•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เห็น 8018D อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

คำอธิษฐานเป็นผล ซึ้งใจคร้าบ T^T

คุณฮิเคะนั่นแลถูกต้องที่สุดคร้าบ

ยิ่งอ่านยิ่งคลั่ง 8018 อ่ะคร้าบ

ผมอ่านในร้านเน็ต (ช่างกล้า)

พอเข้าฉากเรทพี่ทั่นคนหนึ่งก็แง้มดู

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เกือบซ่อนหน้าต่างไม่ทัน

อยากกลับไปอ่านที่บ้านจังเล้ย

จะได้โฮกได้ตามใจด้วยอ่ะครับ

ขออภัยทั่นผู้เขียนนะครับ ที่ยังอ่านไม่จบ

มาต่อแล้วฮร้า ~~ *ล่องลอยอย่างงัวเงีย ยังคงง่วงอยู่ ยังคิดถึงที่นอนอยู่ -w-*

ท่าน ~*mamo*~
- ส้มไม่มีส่วนรู้ส่วนเห็นจริงๆ จริงๆนะ *โบกมือไปมา* มองตาส้มสิฮะ มันออกจะใสกิ้งวิ้งวับขนาดนี้

ท่าน Ayafee
- ฮ่าๆๆ สำนึกความเป็นเมะ = =b ทางส้มมีบริการทิชชู่ฟรีนะฮะมาหยอบไปใช้ได้เรื่อยๆ

ท่าน Anubis
- ยังไงฮิบะก็ถูกที่สุดครับ ? (สมการไหนล่ะฟะเนี่ย)

ท่าน reddieG
- หุๆ น้ำขึ้นให้รีบตัก แต่ตักไปตักมาจะเหลือแต่ทอนฟาพิฆาตน่ะสิครับ

ท่าน Priest
- เรียกไปเตอะครับ ไม่เป็นจั่งได๋ดอกท่าน รักสามเศศร้า เรา3P ที่ส้มจะสนอง .. ว้..าฮ่ะๆๆๆ

ท่าน tamago
- อาการแบบนี้ถ้ากับผู้หญิงจะเรียกอายม้วนต้วน แต่พอดีกว่าเป็นฮิบะเลยจะเป็นอายม้วนทอนฟาครับ = =b

ท่าน คิวะ
- มรดกแบบนั้นส้มรับบ่ด้ายย !! *วิ่งหนี* ส้มว่าท่านพี่คงต้องเตรียมใจ เพราะโน่ในนี้มัน[s]กะล่อน ปลิ้นปล้อนและร้าย[/s] น่ะ ..น่ารัก *ลอยไปลอยมา*

ท่าน saoroon
- หึๆๆ เห็นท่านเม้นแล้วนึกถึงผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ แต่อีแบบนี้ผมว่า เคะข้าใครอย่าแหยมมากกว่า = =b อารมณ์ว่าเดี๋ยวพ่อก็เอาตะบองทุบหัวแบะ

ท่าน psychologist-coo
- อ่านไม่จบก็ไม่เป็นไรฮับ กลับมาอ่าอนใหม่ได้ ว่าแต่ท่านไปลุยถึงร้านเน็ตเลยรึ O[]o *ตบบ่า* เสียงคงจะตูมตามน่าดูสินะครับ 8018D สมการนี้ที่คุณถามหา = =b

[hr]

Until you .. [5] ม้าพยศขอฉาย ! (ฮร๊ายย ยิ่งแต่งยิ่งรักโน่ โน่จ๋าเลิกตามฮิบะแล้วมาอยู่กับส้มมามะ)








[align=center]มีคำถามที่ไม่ว่ายังไงเขาก็หาคำตอบไม่ได้ ...


มีคนเคยบอกเขาไว้ ว่าการรักใครสักคนย่อมหวังให้เขามีความสุข


...เขาอยากให้เคียวยะมีความสุข ... แต่เขาเองก็ไม่อยากทุกข์ที่เคียวยะไม่ได้เป็นของเขา ...


พระเจ้านี่เขาจะเห็นแก่ตัวเกินไปไหม


ตกลงเขารักเคียวยะหรือแค่อยากครอบครองเพราะถูกใจในความพยศ


แล้วความสุขที่เกิดขึ้น กับความสุขที่ถูกยัดเยียดมันจะเหมือนกันหรือเปล่า ...[/align]


บอสหนุ่มของคาบัคโรเน่ ถอนหายใจเป็นรอบที่สิบ ลมเย็นๆจากยอดตึกสูง 40 ชั้นไม่ได้ทำให้หัวสมองแล่น

ดีโน่เอาคางเกยระเบียงแล้วมองท้องฟ้า สายตานั้นมันสับสนปนเปกันไปหมด

“นี่โรมาริโอ้” ชายหนุ่มเปรยขึ้นอ่อนๆกับลุงหนวดที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟา โรมาริโอ้ไม่ตอบแต่ดีโน่คงไม่สนใจ เขาแค่อยากจะหาที่ระบายไอ้ความรู้สึกที่ไม่แจ่มชัดนี่ทิ้ง

“การรักใครสักคนมันหมายถึงอยากให้เขามีความสุขใช่ไหม”

“เค้าว่ากันอย่างนั้นนะบอส บอสไปหลงรักใครเข้าล่ะ”

“อือ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ” ชายหนุ่มตอบไม่ตรงคำถาม

“ทำเป็นเด็กหัดรักไปได้บอส แก่ปูนนี้ยังจะมานั่งหงอยเหงาเป็นป๊อบปี้เลิฟไปได้” หน้าบอสหนุ่มแดงขึ้น “บอสต้องถามตัวเองก่อนว่าระหว่างตัวบอสกับคนที่บอสรักสิ่งไหนมาก่อนกัน”

[align=center]มาก่อน ... [/align]

“ฉันไม่รู้” เขาสับสน ..สับสนเกินกว่าจะมานั่งคิด

“แย่หน่อยนะบอสที่คนที่บอสรักเป็นฮิบาริ เคียวยะที่ไม่ชอบแสดงความรู้สึก” โรมาริโอ้กล่าวอย่างรู้ใจ เขาเดินมาตบบ่าเด็กหนุ่ม ถึงจะอยู่ฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่ยังไงโรมาริโอ้ก็ยังคงเห็นเขาเป็นคุณหนูของบ้านอยู่ดี ดีโน่เด็กเสมอในสายตาโรมาริโอ้ แต่เป็นหัวหน้าแก๊งที่ดีที่สุดในสายตาลูกน้อง “คิดให้ดีล่ะ ว่าสิ่งไหนมาก่อน ผมไปนอนล่ะ ง่วง”

“แย่ชะมัด ไม่ชอบแสดงความรู้สึกที่ไหน ไอ้ที่แสดงออกเมื่อตอนเย็นนั่นมันรังเกียจเราทนโท่”

