•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ท่านส้ม หายไปนาน มาต่อแล้ว เย้ เย้ ไหแตกซะที

อีกไม่กี่ตอนจะจบแว้วหยอ ม่ายอยากให้จบเลย คิดถึง 8018 ของท่านส้ม

ยามะดูอบอุ่นดีจังเลย เคลิ้ม ฮ่าฮ่า หลงตามคุณฮิ ฮ่าฮ่า

อร๊ายยยยย ชอบจังค่ะ หวานนนดีแหะ แอบขำประโยคสุดท้าย อิอิ

รออ่านตอนต่อไปนะค้าท่านส้ม

ไม่ไหวแล้ว...

แม้เพิ่งเข้ามา ก็ติดเลย
8018 จงเจริญ...

เลือดหื่นไหลท่วมกาย

แต่น่ารักอ่ะ
น่ารัก น่ารัก
หนูฮิน่ารัก...
...................

กรี้ดดดด ไม่ได้เข้ามาอ่านตั้งนาน
ยังคงหวานกันไม่มีหมด จิงๆคู่นี้
กรี้ดๆ ถูกใจเจ๊มากกก
แต่ขำยามะตอนท้าย "แล้วอย่ากัดxx ผมอีกนะ" ฮาแตกเลย

ไหแตกแล้ว TwT ตอนเข้าบอร์ดนึกว่าตาฝาดซะอีก ดีใจสุดๆ

อ่านที่ยามะทำฮาๆแล้วคนอ่านก็อารมณ์ซึ้งหายเช่นกันจ้ะ แหม๊ คราวหน้าขอให้ท่านฮิกัดจนเลือดอาบเลยเถอะ

ตกลงที่ผ่านมานี่ฝันเหรอคะ ? หรือเราเข้าใจผิดเองเนี่ย - -

ตอนนี้น่ารักมากมาย ชอบจริงๆฟิกน่ารักหวานๆแบบนี้

อยากให้ลงอาทิตย์ละสองตอนเหมือนกันนะคะอยากอ่านมากมายแต่กลัวจบเร็วเกินไปแล้วไม่มีฟืกสนุกๆให้อ่านอีก ฮึกกก

เอาเป็นว่าต่อเร็วๆนะคะ~

โอ้ ไหแตกแล้ว บันไซ

ไปงาน B.R ExE มาเหมือนกัน

แอบไปคว้า Area 18 มาเหมือนกัน หมดเงินไปหลายอยู่

คว้าโดได้มาเพียบเลย

รักฉัน อ๊ากท่านฮิกล้าพูดนะนั่น

ฉันรักฮิบาริ ยามะ แกจะแกล้งท่านฮิ อีกนานมั้ยฮะ

คึๆ มาลงต่อในวันเกิดตัวเองล่ะครับ //โกย// (ฮา)

--------------
ท่าน นุนิ
- เราอินเลิฟ 8018 แต่พี่อ่ะ โซเครซี่เลยล่า !!!!

ท่าน ไซโค
- ราชินี .. หึๆๆๆๆๆๆ ไม่บัญชาสามีแล้วจะบัญชาม้าที่ไหนล่ะตัว กิ๊บกิ้วว แต่กระโดดกอดมาแบบนี้มัน ..//กระโดดจับกด//

ท่าน Pao.~*
- อ๊าา ขอบคุณครับที่คิดถึง >_<~! ก็ยามะแบบนี้แล ต้องอบอุ่นแบบนี้ซิ ไม่ใช่มืดกระจุยกระจาย =w="

ท่าน soulmate
- อ๋า อิทธิพลฟิคส้มขนาดนั้นเลยหรือ (ฮา) ติด 8018 แบบนี้ส้มรักตายเลย (ฮาา)

ท่าน reddieG
- ส้มคิดถึงท่านนน T[]T"!! แต่ท่อนท้ายไม่ได้จะเขียนให้ฮาเลยนะครับบ

ท่าน Futago
- ..อา ขอบคุณครับ >_<~! ที่ผ่านมาไม่ใช่ฝันจะครับผม คือส้มตัดเรื่องมาที่ 10 ปีข้างหน้าเลยล่ะครับ (ฮา)

ท่าน ~*mamo*~
- อ๊าา ขอบคุณที่อุดหนุนโดนะครับ โดเป็นยังไงบ้างเอ่ย //ส่งสายตาออดอ้อน เค้าอยากรู้นะตะเอ๊งง ปิ๊งๆ// ยามะจะแกล้งหูฮิแบบนี้เรื่อยๆเลย เค้าฝากมาบอกกระซิบครับ 5 5 5+

