•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กด1ค่า
ต้องเป็นเจ้าม้าพยศแน่ๆ
ถือโอกาสโดนยามะกำลังจะวิ่งมาหาคุณฮิบะ >_<

คุณส้ม...มาทำให้อยากอ่านต่อ...แล้วจากไป....

ทำแบบเน้ได้ง๊ายยยย~~~

อยากรู้ตอนต่อไปจัง /me บีบน้ำตา กระซิกๆ

ทั่นอาจจะดีใจที่ผมพลาด คห 6 ไป

เพราะสิ่งที่จะรีเควสมีเพียงหนึ่งเดียวคร้าบ

อีก 2 วันเลยจริง ๆ หรือครับทั่น

เห็นใจนักอ่านฟิคตาดำ ๆ มั่งน้าคร้าบ

รออ่านเสมอ อยากไม่เกรงสายตาชาวบ้าน (ช่างกล้า)

ก็ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนนี่นาเลยเปิดอ่านซะเลย

กดหมดเลยได้ป่ะ

แบบว่าโลภมากอ่ะ

แหมแต่ยามะกับดีโน่นี่ วาจาเชือดเฉือนกันจริง ๆ เลย

ท่านฮิ รีบ ๆ รู้ใจตัวเองก็ดีนะ

จะรออ่านตอนต่อไปน๊า

555+ น่าเสียดายมาไม่ทันคนที่ 6 กร๊ากก(ว่าจะขอจามาลกดโกคุ หุหุหุ)

แต่ฮานะเนี่ยตอนนี้กนักๆ เมื่อตัวเนียนสองตัวมาเจอะกันจะเป็นเยี่ยงไร(ก็เป็นเยี่ยงเนี่ย)5555+
มาต่อไวๆน่อ

กด 3 ค่ะ แบบนี้น่าจะสนุกกว่ากร้าก
ว้าว คุณดีโน่ประกาศสารท้ารบด้วยล่ะทำเอายามาโมโตะคุงเครียดเลย
ขอบคุณที่มาต่อนะคะ จะรอตอนต่อไปค่า

ง่ะ = =
มาไม่ทัน คอมเม้นที่ 6

แต่ไม่เป็นไร เรายังคงจะขอโหวตต่อไป
ถึงจะปิดโหวตแล้วก็ตาม คุ ๆ ๆ

ขอโหวตเบอร์ 1
คุ ๆ ๆ รักสามเศร้าเราสามคน ใช่ม่ะ ใช่มั้ย ?
แอบชอบ SUBTITLE


อีก 2 วัน
ท่านส้มจะมาต่อ เราจะได้รอท่านส้มมาต่อมั้ยเนี่ย
จะไปหัวหินแหล่วอ๊ะ
กลัวไมได้อ่าน ลุ้น ๆ จะได้อ่านต่อมั้ยหนอ ?

[align=center]อ๊า กว่าจะได้มาอ่าน

เอิ้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

กด 1 เจ้ามะฮะ

โดนน้องส้มถีบ แล้วที่ทำเหมือนไม่ยอมนั่นมันอาร้ายยยย

แหมๆ ก็คนเราเค้าติดลมบนอ่ะ

จะอ่านต่อ

จาอ่านนนน ดิ้นพล่านๆ

และโดนส้มคุงเอาไปเก็บ [/align]

เลือกไม่ถูกกดหมดเลย
เอาข้อหนึ่งแล้วกันค่า
มาต่อไวๆน้อจะรออ่านค่า

เอิ๊กก สวัสดีครับ !!
ฮ่ะๆๆ ดูท่าทางส่วนใหญ่จะสนับสนุนการมีชู้อย่างเป็นทางการ (นี่สินะผู้สนับสนุนรายใหญ่)
แต่ขอโทษงามๆครับว่าไม่มีชู้วววว
ถึงไอ้ส้มตัวนี้จะสนับสนุนการลักลอบเล่นชู้ รักรันทดประชดชีวิต แต่ฟิคนี้มันใสกิ๊งๆนะ ไม่เอาไม่ดีมีชู้ไม่สวย [s](สนแต่ 3P)[/s]
โดนคนอ่านกระทืบ ไม่มีแล้วใครความหวังกันทำม้าย XD แหมก็อารมณ์ชั่ววูบอ้ะ *ทำท่าเขิลล์แหล*

