าทางเงอะๆงะๆสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำของร่างเล็กนั่นแล้วรู้สึกน่าสนใจไม่เบา ฮิบาริมองอีกฝ่ายนิ่ง จนคนถูกมองชักแปลกใจ

“แล้วไง ทำไมถึงได้อยากรู้ขนาดนั้น” เจ้าพ่อนามิโมริตัดสินใจยืดเวลาชีวิตเหยื่อตรงหน้าไปอีกหน่อย ยิ่งเห็นร่างเล็กอ้ำๆอึ้งๆลุกลี้ลุกลนพยายามหาคำตอบ อารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่ก็เหมือนจะค่อยๆจางลงเรื่อยๆ “จะนับ 1 ถึง 3 ไม่ตอบ จะขย้ำให้ตาย”

“ฮี้~~~ย!!!” สึนะร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นฮิบาริเอาทอนฟาออกมาเตรียมพร้อมสังหาร ฮิเบิร์ดนกน้อยสีเหลืองขนฟูตัวกะจ้อยร่อย ที่เกาะอยู่บนไหล่ประธานนักเรียนจอมโหด กระพือปีกเล็กๆสองสามทีก่อนจะนับแทนนายตน

“1 2 3 นามิ๊โมริ๊~~~!!”

ว๊ากกก! เดี๋ยวสิ! ทำไมนับเร็วงี้ล่ะ แบบนี้ใครจะตอบทั๊นนน!!

พอนกบนบ่านับถึง 3 ฮิบาริ เคียวยะก็พุ่งเข้ามาทันทีโดยไม่มีการต่อเวลาแต่อย่างใด



ตูม!!โครม!!ตุ่บตั่บ! ผลัวะ!!



เสียงความโหดร้ายทารุณดังออกมาอย่างต่อเนื่อง จนสึนะคิดว่าเครื่องในเขาอาจจะทะลักออกมาทางปากเลยก็ได้ แต่... เอ๊ะ ...ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยล่ะ? หรือว่าความรุนแรงของทอนฟาฮิบาริซังจะทำให้เขาเจ็บจนชาไปแล้ว?? ผ่านไปหลายนาทีจนคนหลับตาอยู่ชักแปลกใจ ในที่สุดเขาก็ค่อยๆหรี่ลืมตาขึ้นมอง แล้วก็ได้พบกับ...


การฆาตกรรมหมู่อันน่าสะเทือนขวัญ!


คนที่โดนฮิบาริซังซัดจนน่วมนั้นกลับไม่ใช่เขา แต่เป็นพวกนักเรียนที่แอบมานั่งสูบบุหรี่หลังอาคารนี้ตั้งแต่แรก จะว่าไปแล้ว... ขี้บุหรี่ใหม่ๆก็ยังเปรอะอยู่ตามพื้น พวกนี้คงรีบซ่อนตัวก่อนที่พวกเขาจะมาถึงไม่นาน และตอนนี้... ร่างเพื่อนพ้องที่วงแตกกระจายหนีออกมาจากหลังพุ่มไม้พวกนั้น ก็กำลังโดนฮิบาริซังสอยร่วงไปทีละคน ฝนเลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ วันวาเลนไทน์หวานแหวววันนี้มันกลายเป็น Bloody Valentineไปเสียแล้ว!

...โหดอะไรปานนั้น ขนาดอีกฝ่ายตัวสั่นเป็นลูกนก เฮียก็ยังคงไม่ละเว้นหมาน้อยตาดำๆให้หนีไปได้แม้แต่ตัวเดียว

แล้วเขาจะรอดเหรอ?

“คุ... คุณฮิบาริ...” รีบอร์น ช่วยด้วย... ฮือออออ...

“พวกอ่อนแอนี่น่าเบื่อจริง” ว่าแล้วดวงตาสีเข้มก็เหลียววูบมาทางเด็กหนุ่มร่างเล็กที่ยังเข่าอ่อนลุกไม่ขึ้น

คนโดนมองสะดุ้งโหยงสุดตัว แงงงงงงง ทำไมมองมาทางนี้ เขาไม่เก่ง เขาไม่ได้แข็งแกร่งนะ ไปทางอื่นเซ่

ร่างสูงเรือนผมสีดำขลับสะบัดท่อนเหล็กอาวุธคู่ใจในมือ ให้หยดเลือดกระเซ็นหลุดออกไป แล้วย่างสามขุมเข้ามาหา ยิ่งทำให้สึนะใจเสีย

ประธานนักเรียนควรจะรักเพื่อนนักเรียนด้วยกันไม่ใช่เหรอ?! ทำไมคุณฮิบาริแหกคอกขนาดนี้ล่ะครับบบ!!!


หมับ!


สึนะหลับตาปี๋เมื่อโดนคว้าคอเสื้อบังคับดึงตัวให้ลุกขึ้นมาจากพื้น ถึงฮิบาริซังจะเก็บทอนฟาไปแล้ว แต่เด็กหนุ่มร่างเล็กก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี ว่าเขาจะถูกปล่อยตัวไปง่ายๆ หรือว่าฮิบาริคิดจะหักคอเขาด้วยมือเปล่ากันแน่

ตุ่บ!

กล่องอะไรบางอย่างตกลงมาจากกระเป๋ากางเกงของสึนะ ดึงความสนใจของประธานนักเรียนจอมโหดให้เหลือบไปมอง

“นั่นอะไร?”

มือใหญ่คลายคอเสื้อที่กำ ให้ร่างเล็กตกลงไปกระแทกพื้นอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงหยิบกล่องเล็กๆที่ตกอยู่ขึ้นมาพิจารณา

“หืม....” เสียงเย็นๆเปล่งออกมาราวกับเยาะ เมื่อเห็นว่ามันคือกล่องชอกโกแลตทำเอง “คิดจะเอามาให้ใคร?”

สึนะหลบสายตาคมกริบที่จับจ้องมาพร้อมรอยยิ้มน่ากลัวอย่างหวาดเสียว ไหงถามแบบนั้นล่ะ? ปกติมันต้องถามว่าได้มาจากใครมากกว่าไม่ใช่เหรอ ในเมื่อวันนี้มันวันวาเลนไทน์ ที่เด็กผู้หญิงจะต้องมอบชอกโกแลตให้เด็กผู้ชายอย่างเขา แล้วนั่นก็เป็นชอกโกแลตเพียงชิ้นเดียวในโลกที่เคียวโกะจังทำมาให้เขาด้วย

“อร่อยดีนี่” เอ๊ะ?...สึนะที่นั่งก้มมองพื้นเงยหน้าขึ้นมาอย่างแปลกใจ แล้วเขาก็ต้องตกตะลึงตาค้าง



เฮ้ยยยยยย!!! แกะของคนอื่นกินหน้าตาเฉยเลยเหรอ ทำไมไม่มีมารยาทแบบเนี้ยยย!!



“ค... คุณฮิบาริ” อยากขอคืนแต่ไม่กล้า ทำไงดี๊

สึนะมองเจ้าพ่อแห่งนามิโมริกินชอกโกแลตสุดหวงไปโดยไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี จนกระทั่งอีกฝ่ายทำท่าจะหันหลังเดินจากไปพร้อมกล่องชอกโกแลตในมือ

“อ๊ะ!” เด็กหนุ่มร่างเล็กคิดจะห้าม แต่แล้วเสียงกลับสะดุดเมื่อเห็นดวงตาสีเข้มคมกริบเหลือบมามอง

“อะไร?”

“ค... ค... คือว่า...” ยึดเลยเหรอครับ ของไม่ผิดกฎโรงเรียนก็ยังยึดได้เหรอเนี่ย แบบนี้มันใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบนี่นา โฮฮฮฮฮ เคียวโกะจังงงง เด็กหนุ่มร้องไห้กระซิกๆ

“ช... ชอกโกแลต...นั่น...” คุณฮิบาริก็น่าจะมีสาวๆมาเล็งออกเยอะ ถ้าอยากกินชอกโกแลต แค่กระดิกนิ้วก็น่าจะได้มาเป็นร้อยแล้วนี่ครับ จะมายึดของผมไปทำไมง่ะ ฮืออออ...

ได้แต่คิดแต่ไม่กล้าพูดออกมาสักคำ

“ไม่มีอะไรครับ...” แงงงง สุดท้าย เขาก็ยังเป็นเจ้าห่วยสึนะ ที่รักชีวิตตัวเองมากกว่าชอกโกแลตของเคียวโกะจังที่เฝ้ารอมาตลอดอยู่ดี...








ณ ห้องทำงานของประธานนักเรียน ฮิบาริ เคียวยะเดินเข้าไปข้างในพลางโยนกล่องชอกโกแลตเปล่าๆลงถังขยะ แล้วหันไปสั่งคุซาคาเบะลูกน้องคนสนิท

“เอาชามาให้ฉันแก้วหนึ่ง”

คุซาคาเบะก้มหัวรับคำสั่ง แต่ก่อนที่จะออกไปจัดหาน้ำชามาให้ตามที่เจ้านายต้องการ เขาก็หันมาวางกล่องชอกโกแลตสีชมพูแหววลงบนโต๊ะประธานนักเรียนเสียก่อน

“มันวางอยู่หน้าห้องครับ ไม่ทราบว่าจะให้ทำยังไงดี”

ฮิบาริเหลือบมองชอกโกแลตด้วยหางตาก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบๆ


“เอาไปไกลๆตา ฉันเกลียดของหวาน”





....................................... ....................................... ..........

v
v
v

v
v
v


..................................................................................




กิ๊งก่อง... กิ๊งก่อง...