---------------------------------

Until you .. [18] (11 /06 /08 )



“มันทำอะไรของมันอยู่ว้าไอ้บ้าเบสบอลนั่น” เสียงโวยลั่นกลางสวนไม้ของคฤหาสน์วองโกเล่ โกคุเดระหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกมวน แต่ไม่ทันได้จุดก็ถูกมือบางของรุ่นที่สิบเข้ามาดึงออกไป



“พอเถอะนะโกคุเดระคุง วันนี้สูบมากไปแล้วนะ” ใบหน้าที่หวานแต่แกร่งขึ้นตามเวลาตีดุใส่เขา




“ครับๆ แต่ไอ้ยามาโมโตะมันไม่ยอมมานี่สิครับจะรอมันอีกไหม” ชายหนุ่มหัวหน้าแก๊งค์ทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย “หึ ไม่ใช่ว่ามัวแต่ขลุกตัวอยู่กับฮิบาริเหรอ”




“รถอาจติดก็ได้มั้ง ก็แหม อพาร์ทเมนท์ของสองคนนั่นอยู่ตั้งไกลจากที่นี่ แถมยังต้องผ่านย่านรถติดอีก”




“มันไม่ใช่เรื่องเลยนะครับ คฤหาสน์วองโกเล่ก็มีอยู่แต่กลับสะเออะไปอยู่อพาร์ทเมนท์”




“น่าน่า เค้าก็อยากได้ความเป็นส่วนตัวนั่นแหละ”




“หึ ไอ้ไปอยู่ที่อื่นผมไม่สนมันหรอกนะ แต่มันน่าจะรู้เวลาบ้างว่าวันนี้มีนัดประชุมที่สาขาใหญ่”



“ฉันว่านะบางทีเราควรล่วงหน้าไปก่อน แล้วโทรไปบอกให้สองคนนั้นตามไปทีหลัง ดีไหม ? ยังไงสำนักงานใหญ่ก็ใกล้กว่านี่นา”




“เอาเลยครับผมเบื่อที่จะรอพวกมันแล้ว” ว่าเสร็จสึนะก็คว้ามือถือขึ้นมาที่เลขหมายปลายทาง มือถือของยามาโตะ ...



ตรู๊ด ... ตรู๊ด...



“ฮัลโหล” มือถือเป็นของยามาโมโตะหากแต่เสียงนั้นกลับเป็นเสียงฮิบาริ




“มีอะไรพวกสัตว์กินพืชชั้นต่ำ”



เสียงสบประหม่านั้นลอดออกมาให้โกคุเทระได้ยินนึกปึ๊ดอยู่ในใจ อยากจะเขวี้ยงบอมบ์ผ่านมือถือไปฝากสักลูกสองลูก



นึกค้านว่าไอ้ที่อยู่กับพี่ท่านก็เป็นพวกเดียวกัน นอกเสียจากมันจะยกระดับตัวเองให้อยู่ชั้นเดียวกับฮิบารินั่นแหละ!



แต่ไม่มีทางซะล่ะ!! มันไม่ได้ยกระดับขึ้นมาชั้นเดียวกัน แต่ที่ไม่ถูกขย้ำก็เพราะคะแนนพิศวาส!!



“คุณฮิบาริ คงไม่ลืมใช่มั้ยว่าวันนี้ ...”



“เฮ้ย !! ไอ้ตาขวางแกคงไม่ลืมใช่มะว่าวันนี้มีประชุมที่สาขาใหญ่น่ะ!!!!” เจ้าจอมโวยคว้ามือถือไปชิงพูด สึนะพยายามจะห้ามแต่คนร่างสูงผมเงินกลับยกมือเอาไว้ส่งสายตาบอก เรื่องนี้ให้ผมจัดการเอง



“อะไรของแก” เสียงนั้นเนิบจนทำเอาคนที่เดือดอยู่แล้วอยากเดือดให้มันมากขึ้น




“ว้อย !! คุยกับแกแล้วเส้นขึ้น ช่างหัวแกแล้ว รีบไปให้ทัน.... ตรู๊ด ตรู๊ด..” โกคุเดระเอ๋ย อดทนไว้



อย่าโกรธ โกรธคือโง่ โมโหคือควาย แต่ให้ตายยังไงก็ต้องบอมมันทิ้งให้ได้ ฮิบารี้ เคียวย้า!!!!!!