ให้ตายเถอะว้า ถึงจะรักเคียวยะแค่ไหนแต่ยามาโมโตะก็เพื่อนรักของสึนะ อยากจะกำจัดแต่ก็ทำใจไม่ลง ไก่อ่อนแบบนี้ก็สมควรที่จะซิ่วอยู่หรอก

----------------------------------

อรุณกาลมาเยือนอีกครั้ง ทั้งๆที่เป็นวันจันทร์ควรจะสดใส แต่มันไม่ใช่สำหรับยามาโมโตะ ..และบางทีอาจรวมถึงฮิบาริและดีโน่

“ไงสึนะ!” หนุ่มเบสบอลทักอย่างอารมณ์ดี แต่แก้มด้านขวาแปะพาสเตอร์เอาไว้แผ่นใหญ่

“หน้าไปโดนใครต่อยมาล่ะแก สมควร” ไม่วายแขวะโกคุเดระหลิ่วสายตาด้วยความสะใจ

“โดนทอนฟาฟาดเข้าเต็มเหนี่ยวต่างหาก” หนุ่มหัวตั้งเบ้ปากก่อนสามสหายจะพากันออกเดินไปพร้อมกัน

“ทอนฟา ?” หนุ่มลูกครึ่งถึงกับหลุดคำถามออกมาสึนะเองก็กระอักกระอวนที่ตัวเองดันไปรู้ถึงเรื่องที่ไม่ควรจะรู้

“ช่างมันเถอะ ผ่านไปแล้วฉันเองก็ขี้เกียจมานั่งเล่า” ร่างสูงยักไหล่ไม่แยแส โบกมือไปมาหัวเราะแหะๆกลบเกลื่อนไป

“ว่าแต่เค้ามายืนอออะไรกันที่หน้าโรงเรียนน่ะ” สึนะเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนก็พบเด็กนามิยืนกันเต็มพรืด สามหน่อพยายามแทรกตัวเข้าไปแต่ก็ต้องถอยวืดออกมาเมื่อซากเกือบจะเป็นศพลอยละลิ่วมาตกทางเขา

“อึ๋ย! รายการเชือดสดรอบเช้าเรอะ!!!” คนผมสีน้ำตาลขยาดขึ้นทันควัน

“เอาล่ะ รายต่อไป” เสียงดุเหมือนเคย ... เสียงแบบนี้สำหรับเขายังไงก็ไม่มีวันลืม “พวกแกสุมหัวกันทำไม ?” ร่างเพรียวหันมาทางญี่ปุ่นมุงทำเอาวงนั้นแตกฮือไปคนละทิศ ฮิบาริหันไปสงสัญญาณกับคุซาคาเบะเพื่อทำการต้อนพวกผิดระเบียบไปอีกทาง

ก็แค่อยากซัดคนไม่ใช่เรอะ!!! สึนะร้องร่ำ เหลือบสายตาไปทางยามาโมโตะโดยไม่รู้ตัวแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่เคยอยู่ข้างๆบัดนี้พุ่งพรวดเข้าไปยืนตรงหน้าคุณท่านซะแล้ว

“ถ้าอยากซัดคนขนาดนั้นฉันจะเป็นคู่มือให้” ชายหนุ่มพูดเสียงเย็น แต่คนตัวเล็กกว่ากลับไม่สนใจ หันกายไปทางพวกผิดระเบียบที่ถูกต้อนแล้วย่างสามขุมเข้าไปหา

“ฮิบาริ!” เขาคว้าเอาข้อมือร่างเล็กเอาไว้ ซึ่งมาพร้อมกับเสียงร่ำร้องของญี่ปุ่นมุง ... ถึงแกจะใจกล้าหน้าเนียนมาจากไหน แต่นั่นมันฮิบารินาเหวย กล้าเกินไปแล้วยามาโมโตะ!!

“ปล่อย” เขาพูดเสียงเรียบสะบัดข้อมือทิ้งเดินหลีกไปอีกทาง และนั่นเป็นฉ็อตสุดท้ายที่ใครเห็นก็ต้องทึ่ง คุณท่านฮิบาริยอมละไปเอง ยามาโมโตะก็ถูกยกเป็นฮีโร่ เหลือเชื่อ!!!

ยามาโมโตะ นายทำดีมาก !! >[]<b!


[align=center]ถัดจากไอ้เส้นประสาทใกล้เสียตัวที่หนึ่ง ก็เจ้าหัวทองหน้ากวนบาทานี่เรอะ ..[/align]

นั่นคือสิ่งแรกที่ฮิบาริคิด ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาแล้วพบหัวหน้าแก๊งค์คาบัคโรเน่นั่งสบายใจอยู่บนโซฟา หน้าสวยไม่มองเขากลับเดินดุ่มๆไปนั่งที่โต๊ะหยิบอะไรสักอย่างที่พอจะคว้าได้แถวนั้นมาแสร้งนั่งดูเครียดหนักหนา

“ฉันรู้นะว่านายโกรธ” ชายหนุ่มเปิดประเด็นนั่งมองหน้าฮิบาริตาแป๋ว

“รู้ตัวด้วยเหรอ” มือเรียวพลิกหน้ากระดานไปอีกแผ่น อีกมือก็ท้าวคางทำหน้าเซ็งเบื่อหนักหนา

“ก็เล่นไม่มองหน้ากันแบบนี้เป็นใครก็รู้ว่าโกรธน่ะนะ” นัยน์ตาคู่คมตวัดขึ้นมามองหน้าเขา ...ได้เรื่องเหมือนเกิดภาพหลอนขึ้น ตำแหน่งที่ดีโน่นั่งอยู่ ..มันถูกแทนที่ด้วยใครสักคนที่ชอบมานั่งตรงนี้ประจำ บางทีก็เหยียดตัวนอนหลับไปดื้อๆ ..บางทีก็แอบโดดร่มมานอนตากแอร์แล้วก็โดนเขาไล่ตะเพิดกลับไปทุกที แต่พอกะพริบตาซ้ำๆสองสามรอบภาพจากจินตนาการนั้นก็หายไป

[align=center]เป็นเอามาก ...[/align]

“โธ่ เคียวยะอย่าเงียบดิ๊ พูดอะไรหน่อยเถอะจะด่าก็ได้ จะยำก็เอาเลยขอให้นายหายโกรธป็นพอ”

“งั้นไ..”

“ยกเว้นไสหัวไป” บอสคาบัคโรเน่ขัดขึ้นมาก่อนนัยน์ตาคู่ติดจะหวานดื้อดึงพอกันอีกคนก็ดื้อเงียบอีกคนก็รั้นหัวชนฝา

“บอกมาซิ ว่านอกจากจะไสหัวไปให้พ้นหน้าแล้วนายทำอะไรได้อีก” ดีโน่แป้วทันที ลูกน้องก็ไม่อยู่พร้อมใจกันหายหัวไปมุดอยู่ที่ชายทะเล ทั้งๆที่มันก็เป็นช่วงที่ฝนจะตกประจำ

“ง่า...” อย่างน้อยเคียวยะก็ดู(น่าจะ)โกรธน้อยลงกว่าเมื่อหลายวันก่อนล่ะนะ “อะไรก็ได้ .......ที่มันไม่ใช่ไ...”

