•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

AU Fiction : UNTIL DEATH DO US PART
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x vampire!Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Romance, Angst, Drama, Supernatural, Fantasy, Comedy(?)

EP.01 [First Meet]

“...แย่จังแฮะ ..หลับคาทีวีอีกจนได้สิเรา..”

ชายหนุ่มร่างสูงค่อยๆ ปรือดวงตาสองข้างที่แตกต่างกันของตนขึ้นอย่างเชื่องช้าท่ามกลางแสงไฟสว่างไสวของห้องและแสงสีที่สาดส่องจากโทรทัศน์ขนาดกลางที่มีอยู่เพียงเครื่องเดียวในห้อง เขายกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆ พลางยันกายลุกขึ้นนั่งบนโซฟาที่ไม่ใหญ่จนเกินไปนักสำหรับห้องพักเล็กๆ ห้องหนึ่งในคอนโดมิเนียมที่ดูเก่าโทรมเล็กน้อยทว่าก็ยังคงสภาพดีแห่งนี้

ครั้นเมื่อเหลือบตาขึ้นมองหน้าปัดนาฬิกาที่แขวนอยู่สูงขึ้นไปข้างผนังก็กลับพบว่าขณะนี้เป็นเวลาประมาณตีสองกว่าแล้ว โรคุโด มุคุโร่จึงเตรียมเคลื่อนกายไปยังเตียงนอนของตนเพื่อที่จะได้หลับพักผ่อนเตรียมตัวไปทำงานในตอนเช้าจริงๆ เสียที เอื้อมมือไปปิดสวิทช์โทรทัศน์ที่เปิดค้างเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปคว้าเอานาฬิกาปลุกตัวเล็กที่วางเอาไว้ข้างเตียงขึ้นมาเพื่อตั้งเวลาปลุกตื่นแล้ววางลงอย่างเคย แต่แล้ว...


กึก


ดึกป่านนี้แล้ว ..จะยังมีใครมาทำเสียงอะไรกุกกักๆ อยู่ที่ระเบียงห้องเราอีกล่ะเนี่ย ?


พอนึกขึ้นได้เช่นนั้น ชายหนุ่มก็เกิดรู้สึกเย็นวาบขึ้นมากับความคิดของตัวเอง


มันจะเป็นไปได้ยังไง ? ใครมันจะขึ้นมาบนระเบียงห้องเราได้ถ้าไม่ออกไปทางประตูห้องนี้ ?

...อีกอย่าง ..ดึกขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ใช่ขโมยก็คงจะเป็น ...ผี !?


“...พูดเป็นเล่นน่า ..เป็นไป...ไม่ได้หรอก...”

เสียงทุ้มเย็นกระซิบแผ่วเบากับตัวเองเพียงผู้เดียวก่อนจะทำใจกล้าย่องไปใกล้ผ้าม่านผืนใหญ่ที่ปิดบังภาพนอกหน้าต่างที่ติดกับระเบียงห้องเอาไว้ มุคุโร่ค่อยๆ แง้มผ้าม่านนั้นออกเล็กน้อยเพื่อพอให้มองเห็นภายนอกได้

ทว่าสิ่งที่ได้พบกลับไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้


...เด็กผู้หญิง ..ไม่สิ ...ผู้ชาย...


แม้จะมองได้ไม่ถนัดชัดนักแต่ก็พอเดาได้ลางๆ ว่าร่างที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้นแต่งตัวอย่างแปลกตา ผิวขาวละเอียดที่ราวกับจะซีดขาวเกินพอดีถูกห่อหุ้มเอาไว้ใต้ผ้าคลุมสีนิลทึบเช่นเดียวกับเรือนผมที่ปลิวไสวน้อยๆ ตามแรงลมนั้น แสงจันทร์นวลตาไล้อาบตามใบหน้างดงาม ทาบทับลงบนแพขนตายาวสยายและเรือนกายบอบบางท่ามกลางคืนเพ็ญ


...แต่ว่า---------

..น...น่ารักเป็นบ้า ..ตรงสเปคเราเลยแฮะ


...ถึงจะเป็นเด็กผู้ชายก็เถอะนะ


ภาพนั้นฉายสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีไพลินเพลิงอย่างสั่นไหว ราวต้องมนตร์สะกดให้หลงใหล แต่แล้วก็กลับรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นเหลือบกลับมองมาทางช่องเล็กๆ ที่เจ้าของห้องเปิดแง้มออกมาเหมือนเริ่มจะรู้แล้วว่ามีคนแอบมองอยู่ แม้นัยน์ตาคู่นั้นจะสวยเพียงไร แต่เมื่อถูกมองด้วยแววตาราวจะกินเลือดกินเนื้อเช่นนั้นแล้วก็กลับทำให้รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาได้อีกครั้งอย่างไม่ยากเย็นนัก

ร่างสูงโปร่งเผลอถอยห่างออกมาจากข้างหน้าต่างที่ตนเกาะแนบอยู่เมื่อครู่นี้ออกมาอย่างรวดเร็วโดยที่แม้แต่ตนเองก็ยังไม่ทันได้คิดทบทวนถึงการกระทำนั้นเสียด้วยซ้ำ แต่แล้วอีกเสียงหนึ่งที่ไม่ใช่เสียงของตนก็กลับดังแว่วขึ้น...


