•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ่า~ (--"""") ท่านฮิเขินได้รุนแรงดีเหลือเกินค่ะ

(ปาดเหงื่อ) เล่นลูกปืนอย่างนี้ อย่าว่าแต่ลูกน้องจะเผ่นป่าราบเลยค่ะ เป็น saoroon เองก็เผ่นเหมือนกัน

ขืนอยู่ต่อ ไม่แคล้วลูกปืนอาจเฉียดมาโดนตัวเองมากกว่าโดนยามะ (สุดที่รักของท่านฮิ) แหงๆ

ผัวะ!!!!!!

(--lllll) โดนทอนฟาเสยซะเลือดอาบเลย ....แต่ก็ดีกว่าลูกปืนอ่ะนะ~ ขี้เขินจริงๆ เลยน้า~ ^o^

(ว่าแล้ววิ่งหนี เมื่อคนที่ถูกแซวเงื้อมือจะฟาดทอนฟาอีกรอบ)

ส่วนที่ยามะพูดน่ะ “ฉันเหรอ? ... ไม่หรอกถ้าฮิบาริไม่ร่วมด้วย ตบมือข้างเดียวยังไงก็ไม่ดัง” เจ้าตัวพูดเรื่อยๆเล่นจี้จุดทำเอาร่างเล็กกว่าหน้าแดงซ่าน อยากจะฟาดทอนฟาไปอีกสักแผลแต่รถก็ดันมาเขยื้อนยื้อชีวิตของชายหนุ่มเอาไว้พอดี

อ่า~ (--[]--) แน่ใจเรอะที่พูดน่ะ ...ถึงท่านฮิไม่เล่นด้วย นายก็สามารถทำให้ท่านฮิยอมจนได้ล่ะน่า (- -)

ว่าแต่ว่า อังกฤษ กับ ญี่ปุ่น .....ห่างกันซะขนาดนั้น...

...สึนะมันแกล้งป่าวเนี่ย....(โกคุคงยิ้มดีใจล่ะสิ ที่สองคนนี้ห่างกันซะได้ รู้นะ --*)

ปล. พี่ส้มคะ (^o^) ขอ pass ของโดจินด้วยคนนะคะ

________________________________________________________

แอร๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ท่านส้มมม หญิงเก่งมาแล้ว แว้ววว แว้วววว
คิดถึงท่านจริง ๆ ---- 11/06 วันเกิดท่านรึ ? งั้นก็ HBD ย้อนๆ1วันล่ะกันเน๊าะ ไม่ว่ากันใช่มั้ยจ๊ะ ?
อ่า ขอให้ท่านส้มมีความสุข ๆ ตลอดปี แต่งฟิค 8018 ให้อ่านแล้วเลือดสาดอย่างงี้ไปนานๆนะท่าน
กร๊ากกกกกกกกกกกกกก *โดนท่านส้มตบหัวทิ่ม อวยพรอะไรของมัน*

อร๊ายยยยยยยยยยยย คุณนายทาเคชิ วี๊ดวิ้วววว
น่ารักได้อีกท่านส้ม น่ารักได้อีก >3 < แต่ถ้าคุณนายท้องก็ดีนะ
เค้าอยากเห็นทาเคชิตัวน้อย กร๊ากกกกกกกกกกกก *โดนท่อนฟาเสย สลบ !*

ญี่ปุ่นกับอังกฤษ !
โห่ ไม่ไกลเท่าไหร่หรอกกก กายไกลแค่ไหนไม่สำคัญ ใจสื่อถึงกันได้เป็นพอ

หรู๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย เลี๊ยนจริงจริ๊งงงง
จะจบแล้วหรอท่านส้ม อะไรกันนี่ ? ไม่นะ หญิงเก่งผูกพันกับฟิคและคนแต่งง *อร๊ากกก ท่านส้มตรื๊บบบ*
ไม่เป็นไร ๆ ได้ข่าวแว่วๆมาว่า ท่านส้มแต่งฟิคร่วมอีกเรื่อง 8018 อยู่ใช่ม่ะ ?
ไม่เป็นไร ๆ เรื่องนี้จบ ไปตามอ่านเรื่องนู้นต่อ เรื่องนู้นจบก็จะอ่านเรื่องต่อ ๆ ไปต่อ โอเค๊ ?


รัก 8018
รักยามะของเก่ง(??) รักคุณนายทาเคชิ
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก กรั่ก ๆ ๆๆ ผูกพันกับฟิคเรื่องนี้จริงๆนะเอ้อ >W<

ไม่อาววววววววววววว นุนิไม่ยอมให้พี่ส้มจบหรอกน้า *โดนถีบออกนอกเรื่อง*

ยามะน่ารักอ่ะ >< ขอแต่งงานไปเลยซี่

ดีครับผม ~!!!
โผล่หัวมาแล้วล่ะก๊า~~~


ท่าน ไซโค
- หึๆ .. เป็นการขู่บังคับรึเปล่าครับนั่น (ฮา) ไซโคคุง เก็บหางหน่อยครับ (ฮา) เดี๋ยวเขาจะรู้ว่าไซโคคุงเชียร์เรท ส่วนลูกป๊าเนียนกับแม่ดุส้้มเองก็อยาก น่าสนแฮะ กร๊ากก

ท่าน Pao.~*
- ขอบคุณนะครับสำหรับคำอวยพร สำหรับการติดตาม >_<~! หึๆๆๆ วันหลังไม่ใช้ปืนก็ได้ ใช้แส้แล้วกัน (ฮา)

ท่้าน ~*mamo*~
- ขอบคุณคร้าบ ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณหลายๆ T_T คึๆพวกมีเชื้อ M ในตัวก็งี้แหละครับ (ฮา) ส่วนไอ้คำพูดนั่น หนูฮิเค้ากลั่นมาจากใจเลยนะ ในสายตาหนูฮิคงเป็นยามะเป็นหม้อหุงข้าว (กร๊ากก)

ท่าน zerus
- ขอบคุณครับ ท่านชอบส้มก็ปลื้ม ^^"

ท่าน แตม
- อู้วว ย้อนหลังไปนานมากเลยนะหนู ((ย้อมหลับไปดูบ้างชักลืมๆไปเหมือนกัน ฮา)) สามีหลวงคือพ่อซูชิของลวงน่ะนั่งหลบมุมไปซะ!! //โกยหลบทีนแม่ยก D18// แต่วว่านะแตมเอ๊ย นี่หนูจะเล่นให้่ซูชิกดอย่างเดียวเลยเร้ออ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะครับ

ท่าน Futago
- ในที่สุดท่านก็เป็นคนที่เข้าใจเจตนารมณ์ส้ม T[]T!! นั่นแหละครับ ต้องการสื่อให้เศร้า ((แต่ดูท่าทางยังไม่เศร้าสินะครับ 5 5 5+)) ส่วนภาคพิเศษ ส้มก็ไม่รู้สิครับ ถ้ามีก็คงจะมีแต่ตอนนี้พลอตมันตันไปหมดเลยล่ะ TwT

ท่าน reddieG
- =[]="" อุ่ก .. สะดุดตรงว่าขาด sm นี่แล นี่ท่านเห็น 8018 เป็นของแกล้ม sm แล้วเหรอครับ (ฮา) ถึงมันจะแอบมีซัดบ้างก็เตอะ แต่ทำไมเพราะรักหรอกเลยต้องหยอกแรงๆ

ท่าน คิวะ
- หึๆๆๆๆ ยามะฝากมาบอกแน่ะท่านพี่ อย่างผมน่ะ ไม่ตกจากความเนียนง่ายๆหรอกครับ (กร๊ากก) โดนั่นฝันร้ายอะไรกัน ส้มออกจะฝันดีศรีสุขีสโมสรว้ายวายล่ะครับ (ฮา) เฝ้าให้ฝันเป็นจริงอยู่ กร๊าก

