Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 307 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 21  Next
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 21 Mar 2008, 18:32 
User avatar
Joined: 06 Feb 2008, 22:47
Posts: 1331
Location: ที่ที่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ "สมาคมแม่ยก D18" ครับ
เห็น 8018D อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

คำอธิษฐานเป็นผล ซึ้งใจคร้าบ T^T

คุณฮิเคะนั่นแลถูกต้องที่สุดคร้าบ

ยิ่งอ่านยิ่งคลั่ง 8018 อ่ะคร้าบ

ผมอ่านในร้านเน็ต (ช่างกล้า)

พอเข้าฉากเรทพี่ทั่นคนหนึ่งก็แง้มดู

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เกือบซ่อนหน้าต่างไม่ทัน

อยากกลับไปอ่านที่บ้านจังเล้ย

จะได้โฮกได้ตามใจด้วยอ่ะครับ

ขออภัยทั่นผู้เขียนนะครับ ที่ยังอ่านไม่จบ

_________________
Image
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Mar 2008, 14:04 
User avatar
Joined: 19 Oct 2007, 20:46
Posts: 762
Location: สวรรค์ชั้น 80 นรกขุมที่ 18
มาต่อแล้วฮร้า ~~ *ล่องลอยอย่างงัวเงีย ยังคงง่วงอยู่ ยังคิดถึงที่นอนอยู่ -w-*

ท่าน ~*mamo*~
- ส้มไม่มีส่วนรู้ส่วนเห็นจริงๆ จริงๆนะ *โบกมือไปมา* มองตาส้มสิฮะ มันออกจะใสกิ้งวิ้งวับขนาดนี้

ท่าน Ayafee
- ฮ่าๆๆ สำนึกความเป็นเมะ = =b ทางส้มมีบริการทิชชู่ฟรีนะฮะมาหยอบไปใช้ได้เรื่อยๆ

ท่าน Anubis
- ยังไงฮิบะก็ถูกที่สุดครับ ? (สมการไหนล่ะฟะเนี่ย)

ท่าน reddieG
- หุๆ น้ำขึ้นให้รีบตัก แต่ตักไปตักมาจะเหลือแต่ทอนฟาพิฆาตน่ะสิครับ

ท่าน Priest
- เรียกไปเตอะครับ ไม่เป็นจั่งได๋ดอกท่าน รักสามเศศร้า เรา3P ที่ส้มจะสนอง .. ว้..าฮ่ะๆๆๆ

ท่าน tamago
- อาการแบบนี้ถ้ากับผู้หญิงจะเรียกอายม้วนต้วน แต่พอดีกว่าเป็นฮิบะเลยจะเป็นอายม้วนทอนฟาครับ = =b

ท่าน คิวะ
- มรดกแบบนั้นส้มรับบ่ด้ายย !! *วิ่งหนี* ส้มว่าท่านพี่คงต้องเตรียมใจ เพราะโน่ในนี้มัน[s]กะล่อน ปลิ้นปล้อนและร้าย[/s] น่ะ ..น่ารัก *ลอยไปลอยมา*

ท่าน saoroon
- หึๆๆ เห็นท่านเม้นแล้วนึกถึงผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ แต่อีแบบนี้ผมว่า เคะข้าใครอย่าแหยมมากกว่า = =b อารมณ์ว่าเดี๋ยวพ่อก็เอาตะบองทุบหัวแบะ

ท่าน psychologist-coo
- อ่านไม่จบก็ไม่เป็นไรฮับ กลับมาอ่าอนใหม่ได้ ว่าแต่ท่านไปลุยถึงร้านเน็ตเลยรึ O[]o *ตบบ่า* เสียงคงจะตูมตามน่าดูสินะครับ 8018D สมการนี้ที่คุณถามหา = =b

[hr]

Until you .. [5] ม้าพยศขอฉาย ! (ฮร๊ายย ยิ่งแต่งยิ่งรักโน่ โน่จ๋าเลิกตามฮิบะแล้วมาอยู่กับส้มมามะ)








[align=center]มีคำถามที่ไม่ว่ายังไงเขาก็หาคำตอบไม่ได้ ...


มีคนเคยบอกเขาไว้ ว่าการรักใครสักคนย่อมหวังให้เขามีความสุข


...เขาอยากให้เคียวยะมีความสุข ... แต่เขาเองก็ไม่อยากทุกข์ที่เคียวยะไม่ได้เป็นของเขา ...


พระเจ้านี่เขาจะเห็นแก่ตัวเกินไปไหม


ตกลงเขารักเคียวยะหรือแค่อยากครอบครองเพราะถูกใจในความพยศ


แล้วความสุขที่เกิดขึ้น กับความสุขที่ถูกยัดเยียดมันจะเหมือนกันหรือเปล่า ...[/align]


บอสหนุ่มของคาบัคโรเน่ ถอนหายใจเป็นรอบที่สิบ ลมเย็นๆจากยอดตึกสูง 40 ชั้นไม่ได้ทำให้หัวสมองแล่น

ดีโน่เอาคางเกยระเบียงแล้วมองท้องฟ้า สายตานั้นมันสับสนปนเปกันไปหมด

“นี่โรมาริโอ้” ชายหนุ่มเปรยขึ้นอ่อนๆกับลุงหนวดที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟา โรมาริโอ้ไม่ตอบแต่ดีโน่คงไม่สนใจ เขาแค่อยากจะหาที่ระบายไอ้ความรู้สึกที่ไม่แจ่มชัดนี่ทิ้ง

“การรักใครสักคนมันหมายถึงอยากให้เขามีความสุขใช่ไหม”

“เค้าว่ากันอย่างนั้นนะบอส บอสไปหลงรักใครเข้าล่ะ”

“อือ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ” ชายหนุ่มตอบไม่ตรงคำถาม

“ทำเป็นเด็กหัดรักไปได้บอส แก่ปูนนี้ยังจะมานั่งหงอยเหงาเป็นป๊อบปี้เลิฟไปได้” หน้าบอสหนุ่มแดงขึ้น “บอสต้องถามตัวเองก่อนว่าระหว่างตัวบอสกับคนที่บอสรักสิ่งไหนมาก่อนกัน”

[align=center]มาก่อน ... [/align]

“ฉันไม่รู้” เขาสับสน ..สับสนเกินกว่าจะมานั่งคิด

“แย่หน่อยนะบอสที่คนที่บอสรักเป็นฮิบาริ เคียวยะที่ไม่ชอบแสดงความรู้สึก” โรมาริโอ้กล่าวอย่างรู้ใจ เขาเดินมาตบบ่าเด็กหนุ่ม ถึงจะอยู่ฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่ยังไงโรมาริโอ้ก็ยังคงเห็นเขาเป็นคุณหนูของบ้านอยู่ดี ดีโน่เด็กเสมอในสายตาโรมาริโอ้ แต่เป็นหัวหน้าแก๊งที่ดีที่สุดในสายตาลูกน้อง “คิดให้ดีล่ะ ว่าสิ่งไหนมาก่อน ผมไปนอนล่ะ ง่วง”

“แย่ชะมัด ไม่ชอบแสดงความรู้สึกที่ไหน ไอ้ที่แสดงออกเมื่อตอนเย็นนั่นมันรังเกียจเราทนโท่”