“..ถ้ายังตื่นอยู่ก็เปิดเดี๋ยวนี้ !”


เฮ้ยยยย !!! ออกคำสั่งกันแบบนี้เลยเรอะ !!!

...คิดบ้างไหมเนี่ย ..ว่าตัวเองเป็นผู้บุกรุกน่ะ


แม้จะนึกบ่นเช่นนั้นแต่แล้วก็กลับสูดหายใจเข้าลึก เดินไปปลดล็อคประตูอย่างไม่เข้าใจตัวเอง คิดแต่เพียงว่าจะปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ ไปอยู่ในที่แบบนั้นคนเดียวนานๆ ไม่ได้ ด้วยกลัวว่าอาจจะเกิดอันตรายขึ้นกับคนที่ตนไม่รู้จักจึงรีบเปิดประตูห้องฝั่งที่อยู่ติดกับระเบียงให้ร่างนั้นเข้ามาพักในห้องของตนชั่วคราว

แต่เมื่อทำเช่นนั้น ...คนที่เพิ่งได้รู้จักหน้าค่าตากันก็กลับสวนขึ้นมาว่า...


“แกจะบ้าหรือเปล่า ? ยอมให้คนไม่รู้จักเข้าห้องง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงน่ะ ?”


อ้าว...


“...ก็คุณเป็นคนบอกให้ผมเปิดประตูให้เข้ามาเองไม่ใช่หรือครับ ?” มือเย็นเยียบยกขึ้นขยี้เรือนผมสีครามของตัวเองจนยุ่งอย่างไม่อาจเข้าใจสิ่งที่คนตัวเล็กตรงหน้าคิดอยู่ ร่างบางในชุดผ้าคลุมสีดำเดินตัวปลิวเข้ามาในห้องพักเล็กจ้อยนั้นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่อยู่ไม่ห่างจากทีวีเพียงเครื่องเดียวในห้องนัก

“...แล้วเรารู้จักกันด้วยหรือไง แกถึงทำแบบนี้น่ะ …?” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำขลับนั่งกอดอกพลางสอดส่ายสายตาไปทั่วห้องอย่างนึกสนอกสนใจ ยกขาอีกข้างขึ้นวางพาดอยู่ในท่านั่งไขว่ห้าง วางท่าอย่างเจ้าของสถานที่ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้นอีกเรื่องหนึ่ง


“...แล้วทำไม ..ตาแกถึงเป็นแบบนั้น ?”


ปลายนิ้วเรียวชี้ตรงมายังเจ้าของห้องที่กำลังจะนั่งลงข้างกาย ชายหนุ่มจึงเกิดแปลกใจขึ้นมาในถ้อยคำนั้น ด้วยนึกว่าไม่เคยมีใครเข้ามาถามตรงๆ แบบนี้เลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่คนอื่นรอบกายควรจะนึกสงสัยเรื่องนี้บ้าง ...เรื่องที่ดวงตาทั้งสองข้างขอเขาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

รอยยิ้มเบาบางเปื้อนขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีครามยาวสยายอย่างนึกเอ็นดูคนตรงหน้าขึ้นมาเล็กๆ อย่างไร้สาเหตุ ก่อนจะเอ่ยตอบออกไปตามความจริง

“..ผมก็ไม่รู้หรอกครับ มันเป็นมาตั้งแต่เกิดน่ะ..”

“...ใช่ ..จริงๆ ด้วย...” ทว่าทางด้านคนที่เอ่ยปากถามขึ้นกลับตอบเรื่องที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันออกมาอย่างเงียบงันโดยไม่สบสายตา แต่อีกคนที่อยู่เคียงกันกลับไม่ได้คิดอะไรมากนัก แล้วถามไถ่ถึงเรื่องที่ควรถามที่สุดในเวลานี้ขึ้น

“อ๊ะ ! จริงสิครับ ...คุณชื่ออะไร แล้วบ้านอยู่ที่ไหนหรือครับ ? ตอนเช้าผมจะได้พาไปส่ง ...วันนี้ดึกมากแล้ว ..ก็ค้างซะที่นี่...”


แต่แล้วถ้อยคำที่สวนกลับมานั้น ยิ่งทำให้เขาไม่อาจเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในหัวยิ่งสับสนวุ่นวายจนไม่อาจตั้งตัวรับได้ทัน


“...แต่ก็ ...ขอพิสูจน์หน่อยก็แล้วกัน”


ร่างในอาภรณ์แปลกตาโถมเข้าหาอีกคนที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่ไกลนัก โอบรัดท้ายทอยของร่างสูงที่คลอเคลียด้วยเกศาสีครามเอาไว้แน่นด้วยท่อนแขนบอบบาง พาลทำเอาฝ่ายที่ยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราวใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อร่างกายนุ่มนิ่มนั้นเบียดเข้าหา


“พ.. พิสูจน์อะไรหรือครับ !?”