ท่าน saoroon
- แหม ให้มาเขินแล้วบิดไปบิดมาก็ไม่ไหวเหมือนกันคระบ ต้องส่องด้วยลูกปืนนี่แล (กร๊าก) คึๆ สึนะไม่ได้แกล้งนะแต่คงโดนโกคุเป่าหัวอยู่กระมัง (ฮา) ปล. ส่งพาสแล้วนะจ๊า

ท่าน เก่ง << เนียนเรียกชื่อซะแล้ว (ฮา)
- ขอบคุณครับผม ขอบคุณคำอวยพรมาให้ส้มกอดทีมาทูนหัว (ฮา) แอะแอ๊ ทาเคชิตัวน้อยฮิบะก็เห็นอยู่ทุกคืนนี่ไง //โดนถีบฐานเล่นมุกอนาจาร// ส่วนฟิคร่วม เยสๆ แต่งอยู่ครับผม sm กระจายแหลกลานเลย ไปเมนท์ด้วยนะตะเอง //ขยับตา 5 5// ขอบคุณสำหรับการติดตามอีกครับครับ >_<b!

ท่าน นุนิ
- หึๆ พี่ก็ไม่อยากให้จบอ่ะน้องเออ๊ย T_T แอบเหงานะเนี่ย ฮืออ ยามะอ่ะจนถึงตอนนี้มาขอแต่งงานมันจะสายไปมั้ยน่ะ (ฮา)


----------------------------
ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะคร้าบ~!

ขอบคุณจริงๆครับที่ตามอ่าน

ขอบคุณมากๆที่ทำให้มีส้มในวันนี้นะ T_T

ถึงตอนหลังจะหวานเลี่ยนน้ำตาลเรียกพี่ หวานเกิดลิมิตแต่ส้มอยากให้มันจบแบบหวานน้ำตาลเรียกทวดนะครับ

ส้มชอบอะไรเศร้าๆนะ แต่ฟิคนี้ไม่อยากให้เศร้าง่า

ส้มอยากให้คนอ่านยิ้มกับมัน รู้สึกดีๆกับมัน ไม่อยากให้เครียด อยากให้ปล่อยสบาย อ่านด้วยความชิว เสียเลือดบ้างในบางทีครับ ((เพราะเห็นแล้วว่าคงเศร้ามาจากหลายฟิคและหลายเรื่อง))

ส้มอยากจรรโลงในด้วยความวายครับ !!! (จุดประสงค์กลังมันมีแค่นี้สินะ - -" ส้มเอ๊๊ยแกนี่มันคำว่าหื่นแปะหน้าจริงๆ)

ขอบคุณอีกครั้งนะคร้าบ

Until you .. [19] (15/06/08 )


ไม่มีคำพูด หากแต่มีเสียงคราง
ไม่มีการเคลื่อนไหว หากแต่ทำเท่าที่จำเป็น


เสียงเตียงลั่นดังอยู่ในห้องนอนขนาดพอดีอยู่สองคนส่งเสียงต่อเนื่องตลอดสี่วันที่ผ่านมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวคนไม่รู้จักพอ



“อื...อ๊า!! พอแ...ล้วเจ้า..บ้า” เนื้อตัวขาวเนียนแดงเรื่อไปด้วยฝาดเลือดพร้อมพรั่ง ด้วยเหงื่อที่อาบโทรมไหลแลดูเย้ายวนเชิญชวน ให้สัมผัสจับต้องทุกครั้งไปที่พบเห็น



เสียงลมหายใจกระเส่าดังหนักหน่วงอยู่เยื้องบน ขยับจับสะโพกมนมั่นก่อนกระแทกกายครั้งสุดท้ายปลดปล่อยออกมา เป็นรอบเท่าไหร่ไม่อาจนับได้เลย



“บ้าเกินไปแล้ว ไปตายอดตายอยากที่ไหนมา” ร่างบางทรุดตัวลงซุกหน้ากับหมอนนุ่ม หอบหายใจถี่รัวเหนื่อยเหมือนไปอยู่ใจกลางสนามรบ




น้ำหนักเตียงที่ยวบลงด้านข้างทำให้ฮิบาริค่อยๆปรือตามอง ก็พบพ่อคนแรงดีนอนหน้ายิ้มเสมอระดับด่า แตกต่างกันมากยกเว้นไอ้การหอบแรงๆนี่แหละที่เหมือนกัน




“มันต้องสำรองไว้สิ ไปอังกฤษคราวนี้ไม่รู้จะได้เจอนายอีกทีเมื่อไหร่” นิ้วมือยกขึ้นเกลี่ยไปบนปรอยผมปรกหน้า ก่อนจะมาจบลงที่ริมฝีปากนุ่มนิ่ม



“หิว” ไรฟันคมงับเข้าไปบนนิ้วที่ประอยู่บนริมฝีปากเสียจมเขี้ยว ก่อนจะปล่อยออกแล้วขอบตาก็เริ่มปรือๆ



พ่อคนโดนงับชักนิ้วออกมาสะบัดเร็วๆให้หายเจ็บ ทำท่าจะขึ้นคร่อมแต่พอเห็นดวงหน้างามที่หมองลงเพราะความเหนื่อยนั้นก็ยอมตัดสินใจนั่งเฉยๆ ลูบเรือนศีรษะเบาๆราวกับจะกล่อมให้หลับใหล



“หลับซะสิ” เปลือกตาหนักๆอีกคนพยายามจะฝืนปรือขึ้นมาทำหน้าดุแต่ตอนนี้มันง่วงเหลือเกิน มือขาวยกผ้าห่มมากอดกระชับ แต่ปากรั้นก็ไม่วายจะสั่งอย่างติดนิสัย



“ถ้าตื่นมาแล้วสำรับยังไม่ตั้ง ..จะขย้ำให้.. ฟรี้” ความง่วงเข้าประเดถาโถมหลับไปทั้งๆที่ยังพูดไม่จบ และดูท่าจะหลับลึกเสียด้วย



ยามาโมโตะผ่อนยิ้มก่อนจะหัวเราะเบาๆ หากแต่ต้องหุบยิ้มฉับเพราะสภาพที่นอนตอนนี้มันเรียกได้ว่ายับยู่ยี่เสียยิ่งกว่าออกรบหลายๆหนเสียอีก คิดแล้วก็กุมขมับ ผ้าปูสีน้ำตาลอ่อนมันเป็นด่างเป็นดวงวงป้านจะมาจากใครมากกว่ากันก็ไม่รู้ล่ะ



แต่ก็กำลังคิดว่าขืนนอนกันแบบนี้ต่อไปมีหวังคนงามนั่นแหละที่จะตื่นมารู้สภาพแล้วเอาทอนฟาไล่ฟาดให้ไปซักแน่ๆ



“อย่าเพิ่งตื่นล่ะ” เสียงกระซิบเบาๆที่ข้างใบหู อมยิ้มไปขณะที่นิ้วมือก็วกไปทางช่องทางนุ่นนิ่มที่เริ่มจะคลายจากอาการตึง หากแต่ปฏิกริยาตอบสนองไม่ได้หลับไปตามการพักผ่อนเจ้าตัวเลย มันต้อนรับนิ้วเขาเสียอย่างดีจนน่าใจหาย



พอมานั่งดูดีๆอีกทีเขาเอ็งคงไม่ต่างจากที่ฮิบาริด่าไปเมื่อครู่เท่าไหร่ ..นั่นสินะไปตายอดตายอยากที่ไหนมาก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆพอคิดว่าจะต้องห่างข้ามทวีปกับคนคนนี้ไอ้ความต้องการมันก็ล้นปรี่มาอย่างห้ามไม่อยู่ซะแล้ว