“ง่า โกคุเดระคุง ใจเย็นๆ ...” หน้าหวานสวยยิ้มสู้คนโกรธที่เงียบทั้งๆที่ในใจกลับเต้นเร่า “ใจ๊ ..เย็....”



“ครับผมใจเย็นอยู่แล้ว” อยู่ๆร่างสูงกว่าก็ยิ้มให้หยีตาจนมองไม่เห็น แต่การยิ้มแบบนี้ที่สึนะคาดโทษไว้ว่ามันจะมีเครื่องหมายโกรธพร้อมกับปากกระตุกเสมอ เป็นสัญญาณเตือนว่าถ้าเจอหน้าเมื่อไหร่ไม่ยามาโมโตะก็ต้องเป็นฮิบาริที่จะได้ฟัดกับพี่ท่าน ..



“ไม่โกรธหรอกครับ รุ่นที่สิบไปกันเถอะ”



“เฮ้อ ... อีแบบนี้คงได้แต่ภาวนาว่าจะฟาดปากกันเฉยๆ อย่าได้ฟาดงวงฟาดงากันเลย” รุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่พึมพำไม่ทันได้ไปถึงหูของคนใกล้ระเบิดที่เดินนำลิ่วขึ้นไปบนรถ








“รถเอยทำไมจึงติด~” เสียงฮัมเพลงน่ารำคาญกวนบาทาของโชเฟอร์สุขภาพดีทั้งกายและใจที่นั่งข้างๆดังขึ้นตลอดระยะทางจากอพาร์ทเมนท์สู่สาขาใหญ่




ตั้งแต่ที่พวกเขารีบรุดอกมานี่ก็เป็นไฟแดงที่สี่แล้วสำหรับการเดินทาง ทั้งๆที่ระยะทางไม่ถึง 4 กิโลเมตรด้วยซ้ำ



“เงียบปากไปถ้าไม่อยากตาย” ร่างเล็กกว่าขู่ แต่ยามาโมโตะคงไม่เชื่อ ถ้าฮิบาริคิดจะฆ่าเขาก็คงทำตั้งแต่วันแรกที่จูบกันไปแล้ว



“รถติดก็เครียดพอดูแล้วนะ อย่าเครียดไปเลย เอ้าอ่ะชึ้บๆมาร้องเพลงกันดีกว่า” ชะงักงันเมื่อทอนฟาเย็นๆมาแนบที่คอขาวๆของเขา ยามาโมโตะหุบปากฉับยิ้มสู้ ถึงไม่ฆ่าไม่ใช่ว่าไม่อัด รสชาติทอนฟาเขาชิมจนรู้เบื่อมาตลอดสิบปีแล้ว หากแต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะเจ็บลึกไปถึงหัวใจ



เขารู้ รู้ตลอดมาว่านี่มันเป็นวิธีแสดงความรักและแก้เขินฉบับซาดิสม์ของฮิบาริ ทอนฟาของฮิบาริที่ฟาดเขามันไม่เคยเจ็บได้นาน “หยุดร้องก็ได้จ้ะ”




เอาเถอะถ้าแม่เจ้าประคุณจะ S งั้นเขาจะยอมเป็น M ให้สาแก่ใจคุณเธอเอง

“เพราะแก” เจ้าของทอนฟานั่งหน้ามุ่ยมองออกไปนอกรถด้วยสายตาว่างเปล่า อยากจะออกไปเดินเหมือนคนพวกนั้น แต่เขาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะทำมัน




“ฉันเหรอ? ... ไม่หรอกถ้าฮิบาริไม่ร่วมด้วย ตบมือข้างเดียวยังไงก็ไม่ดัง” เจ้าตัวพูดเรื่อยๆเล่นจี้จุดทำเอาร่างเล็กกว่าหน้าแดงซ่าน อยากจะฟาดทอนฟาไปอีกสักแผลแต่รถก็ดันมาเขยื้อนยื้อชีวิตของชายหนุ่มเอาไว้พอดี




“แต่แหม .... เมื่อเช้านี้ทำเอาฉันแทบหมดแรง ฮิบารินี่ดุเป็นบ้า”




“แกนี่มัน ...!!!!” หน้าขาวแดงไปด้วยการสูบฉีดโลหิตที่มากเกินอัตรา “ถ้าพูดถึงเรื่องเมื่อเช้าฉันจะไม่คุยกับแกตลอดชีววิต!!!”



“หึๆๆ” ทิ้งท้ายเพียงเสียงที่ชวนให้บูดหนักกว่าเก่า ...






