•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เรื่องนี้เป็นซีรียส์นะคะ มีทั้งหมด 4เรื่อง 4คู่ ดังนี้ 2784 D18 10069 56R โดยจะลงต่อกันในกระทู้นี้เลยนะคะ^w^
ประกาศสำหรับสมาชิกบอร์ดเซียร์ เรื่องนี้อัพอยู่ในห้องนิยายใต้ดิน และแอบกระซิบว่า ลงไวกว่าที่นี่นะคะ - -+

ลิงค์จะบอกเฉพาะหน้าเริ่มต้นของซีรียส์นั้นๆนะคะ
-บุปผาหลังโคมแดง [2784]
-บุปผากาฬปักษ์ [D18]
-บุปผาในม่านหมอก [10069]
-บุปผาที่ปลายมือ [56R]


title หลังม่านโลกีย์ ภาค บุปผาหลังโคมแดง
by Ziar
pairing TsunaxBasil
summery ....ยามราตรีปกคลุมแผ่นฟ้า เหล่าบุปผาจะเริงระบำ....

---------------------------->

หลังม่านโลกีย์
บุปผาหลังโคมแดง




ในประเทศที่เป็นหมู่เกาะแห่งหนึ่ง มีเมืองซึ่งเป็นเมืองท่าอันเลื่องชื่อนามว่านามิโมริ และเมืองแห่งนี้ยังเป็นเมืองที่มีบุปผางามยามราตรี หรือพูดง่ายๆคือ...มีย่านนางโลมนั่นเอง

ในย่านนางโลมนั้น จะมีคนเข้าออกไม่ขาดสาย แต่กลางวันกลับเงียบเหงาเพราะเหล่านางโลมที่เฉิดฉายอวดโฉมกันนั้นล้วนแต่พักผ่อนกันหมด

นอกจากผู้ชายแล้ว สิ่งที่ย่านนางโลมยินดีต้อนรับอีกอย่างคือขบวนค้าเด็ก

เด็กเหล่านี้ล้วนมาจากครอบครัวที่ยากจนและมีหนี้สิน เมื่อใช้ไม่ไหวจึงขายลูกเพื่อใช้หนี้หรือขัดดอก และเจ้าหนี้ก็จะพาเด็กเหล่านี้มาขายต่อให้หอนางโลม โดยหอนางโลมมีระดับจะมีสิทธิเลือกก่อน หากน่าตาดี รูปร่างดี อายุพอเหมาะ ก็จะมีหอนางโลมชั้นสูงขอซื้อตัวไปในราคาแพงหูฉี่เพื่อปลุกปั้นให้กลายเป็นนางโลมแนวหน้าในอนาคต แต่หากเป็นเด็กไม่แข็งแรง น่าตาธรรมดาหรือขี้เหร่ รูปร่างไม่น่าพึงใจ หรือพิกลพิการ โชคดีก็จะถูกซื้อไปเป็นคนรับใช้ในหอนางโลมเหล่านั้น หากไปเข้าตานางโลมคนใดอาจได้เป็นลูกศิษย์ มีโอกาสเชิดหน้าชูตากับเขาบ้าง แต่ถ้าโชคร้ายไม่เข้าตาเหล่าพ่อเล้าแม่เล้า ก็จะถูกนำไปขายในราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินให้กับซ่องไร้อันดับท้ายเมือง

และในวันนี้ ก็มีขบวนค้าเด็กผ่านมาพอดี

“วันนี้เด็กน้อยจังนะครับ” มุคุโร่ซึ่งเป็นพ่อเล้าหอนางโลมอันดับหนึ่งในย่านนั้นเอ่ยทักชายฉกรรจ์ซึ่งเป็นหัวหน้าขบวน เขาอยู่ในชุดกิโมโนสีกรมท่าลายหมอกบังภูผา ผมเกล้าขึ้นเป็นมวยด้วยปิ่นปักผมและหวีสับสีทองประดับดอกไม้สีขาว ในมือถือกล้องยาสูบที่เจ้าตัวมักจะถือไว้เฉยๆแต่ไม่ได้พิสมัยที่จะสูบมันนัก เป็นรูปลักษณ์ที่บ่งบอกถึงสถานที่เป็นอย่างดี

