•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[align=center]อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย เอามาลงแล้ว

อิ อิ อย่ามัวลังเลเลยจ้า

เรามาเข้าสู่แสงสว่าง(เหรอ)กันเถอะ อิ อิ

ฉากมันอร้างงงง มากเคอะ สู้เค้านะจ้า [/align]

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
"ค้าง" อย่างแรง!!!!!

อย่าไปกลัวค่ะว่าคุนฮิจะเคะแบบไหน เพราะเราว่ายังไงๆ คุนฮิบาริก้อสุดยอดเคะของเรา อิอิ
ต่อไวเด้อ หุ หุ หุ

โอ้วววววววววว

จริงอยู่สายท่านฮิเมะล่ะน่อ

แต่ถ้าเคะแบบนี้รับได้ๆ เคะแบบไม่ทิ้งความเสะ 55+

แอบสงสารดีโน่อุตส่าห์บินมาหาถึงญี่ปุ่น
อา...ท่านฮิช่างไร้เยื่อใยสมกะเป็นท่านฮิ?

อ๊าย ๆ ๆ ๆ - //// -
ยิ่งอ่านยิ่งถูกใจเจ้าค่ะ

โอ๊ย ๆ ๆ เรื่องนี้ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักท่านฮิ
ท่านฮิของช้าน น น น น
(me // แอ๊ก ๆ ๆ โดน FC ท่านฮิที่มีมหาศาลรุมตื้บ )
อ๊าย ๆ ๆ อีกอย่างเจ้าค่ะ ถ้าเป็น 8018
เค้าก็ชอบให้ 18 เป็นเคะ อ๊ะ >3 <
ไม่ไหวแหล่ว ๆ ๆ ต่อด่วน ๆ เจ้าค๊า !

ยามาโมโตะ ทำไมเจ้าเล่ห์เยี่ยงนี้ ห๊า
แต่ ชอบ เจ้าค๊า า า าา


.
.
เรื่องนี้ยิ่งอ่านก็ยิ่งติดอ๊ะ อยากอ่านต่อ ๆ ๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกก ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ใจร้ายมาทำให้เราค้างแล้วจากไป กระซิก กระซิก

แต่เราก็ชอบที่ท่านฮิเคะนะ เคะได้น่ารักมากเลยอ่ะ

มาแล้วฮร่ะ ..มาแล้ว สวัสดีชาวบอร์ดฮร้า~~
งานประจำกันก่อน

ท่านชุน
- [s]ทั้ง 3เศร้า ทั้ง 3P ไปเถิดดด[/s] อุไม่ใช่ๆ [s]3P[/s] 3เศร้าผมก็จะร้องตามดีโน่แล้ว (ว่าแต่ สึนะน่ะนะ ให้มุคุไปนั่นแหละถูกที่สุด = =b!!)

sakurana
- มาดะ มาดะ ดาเนะ ~ ทอนฟาแก้เขิลลมันไม่จบง่ายขนาดนั้นหรอกท่าน มันจะตามมาเป็นชุด (หึๆๆ ฮ่าๆๆ)

ท่านคิวะ
- ได้ข่าวว่าท่านพี่จะเลิกกลับไปแล้วนิ (ฮา me*ยื่นไฟฉายให้*)

reddieG
- "ค้าง" ต่อไปเถอะท่าน *โดนท่านตบๆ* ผใกลัวสิครับกลัวอย่างแรงเลยตัวละคร_บห_ย เพราะผมมาเยอะแล้ว - -" ไม่แคล้วท่านฮิจะเป็นรายต่อไป

ท่าน Omi
- คึๆ ยังไงเคะดื้อ เคะราชินี เคะไม่ทิ้งกำผืด นั่นแหละนิยามท่านฮิในใจผม = =b *โดนตบๆรอบที่ร้อย*

ท่านPriest
- ติดเลยเหรอท่าน TwT ระวังจะเสื่อมตามเรื่องนะฮะ *โบกธงขาว*

ท่าน~*mamo*~
- ไม่ต้องห่วงฮะ*โบกมือ* [s]ส้มยังใจร้ายได้อีกเยอะ[/s] ส้มไม่ใจร้าย[s]น้อย[/s]ขนาดน้าน

[hr]

ฉลากยา

[s]
Until you.. [4] (20/03/08 )

ร่างบางสะดุ้งตัวขึ้นแอ่นสะโพกตามนิ้วที่ถอดถอนออกตามสัญชาติญาณ แต่พอกำลังจะได้ผ่อนคลายกลับต้องสะดุ้งตัวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อสิ่งแปลกปลอมที่ใหญ่กว่า ..ร้อนกว่าเข้าแทรกฉับพลัน ฉีกปากทางที่คับแน่นนั้นให้ขยายเรียกเลือดแรกให้ไหลเปรอะตามผ้าปูเตียง

แต่น่าแปลกกลับไม่มีมีเสียงครางอ่อนๆให้เขาได้ยินสักนิด ยามาโมโตะเลยตวัดตามองคนที่เขากำลังกอดก่ายอยู่น่ากลัวว่าจะหมดสติไป แต่ไม่ใช่..

