•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ได้อ่านแบบไม่มีคนกวนแล้วสบายใจ+คลั่งยิ่งขึ้น

ยามะเอาเลยลูก ยังไงกระผมก็ไม่ต้องไปอ่านร้านเน็ตแว้ว

จะอีกกี่ซัก NC ก็สู้เค้าน้า (พยายามฝึกสกิล sm จะดีมากคร้าบ)

me/ โดนทอนฟาฟาดกบาล+แส้ปริศนารัดคอหอย

คุณพ่อยามะก็สนับสนุนดีแท้น้อ

ผลักคุณฮิเข้าสู่อ้อมอกลูกชายซะเฉยเลย

เป็นคุณพ่อตัวอย่างที่ดีนะครับ

me/ โดนกระทืบตายคาร้านซูชิ

สวัสดีตอนค่ำๆครับ *โค้ง*
ขออภัยที่มาสายคร้าบบ
----------------------------
ท่าน Ayafee
- หึๆๆๆ จะใช้อทธิพลมืดปิดได้หรือไม่ ตามต่อไปครับ อุ เสียงเชียร์ท่านส่งมาถึงใจส้มเต็มๆเลย XD หวัดมันดีงี้นี่เอง = =b

ท่าน caramello*
- สงสารคุณม้าได้ไม่ผิดกฎหมายครับ XD แหมสงสารแต่ไม่เชียร์ให้ไปด้วย สงสารยังไงล่ะท่านมาย XD ปลอบใจเขาหน่อยไม่ได้หรือ ไปกับ 80 โดยมี D พ่วงท้ายคงสนุกไม่หยอก XD หึๆ ติดเมื่อไหร่เลือดพุ่งรอบ 2 มิต้องสงสัย XD คุณป๋าเค้าเปิดทางให้ครับ หึๆๆๆๆ

ท่าน ~*mamo*~
- ไม่เบื่อหรอกครับ รักท่านโมเสียอีกแน่ะ XD อยยากรู้ว่าดีโน่มันจะซวยอะไรก็ติดตามต่อไปครับ (ฮา เล่นง่ายนี่หว่า) เอิ้วว ยามะก็น่ารักหนา น่ารักแบบหื่นๆ - -* ครึๆๆๆๆ อุฮ่าๆๆๆๆ

ท่าน Jonathan
- ช่วยท่าน Jonathan ยันพระบาทคุณท่านฮิออกไป คนอ่านส้มอย่าทำอะไรนะ (ว่าแล้วก็วิ่งหนี)

ท่าน คิวะ
- หึๆๆๆ แบบนี้เค้าเรียกได้คืบจะเอาศอกหรือเปล่าท่านพี่ XD แล้วพระเอกท่านพี่มันคนไหนกันล่ะครับนั่น พูดซะกำกวมจริงๆ ฮ่าๆ

ท่าน Anubis
- เอาไบกอนมั้ยครับท่าน คุๆๆ ซื้อทิชชู่แถมไบกอนมาด้วยก็ดีครับ ขนาดส้มยังว่ามันชักหวานเกินขนาด คุณลูกโน่มาให้แม่ปลอบก็ได้มามะลูก

ท่าน Anubis
- ขอบคุณสำหรับกำลังใจ และการอ่านครับ *ซึ้ง เร็วแค่ไหนสปีดตอนนี้ก็ 2 วันเจอกันล่ะก๊า

ท่าน Lady_Mafia
- คนอ่านสะใจ ไอ้ส้มก็ดีใจครับ หุๆๆ ยามะน่ะนะกดท่านฮิอยู่แล้ว หรือท่านฮิจะกดยามะ .. สมการประหลาด - -*

ท่าน Lady_Mafia
- ผมเองก็สงสารรถ TwT แพงนะนั่นทำไมไม่เอาคันถูกๆกว่านี้ไปขับฟร้าไอ้ม้าบ้า หหุๆๆอยากรู้ใครโทรมาต้องตามต่อครับ แหมแทนที่จะอวยพรห้หายไข้ กลับอวยพรให้หื่นซะนี่ XD

ท่าน reddieG
- ยามะมันลุยไม่ยั้งหรอกครับโอกาสมาถึงทั้งที XD

ท่าน psychologist-coo
- ทางสครีมปลอดโปร่งแล้วไอ้ส้มดีใจด้วยครับบบบบ ท่านกลับมาถูกเวลาจริงๆ ฮ่าๆๆ แบบนี้เค้าเรียกต้อนรับลูกสะเภ้ยครับ (เนื่องจากไม่อาจสรุปได้ว่าเป็นลูกเขย หรือสะใภ้ เลยเกินการประสมคำอุบาทว์ๆว่า ลูกสะเภ้ย)
------
ขอโทษที่ให้คอยครับ เชิญทัศนา
อย่าลืมไบกอน เป็นหลัก มดเดินให้ว่อน
แหมก็เค้าอยากให้มันกุ๊กกิ๊กหัวใจติดกันนี่
-------------------

