•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title :: [SF Quest1st] Unreflected Eyes
Author :: Nuttsuki
Pairing :: DinoXHibari

Author's Note :: Thanks To Staff 1st Ann Event ค่ะ
เป็นพล็อตในรีเควสท์ของตัวเอง เหอๆๆๆ อยากจะแต่งจริงๆ







Unreflected Eyes





...ตั้งแต่เกิดมา ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหน...
ก็ไม่เคยร้องไห้สักครั้ง...

ต่อให้ยินดีเพียงใด...ก็ไม่เคยที่จะยิ้ม

...ต่อให้เหงาแทบขาดใจ...
ก็ไม่เคย...ไม่เคยพูดออกไป...



...เพราะใจ...มันเชื่อว่า’ยังทนได้’




แม้ว่าดวงตาคู่นี้...จะไม่สะท้อนอะไรเลยก็ตาม




..
.



“เฮ้อ....ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมต้องเรียนกับคนพิการแบบนั้นด้วย ลำบากเป็นบ้า”


“ชี่...อย่าพูดดังนักสิ เดี๋ยวคุณฮิบาริเขาก็ได้ยินหรอก”


“เธอจะบ้าเหรอยะ อยู่ห่างกันตั้งขนาดนี้คงได้ยินหรอก...ขี้กังวลเกินไปแล้วนะ~”


…...


ใครว่าไม่ได้ยินกันล่ะยัยสัตว์กินพืช!!!


สัตว์กินพืชเพศเมียขี้นินทากันทุกคนเลยรึไง?!


เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขาต้องมานั่งทนฟังคำนินทาของพวกสัตว์กินพืชงี่เง่า ที่วันๆไม่ทำอะไรนอกจากจิกกัดคนที่ไม่ชอบขี้หน้า
...มันก็แค่เขาไม่สามารถใช้ดวงตาได้อย่างคนอื่นๆ...มันผิดหรือไง?


แต่ถึงจะไม่พอใจแค่ไหน...ชีวิตที่เลือกเองก็มีแต่ต้องทนเท่านั้น


แต่บางทีถ้าได้ยินบ่อยๆมันก็เบื่อที่จะฟังเหมือนกัน


ครืด...

เก้าอี้เลื่อนออกเบาๆ ก่อนเจ้าของจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ ...แม้ว่าดวงตาทั้งสองข้างจะมืดบอด แต่ก็ใช่ว่าจะต้องให้ใครมาช่วยเหลือให้ลำบากซะเมื่อไหร่ ต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าอย่าร้องขอความช่วยเหลือจากใคร..


ไม่ใช่ว่าหยิ่ง..

หากแต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา โลกใบนี้ได้สอนให้รู้ว่าความจริงใจ ไม่มีอยู่จริง...

เพราะไม่ว่าจะพยายามเชื่อใจใครสักกี่ครั้งก็ต้องถูกหักหลังอยู่เสมอ...มือที่ยื่นเข้าช่วยเหลือนั้น ต่างก็หวังผลประโยชน์ทั้งนั้น...ฉากหน้าแสร้งทำเป็นห่วงเป็นใย แต่ลับหลังนั้นนินทากันสนุกปาก

...ไม่มีที่อยู่สำหรับคนที่ไม่สามารถยืนด้วยขาของตัวเอง


ถ้าอ่อนแอ...ก็จะอยู่ไม่ได้.......


นัยน์ตาสีดำสนิทที่ไร้ประกายใดๆสะท้อนอยู่นั้นพริ้มลงเบาๆ มือบางคลำกำแพงก่อนจะเดินออกจากห้องไปตามเส้นทางเดิมที่เขาไปอยู่เป็นประจำ….ดาดฟ้าของอาคารเรียน

.......

วันนี้อากาศเย็นสบาย บนท้องฟ้าคงจะมีเมฆหนาสินะถึงได้ไม่มีแดดเลย...