ตึกสูงใจกลางอีตาลี รถคันหรูสีดำสนิทกำลังเลี้ยวเข้าไปในนั้น มุดลงไปในชั้นใต้ดินก่อนจะพากันออกมานอกรถด้วยชุดสูทสีดำ ผู้หนึ่งไขว้ดาบไว้กับบ่าขณะที่หนุ่มที่เล็กกว่าอีกคนเดินตัวเปล่าไปด้วยกัน



“สวัสดีครับ” ผู้คนที่เดินสวนต่างก็พูดคำนี้ยามาโมโตะยิ้มให้ขณะที่ฮิบาริเดินหน้าบูดจ้ำจ้วงให้ทันห้องประชุม



“ไง สาขาเอเชียยุ่งยากไหม” หยุดแวะคุยตามประสีแต่ก็ต้องตามฝีเท้าที่ก้าวฉับๆนำอยู่ดีเลยหันมายิ้มแล้วกระซิบเสียงแผ่วกับลูกน้องแต่จงใจให้คนข้างหน้าได้ยิน



“คุณนายกำลังอารมณ์บูด สงสัยจะท้อง”



เปรี้ยง!!!!



คราวนี้ไม่ใช่เหล็กทอนฟาแต่เป็นลูกตะกั่วจากกระบอกปืนพกอันเล็กที่เหน็บไว้ตรงข้อเท้าต่างหาก ควันเขม่าาลอยจาง กลิ่นดินปืนลอยอบอวล ปลายกระบอกชี้แสกหน้าที่บอกว่าหากปากหมานไม่เลิก มีปิดบัญชีคิดแค้นแน่ๆ



นัยน์ตาคู่คมพร้อมออร่าทะมึนที่แผ่ออกมาทำเอาลูกน้องออฟฟิศที่นานทีจะได้บลโฉมถึงความดุโหดนี้ก็พากันหัวหดวิ่งไปที่อื่นกันจนเกลี้ยง



“ง่า... ถ้าไม่รีบ ประชุมจะเริ่มเอานะ”








แอร์ในนี้มันก็เย็นเป็นบ้า อากาศก็สบายๆเรื่อยๆ ไม่มีคนพลุกพล่านให้คนตรงหน้าเขาหงุดหงิด ไม่มีเสียงรถติดบีบแตรให้ประสาทเสีย



เสต๊กก็แสนเลิศรส บรรยากาศค่ำๆใกล้จะมืดที่สีแดงอาบท้องฟ้านี่ก็โรแมนติกไม่หยอกเลย .. ถ้าขอแต่งงานกันที่นี่คงจะตอบตกลงกันง่ายน่าดู



คิดพลางก็เหลือบมองคนตรงข้ามแล้วก็ก้มลงมาสนใจเนื้อเสต๊กในจานตัวเองต่อ ตั้งแต่เลิกประชุมที่กินเวลานานกว่าค่อน หกชั่วโมง เขาก็รีบแจ้นเกี่ยวเอาพ่อเมฆานี้มาร้านประจำที่นี่



ไวน์แดงถูกรินเติมยามเมื่อคนตรงข้ามจิบมันหมดหากแต่อาหารในจานกลับค่อยๆละเลียดทานช้าๆ



‘มิลฟิโอเล่เริ่มเคลื่อนไหว ฉันอยากให้ทุกคนแยกกันออกไปจากอิตาลี’



เสียงหัวข้อประชุมดังมาจากสึนะตามปกติ สึนะเปลี่ยนไปมาก เอางานเอาการมากขึ้น เข้มแข็งและเยือกเย็น คอยเป็นศุนย์กลางแบบนี้



‘คุณฮิบาริ ช่วยกลับไปสืบที่ทางญี่ปุ่น โกคุเดระคุงนายลงไปทางอิตาลีตอนใต้ แรมโบ้นายไปสืบที่สเปน มุคุโร่ฝากเรื่องที่รัสเซียด้วยนะ พยายามติดต่อกองทหารของที่นั่นให้ได้’




เสียงแจกแจงงานที่เค้าก็พอจะเดาได้ว่ามันคงจะเป็นเรื่องที่ใหญ่และหนักหนาสาหัสพอดู เค้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนักกับการทำงานมาเฟียมันเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้หากเกาะกลุ่มกันก็จะเหมือนเป้านิ่งให้ใครเขาส่องเอา




เขาเข้าใจและยอมรับ ..