“ถึงเด็กจะน้อยแต่ผมคิดว่าน่าจะมีคนที่นายแม่มุคุโร่ต้องใจสักคนนะครับ” เขากล่าวอย่างเอาใจพลางเรียกมุคุโร่ว่า นายแม่ ตามความเคยชิน เพราะครั้งแรกที่เขามองอีกฝ่ายนึกว่าเป็นสตรีจึงเผลอเรียกเช่นนั้น และฝ่ายมุคุโร่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

หอแห่งนี้เป็นหอที่แปลกกว่าหออื่น กล่าวคือ เป็นหอที่ใช้ผู้ชายเป็นนางโลมแห่งเดียวในย่าน ดังนั้นขบวนค้าเด็กหลายขบวนมักจะแวะเวียนมาที่หอนี้ก่อนเพื่อขายเด็กผู้ชายหน้าตาดีเป็นนางโลมในราคาสูง เนื่องจากคุ้มค่ากว่านำไปขายเป็นคนรับใช้ในราคาต่ำ

มุคุโร่หัวเราะเบาๆก่อนจะเดินไปพิศดูเด็กๆตัวแคระแกรนผ่านซี่กรงไม้

มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ในเรื่องความผอมเล็กของเด็กๆ เพราะแต่ละคนมาจากครอบครัวที่แทบไม่มีจะกิน ดังนั้นคนเลือกต้องตาแหลมพอดู และมุคุโร่ก็จัดเป็นพวกมืออาชีพ เพราะเขาเป็นคนเลือกนางโลมในหอนี้มากับมือเสียหลายคน และส่วนมากจะได้เป็นนางโลมอันดับต้นๆเสียด้วย

“เด็กคนนั้นน่าสนใจ” มุคุโร่ว่าพลางพยักเพยิดไปทางเด็กผู้ชายตัวเล็กที่ซุกอยู่ตรงมุมกรง เขามีผมสีน้ำตาลอ่อนกับตาสีฟ้าใส ผิวกายดูซีดเซียว มองดูแล้วไม่น่าสนใจสักนิด กระนั้นมุคุโร่ก็ยังยืนยันว่าต้องการซื้อตัวเด็กคนนี้

เมื่อผู้ซื้อต้องการ ผู้ขายมีหรือจะขัดข้อง

เด็กชายตัวน้อยวัย 10 ขวบ ถูกดึงลงมาจากรถม้า แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนเหมืองยอมรับในชะตากรรมแต่โดยดี

“ชื่ออะไรหรือครับ?” มุคุโร่เอ่ยถามเมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย และรถม้าเคลื่อนออกไปไกล

“บาจิล....ครับ...” เด็กชายตอบแล้วก้มหน้า

“อย่าก้มหน้าลงแบบนั้นสิครับ” ชายหนุ่มร่างสูงในชุดกิโมโนราคาแพงกล่าวก่อนใช้ปลายกล้องยาสูบเชยคางอีกฝ่ายขึ้นสบตา “นางโลมส่วนใหญ่จะมีความมั่นใจในตัวเองเป็นทุนเดิม และหลายคนจะมีความมั่นใจมาพร้อมกับตำแหน่งที่สูงขึ้น แต่บางครั้ง ความเอียงอายก็เป็นอาวุธที่ดียิ่งกว่า ต่อจากนี้ไป ผมจะสอนให้คุณใช้ความเอียงอายของคุณให้เป็นประโยชน์ แต่ก่อนอื่น....เราคงต้องทำความสะอาดและหาอะไรให้คุณทานเสียหน่อย” หลังมุคุโร่กล่าวจบ เขาก็ปรบมือสองสามครั้ง ก็มีคนรับใช้ออกมารับคำสั่ง ก่อนจะนำบาจิลเข้าไปด้านในหอ ซึ่งเขาจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในนั้นตราบจนกว่าจะมีผู้พาตัวออกไปด้วยเงินตราที่สมราคา...