Until you .. [11] (04/04/08 )


"รักฮิบาริจัง"



เสียงบอกรักกระซิบอยู่ริมใบหู ริมฝีปากร้อนๆแนบประทับไปที่ซอกคอขาว ขณะที่มือใหญ่ก็ชักป่ายปะอยู่ไม่สุข



“ตัวร้อนขนาดนี้ได้กินยาบ้างหรือเปล่า” คนถูกรุกรานเอียงซอกคอช่วยอำนวยทางให้ ผิวร้อนๆแนบไปกับผิวตน อุณหภูมิความต่างเด่นชัดจนอดเป็นห่วงไม่ไหว



“ไม่จำเป็นหรอกของแบบนั้น” กระดุมเสื้อร่างบางค่อยๆถูกปลดออกทีละเม็ด ริมฝีปากร้อนก็อังแนบไปทั่วลำคอระหงเฝ้าประจำตีตราจองซึ่งถ้าเป็นปกติคงได้ไปนอนวัดพื้นให้สนุกมือ


“หยุด!!” ราวสวรรค์แกล้งปากที่นัวเนียอยู่ผละออกห่างทันที มือบางคว้าหมับไปที่ข้อมือที่เริ่มลากต่ำลงไปเรื่อยๆ ก่อนจะเด้งตัวออกมา



นัยน์ตาคมจ้องๆพิศๆอยู่กับไอ้คนป่วยที่มันยังยิ้มหน้าร่า ทั้งๆที่ลมหายใจก็หอบแฮ่ก หน้าก็แดงเพราะพิษไข้ ร่างกายน่ะเหรอไม่ต้องพูดถึงอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงจะยันตัวขึ้นมาก็ฝืนเต็มแก่



“มาต่อเถอะนะ อารมณ์ค้างอ่ะ” เออหนอ การเป็นไข้ทำให้คนหื่นและขี้อ้อนขึ้นหลายล้านเท่า นัยน์ตาฉ่ำแฉะมองมาทางคนตัวเล็กพร้อมทั้งตบไปที่เตียงแล้วกวักมือเรียกหยอยๆ



ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะแสยะยิ้มออกมาหลิ่วตามองด้วยความขัน



มันก็น่ารักดีเวลามันอ้อแอ้แบบนี้ ..




“กินยาก่อน” ข้อต่อรองถูกเสนอทำเอาคนป่วยมุ่ยหน้ายิ้มแห้งๆ



“เกลียดอ่ะ ไม่กินหรอก” นั่น มันยังฝืน ...



เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่มีทีท่าขยับพ่อหนุ่มนักกีฬาก็ตวัดตัวล้มลงนอนหันหลังให้ ห่มผ้าเสียมิด



งอน!!!



ไม่ยอมก็ไม่ง้อ นักเบสบอลก็มีหัวใจนะ ถึงป่วยนอนซมจะมีคนมาดูใจ แต่เค้าก็อยากให้ตามใจบ้างนี่



นั่นแหละคนไม่เคยเอาแต่ใจคิดเอาแต่ใจครั้งแรก มันแลดูน่ารักน่าขันมากกว่าที่จะโกรธ จนคนเย็นชาหลุดขำแล้วความรู้สึกอยากแกล้งก็ทวีขึ้น



“ไม่กินแล้วเมื่อไหร่จะหาย” เสียงส่งมายังคนนอนหันหลังให้



“เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นนั่นแหละ” เอาแล้ว ..คนป่วยชักตีรวน



“ตามใจนาย” เท้าบางๆก้าวเข้าชิดเตียงของร่างสูงคว้าฉวยเอาซองยามาชูหราต่อหน้า



“แน่ใจนะว่าไม่กิน” เสียงเป่ารดเข้าไปในหูให้สะท้านเล่น ขนในกายพลันลุกชันจากอารมณ์ที่เริ่มก่อตัว แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ เขากำลัง



งอน งอนนะ ..งอนอยู่



แต่พอหันหน้ากะจะส่งสายตางอนๆบอกว่างอนซ้ำๆเป็นต้องค้างตึง แผนอกขาวๆโผล่มาอวดสายตาให้กลืนน้ำลายเอื๊อก แม้ซองยาจะชูบังทัศนียภาพไปซะหน่อยแต่ก็เห็นเต็มๆชัดๆ