-----------
ท่าน มุก
- คุณท่านถึงไม่เรียนก็ไม่มีใครกล้ามาดรอปเขาหรอกครับ XD บางทีเค้าอาจจจะเป็นพ่วงเก่งมาจุติไม่ต้องเรียนก็ไอคิวทะลุ 200 ก็เลยเอาเวลาหมดไปกับการจัดระเบียบ (?) โรงเรียนแทนน่ะครับ

ท่าน tamago
- ขี้โกงนี่นาท่าน ฮ่าๆๆ

ท่าน reddieG
- ตัดตอนเหรอ ส้มเปล่านะ (แล้วไอ้ที่แกทำอยู่นั่นแหละตัดตอนน) ยามะสู้ขาดใจแน่ฮ่ะ แต่พระเอกจะเด่นทีหลังเสมอ

ท่าน Lady_Mafia
- มาอีกท่านสำหรับเมียพี่มีชู้ XD ไม่ต้องป้องปากหรอกครับ ตะโกนดังๆให้สุดหูรูดไปเลย!! วันไหนว่างๆเรือลำน้อยนั้นผมจะลงไปแจวแล้วชิ่งหนีด้วยคนนะครับ XD

ท่าน psychologist-coo
- ฮ่าๆๆๆ เสร็จโจรสินะครับกับการเติม D เข้าไปข้างหลัง ฮ่ะๆๆ ขอบคุณที่ชอบซับฮะ XD~ (รั่วสเลย รั่วแล้วรั่วอีก) แต่เรื่องแจมด้วยส้มไม่แน่ใจว่าจะโดนแส้ ทอนฟา และดาบหรือตะบองยำก่อนได้แจมไหมนะ =w=~

ท่าน caramello*
- อา ..ผู้โชคดีของผม XD~ อารมณ์เพ้อไม่หรอกครับ ท่านฮิเค้าสวยอยู่แล้ว ไม่เพ้อฉันก็สวยตลอด 24 ชม. .. อารมณ์อย่างนี้
กระซิบ .. [s]ของสมน้ำหน้าคุณ[/s] ของสมนาคุณ ยังกระดิกไปหน้าเดียว ข้าน้อยขอโทษษ TOT

ท่าน Anubis
- โอ๋ๆ ส้มมาต่อแล้วนะครับ *ลูบหัว* แต่มันไม่ใช่แบบมีชู้นะเออ XD

ท่าน psychologist-coo อเกน
- เควส SM สินะครับ SM ชัวร์ป้าบบบ ขอบคุณที่ตามอ่านฮะ T^T

ท่าน ~*mamo*~
- แหม โลภมากไม่ดีนะครับ XD คุณท่านเขาต้องมีเวลาต่อสู้กับใจตัวเองอีกนานแหละท่าน

ท่าน tamago อเกน
- ตัวเนียนสองตัวมาเจอกันก็มหาเนียนน่ะสิครับ =[]=! จามาลโกคุ ไอ้ส้มก็ปลื้ม ยิ่งตอนศึกชิงแหวน โฮกกก สายสัมพันธ์ลูกศิษย์ที่มองไม่เห็นนั่นมันอะร้ายยยย !!! (ว่าแล้วก็สครีม) แต่ก็จิ้นหายใจบัดดลเมื่อสึนะมันร่ำร้องแล้วคุณเธอแจ้นออกมา ทีจามาลล่ะพูดไม่เชื่อ!