------------------------->


5 ปีผ่านไป บาจิล เด็กชายตัวน้อยขี้อายได้ถูกฝึกหัดทุกจริตมารยา ทุกท่วงท่ามารยาท และทุกแขนงศิลปะ รุ่นพี่แต่ละคนล้วนโอบอ้อมอารีและดูแลกันอย่างครอบครัวอย่างที่บาจิลไม่เคยได้รับมาก่อน แม้แต่จากพ่อแม่ของตัวเอง นั่นเพราะแต่ละคนล้วนถูกพรากจากอกบิดามารดามาแต่อายุยังน้อย ย่อมรู้จักที่จะรับและเกื้อกูลผู้อื่นเพราะรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดในคราถูกทอดทิ้งดี

จนกระทั่งวันนี้ที่บาจิลเติบโตและแสดงความสามารถต่างๆให้รุ่นพี่และมุคุโร่ได้เห็น เขาจึงได้รับความเห็นสมควรจากคนอื่นๆว่า ได้เวลาเข้าพิธีพลีพรหมจรรย์เพื่อการเป็นนางโลมเต็มตัวแล้ว

กระนั้น หอนางโลมแห่งนี้ก็มิใช่เป็นหอโสเภณีที่ไร้ระเบียบ ใครจะมาเบิกพรหมจรรย์นางโลมคนใดก็ได้

มุคุโร่ดูฤกษ์ยามตามธรรมเนียมปฏิบัติของหอ แล้วประกาศออกไปถึงเวลาที่จะจัดพิธีนี้โดยกำหนดระยะเวลาสองเดือน

ในระยะเวลาสองเดือนนี้เอง ที่จะเป็นตัวตัดสินว่านางโลมคนนี้มีค่าต่อการครอบครองเพียงใด โดยนางโลมฝึกหัดที่จะเข้าพิธีจะต้องออกไปพบปะแขกเหรื่อกับพวกรุ่นพี่ แต่ยังไม่อนุญาตให้เช่าหรือซื้อตัว แต่จะได้รับอนุญาตให้พูดคุยและแสดงศิลปะการดนตรีต่อหน้าแขก ทั้งนี้เพื่อเป็นการโปรโมทนางโลมฝึกหัดไปในตัว และเมื่อครบกำหนดเวลา จะมีการจัดประมูลพรหมจรรย์เกิดขึ้น ใครที่ให้ราคาสูงสุดในคืนนั้นจะได้เป็นผู้เบิกพรหมจรรย์ของนางโลมฝึกหัด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ต้องดูความพึงใจของนางโลมเป็นหลักว่าจะยอมรับชายคนดังกล่าวหรือไม่ หากไม่ ก็จะมีการประมูลใหม่ แต่ส่วนมากนางโลมมักไม่เลือกมากนัก จึงไม่ค่อยมีปัญหาใดๆเกิดขึ้นในการประมูล อีกทั้งแขกที่เข้าประมูล มุคุโร่จะเลือกเฟ้นคัดกรองด้วยตัวเอง จึงไม่มีปัญหาเรื่องทำร้ายหรือข่มเหงนางโลมอย่างแน่นอน


-------------------------->


“ยินดีด้วยนะบาจิล อีกไม่นานก็จะเป็นนายโลมเต็มตัวแล้ว” รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยขณะรับประทานอาหารค่ำก่อนที่จะต้องออกรับแขก และวันนี้ยังเป็นวันแรกที่บาจิลจะได้พบแขกด้วย

คำว่านายโลมออกจะฟังน่าแปร่งหู กระนั้นก็เป็นศัพท์ที่นางโลมชายเหล่านี้ใช้เรียกตนเอง เพราะถึงจะต้องปรนนิบัติผู้ชายอย่างไร พวกเขาก็ยังเป็นชายแท้ที่ไม่พึงพอใจนักเมื่อถูกเรียกเหมือนอิสตรี