“...แบบนี้ไง”


สุ้มเสียงที่ร้อนรนกลับจำต้องเงียบลงไปเมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งหนึ่งที่ฝังลึกทะลุลงไปในผิวกายบริเวณใกล้ลำคอของตน ดวงหน้าคมบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ราวกับถูกคมเขี้ยวเล็กๆ ที่ไม่น่าจะมีของคนที่ตนฉวยโอกาสกอดตอบไปเมื่อครู่กดแนบลงจนเลือดไหลทะลักออกมามากมาย สีหน้าเขาดูแย่ลงทีละน้อยจากการเสียเลือดที่มากเกินไป

...และหลังจากนั้นไม่นานนัก ..โลกทั้งโลกของเขาก็กลับมืดดับวูบลงไปในทันที


...ทั้งๆ ที่หน้าตาน่ารักขนาดนั้นแท้ๆ ..ทำไมถึงได้ทำแต่อะไรที่เข้าใจยากแบบนั้นนะ ?


นัยน์ตาสีนิลคู่งามทอดมองร่างที่สลบสไลลงตรงหน้าอย่างเรียบเฉยราวไม่รู้สึกรู้สาอะไรทว่ากลับไหวเครือเล็กๆ อย่างอ่อนแอ กลีบปากอ่อนนุ่มที่เกรอะกรังไปด้วยหยดเลือดเอื้อนเอ่ยเสียงหวานออกมาเพียงบางเบา ...แผ่วบาง ..เสียจนแน่ใจได้ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีทางรับรู้และรู้สึกตัวขึ้นมาภายในช่วงเวลาชั่วครู่นี้ได้แน่


“...ในที่สุด ..ก็เจอเสียที ...ของของฉัน...เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น..”
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่า~

...แต่งแล้วรู้สึกแอบอยากโดนคุณฮิดูดเลือดบ้างอ่ะค่ะ แหะๆ >////////////<
/me โดนตบ

รู้สึกว่า ..เรื่องนี้เป็นอะไรที่แต่งไปเมาไป
...ออกมาไม่ค่อยได้ดั่งใจเท่าไรเลยค่ะ ยังไงก็ต้องขออภัยด้วยนะคะถ้าตอนแรกมันอ่านแล้วแปลกๆ 555+

(แต่ชื่อเรื่องน้ำเน่าได้ใจมากกกกก !!!! (ฮา) )

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ ^^

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ท่านฮิมากัดเรามั่งสิคะ!/ยื่นคอให้กัดอย่างด่วน
แอบจิ้นฉากท่านฮิกัดคอมุคุแล้วเลือดมันพาลจะพุ่งค่ะ

เฮียมุถูกท่านฮิงับ....
เล่นเอาซะสลบเลยเรอะ= =
อยากโดนงับมั่ง...(/me โดน 18 FC เสย)

ฮ่าๆๆ เป็นอีกครั้งที่อ่านฟิคท่านเคทแล้วต้องเหลือบขึนไปดูสมการใหม่

OK!! ยัง 6918 อยู่ งั้นกลับเข้าเรื่อง...

อยากสครีมให้ก้องบอร์ดตรงท่อนนี้ “...ในที่สุด ..ก็เจอเสียที ...ของของฉัน...เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น..”

ท่านฮิจะรุก!! (รุกรานหัวใจของคุณมุ!!)

ว่าแต่...คุณมุคะ

...ทั้งๆ ที่หน้าตาน่ารักขนาดนั้นแท้ๆ ..ทำไมถึงได้ทำแต่อะไรที่เข้าใจยากแบบนั้นนะ ?

โห ไม่ต้องเข้าใจหรอกค่ะ มัวแต่ตะลึงลานในความน่ารักของท่านฮิหรือคะ ถ้าเป็นคงอื่นคงคิดว่าตายแน่แล้ว งานนี้

คุณยังห่วงความน่ารักอีก อ๊ายยย (โดนใจ // เอ๊ะ ยังไงกัน) กลับมาดูดอีกค่ะท่านฮิ

รอตอนต่อไปค่ะ

*อ่านแล้วค่ะ*

นั่งอึ้งไปสองวิหลังจากอ่านจบ(ตอน)

ชอบประโยคที่ท่านฮิพูดมากๆ

จับตาดูต่อไปค่ะ

นึกถึงกอลลัม... ของของข้า... ของรักของข้า...

/me โดนเสย

ติดตามค่า~~~

เพิ่งได้เห็นโด ที่เคียวยะเป็นแวมไพร์และดีโน่เป็นบาทหลวงไป

มาเจอเรื่องนี้ของเคทจัง
เคียวยะเป็นแวมไพร์ สับป้าเป็น..ของของเคียวยะ^^...อร๊ายยยยย
อยากอ่านต่อแล้วค่า.....แอ้ก....โดนเตะออกนอกกระทู้ จะมาเร่งกันทำไมนะ...Orz.....