ท่าน clover
- ขอบคุณที่มาอ่านครับ *ซึ้ง* แหมยามะไม่เครียดหรอก ไม่เครียดเล้ยย ไม่เครียดน้อยน่ะสิ (เคะถูกแย่ง - -")

ท่าน Priest
- แหมท่านก็สนับสนุนการมีชู้ เฮือกก จะไปหัวหิน =[]=!" กลับเมื่อไหร่ครับ ส้มไปด้วย อยากไปทะเล๊ ขอบคุณที่ชอบซับฮะ

ท่าน คิวะ
- ฮ่าๆๆ กด 1 ไม่ลังเลด้วยสินะเจ้าคุณพี่ ฮ่ะๆๆ (แน่ล่ะดิใครกันไซโคการมีชู้ใส่ส้ม ..ได้ข่าวว่าแกเป็นคนเริ่มการเล่นชู้ ?? เปล๊าส้มเปล่า)

ท่าน oboro
- ขอบคุณที่รออ่านฮะ แต่เลือกหมดเลยไม่ดีนะตะเอง แอะมาอ่านดีๆ ท่านกด 1 นี่นา XD

---------------------------
ขออภัยทุกท่าน หากสิ่งที่จะเห็นต่อไปนี้เป็นการกด 2 ล่ะครับ *หลบหนีบาทา* โฮฮฮ เค้าเปล่าอำนะเค้าเปล่าอำ มันเป็นแค่ 1 ในตัวเลือกแค่นั้นเอง TwT
หัวใจคนต้องการชู้แป้ว ..แล้วไอ้ส้มก็โดนถีบไปอยู่นอกโลก
----------------------------------

Until you .. [8] (29/0308 )




ห้องรับแขกนั้นว่างเปล่า ไม่มีคนนั่งตีหน้าดุอยู่ที่โต๊ะคอยไล่เขาเหมือนเดิม



ทำงานล่ะมั้ง ... ยามาโมโตะสรุปในใจ ถือวิสาสะไปนอนบบนโซฟา



ทั้งๆที่ก็มานอนแบบนี้ทุกอาทิตย์แต่ทำไมถึงไม่มีความสุขเหมือนเมื่อก่อนนะ ไม่มีคนคอยไล่เขา ... ไม่มีเสียงหวานๆที่คอยดุ ...


เฮ้อ ..กลับมาเร็วๆเถอะฮิบาริ ฉันอยากเจอนาย ..


ชายหนุ่มเพ้อ เขานี่ก็แปลกคนทั้งที่รู้ว่าจะต้องเจ็บตัวหรือถูกพูดเชือดเฉือนหัวใจ แต่ก็ยังมาหาแม้ว่าสิ่งที่ได้มาจะเป็นการไล่


ก็ไม่รู้อ่ะ ... อยากพูดคุยกันถึงแม้ว่าจะเป็นการฟาดปากอยู่ฝ่ายเดียว


ก็อยากได้ยินเสียง แล้วก็อยากสบตา ..




บนดาดฟ้าโรงเรียนลมกำลังโกรกเย็นสบาย แต่คนที่มานั่งอยู่นั้นไม่เย็นตาม ความรู้สึกขัดใจเกิดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เขาจะอัดคนไปกี่คนก็ไม่ได้ทำให้มันดีขึ้น กระทั่งเจ้าม้าบ้าที่มานั่งฮัมเพลงหงุงหงิงแม้จะสู้กับมันก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้น


“เมื่อไหร่นายจะหุบปาก” เขาถามขึ้นอย่างหมดความอดทนดีโน่ทำตามอย่างว่าง่าย


เป็นเด็กเอาแต่ใจจริงๆให้ตายสิ


ดูเหมือนยิ่งพยายามจะจับเจ้านี่แยกออกจากยามาโมโตะมันจะยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้มากกว่า


อยู่ก็หงุดหงิด ไม่อยู่ก็หงุดหงิด เออหนอคนเรานี่ก็เพี้ยนดี


“นี่เคียวยะ” ร่างเล็กไม่ตอบ เพราะความเซ็งส่วนตัวหรือไม่อยากจะมาคบค้าสมาคมกับเขาก็ไม่ทราบได้ “สัญญาได้ไหม ถ้าวันไหนเสียใจนายจะต้องบอกฉันคนแรก” ร่างเล็กขมวดคิ้ว


เสียใจ ... ของแบบนั้นเขาไม่เคยรับรู้มันมาตั้งแต่คืนฝนตกวันนั้น ..