(มีต่อฮะ)

[align=center]เฮ้ย!!! เรียกรถโรงบาลเร็ว!!![/align]


เสียงตะโกนโหวกเหวกจากข้างล่างดังมาถึงชั้น 3 ฮิบาริปรายสายตาคมไปมองก็พบเพียงชมรมเบสบอลมายืนมุงกันพยายามจะกวาดตาหามองร่างสูงที่คุ้นเคยก็ไม่มี

[align=center]ยามาโมโตะ!!! เฮ้ยอย่าลุกดิ หัวนาย![/align]

ได้ผลเมื่อสายตานั่นหันไปอีกรอบเจ้าตัวปราดไปชิดหน้าต่างทันที ทำเอาหนุ่มใหญ่อีกคนในห้องถึงกับเจ็บแปล๊บขึ้นมาในอก

หมดแล้วสินะที่ว่างในใจนาย ... ทำหน้าแบบนั้นฉันคง ..

แล้วร่างเล็กก็พลิกตัวกลับมาบ่นพึมพำทำใจแข็งแต่เขาก็ได้ยินเต็มสองรูหู “ถ้าเซ่อนักก็ให้เลือดหัวมันอออกจนตายไปเลย”

“ถ้าเป็นห่วงขนาดนั้นจะไปหาก็ได้นะ” ดีโน่ขยับรอยยิ้ม วางตัวตามสบาย “ทำตามหัวใจตัวเองเถอะเคียวยะ” ..ใช่เพราะฉันก็จะทำตามหัวใจตัวเองเหมือนกัน

ลูกศิษย์เขาหน้าแดงระเรื่อขึ้นมานิดหน่อยถึงจะเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีทางรอดพ้น ดีโน่ผ่อนยิ้มอีกรอบคราวนี้มันหนักหน่วงแต่หัวใจกลับปลอดโปร่ง เหมือนเขาจะเจอจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายของกระดานแผ่นนี้ จิ๊กซอว์ที่ไม่ว่าใส่ลงไปจะออกขาวหรือดำเขาก็ไม่คิดจะเสียใจกับสิ่งที่เขากำลังจะทำ

“ไร้สาระ” ถึงจะบ่นแต่ขาเรียวๆกลับจ้วงไปที่ประตูแม้จะซ่อนเอาไว้แต่ความร้อนรนก็ยังแสดงออก “บอกไว้ก่อนนะว่าฉันก็แค่ไม่ชอบให้โรงเรียนมีผีบ้าเบสบอล”


“ฮ่าๆๆๆๆๆ” ชายหนุ่มขำลั่นห้องทันทีที่ประตูปิดสนิท ปากก็ว่าไปนั่นแต่เท้ากลับจ้วงกึ่งวิ่งไปซะแล้ว ร่างสูงของบอสคาบัคโรเน่ลุกจากโซฟาก่อนจะก้าวไปชิดหน้าต่างบานที่ฮิบาริใช้มอง

เออหนอ...คุณท่านก็เข้าใจเลือก ถ้ามองจากตรงนี้จะเห็นลานซ้อมเบสบอลอย่างทั่วถึง และยิ่งทั่วถึงที่สุดเมื่อตำแหน่งมันโฟกัสไปที่แบตเตอร์ซะด้วย

เวลาไม่ถึงเสี้ยวนาทีร่างเล็กของคนปากแข็งก็โผล่ขึ้น ทั้งที่เกลียดการสุมหัวยิ่งกว่าสิ่งใด .. เหล่าญี่ปุ่นมุงค่อยๆแหวกทางไปทีละคนจนมายืนหยุดอยู่หน้าคนหัวแตก

“ฮะ ..ฮะ .. ไง ฮิบาริ” ยังคงยิ้มหน้าระรื่นทั้งๆที่เลือดบนหัวมันก็ชักจะไหลออกมามากขึ้นทุกที นัยน์ตาคู่เชิดมองเขาอย่างเดาความรู้สึกไม่ถูก

นัยน์ตาติดจะหวานมองอยู่ทุกอิริยาบถ ตั้งแต่ร่างเล็กเดินเข้าไป ยืนหยุดนิ่ง ก่อนจะพูดอะไรสักอย่างแล้วร่างสูงก็เดินตามไป เดาได้ไม่ยากว่าต้องเป็นห้องพยาบาล

“ทีนี้รู้หรือยังว่าสิ่งไหนมาก่อน ?” เสียงคุ้นหูอดีตอาจารย์พิเศษเขาโผล่มาพร้อมตาลุงโรมาริโอ้ ดีโน่ตีหน้ายุ่ง

“เหมือนจะรู้แล้วล่ะนะ “ นิ้วเรียวยกขึ้นเกาแก้มหน้าแดงเรื่อๆ “เพิ่งมาตรัสรู้เอาเมื่อกี๊ว่าความรักที่แท้จริงมันอยู่ที่ไหน”

“เน่าซะไม่มี” รีบอร์นแขวะทำเอาดีโน่ทำหน้าแหยหน้าแดงมากขึ้นอีก “แล้วจะทำยังไง จะเผ่นกลับอิตาลีเลยหรือไง”

“บ่ะ .บ้าสิ ถ่อสังขารมานี่อย่างน้อยก็อยากให้หายคิดถึงล่ะนะ ถึงเจ้านั่นจะไม่เห็นหัวฉันแล้วก็เถอะ” ถ้อยหลังแผ่วเบาราวกับพูดกับตัวเองเสียมากกว่า

“เน่าแล้วเน่าอีก แกจะเน่าให้มันเละเฟะไปเลยใช่มั้ย”

“ย่ะ ...ยุ่งน่า มาเฟียน่ะมันต้องมีช่วงเวลาหลังโรแมนติดบ้างเซ่”


--- TBC ... ตรู๊ด ..ตรู๊ด .. สำหรับวันนี้ ขอบคุณครับ *โกยย* ---
ตอนหน้า ห้องพยาบาลเร้น[s]รัก[/s]ลับ กำลังจะมา!!
ดีโน่ขอแจม ก็เค้าอยากเป็นพระรองที่มีบทจั๋งหนับบ้างนี่!
[s]ให้เวลาไปซื้อทิชชู่ 2 วันครับ![/s]

TToTT เมนต์หายอีกแล่ว หายหมดเลย TT-TT

เอาเป็นว่า ตอนนี้ น่าสงสารดีโน่ป็นที่สุดเลยค่ะ ทั้งที่จะทำตามใจปรารถนาของตนเองก็ได้ แต่กลับปล่อยให้เป็นของคนอื่นไป

ไม่เป็นไรนะคะคุณดีโน่ เดี๋ยวยกโกคุให้เลยค่ะ ใช่มั๊ยคะ ท่านส้ม

บรึ้มมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!