เสียงระฆังบอกเวลาเลิกเรียนดังแล้ว แต่เด็กหนุ่มร่างเล็กก็ยังคงนั่งมองฟ้าอย่างเลื่อนลอยสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนเพื่อนสองคนที่เดินเข้ามาหาพากันเป็นกังวล ...ตั้งแต่กลางวันมาแล้วที่ถามยังไงสึนะก็ยังคงนั่งจ๋อยเหมือนซากไร้ชีวิต ไม่ยอมพูดตอบอะไร

ยามาโมโตะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความจริงเขาอยากกลับด้วยกันกับสึนะ แต่ว่าเย็นนี้มีงานที่พ่อของเขาวานให้ช่วยไปส่งของด่วนนี่สิ

“เฮ้ สึนะ นายอย่าทำหน้าเหมือนคนตายแบบนั้นเลยน่า เอาอย่างนี้ ไปหาอะไรกินที่ร้านซูชิบ้านฉันกันดีไหม” หนุ่มนักเบสบอลพยายามเชียร์อัพเพื่อน แต่ดูเหมือนอาการอีกฝ่ายจะไม่กระเตื้องเท่าไหร่ “แล้วเย็นนี้ฉันจะโทรหานายนะ” ยังไงก็อดห่วงไม่ได้แฮะ หงอยลงไปเสียขนาดนี้

หลังจากยามาโมโตะแยกตัวกลับไปก่อน ก็ถึงคราวที่โกคุเดระจะมีบทกับเขาบ้าง คราวนี้ล่ะ ได้อยู่กับรุ่นที่ 10 ตามลำพังเสียที แบบนี้เขาก็จะได้ให้ชอกโก... ไม่สิ ตอนนี้น่ะ...

โกคุเดระมองดวงหน้าเศร้าซึมของสึนะแล้วหงอยตาม จะให้ตอนนี้บรรยากาศก็ไม่เหมาะเอาเสียเลย

“รุ่นที่ 10 ครับ วันนี้เราไปแวะเกมเซ็นเตอร์กันดีไหม!” เด็กหนุ่มลูกครึ่งมาเฟียอิตาลีพยายามจะเชียร์อัพลูกพี่ตนอีกคน แต่ผลที่ได้ก็เหมือนกับยามาโมโตะ

“ขอโทษนะโกคุเดระคุง...” ดวงตาสีอ่อนเหลียวมามองอีกฝ่าย แล้วพยายามจะขยับยิ้มทั้งๆที่ข้างในน้ำตาไหลพราก “วันนี้ผมอยากตรงกลับบ้านเลยน่ะ”

“ไม่สบายหรือเปล่าครับ ยังไงให้ผมไปส่ง...!”

“ไม่เป็นไรหรอกโกคุเดระคุง วันนี้ผมอยากอยู่คนเดียวน่ะ” ...ฮือออ... ชอกโกแลตของเคียวโกะจัง ยังไม่ได้เข้าปากสักชิ้นเลยแท้ๆ อยู่แค่เอื้อมแต่เขาก็ไม่มีปัญญาจะไปคว้าคืนกลับมา ทำไมเขาเห่ยแถมอ่อนแอแบบนี้

โกคุเดระนั่งเงียบไปอีกคน ตะวันเริ่มโพล้เพล้แล้ว แต่สึนะก็ยังคงนั่งทอดอาลัยไม่ยอมลุกไปไหน โกคุเดระจึงนั่งอยู่ข้างๆคอยเฝ้ามองโดยไม่พูดอะไรกวนใจ จนผ่านไปได้พักใหญ่ๆ สึนะเพิ่งหันมาสังเกตุเห็นว่ามีคนนั่งรอเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆเขา แถมยัง...นั่งสัปหงกไปแล้วด้วย

“ขอบคุณนะโกคุเดระคุง...” เด็กหนุ่มร่างเล็กพูดพลางขยับยิ้ม น่าเสียดายที่โกคุเดระไม่มีโอกาสได้ยินและได้เห็นภาพนั้น และทั้งๆที่หอบชอกโกแลตมาแต่เช้าและพบสึนะก่อนใคร แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้ให้ชอกโกแลตที่หอบมาสักที แถมโอกาสดีๆแบบตอนนี้ก็ดันถูกปล่อยผ่านเลยไปเฉยๆอย่างน่าเสียดาย




....................................... ....................................... .......





แสงสว่างสีแดงที่สาดลงมาระบายอาคารเรียนสีขาวและพื้นดิน ให้กลายเป็นสีระเรื่อเย็นตาสวยงาม มันคือแสงเฮือกสุดท้ายของวัน ที่เร่งให้สึนะและโกคุเดระต้องรีบลงจากตึกเรียนและมุ่งหน้ากลับบ้าน

“รุ่นที่ 10 ครับ เอ่อ วันนี้...” ชิบเป๋ง... เมื่อกี้ดันเผลอสัปหงกไปได้ คิดจะนั่งเป็นเพื่อนรุ่นที่ 10 เพื่อหาโอกาสให้ชอกโกแลต สุดท้ายกว่าจะตื่นก็ต้องให้รุ่นที่ 10 มาปลุกเขา มันน่าสมเพชอะไรแบบนี้ ของก็ไม่ได้ให้ แถมยังไปทำอะไรที่ดูไม่ค่อยดีต่อหน้ารุ่นที่ 10 ที่ยังเฮิร์ทกับเรื่องอะไรบางอย่างอีก อยากตายโว้ย!!

“หือ?” สึนะเหลียวมามอง

“ผมขออนุญาตไปนอนค้างที่บ้านท่านได้ไหมครับ!” โกคุเดระก้มหัวลงขอร้องอย่างจริงจังจนสึนะตกใจ เห็นทีต้องใช้แผนสอง ไม่ได้ให้ตอนปกติ อย่างน้อยทำเป็นไปนอนค้างแล้วให้รุ่นที่ 10 ตอนกลางคืนน่าจะดี ตอนจะนอนต้องได้อยู่กันตามลำพังแน่ๆ ทำไมเราฉลาดแบบนี้!!

“ดะ ได้สิ” ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นโกคุเดระคุง ทำอย่างกับจะไปขอใครแต่งงาน

โกคุเดระเงยหน้าขึ้นมาด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างดีใจ “จริงเหรอครับ!!”

“อ... อืม” สึนะสะดุ้งโหยง จะตะโกนทำไมง่ะ อยู่กันแค่นี้ แถมรอบข้างก็เงียบขนาดนี้

“งั้นเรารีบกลับบ้านกันเถอะครับรุ่นที่ 10!!!”

“นั่นสินะ” ตอนกำลังจะหันออกเดินไปตามที่อีกฝ่ายว่า เท้าของสึนะก็หยุดกึก เมื่อพบว่ามีใครบางคนรอเขาอยู่หน้าโรงเรียน



“สึนะ!!”



“คุณดีโน่!”

บอสใหญ่รุ่นที่ 10 แห่งคาวัลโลเน่แฟมิลี่ ยืนโบกมือหยอยๆ อยู่ข้างรถวอลโว่สีดำสนิทติดฟิล์มทึบทั้งคันตรงหน้าโรงเรียนยามโพล้เพล้ นั่นคือ...ศิษย์พี่ของเขา ลูกศิษย์ของรีบอร์นก่อนหน้าเขา จะเรียกว่าศิษย์พี่ก็น่าจะใช่ มองเทียบกันตอนนี้แล้วแทบดูไม่ออกเลยว่า ชายหนุ่มร่างสูงสง่า เรือนผมสีทองสวย ดวงตาสีท้องฟ้าสดใสคนนั้น เมื่อก่อนจะเคยเป็นคนเอาดีไม่ได้สักอย่างเหมือนกับเขาตอนนี้

ด้วยการสั่งสอนของรีบอร์นทำให้ดีโน่ซังเติบโตขึ้นมาเป็นบอสรุ่นที่ 10 ที่หล่อเหลา สง่างาม เก่งกาจและดูดีกว่าใคร ...ถ้าเขาจะได้สักครึ่งของดีโน่ซังบ้างก็คงดี

“ว่าไง สึนะ รออยู่พอดี เอ้า นี่” บอสหนุ่มผมทองโยนชอกโกแลตกล่องใหญ่ราคาแพงมาให้สึนะที่วิ่งเข้าไปหาเขา จนเด็กหนุ่มร่างเล็กรับไว้แทบไม่ทัน

“นี่มัน...”

“ชอกโกแลตไง สึนะ สุขสันต์วันวาเลนไทน์” ดีโน่ยิ้มให้อย่างเคย “นายคงจะได้จากสาวๆเยอะแล้ว ของฉันเอาไว้กินวันหลังก็ได้ เลือกแบบเก็บข้ามปีได้มาเลยน่ะ”

เก็บข้ามปี... คุณดีโน่จะประเมินผมสูงเกินไปหรือเปล่าครับ ว่าจะมีสาวๆมาให้ชอกโกแลตผมถึงขนาดกินเป็นปีก็ไม่หมดเนี่ย

“นี่... ยืนรออยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอครับ”

“ก็นะ” บอสหนุ่มผมทองเกาแก้มตัวเองพลางหัวเราะเบาๆ

“คุณดีโน่บินมาธุระที่ญี่ปุ่นเหรอครับ?” คุณดีโน่นี่ใจดีไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ ทั้งๆที่มาธุระ แต่ก็ยังอุตส่าห์แวะมายืนรอให้ของฝากกับเขา เลยเวลาเลิกเรียนมาตั้งนานแล้วแท้ๆ

ดีโน่สะดุ้งนิดหนึ่ง แต่อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตเห็น

“อ้อ เอ่อ ใช่แล้ว พอดีมาธุระนิดหน่อยน่ะ แล้วก็เลยอดแวะมาเยี่ยมไม่ได้”

โรมาริโอ้เดินเข้ามากระซิบข้างหูนายตน “ไม่บอกความจริงเลยล่ะครับ บอส” ...ว่าเลือกชอกโกแลตอยู่เกือบครึ่งปีทำให้ไม่ทันวาเลนไทน์ปีก่อน แถมวันนี้ยังใช้เครื่องบินส่วนตัวบินมาเพื่อเอาชอกโกแลตมาให้โดยเฉพาะ ทั้งๆที่ช่วงนี้ยุ่งจนแทบกระดิกไปไหนไม่ได้ คิดงบประมาณและค่าเสียเวลาสะระตะแล้ว โรมาริโอ้อยากให้บอสหนุ่มของตนลากสึนะไปดินเนอร์ด้วยเลย จะได้คุ้มค่าน้ำมันที่แพงขึ้นทุกวัน

แต่ดีโน่กลับทำแค่หัวเราะกลบเกลื่อน

“ก็... ไม่มีอะไรแล้ว ฉันคงต้องกลับก่อนล่ะนะ” บอสรุ่นที่ 10 แห่งคาวัลโลเน่ทำท่าจะขึ้นรถ ลูกน้องชุดดำก็รีบมาเปิดประตูให้ตามหน้าที่ “เอาไว้เจอกันใหม่วันไวท์เดย์นะ สึนะ” เพื่อศิษย์น้องที่น่ารัก บอสคาวัลโลเน่ทำได้ทุกอย่าง

เอ๊ะ?... วันไวท์เดย์ก็มีธุระที่นี่อีกเหรอครับ สึนะได้แต่คิดในใจ แต่ไม่ทันได้ถาม...