เสียใจ ... อยากจะรู้เหมือนกันว่าอะไรที่มันจะทำให้เขาเสียใจ


“คิดเหรอว่าคนอย่างฉันจะมาเสียใจ”


“ให้ตายสิ เด็กบ้านี่ไม่น่ารักเลย” ดีโน่บ่นอุบ ก่อนจะวิ่งตามกึ่งวิ่งร่างเล็กที่ตวัดตัวกลับเข้าไปในอาคารทันทีที่ออดเปลี่ยนคาบดัง


“จะรีบไปไหนน่ะ” เสียงแสนคุ้นเคยดังขึ้นทันทีที่เอามือกั้นร่างงามๆเอาไว้ ไม่ทันที่ฮิบาริจะตอบเจ้าตัวก็ถูกลากเข้าไปในห้องน้ำ ไอ้ครั้นดีโน่จะตามมาก็ด้วยความซุ่มซ่ามเหลือคณาตกบันไดได้ซื่อบื้อที่สุดในโลก


“จะทำบ้าอะไรของแก!” ร่างเล็กขืนพวกเขาเข้ามาอยู่ในห้องส้วมเรียบร้อย เบียดอัดกันอยู่ในนั้นที่จะดิ้นก็เหลือน้อยเต็มทน แล้วไอ้บ้านี่ก็ใช่ว่าตัวจะเล็ก


“หายไปไหนมาเหรอ” เสียงถามนั้นดังเบาๆเพียงแค่กระซิบ ริมฝีปากที่ถามก็จูบเม้มไปตามเรือนผมก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่น


ฮิบาริไม่ขัดขืน .. ไม่อยากจะขัดขืน .. หรือเพราะโหยหาอ้อมกอดนี้กันนะ ...


ยังไงก็ไม่อยากจะยอมรับ ว่าเจ้านี่พิเศษกว่าใคร ... หัวสมองค้านไปทาง แต่ร่างกายกับหัวใจไปคนละเรื่อง


เรียวปากเล็กๆค่อยๆอ้าออกยามเมื่อลิ้นร้อนไล้วนอยู่เว้าวอนขอร้องเค้า .. ลิ้นเกี่ยวพันกระหวัดนิ้วมือก็เลื่อนมาสัมผัสกับเส้นผมตั้งๆนั้นเบาๆ


“หืม ..ฮืม” ยามาโมโตะครางต่ำ สัมผัสได้ถึงไฟที่กำลังติดอยู่ในตัวร่างบางตรงหน้า เขาเร่งจูบให้ดุดันขึ้น ยกขาข้างหนึ่งหวังให้ความแข็งขืนสัมผัสกัน


ร่างเล็กเองก็ชักรู้สึกตัวถึงความปั่นป่วนที่ช่วงล่างที่ต้องการการปลดปล่อย ..


แต่มันต้องไม่ใช่ที่นี่!!!


คนเคยเคลิ้มสะดุ้งสุดตัว ผลักคนตัวสูงกว่าออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี ผลักคนตัวสูงกว่าออกไปให้มากที่สุดที่ห้องน้ำนี่จะรับไหว ฮิบาริเหวี่ยงหมัดขวาเข้าให้ แต่ไม่แรงมากเพราะสำนึกผ้าพันแผลที่หัวทำให้เขาได้สติ แต่แถมด้วยการเตือนสติชุดใหญ่ โดยการผ่าหมากไปดับอารมณ์ที่คุกกรุ่นนั่นให้หายสิ้นลงไปดิ้นนอนนับดาวที่พื้น


เจ้าตัวเปิดประตูห้องน้ำทันที โชคดีที่ไม่มีใครเข้ามาใช้ ร่างเพรียวรีบวิ่งให้ไวที่สุด แต่ถึงไม่วิ่งคนที่เขาเล่นงานไปเมื่อครู่ก็คงไม่มีปัญญาวิ่งมาฉุดไปจัดการไหวหรอก


ไอ้สัตว์กินพืช ไอ้สัตว์กินพืช ไอ้สัตว์กินพืช!!!!


คนฟิวส์ขาดท่องบทสยบมาร(?) สามจบ นับถึงถึงล้านที่สิบแปดเป็นรอบที่ร้อยระหว่างทางที่เดินกลับมาห้องรับแขก


โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ให้เป็นเหยื่อความโมโห


ตกลงนี่เขาโมโหเรื่องอะไร ? ... โกรธเรื่องอะไร ..?