ให้ตายเถอะว้า ถึงจะรักเคียวยะแค่ไหนแต่ยามาโมโตะก็เพื่อนรักของสึนะ อยากจะกำจัดแต่ก็ทำใจไม่ลง ไก่อ่อนแบบนี้ก็สมควรที่จะซิ่วอยู่หรอก

----------------------------------

อรุณกาลมาเยือนอีกครั้ง ทั้งๆที่เป็นวันจันทร์ควรจะสดใส แต่มันไม่ใช่สำหรับยามาโมโตะ ..และบางทีอาจรวมถึงฮิบาริและดีโน่

“ไงสึนะ!” หนุ่มเบสบอลทักอย่างอารมณ์ดี แต่แก้มด้านขวาแปะพาสเตอร์เอาไว้แผ่นใหญ่

“หน้าไปโดนใครต่อยมาล่ะแก สมควร” ไม่วายแขวะโกคุเดระหลิ่วสายตาด้วยความสะใจ

“โดนทอนฟาฟาดเข้าเต็มเหนี่ยวต่างหาก” หนุ่มหัวตั้งเบ้ปากก่อนสามสหายจะพากันออกเดินไปพร้อมกัน

“ทอนฟา ?” หนุ่มลูกครึ่งถึงกับหลุดคำถามออกมาสึนะเองก็กระอักกระอวนที่ตัวเองดันไปรู้ถึงเรื่องที่ไม่ควรจะรู้

“ช่างมันเถอะ ผ่านไปแล้วฉันเองก็ขี้เกียจมานั่งเล่า” ร่างสูงยักไหล่ไม่แยแส โบกมือไปมาหัวเราะแหะๆกลบเกลื่อนไป

“ว่าแต่เค้ามายืนอออะไรกันที่หน้าโรงเรียนน่ะ” สึนะเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนก็พบเด็กนามิยืนกันเต็มพรืด สามหน่อพยายามแทรกตัวเข้าไปแต่ก็ต้องถอยวืดออกมาเมื่อซากเกือบจะเป็นศพลอยละลิ่วมาตกทางเขา

“อึ๋ย! รายการเชือดสดรอบเช้าเรอะ!!!” คนผมสีน้ำตาลขยาดขึ้นทันควัน

“เอาล่ะ รายต่อไป” เสียงดุเหมือนเคย ... เสียงแบบนี้สำหรับเขายังไงก็ไม่มีวันลืม “พวกแกสุมหัวกันทำไม ?” ร่างเพรียวหันมาทางญี่ปุ่นมุงทำเอาวงนั้นแตกฮือไปคนละทิศ ฮิบาริหันไปสงสัญญาณกับคุซาคาเบะเพื่อทำการต้อนพวกผิดระเบียบไปอีกทาง

ก็แค่อยากซัดคนไม่ใช่เรอะ!!! สึนะร้องร่ำ เหลือบสายตาไปทางยามาโมโตะโดยไม่รู้ตัวแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่เคยอยู่ข้างๆบัดนี้พุ่งพรวดเข้าไปยืนตรงหน้าคุณท่านซะแล้ว

“ถ้าอยากซัดคนขนาดนั้นฉันจะเป็นคู่มือให้” ชายหนุ่มพูดเสียงเย็น แต่คนตัวเล็กกว่ากลับไม่สนใจ หันกายไปทางพวกผิดระเบียบที่ถูกต้อนแล้วย่างสามขุมเข้าไปหา

“ฮิบาริ!” เขาคว้าเอาข้อมือร่างเล็กเอาไว้ ซึ่งมาพร้อมกับเสียงร่ำร้องของญี่ปุ่นมุง ... ถึงแกจะใจกล้าหน้าเนียนมาจากไหน แต่นั่นมันฮิบารินาเหวย กล้าเกินไปแล้วยามาโมโตะ!!

“ปล่อย” เขาพูดเสียงเรียบสะบัดข้อมือทิ้งเดินหลีกไปอีกทาง และนั่นเป็นฉ็อตสุดท้ายที่ใครเห็นก็ต้องทึ่ง คุณท่านฮิบาริยอมละไปเอง ยามาโมโตะก็ถูกยกเป็นฮีโร่ เหลือเชื่อ!!!

ยามาโมโตะ นายทำดีมาก !! >[]<b!


[align=center]ถัดจากไอ้เส้นประสาทใกล้เสียตัวที่หนึ่ง ก็เจ้าหัวทองหน้ากวนบาทานี่เรอะ ..[/align]

นั่นคือสิ่งแรกที่ฮิบาริคิด ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาแล้วพบหัวหน้าแก๊งค์คาบัคโรเน่นั่งสบายใจอยู่บนโซฟา หน้าสวยไม่มองเขากลับเดินดุ่มๆไปนั่งที่โต๊ะหยิบอะไรสักอย่างที่พอจะคว้าได้แถวนั้นมาแสร้งนั่งดูเครียดหนักหนา

“ฉันรู้นะว่านายโกรธ” ชายหนุ่มเปิดประเด็นนั่งมองหน้าฮิบาริตาแป๋ว

“รู้ตัวด้วยเหรอ” มือเรียวพลิกหน้ากระดานไปอีกแผ่น อีกมือก็ท้าวคางทำหน้าเซ็งเบื่อหนักหนา

“ก็เล่นไม่มองหน้ากันแบบนี้เป็นใครก็รู้ว่าโกรธน่ะนะ” นัยน์ตาคู่คมตวัดขึ้นมามองหน้าเขา ...ได้เรื่องเหมือนเกิดภาพหลอนขึ้น ตำแหน่งที่ดีโน่นั่งอยู่ ..มันถูกแทนที่ด้วยใครสักคนที่ชอบมานั่งตรงนี้ประจำ บางทีก็เหยียดตัวนอนหลับไปดื้อๆ ..บางทีก็แอบโดดร่มมานอนตากแอร์แล้วก็โดนเขาไล่ตะเพิดกลับไปทุกที แต่พอกะพริบตาซ้ำๆสองสามรอบภาพจากจินตนาการนั้นก็หายไป

[align=center]เป็นเอามาก ...[/align]

“โธ่ เคียวยะอย่าเงียบดิ๊ พูดอะไรหน่อยเถอะจะด่าก็ได้ จะยำก็เอาเลยขอให้นายหายโกรธป็นพอ”

“งั้นไ..”

“ยกเว้นไสหัวไป” บอสคาบัคโรเน่ขัดขึ้นมาก่อนนัยน์ตาคู่ติดจะหวานดื้อดึงพอกันอีกคนก็ดื้อเงียบอีกคนก็รั้นหัวชนฝา

“บอกมาซิ ว่านอกจากจะไสหัวไปให้พ้นหน้าแล้วนายทำอะไรได้อีก” ดีโน่แป้วทันที ลูกน้องก็ไม่อยู่พร้อมใจกันหายหัวไปมุดอยู่ที่ชายทะเล ทั้งๆที่มันก็เป็นช่วงที่ฝนจะตกประจำ

“ง่า...” อย่างน้อยเคียวยะก็ดู(น่าจะ)โกรธน้อยลงกว่าเมื่อหลายวันก่อนล่ะนะ “อะไรก็ได้ .......ที่มันไม่ใช่ไ...”