โกคุ : อย่ามายุ่งกับช้านนนนนนนน ชั้นคู่กับรุ่นที่สิบต่างหากเล่า !!!!!!!!!!
สึนะ : ....................................................................

ปล. ท่านฮิบารินี่ ขี้เขิน(?) อย่างแรงจริงๆ ^^ ปากก็ว่าไม่สน แต่ตามองไปที่ประตู แถมใจยังลอยไปหายามะซะอย่างนั้น ....แล้วอีกอย่างนา แอบมองยามะมานานเท่าไหน่แล้วเอ่ย ^^ ก็ทำเลห้องดีขนาดนั้นนี่ เห็นสนามเบสบอลด้วย hu hu hu (ตาเหลือก เห็นบุคคลผุ้น่าเกรงขามถือทอนฟามาแต่ไกล) แล้วจะรอตอนต่อไปนะคะ ^^ เฮือก .....ใกล้แล้ว เผ่นล่ะ .............

____________________________________________________________

กรี้ดดดดดดดดดดดดดด
ห้องพยายบาลเร้นรัก !!!!!!!!!!!!!!!!!!
555
แหม ดีโน่ นายมันจะพระเอกเกินไปไหม ตอนนี้

โหย ตอนนี้ความเป็นพระเอกของ ดีโน่
เอาไปเลย เต็มร้อย

เออ เพิ่งจะรู้ว่าพี่โน่เราก็มี การแอบหวาน
คุ ๆ ๆ น่ารัก


ท่านฮิ ปากช้านไม่ตรงกับใจ
ชะเอิงเอย เอิงเอย
แหม ปากก็พูดไปนู้น แต่ใจอ่ะว่าไปกันคนละเรื่องเลยเน๊าะ
แหม น่ารัก ๆ ๆ


ป.ล. ห้องพยาบาลเร้นรัก
แหม๊ ๆ ๆ เดี๋ยวไปซื้อทิชชู่ก่อน
มาเช็ดน้ำหมาก 55 5

(me // ณ ร้านป้าหน้าปากซอย ป้าคะ ทิชชู 2 วะฮะฮ่า ๆ ๆ )

ห้องพยาบาลเร้นรักลับ

อ๊าก มาทำให้อยากอ่านตอนหน้าแล้วจากไปทำม๊ายยย ม่ายน๊า T^T

ท่านฮิเขินน่ารักจริง ๆ เลย ปากว่าอย่าง แต่การกระทำไปอีกอย่างนะ ท่านฮิ

ผลั้วะ ตุบ ตั๊บ เสียงทอมฟากระทบหัว

ท่านฮิ " พูดมากน่าเจ้าสัตว์กินนพืช เดี๋ยวก็ขย้ำให้ตายซะหรอก"

mamo " ง่าแล้วเสียงข้างบนนี่ ไม่ได้ซัดเค้าจนตายแล้วเหรอ " T^T

ดีโน่บร้า~~!!!!!!!!!!!
จะน้ำเน่าทำซากไรหา เพราะแบบนี้ กี่ฟิค คุณท่านก็อกหักหมด
ไม่เคยได้แอ้มฮิบาริซะที
จะเสียสละทำบ้าอะไร แม่ยกd18เศร้า
จับกด ปลุกปล้ำ ทำให้เคลิ้มลืมยามะไปเลยเซ่~!!
อายุเยอะซะป่าว เอาทุกอย่างที่มีเข้าสู้เซ่
หรือว่าเป็นเจ้าเห่ยจริงๆ บู่ๆๆๆๆ


บ่นไปงั้น แต่ยังไงดีโน่ก็น่าร๊ากกกกก

ทั่นคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ในที่สุดกระผมก็เสนอหน้ากลับมาร้านเดิมอีกครั้ง (ช่างกล้า)

คราวนี้อ่านจนจบเลยด้วย (แบบตรูไม่สนคนอื่นละ)

แง้ม ๆ มาแบบนี้แสดงว่า 3P ใช่ป่ะคร้าบบบบบบบ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น่ารักเกินไปแล้ว

ทั้งอุเกะซึนเดเระ ทั้งหนุ่มเบสบอลน่าอิจฉา

ยังไงก็ไม่อยากให้ดีโน่ตัดใจนะเออ

8018D จงเจริญ!!

มาแล้วฮะ ~ ยังไม่สร่างง่วงอีกตามเคย (ถ้าเมาพิมพ์อะไรทรามๆไปก็ขออภัยนะครับ - -")

ท่าน saoroon
- ฮือออ ร้องไห้ด้วยคนครับ ขอเสนอว่าก่อนจะกดส่งให้ลากยาวแล้วก๊อบปี้เอาไว้นะครับ *ปาดน้ำตา* (ไอ้นี่ก็แค่เสียดายเม้นตัวเองไม่ใช่เรอะ !!) ดีโน่พระเอกขี้ม้าพยศเสมอครับ = =b แต่เพราะม้าพยศไงเลยโดนซิวไปแบบนี้ ส่วนท่านฮิจะมองมากี่ปีนั้นผมก็มิอาจจะทราบได้เนื่องด้วยเพราะไปถามทีไรโดนทอนฟาสอยกลับมาทุกที (พอดีคางไม่ถึงเหมือนยามะ เจ็บแล้วมันจำครับ TwT)

ท่าน คิวะ
- รักนะแต่ไม่แสดงออก ~ ไม่แสดงออก มี๊ *โดนตบ* ไม่แสดงออกที่ไหนล่ะท่านพี่ เค้าออกจะรักกันปานเอาทอนฟาเสริฟแทนกับข้าวขนาดนั้น

ท่าน reddieG
- ไม่ครับ ดีโน่ยังพระเอกไม่หมดในใจส้ม !! มันจะพระเอกเรื่อยๆ เอาให้แซงรุ่ยๆไปเลย *โดนตบ* อ๋อย ก็ส้มไม่อยากให้ดีโน่มันมืดนี่นา ดีโน่น่ะท่านในสายตาผมคิดว่าถึงยังไงมันก็เจิดจ้าสดใสเสมอ ถึงจะโดนใครทำอะไรโกรธได้ไม่นานหรอก

ท่าน Priest
- น้ำหมากพุ่งเหรอครับ ถ้าน้ำหมากล่ะก็ผมเสนอว่าเอากระโถนดีกว่า = =! *โดนตบอเกน* ส่วนปากไม่ตรงกับใจ หันหน้าไปทางซ้ายนิดๆเอียงให้ได้องศาหน่อยๆก็ตรงแล้วครับ กรุณานึกว่าการเอียงซ้ายแล้วให้หน้าก้มทำมุมเป็นตอนที่มองไปที่สนามเบสบอลนะครับ = =b