ร่างบอบบางของฮิบาริ เคียวยะนั่งผ่อนลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ อยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียนที่มีลมพัดโกรกจนเย็นสบาย เวลาผ่านไปนานเท่าใดเขาเองก็ไมรับรู้ อาจจะหมดพักกลางวัน หรืออาจจะเริ่มคาบสุดท้ายแล้วก็ได้ แต่สนใจเสียเมื่อไหร่ล่ะ

ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ เจ้าของนัยน์เนตรสีดำสนิทก็รับรู้ได้ถึงเสียงลมหายใจของใครบางคนอยู่ใกล้ๆ


...รู้สึกเหมือนจะอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง

เมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่ ริมฝีปากบางก็ขยับเอ่ย..

“ใคร..?”

ไร้วี่แววเสียงตอบ

“ฉันถามว่าแกเป็นใคร!!!?”

“อ๊าาา!! ไม่เห็นจะต้องตวาดกันเลยนี่”

อ๋อ....เสียงนี้..

“ดีโน่ คาบัคโรเน่...”


“จ๋าาาาา~~”


“แกจะจ้องหน้าฉันอีกนานมั้ย!!!!” ตวาดเสียงดังลั่น พร้อมกับมือบางที่ตวัดไปข้างหน้า หมายจะชกคนผมทองให้หน้าหงาย แต่หมัดนั้นกลับพลาดเป้าหมายไป เพราะคนยียวนชอบแกล้งนั้น เอี้ยวตัวหลบมาอยู่ข้างๆเขาแล้ว


“อย่าใจร้ายสิเคียวยะ>w< ของมองนิดหน่อยเอง...ก็นายหน้ารักนี่นา”

ประโยคเหล่านั้นทำให้คนฟังหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา...น่ารักงั้นเหรอ...


....

...แล้วน่ารักที่ว่ามันเป็นยังไงกันนะ.....


เพราะมองไม่เห็นตั้งแต่เกิด...เลยไม่รู้จัก แม้กระทั่งหน้าตาของตัวเอง


ยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกมวนในท้องแปลกๆ...จนต้องกลั้นใจถามออกไป



“นี่เจ้าสัตว์กินพืช....” น้ำเสียงที่มักจะแข็งกระด้างอยู่เสมอกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดพาลให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆต้องหันกลับมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงน


“อะไรเหรอเคียวยะ?”

....

“หน้าตาของฉัน...มันเป็นยังไงเหรอ...?”


ประโยคคำถามเบาหวิวนั้นสะท้อนก้องในจิตใจของคนพูด และสะท้านใจของคนฟังได้ไม่น้อยเหมือนกัน...
ดีโน่ขยับยิ้มบางๆ ทอดสายตามองคนข้างๆอย่างอ่อนโยน


“เคียวยะเป็นยังไงน่ะเหรอ....อืม....อย่างแรกเลยนะ...นายไม่ค่อยยิ้มเลย...ไม่สิ ไม่เคยเลยล่ะมั้ง”

มือหนาเลื่อนเข้าไปสัมผัสเรือนผมนุ่มนั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม...

“ผมของเคียวยะน่ะนะ...เป็นสีดำสนิท นุ่มลื่น...แล้วก็สวยมากๆ”


มือข้างเดิมเลื่อนจากกลุ่มผมอ่อนนุ่มลงมาไล้ที่ขอบตา


“...ส่วนดวงตา ก็เป็นสีดำเหมือนกัน”


พูดจบ...ก็เลื่อนมือลงมาสัมผัสกับริมฝีปากบางแผ่วเบา


“เคียวยะเป็นคนริมฝีปากบางอิ่ม...แดงแบบธรรมชาติ....ส่วนผิว...ก็ขาวจนเกือบจะซีดเลยล่ะ”

ฮิบารินิ่งฟังอย่างเงียบสงบ..ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง


“แล้วนายล่ะดีโน่ ....นายเป็นยังไง”

คนโดนถามขยับยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยอย่างเริงร่า


“ว้าวววว นี่เคียวยะอยากจะรู้เรื่องของฉันด้วยเหรอ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยยยย~~ อ๊า!!! ดีใจชะมัด”




“...”