เรื่องนี้ก็แอบฮา....กับความคิดของสับป้าอีกแล้วค่ะ
แต่มันคงมีที่มาที่ไป สินะคะ ว่าทำไมต้องเป็นสับป้าด้วย ที่มีหนึ่งเดียวของเคียวยะ^^??

แอบเห็น...ว่าตอนเคียวยะโผเข้าหาจะดูดเลือดสับป้าอ่ะ..สับป้ามีการกอดตอบด้วย หึหึหึ
มือไวจริงๆนะคะ แสดงว่าคิด??อะไรอยู่ล่ะสิ^^

ขอบคุณเคทจังมากนะคะ ปิดเทอมนี่มีเรื่องใหม่ๆมาให้ได้อ่านกันตลอดเลย ขอบคุณจริงๆเลยค่ะ
เอาใจช่วยนะคะ สู้สู้คับผม

อยากเกิดเป็นสัปป้าอีกแล้ว อยากโดนคุณฮิสูบเลือด อร๊ากกก>///<
คุณฮิน่าร้ากกก ยิ่งฟังบรรยายจากสัปป้ายิ่งจิ้น โหยยย~
เค้าน่ารักขนาดนั้นก็ปล่อยให้เค้าดูดเลือดไปเถอะ แต่ชอบประโยคสุดท้ายค่ะ

“...ในที่สุด ..ก็เจอเสียที ...ของของฉัน...เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น..”

อร๊ากกกกกก ประกาศกันโต้งๆแบบนี้ แม่ยก6918หัวใจละลาย><.....

รออ่านต่อค่า~//meจมกองเลือด(ตัวเอง)ตาย

เคียวยะแอบกวนอะ
ตอนแรกบอกให้มุคุเปิดประตูให้
พอเข้ามาได้ แอบจิกดักซะงั้น
แต่มุคุอภัยให้ได้อยู่แล้วล่ะ เพราะเคียวยะ น่ารัก กก >o<~!!

"ของของฉัน...เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น"
พอประโยคนี้ออกมาจากปากเคียวยะ แอบหันไปดูสมการ ฮะๆ

Ps. เคียวยะน่ารักเน๊อะ ~! >< (หันไปถามมุคุ ~)

ตอบเม้นต์ค่ะ ^^

ท่าน meiar
...แอบอยากโดนคุณฮิงับคอเหมือนกันค่ะ =///////=
แต่กลัวจะโดนสามง่ามจิ้มเอาน่ะสิ ฮ่าๆ


ท่าน tykia
ฮา คุณฮิสูบเลือดมากไปจนสัปป้าสลบล่ะค่ะ รุนแรงเร่าร้อน(?)กันจริงๆ
/me ทอนฟาเสย

อยากโดนคุณฮิงับเหมือนกันค่ะ TTwTT


ท่าน IndigoMist
...แอบบอกว่าตอนเราแต่ง ก็มีแอบเหลือบขึ้นไปมองสมการใหม่หลายรอบอยู่เหมือนกันค่ะ - -
(กลัวมันจะกลายเป็น 1869 ไปน่ะสิ 55+)

ฮ่าๆ สงสัยเพราะความน่ารักของคุณฮิมันบดบังตาสัปป้าจนมองไม่เห็นอย่างอื่นแล้วมั้งคะ
(เสี่ยวได้อีก (ฮา) )


ท่าน yakkaru
คนแต่งก็รู้สึกว่าคุณฮิพูดแต่อะไรน่ากรี๊ดทั้งนั้นเลยล่ะค่า แฮ่~ ^^
(จนบางครั้งก็แอบงงตัวเองว่าคิดออกมาได้ยังไง (ฮา) )


ท่าน doglkm2536
ทำไมต้องเป็นกอลลัมด้วยอ่ะคะ = A="
รายนั้นเราเห็นแล้วขำนะนั่น =w=

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^


ท่าน kotami
อ่า...พูดถึงพี่โน่ที่เป็นบาทหลวงแล้วเนี่ย ...เคทแอบกรี๊ดอยู่เหมือนกันค่ะ =///////= จนถึงตอนนี้ก็ยังอยากเอามาใส่ในฟิคเรื่องนี้อยู่ แต่หาทางไม่เจอสักที 555+

ฮ่าๆ เร่งก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จะได้เป้นแรงกระตุ้นให้แต่งไวๆ ไง ^^
(แม้จะมีเรื่องอื่นจ่อคอหอยอยู่ด้วยก็ตาม (ฮา) )

ถ้าเหล่าเสะคนไหนไม่มือไว ก็คนต้องเตรียมตัวถูกดีดออกจากสังกัดเราล่ะค่ะ ฮ่าๆๆ
(ไม่ค่อยบ่งบอกแนวทางตัวเองเล๊ยยยย 555+)

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ^^
แต่ว่าตอนนี้เปิดเทอมแล้ว คงจะอัพฟิคได้ไม่บ่อยเท่าไรค่ะ ขึ้นอยู่กับเวลาว่าง... ขออภัยด้วยค่า~ TTwTT"


ท่าน Malta
คนแต่งก็อยากเป็นสัปป้าเหมือนกันเช่นเคยค่ะ =////////=
อยากโดนคุณฮิงับบบบบบ !!!