ท่าน ~*mamo*~
- โอ๋ๆ ท่านมาโม่ (เรียกแบบนี้ได้ไหมท่าน ?) ผมเสนอที่ที่ปลอดภัยสำหรับเวลาจะชมท่านฮิครับ นั่นคือ ... ที่นั่นคือ .. ข้างหลังยามาโมโตะ (ได้ข่าวว่าไม่ทันจะชมก็โดนสอยร่วงไปทั้งพ่อเสะและคนชม [s]งั้นหลังมุคุโร่ ก็ได้[/s] เอ๊ยย)

ท่าน sabo
- พระเอกไม่สมหวังเสมอไปหรอกครับ (ได้ข่าวว่าลูกดีเป็นพระรอง - -*) แล้ว "จับกด ปลุกปล้ำ ทำให้เคลิ้มลืมยามะไปเลยเซ่~!! " นี่มันอะไรกันท่านนน พูดซะแบบนี้ทำเอาผมอยากจะ D18 จริงๆแล้วนะ T^T

ท่าน psychologist-coo
- คุๆๆๆ กลับไปที่ร้าน ... ระวังนะครับท่าน .. คุๆๆ เอิ้ก .... 3p [s]ดี3คน[/s] ไม่ไหวหรอกครับ ... ไม่ไหวหรอก ... ครับ ....เสียงแผ่วลงเรื่อยๆ แต่ฮิบาริซึน สุโก้ยย !!! (เสียงดังมาเลย XD)

----------------------------------------------

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ หลายคนสงสารลูกโน่ แต่ขอโทษนะโน่ ฟิคนี้มันไม่ใช่คิวนายฟ่ะ เซิอร์วิสไปแค่จูบก็พอแล้ว ไอ้เรื่องจะลากขึ้นเตียง เอาแส้ขึง ผึ่งด้วยรักน่ะนะ กรุณาหาอ่านที่ฟิคนี้ได้เลยครับ So In love ฟิคร่วมท่านคิวะครับ จกความมืดจากคุณม้าได้เต็มที่ ก่อนจะหาแสงสว่างที่ฟิคนี้กันเถิดท่านทั้งหลาย

------------------------------------------------

Until you .. [6] เซอร์วิสลูกดี =,.=


แว้กกกกกก!!! อ๊ากกกกก!!!!


เสียงโวยวายลั่นห้องพญายม ..เฮ้ย พยาบาลดังออกไปถึงข้างนอกให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอนุโมทนาให้เจ้าของเสียงมันไปสู่สุขติซะดีกว่ามาร้องโหยหวน


“โวยวายอะไรนักหนา” นัยน์ตาคู่คมจ้องจดอยู่ที่ที่หนึ่ง


“จ่ะ..เจ็บอ้ะ ฮิบาริเบาๆมือหน่อย” ยิ่งว่าก็เหมือนยิ่งราดน้ำมันบนกองเพลิง ต่อให้เป็นหนุ่มนักกีฬาหรือโคถึกมันก็ต้องร้องจ๊ากเมื่อเจอหัตถ์มารที่ยามาโมโตะการันตีเลยว่ามันน่าจะเป็นการทำลายล้างมากกว่ารักษา กำลังเอาสำลีเช็ดเลือด หรือเรียกให้ถูกคือควักเนื้อเขา


“สำออย” ว่าไปก็กดสำรีที่ชุ่มแอลกอฮอล์เข้าไปที่แผลอีกกำใหญ่


“แว้กกกกกก เจ็บๆๆๆๆ พอแล้วๆๆ ทูนหัวครับกบาลคนนะครับไม่ใช่กะลา” มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันซ้ำหนักกว่าเก่าเสียอีก


“ทูนหัวเหรอ ทูนหัวงั้นแกก็เอาหัวแกไปจุ่มแอลกอฮอล์แล้วกัน” พูดไปเค้นเสียงไปขณะที่มือก็เช็ด ...เรียกว่าขยุ้มจะดีกว่าไหม ม้วนสำลีชุ่มเลือดถูกทิ้งลงถังขยะซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้บ้านี่เอามือเล่นเบสบอลหรือเอาหัวไปไถพื้นปลูกข้าว


“ทารุณชะมัด” คนทะเล้นตีหน้าเศร้าเหลือบสายตาขึ้นมองคนที่เขารักด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนจะยิ้มออกมา


“ยิ้มอะไรของนาย ชอบที่ได้เจ็บใช่มั้ย งั้นเอาอีกซักขวดเป็นยังไง ?” ว่าพลางก็หยิบแอลกอฮอล์ขวดเป้งมาไว้ในมือรอฌาปนกิจ


“พ่ะ ..พอแล้วจ้า ยิ้มไม่ได้หรือไง มันมีความสุขนี่” เขาอมยิ้มมองดูคนหัดเป็นหมอที่ขะมักเขม้นสายตาจดจ่ออยู่ที่แผลเขา “ห่วงฉันล่...โอ๊ย!!!!” ไม่ทันจะจบประโยคมือมารก็กดไปที่แผลเขาซ้ำอีกรอบ


“ฉันแค่ไม่อยากให้มีผีบ้าเบสบอลมันมาสิงโรงเรียนของฉันก็เท่านั้น แล้วจะหันหัวมาดีๆอยู่นิ่งๆเป็นไหม” หัวตั้งๆชักไม่อยู่นิ่ง


“เจ็บนี่ เบามือหน่อยสิ” ยามาโมโตะเหลือบสายตาแบบลูกหมาขึ้นมามอง “ถนอมๆฉันหน่อย ...นะ” ว่าไม่ว่าเปล่า ปลายนิ้วมือของหนุ่มนักกีฬาค่อยๆไล้เข้ามาในแขนเสื้อเชิ้ตสัมผัสกับเนื้อต้นแขนด้านใน


“วืดแล้วจ้า!!” เจ้าคนป่วยมันไม่ป่วยตาม ทีไอ้การหนีแบบนี้ไม่รู้จักเจ็บ คนถูกล่วงเกินหน่อยๆกำทอนฟาในมือแน่นก่อนจะโยนสำลีชุบเลือดนั่นลงถังขยะแล้วชักทอนฟาอีกอันออกมา


“เจ็บแล้วไม่เจียม” เสียงนั้นสั่นจนบอกถึงลางร้ายว่าห้องพยาบาลอาจมีเละ แหลก เลอะ!


“ง่า ฉันหัวแตกนะ ทำแผลต่อเถอะ ...” คนเนียนเริ่มกล่อม แต่ดูท่าว่าคนดุจะไม่ฟัง ยามาโมโตะกลั้นใจกลืนน้ำลายเอื๊อก เฝ้าภาวนาให้ Dr.จามาลรีบๆกลับมาจากการไปสีหญิง ....