โครม! ตุ่บ!


...ดีโน่ก็ก้าวพลาดลื่นพื้นพรืดหัวคะมำไปชนขอบประตูรถหน้าผากแดงก่ำเสียก่อน เล่นเอาเด็กหนุ่มร่างเล็กที่ยืนมองอยู่นิ่งอึ้ง ...ขนาดมีลูกน้องอยู่ด้วยแท้ๆ ยังซุ่มซ่ามอีกเหรอครับ คุณดีโน่...

ดวงหน้าหล่อเหลานั้นหันมายิ้มแก้เก้อให้ศิษย์น้องตนอีกครั้งก่อนที่จะออกรถไป


“ขอบคุณมากนะครับ คุณดีโน่!!” สึนะตะโกนตามหลังรถที่แล่นออกไปจนลับตา



....................................... ..........................




................................



....................................... .......



....................................... .......................




อุ่นจัง...



นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้... สายลมเอื่อยๆเย็นสบายที่รำเพยพัดผ่านมา พร้อมเสียงนกตัวน้อยที่ร้องขับขานประสานเสียงสายธารน้ำใสไหลเย็น เป็นเพลงพิณแห่งธรรมชาติที่สุขสงบและพาให้ใจผ่อนคลาย ร่างเล็กซุกตัวเข้ากับผ้าห่มนุ่มอุ่น กอดหมอนผ้าผิวเนียนลื่นหลับสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกสบายเช่นนี้มาก่อน ...เป็นฝันดีที่ทำให้ใจเขารู้สึกสงบที่สุดในคืนนี้ เหมือนได้นอนอยู่ท่ามกลางแดดอุ่นอ่อนโยนกลางสวน กลิ่นดินกลิ่นหญ้าที่ลอยมาต้องจมูกนั้นเหมือนจริงจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นแค่ฝัน



“ตื่นเถอะครับ...”



หืม?... เสียงใครมาปลุกนะ แม่เหรอครับ?

“ขออีก 5 นาที...ครับ... แม่...”

หลังสิ้นคำของคนงัวเงียซึ่งพยายามซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มอีกครั้ง ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาแผ่วเบา



“คึหึหึหึหึ... ขี้เซาจริงนะครับ วองโกเล่”



เอ๊ะ?..... สึนะขมวดคิ้วอยู่ในความฝัน รู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่น ...ทำไมสำนวนการพูดแบบนี้มันคุ้นๆ แต่ว่านี่มันเป็นไปไม่ได้น่า ความฝันน่ะความฝัน คิดแล้วเด็กหนุ่มร่างเล็กก็พยายามจะหลับต่อ ไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองอะไรเพราะกลัวจะเจออะไรที่ไม่อยากเจอ ความฝันของเขามันต้องไม่มีอะไรน่ากลัวมาหลอกหลอนสิน่า

ร่างเล็กสะดุ้งนิดหนึ่งเมื่อรู้สึกว่าพื้นเตียงยวบยุบลงเพราะน้ำหนักใครบางคน




“อยากให้ผมปลุกแบบไหนดีครับ ...ด้วยปาก ...ด้วยมือ ...หรืออย่างอื่น?”




เท่านั้นเอง สึนะก็ลืมตาโพลง ลุกพรวดขึ้นมากอดหมอนกอดผ้าห่ม ถอยกรูดไปขดตัวอยู่ที่หัวเตียงอย่างรวดเร็ว ขนหัวขนหูลุกเกรียวไปทั่วสรรพางค์กาย

“คึหึหึหึหึ อะไรกันครับ ทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้น ผมน้อยใจนะครับ”

แล้วมันไม่ใช่ผีตรงไหนกั๊น!! “ท... ท... ที่พูดเมื่อกี้...!”

เด็กหนุ่มดวงตาสองสีซึ่งนั่งอยู่บนเตียงตรงหน้าเขาเลิกคิ้วพลางขยับยิ้มอย่างใจเย็น “ก็แค่จะถามน่ะครับ ว่าคุณอยากให้ผมเรียก อยากให้เขย่าตัวปลุก หรือว่า... จะให้ปลุกแบบไหน” ...ใครเชื่อมันก็โง่แล้ว! สึนะนั่งตัวสั่นงั่กๆอยู่บนเตียง ...เตียง?... พูดถึงเตียง... นี่มันเตียงของเขา! แต่... เด็กหนุ่มร่างเล็กกวาดสายตามองรอบกาย

สายลมเย็นสบายที่รำเพยพัดแผ่วเบา กิ่งไม้ใบหญ้าสีเขียวอ่อนแกว่งไกวต้องแสงแดดอุ่น ซึ่งทอประกายมาจากฟากฟ้าสีครามที่หมู่เมฆขาวระบายอยู่จางๆ เสียงสายน้ำไหลเอื่อยอิ่งลอยแว่วมาเข้าโสตประสาท สถานที่ที่ดูเหมาะกับการปิคนิคเหลือเกินนี่มันอะไรกัน?!! เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงตัวเองก็จริง แต่เตียงของเขากลับไม่ได้ตั้งอยู่ในห้องนอนอย่างเคย นี่มันที่ไหน?!! นี่มุคุโร่ลักพาตัวเขามาทั้งเตียงเลยเรอะ!!?

เจ้าของดวงตาสองสีเขยิบเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม ขณะที่สายตายังจับจ้องคนที่กำลังกระเถิบถอยไปจนติดหัวเตียงด้านบนไม่วางตา

“ม... มุคุโร่ อย่าบอกนะว่าจะมาหาทางยึดร่างผมอีก” สึนะพยายามจะถอยไปด้านหลังให้ห่างฝ่ายที่กำลังเบียดตัวเข้ามาใกล้ให้มากที่สุด แต่ดูเหมือนจะเป็นไปได้ยากเมื่อหลังเขาติดกับหัวเตียงด้านบน ไปไหนไม่รอดแล้ว กลางวันก็วุ่นแทบบ้า กลางคืนยังต้องมาเจอหน้าคนที่ไม่อยากจะเจออีก วันวาเลนไทน์นี่เป็นวันซวยของเขาหรือยังไง?!

ผู้พิทักษ์แหวนแห่งหมอกซึ่งพ่วงตำแหน่งอาชญากรมาเฟียเข้าไปด้วย ยังคงส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอเหมือนเคย ก่อนที่จะโน้มตัวเข้ามาหา ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ชิด จนลมหายใจอุ่นๆแทบจะเป่ารดที่ข้างใบหู ทำเอาสึนะหน้าร้อนวาบรีบหลับตาปี๋


“ตอนนี้อยากได้ทั้งตัวทั้งหัวใจเลยครับ”


หัวใจตูให้เคียวโกะจังคนเดียวเท่านั้นนนนน!! สึนะตะโกนก้องอยู่ภายใน แต่ภายนอกนั่งสั่นอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกกับการโดนหยอดจากคนที่คุณก็รู้ว่าเป็นใคร!

“โคลมคงเอาชอกโกแลตไปให้คุณแล้วสินะครับ” ไม่น่ารับมาเลย แต่มาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว “แล้วคุณก็คงจะกินเข้าไปแล้ว ถึงได้เข้ามาพบกับผมแบบนี้ได้ คืนนี้ถึงจะถูกใครปลุก คุณก็คงไม่ตื่นง่ายๆแล้วล่ะครับ”

นี่มันเข้าแผนเลยใช่มั้ยเนี่ย!!?? ใครก็ได้ช่วยด้วย!!

“เรามาฉลองวาเลนไทน์กันดีกว่าครับ”

“ไม่เอ๊า!!” ไปฉลองกับโคลมหรือเค็นหรือจิคุสะของแกเซ่!! สำหรับเขาแล้วแบบนี้มันเรียกว่าสยองมากกว่าฉลอง!

“คึหึหึหึหึ” เจ้าของดวงตาต้องสาปหัวเราะในลำคออีกครั้ง เมื่อเห็นร่างเล็กพยายามตะกายหนี “หนีไม่พ้นหรอกครับ ซาวาดะ สึนะโยชิ!”

มือใหญ่คว้าข้อเท้าฝ่ายที่กำลังตะกุยเตียงหนีหมับ ก่อนจะดึงกลับไปที่เดิม! ร่างเล็กล้มนอนแผ่ราบไปกับพื้นเตียง ขณะที่อีกฝ่ายพลิกขึ้นมาใช้ร่างที่สูงกว่าของตนกดทับไว้ให้หนีไปไหนไม่ได้อีก


“อย่านะมุคุโร่!!” อยากได้อะไรก็เอาไป แต่ตัวกับหัวใจฉันมีเจ้าของแล้วโว้ยยย!!




...........................



................................



...เอาไงดี ไม่กล้าปลุก...



