•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แต่งฟิครีเควสแล้วววว (ฟิคตัวเองยังเอาไม่รอด ดอดมาทำรีเควสก่อน)

เบลฟรานอีกแล้วจ้า อิอิอิ

ยาวด้วยอ่า T^T ทำไมมันยาวได้ขนาดเน้

แต่ก็นะ....ในที่สุดก็จบตอน 1 หลังจากงมมานาน >O<

enjoy reading จ้า

.............................................................................................................................................................

Title: [Au.Fic] No Fairy Tale
Pairing: Bel x Fran
Rate: nc-21
Warning: SM + อ่อนโยน (งงล่ะสิ! แต่น้องกุ้งบัญชามา ซึลก็พร้อมที่จะทำเสมอเพื่อกุ้ง  เหมือนจะคนดี)
Description: ฟิคนี้เพื่อน้องกุ้ง (Tempura) โฮกกก ซึลแต่ง sm อีกแล้วว หลังๆเริ่มรู้สึกว่าตัวเองยิ่งดาร์กเข้าไปทุกที (ไม่ใช่ว่าเป็นตั้งแต่แรกแล้วเรอะ)
P.S. แรกๆ(แค่แรกๆนะ)จะ sm หน่อยนะ (หน่อยเรอะ) คาดว่าน่าจะจบใน 5 ตอนล่ะมั้ง (ไม่มีแผนอะไรเล้ยในชีวิต)

………………………………………………………………………………………………………………………………


ยามเมื่อได้กลิ่นกุหลาบหอมหวานล่องลอยมาตามสายลม………..



กลิ่นนั้น………..



ช่างชวนให้นึกถึงเรื่องของเจ้าชาย………ผู้มีรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนและอบอุ่นยิ่งกว่าใครๆ



เด็กชายตัวน้อยในสวนกุหลาบสีขาว



…………..บริสุทธิ์เปรียบรักแรก……………



“โตขึ้นมาแล้ว………มาเป็นเจ้าหญิงของเจ้าชายนะ”



มือน้อยๆยื่นมากอบกุมมือของเขา ตราประทับจุมพิตอันแสนอ่อนโยนบนหลังมือนั้น……..



ราวกับสัญญารักมั่นนิรันดร์………..



……….มงกุฏกุหลาบขาวแสนสวยปลิวไสวล่องไปตามสายลม……….



เปรียบประดุจเจ้าชายผู้จากไป……….



คำสัญญาเป็นดั่งคำหลอกลวง……………



หากแต่เจ้าหญิงผู้แสนเดียวดาย………..ก็ยังเพียรเฝ้ารอคอย



ถวิลหาเจ้าชายผมทองผู้อ่อนโยนและอบอุ่นยิ่งกว่าใครๆ



ใช่แล้ว…….ราวกับโง่งม



หลงใหลคำสัญญา………….



…………….ที่ไม่มีวันเป็นจริง………………



ปัง! ปัง! ปัง!



พรวด!



ร่างบอบบางสะดุ้งตื่นขึ้นในกลางดึก วงหน้าขาวใสชื้นฉ่ำไปด้วยหยาดเหงื่อไหลย้อยลงมาย้อมชุดนอนสีขาวตัวเก่งให้แนบติดกับเรือนร่างบอบบาง มือขาวยกขึ้นเสยเรือนผมสีเขียวน้ำทะเลเปียกชื้นที่ลู่ติดกับแก้มขาวใส ดวงตาสีเขียวคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องที่มืดมิด ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงทุบประตูนั้นดังขึ้นอีกครา



ปัง! ปัง! ปัง!



“ออกมาเถอะ…..……..คืนนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน…….ออกมาให้ลุงกอดให้ชื่นใจหน่อยสิ…..”



น้ำเสียงเมามายของชายแก่ลอดผ่านประตูเข้ามา ร่างบอบบางสั่นสะท้านไปทั้งร่างอย่างไม่อาจควบคุม มือเรียวฉวยโคมไฟข้างเตียงมาถือไว้ พยายามทำตัวให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงนั้นยังคงดังขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง



นัยน์ตาสีเขียวคู่สวยน้ำตาคลอหน่วยด้วยความหวาดกลัว…….



ประตูไม้เก่าแก่ถูกทุบจนสลักกลอนแทบจะหลุดก่อนจะเงียบไปพักใหญ่ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินจากไป มือเรียวบางกำโคมไฟข้างเตียงไว้แน่นจนข้อมือเกร็งขาว เขารู้ว่ามันจะไม่มีทางหยุดลงง่ายๆในเมื่อลุงเขยเฝ้ารอโอกาสนี้มานาน



วันที่ป้าของเขาไม่อยู่บ้าน………\



ไม่ทันที่จะเรียบเรียงความคิด เสียงฝีเท้านั้นก็วกกลับมาพร้อมกับเสียงลากของหนักบางอย่างที่ทำให้ร่างบางเบิกตากว้างพร้อมกับเนื้อตัวที่สั่นระริก โยนโคมไฟทิ้งแล้วถลาออกไปที่ระเบียง พร้อมกับที่ของสิ่งนั้นจามประตูจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวก้องเข้าไปในความรู้สึก



ฉัวะ!



ประตูไม้แตกกระจายเป็นวงกว้าง พร้อมกับที่ท่อนแขนหนาเอื้อมมือมาถอดสลักกลอนประตู ร่างบางหันขวับไปมองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ…..



ชายแก่อายุ 60 ต้นยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าดุดันมันเป็นเลื่อมไปด้วยหยาดเหงื่อ อีกทั้งยังแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและตัณหาราคะที่กักเก็บมานาน ชายชราแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลืองจากการสูบบุหรี่ กลิ่นเหม็นคละคลุ้งลอยมาแตะจมูก พาลให้ขนลุกชันทั่วเรือนร่างด้วยความขยะแขยง



“หมดทางหนีแล้วนะ ฟรานหลานรัก มาให้ลุงกอดเถอะ…..รู้มั้ยว่าลุงรักหลานมากแค่ไหน”



ชายชราเคลื่อนย้ายร่างอันอวบอ้วนเข้ามาใกล้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานหากแต่ไม่น่าไว้วางใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความกระหายในราคะยามจ้องมองเรือนร่างบอบบางในชุดนอนตัวบางที่เปียกชื้นจนแนบชิดเรือนร่าง ยอดอกสีชมพูชวนมองดุนดันผ่านเนื้อผ้า กระตุ้นท้าทายสายตาให้เกิดตัณหาอย่างไม่มีทางหยุดยั้ง



ร่างบางกัดริมฝีปากแน่น ก้าวถอยหลังอย่าช้าๆไปจนชิดขอบระเบียง…….