‘ยามาโมโตะ .. สำหรับนาย ฝากทางอังกฤษด้วยนะ’




“เหม่ออะไรของนาย” ปลายส้อมถูกจิ้มไปบนสันจมูกเบาๆเรียกเอาสติที่เหม่อไปกับทางเดินเทียบฟุตบาทกลับมาเป็นปกติ




ผ่อนยิ้มส่งให้กับคนปลุกเขาจากภวังค์แล้ววยกมือป้ายจมูกที่คาดว่าซอสคงจะเลอะแน่ๆ




“อืม .. กำลังคิดว่า อังกฤษกับญี่ปุ่นกันไกลกันแค่ไหนนะ” เสียงจานเคลือบกระทบใบมีดของเจ้าตัวที่กำลังหั่นเสต๊กเอื่อยๆ มองสบเจ้าของดวงหน้าหวานที่ตอนนั้กำลังยกผ้าขึ้นซับที่ปากเป็นการบอกกรายๆว่าท้องนั้นเต็มตื้นไปด้วยอาหารแล้ว




“ของพรรค์นั้นสำคัญตรงไหน” คำพูดที่ทำเอาหนุ่มสุขภาพดีหัวใจเต้นแรงหยุดหั่นชิ้นเนื้อแล้วรอฟังคำพูดต่อไปใจจดใจจ่อไม่รู้ตัว “รู้ระยะทางไป นายจะตามมารับใช้หาข้าวหาปลาให้ฉันหรือไง”



พรืดดดด




ไอ้อาการลุ้นๆเหมือนคนหวยจะออกหายวูบ กุมขมับตัวเองอย่างจนใจจะหลุดขำมากเสียก็ไม่ได้ก็นี่มันกลางที่สาธารณะชนชั้นสูงซะด้วย



“นั่นสินะ .. ยังไงอีกอาทิตย์หน้าก็ต้องแยกย้ายกันไปแล้วนี่” จากไวน์แดงเปลี่ยนเป็นแก้วบรั่นดีแทนซะแล้ว “นายคงดีใจสินะที่ได้กลับบ้าน”




“ฉันไม่มีบ้านให้กลับ” พูดให้ถูกคือมันไม่มีตั้งแต่เริ่มต้น .. ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่อิตาลีบ้านหลังนั้นก็ตัดสินใจประกาศขายทิ้งทันที และเลือกที่จะมาค้างบ้านยามาโมโตะที่ตอนนี้ใครๆก็มองว่าร่วมกันซื้อเป็นครั้งคราว เพราะชีวิตเขาปกติแล้วก็ไม่อยู่ติดที่ ออกหาข่าวสาร นานเดือนนักกว่าจะกลับมาเข้าสำนักงานใหญ่สักที



“อ่ะ .. อย่างน้อยก็โรงเรียนนามิ ไม่มีที่พักนายก็พักที่ห้องรับแขกได้นี่นา ฮ่ะๆ” หัวเราะตบท้ายทั้งที่มันเป็นมุกที่ฝืดที่สุดในโลกเลย



ความเงียบโรยตัวอยู่พักใหญ่ ไม่มีใครปริปากพูด บรรยากาศมันดูหนักหน่วงกระอักกระอ่วนเกินไป ทะเลาะกันหรือก็ไม่ใช่ ออกจะดีกันจนน่าใจหายเสียด้วยซ้ำ


.......
..
..
.


-------------------------- TBC สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ ~!!!!! ---------------------------

หึๆ ใกล้แล้ว ใกล้จะจบแล้ว ((ย้ำจังเลยนะไอ้นี่))
วันนี้ไปล่ะคร้าบบบบ~!!!

ใกล้จบแล้ว..........


......ก็เตรียมเรื่องใหม่ซะนะครับ


ตอนนี้ไม่เรทละ ชิชิ~

แต่ sm พอกระชุ่มกระชวยหัวใจ อ๊า....


"คุณนายกำลังอารมณ์บูด สงสัยจะท้อง"


กร๊าก~ อยากเห็นมาดพ่อแม่เหมือนกันแฮะ


ปล.ที่ว่าจะกดนั่น ผมขอยืนยันนะครับ....