ไม่ว่ายังไงเขาก็ตอบคำถามให้ตัวเองไม่ได้ ว่ากำลังโกรธ กำลังโมโหอะไรอยู่ .. หรือเพราะว่าแค่อับอาย ?


จะอะไรก็แล้วแต่ แต่เค้าไม่ชอบเลยเวลาที่อยู่ใกล้เจ้าบ้านั่นความเป็นตัวของตัวเองก็ดูเหมือนจะเลือนหายไปทุกที หรือนี่เป็นสาเหตุที่เขาโกรธ ?


เพราะมันกำลังช่วงชิงเขาไปจากตัวเขาเอง ?.... หรือกำลังช่วงชิงหน้ากากเย็นชาที่เพียรสร้างมันมาเพื่อปิดกั้นหัวใจที่บอบช้ำ


ถ้าชีวิตของคนมันสามารถ restore ได้คนแรกที่เขาจะกั้นมันออกไปจากระบบเลยก็คือยามาโมโตะ .. บุคคลที่ทำให้เขาไม่ใช่ตัวเอง




“มารับแล้วจ้า~” เสียงเริงร่ามาแต่ไกล เจ้าตัวโผล่หัวเข้ามาในห้องตามปกติ แต่ก็ไม่พบคนที่มักจะรอเขาเช่นทุกครั้ง


หายไปไหนของเขา ?.. หนุ่มนักกีฬาเกาหัวแกร่กๆ เพราะเอ๋อบริสุทธิ์เลยไม่รับรู้ว่าเจ้าคนที่เขาชอบมาหานั่นน่ะกำลังหลบหน้าเขาแล้วก็หนีหัวใจตัวเองเอาเป็นเอาตาย


“ทำงานล่ะมั้ง” ยังคงซื่อและเซ่อ เมื่อเห็นว่ารอต่อไปคงไม่มีใครมาแล้วกักคุรันก็ดูท่าจะไปกับเจ้าของ เขาเลยออกมาจากห้องนั้น มุ่งหน้าตรงกลับบ้าน



“เฮ้ย มันมาคนเดียว!!” เสียงโฉดๆดังลอดออกมาจากตอกแคบๆ “หึ ตัวคนเดียวแบบนี้ไม่รอดหรอกว่ะ” เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ฟังยังไงก็เป็นนักเลงหัวไม้ใกล้จะตีกัน


“ฉันกำลังอารมณ์ไม่ดี ถ้ายังไงพวกแกจะเล่นเกมกับฉันหน่อยมั้ยล่ะ” ร่างสูงตั้งใจจะผ่านไปแต่กลับต้องหยุดแลหันมามองลอดเข้าไปในตรอกนั้น ในที่สุดเขาก็เจอคนที่เขาตามหาตั้งแต่หลังเลิกเรียน ร่างเล็กกว่าอยู่ท่ามกลางวงล้อมของพวกอันธพาล ยืนตรงสง่าอย่างไม่กลัวเกรง แม้พวกมันจะหันคมมีดเข้าใส่


“ทำเป็นปากดี” หนึ่งในอันธพาลพูดขึ้น ถ่มน้ำลายรดพื้นแล้วขำอุบาทว์ออกมา “เอาซี่ ฉันก็รอวันที่จะได้ส่งแกลงนรกเสียที!!” ฮิบาริขี้เกียจต่อความยาว ร่างงามๆนั้นซัดทอนฟาเข้าสันกรามไอ้บ้านี่ข้อหาถ่มน้ำลายรดรองเท้าหนังของเขา ก่อนจะซัดไอ้คนข้างๆด้วยข้อหาที่ไม่ทราบได้


“ยืนบื้ออะไรอยู่วะ คนมีตั้งเยอะรุมมันเข้าไปเซ่!!!”


---------
(มีต่อฮะ)

แคร้ง!!!