“ไม่กินงั้นฉันก็หมดธุระแล้วล่ะนะ” คนขี้แกล้งเอาซองยาวางกลับที่เดิม ตวัดตัวอ้อยอิ่งเตรียมลุกจากไป แต่ก็ถูกมือใหญ่คว้ารั้งเอาไว้



“อย่าไปนะ” อ้อนเข้าไปอีกอ้อนเข้าไปอีก อารมณ์คนป่วยเอาแน่เอานอนไม่ได้นักหรอก



“งั้นก็กินยา”



“ไม่กิน” ดื้อแบบนี้สิถึงน่าแกล้ง



“งั้นฉันไป”



“ไม่” ความเงียบปกคลุมชั่วครู่ คนความอดทนต่ำชักเริ่มหมดความอดทนอยากจะจับสารพัดยายัดกรอกปากให้มันช็อคตายไปเลย ร่างงามอนงค์ติดกระดุมเสื้อให้เข้าที่ตวัดตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องไป



“เดี๋ยวสิ ฮิบาริ!!” ร่างเล็กชะงักกึกมือแตะอยู่ที่ลูกบิดประตู



“อยู่ต่อเหอะนะ” หนุ่มนักกีฬายังดื้อดึงดัน แม้ตัวเองจะเริ่มหอบหายใจถี่ระรัว แล้วก็ปวดหมับในหัวเหมือนใครเอาค้อนมาตีก็เถอะ



แต่เขากลัวนี่ .. กลัวว่าฮิบาริจะจากเขาไป



ภาพที่รางเรือนในวันฝนพร่ำยังคงตราตรึง ร่างเล็กๆเดินจากเขาไป ..



ร่างเล็กๆนั่งอยู่ในร้านไอติมหรู โดยมีคนประกาศศึกนั่งอยู่ด้วย



มือที่แตะบนลูกบิดยอมผละออกก่อนจะเดินตีหน้ายุ่งมาทางคนป่วย ฟูกที่นอนอยู่ยวบลงไปตามน้ำหนังที่ทิ้งตัวลงมา ฝ่ามือขาวก็อังที่หน้าผากเป็นห่วงเป็นใย



“หึหึ” เสียงหัวร่อน่าเอาเท้าไปถีบยอดหน้าดังมาจากยามาโมโตะ ก่อนร่างเล็กจะถูกคว้าหมับกอดไว้หลวมๆ หน้าหล่อเหลาไซร้ไปกับสีข้างทั้งจั๊กจี๊ทั้งเอ็นดู




..เหมือนลูกหมา ..



“บ้าจริงทำไมฉันต้องมาตามใจแกด้วย” เสียงบ่นเบาๆราวกับพูดกับตัวเองเสียมากกว่า เหลือบตามองคนกอดเอาไว้ก็ต้องถอนหายใจเมื่อมันดันชิงเข้าเฝ้าพระอินทร์ซะลึกเต็มที่



มือเรียวไล้ไปที่หน้าผาก ก่อนจะไปหยุดที่เส้นผมสีดำชี้ตั้งลูบไปอย่างเบามือ ..



เพราะอากาศมันเป็นใจหรือไงกันนะ ...



แสงแดดที่ค่อยๆลับลงมาเยือนพร้อมสายฝนที่โปรยปราย ไม่น่ารำคาญเหมือนทุกครั้งแต่ยินดีอย่างประหลาด ...



หัวใจหนุ่มเบสบอลเต้นระรัวแทบคลั่ง ที่จริงก็ไม่ได้หลับอะไรหรอกแค่ปรือๆคล้อยๆจะไป แต่ก็ตื่นเต็มตาเมื่อริมฝีปากนุ่มๆก้มลงมาแนบไปบนหน้าผาก



อยู่ๆหน้าก็ร้อนฉ่าไม่แน่ใจว่าพิษไข้หรือความอาย แต่ที่แน่ๆจูบที่หน้าผากที่ฮิบาริฝากไปมันตราตรึง



“ทำไมถึงชอบทำให้เป็นห่วงนักนะ” ได้ยินเต็มๆสองรูหู พ่อคนแกล้งกลับยังปั้นหน้าตาย หวังจะได้ยินอะไรที่มันชื่นหัวใจ “ห่วงตัวเองบ้างสิ รู้ตัวบ้างไหมว่ามีคนอีกคนเป็นห่วงน่ะ”