7 ปีมาแล้วที่เขามีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดเกรงต่อกามตัณหาอันไม่มีที่สิ้นสุดของลุง



7 ปีที่ได้แต่หลบซ่อนและหลีกหนี มีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัว



7 ปีที่สูญเสียพ่อแม่และรักแรกไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ



7 ปีแห่งความทนทุกข์ ไร้ซึ่งความรัก ไร้ซึ่งความอบอุ่น



หากต้องอยู่อย่างนี้……เป็นของเล่นให้ลุงเขยอย่างนี้…….ฉันขอไปตายเอาดาบหน้าก็แล้วกัน



ใบหน้าตื่นตกใจของลุงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ได้เห็น เมื่อร่างบางตัดสินใจกระโดดลงจากระเบียงชั้น 2 อย่างไม่ลังเลใจ!!!



ปึ๊ก!



ปวดร้าวไปทั้งขา…………



ขาข้างซ้ายคงจะหักไปแล้วสินะ……หรือแค่แพลงกันแน่



ร่างบางเงยหน้ามองระเบียงอย่างหวาดหวั่นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าใบหน้าของลุงกำลังก้มมองลงมา พร้อมกับแสยะยิ้มจนน่าขนลุก ราวกับ
ปีศาจร้ายที่กระหยิ่มในชัยชนะ



สมองสั่งให้วิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด



ไปให้ไกล……ก่อนที่ลุงจะตามมาทัน!!!!



มือเรียวบางยันตัวเองขึ้นกับพื้น ก่อนจะพบว่าโชคดีเหลือเกินที่ข้อเท้าซ้ายแค่แพลงเล็กน้อย ความเจ็บปวดกลับตกอยู่ที่แขนข้างซ้ายที่รองรับน้ำหนักทั้งหมด



แขนหักไปแล้ว……



ขาเพรียวเดินกะเผลกไปข้างหน้าด้วยความเร็วเท่าที่เรียวขาจะเอื้ออำนวย ถึงแม้ว่าจะขยับได้แต่ก็ยังเจ็บแปลบ ได้แต่กัดฟันทนก้าวไปข้างหน้า
ก่อนจะพุ่งเข้าไปแอบในพุ่มไม้อย่างรวดเร็วด้วยใจที่เต้นระทึกเมื่อเห็นเงาคนกำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นพร้อมกับลากขวานหนักอึ้งมาตามทาง
ร่างกายน่าขยะแขยงของลุงเขยปรากฏขึ้นที่ประตูบ้าน ดวงตาคู่โตทอประกายหงุดหงิดเมื่อไม่เจอร่างบอบบางอย่างที่คาดหวัง ตกมาความสูงขนาดนั้น มันไม่น่าจะหนีไปได้ไกล……ต้องแอบซ่อนอยู่แถวนี้เนี่ยแหละ



คิดว่าจะหนีคนอย่างชั้นพ้นงั้นเหรอ เด็กโง่!



ร่างใหญ่โตเริ่มเดินอย่างช้าๆไปตามแนวไม้รอบด้าน หัวใจดวงน้อยๆของฟรานเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว ขยับไม่ได้…..ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ได้แต่ภาวนา…….



ฝีเท้าอันหนักอึ้งเดินเข้ามาใกล้ เสียงแหวกพุ่มไม้แกรกกรากดังเข้ามาใกล้ทุกที ทุกที



ฟรานกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เหงื่อผุดพรายขึ้นตามใบหน้าไหลอาบไปทั่วร่างราวกับสายน้ำ ประสาทตรึงเครียดเขม็ง……



ไม่เคยกลัวอะไรมากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต……



เสียงแหวกพุ่มไม้ดังเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น……



อีกนิดเดียว……



จะถูกพบแล้ว……..



ใครก็ได้……..ได้โปรด



“ไบชาน่า! มาทำอะไรที่นี่ ถือขวานมาทำไม”



ราวกับเสียงสวรรค์ เมื่อป้าของเขาปรากฏตัวขึ้น……..รวดเร็วกว่าที่คิดไว้ มือเรียวบางแหวกพุ่มไม้ออกไปมองเล็กน้อย



ป้ากับลุงเขยของเขากำลังคุยกันอย่างเบาๆถึงสาเหตุที่ป้ากลับบ้านมาเร็วกว่ากำหนด ซึ่งนับว่าเป็นโชคดีของเขาในค่ำคืนนี้ เมื่อลุงกับป้าพากันเดินกลับเข้าไปในบ้าน นับน์ตาคมกริบของลุงตวัดมองมาทางพุ่มไม้อีกรอบจนเขาต้องหลบวูบด้วยใจเต้นระทึก ก่อนจะเบนสายตากลับเข้าไปในบ้าน



เสียงกุกกักที่ชั้นบนทำให้เขารู้ว่าลุงกับป้าขึ้นห้องไปแล้ว ไม่รู้ว่าป้าจะพูดอะไรเกี่ยวกับรอยขวานที่ประตูห้องนอนของเขา แต่สิ่งนั้นกลับไม่สำคัญอีกต่อไป……เมื่อเขาหนีออกมาได้แล้ว



เป็นอิสระแล้วจากความหวาดกลัว……………..



ฟรานค่อยๆโผล่ใบหน้าน่ารักขึ้นมาจากพุ่มไม้……ก่อนจะค่อยๆเดินกะเผลกไปตามทางเดิน………..



หันหลังให้กับความทรงจำอันเลวร้าย….



ตลอดกาล……


…………………………………………………………………………………………………………………………………


ร่างบอบบางเริ่มเดินไปตามเส้นทางที่เขาเองก็รู้จุดหมายปลายทาง………………….



สถานที่พิเศษของความทรงจำในวัยเยาว์……….