มาแปะต่อแล้วค่า~ ลุกขึ้นมาอ่านก่อนนนน
/me ปั๊มๆ หัวใจ


ท่าน Hayon_18
ใช่แล้วค่ะ ถึงกวนยังไงก็น่าร๊ากกกกกก >//////<
สัปป้า(และคนแต่ง)อภัยให้ได้เสมอค่า~ แฮ่~

...ตอนแต่งประโยคนั้น ...เราก็แอบเหลือบมองสมการใหม่อยู่หลายรอบเหมือนกันค่ะ = ="

PS. สัปป้า : คร๊าบบบบ > <,, เคียวยะน่ารักจนใจละลายเลยยยย~

(รับมุขซะงั้น (ฮา) )

AU Fiction : UNTIL DEATH DO US PART
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x vampire!Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Romance, Angst, Drama, Supernatural, Fantasy


EP.02 [Until Death Do Us Part]


“ตื่นแล้วเรอะ ?”

นั่นคือเสียงแรกที่ได้ยินยามลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงบของค่ำคืนหนึ่ง นัยน์ตาต่างสีปรือเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าทั้งที่ยังอ่อนล้า ร่างของชายหนุ่มค่อยๆ ยันขึ้นจากเตียงนุ่มที่กลับมานอนตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้ แม้จะยังปวดแปลบเล็กๆ อยู่บริเวณใกล้ลำคอแต่ก็ยังกลับพยายามฝืนปรับสภาพดวงตาให้สามารถมองเห็นภาพตรงหน้าได้แจ่มชัด เขากระพริบตาถี่สองสามครั้งก่อนจะได้พบว่าคนที่อยู่ตรงหน้าในเวลานี้ช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย


“...ร่างกายอ่อนแอจริงนะ ฉันดูดเลือดแกมากเกินไปหรือไงถึงได้สลบเหมือดไม่เป็นท่าแบบนั้นน่ะ”


ใคร ?


นึกถามตัวเองอยู่ในใจเมื่อยังมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าขณะที่ดวงตาสีนิลสนิทคู่สวยของอีกคนมองตรงมาเขม็ง ฉับพลันจึงนึกออกว่าร่างเล็กบอบบางของเด็กหนุ่มในเครื่องแต่งกายแปลกตาที่อยู่ด้วยกันถือวิสาสะเข้าห้องตนมาโดยไม่ได้ขออนุญาตกลางดึก แต่ถ้าหากจะพูดกันตามความจริงแล้ว คงจะเป็นการบังคับขู่เข็ญให้ยอมเปิดประตูเสียมากกว่า แถมยังไปยืนตากลมอยู่บนระเบียงห้องโดยไม่รู้ว่าขึ้นมาได้อย่างไร พูดจาแปลกๆ ...และยังทำอะไรแปลกๆ เสียอีก


“...ดูดเลือด ..หรือครับ ?”

เสียงทุ้มเย็นของชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างนึกฉงนในคำพูดนั้นเมื่อเริ่มตั้งสติได้ อีกฝ่ายเปลี่ยนท่านั่งเป็นไขว่ห้างก่อนจะถอนใจหนักหน่วงจนได้ยินชัดเจน ร่างเล็กนั่งห่างออกไปจากเตียงนั้นไม่มากนักก่อนเสียงหวานหูจะเปล่งเปรยออกมา

“..ก็ใช่น่ะสิ ...ฉันทั้งบอกทั้งทำให้ดูแล้วยังไม่เข้าใจอีกหรือไง ? แกนี่มันจะโง่ไปถึงไหนกัน ?”


...จู่ๆ ก็ถูกคนไม่รู้จัก แถมยังดูท่าทางอายุน้อยกว่าด่าเข้าซะอย่างนั้น


แต่ว่า ...นั่นน่ะพูดจริงหรือเปล่า ?


“...เอ่อ ล้อเล่นสินะครับ ..ไอ้ดูดเลือดอะไรนั่นน่ะ” ...แต่งคอสเพลย์เป็นแวมไพร์แล้วยังจะบอกว่าตัวเองเป็นแวมไพร์จริงๆ อีกหรือไงกันครับ ? ...ไม่ต้องอินจัดตลอดเวลาขนาดนั้นก็ได้มั้ง...


“ล้อเล่นบ้านแกน่ะสิ ..ฉันพูดเรื่องจริง ...โดนดูดเลือดจนสลบเหมือดไปรอบนึงแล้วยังไม่เข้าใจอีกหรือไง ?” หนุ่มน้อยมีท่าทางไม่พอใจและหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดกับการที่คนตรงหน้าไม่ยอมเข้าใจอะไรง่ายๆ เสียที เรื่องแค่นี้ไม่เห็นมันจะซับซ้อนอะไรนักหนา เด็กสามขวบยังเข้าใจเลยมั้ง...