“อืมมม...ฉันน่ะก็เป็นชาวต่างชาติที่หน้าตาดีมากเลยล่ะ หุหุ นายต้องไม่เชื่อแน่เลย แต่ฉันไม่ได้โกหกนะ เพราะสาวๆน่ะติดตรึม ผมของฉันเป็นสีทอง ตาฉันก็สีทอง ผิมฉันก็ขาวนะ ถึงจะไม่เท่าเคียวยะก็เถอะ”


ดูเหมือนว่าร่างสูงจะตื่นเต้นดีใจมากเกินไป จนไม่ทันสังเกตว่าใบหน้าของคนถามกำลังเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเจ็บปวด ที่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะเผลอแสดงมันออกมาอย่างไม่รู้ตัว ...เมื่อดีโน่พูดจบ ฮิบาริจึงเอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆเบาลงเรื่อยๆ...


“....แล้วฉันรู้ได้ไงว่าสีทองมันเป็นแบบไหน”


“ว่าอะไรนะเคียวยะ?”


“แล้วฉันจะรู้ได้ยังล่ะว่าสีทองมันเป็นแบบไหนน่ะ!!!”


ร่างบอบบางตวาดเสียงดัง สองมือบางยกขึ้นปิดบังใบหน้าที่กำลังบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเสียใจ ...น้ำตาที่เขารังเกียจนักกำลังไหลงมา...และเขาก็ห้ามมันไม่ไหวด้วย


“ฉันน่ะ...ถึงจะรู้ว่าสีทองแล้วมันยังไงกันล่ะ?...แล้วยิ้มล่ะมันคือแบบไหน?? ต้องทำหน้ายังไงถึงจะเรียกว่ายิ้มงั้นเหรอ...ฉันมองไม่เห็น...ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากสีดำ...ฉันไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืด!!! ...

...ฉันอยากเห็น..

ฉันอยากเห็นนาย...”



ดีโน่ถึงกับอึ้งไปเมื่อฮิบาริที่ไม่ว่าเวลาไหนก็ไม่เคยพูดหรือระบายอะไรออกมา กำลังแสดงความรู้สึกแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อหน้าเขา...
ฮิบาริ เคียวยะ คนที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเจอกำลังเจ็บ...


น้ำตาของร่างบางกำลังบีบให้เขาทรมานไปด้วยเหมือนกัน...

เพราะไม่อยากให้ร่างที่แสนบอบบางนั้นเจ็บอีก...มือหนาจึงคว้าตัวคนข้างๆมากอดเอาไว้แน่นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


“เคียวยะ...สักวันนายจะต้องมองเห็นแน่...”

เอ่ยจบมือหนาก็เอื้อมไปจับเอามือบางที่ออกจะกร้านอยู่สักหน่อยนั้นมากุมไว้ ก่อนจะจับให้มือข้างนั้นมาแนบกับใบหน้า


“ลองสัมผัสดูสิเคียวยะ...นี่คือฉันไงล่ะ..”

คนตัวเล็กกว่าไม่มีทีท่าว่าจะขยับ ดีโน่จึงกุมที่มือนั้นก่อนค่อยๆนำไปแตะไว้บนเส้นผมของตน...


“ที่นายจับอยู่คือผมของฉัน....มันยาวกว่านายอยู่นิดหน่อย แล้วก็แข็งกว่าผมนายด้วย”


“...มือของฉันก็กำลังจับมือนายอยู่...มันด้านมากเลยใช่มั้ยล่ะ?”


มือหนาพาให้มือบางเล่อนลงมาไล้ที่มุมปาก


“ลองสัมผัสดูสิเคียวยะ...ฉันกำลังยิ้มอยู่นะ...ยิ้มกว้างมากด้วย...นายน่ะมีประสาทสัมผัสส่วนอื่นๆที่ดีมากใช่มั้ยล่ะ? ฉันได้ยินมาน่ะว่าคนที่มองไม่เห็นจะใช้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นๆได้ดีมาก...ถ้านายลองสัมผัสดู...นายต้องรู้แน่ว่ามันทำยังไง...”


มือบางถูกจับให้ค่อยๆลูบไล้ไปตามริมฝีปากของคนตัวโต...เขาสัมผัสได้ว่ามันโค้งขึ้น....
สักพักดีโน่ก็จับมือของเขามาแตะที่...ริมฝีปาก....ของเขาเอง


“....ลองดูสิเคียวยะ....ลองหัดดูสิ...ยิ้ม...ที่นายไม่รู้จัก....”