(มีต่อฮะ)


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Mar 2008, 14:10 
User avatar
Joined: 19 Oct 2007, 20:46
Posts: 762
Location: สวรรค์ชั้น 80 นรกขุมที่ 18
[align=center]เฮ้ย!!! เรียกรถโรงบาลเร็ว!!![/align]


เสียงตะโกนโหวกเหวกจากข้างล่างดังมาถึงชั้น 3 ฮิบาริปรายสายตาคมไปมองก็พบเพียงชมรมเบสบอลมายืนมุงกันพยายามจะกวาดตาหามองร่างสูงที่คุ้นเคยก็ไม่มี

[align=center]ยามาโมโตะ!!! เฮ้ยอย่าลุกดิ หัวนาย![/align]

ได้ผลเมื่อสายตานั่นหันไปอีกรอบเจ้าตัวปราดไปชิดหน้าต่างทันที ทำเอาหนุ่มใหญ่อีกคนในห้องถึงกับเจ็บแปล๊บขึ้นมาในอก

หมดแล้วสินะที่ว่างในใจนาย ... ทำหน้าแบบนั้นฉันคง ..

แล้วร่างเล็กก็พลิกตัวกลับมาบ่นพึมพำทำใจแข็งแต่เขาก็ได้ยินเต็มสองรูหู “ถ้าเซ่อนักก็ให้เลือดหัวมันอออกจนตายไปเลย”

“ถ้าเป็นห่วงขนาดนั้นจะไปหาก็ได้นะ” ดีโน่ขยับรอยยิ้ม วางตัวตามสบาย “ทำตามหัวใจตัวเองเถอะเคียวยะ” ..ใช่เพราะฉันก็จะทำตามหัวใจตัวเองเหมือนกัน

ลูกศิษย์เขาหน้าแดงระเรื่อขึ้นมานิดหน่อยถึงจะเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีทางรอดพ้น ดีโน่ผ่อนยิ้มอีกรอบคราวนี้มันหนักหน่วงแต่หัวใจกลับปลอดโปร่ง เหมือนเขาจะเจอจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายของกระดานแผ่นนี้ จิ๊กซอว์ที่ไม่ว่าใส่ลงไปจะออกขาวหรือดำเขาก็ไม่คิดจะเสียใจกับสิ่งที่เขากำลังจะทำ

“ไร้สาระ” ถึงจะบ่นแต่ขาเรียวๆกลับจ้วงไปที่ประตูแม้จะซ่อนเอาไว้แต่ความร้อนรนก็ยังแสดงออก “บอกไว้ก่อนนะว่าฉันก็แค่ไม่ชอบให้โรงเรียนมีผีบ้าเบสบอล”


“ฮ่าๆๆๆๆๆ” ชายหนุ่มขำลั่นห้องทันทีที่ประตูปิดสนิท ปากก็ว่าไปนั่นแต่เท้ากลับจ้วงกึ่งวิ่งไปซะแล้ว ร่างสูงของบอสคาบัคโรเน่ลุกจากโซฟาก่อนจะก้าวไปชิดหน้าต่างบานที่ฮิบาริใช้มอง

เออหนอ...คุณท่านก็เข้าใจเลือก ถ้ามองจากตรงนี้จะเห็นลานซ้อมเบสบอลอย่างทั่วถึง และยิ่งทั่วถึงที่สุดเมื่อตำแหน่งมันโฟกัสไปที่แบตเตอร์ซะด้วย

เวลาไม่ถึงเสี้ยวนาทีร่างเล็กของคนปากแข็งก็โผล่ขึ้น ทั้งที่เกลียดการสุมหัวยิ่งกว่าสิ่งใด .. เหล่าญี่ปุ่นมุงค่อยๆแหวกทางไปทีละคนจนมายืนหยุดอยู่หน้าคนหัวแตก

“ฮะ ..ฮะ .. ไง ฮิบาริ” ยังคงยิ้มหน้าระรื่นทั้งๆที่เลือดบนหัวมันก็ชักจะไหลออกมามากขึ้นทุกที นัยน์ตาคู่เชิดมองเขาอย่างเดาความรู้สึกไม่ถูก

นัยน์ตาติดจะหวานมองอยู่ทุกอิริยาบถ ตั้งแต่ร่างเล็กเดินเข้าไป ยืนหยุดนิ่ง ก่อนจะพูดอะไรสักอย่างแล้วร่างสูงก็เดินตามไป เดาได้ไม่ยากว่าต้องเป็นห้องพยาบาล

“ทีนี้รู้หรือยังว่าสิ่งไหนมาก่อน ?” เสียงคุ้นหูอดีตอาจารย์พิเศษเขาโผล่มาพร้อมตาลุงโรมาริโอ้ ดีโน่ตีหน้ายุ่ง

“เหมือนจะรู้แล้วล่ะนะ “ นิ้วเรียวยกขึ้นเกาแก้มหน้าแดงเรื่อๆ “เพิ่งมาตรัสรู้เอาเมื่อกี๊ว่าความรักที่แท้จริงมันอยู่ที่ไหน”

“เน่าซะไม่มี” รีบอร์นแขวะทำเอาดีโน่ทำหน้าแหยหน้าแดงมากขึ้นอีก “แล้วจะทำยังไง จะเผ่นกลับอิตาลีเลยหรือไง”

“บ่ะ .บ้าสิ ถ่อสังขารมานี่อย่างน้อยก็อยากให้หายคิดถึงล่ะนะ ถึงเจ้านั่นจะไม่เห็นหัวฉันแล้วก็เถอะ” ถ้อยหลังแผ่วเบาราวกับพูดกับตัวเองเสียมากกว่า

“เน่าแล้วเน่าอีก แกจะเน่าให้มันเละเฟะไปเลยใช่มั้ย”

“ย่ะ ...ยุ่งน่า มาเฟียน่ะมันต้องมีช่วงเวลาหลังโรแมนติดบ้างเซ่”


--- TBC ... ตรู๊ด ..ตรู๊ด .. สำหรับวันนี้ ขอบคุณครับ *โกยย* ---
ตอนหน้า ห้องพยาบาลเร้น[s]รัก[/s]ลับ กำลังจะมา!!
ดีโน่ขอแจม ก็เค้าอยากเป็นพระรองที่มีบทจั๋งหนับบ้างนี่!
[s]ให้เวลาไปซื้อทิชชู่ 2 วันครับ![/s]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Mar 2008, 14:51 
Joined: 19 Dec 2007, 09:11
Posts: 800
TToTT เมนต์หายอีกแล่ว หายหมดเลย TT-TT

เอาเป็นว่า ตอนนี้ น่าสงสารดีโน่ป็นที่สุดเลยค่ะ ทั้งที่จะทำตามใจปรารถนาของตนเองก็ได้ แต่กลับปล่อยให้เป็นของคนอื่นไป

ไม่เป็นไรนะคะคุณดีโน่ เดี๋ยวยกโกคุให้เลยค่ะ ใช่มั๊ยคะ ท่านส้ม

บรึ้มมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!

โกคุ : อย่ามายุ่งกับช้านนนนนนนน ชั้นคู่กับรุ่นที่สิบต่างหากเล่า !!!!!!!!!!
สึนะ : ....................................................................