ที่ไม่มีเสียงเพราะเจ้าตัวกำลังกัดปากตัวเองบนเลือดซึม แม้ดวงหน้าจะเคยนิ่งเฉยแต่คราวนี้มันกลับบอกถึงความรู้สึกหลายอย่าง ทั้งเจ็บระคนสุขสมแต่เจือด้วยกระดากอาย

“ฮิบาริ!” มือใหญ่มาแตะที่ริมฝีปากเขาให้มันคลายออกจากกัน ลูบไล้ไปมาราวกับปลอบประโลม “ถ้าไม่ชอบบอกกันก็ได้ อย่าทำร้ายตัวเองสิ ฉันไม่แฮปปี้หรอกนะหากฉันมีความสุขขณะที่นายกำลังทำร้ายตัวเองเพราะฉัน”

ร่างสูงทำท่าจะถอนกายออกหากแต่กลับถูกมือเรียวนั้นคว้าต้นแขนเอาไว้ ก่อนริมฝีปากจะขยับเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

"...นี่หว่า" เสียงนั้นแผ่วเบา หน้านั้นก็แดงขึ้นเรื่อยๆ มือคุณท่านจะยกแขนตัวเองมาเกยที่หน้าพยายามปกปิดความจริงที่กำลังจะออกจากปาก “มันอายนี่หว่า!”

“อะไรนะ ?”

“มันน่าอายไหมล่ะ! ฉันไม่ชิน” เสียงก็สบถอีกยาวโคตรก่นด่าอย่างไม่เคยทำมาก่อน แต่มันก็เรียกรอยยิ้มจากยามาโมโตะได้ถนัดตา มือใหญ่ค่อยๆแกะแขนที่พาดตรงตาซึ่งพยายามจะซ่อนมันเอาไว้ออก ก่อนจะเอามือข้างขึ้นมาแนบจูบลงไปแผ่วเบา

“เดี๋ยวก็ชิน” ร่างสูงขยับกายแต่มันร้อนไปถึงคนเบื้องล่าง ยิ่งช่องทางภายในถูกเติมเต็มก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะหาจุดกระตุ้น “เอางี้ไหม ฉันจะทำให้นายชินไปเรื่อยๆ” ร่างสูงขยับอ่อนๆ รวบมือทั้งส้องคล้องบ่าเขาเอาไว้เป็นสรณะ

“......!!!” หากแต่ถ้าไม่ดื้อคงไม่ใช่ฮิบาริ กระนั้นเลยเขาก็ยังคงไม่ยอมปล่อยลอดเสียงออกมา แต่อย่างนั้นยามาโมโตะก็ยิ่งอยากแกล้ง เขากระแทกตัวแรงทำเอาคนเบื้องล่างผวากอดคอเขาแน่น

“อย่าเกร็งสิ ฉันรู้นะว่านายเจ็บ” เสียงกระซิบอยู่ชิดริมหู แผ่วเบาแต่อบอุ่น “ปล่อยเสียงออกมาเถอะ ไม่มีใครได้ยินนอกจากฉัน”

----------
(ตัดไปทางสึนะ)

“เจ้าบ้านั่นมันว่ายังไงบ้างเหรอครับรุ่นที่ 10” โกคุเดระถาม สึนะตีหน้ายุ่งก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้าน

“ยามาโมโตะพาแมวไปหาหมออ่ะ”

“ว่าไงน้า นี่มันเห็นแมวดีกว่ารุ่นที่ 10 อย่างงั้นเร้อออ ไอ้บ้าเบสบอลแกตายย” หนุ่มลูกครึ่งวีนแตกซะและ แต่สึนะกลับรั้งเขาไว้หัวเราะเสียงแผ่ว

“น่า น่า ไม่เป็นไรหรอก มีแค่นี้ก็ไปแค่นี้ เนอะ”

เปรี๊ยง!! เสียงเหมือนปืนคิวปิดยิงเข้ากลางใจสโมกกิ้งบอมบ์

“ร่ะ .. รุ่นที่ 10” โกคุเดระอึ้ง นึกซึ้งที่ไม่มีไอ้บ้าบางตัว เลยเกิดอาการล่องลอยเดินละล่องถือข้าวของพะรุงพะรังนำลิ่วๆไปซะแล้ว

“แต่ทำไมเสียงแมวร้องเหมือนเสียงคนเลยแฮะ” ก็เสียงคนน่ะสิ ...