“ข...ขอบคุณครับ ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขอคำแนะนำด้วยนะครับ” บาจิลกล่าวตอบอย่าวนอบน้อม ในยามนี้ เด็กน้อยตัวแคระแกรนดูไม่มีมูลค่าในอดีตได้ถูกขีดสีฉวีวรรณ เลี้ยงดูปูเสื่อ จนผิวพรรณผุดผ่องเหมือนไข่มุก ผมสีน้ำตาลฟูกระเซิงถูกดูแลอย่างดีและเกล้ารวบเป็นมวยสวย ร่างกายผอมบางเริ่มมีเนื้อหนังแต่ก็ยังอรชรน่าดึงดูดใจ กระนั้นความอ้อนน้อมขี้อายก็ยังไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย

“จริงสิ วันนี้ได้ข่าวว่าท่านซาวาดะจะมาด้วยนะ”

ชื่อนี้ดูจะมีอิทธิพลต่อเหล่านายโลมทั้งหลาย รุ่นพี่ทุกคนจึงพากันสนอกสนใจต่อข่าวดังกล่าว

“เขาเป็นใครหรือครับ?” บาจิลเอ่ยถามด้วยความซื่อ

“จริงสิ บาจิลไม่เคยพบแขกนี่นะ” รุ่นพี่คนเริ่มเรื่องว่าแล้วก็ตวัดแขนโอบไหล่บาจิลเข้ามาใกล้ “นายนี่โชคดีใช้ได้เลยนะ ออกอวยโฉมครั้งแรกก็ได้พบท่านซาวาดะแล้ว เขาคนนี้น่ะเป็นคนดีมากๆเลยนะ มักจะมาเที่ยวหอเรานานๆครั้งแต่ไม่ได้ต้องตาต้องใจใครเป็นพิเศษ แค่มาชมโฉม พูดคุย เชิญดื่มชา ชมการร่ายรำ แล้วก็จ่ายเงินกลับบ้านไป ซ้ำยังพูดกับพวกเราแบบให้เกียรติ นับว่าเป็นคนน่าชื่นชมจริงๆ”

“ท่านซาวาดะคนนี้ฟังดูน่าเคารพจริงๆเลยนะครับ” บาจิลว่าพลางยิ้ม เพียงได้ยินกิตติศัพท์ครั้งแรก เขาก็นึกอยากพบตัวจริงของแขกผู้นี้เสียแล้ว เพราะส่วนมากพวกรุ่นพี่มักจะพูดถึงแขกในทางดีบ้างไม่ดีบ้าง นานๆครั้งจึงจะได้ยินแขกที่ไม่มีข้อเสียสักที

“คืนนี้นายจะได้เจอตัวจริงเสียงจริงแน่ ไม่ต้องห่วง” รุ่นพี่ว่าแล้วหยิกแก้มด้วยความหมั่นไส้

“อะแฮ่ม นี่จะถึงเวลาอวยโฉมแล้วไม่ใช่หรือครับ ข้าวปลายังทานไม่เรียบร้อยแล้วจะไปอวยโฉมทันเวลาเปิดหอหรือครับ” มุคุโร่เข้ามาเตือนแบบระอาใจนิดๆ เหล่านายโลมจึงพากันเกาหัวแกรกแล้วหัวเราะแหะๆ ก่อนจะพากันกลับไปทานอาหารให้เรียบร้อย ทิ้งให้บาจิลตื่นเต้นไปกับการพบแขกครั้งแรกด้วยใจที่หวั่นอยู่เล็กๆ


----------------------->


ก่อนเวลาอวยโฉมจะมาถึง หลังรับประทานอาหารเสร็จก็ใช่จะเสร็จสิ้นธุระ เพราะเหล่านายโลมทั้งหลายจะต้องแต่งองค์ทรงเครื่อง ปะแป้งประทินโฉม เพื่อให้ตนเองถูกตาต้องใจแขกที่จะมาในคืนนี้ ซึ่งหากโชคดี อาจจะได้ผู้มียศหรือมีฐานะมาไถ่ตัวออกไป