เพิ่งรู้เมื่อกี้แหละคร้าบบ ยามาโมโตะตะโกนก้อง หัวใจโลดแล่นแต่ก็แสร้งหลับต่อ



“ทุกครั้งที่นายเจ็บตัวหรือเจ็บใจ” นิ้วเรียวไล้ไปยังแผลหัวแตกเมื่อหลายวันก่อนเบามืออ่อนโยนราวปัดเป่าความเจ็บให้หายสิ้น “ฉันเจ็บไปกับนายด้วยนะ รู้ไว้ซะบ้างสิเจ้าบ้า อย่าทำฉันเจ็บ”



ครับ รู้แล้วครับรู้แล้ว แต่จะอดใจไม่ไหวแล้วนะ ..... เรียวปากคนป่วยกระตุกยิ้มหน่อยๆแต่คนรำพึงรำพันก็คงไม่มีทางเห็น



“ฉันบอกนายไปแล้วรักที่อ่อนแอฉันไม่ต้องการ ทำตัวให้มันดีๆสมกับรักที่นายให้หน่อย” คนป่วยยิ้มกว้างหวังลุ้นอะไรสักอย่างที่อาจจะหลุดออกมาเร็วๆนี้



“แล้วก็ดูแลรักที่ฉันให้แกดีๆด้วย เอาไปแล้วห้ามทิ้งขว้าง ไม่ดูแล วันไหนแกไม่สนใจฉันวันนั้นฉันจะขอใจคืน”



“จะดูแลอย่างดี ป้อนข้าวป้อนน้ำประคบประหงมเหมือนลูกคนหนึ่งเลยจ้า” ร่างที่ฟุบอยู่เด้งตัวขึ้นมากอดคนน่ารักเอาไว้แน่นๆ ฉกหอมไปที่แก้มหนักๆหมั่นเขี้ยว



“แก!!! ไอ้บ้า ไม่หลับทำไมไม่บอก!!” คนสารภาพความดิ้นแด้วๆ ทั้งอายทั้งเขิน บ้าเอ๊ยแบ๋ไต๋ไปหมดหน้าตักหมดเลย “ปล่อยนะ ปล่อย!!!” เสียงไม่ได้เด็ดขาดชนิดที่ว่าถ้าไม่ปล่อยแล้วจะโดนฆาตกรรม



“ถ้าบอกจะได้ยินนายบอกรักเหรอ” เสียงแผ่วอยู่ข้างใบหู ก่อนจะค่อยๆพลิกตัวส่งคนตัวเล็กไปนอนใต้ร่าง อยู่ๆไข้ก็สร่างหาย หัวก็ไม่ปวดอยากจะกดอยากจะกอดคนน่ารักคนนี้เอาไว้



“ห้ามเอาคืนนะ ฉันไม่ให้คืนง่ายๆหรอก” รอยยิ้มละไมแต้มบนใบหน้าหนุ่มนักกีฬา ใบหน้านั้นโน้มเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ก่อนจะจบที่ริมฝีปากบาง


---------------

จูบผะแผ่วซ้ำๆกระซิบบอกคำว่ารักให้เต็มหัวใจ




มือร้อนป่ายปะไปทั่วร่างบางระดมไล่จูบจากกลีบปากมายังลำคอระหง ขบเม้มเสียด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะเข้าครอบครองยอดถันที่ตึงเต่งชันจากอารมณ์ที่ถูกปลุก




“ไม่ต้องกลั้นเสียงหรอกน่า” ยิ่งไม่ได้ยินเสียงครางก็ยิ่งอยากแกล้งนัก ดูซิว่าจะดื้อได้นานแค่ไหน .. หน้าหล่อๆไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ แนวฟันคมค่อยๆเลื่อนซิปกางเกงลงก่อนจะจัดการตัวขวางทางอย่างที่หนึ่งให้พ้นๆทาง




“ไม่..ไม่เอาหรอก..ของน่าอายพรรค์นั้น” แน่ล่ะสิ เก่งแค่ไหนอัดคนไปเท่าไหร่ เรื่องแบบนี้แหละที่ไม่ถนัดที่สุด ถึงจะเคย...กับมันมาแล้วก็นะ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ชิน แล้วยิ่งสำเนียกถึงความเร้าใจของเสียง มันก็เหมือนเห็นตัวเองไปจำลองอยู่บนแผ่นหนังโป๊โดยมีเจ้านี้นี่เป็นคนบรรเลง