เสียงเหล็กกระทบเหล็ก ยามาโมโตะเข้ามาขวางเอาไว้พร้อมตะบองของเจ้าตัว แววตาหาเรื่องเต็มที่



“เดี๋ยวสิพวกนาย ถ้าจะรุมล่ะก็ทางนี้ยังมีอีกหนึ่งคน”



“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” ฮิบาริทำหน้าบูด กระชับทอนฟา “ฉันไม่ขอบใจหรอกนะ” แล้วทั้งสองก็พุ่งตัวออกฟาดฟัน



ฮิบาริหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เจ้าตัวเลยลงไม้ลงมือซะเต็มคราบ เลือดกระเซ็นซัดสาดมาถึงตัวเองให้ดูน่าสยอง ขณะที่อีกฝ่ายก็ไม่แพ้กันแม้ตะบองจะไม่ได้ถูกเปลี่ยนเป็นดาบ แต่ฤทธิ์คณานั้นไม่น้อยลงไป จนแล้วจนเล่าพวกอันธพาลก็พากันล้มไปนอนกองที่พื้นเหลืออยู่สู้หน้าเขาแค่สามคน



“น่าเบื่อ” ร่างเล็กเลียริมฝีปาก “มาทำให้มันจบๆกันซักที” จบอยู่แล้วถ้าเป็นฮิบาริ ทอนฟาซัดกระซ้ำเข้าที่ท้องของหนึ่งในสาม ก่อนจะตามด้วยการเสยครางให้ลอยละลิ่วไปนอนกองรวมๆกัน ขณะที่ยามาโมโตะนั้นเลิกที่จะสู้ เขาไม่มีเหตุผลที่ต้องทำร้ายคนมากกว่านี้แล้ว เหลือนั่นก็ปล่อยให้คุณท่านกรรมการรักษาระเบียบไปแล้วกัน



“หนอย ... เรื่องอะไรจะยอมเจ็บตัวฟรีวะ” เสียงบ่นกรอดดังมาจากข้างหลังยามาโมโตะ .. เจ้าตัวไม่ได้เฉลียวใจสักนิด ยืนมองดูร่างงามๆที่ร่ายรำทอนฟาสวยจับจิต “อย่างน้อยแกก็ได้แหลกซักคนล่ะน่า” มันคว้าเอาไม้ที่กองแถวนั้นมาไว้กับตัว ก่อนจะพุ่งตัวมาทางหนุ่มนักเบสบอล




“ยามาโมโตะ!!!” เป็นครั้งแรกที่ฮิบาริเรียกเขาชัดขนาดนี้ หวุดหวิดเกือบหัวจะแตกซ้ำสอง ยามาโมโตะยกแขนขวามากันได้ไว้ทันพอดิบพอดี แต่ก่อนจะได้ซัดมันไปให้หายเจ็บแขน ก็ถูกทอนฟาสอยไปกินซะก่อน



“ฮ่ะๆ ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้นายหัวแตกอีกรอบไปนานแล้ว” เจ้าตัวยิ้มร่า ยกมือซ้ายขึ้นเกาแก้ม ..



แขนขวา ... ชาจนไร้ความรู้สึก ..



เพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ดันไปโดนตรงที่กระดูกเคยหัก ลำพังจะยกเขายังไม่ไหว



..มันเจ็บ ..เจ็บจนสั่นแต่ก็ต้องฝืนอาไว้



ถ้าคนตรงหน้ารู้มีหวังโดนสวด ไม่ก็อาจเกิดการดามกระดูกสไตล์ซาดิสม์เหมือนแผลบนหัวของเขาอีกรอบ



“จุ้นไม่เข้าเรื่อง ของแค่นี้ฉันจัดการเองได้” ร่างเล็กสะบัดตัวเดินออกมาตามติดด้วยยามาโมโตะที่เดินคุยจ้อ .. จ้อมากกว่าปกติ



“นี่แล้วก็นะ วันนี้ฉันโดนเรียกตอบ...” ร่างเล็กที่เดินมากับเขาหยุดเดินดื้อๆ “ฮิบาริ ? มีอะไรเหรอ”



“....” คำตอบคือตาคู่สวยจ้องตาเขาหวังเพียรจะเค้นความจริงซึ่งเจ้าคนถูกจ้องก็หลบมันพัลวันแสร้งยิ้มตาหยีบ้างล่ะ เสมองไปทางอื่นบ้างล่ะ