“เรื่องที่เป็นแวมไพร์นั่น...จริงหรือครับ ?”

“ก็บอกว่าจริง ...จะต้องให้ย้ำอีกสักกี่รอบแกถึงจะพอใจ ..หรือฉันต้องสูบเลือดแกให้หมดตัวก่อนถึงจะเชื่อ ?”


พอโดนย้ำเรื่องนั้นมากๆ เข้า ร่างสูงโปร่งที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นจากนิทราก็ชักจะเชื่อเรื่องราวเพ้อฝันนั้นเข้าเสียแล้ว ถึงอย่างไรเมื่อครู่นี้ก็เพิ่งมีประสบการณ์โดนแวมไพร์ดูดเลือดไปสดๆ ร้อนๆ แถมเจ้าตัวยังเหลือรอยคมเขี้ยวเล็กๆ เอาไว้บนร่างเขาเสียอีก ยังปวดตุบๆ อยู่เสียด้วยซ้ำ แม้ว่าเลือดจะไม่ไหวแล้วก็ตามที จึงจำใจต้องเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งไปก่อนอีกจนได้


...ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอเรื่องประหลาดขนาดนี้เป็นครั้งแรกนี่ล่ะครับ


“...เอ่อ ..ถ้าอย่างนั้น ...ยอมเชื่อแล้วก็ได้ครับ” โรคุโด มุคุโร่ถอนใจอย่างนึกยอมแพ้ ทางอีกฝ่ายจึงเหยียดยิ้มอย่างนึกพึงใจกับชัยชนะนั้นราวกับเด็กเล็กๆ

“..หึ ...ยอมเชื่อได้ซะก็ดีแล้ว กำลังคิดอยู่เหมือนกันว่าถ้าอีก 5 นาที แกยังไม่ยอมเชื่อล่ะก็...” เสียงหวานเงียบงันลงไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเคลื่อนกายเข้าหาเจ้าของห้องอีกเล็กน้อย ทำเอาเขาต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างนึกเสียขวัญ “...ฉันจะสูบเลือดแกให้หมดตัวจนตาย จะได้จบไอ้เรื่องน่ารำคาญนี่สักที...”


...ทำตัวไม่สมกับหน้าตาเลยจริงๆ ครับ ...ให้ตายเถอะ



“...แล้วทำไม..คุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ มีธุระอะไรกับคนธรรมดาๆ อย่างผมหรือเปล่า ?”


มุคุโร่เอ่ยปากถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ หลังจากถูกสั่งให้ไปยกน้ำยกท่ามารับแขกยามวิกาลเรียบร้อยแล้ว เรียวนิ้วแบบบางของแวมไพร์ตัวน้อยยึดรวบกำยกแก้วน้ำขนาดกลางที่บรรจุน้ำสะอาดใสเย็นขึ้นดื่มเล็กน้อย ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าหวานนั้นพลางนึกสงสัยขึ้นมา...


...แวมไพร์เนี่ย ...ดื่มอย่างอื่นนอกจากเลือดสดๆ ด้วยหรือไง ?


อ๊ะ ! ...ลืมบอกไปครับ ว่าชื่อของเด็กคนนี้คือฮิบาริ เคียวยะ ...เป็นแวมไพร์แท้ๆ ..ทำไมถึงชื่อญี่ปุ่นล่ะเนี่ย ?

...ไม่เห็นจะเข้าใจสักนิดเลยครับ ...แถมยังผมกับตาสีดำอย่างกับคนเอเชียนั่นอีก ...แล้วก็เรื่องที่พูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่องปรื๋อนั่นอีก...


...แวมไพร์เนี่ย ..ปกติแล้วต้องให้อิมเมจแบบตะวันตกไม่ใช่หรือครับ ?


“มองอะไร !?”

เสียงแก้วน้ำกระแทกเข้ากับโต๊ะไม้ดังปึงอย่างไม่พอใจที่จู่ๆ ก็ถูกจ้องเอาๆ อย่างไร้มารยาทเช่นนี้ เจ้าของดวงเนตรสีถ่านนิลยกมือขึ้นกอดอกพลางส่งสายตาอำมหิตไปให้คนที่ถูกกล่าวว่าจนถึงกับต้องรีบหลบตาไป

“อ..เอ่อ ขอโทษครับ...”

“...สงสัยว่าทำไมฉันถึงดื่มอย่างอื่นนอกจากเลือดด้วยล่ะสิ ?” ร่างบางในผ้าคลุมสีดำทึบเอนหลังลงพิงโซฟานุ่มในห้องด้วยท่าทางผ่อนคลาย หากสังเกตให้ดีแล้วจะเห็นว่ากลีบปากสีชาดนั้นแย้มยิ้มเบาบางอย่างแตกต่างไปจากที่เคยพบเห็นมา เป็นรอยยิ้มที่น่าเอ็นดูกว่าครั้งไหนๆ จนทำเอาร่างสูงโปร่งเผลอมองอยู่เนิ่นนานอย่างลืมตัวราวต้องมนตร์สะกดอีกครั้ง


“...ถึงจะเป็นแวมไพร์แบบนี้ แต่ยังไงก็ร่างของฉันก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ดี ...ถึงจะอายุยืนกว่ามนุษย์ปกติก็เถอะ...”