ปล. ท่านฮิบารินี่ ขี้เขิน(?) อย่างแรงจริงๆ ^^ ปากก็ว่าไม่สน แต่ตามองไปที่ประตู แถมใจยังลอยไปหายามะซะอย่างนั้น ....แล้วอีกอย่างนา แอบมองยามะมานานเท่าไหน่แล้วเอ่ย ^^ ก็ทำเลห้องดีขนาดนั้นนี่ เห็นสนามเบสบอลด้วย hu hu hu (ตาเหลือก เห็นบุคคลผุ้น่าเกรงขามถือทอนฟามาแต่ไกล) แล้วจะรอตอนต่อไปนะคะ ^^ เฮือก .....ใกล้แล้ว เผ่นล่ะ .............

____________________________________________________________


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Mar 2008, 15:25 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 07:34
Posts: 2155
Location: ทุกแห่งหนในความฝันนี้
[align=center]หนูฮิ....TTxTTb นะ....น่ารัก

อั้ง :oops: :oops: :oops: :oops: :oops:

แอบปากอย่างใจอย่างนะหนู

น่ากลัวว่าหนูจะเป็นรักนะแต่ไม่แสดงออก

บรึ้มมมมมม

โดนระเบิดท่อนฟาดับคาที่

อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ยังงั้นชั้นก็ชอบเรื่องนี้แม้โดนไซโคอยู่อีกเรื่องก็ตาม ฮา

ตามต่อไปเจ้ามะฮะ
[/align]

_________________
ImageImageImageImageImage


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Mar 2008, 19:47 
User avatar
Joined: 06 Oct 2007, 23:57
Posts: 519
กรี้ดดดดดดดดดดดดดด
ห้องพยายบาลเร้นรัก !!!!!!!!!!!!!!!!!!
555
แหม ดีโน่ นายมันจะพระเอกเกินไปไหม ตอนนี้

_________________
Image
we love what we can't have and we can't have what we love


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Mar 2008, 20:43 
User avatar
Joined: 18 Mar 2008, 01:27
Posts: 23
โหย ตอนนี้ความเป็นพระเอกของ ดีโน่
เอาไปเลย เต็มร้อย

เออ เพิ่งจะรู้ว่าพี่โน่เราก็มี การแอบหวาน
คุ ๆ ๆ น่ารัก


ท่านฮิ ปากช้านไม่ตรงกับใจ
ชะเอิงเอย เอิงเอย
แหม ปากก็พูดไปนู้น แต่ใจอ่ะว่าไปกันคนละเรื่องเลยเน๊าะ
แหม น่ารัก ๆ ๆ


ป.ล. ห้องพยาบาลเร้นรัก
แหม๊ ๆ ๆ เดี๋ยวไปซื้อทิชชู่ก่อน
มาเช็ดน้ำหมาก 55 5

(me // ณ ร้านป้าหน้าปากซอย ป้าคะ ทิชชู 2 วะฮะฮ่า ๆ ๆ )

_________________
ImageImage
MUKUROxTSUNA,YAMAMOTOxHIBARI
อ๊าย ๆ ๆ ๆ จิตใจชั้นถูก ความวาย เข้าปกคลุม >3 <


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Mar 2008, 20:45 
Joined: 11 Oct 2007, 13:28
Posts: 196
Location: ที่ ๆ ท่านฮิอยู่
ห้องพยาบาลเร้นรักลับ

อ๊าก มาทำให้อยากอ่านตอนหน้าแล้วจากไปทำม๊ายยย ม่ายน๊า T^T

ท่านฮิเขินน่ารักจริง ๆ เลย ปากว่าอย่าง แต่การกระทำไปอีกอย่างนะ ท่านฮิ

ผลั้วะ ตุบ ตั๊บ เสียงทอมฟากระทบหัว

ท่านฮิ " พูดมากน่าเจ้าสัตว์กินนพืช เดี๋ยวก็ขย้ำให้ตายซะหรอก"

mamo " ง่าแล้วเสียงข้างบนนี่ ไม่ได้ซัดเค้าจนตายแล้วเหรอ " T^T


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 24 Mar 2008, 03:10 
User avatar
Joined: 01 Oct 2007, 20:24
Posts: 105
Location: รัศมีที่มีคุณฮิบาริ 18 เมตร
ดีโน่บร้า~~!!!!!!!!!!!
จะน้ำเน่าทำซากไรหา เพราะแบบนี้ กี่ฟิค คุณท่านก็อกหักหมด
ไม่เคยได้แอ้มฮิบาริซะที
จะเสียสละทำบ้าอะไร แม่ยกd18เศร้า
จับกด ปลุกปล้ำ ทำให้เคลิ้มลืมยามะไปเลยเซ่~!!
อายุเยอะซะป่าว เอาทุกอย่างที่มีเข้าสู้เซ่
หรือว่าเป็นเจ้าเห่ยจริงๆ บู่ๆๆๆๆ


บ่นไปงั้น แต่ยังไงดีโน่ก็น่าร๊ากกกกก

_________________
Image
อยากได้ซักตัว เอาแบบนี้เลย


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 24 Mar 2008, 18:49 
User avatar
Joined: 06 Feb 2008, 22:47
Posts: 1331
Location: ที่ที่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ "สมาคมแม่ยก D18" ครับ
ทั่นคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ในที่สุดกระผมก็เสนอหน้ากลับมาร้านเดิมอีกครั้ง (ช่างกล้า)

คราวนี้อ่านจนจบเลยด้วย (แบบตรูไม่สนคนอื่นละ)

แง้ม ๆ มาแบบนี้แสดงว่า 3P ใช่ป่ะคร้าบบบบบบบ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น่ารักเกินไปแล้ว

ทั้งอุเกะซึนเดเระ ทั้งหนุ่มเบสบอลน่าอิจฉา

ยังไงก็ไม่อยากให้ดีโน่ตัดใจนะเออ

8018D จงเจริญ!!

_________________
Image
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 25 Mar 2008, 14:36 
User avatar
Joined: 19 Oct 2007, 20:46
Posts: 762
Location: สวรรค์ชั้น 80 นรกขุมที่ 18
มาแล้วฮะ ~ ยังไม่สร่างง่วงอีกตามเคย (ถ้าเมาพิมพ์อะไรทรามๆไปก็ขออภัยนะครับ - -")

ท่าน saoroon
- ฮือออ ร้องไห้ด้วยคนครับ ขอเสนอว่าก่อนจะกดส่งให้ลากยาวแล้วก๊อบปี้เอาไว้นะครับ *ปาดน้ำตา* (ไอ้นี่ก็แค่เสียดายเม้นตัวเองไม่ใช่เรอะ !!) ดีโน่พระเอกขี้ม้าพยศเสมอครับ = =b แต่เพราะม้าพยศไงเลยโดนซิวไปแบบนี้ ส่วนท่านฮิจะมองมากี่ปีนั้นผมก็มิอาจจะทราบได้เนื่องด้วยเพราะไปถามทีไรโดนทอนฟาสอยกลับมาทุกที (พอดีคางไม่ถึงเหมือนยามะ เจ็บแล้วมันจำครับ TwT)

ท่าน คิวะ
- รักนะแต่ไม่แสดงออก ~ ไม่แสดงออก มี๊ *โดนตบ* ไม่แสดงออกที่ไหนล่ะท่านพี่ เค้าออกจะรักกันปานเอาทอนฟาเสริฟแทนกับข้าวขนาดนั้น