“ตามใจนาย” ซับในชิ้นสุดท้ายถูกถอดออกไม่ทันรอช้าให้ห้าม ลิ้นร้อนๆก็เข้ากอบกุมดูดกลืนลุกไล่ให้ความตื่นตัวขยาย
แม้เบื้องล่างจะปั่นป่วน มือจะทึ้งขยุ้มเรือนผมตั้งๆ แต่ปากกลับปิดสนิท




“ฮ..อ๊ะ..ฮื่อ” เมื่อถูกรุกร้ำมากๆเข้าเสียงที่กลั้นไว้ก็อออกมาเอง หน้าสวยฟุบไปกับหมอนมือขาวกำที่ผ้าปูแน่น อย่าจะหนีไปไกลๆ อยากไปถึงฝังฝันแต่ลิ้นของคนกระทำกลับไปปิดกั้นขวางทางออกไม่ยอมให้ไปง่ายๆ




“เสร็จก่อนฉันนายก็หมดสนุกน่ะสิ” สำนึกได้ว่าเสียงมันมาอยู่ใกล้ใบหู แต่เบื้องล่างนี่สิถูกปิดกั้นด้วยนิ้วเอาไว้ จนมือเรียวต้องเอื้อมไปจับหวังให้มันยอมปล่อย แต่ก็แน่นเหมือนทากาว ทั้งๆที่เจ้านี่ก็ป่วยแต่ทำไมแรงที่จะต่อต้านกลับไม่มีกันนะ มือร้อนๆที่กอบกุมนั่นอีก..เจียนจะคลั่ง




“...บ้า” เสียงอู้อี้ฟุบกับหมอนที่ยามาโมโตะแย้มยิ้มออกมา ก่อนจะก้มหน้าลงกับไปที่ใบหูแล้วค่อยๆขยับมือเมื่อส่วนแข็งขืนที่กอบกุมอยู่มีทีท่าจะผ่อนตัวลง แต่พอเจียนคลั่งก็กลับปิดทางเอาไว้ให้คนใกล้ถึงฝั่งฝันโวยวาย




“จะทำอะไรก็รีบๆทำเข้าเถอะ!!” เสียงหวานโวยวาย ชักหงุดหงิดเมื่อกำหนัดที่คั่งค้างไม่ได้ปลดปล่อยตามความต้องการ หันสายตาฉ่ำๆมาปรือมองร้องขอความเห็นใจที่นานๆครั้งจะทำ




“ใจเย็นๆซิ” มือนักกีฬายอมปล่อยให้เป็นอิสระก่อนจะไปรุกร้ำช่องทางเบื้องหลังให้ตื่นตัว ขยับไล้วนอยู่ในนั้นเกี่ยวเอาจุดกระสันให้คนตัวเล็กกว่าบิดกายเร่า สงเสียงอย่างลืมอาย




“อ๊า..อ๊ะ” นิ้วรุกรานขยับเร็วถี่รัว หน้าท้องแบนเกร็งแน่นก่อนจะรู้สึกโหวงเหวงเมื่อนิ้วนั้นถอดถอนออก พักหายใจยังไม่ทันถึงเฮือก สิ่งที่คับแน่นกว่า ร้อนกว่า ก็ยัดเยียดเข้ามา




ช่องทางที่ห่างเหินถูกรุกรานโดยชายหนุ่มแต่ก็ตอบรับอย่างดีดูดกลืนตอดรัดเสียคนกระทำชักเตลิด อยากทะยานตัวรุนแรงแต่เสียงหวานๆนั่นก็รั้งให้กลับมาทุกที




“ฮื่อ ...อ๊า” เสียงครวญครางดังถี่รัวขึ้นเรื่อยๆยิ่งยามาโมโตะเพิ่มความเร็วสนองอารมณ์ตัวเองมากกว่าจะถนอมเขา มือเรียวก็จิกไปที่เนื้อต้นแขนราวกับเป็นการเตือน แต่กระนั้นคงส่งไปไม่ถึงร่างเบื้องบนน่ะนะ




“เจ้าบ้า..!! พอ..อ๊า ..แรง..แรงไปแล้ว...อ๊า!!” เสียงครางยาวผสานครางต่ำของยามาโมโตะเมื่อหยาดหยดสุดท้ายไหลล้นเข้ามาพร้อมกับการกระแทกที่สิ้นสุด พร้อมๆกับความคลั่งในกายร่างบางที่ได้รับการปลดปล่อยออกมาเปรอะหน้าท้องขาวๆให้ดูเย้ายวน