“...เพราะแบบนั้นก็เลยยังมีความต้องการแบบมนุษย์เพื่อที่จะได้ดำรงชีวิตอยู่สินะครับ ?” ทางฝ่ายที่ดูจากภายนอกแล้วอาวุโสกว่าเริ่มจะเข้าใจถึงสภาพทั่วไปมากขึ้นแล้ว สีหน้าครุ่นคิดของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“..เริ่มฉลาดแล้วนี่” เด็กหนุ่มยิ้มอย่างพึงใจอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้น เคลื่อนร่างลงมานั่งเอนหลังฝั่งเดียวกับเจ้าของห้องที่อยู่ตรงข้าม “..ทั้งเครื่องนุ่งห่ม น้ำดื่ม ยารักษาโรค ที่อยู่อาศัย แล้วก็อาหาร...จำเป็นกับชีวิตของฉันทั้งนั้นแหล่ะ ถึงจะดื่มเลือดแทนอาหารก็เถอะนะ”

“แสดงว่านอกจากเรื่องอาหารกับอายุแล้ว ทุกอย่างเหมือนกับมนุษย์ทั่วๆ ไปหมดเลยใช่ไหมครับ ?”

“...ใช่ ..จะความต้องการของมนุษย์หรือแวมไพร์แบบฉันมันก็เหมือนกันหมดนั่นล่ะนะ ...รวมถึง ‘เรื่องนั้น’ ด้วย...”

“...‘เรื่องนั้น’ ..หรือครับ ?” จู่ๆ ก็เกิดคาดเดาถึงสิ่งที่เด็กน้อยตรงหน้าอยากจะพูดขึ้นมาเสียได้ ...แต่ถึงจะเป็นอย่างที่คิดจริงๆ ..ก็คง...ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก..เพียงแต่มัน...

“อืม.. ใช่ ..อย่างที่แกคิดนั่นแหละ...”


ความอบอุ่นจากเรือนกายบอบบางนุ่มนิ่มที่เบียดเข้าหาอีกเล็กน้อย ชวนให้ใจเต้นรุนแรง กลิ่นหอมอ่อนบางจากร่างกายกับรอยยิ้มเย้ายวนที่เข้ามาประชิดกายนั้นแทบจะทำให้สามัญสำนึกของเจ้าของดวงตาสีไพลินเพลิงที่เบิกโพลงนั้นกระจัดกระจายไปหมดสิ้นเชิง



“...เรื่องบนเตียง ..ก็ด้วย”



...รู้สึกเสียใจที่ทายถูกยังไงก็ไม่รู้ครับ


“...แต่เรื่องแบบนั้น ...ตอนนี้ฉันขอผ่านก่อนก็แล้วกัน”

ว่าเช่นนั้นก่อนจะลุกขึ้นอย่างไม่ใยดีในคำพูดของตนที่ทำให้อีกคนแทบใจหายใจคว่ำ แต่ก็กลับโล่งใจได้อย่างน่าประหลาด ...แต่ที่มากกว่านั้น ..คงจะเป็นความรู้สึกเสียดายนิดๆ ล่ะมั้ง ?

“...ฮ่ะๆ อย่างนั้นหรือครับ ?”

“อ๋อ ..จริงสิ ฉันยังไม่ได้บอกธุระที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ที่นี่ให้แกรู้เลยนี่นะ” ดวงหน้าหวานทำท่าทางราวกับนึกบางสิ่งออกได้ในวินาทีนั้น เขาถอดผ้าคลุมสีทึบที่ปกปิดไหล่แคบบางออก ก่อนจะโยนทิ้งลงบนโซฟานั้นอย่างไม่ใยดี แล้วหันหน้ากลับมา

“อ๊ะ ...จริงด้วยสินะครับ ...เรื่องธุระ.. ว่าแต่...ที่บอกว่าต้องมาอยู่ที่นี่เนี่ย...” ลางสังหรณ์ของมุคุโร่เริ่มทำงานอีกครั้ง ...ถ้ามันเป็นอย่างที่คิดจริงๆ ล่ะก็...คงจะได้เวลาที่เขาควรเปลี่ยนอาชีพไปทำงานนักเขียนนิยายแทนการเป็นพนักงานบริษัทได้เสียทีแล้ว