ขาเพรียวหยุดชะงักอยู่หน้าคฤหาสน์หลังงาม มือเรียวบางแหวกพงหญ้าที่ขึ้นรกครึ้มออก ก่อนจะมุดตัวเข้าไปในรูขนาดกลางข้างกำแพงนั้น ช่อง
ทางลับที่รู้กันแค่สองคน…….



แค่เขา………กับคนพิเศษ



กลิ่นหอมสดชื่นของดินลอยกระทบเข้ามาในโสตประสาทระหว่างที่กำลังมุดตัวอย่างทุลักทุเลเข้าไปในกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างภายนอกกับ
คฤหาสน์หลังงาม ราวกับคนละโลก…….เมื่อลอดผ่านกำแพงเข้ามาได้แล้ว



จากประตูทางเข้า ต้นสนขนาดใหญ่ทอดเรียงรายตามแนวถนนแสนกว้างขวางทอดยาวไปจนถึงตัวฤหาสน์หลังงามทรงยุโรป ปะติมากรรมล้ำค่าแห่งนี้เป็นของราชวงศ์เก่าแก่มาตั้งแต่สมัยโบราณ หากแต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขากลับเป็นทางเดินหินโบราณซึ่งทอดลึกเข้าไปตามแนวป่ารกครึ้มรายล้อมอยู่รอบตัวคฤหาสน์หลังนี้



ร่างบางเดินลัดเลาะผ่านแนวป่ารกครึ้มด้วยความชำนาญเส้นทาง ก่อนจะเดินตัดไปยังทางเดินโบราณที่จะนำพาเขาไปสู่สถานที่พิเศษของวัยเยาว์ รอบด้านรายล้อมไปด้วยความมืดมิดแต่กลับไม่รู้สึกหวั่นเกรง สถานที่แห่งนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ยามถูกโอบล้อมไปด้วยผืนป่าเขียวขจีและธรรมชาติอันแสนคุ้นเคย



กลิ่นหอมประหลาดลอยล่องมาตามสายลมและเขากำลังเดินเข้าไปหากลิ่นนั้น ใกล้เข้าไปทุกที……..



สวนกุหลาบขาวปรากฏขึ้นกับครองจักษุ สายลมยามค่ำคืนหอบพัดกลิ่นหอมหวานให้ล่องลอยไปในอากาศ ดอกกุหลาบสีขาวชูช่อบานสะพรั่งเต็มสวยสวย กลีบอันบอบบางแลดูชุ่มชื้นเพราะการดูแลรักษาอย่างดี ร่างบางมักจะมาที่นี่เสมอ เพื่อมารดน้ำให้เหล่าดอกกุหลาบขาว



ทะนุถนอมรักษา…..ราวกับ…..ความรัก



กุหลาบพวกนี้เป็นสิ่งที่ย้ำเตือนใจให้คิดถึงเขาอยู่เสมอ………..



เขา……..ผู้เปรียบประดุจเจ้าชาย



เขา……..ผู้เป็นรักแรกอันห่างไหล



ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลคู่สวยกวาดตามองสวนกุหลาบที่เขารัก ก่อนจะหยุดสายตาที่ร่างสูงของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ ณ ใจกลางสวนนั้น เรียวปากอิ่มเต็มสั่นระริก รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ขอบตาเมื่อหยาดน้ำตาเริ่มไหลคลอหน่วยที่ดวงตากลมโตคู่งามยามจับจ้องภาพอันตรึงใจ……….



ร่างสูงโปร่งของผู้ชายซึ่งเป็นรักแรกยืนอยู่ตรงนั้น ผิวขาวนวลดั่งราชนิกูลผู้สูงส่งกระจ่างใสท่ามกลางแสงจันทร์ ผมหน้าม้าสีทองปรกลงปิดบังดวงตา มือใหญ่กำดอกกุหลาบสีขาวไว้แน่นจนกลีบดอกร่วงกระจายโปรยปรายลงมาตามพื้นดิน



ภาพตรงหน้าเป็นดั่งมนต์สะกดให้ตกอยู่ในห้วงภวังค์………



ภาพหลอนรึเปล่า……..นี่เขาคงไม่ได้คิดถึงใครคนนั้นจนเก็บเอาไปเพ้อใช่มั้ย…….



เขาจากไปนานแล้ว……..ภาพนี้คงเป็นเพียงแค่จินตนการของเราสินะ……..



แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงแค่ภาพหลอน ขาเพรียวบางกลับก้าวเข้าไปหาภาพๆนั้นโดยไม่รู้ตัวราวกับถูกดึงดูดด้วยเสน่ห์อันลึกลับ ภาพของเจ้าชายใน
จินตนาการหยุดชะงัก เบนสายตาที่เก็บซ่อนหลังม่านผมสีทองมามองสบ ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นดวงตานั้นแต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวแรงจนน่ากลัวว่ามันจะหลุดออกมาจากอก
ถึงแม้จะเป็นแค่จินตนาการ………



แต่ว่านะ……………….



ใบหน้าหวานใสเงยหน้าขึ้นมองวงหน้าหล่อเหลาของร่างสูง ถึงแม้จะเป็นแค่ภาพหลอน และคงเลือนหายไปเมื่อสัมผัส แต่ก็อยากลองดู



……..แขนเรียวขาวสั่นระริกยามยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังของชายผมทองอย่างเลื่อนลอย บดเบียดเรือนร่างบอบบางเข้าแนบชิด ถูไถใบหน้าหวานเข้ากับอกกว้างราวกับลูกแมวน้อย ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อสำนึกได้ถึงความเป็นจริงว่า หัวใจของคนตรงหน้ากำลังเต้น!



เป็นคนจริงๆที่ไม่ใช่เพียงจินตนาการ!!!!



ฟรานเบิกตากว้าง ดันตัวออกจากแผ่นอกกว้างทันทีราวกับต้องของร้อน หากแต่คนร่างสูงกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ข้อมือบางถูกกระชากอย่างรุนแรงจนร่างทั้งร่างเซเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอีกครา วงหน้าหล่อเหลาก้มลงมาพิจารณาใบหน้าของคนในอ้อมกอดที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำน่าเอ็นดู



“บ….เบล….ปล่อยนะ!”