“ขอ..ขอโทษ” เสียงติดจะตื่นหน่อยๆ เจ้าตัวหอบหายใจน้อยๆ ประคองหน้าสวยเอาไว้ก่อนจะแนบจูบกดลงไปบนหน้าผาก “แต่..มันหยุดไม่ได้อ่ะ”




นั่นแหละมือเรียวก็ตีเพี๊ยะเข้าไปทันที ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อลิ้นเย็นๆแลบเลียกลืนเอาน้ำรักบนหน้าท้องอย่างกระหาย




“เจ้าบ้า!! สกปรก อย่า!” ทั้งดันทั้งผลักไส ก่อนจะหน้าชาวาบเมื่อแก่นกายที่ค้างอยู่ในตัวร่างงามตื่นแข็งขืนบอกศึกถึงยกต่อไป




“น่า ...” มันใช่คำตอบที่ไหนกันเล่า!!




ยิ่งไอ้หื่นตัวนี้มันชักเพ้อลากลิ้นต่ำลงไปเรื่อยๆ คุณท่านฮิบาริเลยได้ที่จิกหัวมันกระชากขึ้นมาให้สบตาดุๆ




“ป่วยไม่ใช่เหรอนาย นอนพักไปซะบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ต่อรอบสอง” เสียงนั้นไม่ได้ดุจัดจนน่ากลัว แต่ฟังยังไงก็เป็นห่วงเสียมากกว่า




“เหรอ แต่ฮิบาริน้อยมันอยากนี่” ว่าไม่ว่าเปล่ามือใหญ่ก็ไล้เบาๆปลุกเจ้าหนูตัวน้อยที่หลับให้งัวเงียตื่น จนคนถูกกระทำต้องถอนตัวออกมายืนหอบกระเซ่าอยู่ชิดเตียง




“อย่ามาทะลึ่งนะ” เสื้อเชิ้ตถูกคว้ามาสวมพร้อมติดกระดุมแค่สามสี่เม็ด จะหากางเกงแต่มันก็ไม่รู้ถูกขว้างไปอยู่ไหนเลยจำใจต้องใส่เสื้อตัวเปล่าที่ปิดถึงแค่หน้าขาแก้ขัดไปพลาง




หารู้ไม่ไอ้คนนอนตาแป๋วมันลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกๆมาหลายยกแล้ว




แก้วน้ำถูกยกมาชิดคนป่วย ขณะที่ยาหลากเม็ดก็รวมกองมันอยู่ในฝ่ามือเรียว นัยน์ตาสีน้ำตาลส่งมาขอคำอธิบายเพิ่มเติม




“กินซะ” นั่นแหละเกิดศึกดวลยัดเยียดให้กินยาอีกรอบเมื่อพ่อคนดื้อไม่ถูกเวลาก็ค้านหัวชนฝาว่าไม่กิน “เร็ว ถ้าไข้กลับฉันจะซัดแกให้แหลกคามือ”




“ไม่หรอกหายแล้ว” คนเป็นห่วงมุ่ยหน้าขัดใจ สุดท้ายก็เหลือวิธีป้อนยาที่แสนเสี่ยง




เม็ดยาถูกยัดเป้าปากตัวเอง ตามด้วยน้ำก่อนจะไปกระชากหัวคนดื้อให้มาแนบจูบ ลิ้นเล็กๆส่งป้อนยาเข้าปากต่อสู้ดุดันจนรสขมชักฟุ้งให้ชวคลื่นเหียน .. แต่มันหวานมากกว่า




ยาน่ะลงคอชายหนุ่มไปแล้ว แต่ปากร้อนๆกลับไม่ยอมถอนออก มือใหญ่กดท้ายท้อยฮิบาริเอาไว้ ค่อยๆรุกรานเว้าวอน อ้อนเอาใจ




“ต่อเถอะนะ” เขาอ้อน แต่ฮิบาริไม่เล่นด้วย สะบัดหน้าหนีแต่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงมองดูคนป่วยตาปรือๆที่ฝืนถ่างทั้งสังขารและความง่วง




“หึ..” ทำเพียงแค่วาดยิ้มน้อยๆน่าเอ็นดู มือเรียวไล้ไปบนหน้าผาก ผ่านเปลือกตาเบาๆที่ชักปรือมากขึ้น ก่อนจะมาหยุดที่จมูกโด่งรั้น




“หลับไปสิ พักซะบ้าง” เสียงนุ่มนวลที่น้อยครั้งจะได้ยินเหมือนเพลงกล่อมเด็กที่ขับขานประโลมใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลมองสบลึกเข้าไปในตาคู่นั้นอ้อนวอน ..