“....” ไร้สัญญาณตอบรับ แขนเล็กๆง้างทอนฟาขึ้นเป้าหมายคือไอ้ตัวตั้งที่ยืนใกล้ๆกับโต๊ะของหมอ ข้างๆมีตู้ยานานาชนิด


ฟ้าว!!


เสียงแหวกอากาศดังขึ้น แต่เนื้อเหล็กไม่ได้กระทบแก้มเหมือนเคย ท่อนแขนเรียวถูกล็อกหยุดเอาไว้ด้วยมือของเค้า ก่อนจะออกแรงกระชากนิดหน่อยร่างนั้นก็เซถลามาให้แนบปากประกบชิดใกล้


“ฮื่อ...!!” นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างแต่ยามาโมโตะคงไม่มีวันได้เห็น สองมือถูกพันธนาการเอาไว้ พอออกแรงนิดหน่อยทอนฟาก็ตกลงพื้นไม่ยากเย็น


ลิ้นสากส่งเข้าไปค้นหาที่มาแห่งความหวานที่เค้าชอบทุกครั้งที่ได้ลิ้มรสชาติ แม้จูบทุกครั้งจะเจือไปด้วยความดุ จนเขาใช้ความเร่าร้อนในการปราบ ก็ไม่เคยสักครั้งที่จะไม่หวาน


ภายใต้หน้ากากเย็นชาที่เจ้าตัวเพียรสร้าง .. คงมีแต่เขาที่จะได้ลิ้มรสความน่ารักนั่น ..


ที่นายเย็นชากั้นม่านน้ำแข็งขึ้นขังใจตัวเอง ... ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไม


แต่ว่านะ ... ไม่ว่าจะด้วยเหตุไหน ... การขังตัวเองท่ามกลางน้ำแข็งมันก็หนาวอยู่ดี ..


หนาว ..เด็ดเดี่ยว .. แต่น่ารัก ..


“ฮืม..” ยามาโมโตะครางต่ำ รู้สึกพอใจที่คนร่างเล็กชักยอมเชื่อฟังเขา ก็ในเมื่อปากมันกล่อมไม่ได้ก็ขอใช้ลิ้นนี่ล่ะนะ


แขนเรียวที่หลุดจากพันธนาการยกขึ้นโอบรอบคอ ปลายเท้าเขย่งขึ้นหวังเพียรจะลิ้มรสชาติจูบนี้ให้ลึกซึ้ง ยามาโมโตะเองก็เริ่มจะดึงชายเสื้อร่างบางให้หลุดจากขอบกางเกง ก่อนจะไล้นิ้วมือไปตามเอวถลกเสื้อนักเรียนขึ้นกองเอาไว้ที่แผงอก


เขาไม่คิดจะเอ่ยปากพูดอะไรให้มากความ ยอมละริมฝีปากออกจากเรียวปากคู่สวยแล้วก้มต่ำไปลิ้มรสที่ยอดทับทิมชูชันอย่างกระหาย มือสากจากการเล่นเบสบอลนั่นก็ลูบไล้ไปมาบนหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะต่ำลงไปปลดซิบออกแต่ไม่คิดจะเกี่ยวมันลง


เสียงลมหายใจหนักๆดังแผ่วอยู่ข้างหู ร่างเล็กไม่ร้องครางแม้อารมณ์เบื้องล่างจะเริ่มก่อตัวแข็งขืน นั่นทำให้เขายิ่งอยากแกล้ง


มือใหญ่ค่อยๆคุกคามไปสัมผัสเนื้อด้านในร่มผ้า ขณะที่มือที่ว่างก็ยกขาเรียวขึ้นหวังให้ร่างกายแนบชิดกันมากขึ้น

สติกำลังเตลิด ... ความสุขสมกำลังเข้าแทรก ...


ครืด~


ประตูห้องพยาบาลเปิดออกพร้อมกับคนที่ชายหนุ่มนักกีฬาคิดอยากให้มาไวๆเมื่อครู่


“อารายฟะ ห้องพยาบาลนะเฟ้ยไม่ใช่ห้องพลอดรัก” ปากคนขี้เมาดังชุ่ยๆ ก่อนจะสร่างเมาทันทีที่เห็นว่าคนพลอดรักมันเป็นใคร “เฮ้ย!!!”


ไอ้นั่นมันยามาโมโตะ ทาเคชิ ส่วนไอ้ตาดุนี่มันก็ฮิบาริ เคียวยะ


“พวกแกได้เสียไปแล้วเรอะ” สายตาหม้อ ...หมอๆมองไปยังฮิบาริ ..เสื้อนักเรียนหลุดขึ้นมากองที่อก สองแขนสวยๆนั่นก็คล้องไปที่คอคนตัวสูงกว่า ขณะที่ขาข้างหนึ่งก็ถูกยามาโตะยกขึ้นให้ร่างกายแนบเสียดสีกัน ส่วนมือนั้นไม่ต้องพูดถึงมันคาอยู่อย่างที่ยามาโมโตะไม่คิดจะดึงกลับไป !!


“ง่า ..ยังครับยัง แต่ถ้าด็อ...แอ๊ฟ!!!” ศอกคมๆถอกเข้าที่ห้อง ร่างเล็กพยายามจะซ่อนหน้าที่แดงวูบวาบนั่นให้มิดขณะที่ตัวเองก็ดึงชายเสื้อลงมา คว้าเอาทอนฟาที่ตกลงบนพื้นก่อนจะเดินออกจากห้องพยาบาลไป


“ฮ..ฮิบาริ!! เดี๋ยวสิร...” ร่างสูงพยายามจะวิ่งตามออกไปแต่กลับถูกมือของจามาลกั้นเอาไว้ นัยน์ตาสองคู่สบกัน อีกคนเฝ้าจะถามขณะที่อีกคู่ส่อแววรู้ทัน


“สำลียังไม่ทันได้แปะหัว แกคิดจะหาแผลใหม่เรอะไง” ยามาโมโตะเอามือคลำๆแผลที่หัว ก่อนจะลืมตัวร้องจ๊ากออกมา พอเอามือมาดูก็พบว่าเลือดนั้นป้ายเต็ม 4 นิ้วที่สัมผัสแผล


“งั้นก็ทำแผลให้ผมหน่อยสิฮะ” เจ้าตัวยิ้มแต่คนเป็นหมอกลับเอามือแคะขี้หูมาเป่าน่าหมั่นไส้


“ตัวผู้น่ะเอาน้ำลายป้ายๆก็พอแล้ว”

ประตูห้องบานหรูถูกแง้มเปิดเข้ามาโดยร่างคนหงุดหงิด ก่อนจะยิ่งทวีความหงุดหงิดมากกว่าเดิมเมื่อไอ้คนหัวทองๆมันยังนอนระเกะระกะอยู่บนโซฟา


..ทั้งๆที่ตัวมันก็ใหญ่อยู่แล้ว ยังจะมีน่ามานอนโซฟาสำหรับนั่ง 2 คนอีก .