ท่าน reddieG
- ไม่ครับ ดีโน่ยังพระเอกไม่หมดในใจส้ม !! มันจะพระเอกเรื่อยๆ เอาให้แซงรุ่ยๆไปเลย *โดนตบ* อ๋อย ก็ส้มไม่อยากให้ดีโน่มันมืดนี่นา ดีโน่น่ะท่านในสายตาผมคิดว่าถึงยังไงมันก็เจิดจ้าสดใสเสมอ ถึงจะโดนใครทำอะไรโกรธได้ไม่นานหรอก

ท่าน Priest
- น้ำหมากพุ่งเหรอครับ ถ้าน้ำหมากล่ะก็ผมเสนอว่าเอากระโถนดีกว่า = =! *โดนตบอเกน* ส่วนปากไม่ตรงกับใจ หันหน้าไปทางซ้ายนิดๆเอียงให้ได้องศาหน่อยๆก็ตรงแล้วครับ กรุณานึกว่าการเอียงซ้ายแล้วให้หน้าก้มทำมุมเป็นตอนที่มองไปที่สนามเบสบอลนะครับ = =b

ท่าน ~*mamo*~
- โอ๋ๆ ท่านมาโม่ (เรียกแบบนี้ได้ไหมท่าน ?) ผมเสนอที่ที่ปลอดภัยสำหรับเวลาจะชมท่านฮิครับ นั่นคือ ... ที่นั่นคือ .. ข้างหลังยามาโมโตะ (ได้ข่าวว่าไม่ทันจะชมก็โดนสอยร่วงไปทั้งพ่อเสะและคนชม [s]งั้นหลังมุคุโร่ ก็ได้[/s] เอ๊ยย)

ท่าน sabo
- พระเอกไม่สมหวังเสมอไปหรอกครับ (ได้ข่าวว่าลูกดีเป็นพระรอง - -*) แล้ว "จับกด ปลุกปล้ำ ทำให้เคลิ้มลืมยามะไปเลยเซ่~!! " นี่มันอะไรกันท่านนน พูดซะแบบนี้ทำเอาผมอยากจะ D18 จริงๆแล้วนะ T^T

ท่าน psychologist-coo
- คุๆๆๆ กลับไปที่ร้าน ... ระวังนะครับท่าน .. คุๆๆ เอิ้ก .... 3p [s]ดี3คน[/s] ไม่ไหวหรอกครับ ... ไม่ไหวหรอก ... ครับ ....เสียงแผ่วลงเรื่อยๆ แต่ฮิบาริซึน สุโก้ยย !!! (เสียงดังมาเลย XD)

----------------------------------------------

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ หลายคนสงสารลูกโน่ แต่ขอโทษนะโน่ ฟิคนี้มันไม่ใช่คิวนายฟ่ะ เซิอร์วิสไปแค่จูบก็พอแล้ว ไอ้เรื่องจะลากขึ้นเตียง เอาแส้ขึง ผึ่งด้วยรักน่ะนะ กรุณาหาอ่านที่ฟิคนี้ได้เลยครับ So In love ฟิคร่วมท่านคิวะครับ จกความมืดจากคุณม้าได้เต็มที่ ก่อนจะหาแสงสว่างที่ฟิคนี้กันเถิดท่านทั้งหลาย

------------------------------------------------

Until you .. [6] เซอร์วิสลูกดี =,.=


แว้กกกกกก!!! อ๊ากกกกก!!!!


เสียงโวยวายลั่นห้องพญายม ..เฮ้ย พยาบาลดังออกไปถึงข้างนอกให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอนุโมทนาให้เจ้าของเสียงมันไปสู่สุขติซะดีกว่ามาร้องโหยหวน


“โวยวายอะไรนักหนา” นัยน์ตาคู่คมจ้องจดอยู่ที่ที่หนึ่ง


“จ่ะ..เจ็บอ้ะ ฮิบาริเบาๆมือหน่อย” ยิ่งว่าก็เหมือนยิ่งราดน้ำมันบนกองเพลิง ต่อให้เป็นหนุ่มนักกีฬาหรือโคถึกมันก็ต้องร้องจ๊ากเมื่อเจอหัตถ์มารที่ยามาโมโตะการันตีเลยว่ามันน่าจะเป็นการทำลายล้างมากกว่ารักษา กำลังเอาสำลีเช็ดเลือด หรือเรียกให้ถูกคือควักเนื้อเขา


“สำออย” ว่าไปก็กดสำรีที่ชุ่มแอลกอฮอล์เข้าไปที่แผลอีกกำใหญ่


แว้กกกกกก เจ็บๆๆๆๆ พอแล้วๆๆ ทูนหัวครับกบาลคนนะครับไม่ใช่กะลา” มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันซ้ำหนักกว่าเก่าเสียอีก


“ทูนหัวเหรอ ทูนหัวงั้นแกก็เอาหัวแกไปจุ่มแอลกอฮอล์แล้วกัน” พูดไปเค้นเสียงไปขณะที่มือก็เช็ด ...เรียกว่าขยุ้มจะดีกว่าไหม ม้วนสำลีชุ่มเลือดถูกทิ้งลงถังขยะซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้บ้านี่เอามือเล่นเบสบอลหรือเอาหัวไปไถพื้นปลูกข้าว


“ทารุณชะมัด” คนทะเล้นตีหน้าเศร้าเหลือบสายตาขึ้นมองคนที่เขารักด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนจะยิ้มออกมา


“ยิ้มอะไรของนาย ชอบที่ได้เจ็บใช่มั้ย งั้นเอาอีกซักขวดเป็นยังไง ?” ว่าพลางก็หยิบแอลกอฮอล์ขวดเป้งมาไว้ในมือรอฌาปนกิจ


“พ่ะ ..พอแล้วจ้า ยิ้มไม่ได้หรือไง มันมีความสุขนี่” เขาอมยิ้มมองดูคนหัดเป็นหมอที่ขะมักเขม้นสายตาจดจ่ออยู่ที่แผลเขา “ห่วงฉันล่...โอ๊ย!!!!” ไม่ทันจะจบประโยคมือมารก็กดไปที่แผลเขาซ้ำอีกรอบ


“ฉันแค่ไม่อยากให้มีผีบ้าเบสบอลมันมาสิงโรงเรียนของฉันก็เท่านั้น แล้วจะหันหัวมาดีๆอยู่นิ่งๆเป็นไหม” หัวตั้งๆชักไม่อยู่นิ่ง


“เจ็บนี่ เบามือหน่อยสิ” ยามาโมโตะเหลือบสายตาแบบลูกหมาขึ้นมามอง “ถนอมๆฉันหน่อย ...นะ” ว่าไม่ว่าเปล่า ปลายนิ้วมือของหนุ่มนักกีฬาค่อยๆไล้เข้ามาในแขนเสื้อเชิ้ตสัมผัสกับเนื้อต้นแขนด้านใน


“วืดแล้วจ้า!!” เจ้าคนป่วยมันไม่ป่วยตาม ทีไอ้การหนีแบบนี้ไม่รู้จักเจ็บ คนถูกล่วงเกินหน่อยๆกำทอนฟาในมือแน่นก่อนจะโยนสำลีชุบเลือดนั่นลงถังขยะแล้วชักทอนฟาอีกอันออกมา


“เจ็บแล้วไม่เจียม” เสียงนั้นสั่นจนบอกถึงลางร้ายว่าห้องพยาบาลอาจมีเละ แหลก เลอะ!