“รู้จักเจ้าชายด้วยเหรอ ชิชิชิ”



ประโยคนั้นราวกับฟ้าฟาดเข้ามาที่กลางใจ รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แตกหัก……เมื่อความฝันนั้นพังทลายปลิวหายไปอย่างไม่มีชิ้นดี



นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ



ตลกร้ายเกินไปแล้วนะ



นี่นาย………



จำชั้นไม่ได้งั้นเหรอ…………….



“ทำอย่างนี้………อยากให้เจ้าชายกอดใช่มั้ยล่ะ ชิชิชิ”



“ม…….ไม่ใช่นะ คุณเข้าใจผิดแล้ว……ผมไม่ได้…….”



“ยอมรับความจริงมาเหอะ……กบน้อย…..”



ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มใส เรียกให้แก้มขาวๆขึ้นสีแดงก่ำน่าเอ็นดุ มือหยาบไล้นิ้วไปตามริมฝีปากสีแดงระเรื่อราวกับผลเชอร์รี่อย่างแผ่วเบา กลิ่นกุหลาบป่าหอมหวานเย้ายวนใจลอยออกมาจากเรือนร่างบอบบาง หอมหวนยิ่งกว่าดอกไม้ชนิดไหนๆ วงหน้าหวานล้ำดูราวกับเศร้าสร้อย ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลทอประกายบริสุทธิ์ไร้เดียงสา………



จนน่าบดขยี้ให้แหลกคามือ!!!!!



เจ้าชายคนสำคัญแสยะยิ้มกับความคิดนั้น มือใหญ่ผลักร่างบอบบางลงไปกองกับพื้นอย่างรุนแรง จนร่างนั้นปลิวไปตกปะทะกับดงกุหลาบขาว



“โอ๊ย!”



ฟรานชักแขนเรียวบางออกจากดงกุหลาบนั้นราวกับปฏิกิริยาอัตโนมัติ แรงกระแทกนั้นส่งผลให้หนามกุหลาบทิ่มแทงเข้าที่ผิวเนื้อข้างแก้มกับแขน
ขาวๆจนเลือดสีสดหยาดริน ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพราะความเจ็บแสบ เรียวปากอิ่มเต็มก้มลงไปใช้ลิ้นเรียวเล็กไล้เลียเลือดที่แขนขาวนวลของตัวเอง



ชุดนอนสีขาวตัวบางผ่าลึกเข้าไปจนเห็นแผ่นอกขาว ยอดอกงามสีกุหลาบท้าทายสายตาดุนดันผ่านเนื้อผ้าบางเบาเปียกชื้นแนบชิดติดเรือนร่างผอมบาง ขับเน้นให้เห็นทรวดทรงของเอวบางกับสะโพกกลมมน ร่างสูงไล้สายตาสำรวจตามเรือนร่างแสนเย้ายวนของคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ



ภาพนางฟ้าท่ามกลางสวนกุหลาบขาว กระตุ้นให้เพลิงอารมณ์โหมพัดราวกับวายุในคืนคลั่ง



เบลแสยะยิ้มอีกครั้ง…….ยามก้าวเข้าไปหาร่างตรงหน้าราวกับราชสีห์ไล่ล่าเหยื่อตัวน้อยแสนหวาน



ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองเมื่อเห็นร่างตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้ ริมฝีปากบางเตรียมจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำด่าว่า แต่กลับถูกผลักลงไปนอนกับพื้นอีกครา



“โอ๊ย! ทำบ้าอะไรของคุณน่ะ”



ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำด้วยความโมโห แผลที่แขนกับแก้มก็เจ็บ ยังถูกผลักมานอนกองกับพื้นอีก



แค่ชื่อฉัน…….นายก็ยังจำไม่ได้



มาทำร้ายกันอีกทำไม……….



มือเรียวบางยันตัวเองขึ้นจากพื้นแต่กลับต้องทรุดลงไปทันที เพราะหนามแหลมของกุหลาบที่เกี่ยวรั้งข้อมือขวาจนขยับไม่ได้ ฟรานพยายามดึงข้อมือให้หลุดออกมาจากดงหนามนั้น แต่กลับยิ่งเจ็บปวดเมื่อหนามแหลมเสียดสีกับข้อมือบางจนเกิดเป็นแผลถลอกเล็กๆเพราะหนามครูดเกี่ยว หาง


ตาเริ่มมีน้ำตาไหลซึมออกมาเล็กน้อย



เหมาะกับดอกกุหลาบแล้วก็สีแดงเลือดจริงๆด้วยสินะ ชิชิชิ



ร่างสูงล้มตัวลงทาบทับเรือนร่างบอบบาง น้ำหนักที่อยู่บนเรือนร่างทำให้ฟรานนิ่วหน้าน้อยๆ ปากอิ่มเต็มเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างทุกทีเหมือนที่
เป็นมาในอดีต



“คุณทำอย่างนี้ทำไม ปล่อยผมออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!”



ปลายเสียงหวานตวัดขึ้นสูง ริมฝีปากอิ่มเต็มยื่นออกด้วยความไม่พอใจ แขนซ้ายที่ว่างอยู่พยายามยกขึ้นดันคนตรงหน้าแต่ความเจ็บแปลบที่แล่นขึ้นมา ทำให้ต้องลดแขนลงไปอีกครา



แขน…..มันหักนี่……



ตอนนี้ร่างบางก็เหมือนกับถูกพันธนาการไว้โดยสมบูรณ์…….ไม่สามารถขัดขืนคนตรงหน้าได้เลย



แต่ด้วยนิสัยไม่ยอมแพ้กับความโมโหทำให้หน้าหวานๆงอง้ำด้วยความโกรธ



“ปล่อยนะ เจ้าชายโรคจิต คุณนี่มัน……..อื้อ”



เรียวปากอิ่มเต็มถูกประกบปิดอย่างร้อนแรงด้วยริมฝีปากหนา ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความตกใจ มือทั้งสองพยายามผลักไสคนตรงหน้าออก
ไปแต่กลับทำไมได้ เบลจิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะขบเม้มริมฝีปากนั้นอย่างรุนแรงจนร่างบางเผลอร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด



“อ๊ะ!......”



ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากอิ่มหวานทันทีที่เผลอตัว กวาดต้อนความหอมหวานไปทั่วโพรงปากอย่างกระหายหา ลิ้นหนาเกี่ยวพันรอบลิ้นเล็กจนร่างบางเผลอตอบสนองด้วยความไร้เดียงสา จูบแรกอันแสนเร่าร้อนพาลให้หัวใจละลาย หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะต่อต้าน ได้แต่ยอมรับจูบนั้นแต่โดยดี



เนิ่นนานที่กว่าที่ร่างสูงจะถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย เมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มครางประท้วงเพราะขาดอากาศหายใจ เบลผละออกมาอย่างช้าๆ แต่ก็ไม่วายขบเม้มไปที่ริมฝีปากนั้นอีกคราจนมันปริแตก โลหิตสีแดงสดไหลย้อยไปตามมุมปากบอบบาง กลิ่นสนิมจางๆผ่านเข้ามาในโสตประสาทจนพาลให้สมองมึนงง



“เจ้าชายไม่ผิด……กบน้อยอยากรู้จักเจ้าชายเองทำไมล่ะ ชิชิชิ………..”



“คุณต้องการอะไร ทำอย่างนี้ทำไม”



ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองแน่น รสชาติของโลหิตผ่านเข้ามาในประสาทรับรสจนพาลให้ใจเสีย เจ้าชายกวาดสายตามองร่างบางในชุดนอนลายกบช้าๆ ก่อนจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ใจคนฟังปวดแปลบราวกับถูดคมมีดกรีดเฉือน…….



“ที่ทำเพราะเจ้าชายอยากทำ แล้วเจ้าชายก็ต้องได้ ชิชิชิ กบน้อยน่ะ……แค่ทำตามที่เจ้าชายบอกก็พอแล้ว”


ไม่ใช่……..



เบลที่เขารู้จักไม่ใช่แบบนี้………



เบลในความทรงจำของเขา……อบอุ่น…..และแสนอ่อนโยน



แต่เบลคนนี้………..



ช่างเลือดเย็นและแสนเย็นชา…………



เขาไม่ต้องการ……..



ไม่ต้องการเบลคนนี้……….



“ไม่! ทำไมผมต้องทำตามคุณ ปล่อยผมออกไปนะ!!!!”



ร่างบางตะโกนเสียงดัง ความผิดหวังประดาเข้ามาในจิตใจจนแทบทนไม่ไหว ประกายความโกรธวาบผ่านขึ้นมาในดวงตาสีเทาคู่คมของเบล หาก
แต่คนร่างบางกลับไม่รับรู้เมื่อดวงตาคู่นั้นถูกเรือนผมสีทองปกปิดเอาไว้ ร่างสูงโน้มตัวลงไปบดขยี้เรียวบางบอบบางนั้นอีกครา ดูดดื่มความหอมหวานทุกอณูอย่างเร่าร้อน ความเจ็บแปลบที่ริมฝีปากมีมากขึ้นเรื่อยๆแต่ความเย้ายวนจากรสจุมพิตกลับมีมากกว่าจนทำให้เผลอเคลิ้มตามไปอีกครา



ร่างสูงละจากริมฝีปากบอบบางหากแต่แสนหวานราวกับน้ำผึ้งที่ลิ้มลองได้ไม่มีวันจบสิ้น ลิ้นร้อนลากไล้ไปที่พวงแก้มขาวก่อนจะขบกัดบาดแผลหนามเกี่ยวที่พาดผ่านแก้มใสอย่างรุนแรง



“โอ๊ย!”



ร่างบางอุทานด้วยความเจ็บปวด เมื่อร่างสูงเริ่มขบกัดและใช้ลิ้นดูดดื่มแผลนั้นจนมันแดงช้ำยิ่งกว่าเดิม เบลแสยะยิ้มอย่างพอใจขณะที่ปาดเลือดออกจากมุมปากหนาของตัวเองช้าๆ



“ค…คุณมัน…..วิปริต……”



ร่างบางหอบกระเส่ายามด่าทอคนตรงหน้า เจ็บปวดในสิ่งที่ร่างสูงทำแต่ก็รู้สึกดี เมื่อลิ้นร้อนนั้นลากไล้ผ่านผิวกายของตน



เพียงแค่สัมผัส……ก็ราวกับจะร่างกายจะถูกเผาผลาญด้วยเพลิงปรารถนา



ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลปรืออย่างเย้ายวน สัมผัสของคนตรงหน้าทำให้หมดสิ้นแรงกายจะต่อต้าน เหลือแค่ฝีปากเท่านั้น…..ที่ถึงแม้จะจนตรอกแค่ไหนก็ไม่ยอมแพ้



“ชิชิชิ……ว่าเจ้าชายวิปริตเหรอ…….อยากรู้มั้ยล่ะว่าวิปริตของจริงน่ะ เป็นยังไง…………”



ร่างสูงพึมพำแนบชิดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับซอกคอขาวนวลตามจังหวะการพูด เรียกให้ร่างบอบบางสั่นหวิว จมูกคมโด่งกดแนบสูดดมกลิ่นกายหอมหวานราวกับกุหลาบป่าอย่างเพลิดเพลิน ริมฝีปากหนาตราประทับความเป็นเจ้าของบนผิวเนื้อขาวผ่อง ดูดเม้มจนเกิดเป็นรอยรักสีกุหลาบสวย



“อา……..”



เสียงครางหวานหลุดออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อร่างสูงขบเม้มซอกคอนั้นแทบทุกๆที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน เร่าร้อนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเจ็บแปลบแต่ความรู้สึกดีกลับมีมากกว่ายามลิ้นร้อนไล้เลียไปทั่วลำคอ ฝากรอยรักไว้จนซอกคอขาวๆแต่งแต้มไปด้วยรอยจูบกลีบกุหลาบแดงตัดกับผิวขาวผ่องเนียนสวย เบลแสยะยิ้มออกมาเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น ฟันคมครูดไปตามลำคออย่างแผ่วเบาก่อนจะขบกัดลำคอนั้นอย่างแรงจนโลหิตไหลซึม



“โอ๊ย! ทำอะไรน่ะ”



ดวงตาสีเขียวคู่สวยเริ่มมีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย เจ็บปวดทั้งกายและใจ หากแต่คนตรงหน้ากลับไม่สนใจ พูดตอบกลับมาได้อย่างหน้าตาเฉย



“ทำเรื่องวิปริตไง ชิชิชิ”



พูดจบดูดดื่มเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลนั้นอย่างร้อนแรงจนบาดแผลเป็นสีแดงก่ำดูชอกช้ำ ไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของคนถูกกระทำเลยสักนิด ร่างบางเม้มปากเมื่อมือหนาเริ่มซุกซนแกะกระดุมชุดนอนออกเปิดเปลือยแผ่นอกขาวเนียนน่าสัมผัส มือหยาบลูบไล้ไปตามผิวกายนั้นอย่างหลงใหล



ลิ้นร้อนลากไล้จากช่วงคอเรียวระหงส์ ทิ้งรอยจูบไว้ทุกทุกๆที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน ก่อนจะเข้าครอบครองยอดทับทิมงาม



“อ๊า………อืม……”



ร่างบางครางเสียงหวานอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อลิ้นหนาบดขยี้ยอดอกสีทับทิมอย่างรุนแรงจนเสียวกระสันไปทั่วเรือนร่าง มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังนวลเนียนอย่างเพลิดเพลิน เรียกให้ร่างบางเกร็งขึ้นมาด้วยความรู้สึกดี ร่างสูงดูดเม้มยอดอกงามอด้วยความปรารถนาคละเคล้าความกระหาย มือหนาอีกข้างไล้ดอกกุหลาบสีขาวที่ตัวเองถือไว้ในมือไปตามหน้าท้องนั้น ทิ้งรอยแผลถลอกและหยาดโลหิตสีสดให้ไหลซิบๆ เพราะความแหลมคมของหนามกุหลาบ



“อ๊า………”



ครวญครางด้วยความเจ็บปวดปนรู้สึกดี เมื่อลิ้นร้อนเริ่มทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง ทำความสะอาดหยาดเลือดที่ไหลเป็นทางตามหน้าท้องแบนราบ ต่ำลงมาเรื่อยๆ เรื่อยๆจนร่างบางตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่น แม้หัวใจจะเรียกร้องรสสัมผัสจากร่างสูง แต่สมองกลับปฏิเสธ………..
ไม่ได้!



นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!



พลั๊ก!



ขาเรียวบางถีบคนตรงหน้าออกไปอย่างแรง จนคนเป็นเจ้าชายถึงกับล้มลงไปนั่งกับพื้น ร่างบางหอบหายใจเร่ายามจ้องมองคนร่างสูงที่นิ่งเงียบจนน่าใจหาย ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี หากแต่รังสีกดดันกลับแผ่ออกมารอบบรรยากาศจนรู้สึกอึดอัด และนั่นก็ทำให้ฟรานรู้ตัวว่าเขาได้ทำเรื่องผิดมหันต์เข้าให้แล้ว



เบลคลานเข้ามากดทับเรือนร่างบอบบางอีกครั้ง แรงกว่าเดิมจนชาไปทั้งขา อย่าว่าแต่ข้อเท้าซ้ายที่เจ็บเลย ตอนนี้ความเจ็บปวดทั่วเรือนร่างมันชาเสียแล้ว……..



“กบน้อยคงไม่ชอบให้เจ้าชายเล้าโลมสินะ……..ถ้าไม่อยากขนาดนั้น………ก็ลองของจริงเลยก็แล้วกัน!”



เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเย็นชา ไม่สนใจอาการดิ้นรนไร้ประโยชน์ของร่างบางที่ตัวสั่นสะท้านยามกางเกงนอนกับชั้นในตัวบางถูกดึงกระชากหลุดออกจากต้นขาเพียวบาง เบลก้มหน้าไปมองส่วนอ่อนไหวกับช่องทางสีชมพูสดเย้ายวนอย่างแนบชิด นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในช่องทางสีเข้มยวนตาจนสุดโดยปราศจากการเล้าโลม!



“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!”



ร่างบางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการถูกสอดใส่ แต่ยังไม่ทันตั้งตัวนิ้วที่สองและสามก็ตามมาติดๆพร้อมกับขยับออกเข้าออกเบิกทางเสียดสีกับช่อทางบอบบางที่คับแน่น ฟรานรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างในกายกำลังฉีกขาด เมื่อโลหิตสีแดงสดกระเซ็นไหลตามจังหวะการสอดใส่นิ้ว ไหลลงมาย้อยลงมาตามเรียวขาขาว บางส่วนกระเซ็นสาดย้อมดอกกุหลาบขาวของเจ้าชายที่ตกอยู่ที่พื้นให้กลายเป็นสีแดงเลือด



“ฮึก…..อา……”



น้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาสีเขียวคู่สวย เมื่อเจ้าชายไม่พอใจเพียงแค่นี้……



ย่ำยีทำลายกันถึงเพียงนี้………….



นายเย็นชาเกินไปแล้ว เบล…………



“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”



กรีดร้องออกมาแทบขาดใจเมื่อร่างสูงถอนนิ้วออกจากช่องทางบอบบางในคราเดียวแล้วสอดแทรกแก่นกายใหญ่โตร้อนระอุด้วยความปรารถนาเข้าไปแทนที่ ช่องทางบอบบางรุ่มร้อนตอดรัดแก่นกายเขาแทบจะทันที่ที่เข้าไป เพิ่มแรงปรารถนาที่จะบดขยี้คนตรงหน้าให้แหลกกับมือมากขึ้นทุกที



อยากย่ำยีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาตรงหน้าให้ชอกช้ำด้วยความร้าวราน!!!!



มือหนาเกาะยึดสะโพกกลมมนไว้แน่นเมื่อร่างบางเริ่มดิ้นรนขัดขืน น้ำตาแห่งความเจ็บช้ำไหลลงมาเปรอะเปื้อนแก้มใส หนามเว้นหนาเสียดสีกับข้อมือบอบบางจนเลือดเริ่มหยาดหยดลงมาเยอะขึ้นทุกทีๆจนแทบจะครองสติไม่ได้เพราะความวิงเวียน หากแต่ความเจ็บปวดที่เคยมีในตอนแรกกลับกลายเป็นความคุ้นชินกับความใหญ่โตนั้น ร่างบอบบางผวาเฮือกยามร่างสูงเริ่มขยับเข้าออกในช่องทางบอบบางนั้น



รุนแรง



ไร้ความปราณี



ราวกับวายุคลั่ง



“อึก…..อ่ะ …..อ่ะ……..อ๊า……..”