เป็นแบบนี้ซ้ำๆ .. แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเขาเองที่ทำงานอยู่ในอิตาลี อยู่ที่เดิม รอคอยเมฆานั้นกลับมาที่รังรัก



ผ้าชุบน้ำอุ่นถูกเช็ดไปตามเนื้อตัวผิวขาวแดงเรื่อจากรอยจูบเขาช้ำไปเสียจนหมดผ้าห่มสีน้ำตาลเข้มเข้าชุดถูกจับยัดลงตะกร้าหวายบดบังทางทำความสะอาดกายขาวไปเสียสิ้น



ร่างกายเหนื่อยล้านั้นค่อยๆขยับตัวเกียจคร้านราวกับการดูแลเอาใจใส่นี้ไปรบกวนฝันหวานที่แสดงออกมาทางสีหน้ายังไงอย่างนั้น



ยามาโมโตะไล้ผ้าชุบน้ำนั้นผ่านหน้าท้องที่คราบขาวเขรอะกรังปาดเอาคาวขาวที่ไหลออกมาตามจังหวะนิ้ววักนั้นแผ่วเบา







-ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ-



เสียงเครื่องซักผ้าลั่นทำงานหลายๆครั้งคราวนี้คุณพ่อบ้านถอนหาจใจเฮือกใหญ่ปาดเหงื่อที่ไม่รู้มันมาจากไหนหลายครั้งอยู่ ถัดจากเอาสารพัดกองผ้าเข้าเครื่องได้ก็ต้องมาเตรียมอาหารให้ทันคนนอนหลับลึกบนโซฟาต่อ





นึกหมดแรงอะไรตอนนี้นะ




เปลือกตาหนักๆค่อยๆปรือขึ้น ยามเมื่อเสียงเคร้งคร้างจากในครัวดังลอดออกมา ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเมื่อตื่นมารับรู้ว่ามันคงจะทำอาหารให้เขาอยู่




เอาเถอะอีกสักตื่นก็คงจะเสร็จล่ะมั้ง




มันไม่เป็นอย่างที่คิดนี่สิปัญหา เมื่อกลิ่นควันไหม้ลอยเข้ามาในห้องนั่งเล่นให้แสบจมูกจากที่กำลังจะคล้อยหลับกลับเด้งตัวขึ้นมาแล้ววิ่งปราดเข้าไปในครัวทันที



“ยามาโมโตะ ทาเคชิ!!”



โป๊กกก!! เพล้ง!!!



“โอ๊ยยย!!”



“เจ้าบ้า!!!!”



สารพัดเสียงอุทานจะออกมาจากริมฝีปากจ้มลิ้มนั่น ปราดวิ่งเข้ามาในครัวด้วยสภาพที่น่าดูสำหรับยามาโมโตะ แต่หากคนอยู่ในสภาพนั้นคงจะเขินจนอยากเอาปืนไล่ยิงหลายๆรอบ



เสื้อเชิ้ตตัวเดียวมันปิดมิดซะที่ไหนล่ะ..!! ยิ่งเจ้าตัวยืนหุบขาเก้ๆกังๆขโยกเขยก ไอ้ชายเสื้อที่สั้นอยู่แล้วก็ร่นขึ้นไปตามจังหวะหน้าอกที่กระเพื่อมเอาออกซิเจน



อืม ..สูงขึ้นอีกสิ นิดเดียวเอง โธ่ .. ทำไมเสื้อมันยาวแบบนี้นะ เกะกะน่ารำ ..



“โอ๊ยย!!” หน้าหล่อเหล่ามุดทิ่มโต๊ะอีกครั้งคราวนี้กระชากความง่วงไปจนหมดจนสิ้นเลย ตื่นเต็มๆตาก็อีคราวนี้



เงยหน้าขึ้นมาปาดเลือดกำเดาออกไปพ้นๆทางก่อนจะบุ้ยปากแล้วหันไปจัดการกับกลิ่นไหม้อย่างรู้งานไม่ต้องรอให้พ่อเจ้าประคุณประเคนหมัดให้สร่างมึนอีกหลายตุ้บหรอก



“นี่ฮิบาริ” ตะเกียบที่กำลังคีบเส้นพาสต้าหยุดชะงัก เหงยหน้าขึ้นมามองอย่างขอคำถามที่จะต้องผ่านการกลั่นกรองในสมองมาดีแล้วน่ะนะ “นึกยังไงเอาตะเกียบคีบพาสต้า”




แต่ดูท่า เจ้าคนซื่อนี่คงจะไม่ได้กรองอะไรเลย มาทั้งกากทั้งน้ำ แถมยังมีหน้าหัวเราะร่าอีก เอา ..เอาเข้าไป




“แล้วนายยุ่งอะไรด้วย” ตอบกลับไม่สนใจนัก ก็ช่างสิจะใช้ตะเกียบก็ช่างสิ ถ้ามันแปลกมากนักก็เชิญไปหาพวกอิลาเตลี่ยนแท้ซะเลยไป



แสดงความหงุดหงิดออกมาทางผิวหน้าซึ่งแน่นอนว่าคู่สนทนาตรงข้ามนั้นเห็นชัดๆเลยยอมเลิกราเลิกคุยเรื่องรสนิยมในการกินและไม่คิดจะหยิบยกมันขึ้นมาพูดอีกเป็นครั้งที่สอง




“ไปเดทกันไหม” เสียงอยู่ๆก็เอ่ยคุยเมื่อมันชักเงียบเกินความจำเป็น พาสต้าในจานเขาหมดไปแล้ว และตอนนี้ก็รอคนตรงข้ามที่น่าจะหมดตามมาทีหลัง



ร่างสูงท้าวคางมองคนตรงหน้าแล้วอมยิ้ม เหมือนเด็กก็ใช่ โตกว่าเขาอีกแต่ตัวเล็กกว่า น่าถนอมกว่า น่ารักกว่า




ขนาดตอนกินยังน่ารัก ...




คิดในใจเสียเสร็จสรรพ ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดคราบซอสที่เปรอะมุมปากให้เบาๆ เฝ้ารอคำตอบของเจ้าตัวที่ขืนว่าไม่เขาก็มีสารพัดวิธีเนียนที่จะแถไปล่ะน่า




“ไม่เอา ฉันไม่ชอบสุมหัว”เสียงหัวเราะพรืดดังออกมา ก่อนจะจัดการรวบจานเจ้าตัวมารวมกันไว้เมื่อมันหมดหากแต่ไม่ต้องมานั่งล้างให้เสียเวลาก็คว้าเอาคนงามไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดลำลองเสียรวดเร็วยิ่งกว่าปิศาจ



ไม่ต้องให้ทอนฟาสวดส่งยับก็จัดแจงร่างร่างบางขึ้นรถสปอตเปิดประทุนบึ่งออกไปจากอพาร์ทเมนท์ทันที


“จะพาไปไหนน่ะ!! จอดรถนะ!! ไม่งั้นมีแหลกไปข้างแน่ ยามาโมโตะ!!” ความเร็วที่ตีตื้นขึ้นมาเมื่อพ้นทางในเมืองหลวงออกมุ่งสู่ชานเมืองอิตาลี ทำเอาคนตัวเล็กต้องเลิกพูดแล้วคาดเข็มขัดประกันชีวิตตัวเองไว้ก่อน



“ไปเดทไง นายไม่ชอบคนเยอะ งั้นก็มีแค่เราสองคนดีไหม” รอยยิ้มระบายน้อยๆบนใบหน้าคมสัน ยกมือขึ้นท้าวไปกับขอบประตูสบบายใจหนักหนา ก่อนจะขยับแว่นกันแดดแล้วเยียบคันเร่งให้ลึกมากขึ้นอีกหน