----
“ฮ้า….ฮึ...พอ..พอก่อน” ร่างเล็กกว่าประท้วงขอเวลาเบรก รู้สึกปวดหนึบที่สะโพกอย่างไม่เคยเป็น

“ฉันยังไม่หายหิวเลย” เสียงคนร่างใหญ่กว่ากระเส่าบอกเป็นลางว่าอาจมีอีกยกในเร็วๆนี้ ริมฝีปากที่พูดแนบลงกับต้นคอขาวดูดเม้มจนเกิดรอยแดงอีกที่ ก่อนจะย้ายไปสูดความหอมจากเรือนผมสีดำ แล้วเรื่อยลงมาที่ขมับจูบซับเหงื่อไคลที่ไหลออกมา

“เรื่องของนายสิ!! เหนื่อย อยากนอน!!”

“ก็นอนอยู่นี่ไง” หนุ่มอารมณ์ดีเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ทะยานให้ร่างเล็กกว่ากรีดเสียงร้องครางเต็มไปด้วยความสุขสม ผิวขาวผ่องฝาดไปด้วยเลือดและจ้ำแดงที่มาจากเขา เย้ายวนชวนให้ตัณหาไม่อาจสงบได้ง่ายๆ

ยิ่งเห็นยิ่งต้องการ .....

ยิ่งสัมผัสยิ่งอยากครอบครอง.....

ยิ่งรัก ยิ่งหวง ...

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความคิดอยากจะจับเมฆาที่แสนอิสระผู้นี้ขังเอาไว้อยู่กับพิรุณไม่ให้ไปไหน ขังเอาไว้ให้เขาได้เชยชมเพียงคนเดียว

“อ๊าาาาาาา!!” เสียงหวานครางสุขสมอีกครั้ง เป็นรอบที่เท่าไหร่ที่น้ำรักนั้นพุ่งล้นเปรอะต้นขาให้เหนียวตัว ร่างสูงกว่าค่อยถอนกายออกอีกครั้ง เอนหลังพิงกำแพงแล้วคว้าฮิบาริมากอดเอาไว้ ร่างสองร่างหอบหายใจจนตัวโยน อกขยับกระพือขึ้นน่ากลัวว่าจะหลุดออกมาก่อน

“แผลที่เท้าเป็นยังไงบ้าง” มือใหญ่กร้านสัมผัสไล้เบาๆไปยังลำคอก่อนจะลามลงมายังแผงอกแต่ก็ต้องสต๊อปเอาไว้เพราะมือเล็กกว่าตีเพี๊ยะ มันไม่น่าเจ็บแต่เนื่องมาจากคนมือหนักอย่างฮิบาริ แน่นอนว่ามันย่อมเจ็บจนยอมอยู่เฉยๆดีกว่า

“ก็ดี ไม่เจ็บไม่สบาย”

“ไปหาหมอเอาไหม” เมื่อมือเขาใช้ไม่ได้ก็ใช้ปากนี่แหละหาเศษหาเลยความสุขกับร่างเย้ายวนในอ้อมกอด ริมฝีปากร้อนเฝ้าประทับสร้างรอยจูบไปทั่วแผ่นหลังทำเอาฮิบาริถึงกับห่อไหลเสียวซ่าน

“อ๊ะ ... ไม่..ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลยนะไอ้บ้า แล้วก็ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!” ร่างเล็กพยายามจะขยับหนีแต่ก็ถูกแขนแข็งแรงนั้นกระชับมั่นเอาไว้

“ฮื่อ รู้มั้ยว่าฉันรักนายแค่ไหน” เสียงนั้นแผ่วเบาเหมือนละเมอมาจากคนข้างหลัง แผ่วเบาแต่เขาก็ได้ยินมันเต็มๆ แล้วไอ้ความรู้สึกหวานๆปุเลี่ยนในอกมันก็พากันรื้นขึ้นมาให้สำเนียกถึง หน้าขาวๆก็พาลขึ้นสีสดให้น่ามอง

น่ารัก ....

“หึ ใครมันจะไปรู้ ฉันไม่ใช่แกนี่” เสียงตอบเชิดตามสไตล์พี่ท่านแต่มันดูน่ารักมากกว่าในสายตาคนรัก

“งั้น .. อยากรู้มั้ยล่ะ” เสียงนั้นกระซิบเบาอยู่แค่ใบหู ลากลิ้นสากเย็นจะไล้ไปมาก่อนจะแหย่เข้าไปข้างในสร้างความรัญจวนและแง้มคำตอบของคำถามเมื่อครู่

“ไม่อยาก ใครจะไปสนคนอย่างแกกัน!!!” คุณท่านรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเอาไว้ ก่อนจะดันแขนแข็งแรงออกไปสุดตัว แต่ยามาโมโตะเองนั่นแหละที่สมยอมไม่งั้นมีหรือจะออกไปง่ายขนาดนี้

“ก็มีอยู่คนนึงนั่นแหละ ร้องยามาโมโตะ ยามาโมโตะ” ชายหนุ่มทำหน้าทะเล้น เลียนเสียงเซ็กกะซี่ที่เรียกเขาซ้ำไปซ้ำมา ฮิบาริร้อนที่หน้าวูบวาบก่อนจะคว้าเอาขวดน้ำใกล้ตัวขว้างใส่เมื่อสายตามันไม่ได้จ้องที่หน้าเขามันกลับไปจ้องที่อื่นที่มันชวนให้เร้าอารมณ์มากกว่า!!!