“ปิดบังอะไรฉัน”



“หา .. ปล่ะ เปล่านี่” คนตัวสูงเสมองไปทางอื่น ทำไมกันนะ เขาถึงรู้สึกเหมือนสามีที่ถูกภรรยาจับผิดเวลากลับบ้านดึก



“อ๊ะ !!!!!!!!!!!!!!!!” อยู่ๆเขาก็อุทานออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาใบหน้าดุๆที่อยู่ห่างกันไม่มากถึงกับถอยผงะวืดทันที ก่อนจะส่งสายตาดุจัดมาถาม “ฉันลืมไปว่าวันนี้มีถ่ายทอดเบสบอล นายกลับคนเดียวได้นะ โทษทีๆ ไว้วันหลังเลี้ยงไอติมคืนนะ”



เจ้าตัวพูดเหมือนตัวเองยุ่งหนักหนา โน้มหน้ามาจูบเขาแผ่วๆก่อนจะวิ่งออกไป มือเรียวยกขึ้นป้ายปากตัวเองไม่แน่ใจว่าเช็ดหรือพยายามจะปิดบังรอยยิ้มที่วาดหน่อยๆ



ไอติมน่ะ เขาใช้ง้อได้แค่เด็กเท่านั้นแหละไอ้บ้า ....



สั่น ... แขนขวาเขายังสั่นไม่หาย



หนุ่มนักกีฬาบาดเจ็บหยุดนิ่งเมื่อคิดว่าวิ่งมาไกลพอที่จะพ้นจากร่างที่เขาเพิ่งเจอเมื่อครู่ ชำเลืองนัยน์ตามองแขนขวาที่สั่นเทาความปวดก็แล่นริ้วขึ้นปักกลางสมอง



ปวด ... ดูท่าจะหักซ้ำสอง



“ยังดีนะเธอ ไม่ได้หักสาหัส แค่กล้ามเนื้อช้ำแต่มันก็กระเทือนไปถึงรอยสมาน” คุณหมอพูดเนิบๆ ยามาโมโตะเผลอผ่อนลมหายใจ “นับว่าโชคดีที่รอยหักเก่าสมานกันไว แต่ช่วงนี้ก็อย่าไปฝืนเล่นอะไรหนักๆล่ะ ได้ข่าวว่าเป็นเอสของมัธยมต้นนามิไม่ใช่หรือไง”



“อ่ะ ..ครับ” หนุ่มนักกีฬาเกาแก้ม นี่เขาดังขนาดลือชื่อมาถึงในโรงพยาบาลเลยเหรอ ไม่มีทางซะล่ะ “ว่าแต่หมอรู้ได้ยังไงน่ะครับว่าผมเป็นนักเบสบอล” คำถามมันต้องการคำแถลงระหว่างที่รอหมอจ่ายยา



“อย่าไปใส่ใจเลย” คุณหมอตอบปัดๆที่ยามาโมโตะเองก็ไม่คิดจะใส่ใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องรักษาไป “เฮ้ย!! เดี๋ยว!”



“อ่ะ ..อะไรอีกเหรอครับ” หนุ่มเนียนหน้าเหรอหรา



“ใครบอกให้เธอไปหือ ยังไม่ได้พันแผลมานี่ กลับมา”



“ฮ่ะๆ ไม่ต้องพันหรอกครับ เดี๋ยวจะมีคนเป็นห่วงซะเปล่าๆ” เจ้าตัวยกแขนที่พอจะทุเลาขึ้นก่อนจะชี้ๆไปที่แขนตัวเอง



“ตามใจเธอแล้วกัน รับยาที่ข้างหน้านะ”




สารพัดยากองอยู่บนที่นอนขาวในห้องรกๆ ยามาโมโตะมองมันอย่างหน่ายๆ ยาแก้อักเสบ ยาคลายกล้ามเนื้อ ยาสมานกระดูกอ่อน ยาระงับปวด ยาลดไข้ ไม่นับยาทาและผ้าพันแก้เคล็ดม้วนโต ยาทาเขาชินเสียแล้วเพราะยังไงก็เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้สำหรับนักกีฬา



แต่ยากินนี่สิปัญหา เขาหาวิธีกระเดือกมันลงคอไม่ได้สักที ไม่ว่ายังไงก็ไม่อยากจะญาติดีกับมันสักนิด สำหรับคนไม่ค่อยคิดอะไร ยามาโมโตะเลิกสนใจยากินที่แผ่หราบนเตียงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วหันหน้ามาทาๆนวดๆยาที่แขนขวาแทน



ทำไมเทอมนี้ต้องใส่เสื้อแขนสั้นด้วยนะ ...