ร่างบอบบางเริ่มครวญครางเสียงหวานตามจังหวะการสอดใส่นั้น ร่างสูงกระแทกตัวไปโดนจุดอ่อนไหวจนร่างบางผวาเฮือกครั้งแล้วครั้งเล่ามาพร้อมกับเสียงครางหวานและแรงบีบรัดที่มากขึ้น มือข้างซ้ายที่ว่างจิกพื้นดินนุ่มระบายความปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นมาเรื่อยๆ กายบอบบางสั่นไหวไปตามแรงกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า ข้อมือบางเสียดสีกับหนามแหลมจนเลือดไหลหยาดหยด แต่ก็ไม่คิดใส่ใจเมื่อความปรารถนาที่รุมเร้ามีอิทธิพลเหนือกว่า



เขากำลังต้องการเบล……



ต้องการมากที่สุด……………….



“อ่า………..เบล……..แรง……อ๊า…..กว่านี้”



เสียงวอนขอกระเส่าหวานเรียกความพอใจให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ร่างสูงเร่งจังหวะมากขึ้นตามคำรองขอนั้น เพราะเขาเองก็ใกล้จะถึงแล้ว เบลขยับมือไปรูดแก่นกายสีชมพูของคนตรงหน้า ปรนเปรอให้อย่างเร่าร้อน ร่างสองร่างขยับเป็นจังหวะร่วมรักสอดประสานใต้เงาจันทร์
ฟรานปรือตาเย้ายวนมองเจ้าชายตรงหน้าด้วยภาพอันสั่นไหว



รัก………รักมากเหลือเกิน



นายเคยรักฉันบ้างมั้ย……..เบล



“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”



เสียงครางหวานหวีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย ช่องทางอ่อนนุ่มร้อนฉ่าไปด้วยน้ำรักที่ถูกฉีดเข้ามาของคนร่างสูง พร้อมๆกับร่างบางที่ปลดปล่อยเลอะเต็มหน้าท้องขาวนวลเนียนของตน เบลถอนแก่นกายออกจากช่องทางอ่อนนุ่ม น้ำรักเป็นสายไหลหยาดหยดมาตามแก่นกายนั้น มากมายซะจนไหล



เยิ้มออกมาจากช่องทางบอบบางปนกับเลือด หยาดหยดไปตามเรียวขาบอบบาง



ฟรานหอบหายใจอย่างรุนแรงด้วยความเหนื่อยล้า…..



เหนื่อย………………..



…………ทั้งกายและใจ…………….



อยากจะเกลียดคนตรงหน้าที่ทำอย่างนี้กับตน…………..



อยากจะเชื่อว่าคนคนนี้ไม่ใช่เบลที่ตนหลงรักครั้งยังเยาว์……………



แต่เมื่อมองวงหน้าหล่อเหลาที่มีเหงื่อชื้นพลาย…………..ความรู้สึกที่เก็บไว้กลับมากขึ้นทุกที



ในเมื่อมันเป็นความจริง………….



คนตรงหน้าเขาคือ เบล



คือเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ที่เขาเฝ้าหลงรัก



ถึงแม้ว่าจะโดนกระทำเรื่องเลวร้าย…………..แต่กลับไม่สามารถโกรธเกลียดร่างสูงได้เลย



ฟรานยิ้มนิดๆอย่างสมเพชตัวเอง



สุดท้ายแล้ว…….เราก็ไม่เปลี่ยนไปเลยจากเมื่อ 7 ปีก่อน



ได้แต่หลงรักเจ้าชายอยู่อย่างนี้……………



โง่งมกับคำสัญญาที่ราวกับเทพนิยายเพ้อฝัน…………..



ตอนเด็กหลงใหลอยู่กับความอ่อนหวาน…………..



ตอนนี้กลับหลงติดอยู่กับเสน่ห์ร้อนแรง……………………..



ไม่ว่าเมื่อไหร่ เบลก็มีอิทธิพลต่อจิตใจเสมอ……..



ไม่สามารถตัดใจได้เลย………….



ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างใส ไร้คำพูดใดระหว่างคนทั้งสอง



“เบล อยู่ไหนน่ะ”



เสียงตะโกนดังมาจากที่ไกลๆ ร่างสูงหันขวับไปตามเสียงเรียกนั้น ก่อนจะหันมามองร่างบางที่นอนอ่อนแรงอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ ร่างบอบบาง
เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยเลือดและรอยจูบจนแทบไม่มีที่เหลือว่างบนผิวกายขาวเนียน ได้แต่ตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวยามเบลก้าวเข้า
ไปหาร่างนั้น



มือหนาไล้ไปที่แก้มใสอย่างแผ่วเบา ผิวเนื้ออ่อนนุ่มร้อนผ่าวชวนให้นึกเสน่หา จมูกโด่งกดลงแนบนวลแก้มอย่างอ่อนโยน สูดดมความหอมหวานอ้อยอิ่งยาวนาน



แต่กลับรู้สึกว่าไม่เพียงพอ…………….



อยากได้มากกว่านี้……………..



อยากครอบครองริมฝีปากอิ่มเต็มสีระเรื่อที่เผยอยั่วยวนใจ…………



แต่กลับหยุดตัวเองเอาไว้ เมื่อเสียงเรียกนั้นดังขึ้นอีกครา ใกล้เข้ามาใกล้ทุกที…………



“เจ้าชายต้องไปแล้ว”


บอกออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา มือใหญ่เอื้อมไปแกะหนามที่พันรัดอยู่รอบข้อมือบอบบางออกอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลุกขึ้นยืน รสจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากทำให้ฟรานเบิกตากว้างอย่างตกใจ



“คืนพรุ่งนี้……มาหาเจ้าชายอีกนะ”



ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนจนคนมองเริ่มสั่นไหว แต่ด้วยแรงทิฐิที่มีมากกว่าทำให้เอ่ยปากออกไป



“……ผมไม่มีวันจะมาหาคุณหรอก”



“งั้นเหรอ แล้วเจ้าชายจะรอดู”



แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา มือหนาเก็บดอกกุหลาบเปื้อนเลือดขึ้นมาแนบไว้กับอกก่อนจะเดินหายไป ทิ้งร่างบอบบางไว้ในสวนสวย…………



ฟรานยิ้มขื่นก่อนจะหลับตาเอาไว้อย่างนั้น…………ทำไงได้ ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่แรงจะขยับตัวแล้ว………..