โกคุเดระนั่งจ้องหน้าตอนหลับตาพริ้มของรุ่นที่ 10 ที่ตนนับถือสุดชีวิตนิ่ง โชคดีที่คุณรีบอร์นไม่อยู่วันนี้ เห็นว่าจะออกไปทำธุระอะไรสักอย่าง คงจะกลับมาตอนเช้า แต่โชคร้ายที่พอเขาอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ เข้าห้องมาอีกที รุ่นที่ 10 ก็หลับไปแล้ว แถมข้างเตียงยังอุตส่าห์ปูฟูกไว้ให้เขาแล้วอีกต่างหาก อา...ท่านช่างเป็นลูกพี่ที่แสนเท่แสนใจดีไม่เปลี่ยนแปลง แต่...

...ไม่ทันได้ให้ชอกโกแลตอีกตามเคย...

“ท่าทางรุ่นที่ 10 จะฝันดีแฮะ หลับลึกเชียว” ลองแตะๆปลุกๆแบบกลัวๆกล้าๆไปแล้วก็ยังไม่ตื่น แต่...แบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ

โกคุเดระมองดวงหน้าที่เหมือนจะหลับอย่างมีความสุข (แต่ความจริงฝันร้ายสุดๆ) นั่นแล้วขยับยิ้ม ก่อนจะท้าวคางนั่งจ้องอยู่ข้างเตียง รุ่นที่ 10 ครับ ถ้าจะต้องปลุกท่านให้ตื่นจากฝันดีเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของผมล่ะก็ ผมยอมผิดหวังแบบนี้ดีกว่า...

โกคุเดระสะบัดศรีษะเล็กน้อย ไม่ได้สิ ตอนนี้แหละ โอกาสที่จะได้ให้แล้ว ถึงรุ่นที่ 10 จะยังไม่ตื่น แต่เขาก็วางไว้ให้ท่านได้นี่นา!

เด็กหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีลืมไปว่า ความจริงก็น่าจะทำแบบนั้นตั้งแต่แรกแล้ว

วางไว้เฉยๆก็คงจะดูไม่ดี เขียนการ์ดบอกไว้ด้วยดีกว่ากระมังว่าเป็นชอกโกแลตแทนความภักดีของเขาเอง เออ แล้วแบบนี้ถ้ารุ่นที่ 10 ตื่นขึ้นมาพอดี แล้วได้อ่านตอนที่เขายังอยู่ข้างๆ มันก็เขินตายน่ะสิ โว้ยยยยย! หรือจะแอบวางแล้วหนีกลับบ้านไปก่อนดี?!!




....................................................

v
v
v
v

v
v
v
v


......................



............................



..................................




ดึกสงัด... ยามวิกาลที่มีเพียงเสียงลมราตรีแผ่วพัดเย็นเยียบ แสงสว่างสลัวของดวงจันทร์นวลบนฟากฟ้ายิ่งทำให้เกิดมุมมืดขึ้นบนพื้นดิน


ครืด...


เสียงบานหน้าต่างห้องเลื่อนเปิดออก ให้สายลมหนาวพัดผ่านเข้ามาภายใน ร่างเงาของใครบางคนที่แสงจันทร์สว่างสาดย้อนเข้ามาทางเบื้องหลังนั้น ก้าวลงมาจากกรอบหน้าต่าง เข้ามาในห้อง ก่อนที่จะไปหยุดอยู่ข้างเตียงของเด็กหนุ่มร่างเล็กซึ่งยังคงนอนหลับอย่างเป็นสุข แล้วร่างนั้นก็ชะงักไปวูบหนึ่ง เมื่อมองเห็นกล่องชอกโกแลตผูกโบว์พร้อมการ์ดเลี่ยมมุมสีทองสุดหรู วางอยู่ข้างหมอนของคนที่ยังนอนไม่รู้ตื่น

ริมฝีปากนั้นหยักยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะรำพึงในใจ

...ขนาดดึกป่านนี้แล้วยังมีคนแอบย่องขึ้นมาให้ชอกโกแลตอีกนะ ...เจ้าสัตว์กินพืชตัวจ้อย






.................



.........................




พลั่ก!!


“อุ่บ!!” ร่างสูงของเด็กหนุ่มดวงตาสองสีขดงอด้วยความเจ็บปวด ...เหยื่อที่เล็งหลุดมือตะกายหนีลงจากเตียงไป

เมื่อครู่นี้เผลอประมาทไปหน่อย คิดว่าร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักๆอยู่ภายใต้ร่างตน จะไม่สามารถต่อต้านดิ้นรนอะไรได้มากกว่านี้อีกแล้ว เขาหลงลืมไปว่า คนตรงหน้านี้คือบอสแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ ที่ไม่อาจประเมินกำลังได้ด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว

โรคุโด มุคุโร่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอทั้งๆที่ดวงหน้าซีดไปถนัดตา ...เมื่อครู่นี้ลืมล็อคขาไว้ด้วย อีกฝ่ายจึงสามารถยกเข่าขึ้นตีพลั่กใส่ตนได้ โชคดีที่สัญชาตญาณไวพอจะทำให้เขาหลบทัน และเด็กหนุ่มร่างเล็กผู้นั้นก็พลาดจุดตายเบื้องล่างเขาไป ...แต่ถึงฝ่ายนั้นจะพลาด แค่นี้ก็เล่นเอาเขาจุกเหมือนกัน

เกือบลืมไปว่า ...ไม่มีของมีค่าอะไรได้มาง่ายๆ โดยไม่ต้องจ่ายสิ่งตอบแทน... กำไรที่ได้มากกว่าชาวบ้านวันนี้ คงจะต้องเอาตัวเข้าแลกสินะครับ...

มุคุโร่เงยหน้าขึ้นมองไปยังร่างเล็กที่ยืนหันรีหันขวางอยู่อีกฟากของเตียง ...ท้องนภาที่อยู่สูงสุดนั้นสำหรับสายหมอกผู้ต่ำต้อยแล้วคงยากจะเอื้อมถึงได้ง่ายๆ

“มุ... มุคุโร่” สึนะชักเริ่มใจอ่อนเมื่อเห็นเจ้าของดวงตาต้องสาปยังคงนั่งเงียบอยู่บนเตียง หรือว่า... เมื่อกี้เขาจะถีบแรงไป

“รังเกียจผมมากเหรอครับ... ซาวาดะ สึนะโยชิ” สายลมพัดวูบผ่านมา พาเส้นผมสีน้ำเงินเข้มจัดพลิ้วไหวปรกลงปิดดวงตา ทว่าชั่วแวบที่สึนะได้เห็นลูกแก้วสีฟ้าข้างหนึ่งนั้นฉายรอยเศร้า เด็กหนุ่มร่างเล็กก็ยืนนิ่งงัน

“ก... ก็ไม่ได้รังเกียจหรอก” แต่ก็ไม่ได้ชอบขนาดจะยอมให้ครอบครองร่างอย่างที่คุณอยากทำง่ะครับ สึนะชักไม่แน่ใจว่าความหมายของ ‘การครอบครองร่าง’ อย่างที่มุคุโร่ชอบพูดนั้นมันคืออะไรกันแน่ พอเห็นสีหน้าแววตาของอีกฝ่ายแล้วก็เลยพาลพูดอะไรทำร้ายจิตใจไม่ออก จะพูดตอบตามความจริงก็กลัวจะเฉาตายไปเสียก่อน

ยิ่งเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไป เด็กหนุ่มร่างเล็กก็ยิ่งรู้สึกผิด เขาจึงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้อย่างระแวดระวัง หลังจากเมียงๆมองๆอยู่นาน ก็ตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะบนบ่ากว้างนั้นอย่างแผ่วเบา

“...ช่างเถอะครับ ผมเองก็ก่อเรื่องเอาไว้เยอะ การที่จะทำให้ไม่ได้รับความไว้วางใจจากคุณมันก็เป็นเรื่องธรรมดา” เห็นด้วยแฮะ เมื่อครู่นี้ก็บวกเรื่องที่ทำให้นายเสียความน่าไว้วางใจไปอีกเรื่อง “ตอนนี้จะรังเกียจผมมันก็คงช่วยไม่ได้ แต่... หลังจากนี้ไปคุณก็คงจะชอบผมเอง”



...เอ๊ะ?...




ควับ!!



สึนะชะงักกึก และช่องว่างนั้นก็ทำให้มุคุโร่ได้โอกาสในการคว้าตัวเขาไว้ได้อีกครั้ง มือใหญ่ดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาหา ทำให้ร่างเล็กต้องล้มมานั่งคร่อมอยู่บนหน้าตักเขา วินาทีเดียวกันนั้นลำแขนแข็งแรงก็ตวัดรัดเอวสึนะไว้หมับ! วงแขนที่โอบอยู่กระชับแรงเข้ามาแน่นจนกระดิกกระเดี๊ยไปไหนไม่ได้ เล่นเอาคนโดนดีหน้าซีดตัวแข็งค้างเป็นรูปปั้นหิน!

“แบบนี้ก็ยกขาขึ้นมาทำร้ายผมไม่ได้แล้วสิ คึหึหึหึ” เด็กหนุ่มดวงตาสองสีหัวเราะเบาๆในลำคอด้วยเสียงเย็นๆอย่างเคย พลางโน้มดวงหน้าลงมากดริมฝีปากเข้ากับซอกคอของเหยื่อในกำมือแนบแน่น สึนะหันหน้าซึ่งขึ้นสีก่ำหนีก่อนจะหลับตาปี๋อย่างหวาดเสียวในชะตากรรมต่อไปของตัวเอง “อย่าเผลอใจมาสงสารผมสิครับ วองโกเล่... อัลโกบาเลโน่นั่นก็เคยบอกคุณไว้ไม่ใช่เหรอ”


ฮี้~~~ย!!! ไม่รอดแล้ว หนีไม่รอดแล้ว!! แม่จ๋าช่วยด้วย!! รีบอร์นช่วยด้วยยยยย!!!






ตูม!!