“ไอ้ทะลึ่ง ไอ้ลามก!!! ไอ้บ้ากาม!!” โวยวายไปพลางคว้าข้าวของใกล้ตัวโยนใส่ไปพลาง ขณะที่อีกมือก็คว้าเอาผ้าเช็ดตัวใกล้ๆมาพันเอวไว้หลวมๆ

โป๊กกก!!!

นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ดังขึ้นมาจากไม้เบสบอลที่เจ้าตัวขว้างมันเข้าใส่จบม้วนหลังจากที่ระรัวปาข้าวของ ..ไอ้เบสบอลตายเพราะไม้เบสบอล ... แล้วร่างเล็กก็ตวัดเดินไปเข้าห้องน้ำ

“เจ็บเป็นบ้า คว้างมาได้ยังไงไม้เบสบอลแบบนี้ถึงตายเลยนะ” ร่างสูงคลานลงมาจากเตียงก่อนจะจัดแจงเก็บของที่กระจายอยู่ตามพื้นเนื่องมาจากอารมณ์พายุยังอายของแม่เจ้าประคุณ ครั้นเมื่อเก็บพอจะเหลือที่ให้เดินเขาก็ไปประชิดประตูห้องน้ำ

“นี่ ถ้าทนแผลไม่ไหวก็ไม่ต้องทนหรอก เดี๋ยวฉันอาบให้ก็ได้”

“ไอ้ทะลึ่ง!!!!”

“โธ่ จะเขินทำไมทำอย่างกับไม่เคยแนบแน่น” ยิ่งฮิบาริตวาดแว้ดเขาก็ยิ่งชอบใจ อยากจะแกล้งมาดไม่เคยหลุดให้แตกกระจุย “ฉันห่วงฮิบาริจริงๆนะ”

“ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน!!” ใครจะไปแยกออกว่าเสียงไหนคุณท่านพูดเล่นคุณท่านพูดจริง แต่ถึงถ้อยนี้พูดเล่นมันก็ดูจะรุนแรงไปนิดสำหรับจิตใจที่มีแต่ความอ่อนโยนของยามาโมโตะ ชายหนุ่มหยุดการต่อล้อต่อเถียงลง เหมือนเข็ดกับบาดแผลที่มาจากคนที่เขารัก เขาเลือกที่จะเงียบยืนรอร่างเล็กกว่าอยู่อย่างนั้น

แล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับไออุ่นจากฝักบัวและกลิ่นหอมของสบู่ที่เขาใช้ทุกวัน ..ไม่เคยคิดว่ากลิ่นมันจะหอมขนาดนี้มันหอมสบู่หรือหอมเพราะคนที่ใช้มันเป็นฮิบาริกันแน่

ร่างเล็กเกินกว่าจะโหดไหวเดินออกมาทั้งร่างกายชุ่มน้ำพันผ้าขนหนูไว้ผืนเดียวน่าเสียวไส้ว่าถ้าเกิดมันหลุดขึ้นมาเขาจะคุมตัวเองไม่ให้กดอีกรอบอยู่หรือเปล่า

“ตัวก็ไม่เช็ดให้แห้งเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” เสียงเขาบ่นเบาๆ คว้าเอาผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาโปะลงบนศีรษะยุ่งๆก่อนจะขยี้มัน บ่นอุบอิบแล้วก็ซ่อนหน้าที่แดงเถือกนั่นไว้ ฮิบาริคงไม่รู้สึกตัวว่าร่างกายเจ้าตัวมีอิทธิพลกับเขาแค่ไหน ถึงจะบอกว่าผู้ชายด้วยกันแต่ร่างเปลือยๆของเจ้าตัวมันทำให้เขาตื่นตัวยิ่งกว่าผู้หญิงมานอนแก้ผ้าบนเตียงซะอีก ไหนจะรอยจูบแดงๆที่เขาทำขึ้น ทั่วกายของผิวขาวผ่องนี่ ยิ่งเช็ดหัวให้ก็ยิ่งไม่อยากมองร่างเล็กกว่า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองสายตาไปยังแผ่นอกขาวๆที่ขึ้นจ้ำแดงๆ แล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก

ไม่ไหวแล้วว้อย!!!!!

หนุ่มอารมณ์ดีหมดความอดทน เขาละมือจากการเช็ดผมร่างบางทิ้งก่อนจะคว้าเอาผ้าเช็ดตัวอีกผืนพุ่งตัวเข้าห้องน้ำ แทบทันทีที่ประตูปิดเสียงน้ำไหลซ่าๆก็ดังลอดออกมาบ่งบอกว่าเจ้าตัวคงยังไม่ได้ถอดผ้าถอดผ่อนเสียด้วยซ้ำ!