มือของเขาค่อยๆไล้ไปตามมุมปากของตัวเอง...เขาสัมผัสได้ว่ามันเป็นเส้นตรง....ออกจะโค้งลงด้วยซ้ำ...
การยิ้ม....คือทำมุมปากให้โค้งขึ้นสินะ...

.....


“เคียวยะ....เคียวยะ...กำลังยิ้มแล้วนะรู้มั้ย....”


“...นายดูดี....แล้วก็ยิ้มสวยมาก....ฉันอยากให้นายยิ้มบ่อยๆ...นะเคียวยะ”


พูดจบร่างสูงก็คว้าเอาคนที่รักที่สุดเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแนบแน่น ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เขารักคนๆนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น...


มันอาจจะเป็นเพราะดวงตาคู่นี้ก็ได้...ที่ทำให้ดีโน่ คาบัคโรเน่....หลงรักฮิบาริ เคียวยะ

ราวกับความเข้มแข็งที่สร้างขึ้นเป็นกำแพงนั้นค่อยๆพังทลายลง แม้จะเป็นแมวดำที่ชอบความโดดเดี่ยว...แต่หากต้องอยู่เพียงลำพังนานๆเข้า...ก็คงจะอยากมีใครบ้างเหมือนกัน



เขาจึงเลือกที่จะรับอ้อมกอดนั้นไว้...อย่างเต็มใจ



...ตั้งแต่เกิดมา ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหน...

.......นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาร้องไห้



ต่อให้ยินดีเพียงใด...มันก็ไม่เคยที่จะมากมายจนยิ้มออกมาได้อย่างนี้



...ต่อให้เหงาแทบขาดใจ...

...เขาก็จะไม่พูดออกไป




...เพราะใจ...มันเชื่อว่า’ยังทนได้’




เพราะข้างๆฉันยังมีนายอยู่....


แม้ว่าดวงตาคู่นี้...จะไม่สะท้อนอะไรเลย





แต่หัวใจของฉันมันจะสะท้อนภาพนายเสมอ...ดีโน่




Fin.



ยังมีฟิคอีกเรื่องเป็นเควท์ข้อที่2 แต่อาจจะโพสท์ไทนเพราะต้องออกไปข้างนอกแล้ว ยังก็จะกลับมาโพสท์ตอนเย็นค่ะ

ขอ..

อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

(หลุดแล้ววววว)


ชอบฟิคแนวๆนี้มากเลยขอรับ อ๊างๆๆๆๆ
หวานปนเศร้ารันทดนิดๆแบบนี้มันช่าง.... อ๊างๆๆๆๆๆ
รัก
รัก
รักดี18
รักนัทจัง

อ๊างๆๆๆๆ

ชอบฟิคแนวๆนี้ที่สุดเลยอ๊าง~

555555555555555555555555555555555555555555+ นัท สุดๆ น่ารักฟิคน่ารักมากกกกกกกกกกกอรั่งอร้าง

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อยากสครีมออกมาเพราะฟิคนี้มันสุดยอด

ยังไงล่ะ เหมือนกับว่าถ่ายทอดความในใจออกมาให้รับรู้

ความกดดันของเคียวยะ

และเมื่อมันสลายหายไปพร้อมกับใจที่เปิดออกจากฝีมือของดีโน่

สักวันจะได้เห็นแสงสีทอง...

สักวันจะได้เห็นใบหน้าของดีโน่...

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


forever love D18


ขอบคุณนัทจังและสต๊าฟคร้าบ >w<~!!