“หึ ให้มันจริงอย่างที่พูด” คว้าแว่นกันแดดขึ้นมาใส่บ้างยามเมื่อลมมันก็ตีตื้นชักแสบตา ก่อนจะหลับไปทั้งอย่างงนั้นชิ่งหนีเข้าเฝ้าพระอินทร์




“ฉันไม่อยากไปอังกฤษเลยจริงๆนะ” เสียงบ่นพึมพำเบาๆ ความในใจที่เก็บมันเอาไว้ถูกปล่อยไปตามสายลม ตวัดมองหน้าหวานที่หลับพริ้มแล้วต้องใจหาย




เพราะหน้าที่ .. และหากเอาแต่ใจมันคงไม่ดีแน่




สำหรับเขา เขายอมสละ หากแต่คงโดนใครบางคนเอาปืนส่องกบาลฐานงี่เง่าเกินความจำเป็นแน่ๆ




บางที ไอ้คำว่ารัก มันอาจเป็นสิ่งที่เล็กที่สุดที่ฮิบาริมีให้เขา




สายสัมพันธ์นี้ มันเหนียวแน่นขึ้นเมื่อไหร่กันนะ มันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใกล้กันมากขึ้นโดยลืมไปแล้วว่าจะหยุดรักกันได้เมื่อไร




ไม่เคยรู้ตัวจริงๆว่าถ้าจากกันแล้วจะใจหายแค่ไหน




รถสปอร์ตจอดสนิทที่ริมชายหาดคนพลุกพล่านมากนักอาจเพราะวันหยุดสุดสัปดาห์กระมัง คิดแล้วก็ขำ คนมันพลุกพล่านก็จริงแฮะแต่ไอ้ที่จะทำมันใช่ที่นี่ซะที่ไหนล่ะ




“กล้ามากนะ” เสียงเอยเย็น ตื่นตอนไหนก็ไม่รู้ไอ้แว่นกันแดดมันบดบังขวางตาจริงๆ ร่างเล็กปรับเบาะขึ้นมานั่งตรง ก่อนจะส่งสายตาอาฆาติผ่านกรอบแว่น




“อย่าเพิ่งของขึ้นซิ!!” ปรามอย่างคนใจเย็น ก่อนจะรีบลงจากรถโดยไม่ลืมคว้าเอาข้อมือเรียวผ่านผู้คนไปด้วย ในใจก็พร่ำภาวนาให้คนดีอย่าเพิ่งเส้นหัวแตกตอนนี้ เดี๋ยวจะตามล้างตามเก็บศพกันไม่ทัน




“ทำบ้าอะไรของนาย!!” โดนลากดึงไปหมด มึนไปหมด จะทำออะไรก็น่าจะบอกเขาซักนิดสิ ไม่ใชช่เอะอะก็ลากออกมาตามใจตัวเองแบบนี้




“น่า เงียบไว้ๆ” มาหยุดอยู่ตรงที่พักริมหาด ปุไม้เก่าคร่ำครึก หากแต่ก็มีคนอยู่ภายใน ชายหนุ่มผิวแทนที่จะขาวเพราะคร้ามแดดดคร้ามฝน ค่อยๆโผล่หน้าออกมาจากช่องกระจกหนึ่งเดียวที่จะสนทนาได้




“สปีด โบ๊ท ลำนึง สองที่นั่ง สองร้อยแรงม้าครับ เหมาหนึ่งวัน” คิ้วดกดำหนาเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจแต่ก็ยักไหล่ไม่แยแส ของปกติ ของเล่นที่ไว้ผลาญเงินคนรวยอยู่แล้ว




“พันสองร้อย ยูโร”






ฟืดด ฟืดดดด



เสียงน้ำตีคลื่นดังไกลออกมาจากฟากฝั่ง ลมทะเลขับผิวให้รู้สึกสบายตัวมากกว่าจะเหนียวเหนอะหนะ ร่างเล็กนั่งนิ่งไม่ยอมขยับไหวติงมากไปกว่ายกมือขึ้นขยับแว่น



พรืดด



“ฉันลืมไปว่านายเมาคลื่น ฮ่าๆๆ” โชเฟอร์ขับเรือหัวเราะร่วน ก่อนจะหักเลี้ยวกลางทะเล ทำเอาน้ำสาดขึ้นเป็นฟองคลื่น ดับเครื่องยดแล้วจอดนิ่งอยู่กลางทะเล



“เล่นบ้าอะไรของนาย” บ่นอุบหากแต่ใบหน้านั้นซีดเซียว เหงื่อกาฬผุดไหลทั้งที่ลมกลางทะเลนั่นแหละที่เย็นสบายตัวที่สุด



“ฮ่ะๆ โทษทีๆ ก็นายไม่ชอบคนสุมหัว” เบาะที่นั่งงสองที่นั้นเหมือนกรงกักกั้นร่างบางกว่าเอาไว้ไหนจะไอ้อาการเมาคลื่นอีกยิ่งหมดทางดิ้นรนเข้าไปใหม่ “ก็หาที่ให้มีแค่เราสองคนแล้วไง”



นิ้วกร้านปัดเม็ดเหงื่อให้ออกไปจากใบหน้าผ่อง ถอดแว่นกัดแดดสีดำนั้นออกเมื่ออาทิตย์เบื้องหน้าเริ่มอัสดงสะท้อนผิวคลื่นให้พราวระยับ



“ไหวไหม นายหน้าซีดมาก” หรอยผมสั้นถูกเสยขึ้นเปิดหน้าผากมนให้แนบรอยจูบลงไปอย่างแจ่มชัด ก่อนจะประเรื่อยมาตรงสันจมูกแล้วลามเลยไปยังพวงแก้มซีดให้เรื่อซับสีเลลือดเพราะความกระดากอาย



“อย่ามาเนียนนะ เหม็นหน้านาย ออกไปเลย”




“เมาเป็นคนแพ้ท้องไปได้ ฮ่าๆๆๆ หรือนายจะท้องจริง” นัยน์ตาคู่นั้นพราวระริกถูกใจยิ่งริมฝีปากที่ประดับรอยยิ้มขบขันยิ่งทำเอาคนงามหน้าขึ้นสีเรื่อหนักกว่าเก่า ก่อนจะต่อยหน้าหล่อเหลานั้นไปเสียหนึ่งทีให้หายหมั่นไส้




“ประสาท ตกชีววิทยามาหรือไงนาย” เถียงค้านสู้ไม่มากนัก ก่อนจะยอมกลืนไอ้ความเมาๆมึนๆนั่นลงคอไปให้หมด ตวัดหางตามองอย่างเหลือแคง




“ก็อาการนายมันให้นี่นา” หัวเราะไปอีกหน ก่อนจะตวัดตัวลุกขึ้นยืนทำรือโคลงเคลงยิ่งทำให้คนเมาคลื่นผวาเฮือกเกาะราวเล็กข้างตัวแน่น แต่ต้องร้องวืด เมื่อมือนั้นกระชากร่างเล็กปลิวติดมาแนบอกแล้วนั่งลงบนท้ายเรือหวานเสียวจะดำดิ่งสู่ห้วยนทีเบื้องล่าง




“กลัวเหรอ เกาะแน่นเชียว” แย็บเข้าไปอีกหมัด ทำเอาคนงามเริ่มหมั่นไส้กับไอ้คนชอบเล่นอะไรพิสดารหวาดเสียว หยิกหมับไปที่สีข้างหนึ่งที แต่ก็เป็นตัวเองที่ผวาโผเข้ากอดท้ายทอยแน่นเมื่อมันทำท่าจะปล่อยเขาตกลงน้ำ



“ไม่เล่นก็ไม่เล่น อย่าทำตาเขียวสิ ไม่น่ารักเลย”

โป๊ก!!!