“กลับมาแล้วเหรอ” ดีโน่ยิ้ม ตวัดตัวลุกขึ้นมานั่ง “เป็นยังไงไปตามหัวใจเรียกร้องแล้วค่อยสบายใจขึ้นไหม”


ร่างเล็กไม่ตอบ ดีโน่เลยพาตัวเองไปนั่งบนโต๊ะไม้โอ๊คสีน้ำตาลเข้ม จดๆจ้องๆพิศดูความผิดปกติ


“เป็นอะไรหรือเปล่าเคียวยะ ทำไมหน้าแดงๆ” ใบหน้าสวยโน้มเข้ามาใกล้ หน้าผากชนหน้าผาก แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของฮิบารินั้นช้าเกินกว่าจะทันได้ปัดมันทิ้ง “ไม่มีไข้นี้ โอ๊ย!!!” ทอนฟามันแผลงฤทธิ์ ฟาดเข้าที่สันกรามไปเต็มๆ ร่างเล็กนั่งนิ่งหน้าแดงแป๊ดไม่แน่ใจว่าเพราะคนหัวตั้งหรือใบหน้าสวยๆที่เข้ามาใกล้เกินเหตุ


“ทำบ้าอะไรของแก อย่ามาทำตัวห่วงหน่อยเลย”


“ฉันห่วงจริงนี่” หนุ่มใหญ่ปาดเลือดที่มุมปากออก ก่อนจะกลับมานั่งบนโต๊ะเหมือนเดิม “ถ้ามีหลายเรื่องที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึก..” ดีโน่เปรยลอบสังเกตอัตราการสนใจของร่างเล็กที่นั่งหันหน้าไปทางสนามเบสบอล พอเห็นว่าศีรษะนั้นผงกหน่อยๆที่ไม่ได้มาจากความง่วงเขาก็พูดต่อ


“มีหลายเส้นยุ่งที่นายทำให้มันตรงไม่ได้ ... ฉันยังอยู่นะ”


“ไปตายซะ” เสียงนั้นดังขึ้นทันทีที่ดีโน่พูดจบ หน้าสวยๆแป้ว โธ่กะจะเท่ห์พูดอะไรคมๆเผื่อเจ้าคนดื้อนี่จะใจอ่อนให้เขาหน่อยก็ดันมาหักมุกชนิดที่ต่อไม่ติด


“อ่ะ แล้วนั่นจะไปไหนอีกอ่ะเคียวยะ” เขาทักเมื่อร่างเล็กกว่าสะบัดกายเดินออกจากเก้าอี้แล้วเตรียมจะเปิดประตูห้อง แต่ก็หันหลังกลับมาพูด


“ตามมาสิ ฉันจะไปทำเส้นยุ่งๆให้มันตรง”


ที่ดาดฟ้าเนี่ยอ่ะนะ!!!!!


ไม่ต้องสงสัยว่ามาทำไม ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาว่าคนอย่างฮิบาริจะดิ่งนภากาศกำจัดเส้นยุ่ง! เพราะถ้ามาถึงดาดฟ้าแล้วสิ่งเดียวที่เขาและเคียวยะเคยมีความหลังมันไม่พ้นซัดกันให้ตายไปข้าง


“สู้อีกแล้วเหรอ” ดีโน่พยายามจะถ่วงเวลารอตาลุงโรมาริโอ้ที่หายแว้บไปกับรีบอร์น “กำลังไม่ใช่การแก้ไขปัญหาหรอกนะเคียวยะ”


“เอาแส้ออกมา”


“คิดถึงจังน้าดาดฟ้าเนี่ย พอกลับอิตาลีไม่รู้อีกนานเท่าไหร่จะได้กลับมาอีก”


“ตายมันตรงนี้เลยแล้วกัน” ทันเวลา โรมาริโอ้มาทันเวลา เขาโผล่มาพร้อมกับรีบอร์นที่นั่งอยู่บนไหล่


สองสิงห์ต่างฟาดลวดลายกันไปมา คนหนึ่งรับ คนหนึ่งสู้ แม้ปลายแส้จะพันธนาการเอาไว้ก็มิอาจหยุดรั้งความดุดันทั้งมวล


บางทีดีโน่เองก็พูดถูก เขามีเรื่องยุ่งๆในหัวเกินไป และหนึ่งในเรื่องยุ่งใหญ่ที่สุดก็คือหัวใจตัวเอง


ฮิบาริไม่อยากจะยอมรับว่าตัวเองมีไอ้ความรู้สึกดีๆให้กับยามาโมโตะ


ไม่อยากจะยอมรับ เพราะต่างกลัวความเจ็บปวดที่ต้องแยกจากกัน


เขาไม่ได้โง่ มีพบต้องมีจาก มีสร้างสัมพันธ์ก็ต้องมีจุดจบ แม้คนจะไม่ได้จบหากแต่ท้ายสุดมันก็คือความตาย


เขาเกลียดการลาจาก ... ถึงได้อยู่โดยไม่ขึ้นกับใคร ที่ว่างบนยอดเขามีแค่เค้าคนเดียวก็พอ


เฝ้าเพียรสร้างกำแพงขึ้นกันเท่าไหร่ ไม่ว่ายังไงก็มีคนคนหนึ่งมาทลายมันคงทุกที


เขาหวังอยู่อย่างอิสระ ซึ่งใครบางคนก็มีให้เขา


เขาต้องการโดดเดี่ยว .. แต่ใครบางคนแยกความโดดเดี่ยวกับอิสระให้ออกจากกัน


ใครบางคนยอมให้เขาอิสระ แต่ไม่ยอมให้เฆาขั้นโดดเดี่ยว ..



ร่างงามพุ่งตรงเข้าใส่คนตัวสูงกว่า ตวัดปลายทอนฟาเพื่อจะเสยคางนั้นให้ร่วงแต่ก็ถูกแส้หนังอย่างดีรั้งเอาไว้


แบบนั้นแหละ ..ระบายมันออกมา


แล้วก็ยอมรับความรู้สึกตัวเองสักที …


ยอมรับให้ได้เหมือนที่ฉันยอมรับมัน


“สับสนอะไรอยู่เหรอเคียวยะ” แค่อ่านแววตาตอนนี้ก็รู้ มันไม่ได้เด็ดเดี่ยวเหมือนครั้งไหนๆ ดีโน่ผ่อนยิ้มหลบหมัดขวาที่ส่งมาประเคนหน้าก่อนจะต่อยสวนกลับไปยังคนที่ส่งมันมา หน้างามหันสะบัดไปอีกทางก่อนจะเชิดกลับมาสู้ฟาดทอนฟาคืน