แรงน้ำหนักของอะไรบางอย่างที่ฟาดลงมาเต็มที่ จนร่างสึนะจมลงไปกับฟูกเตียง (แต่ก็ยังไม่ตาย) ช่วยปลุกคนโดนมอมยาให้ตื่นขึ้นมาทันท่วงที รอดจากเหตุการณ์หวาดเสียวได้หวุดหวิด

“เกือบไปแล้วสินะ สึนะ นายนี่มันโง่แก้ไม่หายจริงๆ เรื่องที่ชอบรับของจากคนแปลกหน้ามากินน่ะ” ร่างจิ๋วของอัลโกบาเลโน่ ผู้เป็นฮิทแมนที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ยืนอยู่ข้างเตียง ขณะที่ในมือถือค้อนขนาดมหึมาสีเขียวอ๋อยอยู่ด้วย และสักพักค้อนที่ว่านั้น ก็แปรสภาพกลายเป็นกิ้งก่าสีเขียวขึ้นไปเกาะอยู่บนหมวกของเขาตามเดิม

แล้วโคลมที่เป็น 1 ในผู้พิทักษ์แหวนนี่มันคนแปลกหน้าหรือยังไง รีบอร์น ฉันจะได้จำไว้

“รีบอร์น!” สึนะแทบร้องไห้โฮ โชคดีจริงๆที่รอดจากความฝันบ้าๆนั่นมาได้ ขนาดตื่นขึ้นมาแล้วยังสั่นไม่หายเลย มันเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตจริงๆ!! ว่าแต่...แล้วรีบอร์นรู้ได้ยังไงว่าเขาได้ชอกโกแลตมาจากมุคุโร่ ...เอาน่า ช่างมันเถอะ ยังไงก็รอดแล้ว

“โชคดีที่ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดีถึงได้กลับมาช่วยทัน”

“รีบอร์น...” สึนะซึ้งใจ ...เอ... ว่าแต่... “แล้วนี่ โกคุเดระคุงล่ะ”

“เข้ามาฉันก็เห็นนายนอนครางอยู่คนเดียว หน้าต่างก็ไม่รู้จักปิด ถ้าฉันเป็นมือสังหารนายคงจะตายภายในคืนนี้แหละ” รีบอร์นพูดพลางเปลี่ยนชุดนอนภายใน 2 วินาทีอย่างเคย ...ไม่รู้ทำได้ยังไง

สึนะนั่งงง หรือว่าเขาจะฝันไปว่าโกคุเดระมานอนค้างด้วยที่บ้าน? ตอนนี้มึนเมาจนไม่รู้อะไรฝันอะไรจริงแล้ว สาเหตุเพราะมุคุโร่คนเดียว!

“อ้อ เกือบลืม เอ้า เอาไป” รีบอร์นที่กำลังจะกระโดดขึ้นเปลนอนโยนของสิ่งหนึ่งให้สึนะ พอรับมาได้เขาก็เห็นว่ามันคือชอกโกแลตแท่ง

ไม่จริง... รีบอร์น ครูสอน(มาเฟีย)ตามบ้านสุดโหดให้ชอกโกแลตเขาด้วย!!

“รีบกินซะสิ สึนะ” พอโดนเร่ง ต่อมว่าง่ายก็ทำงานขึ้นมาทันที สึนะยัดชอกโกแลตเข้าปากทีเดียวหมด เผลอลืมเรื่องการรับของจากคนอื่นไปกินง่ายๆ ที่รีบอร์นเพิ่งคอมเม้นไปเมื่อครู่เสียสิ้น

“ขอบใจนะรีบอร์น” สึนะยิ้ม


รีบอร์นก็ยิ้ม แต่...ดูเหมือนเป็นการกระตุกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างมีเลศนัยมากกว่า


“ถ้านายหลับก็คงต้องไปเจอกับเจ้ามุคุโร่อีก ชอกโกแลตนั่นจะทำให้นายนอนไม่หลับไปอีก 3 วัน ถึงตอนนั้นชอกโกแลตของมุคุโร่ก็คงจะหมดฤทธิ์ไปแล้ว”

ขอถอนคำขอบใจคืนมา สึนะน้ำตาไหลพราก ยังไงรีบอร์นก็คือรีบอร์นวันยังค่ำ ไอ้เรื่องใจดีอ่อนโยนมันจะเป็นไปได้ยังไง แถมพออธิบายสรรพคุณชอกโกแลตตัวเองเสร็จ อัลคาบาเลโน่จอมโหดก็กระโดดขึ้นเปล นอนหลับทั้งๆที่ลืมตาอย่างสบายอารมณ์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้สึนะนั่งตาสว่างเป็นสัตว์หากินกลางคืนคนเดียว

หลับไปเจอมุคุโร่ก็ไม่อยาก แต่ตาสว่างแบบนี้ก็ไม่เอา โฮฮฮฮฮ...


“สู้เขาล่ะ” รีบอร์นทิ้งท้าย ก่อนจะส่งเสียงกรนเบาๆอยู่ในเปล





.......................................

v
v
v
v

.......................................................................................




รุ่งเช้าอันแสนสดใสมาเยือนอีกครั้ง พร้อมอากาศอบอุ่นสบายตัวด้วยแสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องลงมา น้ำค้างที่ชุ่มชื้นตามยอดหญ้า ทำให้ความสดชื่นแทรกตัวอยู่ในทุกอณูบรรยากาศ

ยามาโมโตะยืดแขนบิดตัวสูดอากาศดีๆเข้าไปเต็มปอด ขณะที่โกคุเดระที่ยืนอยู่ข้างๆขอบตาช้ำเป็นหมีแพนด้า

...บ้าชะมัด นอนไม่หลับเลยทั้งคืน... แค่นอนคิดว่ารุ่นที่ 10 ได้อ่านข้อความในการ์ดแล้วรู้ว่าเขาเป็นคนให้ชอกโกแลตนั่น โกคุเดระก็เขินจนข่มตาหลับไม่ลง มานั่งคิดว่าตอนเช้านี้ถ้าได้เจอหน้าลูกพี่สุดที่รักอีกครั้ง เขาจะทำหน้ายังไงดีก็ยังคิดไม่ออก โว้ยยย ทำไมมันน่ากระดากแบบนี้เนี่ย ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่า การให้ชอกโกแลตวันวาเลนไทน์ใคร มันจะต้องมานั่งคิดมากแบบนี้ทีหลัง!

“อ้าว สึนะ อรุณสวัสดิ์!” เสียงยามาโมโตะทำให้โกคุเดระรีบหันไปมอง

สึนะเดินเอื่อยๆมาตามทางด้วยสีหน้าอิดโรยเหลือจะกล่าว ขอบตาช้ำเป็นผีแพนด้าเสียยิ่งกว่าโกคุเดระ จนสองคนที่เป็นฝ่ายทักเขาตกใจ

“รุ่นที่ 10 ครับ ไม่สบายหรือเปล่าครับนี่!”

“สึนะ นายแน่ใจนะว่าวันนี้ไปโรงเรียนไหว!” เกิดอะไรขึ้นเมื่อวานกันแน่นะ เรื่องนั้นทำให้สึนะถึงกับนอนไม่หลับแบบนี้เชียวเหรอ?! ตอนค่ำเมื่อวานเขาก็โทรหาแต่หัวค่ำ แต่แม่ของสึนะบอกเขาว่าสึนะหลับไปแล้วก็เลยไม่ได้คุยกัน หลงคิดว่าถ้าหลับได้ก็คงไม่เป็นไรมากแล้วเชียว ไม่คิดว่าอาการจะยิ่งแย่ขนาดนี้

ทางด้านโกคุเดระที่เดินเคียงมาอีกข้างหนึ่งก็ลุกลี้ลุกลนกับสภาพของลูกพี่เขา หรือจะเป็นเพราะชอกโกแลตที่เขาให้?

“รุ่นที่ 10 ครับ เอ่อ เป็นเพราะผมใช่รึเปล่าครับ” โกคุเดระซึมไปอีกคน ทว่าสึนะหันมาทำหน้าแปลกใจก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่ใช่หรอกโกคุเดระคุง เป็นเพราะชอกโกแลตของรีบอร์นน่ะ” ...แล้วก็ชอกโกแลตของมุคุโร่ด้วย แต่ไม่กล้าบอก เดี๋ยวโกคุเดระจะเลือดขึ้นหน้าเผลอฆ่าชาวบ้านตายเสียก่อน

โล่งอกไปที ว่าแต่...รุ่นที่ 10 ไม่มีปฎิกิริยาเปลี่ยนแปลงเลยแฮะ เขาเองเสียอีกที่คิดมากไป รุ่นที่ 10 คงจะรับรู้แล้วถึงความภักดีสุดหัวใจของเขา แต่คงไม่อยากให้เขาทำตัวลำบากก็เลยไม่พูดถึง ...สุดยอดเลยครับรุ่นที่ 10! ช่างเป็นท่านที่แสนดีเอาใจใส่ลูกน้องอะไรแบบนี้ ถ้ารุ่นที่ 10 ไม่เปลี่ยนเขาก็จะไม่เปลี่ยนเช่นกัน! โกคุเดระอมยิ้มอยู่คนเดียว

“พี่สึน๊า~~!!” เสียงเด็กชายดังขึ้นเบื้องหลังสึนะ เรียกสายตาเขาเหลียวไปมอง

“ฟูตะ อี้ผิง แรมโบ้” สึนะอุทานเมื่อเห็นร่างเด็กน้อยสามคนที่เขารู้จักดีวิ่งเข้ามาหา ฟูตะโบกมือหยอยๆพร้อมกับโชว์ของอย่างหนึ่งให้เขาเห็น

“พี่สึนะ พี่ฮายาโตะ พี่ทาเคชิ นี่ชอกโกแลตจากพวกเราครับ!” ถึงจะให้ช้าไปแต่สำหรับเด็กๆแล้ว ยังไงก็ถือเป็นเรื่องที่น่ารัก และบ่งบอกนิสัยความเอื้อเฟื้ออยู่ดี สึนะขยับยิ้มกว้าง แต่แล้ว...



ตูม!!