พวกรุ่นพี่ซึ่งเป็นนายโลมเต็มตัวนั้น จะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันสะดุดตา ประดับด้วยปิ่นเงินปิ่นทอง ดอกไม้ และหวีสับ ในขณะที่นายโลมฝึกหัดอย่างบาจิลนั้นจะได้แต่งเพียงกิโมโนสีเรียบๆ มีลวดลายเล็กน้อย แต่งผมด้วยผ้าสีที่เข้ากับชุด และหวีสับอันเล็ก โดยการแต่งกายนี้จะเน้นให้ผู้สวมใส่ดูอ่อนเยาว์เพื่อให้ดูเป็นเด็กน้อยวัยแรกแย้ม เครื่องแป้งที่ประทินผิวก็จะถูกเลือกเป็นโทนสีอ่อนทั้งหมดเพื่อให้ใบหน้าดูผ่องใส อีกทั้งยังประดับผมด้วยพู่แดงซึ่งเป็นเครื่องหมายนายโลมฝึกหัดของหอแห่งนี้

หลังจากแต่งตัวกันจนเป็นที่พอใจ นายโลมทั้งหลายจะออกไปนั่งเรียงกันในห้องโถงกว้างที่มีผ้าม่านกั้นครึ่งห้องทั้งหมด 3 ชั้น โดยอีกฝั่งของผืนผ้าม่านคือแขกเหรื่อที่มาชมโฉมเหล่าชายหนุ่มรูปงามในคืนนี้

บาจิลใจเต้นรัวแรงเมื่อผ้าม่านผืนแรกค่อยๆแย้มออกทีละน้อยอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฆ้องใหญ่ประจำย่านที่ดังขึ้นเมื่อบ่งบอกเวลาเปิดเมืองแห่งบุปผางามยามราตรี

เมื่อม่านชั้นแรกถูกเปิดออกไปจนสุด ชั้นที่ 2 และ 3 จึงถูกเปิดไล่ตามมา

บาจิลนั่งแยกออกมาจากรุ่นพี่ แต่เขาก็นั่งอยู่ในมุมที่แขกทั้งหลายจะเห็นได้ง่ายที่สุด ด้วยเหตุนั้นเขาจึงมองเห็นแขกทุกคนที่จับจ้องมายังเขา ทั้งคนต่างชาติ ทั้งคนชาติเดียวกัน ทุกคนต่างมองจ้องมาด้วยสายตาราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นงาม สายตาเหล่านั้นทำให้บาจิลรู้สึกขนลุก แต่เขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ประท้วง โต้แย้ง แสดงความคิดเห็น หรือขยับตัวได้

เด็กหนุ่มบีบมือตนเองเบาๆเพื่อให้กำลังใจ ก่อนจะพยายามเกร็งคอให้ใบหน้ายังเชิดตรงอยู่ได้โดยไม่อายม้วนไปเสียก่อน

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยาม การอวยโฉมของคืนนี้จึงสิ้นสุดลง

TBC

นายท่าน..
นายท่าน.....

บาจิลน้อยจะได้เรียกซือว่านายท่านสินะ หึหึ..
มุคุเป็นแม่เล้า..แต่ก็เหมาะนะ..

โอ้........มาแล้วคู่ที่เรารอคอย

แม่เจ้าบาจิลเป็นนางโลมกรี๊ดดดดดค้า

รอฉากเรท ณ บัดนาว

โย่ว ๆๆ ในที่สุดท่านเซียร์ก็แต่งคู่นี้แว้ววววว
อิอิ แล้วงี้บาจิลก็ต้องเรียนทูน่าจังว่า นายท่านสิเนอะ
ฮิฮิ แบบว่ารอลุ้น ๆ ตอนต่อไปต้องได้เจอกับ
ทูน่าจังแล้วสินะนั้น (เดาเอาเองเลย =w=)
ส่วนมุคุนี้เป็นแม่เล้า โอ้ว ๆ แหล่มๆมากเลยช่างเหมาะกับตำ
แหน่งนี้นะเออ ฮิ้วววววววววววววววววว =[]=

2484!!! กรี๊ดดด
บทมุคุช่าง=[]=.....
ท่านเซียร์แต่งสนุกจังเลยคะ
จะคอยติดตามนะคะ!