คราวนี้หัวแข็งๆกระแทกเข้าที่คาง นัยน์ตาคู่คนเชิดรั้น อีฟรอบนี้บอกได้ย่างเดียวว่างอน งงอนแน่ๆ



“ว่าใครไม่น่ารัก” พออยู่ไปนานๆเข้าก็เริ่มจะเข้าใจสถานะตัวเองว่าคงไม่ใช่ฝ่ายที่จะขึ้นกดใครหน้าไหนได้ และยิ่งนานวันเข้าไปอีกก็เริ่มรู้ซึ้งถึงราชินีในตัวเอง



“งั้นสวยก็ได้เอ้า! สวยที่สุดเลย” คนปากปลาไหลแถไถไปกับเรื่องจริง ตวัดตัวเข้ามานั่งในเบาะเรือ ก่อนจะจับคนงามมาบนตักหันท่าเผชิญหน้ากัน



“ฉันล่ะอยากจะขย้ำนายให้ตาย” เสียงเชิดรั้นก่อนรอยยิ้มหยันจะปรับดับบนมุมปาก แหวกสาบเสื้อเชิ้ตยามาโมโตะให้เห็นต้นคอขาวแล้วฝังใบหน้าลงไป กัดจมเขี้ยวให้เลือดซึมชื้นขึ้นมาแทรกบนผิวหนัง



“ขย้ำไปแล้วนี่นา เลือดไหลด้วย” เจ็บนะเจ็บจริงขอบอกเขี้ยวนั้นน่ะมันไม่ได้ทื่อๆเลย มือกร้านปาดเลือดตัวเองอกพอสัมผัสได้ลางเลาว่ามันคงจะฝังลึกเป็นรอยแนวไรฟัน



“เลียสิ” นิ้วเปื้อนเลือดป้ายอยู่บนริมฝีปากจิ้มลิ้ม รอเชิงให้ร่างบางแลบลิ้นตวัดเลียออกมากลืนกินสีชาดนั้นให้เกลี้ยงเกลา



“ห้ามซ่อนนะ” เสียงเอ่ยเบาๆก่อนจะยอมผละออกจากนิ้วนั่นแล้วย้ายริมฝฝีปากไปยังซอกคออีกข้าง แต่คราวนี้ทำเพียงแต่ตรีตรา มือก็เลื่อนขึ้นปลดกระดุมเสื้อออกตามด้วยริมฝีปากตัวเอง ไล้เลียลามดูดให้ขึ้นรอยเหมือนที่มันทำบนตัวเขาบ้าง



“ถ้ามันหายฉันไม่อนุญาติให้นายเอาใครมาทำรอยแทนฉัน” แนวฟันคมขบไปบนแผ่นอกกำยำ ถากน้อยๆก่อนจะตวัดเลียดูดดึงอีกหน ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองสบ ที่เจ้าตัวคงไม่ได้รับรู้เลยว่ามันเร่าร้อนแค่ไหน เย้ายวนแค่ไหน



“ตอบสิ เข้าใจไหม !” เค้นเสียงถาม ก่อนจะรั้งท้ายทอยคนตัวสูงมาจูบหนักๆไปหลายทีให้หนำใจตัวเอง



ความอ้างว้างส่งผ่านริมฝีปาก บอกถึงเรื่องราวในใจหมดเปลือกไม่คิดปิดบัง โหยหาในจูบ เพราะไม่รู้เมื่อไหร่อาจด้านพบ



บางที อาจเป็นฮิบาริเองที่เหงามากกว่าใครๆ หวงแหนยามาโมโตะมากกว่าสิ่งใด



บางที คนที่กลัวการพรากจากมากที่สุดกว่าใครก็คือพ่อเมฆาที่แสนอิสระคนนี้



ยอมที่จะล่องลอยไปที่ไหนต่อที่ไหน หากแต่คราใดขาดพิรุณก็ช่างวังเวงจับใจ



“ฮื่อ เข้าใจเข้าใจ” เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกเลิกขึ้นมากองไว้บนหน้าอกเปิดให้เห็นผิวที่ขาวกว่าและแดงจ้ำตีตราที่ชัดจนเหมือนสีชาด



ปลายลิ้นไล้เลียตวัดอย่างหิวกระหายถึงไอเค็มของท้องทะเลจะลอยกรุ่นและอาทิตย์จะเริ่มลับเหลี่ยมคมขอบท้องฟ้า หากแต่ตราบที่ พื้นที่สัญญาระหว่างผิวน้ำและท้องนภายังคงอยู่



..เขาก็จะ ...



ผิวน้ำกระเซาะขึ้นตามการเคลื่อนไหว สปีดโบ๊ทที่จอดนิ่งทั้งที่ดับเครื่องไหวสั่นไปด้วยแรงอารมณ์ของคนทั้งคู่ยากนักที่จะดับลง จวบจนยามค่ำรัตติกาลมาเยือนได้สักพัก เมื่อต่างฝ่ายต่างหอบหมดแรง





แชะ!!! แชะ!! แชะ!!




“ฮิบาริ ..ฉันว่า..” เสียงเจื่อนไปสนิท ร่างสูงเสยผมอย่างจนใจยกมือขึ้นเกาหัวแกร่กๆกับสิ่งที่สันนิษฐานไว้และไม่ออยากจะให้เป็นจริง



แชะ .. แชะ ..ฟุ่บ!!



คราวนี้ลองสตาร์ทใหม่ ไอ้เครื่องยนต์ฟิตปั๋งมันก็ดับวูบไปพร้อมความหวังที่จะกลับเข้าฝั่งทันที




“เราคงต้องนอนกันบนเรือแล้วล่ะ”




โป๊กก!!!



มะเหงกลุ่นๆถูกซัดเข้ากลางกบาล ก่อนคนงามจะกลัดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อยมากกกว่านี้ หันมาตวาดกร้าวด้วยความหงุดหงิด




“นายล้อเล่นใช่ไหม!! ไม่งั้นมันจะเสียได้ยังไง เพราะนายใช่ไหมไปทำอะไรมันล่ะสิ!!” เสียงบริภาทคาดดทษ ที่ไม่ว่ายังๆงเขาก็ผิดเสมอ ผิดตลอด เกิดเป็นซูชิมันผิดตลอดกาล



“ไม่รู้สิ บางทีมันอาจเป็นตอนที่นายกำลังจะ ..ถึง เผลอเอาเท้าถีบไปมั้ง ...โป๊กกก!!!” คราวนี้มะเหงกคมๆซัดเข้าไปที่ปลายคางเสยเอาให้ร่วงตกแป๊ะไปใต้ทะเล




“พูดอะไรทุเรศ!! ขึ้นมาเลยนะ อย่ามาเนียน!!” ..เงียบ คนตกลงไปเมื่อครู่ไม่ยอมโผล่หัวขึ้นมา ร่างบางชะโงกหน้าในใจก็เป็นห่วงหนักหนา



เงียบ ..ไม่ตอบ



“ขึ้นมานะ ยามาโมโตะ อย่าเล่นอะไรบ้าๆ!!” รองเท้าหนังท้าวไปบนขอบเหล็กของเรือเตรียมกระโจมลงน้ำหากแต่อีกฝั่งหนึ่งกลับมีเงาทะมึนโผล่พ้นน้ำขึ้นมาคว้าร่างบางเอาไว้




แผ่นหลังสัมผัสกับความเปียกของน้ำทำเอาเผลอผ่อนลมหายใจออกมายาวเฮือกด้วยความโล่งใจ แต่ก่อนจะได้ซึ้งอะไรไปมากกว่านี้คนามก็กระหวัดตัวมา




แล้วซัดหมัดลุ่นๆไปบนดวงหน้าให้หงายเก๋งแต่พอพ่อเจ้าประคุณทำท่าจะเล่นมุกซ้ำมือเรียวก็คว้าจับเอาไว้ดึงเข้ามากอดแนบอก



“โทษฐานที่รักกัน” แนวไรฟันคมขบไปที่ใบหูหนึ่งทีหนักๆเป็นการลงโทษซ้ำๆ “เล่นอะไรบ้าๆ รู้ไหม ..”