ดวงหน้าคมเผยยิ้มหยันเหมือนคนกำชัยก่อนจะเดินกึ่งเขยกไปยังผนังห้องน้ำเพราะความเจ็บที่แผลมันแล่นเปรี๊ยะ ที่จริงก็เจ็บมานานแต่ก็ต้องทนฝืนเดินปกติเพราะหากแสดงอาการเจ็บไปไม่แคล้วเจ้านี่จะต้องกังวลเรื่อเขาอีก

“ไก่อ่อน” เสียงเย้ยหยันดังลอดเข้าไป มีผลทำให้ยามาโมโตะซึ่งกำลังเอาน้ำราดหัวหวังให้อารมณ์เย็นอยู่ถึงกับชะงักแล้วผ่อนยิ้ม

“น่า ฮิบาริไม่เป็นฉันไม่รู้หรอก”

“ไอ้ตัณหาจัดอย่างแกใครมันจะไปอยากเป็น” เสียงเชิดขึ้นจมูกทำเอายามาโมโตะเผลอขำก๊าก

“กับนายคนเดียวแหละน่า”

“หึ อย่ามาทำปากดีหน่อยเลย ตอนนี้แกก็บอกว่ามีแค่ฉัน ไม่แน่พรุ่งนี้สวรรค์อาจประทานเนื้อคู่มาให้ ดูซิแกยังจะบอกว่ามีฉันคนเดียวอีกไหม”

“น้อยใจอะไรเหรอ ถ้าโกคุเดระน่ะ อย่าหึงเลยขานั้นเค้ารักสึนะหัวปรักหัวปรำ” ฮิบาริแค่นยิ้มหยัน อย่างน้อยมันก็รู้ว่าเขาหวงมันเรื่องไหน

“ใครว่าฉันหึง ฉันก็แค่ไม่เชื่อในรักที่มันไม่จีรังนั่นล่ะ”

“แต่สาบานได้ว่าจะสิบปีหรือยี่สิบปีฉันก็มีแค่ฮิบาริ” เสียงนั้นก้องออกมาทำให้เขาใจเต้นแรง เลือดมันสูบฉีดไปทั่วหน้าเผลอมองเงาตัวเองในกระจกแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ ดูท่าว่าไม่ใช่แค่เขาที่มีอิทธิพลต่อยาโมโตะ แต่ยามาโมโตะเองก็มีอิทธิพลกับเขา ... อยู่ใกล้เจ้านี่ ได้ยินอะไรเลี่ยนๆมันก็ชวนให้ไม่เป็นตัวของตัวเองทุกที

“สาบานนั่นเก็บไว้กับนายคนเดียวเถอะ ฉันไม่ชอบถูกผูกมัน” ร่างเล็กเดินกลับไปนั่งลงบนเตียงคว้านิตยสารเบสบอลขึ้นมาเปิดอ่านผ่านๆ

มันสนุกตรงไหน ... กับอีแค่โฮมรันแล้วการชนะ ซัดคนสนุกกว่าเป็นไหนๆ

“ฉันก็ไม่ได้ผูกมัน ฉันเข้าใจว่านายคือเมฆ เมฆาที่ล่องไปตามใจตน อิสระ” เสียงแจ่มชัดขึ้นเพราะเจ้าตัวออกมาจากห้องน้ำพอดี “แต่นายอย่าลืมล่ะว่าฝนน่ะเกิดจากการควบแน่นของเมฆ” ชายหนุ่มคว้าเอาขวดน้ำยกขึ้นดื่มสวมเสื้อยืดธรรมดาก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆคนที่เขารัก

“ฉันอยู่ได้ก็เพราะนาย” มือใหญ่เชยดวงหน้ารั้นๆให้มาสบตาเขา มองตากันลึกไม่มีใครคิดจะเบี่ยงหลบไปก่อน เหมือนตกอยู่ในห้วงฝันที่ใครสักคนเป็นคนสร้างขึ้น “ฉันจะเป็นฝ่ายตามนายเอง”

“อย่ามาพูดให้เลี่ยนไปหน่อยเลย” ใบหน้าของชายหนุ่มโน้มเข้ามาใกล้ สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะอยู่โหนกแก้ม เปลือกตาคนดื้อค่อยๆปรือลง

“มันไม่ได้เลี่ยน แค่นายไม่เคยได้ฟัง ต่อไปนี้จะพูดบ่อยๆให้นายชินเลยเอาไหม ?” แล้วริมฝีปากร้อนก็แนบสนิท จูบกันไปอยู่อย่างนี้เนิ่นนานราวกับจะตอกย้ำให้ร่างในอ้อมกอดรู้ว่าเขารักมากแค่ไหน


หลังจากนั้นพายุอารมณ์ที่พากันสร้างขึ้นก็ผ่านไปอีกยกกว่าทั้งคู่จะได้ออกจากห้องก็เป็นเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า ท้องนภาฉาบไปด้วยสีร้อนแรง

“เพราะแก!!” เสียงบ่นดังไม่ขาดสายตลอดทางที่เขาเดินมา ร่างเล็กหมดสภาพที่จะเดินไหวเกาะอยู่บนหลังเขาอย่างเชื่องๆ

“ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก ฮิบาริก็มีอารมณ์ร่วมเห็นๆ” ได้ผลหมัดคนอายทุบอั๊กไปกลางหลังทำเอาเซจนคนขี่อยู่เกือบตก แต่มันก็มาผิดที่เขาทุบเข้าให้อีกหมัด

ทำอะไรเขาผิดตลอด .... อยากจะตะโกนดังๆให้มันลั่นฟ้า แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ดีใจที่ได้เป็นฝ่ายผิดในสายตาคนดื้อ ..อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าร่างที่ขี่หลังอยู่สนใจเขา …อย่างน้อยก็มีตัวตน

“ถ้ายังไม่เงียบปาก เตรียมแหลกได้เลย” ทอนฟากลับมาแผลงฤทธิ์อีกรอบ มันค้ำอยู่กับคอคนที่ใช้เป็นพาหนะ

“จ้า จ้า น่ากลัวจริงๆแฟนฉั...อ๊อก!!” เกิดแอคซิเดนท์ชั่วขณะเมื่อทอนฟารัดเข้าที่หอคอยจนขาดอากาศหายใจไปชั่วคราว

“พูดให้มันสวยๆ หน่อย” เสียงกระซิบเครียดอยู่ชิดริมหูมันเหี้ยมเกรียมจนเขาขยาดกับอาการเขินไม่ปกติชน “ฉันให้โอกาสจะพูดใหม่ไหม”

“ขอเงียบดีกว่า” ชายหนุ่มอารมณ์ดีมุ่ยหน้า การหายใจค่อยสะดวกขึ้นทอนฟาแก้เขินก็จากคอไปแล้ว เขากระชับตัวร่างเล็กให้แนบกับเขามากขึ้นก่อนจะเริ่มออกวิ่ง

ร่างสูงแบกฮิบาริวิ่งตามทางมาเรื่อยๆ ก่อนจะถึงทางแยกแล้วก็เบรกแทบไม่ทันเมื่อคนที่ผ่านหัวโค้งมาเป็นคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด ซึ่งมาพร้อมกับเพื่อนซี้อย่างสึนะ

“อ้าวยามาโมโตะ!!” อุเคะตลอดชาติทักขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความแปลกในเมื่อเพื่อนรักแบกคนสุดน่ากลัวไว้บนหลัง แต่ผิดกับอีกคนแม้จะยิ้มแต่ในใจกลับเจ็บแปลบ

“ไงสึนะ ดีครับคุณดีโน่” เหมือนสงครามจิตประสาท ทั้งม้าพยศและไอ้หนุ่มเบสบอลต่างไม่ละสายตาจากกัน

“ไง เคียวยะไหงถูกแบกมาแบบนั้นล่ะ” คนถูกแบกไม่ตอบกลับหันหน้าไปอีกทาง มือที่วางบนแผ่นหลังกำแน่นนจนยามาโมโตะสามารถรับรู้ได้ถึงความโกรธ

ทางด้านสึนะเองก็ยังรับรู้ได้ถึงบรรยากาศไม่พึงประสงค์ ไอ้ตัวคุณท่านจอมโหดนั่นก็พอเข้าใจอยู่ว่าปล่อยรังสีโหดเป็นกิจวัตร แต่ยามาโมโตะที่ไม่ค่อยได้โกรธใครนี่สิแววตาเจือไปด้วยความโกรธมันกระไรอยู่ ทางด้านคุณดีโน่เองถึงจะอารมณ์ดีแต่มันก็ไม่บริสุทธิ์

สุดยอดลางสังหรณ์ของวองโกเล่ดูท่าจะทำงานผิดที่ เมื่อสายตาเหลือไปเห็นผ้าพันแผลที่โผล่ออกมาจากชายกางเกง ไล่ขึ้นไปยังคนที่ถูกพัน กลับต้องหน้าแดงปรู๊ด

“แมวขาเจ็บน่ะ ต้องพาไปหาหมอ”

“แต่ทำไมเสียงแมวร้องเหมือนเสียงคนเลยแฮะ”

อย่ะ ...อย่าบอกนะว่า .. หนูทูน่าหน้าแดงแล้วแดงอีก ...ไอ้เสียงแมวร้องที่เราคิดว่ามันเหมือนคนมันของคุณฮิบาริ
จะว่าไปยามาโมโตะเองก็เคยจ่ะ..จ่ะ..จูบกับคุณท่าน

โอ้แม่จ๋า สายสัมพันธ์สวาทน่าสยองอุบัติขึ้นแล้วในโลกนี้ ยามาโมโต นะยามาโมโตะ เคะดีๆมีอยู่ตรงหน้าไม่คว้า ไปคว้าเอาเคะโฉดโหดเป็นเมะแบบนั้นได้ยังง้ายย << This is a ความในใจของทูน่า ซึ่งไอ้ส้มไม่มีส่วนรู้ส่วนเห็นแต่ประการใด