“ห้ามไปไหนนะ” มือใหญ่คว้าเอาแขนเสื้อเชิ้นไว้ ฮิบาริพยักหน้ารับเรียบๆ




“ตื่นมาให้ฉันเห็นหน้านายคนแรกนะ”




“อือ”




แล้วพ่อคนดื้อแพ่งก็ยอมปิดเปลือกตาลง ..




ก็เขากลัว .. กลัวว่าคนคนนี้จะจากไป



ถ้าตื่นมาแล้วพบว่าเป็นเพียงแค่ฝันหัวใจเขาคงสลาย




ก็เลยต้องอ้อนให้อยู่เอาไว้ จับหมับไม่ไปไหน ให้รู้ว่าเขาไม่ได้ฝันไป ..




“เด็กเอ๊ย..”



ฝน ... เสียงสายฝนกำลังพรำ

ไม่น่าชิงชัง ... ไม่น่ายินดี

บางทีเขาก็รู้สึกดีๆกับพิรุณล่ะมั้ง

............................................................

TBC ... สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ
ขอชี้แจงสักนิด ส้มรู้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ควรพูดอะไรนัก
แต่อยากให้ทราบไว้สักนิด .. คือย่าส้มป่วยครับ ช่วงนี้เลยวุ่นๆเฟลๆ (90 แล้วครับย่าผม)
อาจมาช้าบ้าง แต่จะพยายามให้ไม่เกิน 2 วันครับ
ส้มเข้าใจส้มก็เป็นทั้งนักอ่านและนักเขียน
ในฐานะนักเขียนส้มอยากให้คนอ่านมีความสุข ยิ้ม สนุกไปกับมัน
ในฐานะนักอ่าน ส้มก็อยากให้นักเรียนมาต่อไวๆ ส้มเข้าใจครับ เวลาค้างคามันเป็นยังไง
---------
มาถึงกิจกรรมสมน้ำหน้าคุณ เอ๊ย สมนาคุณ
ฮืมเอาอะไรดีกว่า ...
แจกโด 8018 ? = =a
หรืออะไรดีคิดไม่ออกแฮะ XD
เอาอย่างนี้แล้วกันครับ
คอมเม้นที่1 ... 4 ... และ .. 8 แล้วกัน ครับ (รับที 3 จ๊อบ ตายล่ะ มนุษย์ดองงานขึ้นอืดชัวร์ๆ)
รีเควสอะไรก็ได้เหมือนเดิมครับ = =b
ส่วนใครไม่ทันไม่ต้องน้อยใจ มีของสมนาคุณทุกคนครับ ><"~

ยามะนายช่าง... ป่วยแล้วยังซ่า (แต่ตอนที่แล้วเราก็เชียร์นี่ ฮ่าๆๆๆ)

ฉากงอนน่ารัก อิๆ ในที่สุดท่านฮิก็สารภาพรัก อุปสรรคน่าจะไม่หมดง่ายๆ อยากให้ยามะแอบนอกใจแฮะ คริคริ

[align=center]ก่อนอื่นก็ต้องขอเป็นกำลังใจให้คุณย่าหายไวๆนะคะ

คิวะว่าฟิคอารมณืฟิวกำลังดี

ยังไงก็จะรอฟิคท่านคะ

ทำใจให้สบายนะค่ะ [/align]

อูยยยย~ เจ็บ โดนมดกัด
รู้งี้น่าจะไปซื้อไบกอนมาเตรียมเอาไว้ก่อน (หุหุ)

คุณฮิบะบอกรัก!!! O_o!!
ทำไมหวานเช่นนี้ >o<
กรรมการนักเรียนก็พูดหวานเป็นด้วยหรือนี่ กริ๊ดกร๊าด
ขอแสดงความยินดีกับยามะเจงๆ
สมหวังแล้วนะนาย หุหุหุหุหุ

ปล.คุณส้มสู้ๆค่ะ เอาใจช่วยน๊า>_< ขอให้คุณย่าแข็งแรงค่ะ

โห อ่านแล้วสยิว เห้ย ออดอ้อนน่ารักเกินไปแล้วแด๋วนอกใจ d18 เลย

สงสารดีโน่จัง แต่ยามะก็น่ารัก อ้อนเข้าไปเยอะๆนะ

ฟิคสนุกมากคะ หวานดี

อือ....ชีวิตคนเราต้องเจอเรื่องเฟลบ้างละจ๊ะ เพียงแต่ว่าเราจะลุกขึ้นยืนได้เร็วแค่ไหนเท่านั้นเอง^^
ขอให้คุณย่าหายป่วยเร็วๆนะคะ