“หือ ??” ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมา ก่อนจะกัดเนื้ออกผ่านเนื้อผ้าคนตัวเล็กกว่ารอฟังประโยคถัดไป



“ถ้านายตายไป ..” อ้อมกอดรัดแน่น ที่ยามาโมโตะเองก็ยกมือโอบกอดตอบ



อืม ..ทะเลตอนดึกนี่มันหนาวดีจริงๆ



“ถ้าฉันตายไป ..??”



“ใครจะอยู่ให้ฉันซัดทนไม้ทนมือเหมือนนายกันล่ะ” หมดกันไอ้คำซึ้งๆ นี่เขารอฟังคำหวานๆจากริมฝีปากคู่นี้มานานกว่าสิบปีก็ยังไม่มีปริปากพูดซักนิด



หาฟังยากยิ่งกว่าดูไฮยีนาออกลูกเสียอีก แต่ก็ดี หากวันไหนพูดอะไรซึ้งๆ น่ารักๆออกมา เค้าก็ชักจะเดาไม่ออกแล้วว่าจะทำหน้ายังไง



แบบนี้แหละดีแล้ว ไม่ต้องน่ารักแหละดีแล้ว น่ารักแค่กับเขาให้เขาเห็นความอ่อนโยนนี้คนเดียว ให้เขารับรู้หัวใจนี้คนเดียวก็พอ



“หนาว” เสียงบ่นเบาๆ อากาศกลางงทะเลเย็นเสียยิ่งกว่าปลายหนาวของอิตาลี บวกกับเสื้อผ้าที่เปียกปอนด้วยแล้ว ..



ฟุ่บ!!



เสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ถูกถอดทิ้งผึ่งไว้ที่ท้ายเรือ ททำเอานัยน์ตาคู่สวยเบิกโพลงกว้าง แม้จะรัตติกาลแต่แสงจันทร์มันสาดนวลกระทบบสว่างพอๆกับกลางวันเลย



“ใส่เสื้อซะ เดี๋ยวก็ปอดบวมตายพอดี!!”



“ฮื่อ .. ใส่ก็มีค่าเท่ากันแหละน่า” มือกร้านยกขึ้นปปลดกระดุมของคนตรงข้ามบ้าง “เสื้อนายก็เปียก เดี๋ยวก็ปอดบวมหรอก”



“หยุดนะ!! ทำอะไรนะ เจ้าบ้า!! ฉันไม่ได้เปียกไปกับนายนะ อย่าโมเมสิ!!” แขนสองข้างทั้งตีทั้งต่อยแต่ก็ถูกรวบเอาไว้บนหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว แต่ยิ่งหมั่นไส้หนักก็ไอ้รอยยิ้มกับนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ที่ส่อประกายล้อแสงจันทร์นั่นแหละ



“อย่าดื้อสิ นี่นายคิดจะเถียงกับคนที่มีใบขับขี่เรือเหรอ นิ่งๆนะตกลงไปมันหนาว” ในที่สุดการปลุกปล้ำถอดเสื้อก็สำฤทธิ์ผล เสื้อเชิ้ตขาวถูกวางทิ้งไว้ข้างๆกับ ก่อนจะรั้งร่างเล็กกว่ารวบแขนสองข้างแนบไว้กับลำตัว


กอดชิดดกับแผ่นอกให้ไออุ่นส่งถึงไออุ่น



“ขี้โกง” เสียงบริภาทน้อยๆก่อนจะช้อนนัยน์ตาขึ้นมองเง้างอด ยอมจำนนต่อความเย็นและแสวงหาไออุ่นนี้ หน้าสวยคลอเคลียไปกับแผงอกอุ่นเหมือนลูกแมว



“กลางทะเลอากาศมันจะหนาว” เสียงกระซิบสื่อนัยน์ความหมายที่หน้าสวยร้อนฉ่าขึ้นมา ยิ่งมือนั้นไล้ไปตามแนวสันหลังทำเอาขนในกายลุกซู่ขึ้น




“งั้นเรามาทำให้ร่างกายอบอุ่นดีไหม”

สุดท้ายกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปเสียเที่ยงของอีกวันหนึ่ง นึกขอบคุณพระเจ้าที่ให้ชาวประมงมาพบเขาหลังเสร็จอะไรต่อมิอะไรและนอนหลับใต่ร่มเงาของท้องฟ้ากอดกายให้ไออุ่นกันน่ะนะ




ร่างเล็กนอนหลับปุ๋ยบนเตียงนอนเตียงเดิมดวงหน้าซีดกว่าเมื่อคืนมากคงเป็นอาการหลังจากเมาคลื่นหนักๆสินะ




นิ้วชายหนุ่มเกลี่ยไปกับเรือนผม ปัดเอาให้เปิดหน้าผากเห็นผิวหน้านวลที่น่าหวงแหน ประทับแนบหอมไปหลายฟอดก่อนจะผละออกแล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้าใบโต




เปิดเอากระเป๋าเดินทางร่างเล็กออกมา ก่อนจะเลือกชุดที่ใส่ประจำให้จัดกระเป๋าให้อย่างบรรจง




เร็วนักกับคืนนี้ที่จะต้องแยกจากกัน ฮิบาริกลับญี่ปุ่นคืนนี้ .. ส่วนเขาจะบินไปอังกฤษในเช้าของวันถัดไป




ชักอยากหยุดเวลาเอาไว้แล้วแฮะ




ตวัดนัยน์ตาขึ้นมองนาฬิกาเหนือหัว บอกเวลาใกล้จะคล้อยบ่ายสองโมงตรง ยามาโมโตะชะลอมือที่จัดชุดสูทเข้ากระเป๋า เหมือนจะอยากให้เวลาที่เดินอยู่ช้าตามไปด้วย




“ทำอะไรน่ะ” เสียงงัวเงียดังขึ้นด้านหลัง ร่างแบบบางยันตัวขึ้นมาขยี้ตาหลายหนก่อนที่จะแจ่มชัด กลับถูกคนไวกว่ามากดไหล่นั้นลงไปนอนกับฟูกเหมือนเดิม



“เปล่าหรอกนอนไปเถอะ ไว้สองทุ่มแล้วจะปลุกนะ” มือนั้นระบายความอบอุ่นไปบนหน้าผากลูบไล้อยู่แบบนั้นจนคนถูกกล่อมปรือเปลือกตาปิด



เจ้าบ้า .. อย่ามาทำเนียนนะ ..



สัมผัสไออุ่นจางหายออกไป ฮิบาริก็เริ่มจะคล้อยหลับไปอีกคนก่อนจะดำดิ่งสู่ห้วงฝันเมื่อไออุ่นนั้นกลับมาเติมเต็มอีกครั้ง หน้าสวยบดเบียดเข้าหาก่อนจะยกขาขึ้นก่ายต่างหมอนข้าง







[align=center]Only night in Italy~! Only dream never come true~! But I know only one thing I need is you~! [/align]



เสียงเพลงเจ้ากรรมดังหลอนประสาทในรถสปอร์ตคันเดิมขณะที่แล่นผ่านบนทางโทเวย์ที่เชื่อมต่อถึงสนามบิน



ความเร็วของรถไม่ได้ผ่อนหรือเพิ่มขึ้นขับตามกฎทุกประการที่จะทำได้ ลมเย็นตอนราตรีโกรกเข้าใบหน้า เบื้องล่างรายล้อมด้วยดาวจรดดิน ของแสงสียามราตรีที่คกคักนัก




[align=center]Listen Sweetie~!