---------------------- TBC สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ -------------------

เอิ๊ก เจอกันอีก 2 วันข้างหน้าเหมือนเดิมนะตัวเอง ..
ป๊าดด ใครจะไปอยากเจอส้ม XD ใครไม่อยากส้มจะไปเข้าฝันขี่กาเมล่าพ่นไฟไล่จริงๆด้วย XD
สรุปสุดท้ายไม่มีใครกดถูกเลย นี่หน้าส้มมันบอกการเล่นชู้ขนาดนี้เลยหรือ เดี๋ยวก็เล่นชู้จริงๆซะหรอก =3= ..
ขอบคุณที่ตามอ่านครับ ลาล่ะครับ อาดิโอ๊ส!

โอ๊ย ยามาโมโตะ~ ยากินอันนั้นให้เราป้อนให้ก้ได้นะจ๊ะ T T
จะป้อนให้ถึงใจเรย~ (ผัวะ!โดนรุมสหบาทา ฟิคนี้มัน8018เฟ้ย!! 555555)

ฮิบะซัง ยอมรับซะเถอะจ้ะ~
แบบนี้ต้องไปเรียนทฤษฎีความรักกะเบียงกี้นะ กร๊ากกกกก
แต่ก้งี้แหละนะถึงน่ารัก T_T อิจฉายามาโมโตะเฟ้ย!

ตอนนี้แอบฮาค่ะ ขำดีโน่มาก 5555555
ทำไมตกบันไดเวลาสำคัญล่ะเพ่!! พระเอกของเราเลยได้โอกาสทำคะแนนเรย ฮ่าๆๆๆ

รอตอนต่อไปค่ะ ยามาโมโตะตายแน่ ขอให้ท่านฮิบะลงโทษข้อหาปิดบังๆๆ


* ป.ล.ๆๆๆ ขอบคุณมากนะคะ ที่อุตส่าห์เขียนให้ ^____^
ซาบซึ้งมากมาย T___T

ช่างเป็นบทสยบมารที่สมเป้นคุณฮิบาริดีจริงๆ
แหมๆงานนี้ยามาโมโตะอาจได้คุณหมอจำเป็นก็ได้นะฮุฮุ
แล้วมาต่อไวๆนะคะเป็นกำลังใจให้และจะรออ่านค่ะ

กรี๊ดดดด เคยอ่านคู่8018เป็นครั้งแรกเลยค่า

เลิฟฟฟฟมากกๆๆๆค่า อ่านรวดเดียวเลยค่า

สู้ต่อไปนะยามาโมโตะ

คุณฮิบาริก็ยอมรับซะทีสิเค่อะ555

เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ
มาต่อไวไวเน้ออออ

ขอนิยามความรักครั้งนี้ว่า รักนี้ต้องน่วม...

กว่าจะคุณเคียวจะรู้ใจตัวเอง ยามาโมโตะคงต้องไปนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล 2 แผลแล้วนะยามาโมโตะ กุมขมับแทน...

โอ๊ะยามะ ยากินอ่ะไปให้ท่านฮิป้อนสิ

รับรอง กินง่ายลื่นลงคอไปเลยแหละ

หุหุหุ

ท่านฮิ อย่าเตะผ่าหมากยามะบ่อยนะ เดี๋ยวก็ไม่มีใช้หรอก

เฟี้ยว โป๊ก โครม เสียงทอมฟามากระแทรกหัวmamoจนกระเด็นไปชนกำแพง

ท่านฮิ พูดมากเจ้าสัตว์กินพืช โดนมาหลายรอบแล้ว ยังไม่เข็ดอีกนะ