“ง่า ฉันหัวแตกนะ ทำแผลต่อเถอะ ...” คนเนียนเริ่มกล่อม แต่ดูท่าว่าคนดุจะไม่ฟัง ยามาโมโตะกลั้นใจกลืนน้ำลายเอื๊อก เฝ้าภาวนาให้ Dr.จามาลรีบๆกลับมาจากการไปสีหญิง ....


“....” ไร้สัญญาณตอบรับ แขนเล็กๆง้างทอนฟาขึ้นเป้าหมายคือไอ้ตัวตั้งที่ยืนใกล้ๆกับโต๊ะของหมอ ข้างๆมีตู้ยานานาชนิด


ฟ้าว!!


เสียงแหวกอากาศดังขึ้น แต่เนื้อเหล็กไม่ได้กระทบแก้มเหมือนเคย ท่อนแขนเรียวถูกล็อกหยุดเอาไว้ด้วยมือของเค้า ก่อนจะออกแรงกระชากนิดหน่อยร่างนั้นก็เซถลามาให้แนบปากประกบชิดใกล้


“ฮื่อ...!!” นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างแต่ยามาโมโตะคงไม่มีวันได้เห็น สองมือถูกพันธนาการเอาไว้ พอออกแรงนิดหน่อยทอนฟาก็ตกลงพื้นไม่ยากเย็น


ลิ้นสากส่งเข้าไปค้นหาที่มาแห่งความหวานที่เค้าชอบทุกครั้งที่ได้ลิ้มรสชาติ แม้จูบทุกครั้งจะเจือไปด้วยความดุ จนเขาใช้ความเร่าร้อนในการปราบ ก็ไม่เคยสักครั้งที่จะไม่หวาน


ภายใต้หน้ากากเย็นชาที่เจ้าตัวเพียรสร้าง .. คงมีแต่เขาที่จะได้ลิ้มรสความน่ารักนั่น ..


ที่นายเย็นชากั้นม่านน้ำแข็งขึ้นขังใจตัวเอง ... ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไม


แต่ว่านะ ... ไม่ว่าจะด้วยเหตุไหน ... การขังตัวเองท่ามกลางน้ำแข็งมันก็หนาวอยู่ดี ..


หนาว ..เด็ดเดี่ยว .. แต่น่ารัก ..


“ฮืม..” ยามาโมโตะครางต่ำ รู้สึกพอใจที่คนร่างเล็กชักยอมเชื่อฟังเขา ก็ในเมื่อปากมันกล่อมไม่ได้ก็ขอใช้ลิ้นนี่ล่ะนะ


แขนเรียวที่หลุดจากพันธนาการยกขึ้นโอบรอบคอ ปลายเท้าเขย่งขึ้นหวังเพียรจะลิ้มรสชาติจูบนี้ให้ลึกซึ้ง ยามาโมโตะเองก็เริ่มจะดึงชายเสื้อร่างบางให้หลุดจากขอบกางเกง ก่อนจะไล้นิ้วมือไปตามเอวถลกเสื้อนักเรียนขึ้นกองเอาไว้ที่แผงอก


เขาไม่คิดจะเอ่ยปากพูดอะไรให้มากความ ยอมละริมฝีปากออกจากเรียวปากคู่สวยแล้วก้มต่ำไปลิ้มรสที่ยอดทับทิมชูชันอย่างกระหาย มือสากจากการเล่นเบสบอลนั่นก็ลูบไล้ไปมาบนหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะต่ำลงไปปลดซิบออกแต่ไม่คิดจะเกี่ยวมันลง


เสียงลมหายใจหนักๆดังแผ่วอยู่ข้างหู ร่างเล็กไม่ร้องครางแม้อารมณ์เบื้องล่างจะเริ่มก่อตัวแข็งขืน นั่นทำให้เขายิ่งอยากแกล้ง


มือใหญ่ค่อยๆคุกคามไปสัมผัสเนื้อด้านในร่มผ้า ขณะที่มือที่ว่างก็ยกขาเรียวขึ้นหวังให้ร่างกายแนบชิดกันมากขึ้น

สติกำลังเตลิด ... ความสุขสมกำลังเข้าแทรก ...


ครืด~


ประตูห้องพยาบาลเปิดออกพร้อมกับคนที่ชายหนุ่มนักกีฬาคิดอยากให้มาไวๆเมื่อครู่


“อารายฟะ ห้องพยาบาลนะเฟ้ยไม่ใช่ห้องพลอดรัก” ปากคนขี้เมาดังชุ่ยๆ ก่อนจะสร่างเมาทันทีที่เห็นว่าคนพลอดรักมันเป็นใคร “เฮ้ย!!!”


ไอ้นั่นมันยามาโมโตะ ทาเคชิ ส่วนไอ้ตาดุนี่มันก็ฮิบาริ เคียวยะ


“พวกแกได้เสียไปแล้วเรอะ” สายตาหม้อ ...หมอๆมองไปยังฮิบาริ ..เสื้อนักเรียนหลุดขึ้นมากองที่อก สองแขนสวยๆนั่นก็คล้องไปที่คอคนตัวสูงกว่า ขณะที่ขาข้างหนึ่งก็ถูกยามาโตะยกขึ้นให้ร่างกายแนบเสียดสีกัน ส่วนมือนั้นไม่ต้องพูดถึงมันคาอยู่อย่างที่ยามาโมโตะไม่คิดจะดึงกลับไป !!


“ง่า ..ยังครับยัง แต่ถ้าด็อ...แอ๊ฟ!!!” ศอกคมๆถอกเข้าที่ห้อง ร่างเล็กพยายามจะซ่อนหน้าที่แดงวูบวาบนั่นให้มิดขณะที่ตัวเองก็ดึงชายเสื้อลงมา คว้าเอาทอนฟาที่ตกลงบนพื้นก่อนจะเดินออกจากห้องพยาบาลไป


“ฮ..ฮิบาริ!! เดี๋ยวสิร...” ร่างสูงพยายามจะวิ่งตามออกไปแต่กลับถูกมือของจามาลกั้นเอาไว้ นัยน์ตาสองคู่สบกัน อีกคนเฝ้าจะถามขณะที่อีกคู่ส่อแววรู้ทัน


“สำลียังไม่ทันได้แปะหัว แกคิดจะหาแผลใหม่เรอะไง” ยามาโมโตะเอามือคลำๆแผลที่หัว ก่อนจะลืมตัวร้องจ๊ากออกมา พอเอามือมาดูก็พบว่าเลือดนั้นป้ายเต็ม 4 นิ้วที่สัมผัสแผล


“งั้นก็ทำแผลให้ผมหน่อยสิฮะ” เจ้าตัวยิ้มแต่คนเป็นหมอกลับเอามือแคะขี้หูมาเป่าน่าหมั่นไส้


“ตัวผู้น่ะเอาน้ำลายป้ายๆก็พอแล้ว”


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 25 Mar 2008, 14:46 
User avatar
Joined: 19 Oct 2007, 20:46
Posts: 762
Location: สวรรค์ชั้น 80 นรกขุมที่ 18
ประตูห้องบานหรูถูกแง้มเปิดเข้ามาโดยร่างคนหงุดหงิด ก่อนจะยิ่งทวีความหงุดหงิดมากกว่าเดิมเมื่อไอ้คนหัวทองๆมันยังนอนระเกะระกะอยู่บนโซฟา


..ทั้งๆที่ตัวมันก็ใหญ่อยู่แล้ว ยังจะมีน่ามานอนโซฟาสำหรับนั่ง 2 คนอีก .