(อาจฟังดูหวาน)


But sometime not meant to be ~!


(แต่บางทีก็ขมเหลือแสน)


Isolation is negative feeling ~!


(ต้องแยกย้ายกันไปมันแย่ที่สุด)


I cant imagine ..my ..[/align]




เอี๊ยดด~!



เพลงหยุดเมื่อเบรกดับเครื่องจอดลง ฮิบาริตวัดตัวลงจากกรถไม่ต้องเอากระเป๋าลงเพราะลูกน้องของวองโกเล่ที่มารออยู่แล้วยกจัดการไปเสียเรียบร้อย



“ไม่เข้าไปส่งนะ” ยามาโมโตะถอดแว่นกัดลมอออกก่อนจะส่งยิ้มให้ ฮิบาริยืนนิ่ง หากแต่ในใจกลับเหมือนมีลูกตุ้มเป็นตันมากระแทกให้ร้าวราน



“เรื่องของนาย” หากแต่คงเย็นชาเสมอต้นเสมอปลาย ร่างบางตวัดตัวหันหลังเตรียมจะเดินผละจากแต่ก็กระตุกหยุดเพราะแรงถาโถมเบื้องหลังกอดรัดเสียแน่น



ดวงหน้าสวยถูกหมุนทั้งตัวมาเผชิญหน้าก่อนจูบจากริมฝีปากคมๆจะแนบทับ เรียวลิ้นกระหวัดพันเกี่ยวสัมผัสเย็นเหมือนเล็กทำเอาคนงามเผลอปรือตามาแต่ก็ต้องหน้าชาวาบเมื่อเห็นเนตรคู่ตรงข้ามคมกล้ามองสบอยู่ก่อน


ยามาโมโตะถอนริมฝีปากออก ก่อนจะยกมือข้างซ้ายขึ้นแนบจุมผัตแผ่วเขาไปบนหลังมือ ปลายลิ้นตวัดเลียเบาๆก่อนจะกลืนกินนิ้วเกือบปลายช้าๆ



ความเย็นและแฉะเหมือนเมื่อครู่ที่สงสัยเสียดสีนิ้วตัวเองให้ต้องเลิกคิ้วสงสัยหากแต่ใบหน้านั้นแดงเรื่อเหมือนคนจับไข้



“มาคิดดูดีๆ ฉันไม่เคยซื้อให้นายเลย” แหวนเงินเกลี้ยงประดับอยู่บนนิ้ว รอยยิ้มเทพบุตรปรายอยู่ไม่จางหาย มือมือขึ้นลูบใบหน้าสวยช้าๆแผ่วๆด้วยความรัก



“สั่งทำพิเศษเชียวนา นวัตกรรมใหม่ของคู่ค้าวองโกเล่ เห็นเขาว่ามี GPS ติดตามด้วย”



“ประสาทรึเปล่า ทำตัวเป็นคนโรคจิตไปได้” แต่อย่างนั้นก็แอบยิ้มน้อยๆ ชำเลืองมองดูหน่อยๆอย่างวางฟอร์ม



“ล้อเล่นน่ะ ไม่มี GPS หรอก แต่มีระบบจดจำน้ำลาย มีแต่ฉันเท่านั้นที่ถอดออกได้” คนงามง้างมือจะต่อยยอดหน้าหากแต่เขาก็ไวกว่ารีบเผ่นขึ้นมานั่งบนรถ



“อ้อ แล้วก็สั่นได้ด้วย ไม่เป็นไรนะฮิบาริ ฉันอนุญาติ!!”





บรืนนนนนนน



มาทิ้งระเบิดลูกใหญ่แล้วพ่อเจ้าประคุณก็บึ่งรถออกไปเสียไวฉิบตามจับฝุ่นไม่ทัน หนอย ไอ้ทีตอนมาส่งล่ะขับช้า พอหนีไปล่ะไวเป็นลิงเชียว ไอ้สัตว์กินพืช



ประตูกระจกหมุนกลิ้งแล้วร่างบางก็ย้ายตัวเองเข้าไปอยู่ในสนามบิน รอคอยเวลาเช็กขึ้นเครื่อง นั่งพลางมองแหวนในมือพลาง



คิดแล้วก็ลองขยับดูหมายจะถอดออก สำรวจอยู่นานดดูท่าทางไอ้คำพูดติดเรทเมื่อครู่คงจะจริง ถอดไม่ออกแถมมีปุ่นสั่นเสียด้วย




เจ้าบ้าเอ๊ย ..




รถวิ่งฉิวมุ่งหน้าสู่ทางออกนอกเมืองหาใช่ที่กลับบ้านไม่เมื่อกระเป๋าสัมภาระถูกเอาติดมาพร้อมกันราวกับไม่ต้องการจะกลับไปนั่งเหงาคนเดียวอีก ยามาดมโตะขับรถคันเก่งไปเรื่อยๆไร้จุดหมาย



[align=center]Only night in Italy~![/align]



โทรศัพท์เครื่องบางเฉียบถูกยกจรดหูยามเมื่อกดส่งเบอร์ออกไปยังที่อื่น



“สวัสดีค่ะ” เสียงปลายสายกรอก ยามาโมโตะแย้มรอยยิ้ม




สายสนทนาตัดลงหลังจากคุยได้อยู่พักใหญ่ ยามาโมโตะจอดรถอยู่ริมทุ่งหญ้าไม่ไกลนักจากเมืองหลง แว่นกันลมถูกถอดออกเช็ดดเมื่อมันขึ้นฝ้า



ริมฝีปากคมแย้มรอยยิ้มก่อนจะหาววอดๆแล้วเอนเบาะหลับลงสู่ห้วงนิทราดำดิ่ง ..


[align=center]Last night in Italy ~ Single night without you[/align]






เครื่องร่อนจอดลงสนามบินตามปกติวิสัย ร่างแบบบางในชุดสูทยัดตัวเองขึ้นลีมูซีนบึ่งไปโรงแรมที่ทางวองโกเล่จัดไว้ให้เป็นพิเศษ



กระเป๋าถูกเขวี้ยงทิ้งไปอีกทาง ก่อนจะโยนตัวเองปุลงไปนอนบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนล้า หากแต่ตามปกติวิสัยคนอย่างฮิบาริน่ะเหรอที่จะยอมปล่อยอะไรผ่านไปง่ายดายโดยที่ตัวเองยังจัดของไม่เรียบร้อย



ร่างบางยันตัวเองด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะลากประเป๋าไปยังตู้เสื้อผ้า ก็อดแอบชมไม่ได้ที่มันจัดกระเป๋าได้เนี้ยบกว่าเขาเสียอีก สูทนานาตัวถูกแขวนไว้ลวกๆ เมื่อผ้าชิ้นสุดท้ายถูกยกหยิบ คิ้วเหนือนัยน์ตาคู่เรียวก็ต้องเลิกขึ้น



กล่อง ..??



จับมันขึ้นมาพลิกดูด้วยความสงสัย เขาจำไม่เห็นได้ว่าเคยมีของพรรค์นี้กับตัว รูปร่างกล่องเรียง่ายสีม่วงไล่ไปยังสีดำตวัดลายพันรอบกล่อง ก่อนจะเปิดมันออกมา



..ไอ้..



ดวงหน้าขาวขึ้นสีสดมือที่ถือกล่องอยู่สั่นระริกาะท้านด้วยความโมโหแทบจะขย้ำกล่องสัปดลให้แปลกคามือ



เคร้ง!!