“กำลังจะไปไหนกันเหรอ” ไหนๆบรรยากาศมันก็มาคุจนแทบสิ้นโลกไปแล้ว สึนะเลยขอกู้มันคืนมา

“พาฮิบาริไปส่งบ้านน่ะ” ตอบไปพลางเหล่สายตาไปยังคนตัวสูงที่ยืนนิ่งอย่างกำชัย

ผึง!! เสียงด้ายบางๆในใจดีโน่ขาดลง จากที่จะกู้วิกฤตกลับตอกย้ำมันให้ดิ่งจมนรก

“พอดีเลยว่าจะแวะไปบ้านเคียวยะ ไปพร้อมกันเลยดีกว่าเนอะ” หนุ่มอิตาลีแย้มยิ้ม หันไปพยักเพยิดกับโรมาริโอ้ที่ยืนอยู่ห่างๆ

“เอาสิครับ ไปกันหลายๆคนสนุกดี” อีกฝ่ายก็ไม่ยอม เอ่ยชวนถือสิทธิเต็มที่ ความเจ็บจากการกำหมัดที่หลังไม่ได้ทำให้เขายอมหยุดสักนิด

“ไปกันเล...”

“หุบปาก!!” เสียงสายฟ้าฟาดดังขึ้น มันแฝงไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าคือ นัยน์ตาคู่คมกร้าวขึ้นจนเรียกได้ว่าน่ากลัวที่สุด ก่อนจะดันตัวเองลงจากหลังยามาโมโตะด้วยแรงที่ไม่ทราบว่าไปขุดมาจากไหน

“อย่าเที่ยวตกลงกันตามอำเภอใจได้ไหม” เขาเค้นเสียงต่ำ ทอนฟาในมือกำแน่น “รีบไสหัวไปให้พ้น!! ไปมันให้หมดทุกคนนั่นแหละ!!”

เขาหอบ ..แต่ก็ทนฝืน ขามันก็มาเจ็บอะไรเอาป่านนี้ ไหนสะโพกจะเหมือนร้าวระบม แค่ยืนทรงตัวยังไม่อยู่

“แต่นาย..อุ๊บ!!”

เหยื่อรายแรกคือยามาโมโตะ ท่อนเหล็กเข้าสัมผัสกับผิวหน้าเต็มที่ให้ลงไปนอนเช็ดเลือดกับพื้น ก่อนที่เหยื่อรายต่อไปจะเป็นอาจารย์ของเขา แต่พอเหล่หางตาไปยังงสึนะเจ้าตัวถูกจ้องกลับทำหน้าขยาดส่งสายตาบอกไม่รู้ไม่เห็น

เหอะ ... ไอ้ตัวน่ารำคาญ

แล้วร่างเพรียวๆนั้นก็ฝืนเดินกลับบ้านตัวเองด้วยอาการร้าวไปทั้งตัว

ไปกินรังแตนที่ไหนมา ...(วะ)

[hr]

หลั่นล้า ฉุดไม่อยู่แล้วครับ 8018 ฮิบะ เคะแตกเบรกไม่อยู้ววว ~
มีภาพมาเซอร์วิสล่ะฮะ

เซอวิสตัวเอง
พอกัน จะเขียนจะวาดส้มก็ดิ่งลงนรกพอกันเลย *เอวัง ลงไปนั่งพับเพียบเรียบร้อย*
*me เก็บข้าวเก็บของแล้ว โกยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เย้ ๆ มาต่อแล้ว ไม่ค้างแล้ว

ส้มน่ารักมากกกกกกกกกกกกก

แต่คู่นี้เค้าน่ารักกันจริง ๆ นะ แต่เวลาท่านฮิเขินนี่สิ น่ากลัวอ่ะ

โอ้แม่จ๋า สายสัมพันธ์สวาทน่าสยองอุบัติขึ้นแล้วในโลกนี้ ยามาโมโต นะยามาโมโตะ เคะดีๆมีอยู่ตรงหน้าไม่คว้า ไปคว้าเอาเคะโฉดโหดเป็นเมะแบบนั้นได้ยังง้ายย << This is a ความในใจของทูน่า ซึ่งไอ้ส้มไม่มีส่วนรู้ส่วนเห็นแต่ประการใด


ง่านู๋ทูน่ามาว่า น่าสยองได้ยังไงอ่ะ ออกจะเป็นคู่ที่น่ารัก

ท่านฮิไม่ใช่เคะโหดโฉดซะหน่อย ท่านฮิแค่เคะราชินีเอง

ง่าแล้วส้มคนแต่งไม่มีส่วนรู้เห็นแล้วนู๋ทูน่าจะกล้าคิดได้ยังไง จริงมั้ยจ๊ะ อิอิ

พรู่ดดดดดดดดด (เสียงเลือดกำเดาทะลัก)

ยะ...ยะ...ยามะ... นายมัน..หื่น!!!!!!!! =[]=!!!!