เท้าเล็กๆของฟูตะสะดุดก้อนหินล้มตัวกระแทกพื้น ทำให้อี้ฟิงและแรมโบ้ที่อยู่ในอ้อมแขนเขาร่วงไปคนละทาง สึนะวิ่งเข้าไปรับแรมโบ้ได้คนเดียว ขณะที่ยามาโตะและโกคุเดระวิ่งไปทางอี้ผิงกับฟูตะ ปืนทศวรรษกระเด็นออกมาจากผมทรงเอฟโฟร่ของแรมโบ้ และทำงานตามหน้าที่ของมันทันทีโดยไม่สนใจว่าเป็นอุบัติเหตุหรือไม่่

พอควันจางลง ร่างแรมโบ้ผู้ใหญ่ก็ปรากฎแก่สายตาทุกคน

“อ้าว... วองโกเล่วัยหนุ่ม สวัสดีครับ ผมกำลังคิดถึงอยู่พอดีเชียว” แรมโบ้ภาคผู้ใหญ่เอ่ยทักทาย แต่สึนะในตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะสวัสดีใคร

“แรมโบ้ ฉัน...หนัก ลุก...ขึ้นไปก่อน ...แค่ก...” ร่างสูงของชายหนุ่มสวมเชิ้ตลายขาวดำเหมือนลายวัวนั่งทับอยู่บนสึนะที่ตัวเล็กกว่า จนฝ่ายคนโดนทับแทบหายใจไม่ออก

โกคุเดระรู้สึกเหมือนเส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้นมาทันที “แก! ไอ้ควายโง่! ลุกออกไปจากตัวท่านรุ่นที่ 10 นะเฟ้ย!!” พูดไม่พูดเปล่า เด็กหนุ่มลูกครึ่งยังฟาดกระเป๋าในมือเปรี๊ยงเข้าใส่เป้าหมายแบบจังๆอีกต่างหาก ...ด่าว่าโง่แล้วยังเรียกควายอีกเหรอโกคุเดระคุง ดับเบิ้ลเลยนะนั่น สึนะนิ่งอึ้ง

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาดีร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย ขณะที่โกคุเดระและยามาโมโตะรีบวิ่งเข้าไปดูอาการสึนะ

“อูย...” ฟูตะเอื้อมมือไปหยิบกล่องชอกโกแลตที่บุบบู้บี้ไม่มีชิ้นดี เพราะเขาซุ่มซ่ามเมื่อกี้ โดยมีอี้ผิงนั่งปลอบอยู่ข้างๆ “ขอโทษนะครับ พี่สึนะ ชอกโกแลตที่อุตส่าห์ทำมาให้พี่ๆ...”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก ฟูตะ ไหนขอดูหน่อยสิ” สึนะรับชอกโกแลตมาเปิดดู ...หวา เละจริงๆด้วย ไม่น่าจะกินได้เลยแฮะ แต่... เด็กหนุ่มร่างเล็กฝืนยิ้มแล้วหยิบเข้าปากไปชิ้นหนึ่ง พร้อมกับส่งให้ยามาโมโตะและโกคุเดระอีกคนละชิ้น พอเห็นแบบนั้นฟูตะก็ยิ้มออก “ยังกินได้นี่นา ขอบใจมากนะ ฟูตะ อี้ผิง แล้วก็แรม...”

พอหันไปหาร่างสูงของชายหนุ่มที่เป็นร่างในอีกสิบปีข้างหน้าของแรมโบ้ สึนะก็นิ่งอึ้ง เพราะฝ่ายนั้นกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้กระซิกๆแบบไม่สมตัว สึนะถอนหายใจนิดหนึ่ง ช่วยไม่ได้นี่นะ เมื่อกี้ก็ไม่ใช่ความผิดของแรมโบ้ ทำแบบนั้นก็คงจะโหดร้ายไปหน่อย

“แรมโบ้ ขอบใจสำหรับชอกโกแลตนะ หยุดร้องไห้เถอะ” ตัวโตออกขนาดนี้แล้วยังร้องเป็นเด็กๆนี่ดูแย่ชะมัดเลยแรมโบ้...

สึนะถอนหายใจอีกครั้ง... ถึงยังไงก็ตาม แม้ว่าตอนนี้ อีกฝ่ายจะเป็นชายหนุ่มไม่ใช่เด็กน้อยในชุดลูกวัวอย่างเคย แต่ในสายตาเขาที่เห็นแรมโบ้มาตลอด ไม่ว่าร่างไหนแรมโบ้ก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ดี (โดยเฉพาะนิสัย)

ชายหนุ่มที่นั่งร้องไห้กระซิกๆชะงักกึก เมื่อมือใครบางคนวางลงมาบนหัวพลางลูบแบบเงอะๆงะๆนิดหนึ่งอย่างปลอบใจ ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาช้อนขึ้นมามองคนที่กำลังลูบหัวตนนิ่ง พอสึนะสังเกตเห็นก็เลยยิ้มให้


หมับ!!


รอยยิ้มนั้นทำให้อีกฝ่ายโผเข้ามากอดเขาแน่นแล้วเริ่มร้องโฮอีกครั้ง

“วองโกเล่วัยหนุ่มครับ ทำไมอีก 10 ปีต่อมา คุณถึงอยู่แต่กับรีบอร์น ไม่ยอมมาอยู่กับผมบ้างเลย! แงงงง”

“เอ๊ะ?” สึนะทั้งอึดอัดที่โดนกอดเสียแน่นทั้งงงกับสิ่งที่แรมโบ้พูด

“วาเลนไทน์เมื่อวานผมก็เข้าไม่ถึงตัวคุณ แต่ละคนเก่งๆกันทั้งนั้น สู้ไม่ได้เลยครับบบ!!”

“หา?” ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาในอีก 10 ปีข้างหน้ากันแน่น่ะ?!


พลั่ก!!


“แก... บังอาจมากอดท่านรุ่นที่ 10 ...แกตาย!!” โกคุเดระฟิวส์ขาดสติแตกควักไดนาไมค์ออกมาจุด แรมโบ้ที่เห็นท่าไม่ดีก็หน้าซีดรีบวิ่งหนีตามสัญชาตญาณทันที

ยามาโมโตะหัวเราะแล้วเข้ามาช่วยดึงเพื่อนร่างเล็กให้ลุกขึ้น

สึนะนึกอยากร้องไห้ ...วาเลนไทน์... ไม่เอาอีกแล้ว วาเลนไทน์นี่น่ะ... วาเลนไทน์นี่มัน... วันซวยของเขาอย่างแท้จริง! ขนาดข้ามวันมาแล้วก็ยังวุ่นไม่เว้นเลยสักนาที ฮืออออ และไอ้ที่เฮิร์ทยิ่งกว่าอะไรอื่นก็คือ เมื่อเช้ากะจะค้นชอกโกแลตที่ได้ออกมาชื่นชม แต่ไม่รู้ทำไม หาไม่เจอสักอัน ก่อนนอนก็จำได้ว่าเก็บใส่ลิ้นชักโต๊ะไว้ มันหายไปได้ยังไงก็ไม่รู้ หายไปแบบไม่เหลือร่องรอยเลยสักอันอีกต่างหาก ฮืออออ ทำไมเขาซวยไม่มีที่สิ้นสุดแบบนี้เนี่ย




....................................... ....................................... ....





ออด...ออด...



เสียงกริ่งบอกเวลาพักกลางวันดังขึ้นพร้อมเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของนักเรียน ที่เตรียมตัวเก็บหนังสือไปหาอะไรทาน ...ทว่าที่ห้องประธานนักเรียนกลับมีบรรยากาศสงบเงียบต่างไป เพราะเจ้าของห้องไม่ชอบเสียงรบกวนใดๆทั้งนั้น จึงต้องมีการลาดตระเวณเคลียพื้นที่ทุกครั้ง เพื่อไม่ให้เกิดความระคายเคืองกับอารมณ์ของคุณท่านในช่วงกลางวัน และจะได้ไม่มีการเสียเลือดเสียเนื้อเกินจำเป็น คุซาคาเบะขออนุญาตเข้ามาในห้องและยืนรอรับคำสั่งเช่นเคย

ร่างสูงที่ยืนอิงกรอบหน้าต่างบานโตหลังโต๊ะทำงาน ทอดสายตาลงมองไปยังพื้นสนามโรงเรียนเบื้องล่าง ...ในสวนหย่อมนั้น เจ้าสัตว์กินพืชตัวเล็กยังคงถูกขนาบข้างด้วยเพื่อนสนิทสองคนเหมือนทุกวัน

เห็นดวงหน้าเวลาที่มันยิ้มแย้มอย่างมีความสุขแล้ว รู้สึกอยากขย้ำให้แหลกคามือเสียจริงๆ ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาขณะที่พยายามร้องขอความปรานีีนั้นจะน่าดูขนาดไหน?... ฮิบาริ เคียวยะกระตุกรอยยิ้มมุมปาก ตอนแรกก็ไม่ได้อยู่ในสายตา แต่หลังจากศึกชิงแหวนมา เขาก็ต้องมองมันใหม่ ...พอเผลอมองนานๆเข้า มาถึงเวลานี้ก็กลับละสายตาไปทางใดไม่ได้เสียแล้ว

ประธานนักเรียนจอมโหดเหลือบไปทางลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างประตู ก่อนจะโยนถุงใส่กล่องชอกโกแลตให้ ทำเอาคุซาคาเบะตกใจ นึกว่าเจ้านายให้ชอกโกแลตตน ทว่าก็ต้องผิดหวังนิดๆเพราะดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

“เอาไปทิ้งให้หมด”

“ครับ” ความจริงคันปากอยากถามคุณเคียวเหลือเกินว่า ไปได้ชอกโกแลตพวกนี้มาจากไหนกันหนอ เมื่อวานทั้งวันยังไม่เห็นเลยสักชิ้นแท้ๆ แถมคุณท่านก็ออกปากเองว่าเกลียดของหวาน ไอ้ครั้นจะมีคนเอามาให้ก็คิดไม่ออกว่าจะมีใครกล้าขนาดนั้น แต่ถ้าถามไปก็คงโดนฟาดตายโดยไม่ได้แม้แต่คำตอบ ดังนั้นคุซาคาเบะจึงก้มหัวรับคำสั่งทันที พลางหยิบถุงใส่ชอกโกแลตพวกนั้นออกจากห้องไป

ร่างสูงของเจ้าพ่อโรงเรียนนามิโมริยังคงมองลงไปเบื้องล่างไม่วางตา สายลมเย็นรำเพยพัดแผ่วเบา ให้นกน้อยขนฟูตัวกระจ้อยร่อยที่เกาะบนบ่า กระพือปีกเล็กๆบินล้อลมร่อนออกไปนอกหน้าต่าง พร้อมกับร้องเพลงประจำโรงเรียนด้วยเสียงแสบแก้วหูดังเคย





...ซาวาดะ สึนะโยชิ... ถึงวันไวท์เดย์เมื่อไหร่ ฉันจะตอบแทนให้สาสมกับชอกโกแลตหวานเลี่ยนที่ทำให้ฉันกินข้าวไม่ได้ไปสามวันนั่น...