ผม - [b]ไม่[b] - เคะ

ก่อนอื่น วันนี้วันเกิดท่านส้มก็ต้อง H.B.D. นะค้า

ฟิคจะจบแล้วมีโครงการเรื่องใหม่หรือยังเอ่ย

ยังไงก็จะติดตามอ่านต่อไปนะค้า

ส่วนฟิควันนี้ ยามะกับคุณฮิต้องแยกย้ายกันไปทำงานซะแล้ว

ขำที่คุณฮิบอกว่าจะตามมาหาข้าวให้กินหรือไง ฮ่าฮ่า

ลุ้นให้คุณฮิพูดโรแม๊นซ์สะหน่อย แหมก็คุณฮิละน้า เป็นไปได้ยากส์ อิอิ

แล้วก็คุณนายอารมณ์บูด ทำลังท้อง ฮ่าฮ่า

คุณฮิใช้ปืนซะด้วย อาการแก้เขิล รุนแรงดีเป็นบ้าเลย ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปค้า

ท่านส้ม HBD ขอให้มีความสุขมาก ๆ ในวันเกิดน๊า

ส่วนโด ที่แอบจกมา ข้าน้อยชอบมาก ๆ เลย ภาพก็สวย เนื้อเรื่องก็ดี

เอาเถอะถ้าแม่เจ้าประคุณจะ S งั้นเขาจะยอมเป็น M ให้สาแก่ใจคุณเธอเอง

คิดถูกแล้วยามะ นายยอมเป็น m ให้ท่านฮิคอยซัดอ่ะ เป็นอะไรที่ถูกต้องมาก ๆ อิอิ

“รู้ระยะทางไป นายจะตามมารับใช้หาข้าวหาปลาให้ฉันหรือไง”

เอ่อท่านฮิ อันนี้พูดออกมาจากใจ หรือแค่เล่นมุขกันล่ะ

ถ้าพูดออกมาจากใจก็สมกับท่านฮิดีแล้ว แต่ถ้าเล่นมุข ท่านฮิอย่าเล่นเลยดีกว่านะ เล่นมุขหน้าตายแบบนี้ ข้าน้อยคิดไม่ออกจริง ๆ

เพิ่งเข้ามาอ่านครั้งแรกค่ะ...ชอบคู่นี้ที่สุดเลย

อ้ากกกกกกกกกกกเมนต์ด่วน

ขอย้อนหลังแปปนะคะภาพD1880เนี่ยสวยมากเลยค่ะ

ตกลงใครเป็นสามีหลวงหรือใครเป็นสามีลวงกันแน่น้าคิคิคิ

ว้าอยากเป็นรายนามผู้รอดชีวิตเหลือเกินภาพใหญ่งาม

ส่วนฟิคอ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกเรทเรทเรทๆๆๆๆๆๆๆๆ/บ้าไปแล้ว

ส่วนฟิควันนี้หวานค่ะเมื่อไร80จะกดอีกล่ะค่ะแม่ยกเชียร์อยู่น้าคิคิคิคิ

จะรอดูต่อไปค่ะ

ป.ล สุขสันต์วันเกิดอีกรอบหนี่งนคะท่านส้มขอให้มีเรื่องดีๆเข้ามาในชีวิตนะคะคิดสิ่งใดก็ขอให้สมความปราถนานะคะแล้วก็

[size=18]รัก8018เยอะๆล่ะ5555[/size]

เหมือนจะหวานปนเศร้ายังไงชอบกล พอแยกกันอยู่อาจจะมีอะไรดีๆให้เห็นก็ได้ - -+

ฉากยิงปืนตอนแรกแอบลุ้นว่ายามะยิ่งที่ไหนได้ท่านฮิแก้เขินขั้นรุนแรงอีกเช่นเคย TwT

ถึงจะใกล้จบแต่ก็คงมีภาคพิเศษใช่มั้ยคะ ?? มีนะๆๆ

คอยตอนต่อค่า~

ฮือออ แยกจากกันหรอ
งั้นพวกเราก้ออดอ่านฉาก sm แล้วจิ
เส้า T.T

ประเดิม


อย่าโกรธ โกรธคือโง่ โมโหคือควาย แต่ให้ตายยังไงก็ต้องบอมมันทิ้งให้ได้ ฮิบารี้ เคียวย้า!!!!!!

กร้ากกกกกกกกกก โก๊ะ นายคิดแบบนี้เองเรอะ

อย่าคิดบ่อยนะ เดียวยามะตกจากความเนียน กร้ากกกกกกกกก

[align=center]“คุณนายกำลังอารมณ์บูด สงสัยจะท้อง”

><b เฉียบมาก คิดได้ไง

แม่น อ้าวเอ้ยเฮ้ย ~!

จะว่าไปโดจินนั้นทำเอาคิวะฝันร้ายไปนาน // ฮา

เป็นจริงก็ดีเนอะส้มเนอะ กร้ากกกกก[/align]