โอ้วววว

คู่นี้มัน คู่นี้มัน

อิอร๊ากกกกกกกกกกก

/สครีมอย่างบ้าคลั่ง

มาต่อไวๆนะฮะ จะเป็นกำลังใจให้

ในที่สุดก็ได้อ่านคู่นี้แล้ว

บทมุคุโร่เนี่ย.....เอ่อ แม่เล้านี่นะ แล้วเบียคุรันนี่จะเป็นใครล่ะนั่น

อ๊างงงง 2784 >[]<

คิดถึงภาพบาจิลเป็นนายโลมแล้วแบบว่า หนอน(แอบ)คลั่งเล็กน้อย

ชอบมากฮะ....


อยากรู้ว่าถ้าท่านซาวาดะมาเจอกับบาจิลแล้วจะเป็นยังไง

รอตามอ่านต่อนะค่ะ

^^บาจิล ในชุดกิโมโน แถมเกล้าผม ประดับดอกไม้......^^

ท่านซาวาดะ...^^

อยากให้พอกันเร็วๆจังเลย^^

ท่านเซียร์สู้สู้ค่า รอตอนต่อไปเลยค่า

รักD18สุดชีวิต
ปล.อยากทราบรายละเอียดของบอร์ดท่านเซีร์จังเลยค่า..แต่เวลาว่างใกล้จะหมดลงแล้วOrz

"นายท่าน"
แอบอยากฟังคำนี้จากปากบาจิลแล้วล่ะค่ะ แอร๊ยยย~

2784 ช่างสุดยอดด >___<
อัพต่อไวไวนะคะท่านเซียร์ เป็นกำลังใจให้งิ

>w<b

นายแม่มุคุอีกไม่นานก็คงได้พบคู่แท้ป๋าเบียสินะ แต่คู่นี้นี่สงสัยจะเจอกันไม่สวยแน่ๆ(สงสุยมุคุต้องเปลืองตัวอีกแล้ว ฮา)
บาจิลถ้าไม่ว่าไรเราขอซื้อกลับไปเองได้มั้ยค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
น่ารักน่ากอดเหลือหลาย จับใส่พานถวายท่านซาวาดะเลยดีกว่า

กรี้ดดดด บาจิลเป็นเคะ ในที่สุดทูน่าก็ได้เป็นเมะ ยินดีด้วยยยย (โดนเตะ)
น่าร้ากกกกก ทูน่าเอ้ย ไม่พ้นเสน่ห์บาจิลแน่ๆเลย
อัพอีกนะค้า

กิโมโน....กิโมโน....เกล้ามวย...โฮกกกกก สวยยยย>///<

น้องโหระพาจะเรียกทูน่าว่านายท่านหรอ*-*

(//จิตสำนึกสีม่วงกำลังลอยละลิ่วเพรากำลังคิดอะไรก็ไม่รู้(??))

เห็นด้วยกับโอนิที่มุคุพ่อเล้า เหมาะกันดีนะมุคุเอ๋ย>w<~~

//ปักป้ายรอตอนต่อฮะ~

อ่าฮะ...มุคุโร่เป็นพ่อเล้าของหอแฮะ

บาจิลจะต้องโดนเลือกจากทูน่าคุงอย่างแน่นอน วะ555555 สติหลุดกระเจิง


เสื้อผ้าสีสันสะดุดตา ประดับด้วยปิ่นเงินปิ่นทอง ดอกไม้ และหวีสับ <-----ถ้าบาจิลใส่ ทูน่าติด charm curse แน่นอน วะ55555555

รอติดตามอย่างบ้าคลั่ง (เรียกสติกลับ -*-)