“กลับมาแล้วเหรอ” ดีโน่ยิ้ม ตวัดตัวลุกขึ้นมานั่ง “เป็นยังไงไปตามหัวใจเรียกร้องแล้วค่อยสบายใจขึ้นไหม”


ร่างเล็กไม่ตอบ ดีโน่เลยพาตัวเองไปนั่งบนโต๊ะไม้โอ๊คสีน้ำตาลเข้ม จดๆจ้องๆพิศดูความผิดปกติ


“เป็นอะไรหรือเปล่าเคียวยะ ทำไมหน้าแดงๆ” ใบหน้าสวยโน้มเข้ามาใกล้ หน้าผากชนหน้าผาก แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของฮิบารินั้นช้าเกินกว่าจะทันได้ปัดมันทิ้ง “ไม่มีไข้นี้ โอ๊ย!!!” ทอนฟามันแผลงฤทธิ์ ฟาดเข้าที่สันกรามไปเต็มๆ ร่างเล็กนั่งนิ่งหน้าแดงแป๊ดไม่แน่ใจว่าเพราะคนหัวตั้งหรือใบหน้าสวยๆที่เข้ามาใกล้เกินเหตุ


“ทำบ้าอะไรของแก อย่ามาทำตัวห่วงหน่อยเลย”


“ฉันห่วงจริงนี่” หนุ่มใหญ่ปาดเลือดที่มุมปากออก ก่อนจะกลับมานั่งบนโต๊ะเหมือนเดิม “ถ้ามีหลายเรื่องที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึก..” ดีโน่เปรยลอบสังเกตอัตราการสนใจของร่างเล็กที่นั่งหันหน้าไปทางสนามเบสบอล พอเห็นว่าศีรษะนั้นผงกหน่อยๆที่ไม่ได้มาจากความง่วงเขาก็พูดต่อ


“มีหลายเส้นยุ่งที่นายทำให้มันตรงไม่ได้ ... ฉันยังอยู่นะ”


“ไปตายซะ” เสียงนั้นดังขึ้นทันทีที่ดีโน่พูดจบ หน้าสวยๆแป้ว โธ่กะจะเท่ห์พูดอะไรคมๆเผื่อเจ้าคนดื้อนี่จะใจอ่อนให้เขาหน่อยก็ดันมาหักมุกชนิดที่ต่อไม่ติด


“อ่ะ แล้วนั่นจะไปไหนอีกอ่ะเคียวยะ” เขาทักเมื่อร่างเล็กกว่าสะบัดกายเดินออกจากเก้าอี้แล้วเตรียมจะเปิดประตูห้อง แต่ก็หันหลังกลับมาพูด


“ตามมาสิ ฉันจะไปทำเส้นยุ่งๆให้มันตรง”


ที่ดาดฟ้าเนี่ยอ่ะนะ!!!!!


ไม่ต้องสงสัยว่ามาทำไม ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาว่าคนอย่างฮิบาริจะดิ่งนภากาศกำจัดเส้นยุ่ง! เพราะถ้ามาถึงดาดฟ้าแล้วสิ่งเดียวที่เขาและเคียวยะเคยมีความหลังมันไม่พ้นซัดกันให้ตายไปข้าง


“สู้อีกแล้วเหรอ” ดีโน่พยายามจะถ่วงเวลารอตาลุงโรมาริโอ้ที่หายแว้บไปกับรีบอร์น “กำลังไม่ใช่การแก้ไขปัญหาหรอกนะเคียวยะ”


“เอาแส้ออกมา”


“คิดถึงจังน้าดาดฟ้าเนี่ย พอกลับอิตาลีไม่รู้อีกนานเท่าไหร่จะได้กลับมาอีก”


“ตายมันตรงนี้เลยแล้วกัน” ทันเวลา โรมาริโอ้มาทันเวลา เขาโผล่มาพร้อมกับรีบอร์นที่นั่งอยู่บนไหล่


สองสิงห์ต่างฟาดลวดลายกันไปมา คนหนึ่งรับ คนหนึ่งสู้ แม้ปลายแส้จะพันธนาการเอาไว้ก็มิอาจหยุดรั้งความดุดันทั้งมวล


บางทีดีโน่เองก็พูดถูก เขามีเรื่องยุ่งๆในหัวเกินไป และหนึ่งในเรื่องยุ่งใหญ่ที่สุดก็คือหัวใจตัวเอง


ฮิบาริไม่อยากจะยอมรับว่าตัวเองมีไอ้ความรู้สึกดีๆให้กับยามาโมโตะ


ไม่อยากจะยอมรับ เพราะต่างกลัวความเจ็บปวดที่ต้องแยกจากกัน


เขาไม่ได้โง่ มีพบต้องมีจาก มีสร้างสัมพันธ์ก็ต้องมีจุดจบ แม้คนจะไม่ได้จบหากแต่ท้ายสุดมันก็คือความตาย


เขาเกลียดการลาจาก ... ถึงได้อยู่โดยไม่ขึ้นกับใคร ที่ว่างบนยอดเขามีแค่เค้าคนเดียวก็พอ


เฝ้าเพียรสร้างกำแพงขึ้นกันเท่าไหร่ ไม่ว่ายังไงก็มีคนคนหนึ่งมาทลายมันคงทุกที


เขาหวังอยู่อย่างอิสระ ซึ่งใครบางคนก็มีให้เขา


เขาต้องการโดดเดี่ยว .. แต่ใครบางคนแยกความโดดเดี่ยวกับอิสระให้ออกจากกัน


ใครบางคนยอมให้เขาอิสระ แต่ไม่ยอมให้เฆาขั้นโดดเดี่ยว ..



ร่างงามพุ่งตรงเข้าใส่คนตัวสูงกว่า ตวัดปลายทอนฟาเพื่อจะเสยคางนั้นให้ร่วงแต่ก็ถูกแส้หนังอย่างดีรั้งเอาไว้


แบบนั้นแหละ ..ระบายมันออกมา


แล้วก็ยอมรับความรู้สึกตัวเองสักที …


ยอมรับให้ได้เหมือนที่ฉันยอมรับมัน


“สับสนอะไรอยู่เหรอเคียวยะ” แค่อ่านแววตาตอนนี้ก็รู้ มันไม่ได้เด็ดเดี่ยวเหมือนครั้งไหนๆ ดีโน่ผ่อนยิ้มหลบหมัดขวาที่ส่งมาประเคนหน้าก่อนจะต่อยสวนกลับไปยังคนที่ส่งมันมา หน้างามหันสะบัดไปอีกทางก่อนจะเชิดกลับมาสู้ฟาดทอนฟาคืน


“ดูท่าจะสับสนจริงๆ ลองบอกมาสิในฐานะอาจารย์ฉันยินดีให้คำปรึกษา” ดีโน่ยิ้มหลบทอนฟาอีกครา ก่อนจะเหวี่ยงแส้ไปเรียกเลือดให้ไหลอาบแขน


“มันไม่ใช่เรื่องของนาย” ฮิบาริหยุดพักหอบ “หน้าที่นายมีแค่สู้กับฉันไปเรื่อยๆ”


“ให้ตายสิ เจ้าเด็กดื้อนี่” ดีโน่หลบหมัดซ้ายอีกรอบ หลังชนฝา ทอนฟาถูกง้างขึ้นเหวี่ยงมันลงด้วยโมเมนตัมสูงสุดแต่ก็ฉะได้เพียงกำแพงอิฐให้เป็นรูโบ๋ ขณะที่เจ้าตัวมุดลอดอ้อมไปข้างหลังร่างเล็ก กอดจะกอดหมับให้ขยับไม่ได้


ไม่มีความน่ากลัวเหมือนเมื่อคืนนั้น .. สัมผัสได้ต่างอย่างสิ้นเชิง มันไม่มีความหมายใดนอกจากความเป็นห่วง


ไม่สั่น ..ไม่หวั่น..ไม่ขยะแขยง ..