ฮิบาริน่ารักอ่ะ

มีบอกรักกันด้วย

โดยเฉพาะฉากงอนน่ารักมาก

แล้วก้ขอให้คุณย่าหายไวๆนะค่ะ

โอ๊ย ๆ ๆ ๆ มดกัด มดกัด ช่วยด้วย

เอ่อ ยามะ ทำไมนายหื่นได้ใจแบบนี้ล่ะ ขนาดป่วยยังไม่วายเลยนะ

ท่านฮิอ่ะ เค้าแอบเขินแทนนะ บอกรักยามะซะ หุหุหุ

ชอบฉากตอนงอนอ่ะ งอนซะน่ารักกันเชียว ไม่รู้มาก่อนเลยว่าท่านฮิ ก็ชอบแกล้ง

ขอให้ย่าท่านส้มหายไวไวนะค่ะ

โอ๊ย ยามาโมโตะ ตอนนี้อยากคิสคิสพระเอก 5555555
ทำตัวน่ารักอ่า~~ ขี้อ้อนจิงนะเรา T_T
ท่านฮิบะตามใจมากไปเด๋วเหลิงนะ (อ้าว) 555555

แต่แอบเนียนนะเนี่ย หลอกให้ท่านฮิบะสารภาพรักซะงั้น
ฮิ้ว ฮิ้ววววว หวานกันซะจริ๊งงงง มดกัดเต็มมมม~!!

สุดท้ายฮิบาริซังก้ต้องมาป้อนยา อะฮึ สมใจอะดิ ยามาโมโตะ =w=

รอต่อตอนหน้าค่ะ กรี๊ดกร๊าด

กรี้ดด มดไต่ตามตัว+นั่งบ้าคนเดียวอยู่หน้าคอม
จะคอยเป็นกำลังใจและรออ่านเสมอนะคะ
ขอบคุณที่สละเวลามาลงให้อ่านต่อค่า

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่เคยทัน คห.รีเควส เลยอ่ะคร้าบ

"การเป็นไข้ทำให้คนหื่นและขี้อ้อนขึ้นหลายล้านเท่า"

ยามะได้ใจมากลูกเอ๋ย ป่วยบ่อย ๆ เหอะนะ

คุณฮิเองก็สารภาพไปซะหมดแบบนั้น

น่าร้ากจริง ๆ เลยคู่นี้ (ชักจะหลงมากขึ้นเรื่อย ๆ)

นาน ๆ จะหวานบ้างก็ไม่เป็นไรคร้าบ

รักษาสุขภาพคุณย่าด้วยนะครับ

ปล. สุดท้ายนี้ ขอเรียบเรียงเป็นกลอนให้ทั่นส้มนะครับ


หากไร้ซึ่งเมฆาพากำเนิด

ก็มิอาจก่อเกิดเป็นสายฝน

และหากไร้สายวรุณคอยบันดล

ก็หามีซึ่งตัวตนแห่งเมฆา


เป็นกำลังใจให้เสมอคร้าบ ^w^

อูยยยย
สุดยอด เรยยามะของเฮา
ขนาดป่วยยังไม่ วาย(Y) ที่จะ กด!!!
สุดยอดเรย จ้า ยกนิ้วให้เน้อ
.....
..........
...............เอ่อ แล้วก็ขอให้ย่า หายป่วยเร็วๆนะครับ จาได้มาแต่งฟิค หนุกๆนี่อีก หุหุ
จาติดตามไปเรื่อยๆเน้อ

=[]=" อ่อก

เมาไบกอน........

ยามะมันน่ารักแท้ >w<

ท่านฮิก็.....วิ้ววว ไม่อยากจะเอ่ย

ท่านส้มคร้าบ ขอกรุ๊ปโอ 1 ถัง

เหอเหอสนุกมากเลยค่ะอะอ่านตั้งแต่ตอนที่1-11แล้ว

ให้ความรู้สึกซูมๆมากเลยค้ามีแต่8018เหรอคะ

แล้วเมื่อไรจะมีD18มั้งง่ะ

“แล้วก็ดูแลรักที่ฉันให้แกดีๆด้วย เอาไปแล้วห้ามทิ้งขว้าง ไม่ดูแล วันไหนแกไม่สนใจฉันวันนั้นฉันจะขอใจคืน”

ว้ายยยยยโดนมากเลยค่ะอะอยากเป็น80

ขอโทษนะคะที่ไม่ได้เมนต์เพราะเพิ่งจะมาได้อ่านมาต่เร็วนะคะ