....................................... .............................



Valentine day ENDING
ไปบังคับหักคอเอาของเขามากินแท้ๆ นะฮิบาริซัง... = ="

สรุปในที่สุดช็อกโกแลตของโกคุก็ไม่ถึงปากสึนะจนได้ ไม่กล้าให้ต่อหน้าเองนะ ดีใจด้วยไดนาไมท์
สครีม อ่านแล้วมันไม่ allx27 แต่มัน 1827 มากกว่าแล้ว โฮก
ตอนฉกช็อกโกแลตมาแบบ ถามว่าเอามาทำไม สึนะไม่กล้าตอบเพราะตอบว่าได้จากคนอื่นคงกลัวคุณฮิหึงสินะ //จิ้นเอาเองแล้ว
แถมมีการบุกไปฉกถึงห้องตอนเขาหลับอีก เถิดเทิงมากค่ะคุณท่าน น่าร้ากกกซึนจริงๆ

จบภาควาเลนไทน์ ต้องต่อด้วยไวท์เดย์ สึนะจะต้องชดเชยแต่ละคนยังไงเนี่ย รอตอนต่อไปค่ะท่านบลู!! (ขอเรียกอย่างงี้ละกันค่ะ)

ท่านฮิ เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย=__=
สุดท้ายก็โกคุก้ได้แค่แอบให้ช็อกโก (สึนะก้ไม่รู้ตัวเลย)

55+..สมกับเป็นท่านฮิ

กรี๊ดกร๊าด ทายถูกด้วย

ว่าแล้วคุซะแอบรักเจ้านายเหรอต้องแอ็บแบ๋วด้วย(คุซะไม่ต้องทำตามก็ได้ มันคงน่ากลัวพิลึกเลยล่ะ เหอๆ - -")

ฟิคนี้มีครบคู่ดีจัง สนุกดีค่ะ

แอบปลื้มคู่สึนะกับคุณฮิ และคุณมุเป็นพิเศษ

คุณฮิคิดจะตอบแทนอะไร...รอวันไวท์เดย์ต่อค่า~

Title : White day สุดป่วน
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Rate : PG ...ตอนนี้น่ะนะ
Pairing : Allx27
by : bluepearl

Summary : เหตุการณ์หลังจากวันวาเลนไทน์เจ้าค่ะ ความโชคร้ายของสึนะยังคงดำเนินต่อไปไม่จบสิ้น น่าสงสารจริงๆ ว่าแต่... all27แท้ๆ แต่ทำไม มันชักจะ 182769 เข้าทุกทีหว่า = ="

ตอบComment : คุณMiSa คิดว่าสึนะต้องมาแบบฮาเร็ม แต่ทว่า เราดันเป็น FC 182769 มันก็เลยลำเอียงกันไปเห็นๆเจ้าค่ะ อะเหอะๆๆๆๆๆ คุณshinn_ayumi มัวแต่นั่งวางแผนคิดมากเลยชวดไปตามระเบียบเจ้าค่ะ พ่อหนุ่มไดนาไมค์ = =" คุณseeddestiny คุซาคาเบะแอ๊บแบ๊ว!!! กรี๊ดดดด คิดถึงเคนชิโร่ใส่ชุดกลาสีเจ้าค่ะ TT[]TT คุณStarlight คุณฮิจะตอบแทนด้วยอะไร เหอะๆๆๆ นั่นสินะ ด้วยอะไรดี คึหึหึหึหึ


..........................................................................................




อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน ...ไม่สิ รุ่งเช้าออกจะแจ่มแจ้งสว่างสดใสขนาดนี้ นกกาที่ไหนมันจะบินออกมาหากินกันฟะ! ...ว่าแต่ไม่รู้เมื่อกี้อะไรดำๆลอยผ่านหน้าไปแวบๆ



ตูม!!



“ฮี้~~ย!!!” เด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลสะดุ้งตัวลอย เมื่อค้อนสีเขียวอันมหึมาฟาดโครมลงมาที่ขอบหน้าต่าง ซึ่งตนกำลังท้าวคางนั่งมองธรรมชาติยามเช้าอยู่เพลินๆ “รีบอร์น!!” ไอ้ก้อนสีดำเมื่อกี้คือรีบอร์นเองหรอกเรอะ!

“ไง” รีบอร์น อัลโกบาเลโน่ตัวจิ๋วร้องทักเป็นภาษาอิตาลี แล้วค้อนในมือก็กลายร่างกลับเป็นกิ้งก่า(หรือจิ้งจกก็ไม่แน่ใจ)สีเขียว กลับไปเกาะบนหมวกของเขาตามเดิม “ดีมาก ปฎิกิริยาตอบรับนายไวขึ้นตั้งแต่จบศึกชิงแหวนนะ สึนะ คราวนี้ก็คงไม่ตายภายในค้อนเดียวแล้วสิ ครั้งหน้าฉันจะได้ลองฟาดหลายๆทีดูบ้าง”


นี่กะจะเอากันให้ตายไปข้างเลยใช่ไหม...


“ถ้าตื่นแล้วก็รีบลงไปทานข้าวซะ คุณแม่วานให้มาตามนาย” ว่าแล้วรีบอร์นก็กระโดดลงมาจากขอบหน้าต่าง และเดินออกจากห้องลงไปยังห้องครัวข้างล่าง สึนะถอนหายใจเฮือก ก่อนจะไปทำกิจวัตรประจำวัน และรีบแต่งตัวเพื่อจะลงไปทานข้าวเช้าเตรียมตัวไปโรงเรียนตามปกติ


ไม่สิ... จะเรียกว่าปกติก็ไม่ถูก ก็วันนี้มันไม่ใช่วันปกติธรรมดาทั่วไป!


14 มีนาคม วันไวท์เดย์... วงกลมสีแดงวงโตถูกวาดไว้ในปฎิทินตั้งแต่เมื่อวาเลนไทน์เดือนที่แล้ว เพื่อเตือนความจำ เด็กหนุ่มร่างเล็กมองปฎิทินตั้งโต๊ะด้วยสายตาเป็นประกาย วันนี้แล้วสิ วันนี้แล้วสินะ วันที่เราจะได้ตอบแทนความรู้สึก(ตามธรรมเนียม)ของเคียวโกะจัง ตอบแทนชอกโกแลต(แค่ตามมารยาท)จากวาเลนไทน์ที่ผ่านมา รอก่อนนะเคียวโกะจัง ผมเตรียมขนมเค้กที่เคียวโกะจังชอบไว้ให้แล้ว ร้านดังด้วยล่ะ ...กว่าจะไปเข้าคิวซื้อมาได้ก็เล่นเอาเสียเวลาไปหนึ่งวันเต็มๆเลย แต่สุดท้ายก็โชคดีที่ได้มาตั้ง 6 ชิ้น วันนี้ล่ะ เขาจะต้องเอาไปให้เคียวโกะจังให้ได้!

เด็กหนุ่มร่างเล็กตั้งใจมั่น โดยลืมไปเสียสนิทว่า วาเลนไทน์ที่ผ่านมา คนให้ชอกโกแลตเขาน่ะ ไม่ได้มีแค่เคียวโกะจังคนเดียวหรอกนะ... เจ้าคนลำเอียง

สึนะเดินลัลล้าออกจากห้องนอนไป โดยไม่ได้รู้ชะตากรรมตนเองเลยว่า ...จะต้องโดนเจ้าของชอกโกแลตทั้งหลายมาทวงอะไรคืนบ้างในวันไวท์เดย์นี้



....................................... ....................................... .



สาย... สายแล้ว... สายมากแล้ว!!


เด็กหนุ่มร่างเล็กเร่งฝีเท้าสุดแรงเกิด เพื่อไปให้ทันก่อนที่โรงเรียนจะเข้า บ้าจริงๆเลยเราไปสายจนได้ รีบอร์นนะรีบอร์น โกคุเดระกับยามาโมโตะอุตส่าห์มารับเขาถึงที่บ้านเพราะเห็นว่าเขาออกไปช้า ดันไล่ให้ไปโรงเรียนก่อน เขาเลยต้องไปสายจนได้


“บอสคะ”


หือ?! สึนะชะงักเท้ากึก ทันทีที่ร่างใครบางคนข้างทางร้องทักเขา สาวน้อยในชุดกระโปรงมินิสีเขียวพรางแบบเครื่องแบบโกคุโยแบบนี้มัน...

“โคลม!?” มาอีกแล้ว มันมาอีกแล้ววววว มีโคลมก็แสดงว่า
ต้องมีมุคุโร่จอมบงการนั่นอยู่ด้วย สึนะเผลอเหลียวซ้ายแลขวา ลืมไปว่า ถ้ามุคุโร่จะปรากฎตัวออกมาก็คงจะใช้ร่างของสาวน้อยตรงหน้าเขานี่ล่ะ

ดูเหมือนเด็กสาวจะเดาความคิดเขาออก “ท่านมุคุโร่ไม่ได้มาด้วยตัวเองหรอกค่ะ”

อึก! ใครบอกว่าเขามองหามุคุโร่! (แต่ก็มองหาจริงๆไม่ใช่เหรอ) “ละ... แล้วตกลงมีอะไรเหรอ?”