น่ารักกกกก ซึ้งงงงง
ชอบมากเลยยย
D18สุโก้ย
ต้องเห็นใบหน้าโน่สินะ>w<

กรี๊ด..ค่า ท่านnuttsuki

ฟีคแนวนี้ จะว่าไงดีล่ะคะ

หวานๆซึ้งๆ น่ารักน่าอ่านมากมายค่า

ขอบคุณมากค่าท่านnuttsuki

รักD18สุดชีวิตค่า

แม้จะตาบอดแต่ก็ไม่มีอะไรมาขวางกั้นความรักของเราสอง

อั๊งงงงส์

ซักวันน้องฮิจะได้เห็นหน้าเฮียโน่อย่างแน่นอน

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ขอหลังไมค์เป็นตอนผ่าตัดสำเร็จได้มิ อั๊งงงส์ แบบมองเห็น

สีทองงง ใบหน้าของเฮียโน่

D18 Bunsai!!!!

กรี๊ดดดด *สกรีมลั่นบ้าน*

สุดยอด ฟิคนี้สุดยอดมาก หลังจากอ่านเรทอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่เช้า (หมดเลือดไปหลายลิตร) ฟิคนี้ทำให้ซึ้งอย่างบอกไม่ถูก อร๊าง ดีโน่ใช้หัวใจเปิดใจเคียวยะสินะ แบบนี้ก็ต้องเป็นดวงตาให้เคียวยะด้วยนะ

โฮรกก ขอให้ D รัก 18 ไปนานๆนะ ฮืออ *ซึ้ง*

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ซึ้งกินใจมากเลยค่า~ TTwTT

ประทับใความอ่อนโยนของคุณดีโน่ คงจะมีแค่คุณดีโน่คนเดียวจริงๆนั่นแหละที่จะเปิดใจคุณฮิได้

เชียร์ให้มีภาคต่อสุดหูรูด~ แบบว่าให้คุณฮิได้มองเห็นคุณดีโน่บ้างค่า ><

อร๊างงงงงงงงงงง
it's a หวาน มากกมากกกกกกกกกกกกก


อ่านไปดิ้นไป~~
นัทรีบ ๆ มาต่อนะ //โดนเตะ TT[]TT

แนนล้อเล่นก็ได้
ซึ้ง ๆ ๆ เคียวยะน่ารักที่สุดในโลกเลย!

ขอสกรีมก่อนนะคะ สำหรับฟิกเรื่องนี้
ไม่ไหวๆๆ เป็นฟิกที่หวานปนเศร้าได้อีก
สงสารเคียวยะที่ต้องเป็นแบบนี้ สงสารจับใจเลย
ที่เคียวยะมองไม่เห็น แต่ก็ยังสู้อดทนทุกอย่าง
กับพี่โน่ที่คอยอยู่ข้างๆ แบบนี้ ชอบสุๆ

ชอบฟิกแบบนี้
ชอบเรื่องแนวๆ นี้
รัก D18 ที่สุดเลย

ขอบคุณมากๆ นะคะสำหรับฟิก

อ่านบรรทัดแรกก็ชอบเเล้ว >_______________________<
แต่ก็นะ..ต้องอยู่กับความกดดันในสภาพแบบนี้....
ถ้าเป็นคุณฮิเวอร์ชั่นตาใสล่ะก็
ไม่มีใครกล้า!!!!!
ซัดซะให้เข็ดพวกนี้ -*-
พี่โน่พระเอกมากกกกกกกกกกกกก >[]<
หวานซึ้ง >_______________<

ซึ้งงง งงงง T T'
ท่านฮิระบายอารมณ์ ~
กำแพงพังลงเมื่อเจอโน่ !
ชอบมาก ๆ เลยอ้ะ !

หนุกกกก กก !
;DD

น่ารักๆ ท่านฮิน่ารัก ถึงจะมองไม่เห็นแต่โน่ก็ยังรักอยู่ดี

ยัยสัตว์กินพืชนั่นเป็นใคร บังอาจมาก!!

T^T

ทำไมมันเศร้าเยี่ยงนี้

น้องฮิขา

ไยจึงเกิดมาน่าเศร้า ไร้ซึ่งดวงตาที่มองสบกับพี่โน่หล่ะคะ

ฮืออออออออออออออออ

พี่โน่ต้องรักและดูแลเคียวยะตลอดไปนะคะ

ช่วยเป็นดวงตา และเป็นหัวใจให้น้องฮิด้วยยยยยยยย

ฮืออออออออ

รัก D18 ที่สุดในโลกเลยค่ะ