แม้จะไม่อบอุ่นเท่ายามาโมโตะ แต่ก็น่ารังเกียจไม่พอที่จะผลักไส


“ทำบ้าอะไรของแก” เสียงถามนั้นเชิดหยิ่งที่ดีโน่ต้องแอบลอบยิ้ม


“บอกฉันได้หรือยังว่าสับสนอะไร”


“ไอ้ของพรรค์นั้นฉันไม่มี” ปากแข็งก็ให้มันรู้ที่รู้เวลาหน่อยคุณลูกศิษย์เจ้าครับ ไอ้แววตาแบบนั้นมองมุมไหนก็เป็นแบบสาวน้อยปากแข็งขาโหดที่กำลังสับสนนั่นแหละ


“ถ้าฉันเดาก็คงไม่พ้นยามาโมโตะ” เขากระชับอ้อมกอดมากขึ้นยามที่เจ้าตัวโดนจี้ใจดำจะสะบัดหนี “นายกำลังคิดสินะว่าที่นายเผชิญอยู่มันไม่ใช่รัก นายกำลังหนี หนีเอาเป็นเอาตายอยู่ในนี้” นิ้วโป้งของคนโอบรัดชี้ไปยังตำแหน่งในหัวใจ “สำหรับเด็กหัดรักอย่างนาย ฉันจะบอกให้ก็ได้ว่าหัวใจคนมันกว้างจนนับไม่ได้ วิ่งหนีไปก็เหนื่อยเปล่า”


“หึ ทำเป็นตาแก่นึกถึงรักแรกไปได้” ดีโน่ขำเอาคางเกยหัวยุ่งๆเผลอผ่อนแรงของอ้อมกอดลงแต่ก็ต้องกระชับให้มากขึ้น เจ้าเด็กดื้อนี่คิดจะหนีออลเดอะเดย์จริงๆ


“นายเองก็ปั๊บปี้เลิฟ” เสียดายแทนดีโน่ที่ไม่ได้เห็นหน้าแดงๆนั่นเพราะเขาตัวสูงเกินที่จะเอาหน้ามาวางไว้ใกล้หูแล้ววัดระดับความร้อน
“ถ้าให้ฉันเดาอีกรอบ นายคงกำลังหงุดหงิดตัวเองที่ปล่อยให้ยามาโมโตะเข้าใกล้ หงุดหงิดที่หนีไอ้สิ่งที่เรียกว่ารักไม่พ้น หงุดหงิดสารพัดสารเพที่นายจะหงุดหงิด รวมทั้งฉัน..” ดีโน่ยอมปล่อยอ้อมกอดแล้วรีบหลบอาญาทอนฟาให้ไวที่สุด


“ถ้ายังไงลองห่างกันสักพักสิ” ดีโน่หลบวืด


“เผื่อบางทีจะได้เลิกกลัวใจตัวเองสักที”


........ TBC ... สำหรับวันนี้สวัสดีครับ ...

ม้าพยศ ม้าพยศ ม้าพาโย้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
แต่งเองกรี๊ดเอง ดีโน่นายมันพระเอกเหลือหลายเลยฟ่ะพับผ่า ลูกแม่ ถ้าหนูฮิเขาไม่สนแม่ยังอยู่นะลูก TwT *โดนแฟนคลับ D กระโดดถีบยอดหน้า*
สุดท้ายห้องพยาบาลเร้นรัก มันไม่รักซะแล้ว กะจะให้เร้นรักแล้วทำไมถึงไม่เร้นหว่า = =a (โดนคนอ่านกระทืบ)

วันนี้จรลีแล้วจ้า อีกสองวันเจอกันนะเจ้าครับ ~


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 25 Mar 2008, 16:03 
Joined: 11 Oct 2007, 13:28
Posts: 196
Location: ที่ ๆ ท่านฮิอยู่
อ๊า มาต่อแล้ว

เรียกว่าโมก็ได้จ๊า เพราะเราชื่อโม อิอิ

จามาลไม่น่ามาขัดจังหวะเลยอ่ะ

สาวน้อยปากแข็งขาโหดแอบชอบอันนี้อ่ะ อย่างฮา

ม่ายน๊า ดีโน่ อย่ามาชวนให้ท่านฮิ แยกห่างจากยามะจิ ถึงจะทำไปเพื่อพิสูจใจตัวเองก็เถอะ

ชอบตอนท่านฮิทำแผลให้ยามะด้วยโหด+น่ารักได้ใจจริง ๆ

เฟี้ยว เสียงทอมฟาบินผ่านหน้า

ท่านฮิ " แล้วแกจะยุ่งอะไรด้วยเจ้าสัตว์กินพืช ถ้าขืนยังพูดมากเดี๋ยวขย้ำให้ตายซะนิ"

mamo วิ่งไปแอบข้างหลังยามะ

ท่านฮิ "กล้าดียังไงถึงวิ่งไปแอบข้างหลัง ถ้างั้นก็ตายคู่ซะเถอะ"

แอบข้างหลังยามะแล้วก็ไม่รอดอ่ะ สงสัยต้องไปพึ่งมุคุโร่แล้วมั้ง


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 25 Mar 2008, 16:14 
Joined: 24 Mar 2008, 01:21
Posts: 44
กรี้ด มาต่อเร็วๆนะคะ
ชอบจังเลยคู่นี้โฮกกก


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 25 Mar 2008, 16:39 
Joined: 24 Jan 2008, 16:50
Posts: 329
Location: ม.โกคุโย
ปรกติทามะเป็นคนที่ชื้นชอบลุงๆพอสมควร ยิ่งลุงมาดจามาลยิ่งโฮก

เพราะงั้นในเรื่องรีบอร์น จามาลก็เป็นตัวละครที่ทามะโฮกพอสมควรแต่พอมาวันนี้....

ใสหัวไปชั้นเกลียดแก!!!!~

เข้ามาขัดทำซากอะร้ายยยยยไปหลี่หญิงไป๊!!!(ไล่กันดื่อๆ)

ต่อไวๆนะคร้าบ TT TT

_________________
Image

แวะไปเยี่ยมชมได้ที่ tamamaa.exteen.com


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 307 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 21  Next


Who is online

Users browsing this forum: cassia, shabu and 3 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: