•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ทั่นส้มคร้าบบบบบบบบบบบบ

กะจะล้างสมองกันด้วยความลื่นเป็นซูชิหน้าปลาไหลของ 80 เหรอคร้าบ

ตอนนี้น่ารักสุดยอดจริง ๆ

ยามะได้ใจไปเต็ม ๆ (ถีบส่งคนไม่ใจกล้าขึ้งแส้เล่นsmกลับอิตาลีไป)

โดนไวรัสสัปปะรดมาก ๆ ก็ล้างตาด้วยท่าคุณฮิเสยจิครับ

คุณทั่นช่างเหมาะกับสายฝนจริง ๆ 8018 วิ้ดวิ้ว~

จะทะลึ่งยังไง จะใสกิ๊งยังไง จะหวานยังไง

ก็ยังมีคนอ่านหื่น ๆ ตามติดอยู่ไม่ห่างล่ะครับ

ปล. อิจฉายามะแฮะ วิวดีน้าเฟร้ย!!

โอ้ล่ะหนอชีวิต ......... มันไม่เที่ยงครับ ......
นั่งตอบเม้นอยู่ดีๆ ....... ไปซะแล้วเครื่องผม อยู่ๆก็ค้าง แง่ง!!
------------------

ท่าน reddieG
- หึๆๆ เพราะยามะมันหื่น = =b ฮิบะพออยู่กับยามะแล้วอัตราความน่ากดจะ *2 ครับ

ท่าน Jonathan
- ภายใต้คววามจำเนียนนั่นมีหน้ากากหื่นซ่อนไว้อยู่ครับ หึๆ คนแอบดูหื่นหลายเท่า แต่คนแต่งหื่นที่สุดครับ = =v

ท่าน คิวะ
- ... ใครกันแน่ทำส้มมืด .. =3= ท่านพี่ใจร้ายยยที่สุด *กัดผ้าเช็ดหน้า*

ท่าน clover
- ขอบคุณที่เป็นห่วงและกำลังใจฮร้า ~ แหมมากกว่านี้กลัวจะเสียเลือดน่ะสิครับ XD~

ท่าน ~*mamo*~
- ไอ้ส้มเฟล 3 นาที หลั่นล้า 23.57 ชม.ครับ ดาร์กไม่ดาร์ก ดาร์กไม่ดาร์ก .. วว้าฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ กระซิบ .. ยามะมันจงใจครับ

ท่าน ~[Yamamoto]~
- เพราะคู่กะหนูฮิแล้วความเสะจะ *2 ครับ ฮ่าๆๆ อย่าเพิ่งขาดใจครับ ><"~~~~~~ เก็บเลือดไว้เอาไว๊ เอิ๊กก

ท่าน มาย
- น้ำตาลในเลือดส้มตอนแต่งพุ่งสูงล่ะท่านมาย ฮ่าๆ ภายใต้หน้ากาพ่อจำเนียน มันหื่นยากจะหยั่งถึงครับ XD~

ท่าน !!RikkU!!
- อ๊าก 1880 =[]=""""""""""' นึกหน้ายามะอิอรั๊งไม่ออก .... หรือเพราะผมเห็นหนูฮิเสะไม่ขึ้นกันแน่หว่า ..

ท่าน Anubis
- แม่ยกได้ใจ แต่ไอ้ส้มน้ำตาลในเลือดพุ่งสูงครับ XD ข้ามใหม่ปลามัน ฮ่าๆๆ แต่คุณป๋าเค้าหูทวนลมทวนฝนทวนเมฆาครับ ดังแค่ไหนคุณป๋าไม่ว่า ลูกชายคุณป๋าฟิตปั๋ง = =b!! ขอบสมนาคุณไม่เป็นไรคร้าบ

ท่าน พี่หมิง
- โฮ่ๆ ซูชิมันตั้งใจฮ่ะท่านพี่หมิง ~ ยูกาตะไม่มีหรอกซูชิไม่ปลื้ม XD~ น่ากลัวว่าเฮียโน่แกจะบินกลับอิตาลีไม่กลับมาน่ะสิครับ ../โดนท่านพี่หมิงตบไปกองที่พื้น/

ท่าน ไซโค
- ครับ เอาซูชิไปล้าง D ครับ XD ไซโคใส่ท่านไซโค ฮ่าๆๆ *เอาธง 8018ปักหัวขณะที่มือก็โบกธง D18 ไปด้วย* ฮ่าๆ ขอบคุณที่ตามหื่นอะ อย่างน้อยไอ้ส้มก็ไม่ได้หื่นคนเดียวในโลก /โดนท่านไซโคกระโดดถีบยอดหน้า/ ฮ่าๆ

ท่าน Lady_Mafia
- ง่า ให้อยู่แค่ไบก่อนเถอะคร้าบ ><"!! ไอ้ส้มเมาอาทควัน ไปแย่งลูกหมาหนุฮิระวังจะได้อย่างอื่นกลับมาแทนนะครับ XD อย่าหักโหมนะฮะ ไอ้ส้มปลื้มใจอย่างน้อยฟิครั่วๆก็สร้างคุณเป็นยาชูกำลังได้ *กำมือแล้วร้องเยส*

-----------------------------------------------------

Until you .. [13] หวานกันต่อ หวานให้ตายไปข้าง ไอ้ส้มหวานนน


"เปล่าทะลึ่งสักหน่อย" พ่อคนน่วมทำหน้ามุ่ยสะบัดหน้าไปอีกทาง


"เออ"


"ไม่น่ารักเอาซะเลย" มีนั่งบ่น แต่ต่อมคนอดทนต่ำใกล้จะระเบิด


"สู้โกคุ ...อุ๊บ!!!!" ชื่อยังไม่ทันจะเอ่ยจบ หมัดเล็กๆแต่หนักเหลือใจก็สัมผัสเข้าดั้งจมูกเลียกเลือดนาสิกให้ไหลออกมาหยดแหมะๆ


ยามาโมโตะกุมจมูกตัวเอง นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ก็ต้องเจ็บซ้ำๆ เมื่อนิ้วเรียว หยิกเข้าที่แก้มนุ่มๆ


"โอ๊ยๆๆๆ!! เจ็บๆๆ" แก้มย้วยๆเหมือนโมจิทำเอาคนหยิกชักมันมือ ก่อนจะยอมปล่อยเมื่อสาแก่ใจตน


เลือดกำเดาที่ไหลอาบออกมาทำให้ดูน่าสมเพสสุดซึ้ง ยิ่งมือใหญ่พยายามใช้หลังมือป้ายให้หมดๆแต่มันกลับเลอะไปตรงแก้ม ฮิบาริยิ่งอนาถแทน


"โสโครกจริงๆ" ชายเสื้อถูกถูไปที่หน้าแรงๆ ซึ่งคนถูกเช็ดก็ยอมแต่โดนดุษฎีหลุบตาลงข้างล่างแล้วใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ..


คงไม่รู้ตัวสินะว่าไม่มีอะไรปิดน่ะ ...


ฮิบาริ...


ไวทันความคิด ร่างบางที่กึ่งนั่งอยู่บนตักก็ล้มไปกองที่พื้น คราบเลือดยังเปรอะจางๆ แต่นั่นไม่ใช่เวลามาห่วง สถานการณ์ตอนนี้ล่อแหลมสุดๆ


"ยั่วฉันเหรอ" เสียงขี้เล่นขณะที่นัยน์ตาก็พราวไปด้วยความขันเมื่อเห็นดวงตาคู่ดุวาวโรจน์หมายจะดุให้หายบ้า


"ไม่ต้องยั่วนายก็ปั่นหัวฉันได้อยู่แล้ว"


"ไอ้บ้า" หน้าขาวแดงแจ๋ ทั้งอายทั้งโกรธ ดึงรวบชายเสื้อลงให้ไม่อยู่ในสภาพล่อแหลมไปกว่านี้ ..


"ปล่อย พอเลย ฉันบอกไว้ก่อนไม่มีต่อรอบ" ฮิบาริพยายามดันแผงอกให้ออกห่าง แต่ไอ้บ้านี่ก็เหมือนพระอิฐพระปูนเหลือหลาย ไม่ขยับซักกะติ๊ด .. หรือเขาไม่มีแรงกันแน่หนอ


"นะ.." มาน้งมานะ ไอ้บ้าเอ๊ย!!! เส้นความอดทนขาดผึ้ง คว้าทอนฟาที่ตกอยู่ข้างๆ มาฟาดเข้าไปให้เจ็บๆแค้นๆ


แล้วไอ้หนุ่มซูชิหน้ามน ก็เลื่อนตำแหน่งเป็นกระสอบทรายสุดรักสุดหวงไปซะแล้ว ..


ฮิบาริหยัดตัวได้ก็รีบไปคว้าเอาเสื้อแถวนั้นพวงกางเกงมาสวมเอาไว้ แม้จะหลวมจนไหล่ตก หรือกางเกงจะหลุดก็ต้องยื้อไว้ให้ได้


ไอ้กรสอบทรายส่วนตัวังจากโดนฟาดก็เข้าสู่ภาวะโลกส่วนตัว นั่งเปลือยท่อนบนจิ้นพื้นงอนหนักหนา


อารมณ์ดีๆพากันหายเกลี้ยงหนีไปพร้อมๆความเจ็บของทอนฟา


ซูชิก็น้อยใจเป็นนะ เห็นเนียนเป็นปลาไหล แต่เค้าก็อยากเอาแต่ใจบ้างนี่ ไม่ใช่เอะอะก็ฟาดเอาฟาดเอา ซูชิน้อยใจ


เสียงประตูปิดลงนั่นแหละ ไอ้คนสร้างโลกส่วนตัวถึงกับยอมหลุดออกมา หันรีหันขวางก็ไม่เจอแม่ยอดยาใจ ได้แต่เปลี่ยนชุดนักเรียนแล้วตามออกไปเท่านั้นเอง


พอจะเอาแต่ใจ เจอคนเอาแต่ใจกว่าก็เอาแต่ใจไม่ออก


เหมือนจะบ้า ที่พอเจอคนบ้ากว่าก็บ้าไม่ออก





ใครมันจะไปคิด ถึงคิดก็คงคิดไม่ถึงว่าบ้านฮิบาริจะใหญ่ขนาดนี้



หนุ่มหน้ามนที่ติดสอยห้อยตาม หรือเรียกให้ถูกคือตื๊อจะตามมาที่บ้านฮิบาริให้ได้ ยืนอึ้งอยู่หน้าบ้านใหญ่ กะพริบตาปริบๆ



“งงอะไร ทำเหมือนคนไม่เคยเห็นไปได้”



“ก็ไม่เคยเห็นน่ะสิ” คำตอบซื่อๆ ก่อนจะก้าวตามเจ้าของบ้านเข้าไปข้างใน บ้านหลังนี้เขาก็เคยเดินผ่านอยู่บ่อยๆ แต่ไม่เคยคิดว่าผู้ครอบครองจะเป็นร่างอนงค์คนนี้



“อย่ามาทำตัวงี่เง่าน่า”



ทั้งๆที่บ้านก็ใหญ่โตออกขนาดนี้ .. แต่ไม่มีใครอยู่เลยหรือไงกันนะ ชายหนุ่มเก็บงำความสงสัยเอาไว้ เดินตามคนตัวเล็กไปถึงในห้องนอน



“ใครใช้ให้แกเข้ามา ออกไปเลยนะ ไปนั่งคอยข้างล่าง!” มือเรียวดันแผ่นหลังให้ออกไป ยามาโมโตะยอมแต่โดยดุษฎี หากแต่ยังคงยืนอยู่หน้ห้องน่ะนะ



พักใหญ่ๆ ประตูไม้สีขาวก็เปิดออก ร่างเล็กในชุดคุ้นตาพร้อมกักคุรันที่พาดบ่า กองเสื้อของยามาโมโตะถูกโปะลงบนหน้า



“ฉันไม่ซักให้หรอกนะ” คนโยนโครมเดินนำออกไปแต่ยามาโมโตะกลับคว้าข้อมือเอาไว้



“เอ่อ ..ว่าจะถามนานแล้ว นายอยู่คนเดียวงั้นเหรอ” คนถูกจี้ใจดำถึงกับสะบัดมือเสียแรง เดินลิ่วๆลงไปข้างล่างเลี้ยวกลับเข้าไปในครัว



“แล้วนายเห็นคนอื่นอยู่มั้ยล่ะ” น้ำร้อนถูกกดลงในถ้วย กลิ่นชาอ่อนๆลอยโชยมาแตะจมูก ก่อนเจ้าบ้านจะนั่งที่โต๊ะอาหารหย่อนกายทั้งๆที่เวลาก็เลยล่วงมาจะแปดโมงแล้ว



“เหงาสินะ อยู่มากี่ปีแล้วล่ะ” ไมตรีที่หยิบยื่นทำเอามือที่จะจับถ้วยชาชะงัก




....... นั่นสินะ .... เค้าคุ้นชินกับความโดดเดี่ยวมานานเท่าไหร่แล้ว

จมอยู่กับมันมาก็นาน ไม่เคยคิดจะมีใครหรือยอมให้ใครผูกพันธะ

เค้าใฝ่หาความอิสระและเอาแต่ใจ เพียรสร้างกำแพงสูงกลบความอ้างว้างที่กล้ำกลืน

ไม่มีใครอยากโดดเดี่ยว แต่ทุกอย่างพาเขาให้เป็น





“ราวๆหกปี” ตอบอย่างไม่แยแส จะสนใจไปทำไม ..จะมาขุดคุ้ยแผลเก่าเขาทำไม .. แล้วเขาจะโหยหาความอบอุ่นนี้ทำไมนะ


ทำไมถึงห้ามไม่ได้ ทำไมถึงห้ามตนไม่ให้เอ่ยถึงไม่ได้ ทั้งๆที่เจ็บปวดเจียนตาย แต่ทำไมยังพูดถึง


..นายไม่ชอบให้ใครมาล่วงล้ำอาณาเขตนี้ไม่ใช่เหรอ ..



“ฮิบาริ” เจ้าคนอบอุ่นพุ่งตัวมากอดเอาไว้แว่น กลิ่นผงซักฟอกอ่อนๆลอยมาแตะจมูก หอมจางๆ .. “ไม่ต้องเหงาแล้วนะ มีฉันอยู่นี่นะวันไหนนายเหงาฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อน”



ไม่ปฏิเสธ .. ไม่ได้เรียกร้อง ..แต่ขาดไม่ได้ มือเรียวยกขึ้นกำเสื้อยามาโมโตะเอาไว้



“พ่อกับแม่แล้วก็น้องสาว” เสียงดังขึ้นเบาๆ แผงอกที่ซุกหน้าอยู่สะท้อนเหมือนคนกั้นอารมณ์อะไรบางอย่างเอาไว้ “หลายปีก่อนเขาถูกฆ่าตายที่นี่”


ที่นี่ ... ห้องครัวตรงนี้ ... แม่ถูกฆ่าที่ห้องโถง ..พ่อโดนปาดคอที่ห้องทำงาน .. เขากับน้องสาวตัวเล็กสั่นกลัวที่ห้องครัว ..ใต้โต๊ะตัวนี้ ..



อ้อมกอดคลายออก นัยน์ตาสองคู่สบประสาน แต่ก็ช่างเฉยชาไม่มีกระทั่งความเศร้า ห่วงหา หรืออาลัย



“ฉันเป็นคนหนีทิ้งน้องสาวเพื่อเอาตัวรอด” เสียงเรียบเฉยจนดูน่ากลัว เรียวปากค่อยๆวาดรอยยิ้ม



“ไง ..เลือดเย็นใช่ไหมล่ะ ทิ้งครอบครัวเพื่อเอาตัวรอด”



แล้วหลังจากนั้นก็เหมือนมีตราบาปก่อขึ้นในจิตใจ สัตย์สาบานตนว่าจะแข็งแกร่งกว่าใคร หากจะชั่วช้าก็ขอให้เป็นเขาที่อยู่เหนือมัน




ที่แข็งแกร่งก็เพื่อจะลบความอ่อนแอ
ที่โดดเดี่ยวก็เพราะไม่อยากพานพบความสูญเสีย




“เพราะมันไม่ได้ความ ขนาดปกป้องคนที่รักไม่ได้”



“ฮิบาริ...”



“ก็สู้ไม่มีให้ปกป้องเสียจะยังดีกว่า” นัยน์ตาคู่เรียวหลบเสมองไปทางอื่น



“ยังจะรักฉันอยู่ไหมล่ะ”



นิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากเบาๆ ช้อนสายตามองสบหวังถ่ายทอดความจริงใจ


“รักสิ รักเสมอแล้วจะรักตลอดไปด้วย”

----------------------

โธ่ ไอ้เราก็นึกว่าจะซึ้งกลับมาจูบให้หวานจ๋อยแต่ไหงโดนทอนฟาฟาดอั๊กเข้าให้ล่ะธ่อ!!


บรรยากาศสวยๆเมื่อครู่ในบ้านพังทลายลง เมื่อคนน่ารักแก้เขินไปด้วยทอนฟาเสียชุดใหญ่



หนุ่มนักกีฬาเดินบ่นออดคลำแก้มตัวเองป้อยๆ ข้างๆมีพ่อเจ้าประคุณคนฝากรอยรักเอาไว้เดินไม่สนใจ



เดินไปเอื่อยๆแม้เวลาจะบอกว่าแปดโมงครึ่ง



“เออใช่!” อยู่ๆก็โผลงขึ้นให้ตกใจเล่นนิดๆหน่อยๆ “คุณดีโน่กลับไปอิตาลีแล้วนะ”



“แล้วยังไง” มันจะพูดทำไม จิตใจดีเกินไปแล้วเจ้าเอ๋อ ฮิบาริส่ายหัว ...หวังอะไรอยู่นะเรา หวังให้มันหึง มันหวงหรือไง .. บ้าไปแล้วเหรอ



ทั้งๆที่เกลียดการผูกมัดจะตาย



“ก็เขาฝากมาบอก ไม่บอกก็แย่น่ะสิ” บอกก็จริงแต่บอกไม่หมดนะพ่อคุณเอ๊ย อยู่ๆมือใหญ่ก็แตะเข้าไปที่มือของคุณกรรมการรักษาระเบียบ เดินเบียดเข้ามาทั้งๆที่ทางเดินก็ออกจะกว้าง



“เย็นนี้ไปกินไอติมไหมฉันเลี้ยง” มือที่กุมอยู่อบอุ่น ฮิบาริไม่คิดจะสะบัดหนี



“ไม่ซ้อมหรือไง”



“แขนเจ็บนี่ โดนดรอปแล้วด้วย ฝืนไปก็ไม่ดีนัก” เจ้าตัวยิ้มแห้งๆ พ่อคนรักเบสบอลนึกอยากโดดซ้อมนิดๆหน่อยๆ



“ประสาท เหลาะแหละแบบนี้ถึงแขนหักซ้ำซาก”



“เปล่าหักนา แค่ร้าวนิดหน่อย”



“ประสาท”



“ประสาทแต่ฮิบาริก็รักใช่มั้ยล่ะ” ได้ผล ทอนฟากลับมากระหน่ำแผลงฤทธิ์ ไอ้บรรยากาศดีๆเมื่อครู่ก็หายทันควัน แต่ก็ดีอย่างน้อยมันก็ช่วยร่นเวลาให้ถึงโรงเรียนไวขึ้นน่ะนะ





ฝัน ... ฝันไปหรือไงกันนะ ..ไม่สิไม่ใช่ฝัน เมื่อความเจ็บที่หน้าหลังจากโดนทอนฟาสัมผัสเมื่อสองนาทีก่อนยังตราตรึง



ไอ้ความเจ็บน่ะของจริง ..แต่คนที่เดินเลียไอติมข้างๆนี่สิไม่ใช่ภาพฝันที่ใครสักคนสร้างขึ้นหรอกนะ



ทีแรกก็นึกว่าจะต้องเสียเงินไปกับร้านหรูเมื่อวันก่อนซะอีก แต่ที่ไหนได้ พ่อคนน่ารักกลับมักน้อยกระตุกแขนเสื้อเขาชี้ไปที่ร้านซอฟท์ครีมแทน



มันเริ่มที่เขามารับที่ห้อง ก่อนจะจบลงที่ถนนเส้นนี้



“มองอะไร” ไม่ทันไรบรรยากาศน่ารักก็ถูกพังลงโดยริมฝีปากคู่นี้ ยามาโมโตะยิ้มเกาหัวแกร่กๆ หันกลับไปสนใจซอฟท์ครีมในมือแทน



“เหมือนฝันเลยนะ”



“ฉันช่วยปลุกมั้ยล่ะ” นั่นหมายถึงการกลับไปหลับฝันต่อน่ะสิไม่ว่า ยามาโมโตะ โบกมือแก้ตัวพัลวัน จัดการซอฟท์ครีมคำสุดท้าย ก่อนจะเหล่สายตาไปยังคนตัวเตี้ยกว่าที่ยังคงถือของกินดูเค้าไม่ได้ลดปริมาณลงไปเท่าไหร่นัก