“ท่านมุคุโร่บอกให้มาทวงของวันไวท์เดย์ค่ะ” โคลมตอบซื่อๆด้วยดวงตากลมโตใสแป๋วดังเคย

มุคุโร่ นายจะหน้าด้านเกินไปแล้วมั้ง แถมยังนกรู้อีกนะว่าเขาไม่อาจปฎิเสธเด็กผู้หญิงได้ ถึงได้ใช้โคลมมาตลอด (แต่ถึงใช้เค็นหรือจิคุสะมา ก็ไม่รู้ว่าจะปฎิเสธได้หรือไม่อยู่์ู่ดี)

“อ้อ เอ่อ งั้น...” เอาเค้กที่จะให้เคียวโกะให้ไปสักชิ้นก็แล้วกัน ยังไงเขาก็รับชอกโกแลตมาจริงๆ จะไม่ให้ของตอบแทนวันนี้ก็ดูจะเสียมารยาท “เอานี่ไปสิ” สึนะยิ้มแล้วเปิดกล่องใส่เค้กที่ถือมา เอาห่อเค้กออกมาให้โคลมชิ้นหนึ่ง

สาวน้อยมองเค้กในมือ แล้วค่อยช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเขา “ไม่ใช่ค่ะ”

“เอ๋?” ไม่ใช่อะไร?

“ท่านมุคุโร่บอกว่าจะมาเอาคืนนี้ ให้บอสอาบน้ำกินนมนอนแต่หัวค่ำค่ะ” โคลมส่งห่อเค้กคืนกลับมา พลางถ่ายทอดทุกคำพูดแบบไม่มีตกหล่น

สึนะนิ่งอึ้ง ...ฝันไปเถอะ คืนนี้ตูจะไม่นอนเด็ดขาด!

“เอาไปเถอะ ยังไงผมก็ได้ชอกโกแลตมาจากเธอจริงๆ” เด็กหนุ่มขยับยิ้ม โดนมุคุโร่เห็นเป็นนกต่อตลอดนี่ น่าสงสาร ยังไงก็ตาม สึนะก็เข้าใจดีว่า มุคุโร่คือทุกสิ่งทุกอย่างของโคลม เป็นธรรมดาที่ไม่ว่าอะไรซึ่งมุคุโร่ขอให้ทำ เธอคนนี้ย่อมเต็มใจจะทำทุกอย่างให้เขา แม้จะไม่ได้อะไรตอบแทนมาเลย

โคลมมองเค้กในมือนิ่ง ...เห็นแบบนี้แล้วสึนะอดคิดไม่ได้ว่า แล้วมุคุโร่จะคิดยังไงกับโคลมกันนะ? จะเห็นความสำคัญของเธอคนนี้แค่ไหน? เห็นเป็นร่างชั่วคราว
เพื่อหลบหนีจากที่คุมขังแสนหนาวเหน็บและทรมาน
เท่านั้นหรือเปล่า? ไม่ว่ามุคุโร่จะคิดยังไงก็ตาม ตั้งแต่ศึกชิงแหวนมา สึนะก็มองเห็นว่าโคลมและมุคุโร่
คือกระจกสองด้านที่ไม่อาจแยกออกจากกันได้ ...ความทรงจำที่ปวดร้าว ความทรงจำที่โหดร้ายทรมานซึ่งมีเหมือนๆกัน การต้องพึ่งพากันและกัน
เพื่อดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่รอดต่อไป เบื้องหลังหน้ากากปีศาจ กลับมีความจริงที่เขาเพิ่งจะได้รับรู้
ตอนที่มองเห็นความทรงจำของมุคุโร่ในศึกชิงแหวนครั้งนั้น ...เนื้อแท้นายเป็นคนยังไงกันแน่นะ?

สิ่งหนึ่งที่สึนะยังไม่รู้ก็คือ... ดวงตาของโคลมก็คือดวงตาของมุคุโร่ด้วยเช่นกัน



...สายตาของคุณที่มองมานั่น สงสารผมหรือโคลมกันแน่ครับ วองโกเล่...



“??” เด็กหนุ่มร่างเล็กรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงใครแผ่วๆแว่วมาตามลม แต่เขาคงคิดไปเอง

“ขอบคุณค่ะบอส”

“หวา!” โคลมจูบเบาๆที่แก้มของอีกฝ่าย ให้คนโดนจูบหน้าร้อนวูบ ก่อนที่เธอจะวิ่งจากไป

สึนะลูบแก้มมองตามร่างน้อยบอบบางนั้นจนลับตา ...ใครสอนให้ทำแบบนี้กันนะ หรือไปจำมาจากไหน ดูตามนิสัยซื่อๆของโคลมแล้วไม่น่าจะเรียนรู้มาเองได้เลย



....................................... ....................................... ..........




เสียงออดเข้าเรียนดังไปได้สักครู่หนึ่งแล้ว ทำให้สึนะที่วิ่งสุดกำลังเพื่อมาเข้าเรียนให้ทัน ต้องหยุดหอบตัวโยนอย่างท้อแท้อยู่ตรงหน้าประตูโรงเรียน ...บ้าจัง เมื่อเช้ามัวแต่นั่งเพ้อถึงตอนที่เคียวโกะจังจะได้เค้ก ความหวานของครีมขาวและน้ำตาล ความหอมหวนของนม บรรยากาศความรักจะอบอวลเป็นสีชมพู ...คิดแล้วก็นั่งบ้าอยู่ได้คนเดียวจนสาย นี่ถ้าแรมโบ้ไม่โยนระเบิดมาทางรีบอร์นแล้วรีบอร์นไม่ใช้ตะเกียบฟาดมาทางเขา ทั้งเช้าก็คงไม่ตื่นจากฝันกลางวันนั้น


แต่มันก็มาสายอยู่ดี...


มิหนำซ้ำ ยังเผลอหยุดยืนคุยกับโคลมเสียยาวอีกต่างหาก... ตอนกำลังก้มหน้าหอบเอาเป็นเอาตายอยู่นั่นเอง สายตาเขาก็บังเอิญไปเห็นใครบางคน กำลังตกอยู่ในวงล้อมนักเรียนชายสวมเครื่องแบบโรงเรียนอื่นอยู่

“ไหนๆก็ไปสายกันแล้ว วันนี้โดดเรียนไปเที่ยวกับพวกเราเถอะนะจ้ะ”

“ก็เพราะพวกนายนั่นแหละ พวกเราถึงได้สาย ถอยไปเลยไป๊ ไอ้พวกผู้ชายหน้าม่อ!”

“ฮานะ...” สาวน้อยผมสั้นพยายามยึดแขนเพื่อนไว้

“ปากร้ายแบบนี้เดี๋ยวก็โดนพี่ชายตบจูบเอาหรอก น้องคนสวย” มุขและบทพูดแสดงความเป็นอันธพาลตัวร้ายในหนังน้ำเน่าโบราณ ทำให้สึนะไม่ต้องเปลืองสมองมากในการประเมินสถานการณ์ที่ไม่มีบทบรรยาย

เคียวโกะจังกับฮานะซึ่งเป็นเพื่อนสนิท!! แค่นั้นไม่พอ สองสาวน้อยยังถูกพวกนั้นพยายามพาตัวไปไหนสักที่อีกต่างหาก ความรักทำให้ตาบอด ความรักมันบังตา สึนะรีบพุ่งเข้าไปขวางหน้าพวกอันธพาลทันที!

“เคียวโกะจัง!!”

“อะไรน่ะ ไอ้เปี๊ยกนี่ใคร” กลุ่มอันธพาลตัวโตทำหน้าเหมือนเห็นขยะสด

...ขวางหน้าแล้วทำยังไงต่อดีล่ะ? อะ ใช่ มันต้องตามด้วย...

“เคียวโกะจัง หนีไปก่อน ผมจะขวางพวกมันไว้เอง” ผมจะปกป้องเคียวโกะจังเอง ไม่ต้องกลัวครับ! สึนะคิดโดยไม่ได้สังวรตัวเองเลยว่า ปกติถ้าไม่มีไฟดับเครื่องชน เขาก็ปกป้องตัวเองไม่ค่อยได้เหมือนกัน หรือเป็นเพราะผ่านศึกใหญ่อย่างศึกชิงแหวน ได้ต่อสู้กับซานซัสมาแล้ว จึงรู้สึกว่าตนแข็งแกร่งขึ้นก็เป็นได้

เด็กหนุ่มร่างเล็กไม่รู้ว่าความจริงกับสิ่งที่รู้สึกมันต่างกันมากโขอยู่ มิหนำซ้ำ วันนี้เขาลืมพกถุงมืออาวุธคู่ใจมาด้วย ขนาดข้าวกล่องก็ยังลืมทิ้งไว้บนโต๊ะอีกต่างหาก

“สึนะคุง!” สาวน้อยน่ารักมีแววตาห่วงใย สมความปรารถนาของสึนะที่อยากจะเห็น

“รีบไปเถอะเคียวโกะ!” ฮานะดึงมือเพื่อนวิ่งออกไปจากวงล้อม หนุ่มนักเรียนนักเลงทำท่าจะตามมา แต่สึนะกระโดดกอดเอวอีกฝ่ายไว้แน่น เลยโดนต่อยตัวลอย

“แต่สึนะคุง!” เด็กสาวยิ่งใจเสียเมื่อเห็นคนมาช่วยลงไปนอนกองอย่างง่ายดาย

“เรารีบไปตามคนมาช่วยเจ้าเปี๊ยกนั่นดีกว่า” พอเห็นเพื่อนสนิทเสนอทางเลือกที่น่าจะเป็นประโยชน์ที่สุด เคียวโกะก็จำใจพยักหน้า ก่อนจะเหลียวหลังมองอีกครั้งขณะออกวิ่งไป ...สึนะคุง รอก่อนนะจ้ะ



....................................... .................................

v
v
v
v[/b]