ท่านฮิเขินได้เหลือร้ายมาก ยอมละเว้นทูน่าคนเดียวจนแปลกใจ หรือใจฝ่ายเมะจะบอกให้ละเว้นไว้กันแน่ ฮ่าๆ

โฮ่ๆ ยามะโมโตะกับดีโน่ตบตีกันแย่งท่านฮิบาริ
สุดท้ายก็โดนท่านฮิบาริตบเอาทั้งคู่

ลางสังหรของทูน่าเยี่ยมมากค่ะ >_<

8018 ชอบจังเลยค่า คู่นี้

กรี้ดดดดดด ยามะ ทำดีมากลูก
โบราณว่า น้ำขึ้นให้รีบตัก รีบๆฉวยโอกาสเยอะนะ 555
แต่คุนฮิ เขิลล ได้น่ารัก น่ากด จิงๆ
หุ หุ หุ

อ๊าย ๆ ๆ > //// <
ท่านฮิน่าร้าก ก ก ก มาก เลยอ๊า
ยิ่งเวลาเขินยิ่งน่ารักอ่ะ ตะแหง่ว ๆ

ยามะ ผู้แสนน่ารัก อารมณ์ขัน
แต่มาตอนนี้ ไม' นายหื่นงี้อ๊า
แต่ถึง นายจะหื่น ยังไง เค้าก็ยัง ปลื้ม ม ม ม
วะฮะฮ่า ๆ ๆๆ (ดูเสียงหัวเราะม๊าน ออกแนว - ., - บ้าเล็กน้อย )

หวาย ๆ เกิดศึกรักสามเศร้า เราสามคน แล้วสิ
จะทำยังไงต่อไปดี จะเกิดอะไรขึ้น
ใครจะเป็นผู้พิชิตใจท่านฮิไปได้ หรือจะไม่มีใครคว้าไปได้เลย
(เพราะโดนท่อนฟา น๊อคเรียบ 55 5)
ติดตามชมตอนต่อไปอยู่นะฮับ >. <


ป.ล.
" ตบมือ ข้างเดียวไม่ดังหรอก "
อ๊าย รูปน่ารักมากเลยค่ะ ท่านพี่ส้ม
(แว๊ก O[]o แอบเนียนเรียกชื่อเฉยเลยชั้น )
แต่ยังไงก็ขออนุญาตเรียกท่านพี่ส้มนะคะ คึหึหึหึ

รอติดตามอยู่นะงับ ^O^

ท่านฮิบาริซามะอายจินะ > [] <
ต่อไวๆนะคร่า >[]<~~~~

[align=right]ท่านคิวะ
[s]- ได้ข่าวว่าท่านพี่จะเลิกกลับไปแล้วนิ (ฮา me*ยื่นไฟฉายให้*) [/s][/align]

ตื้ดดดดดดดดดด

โอ๊ะ โฮะๆๆๆๆ ไม่ได้ยินๆๆๆๆๆๆ


เรามาสู่แสงสว่างกันเถอะยื่นคำเดิม


เจ้าส้มกระโดดล็อคคอขาดอากาศหายใจ มี้/สิ้นลม


พี่ฝากภาระไว้ให้เจ้าต่อฟิคแทนด้วยละน้อ


มาสร้างหนี้ให้น้องแล้วจากไป


ส้ม/ พี่คิปกติเค้าต้องให้มรดกไหงของพี่ถึงเป็นหนี้ละน้อ

คิ/เนื้อเรื่องวายเคะมันจะต้องเป็นหนี้ เดียวตัวเองหาเสะมาปลดหนี้แล้วกันน้อ


วิ่งจรลีหลบบาทาทีน


อิ อิ มันวายดีจริง

โอ้แม่จ๋า สายสัมพันธ์สวาทน่าสยองอุบัติขึ้นแล้วในโลกนี้ ยามาโมโต นะยามาโมโตะ เคะดีๆมีอยู่ตรงหน้าไม่คว้า ไปคว้าเอาเคะโฉดโหดเป็นเมะแบบนั้นได้ยังง้ายย << This is a ความในใจของทูน่า ซึ่งไอ้ส้มไม่มีส่วนรู้ส่วนเห็นแต่ประการใด

คิดเยี่ยงนั้นได้ไง นู๋สึนะ เคะดีๆ ที่ว่านั่นหมายถึงตัวเองหรือ(--*) ยามะกับท่านฮิสมกันดีออก

ว่าแต่ว่า บรรยากาศชักน่าสนุก (เปรี้ยง!!! เจอสามท่านรุมกระทืบ ทั้งทอนฟา ทั้งดาบ ทั้งแส้) เจ็บ~

แหมก็ดีโน่โผล่มาได้จังหวะนี่คะ แถมยามะเองก็เอาเรื่องไม่น้อย ก็ใครจะยอมให้เอาถภรรยาเขาไปล่ะ (อั่ก~ เจออีกดอก ทอนฟาซัดซะเลือดอาบ)

_____________________________________________________________