“ดูท่าจะสับสนจริงๆ ลองบอกมาสิในฐานะอาจารย์ฉันยินดีให้คำปรึกษา” ดีโน่ยิ้มหลบทอนฟาอีกครา ก่อนจะเหวี่ยงแส้ไปเรียกเลือดให้ไหลอาบแขน


“มันไม่ใช่เรื่องของนาย” ฮิบาริหยุดพักหอบ “หน้าที่นายมีแค่สู้กับฉันไปเรื่อยๆ”


“ให้ตายสิ เจ้าเด็กดื้อนี่” ดีโน่หลบหมัดซ้ายอีกรอบ หลังชนฝา ทอนฟาถูกง้างขึ้นเหวี่ยงมันลงด้วยโมเมนตัมสูงสุดแต่ก็ฉะได้เพียงกำแพงอิฐให้เป็นรูโบ๋ ขณะที่เจ้าตัวมุดลอดอ้อมไปข้างหลังร่างเล็ก กอดจะกอดหมับให้ขยับไม่ได้


ไม่มีความน่ากลัวเหมือนเมื่อคืนนั้น .. สัมผัสได้ต่างอย่างสิ้นเชิง มันไม่มีความหมายใดนอกจากความเป็นห่วง


ไม่สั่น ..ไม่หวั่น..ไม่ขยะแขยง ..


แม้จะไม่อบอุ่นเท่ายามาโมโตะ แต่ก็น่ารังเกียจไม่พอที่จะผลักไส


“ทำบ้าอะไรของแก” เสียงถามนั้นเชิดหยิ่งที่ดีโน่ต้องแอบลอบยิ้ม


“บอกฉันได้หรือยังว่าสับสนอะไร”


“ไอ้ของพรรค์นั้นฉันไม่มี” ปากแข็งก็ให้มันรู้ที่รู้เวลาหน่อยคุณลูกศิษย์เจ้าครับ ไอ้แววตาแบบนั้นมองมุมไหนก็เป็นแบบสาวน้อยปากแข็งขาโหดที่กำลังสับสนนั่นแหละ


“ถ้าฉันเดาก็คงไม่พ้นยามาโมโตะ” เขากระชับอ้อมกอดมากขึ้นยามที่เจ้าตัวโดนจี้ใจดำจะสะบัดหนี “นายกำลังคิดสินะว่าที่นายเผชิญอยู่มันไม่ใช่รัก นายกำลังหนี หนีเอาเป็นเอาตายอยู่ในนี้” นิ้วโป้งของคนโอบรัดชี้ไปยังตำแหน่งในหัวใจ “สำหรับเด็กหัดรักอย่างนาย ฉันจะบอกให้ก็ได้ว่าหัวใจคนมันกว้างจนนับไม่ได้ วิ่งหนีไปก็เหนื่อยเปล่า”


“หึ ทำเป็นตาแก่นึกถึงรักแรกไปได้” ดีโน่ขำเอาคางเกยหัวยุ่งๆเผลอผ่อนแรงของอ้อมกอดลงแต่ก็ต้องกระชับให้มากขึ้น เจ้าเด็กดื้อนี่คิดจะหนีออลเดอะเดย์จริงๆ


“นายเองก็ปั๊บปี้เลิฟ” เสียดายแทนดีโน่ที่ไม่ได้เห็นหน้าแดงๆนั่นเพราะเขาตัวสูงเกินที่จะเอาหน้ามาวางไว้ใกล้หูแล้ววัดระดับความร้อน
“ถ้าให้ฉันเดาอีกรอบ นายคงกำลังหงุดหงิดตัวเองที่ปล่อยให้ยามาโมโตะเข้าใกล้ หงุดหงิดที่หนีไอ้สิ่งที่เรียกว่ารักไม่พ้น หงุดหงิดสารพัดสารเพที่นายจะหงุดหงิด รวมทั้งฉัน..” ดีโน่ยอมปล่อยอ้อมกอดแล้วรีบหลบอาญาทอนฟาให้ไวที่สุด


“ถ้ายังไงลองห่างกันสักพักสิ” ดีโน่หลบวืด


“เผื่อบางทีจะได้เลิกกลัวใจตัวเองสักที”


........ TBC ... สำหรับวันนี้สวัสดีครับ ...

ม้าพยศ ม้าพยศ ม้าพาโย้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
แต่งเองกรี๊ดเอง ดีโน่นายมันพระเอกเหลือหลายเลยฟ่ะพับผ่า ลูกแม่ ถ้าหนูฮิเขาไม่สนแม่ยังอยู่นะลูก TwT *โดนแฟนคลับ D กระโดดถีบยอดหน้า*
สุดท้ายห้องพยาบาลเร้นรัก มันไม่รักซะแล้ว กะจะให้เร้นรักแล้วทำไมถึงไม่เร้นหว่า = =a (โดนคนอ่านกระทืบ)

วันนี้จรลีแล้วจ้า อีกสองวันเจอกันนะเจ้าครับ ~

อ๊า มาต่อแล้ว

เรียกว่าโมก็ได้จ๊า เพราะเราชื่อโม อิอิ

จามาลไม่น่ามาขัดจังหวะเลยอ่ะ

สาวน้อยปากแข็งขาโหดแอบชอบอันนี้อ่ะ อย่างฮา

ม่ายน๊า ดีโน่ อย่ามาชวนให้ท่านฮิ แยกห่างจากยามะจิ ถึงจะทำไปเพื่อพิสูจใจตัวเองก็เถอะ

ชอบตอนท่านฮิทำแผลให้ยามะด้วยโหด+น่ารักได้ใจจริง ๆ

เฟี้ยว เสียงทอมฟาบินผ่านหน้า

ท่านฮิ " แล้วแกจะยุ่งอะไรด้วยเจ้าสัตว์กินพืช ถ้าขืนยังพูดมากเดี๋ยวขย้ำให้ตายซะนิ"

mamo วิ่งไปแอบข้างหลังยามะ

ท่านฮิ "กล้าดียังไงถึงวิ่งไปแอบข้างหลัง ถ้างั้นก็ตายคู่ซะเถอะ"

แอบข้างหลังยามะแล้วก็ไม่รอดอ่ะ สงสัยต้องไปพึ่งมุคุโร่แล้วมั้ง

กรี้ด มาต่อเร็วๆนะคะ
ชอบจังเลยคู่นี้โฮกกก

ปรกติทามะเป็นคนที่ชื้นชอบลุงๆพอสมควร ยิ่งลุงมาดจามาลยิ่งโฮก

เพราะงั้นในเรื่องรีบอร์น จามาลก็เป็นตัวละครที่ทามะโฮกพอสมควรแต่พอมาวันนี้....

ใสหัวไปชั้นเกลียดแก!!!!~

เข้ามาขัดทำซากอะร้ายยยยยไปหลี่หญิงไป๊!!!(ไล่กันดื่อๆ)

ต่อไวๆนะคร้าบ TT TT