กล่องกระทบบพื้นไม่แยแส ไวเบรเตอร์ขนาดใหญ่ค่อยๆกลิ้งออกมาให้คนมองหน้าแดงแล้วแดงอีก ฮิบาริตอนนี้คงเหมือนน้ำร้อนสุดที่ใกล้กลายเป็นไอ


แต่ก็ยังมีเมตตาที่จะหยับโน้ตสั้นๆขึ้นมาอ่านเผื่อหวังว่าจะได้คำตอบที่น่าจะเป็นคำแก้ตัว



[align=center]‘ถ้าเหงาก็ไม่เป็นไรนะ ฉันอนุญาติ ขนาดนายน่าจะชิน แล้วเจอกัน ..ทาเคชิ’[/align]



“หึ ..หึๆๆ” เรียวปากวาดยิ้มน่าสยอง กระดาษโน้ตเรียบๆถูกขยำทิ้งขยำพร้อมเผาทิ้งทันที



“ยามาโมโตะ ทาเคชิ!!!”


----------------------- To The EnD ... ??? ----------------------------------


เพลงสีน้ำเงินนั่นไม่มีจริงครับ มั่วเนียนเมาแถแต่งเองนะเออ Tense ผิด วลีพลาดขออภัยสูงครับ - -" ต่ำต้อยเรื่องภาษา และทางวิชาการโดยสิ้นเชิง


เดินทางมาจะจบ มีเรื่องหลายเรื่องเกิดขึ้น มีสิ่งหลายสิ่งที่ส้มอยากจะสื่อ หลายเรื่องมากที่ส้มอยากให้กิดในเรื่องนี้


แต่ก็ไม่มีโอกาสจะได้ใส่มันลงไปซักที ..


จบแล้วครับ //โกยย//

ที่จริงจบจริงเท่านี้นา ..

แต่ตอนน้าอยากมีต่อ เป็นบทส่งท้ายครับ = =b

จรลี ไว้เจอกันไม่ใกล้ก็ใกล้นะตัวเอง~~

นึกว่าจะซึ้งไปได้สักกี่น้ำ - - ส้ม..เกือบแล้ว...
มุขบรรเจิดมาก *ปรบมือ* 555


ยาวววว โคตรๆ = =""
ยาวจนอ่านกันตายไปข้างนึง = ="""""


ยามะ..แกเอานิสัยส้มมาสินะ ไอ้หื่นๆเนี่ย!!!!!

น้องฮิไม่มีทางเหงาหรอกยามะ..
ยังมีพี่โน่อยู่นะ... /โดนส้มกระโดดถีบ
((เปรียบเทียบ T[]T แกก็ร่อนมาฮาน้องฮิบ่อยๆสิวะ พี่โน่มันยังมาร่อนมาจากอิแท๊ลี่วันเว้นวันเลยนะว้อย =[]=!!!))


ถ้ามันแปลกมากนักก็เชิญไปหาพวกอิลาเตลี่ยนแท้ซะเลยไป

บรรทัดนี้แอบจิ้น..ทั้งคู่เลยสินะ..
ที่จะกลับไปหาหนุ่มอิแท๊ลี่น่ะ 555


จุ๊บๆส้ม มีตอนหน้าด้วยเรอะตะเองอิอ๊างงงง~

กรี๊ดดด แม้แต่ตอนจบยังรั่วค่ะ 5555

ถูกใจ มาต่อตอนส่งท้ายเร็วๆนะค่ะ

แหม...ทาเคชิก็ทำกันได้นะ

ยอดมาก

โฮะโฮะ

โอคุงคอมเม้นซะสำเนียงอิแท้ลี่!!เลยแฮะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เห็นคำว่า อิแท้ลี่ แล้วอดนึกถึงม้าไม่ได้!!

"พออยู่ไปนานๆเข้าก็เริ่มจะเข้าใจสถานะตัวเองว่าคงไม่ใช่ฝ่ายที่จะขึ้นกดใครหน้าไหนได้ และยิ่งนานวันเข้าไปอีกก็เริ่มรู้ซึ้งถึงราชินีในตัวเอง"

ไอ้ประโยคนี้เนี่ยไม่ใช่พี่ทั่น born to be เหรอครับ

me/โดนทอนฟาเสย

มุกแต่ละมุกทั่นส้มช่างสรรหา

ซูชิเอ๊ย เนียนไปแล้วพ่อมหาจำเนียน

"ถ้าเหงาก็ไม่เป็นไรนะ ฉันอนุญาต"

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ถ้าคุณฮิเหงา แกก็บินไปหาสิฟร้า

ไม่งั้นจะส่งพี่โน่กลับไปทวงน้าว้อย!!

ขอของแถม[s]เรท ๆ[/s] นะครับ

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่ยามะตอนนี้ติดเรทมากมาย

ทั้งเรททั้งหวานมันทั้งตอนเลย จะว่ากลัวฮิบาริก็ไม่ใช่เพราะมันเนียนได้เรื่อยเหมือนอยากจะเอาใจมากกว่า ทำให้ทุกอย่างเลยน่ารักสุดๆ มาเป็นแฟนเราเหอะยามะอะไรจะดูแลดีขนาดนี้

ท่านฮิเมาเรือแน่นะคะทำได้ขนาดนั้นเลยน่ะ ขนาดเราเมารถยังแทบแย่หรือจะเป็นวิธีถอนอาการอีกแบบหนึ่ง - -+

แอบงงเล็กน้อยแหวนสั่นได้เอาไปทำไมหว่า ถ้าติดเครื่องดักฟังเอาไว้สิว่าไปอย่าง - -

ตอนที่ท่านฮิเจอกล่องลุ้นแทบแย่ว่าจะมีอะไรซึ้งๆอีก ที่แท้ก็.....ไม่เคยคิดมาก่อนว่าซูชิของเรา(?)จะเป็นคนแบบนี้คงต้องมองใหม่สินะ หื่นนนนน!!

คอบอีกตอนที่ว่านะคะ~ อยากอ่านตอนที่ทำงานเสร็จจังเลยเจอกันครั้งหน้าจะหวานกันทดแทนที่ไม่ได้เจอหรือยามะจะโดนทอนฟาฟาดตายกันล่ะเนี่ย หึๆๆๆๆ

โฮ แอบเศร้า ตอนหน้าก็จบแล้ว ไม่เป็นไร เดี๋ยวตามอ่านเรื่องอื่นต่อ

“ว่าใครไม่น่ารัก” พออยู่ไปนานๆเข้าก็เริ่มจะเข้าใจสถานะตัวเองว่าคงไม่ใช่ฝ่ายที่จะขึ้นกดใครหน้าไหนได้ และยิ่งนานวันเข้าไปอีกก็เริ่มรู้ซึ้งถึงราชินีในตัวเอง

ท่านฮิ ท่านคิดถูกแล้วแหละ เพราะท่านอ่ะราชินีของแท้เลย

ยามะตอนนี้นายหวานมากเลยนะ แถมหื่นมากอีกตั้งหาก

"ถ้าเหงาก็ไม่เป็นไรนะ ฉันอนุญาติ ขนาดนายน่าจะชิน แล้วเจอกัน ..ทาเคชิ’" ช่างกล้านะ ช่างไม่กลัวตายซะเลย ช่างกล้าบอกว่าขนาดเท่ากันด้วย

หึหึหึ

ว้าจบซะแล้ว555

ตอนจบยังฮาได้อีกนะคะจบแบบรั่วๆ

ยามะจังช่างทำไปได้คุณฮิก็น่ารัก

รั่วจนถึงหยดสุดท้าย555

ป.ล หวังว่าท่านส้มคงจะแต่งคู่ต่อไปนะคะแตมจะรออ่านถึงตอนนั้น

"ยามะแกตายแน่.........."