“กินช้าจริง” ไม่จริงมั้ง ยามาโมโตะกินไวไปต่างหาก เลยมารุกรานคนกินช้านั่นเข้าให้



มือเรียวถูกรวบยกซอฟท์ครีมมาถึงปากตัวเอง จกจ้วงแย่งพร่องไปกว่าครึ่ง ก่อนจะมีน้ำใจกว้างก้มลงมอบความหมายให้ลิ้มรสตาม



หวานจนสิ้นกลิ่มครีมให้หวนถึง ยามาโมโตะแช่จูบอยู่เนิ่นนาน สองสายตาประสานสู้ถกเถียงไม่มีใครยอมใครก่อน



นัยน์หนึ่งพราวระยับไปด้วยความขี้เล่น ขณะที่อีกคู่ก็วาวโรจน์ไปด้วยความดุดัน



ไม่ได้รังเกียจหรอก .. แทบอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ด้วยซ้ำ .. ซอฟท์ครีม มันหวานขนาดนี้เลยเหรอ ..



ขณะที่เปลือกตาบางใกล้จะปรือปิดเพราะลิ้นที่รุกล้ำ ..



บรึ้ม!!!!!!




แรงระเบิดเกิดขึ้น ควันจางๆลอยให้อบอวล .. แรงระเบิดที่มาพร้อมสัมผัสอ่อนนุ่มบนริมฝีปากจางหาย ฮิบาริ เคียวยะนัยน์ตาเบิกโพลง รู้สึกใจหายเป็นครั้งแรก




“ยามาโมโตะ!!!” เสียงตวาดดังขึ้น ต้องการเรียกย้ำถึงคนที่หายไป แต่ไร้เสียงตอบรับที่น่าพอใจ ฮิบาริเลยกระแทกเสียงลงไปอีกครั้ง



“ยามาโมโตะ ทาเคชิ!!!”



“ค่ ....ครับ”



------- TBC ............ สำหรับวันนี้สวัสดีครับ *โค้ง* ----------------

หึๆๆๆๆ แปะให้อยากแล้วจากไป
ไม่ตายแล้วไซร้ไม่ส้มไม่ยอมให้เรื่องนี้จบง่ายๆ แม้มุกจะหมด ก็จะหามุกใหม่ หึๆๆ
ฟิคก็เหมือนลูกล่ะครับ จบไปคงเหงาแย่

ไปล่ะครับผม อาดิโอ๊ส ~~~~~~

กร๊ากกกกกกกกกกกกกก พ่อหนุ่มซูชิ คิดจะงอนแล้วให้ท่านฮิมาง้อนี่สงสัยได้นั่งงอนไปถึงชาติหน้าแน่ ไม่อีกทีท่านฮิก็อาจจะมาง้อเหมือนกัน แต่ง้อด้วยทอนฟานะคะ แล้วทีนี้นายก็ได้ไปงอนต่อในสวรรค์สำหรับซูชิหน้าปลาไหลแน่ 555+

ทั่นส้มคร้าบ ไหงซูชิมันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดยังงั้นล่ะคร้าบ T[]T

โดนคุณฮิประเคนทอนฟาไปกว่าครึ่งตอน

แถมยังมาโดนระเบิดอะไรไม่รู้ตอนสุดท้ายอีก

ไปรักษาตัวบ้านคุณฮิ+ย้ายสำมะโนไปอยู่เลยยามะ ^w^

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เผลอเชียร์มันไปได้ไงเนี่ย

เพราะเสยกลางฝนแท้ ๆ เชียว

มั่นคงไว้ มั่นคงไว้ไอ้ไซโค

แกเป็นประธานแม่ยก D18 ไม่ใช่เรอะ

me/โดนทั่นส้มถีบคืนข้อหาโหยหวน (หวานปน sm ก็ไม่เลวนะครับ)

ท่านฮิน่ารักอ่า~~~ T T
เขินทีก้เล่นซัดเลยเหรอจ๊ะ (ฮา~~~) ระวังยามาโมโตะช้ำนะ คิคิ
เด่วพระเอกของเราเล่นตบจูบขึ้นมาจะแย่น๊า ฮิบาริซัง 555555

ว่าแต่ ตอนสุดท้ายมันอะไรล่ะนั่น O_O!!!
ท่านฮิเปนห่วงอะดิ กรี๊ดกร๊าดดดดดดด 555555
เหนแววซวยของไอ้หนูซูชิมาแต่ไกลค่ะ ฮา

รอตอนหน้า เกิดอะไรขึ้นหว่า~~

=[]=!! เย้ย

อะไรบึ้มหว่า - -+

ซูชิน้อยตอนนี้สงสัยจะช้ำ

เล่นโดนทอนฟาสอยไปหลายดอก

แต่ทนไว้นะเว้ยเพื่อน >w<b

เพื่อท่านฮิผู้น่ารับทาน =[]=" //หลบทอนฟา

อ๊ากกกกกก >///<

ยามะยังหื่นไม่เลิก 555
แต่ว่าโดนทอนฟาไปเกือบทั้งตอนเลยน้า อิอิ

ว่าแต่เสียงบรึ่มอะไรในตอนท้าย
อยากรู้ว่าจะเกิอะไรขึ้นนนนน


สุดท้าย
1880 เหอะน้า........เอิ้กๆๆ

แฮ่กๆๆ

กว่าจะตามอ่านทัน

ในช่วงที่ข้าน้อยไม่อยู่ท่านฮิกับยามะก็เลิฟๆๆๆๆกันซะเเล้ว

ดีกรีความหวานทะลุจุด

สงสารดีโน่นะแต่คนเขารักกันชอบกันอ่ะ
ตัดใจเหอะดีโน่

ตอนล่าสุดวัวกะลังจะหานดันมีบึ้มมาแทรก

อะไรบึ้มอ่ะ คงไม่ใช่บาซูก้าทศวรรษนะ 55+

บรึ๊ม !!

ใคร .. . ใคร๊ เดี๊ย ๆ มาขัดความสุขของทั้ง 2 คนรึ
เดี๊ย ๆ ๆ เดี๊ย ไปบรึ้มกลับ ชิ ๆ ๆ - - ^


กร๊าก ก ก ท่านส้ม
หวาน ๆ ๆ เลิ ฟ ฟ มากคร่ะท่าน
ช๊อบ .. . ชอบ แต่สงสารพ่อหนุ่มซูชิ ฮ่า ๆ ๆ โดนท่อนฟา ฟาดให้ซะเต็มรัก
สงสัย เพราะรักหรอกจึงหยอกเล่น (เล่นแรงกว่านี้คงนึกตาย เฮือก o.O)
ชอบตอน ยามะ งอน น่ารักดีแท้ ม่ะ ๆ ฮิบะไม่ง้อ มางอนเค้าก็ได้นะตะเอง


(me/ โดนท่อนฟาเสย ลอยละลิ่วไปไกล วิ้ว วว ~)

แหม น่าร้ากกก มีป้อนไอติมแบบถึงเนื้อถึงตัว
ว่าแต่ยามะจัง จะเปนไรไหมเนี่ยยยย หุ หุ หุ
อยากเหนฉากคุนฮิห่วงยามะจัง

ฮิบะจ้า เลี้ยงสามีด้วยลำ้แข้งแบบนี้เด่วก็ช้ำในหมดนะจ้า
ไงๆ ก็ถนอมเขาหน่อยนะจ้า
มาต่อเร็วๆ นะจ้า
นั่งอ่านรวดเดียว ตาแฉะเลย อิอิ

หวานจนหญิงแท้(?)อย่างเค้ารู้สึกอายแทน
เป็นวิธีแก้เขินที่เยี่ยมมาก ทั้งฟาดทั้งอัด ฝากรอยรัก ไม่รู้ลืม
ชอบละสิ พวกมีเชื้อMในตัว(Yama)

อ่านแล้วอยากกินซอฟครีม ///////(>[]<)//////
แล้วเชียร์ให้ยามะจัดการคุณเคียวต่อที่กลางถนน หุหุ

ไหน ไหน ใครหน้าไหนกล้ามา บึ้มยามะอ่ะ (สงสัยโกคุจะทำระเบิดกระเด็นมาใส่มั้ง)

ท่านฮิ เขินทีก็ทอมฟาที นี่ก็ไม่ไหวนะ สงสารยามะมั้งเถอะ ตอนนี้โดนทอมฟาเกือบทั้งตอนเลยอ่ะ

ยามะ นายนี่ขยันทำให้บรรยากาศดี ๆ หายไปด้วยทอมฟาซะจริง ๆ เลยนะ

ท่านส้ม มาทำให้อยากแล้วจากไปอีกแล้วอ๊า T^T