“...แกเป็น.. ‘คู่ตามพันธสัญญา’ ...ของฉัน...” เสียงนั้นอ่อนแรงลงในช่วงท้ายราวกับเก้อเขินที่จะพูดคำนั้น ดวงเนตรสีนิลกาฬเบี่ยงเลี่ยงหลบไป ผิวแก้มอ่อนบางแดงระเรื่อเคลียเกศาสีถ่านน่ามอง นิ้วเรียวบางทั้งสองข้างกำยึดเนื้อผ้ากางเกงบริเวณต้นขาเรียวไว้แน่นราวต้องการหยุดยั้งหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“อ..เอ๊ะ !? ร...เรื่องแบบนั้น---------” เป็นถ้อยคำที่ทำให้แม้แต่คนฟังก็ยังเขินตามไปด้วยได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มแทบไม่เชื่อหูว่าจะได้ยินประโยคแบบนั้นในชีวิตจริงเลยสักครั้ง


...แต่มันก็เป็นเรื่องจริงไปแล้วล่ะครับ


“ก.. ก็แค่ ...หมายถึงว่าฉันดูดเลือดแกได้คนเดียวเท่านั้นแหล่ะน่า !!!” แวมไพร์น้อยโวยวายกลบเกลื่อนคำพูดน่าอายของตนออกไป คลายมือออกอย่างเชื่องช้า สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยถึงอีกสิ่งหนึ่งออกมา

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหวานยิ่งแดงระเรื่อ ดวงตาสีรัตติกาลคู่สวยหลุบลงต่ำอย่างไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า

...ทว่าน้ำเสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยออกมา ...ราวกับจะยิ่งทำให้หายใจติดขัด ...หัวใจเต้นแรงยิ่งขึ้นไปอีกเสียได้


“...ก..แกจะต้องยอมเป็นทาสของฉัน ...ยอมให้ฉันดูดเลือดได้คนเดียว ..จ...จนกว่า...”

“จนกว่า ...?”


“------จนกว่า...ความตายจะ ...จะพรากเรา...จากกัน”
_____________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่า~

ทุกท่านคิดว่าถึงเวลาใส่คำว่า Comedy ลงใน Category ของเรื่องนี้หรือยังคะเนี่ย 55+
รู้สึกสัปป้าจะทำตัวมึนๆ ชอบกลแฮะ =w="

ตอนนี้ก็เปิดเทอมแล้ว...คงจะอัพฟิคได้น้อยลงกว่าเดิมด้วย แต่จะพยายามมาอัพให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้นะคะ
....ขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะ TT TT"


เอาล่ะ แล้วพบกันใหม่คราวหน้านะคะ ^^

“...ก..แกจะต้องยอมเป็นทาสของฉัน ...ยอมให้ฉันดูดเลือดได้คนเดียว ..จ...จนกว่า...”

“จนกว่า ...?”

“------จนกว่า...ความตายจะ ...จะพรากเรา...จากกัน”

กรี๊ดดด แวมไพร์น้อยเจ้าขา ยังซึนได้อีก นั่นน่ะมันหมายความว่า 'แกต้องเป็นของฉันคนเดียวชั่วนิรันดร' ใช่ไหมคะ

หึหึ นี่มุคุโง่กว่าเด็กสามขวบอีกเหรอเนี่ย คุณเคียว

ว่าแต่คุณแวมไพร์ตัวน้อยนี่อายุจริงเท่าไรแล้วคะ อย่างนี้ใครเป็นฝ่ายกินหญ้าอ่อนเอ่ย (แต่จำได้ว่า 6918 เพราะงั้น... ใครอ่อนใครแก่ก็ช่าง คุณเคียวโดนกินแหง // me เริ่มสับสน - แต่คุณเคียวก็กิน (เลือด) คุณมุเหมือนกันนี่หว่า)

สรุปว่าผลัดกันกินแล้วกันเนอะ // แม่ยกไม่ขัดข้อง ฮ่าๆๆ

แล้วก็... ชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ เวลาที่เถียงกันน่ะ โอ้ยยย จะน่ารักไปถึงไหนคะคุณเคียว (แม่ยกจะตายเพราะความ (หวาน) ดันสูงอยู่แล้ว)

คุณเคียวเข้ามารุกรานหัวใจคุณมุจริงๆ ด้วย แค่นี้คุณมุก็เริ่มหวั่นไหวแล้วนะ โฮะๆๆ

เข้ามาเจอท่านเคทอัพพอดี ดีใจสุดๆ

รอตอนต่อไปเหมือนเดิมค่ะ

ท่านฮิแอบเขินน่ารักดีนี่
มุคุท่าทางนายมาเป็นนักเขียนท่าจะรุ่งจริงๆนั่นแหละนะ 555
ตอนหน้าไวๆนะคะ อยากอ่านต่อค่า(แย่ละอยากอ่านของท่านเคทต่อหลายเรื่องเลย)

ท่านฮิแวมไพร์น่ารักกกกกกกกกกกกก
ซึนอีกต่างหาก(อิมเมจคุณท่านเป็นแบบนี้นี่นา>[]<)
วิ้งๆ* มาม่ะท่านฮิ มาเป็นคู่พันธะกะหนูแทนก๊อนนนนนน (//โดนตรบ)
สัปป้าเริ่มเอ๋อขึ้นทุกวินาที= =