…………………………………………………………………………………………………………………………


“นายไปไหนมา”



ร่างสูงโปร่งเอ่ยปากถามขึ้นมาจากเงามืดขณะที่เบลเดินผ่านแนวป่าออกมา หรี่ตามองผ่านเรือนผมก่อนจะพบพี่ชายฝาแฝดของตนยืน ณ ตำแหน่งนั้น ผมสีทองสว่างเรียบแปร้กับหน้าตาที่เหมือนเขาราวกับพิมพ์เดียว



“เดินเล่นน่ะ ชิชิชิ”



เบลพูดก่อนจะเดินจากไป จิลมองตามร่างนั้นไปก่อนจะหยุดสายตาไว้ตรงทางเดินหินโบราณที่น้องชายฝาแฝดเพิ่งเดินออกมา ทางเดินนี่มีอะไรงั้น
เหรอ…………



ร่างสูงตัดสินใจเดินไปตามทางเดินหินนั้นที่ตัดทอดผ่านป่ากว้าง โผล่พ้นแนวไม้ออกมาเจอสวนกุหลาบขาวแสนสวย กลิ่นหอมดอกไม้กระจายไปทั่วบริเวณ หากแต่สิ่งที่หยุดสายตาเขาเอาไว้กลับเป็นท่อนขาเรียวบางที่โผล่พ้นออกมาจากดงกุหลาบ



จิลเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นเรื่อยๆก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นเต็มตา



วงหน้าหวานหลับตาพริ้มทิ้งแพขนตาหนาแนบนวลแก้มใส ผิวกายขาวผ่องดูเนียนนุ่ม ท่อนแขนบอบบางราวกับจะแตกหักแม้เพียงจับแรงๆ ท่อนขาขาวนั้นเพรียวบางซะจนคิดว่ามันคงรู้สึกดีหากพันเกี่ยวรัดรอบเอวของเขา เรือนร่างบอบบางท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดฉายสะกดสายตาของเขาให้หยุดนิ่งราวกับต้องมนตรา



คงจะเป็นเทพธิดาสินะ…….



เทพธิดากุหลาบขาว……..



จิลขยับร่างเข้าไปใกล้มากขึ้น จนกระทั่งเห็นเด่นชัด



“นี่มัน…………”



วงหน้าหวานใสที่เขามองว่าน่ารักนั้นมีคราบน้ำตาแห้งประปราย ผิวแก้มเนียนขาวมีรอยกรีดขนาดกลางพาดผ่าน หน้าท้องแบนราบมีรอยถลอกจางๆ แต่อะไรก็ไม่หนักเท่าข้อมือบอบบางที่เป็นแผลเหวอะหวะจนย้อมให้ข้อมือนั้นเป็นสีเลือด ผิวกายขาวเนียนนุ่มเต็มไปด้วยรอยจูบกลีบ
กุหลาบที่เขาพอจะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของรอยพวกนี้



จิลเม้มริมฝีปากเน้น ก่อนจะตัดสินใจช้อนเรือนร่างบอบบางแสนสวย พาเดินมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์หลังงาม



ในเมื่อแกไม่ต้องการ……..


ฉันเอาไปแล้ว……….ก็อย่ามาทวงคืนทีหลังล่ะกัน



TBC.
..........................................................................................................................................................,

//ปาดเหงื่อ

แต่งนานมาก

คิดไม่ออก+อู้ได้อีก (สังเกตได้จากแบนเนอร์)

ไปล่ะคร้าบบ เจอกันในฟิค RL ที่ดองมา 10 ศตวรรษ (ในที่สุดก็ได้แต่งฟิคตัวเอง ฮือๆๆๆ)

รักคนอ่าน หลงคนเม้นนะจ๊ะ อิอิอิ

“ทำเรื่องวิปริตไง ชิชิชิ”

ฟังแล้วโชจะวิปริตตามเบล.......มีการรู้ตัวด้วยว่าวิปริต?????? โอ้ว แม่เจ้า

ทำไมฟรานน้อยมันรันทดขนาดนี้.......เวรกรรม! หนีเสือลุง(ไบซาน่า)ปะจระเข้เจ้าชาย(เบล) แอร๊ยยยย

แล้วจิลจะเท่ไปไหน?? ไม่ไหวแล้วววววว พระรองซีรีย์เกาหลีมาอีกคน!! โคล่อนนี่ยังไม่พอเหรอจ๊า!! >[]<

ปวดจาย เปลี่ยนจิลเป็นพระเอกทันมั้ย คริคริคริ

รอตอนต่อไป! ไม่ได้กดดันนะ ไม่ได้กดดัน....

ปล. ว่าแต่เขา แล้วเราล่ะ??? ซีลจังลงฟิคเควสกุ้งงงง แต่โชนี่ยังไม่จบ???? มันอะร๊ายก๊านนน (เมริงอู้ไง....TwT)

อ่านจบแว้วววววววววววววว

BF BF BF BF

แหม่...แต่เชียร์จิลแทนได้มั้ยเนี่ย?

ฟรานมันเป็นกบแอ๊บแบ๊ว!!!!

โฮ้วววววววว มีการรู้ตัวด้วยว่าตัวเองวิปริต=[]=(//เหลือบมองเรทที่จั่วอยู่ข้างบน)

แหม...มันก็ต้องมีแหกกฎบ้างสินะคนเรา(แหกมันทุกเรื่อง)//ปาดเลือดออก

เบลจำน้องกบไม่ได้หรอ ทำไมล่ะ สวยไป? ทำไมจำไม่ได้ยะ=[]=!!!

จิลมาแบบพระเอกเลย อา รัก3เศร้า~(//นั่งดูดโค้ก)ยังเชียร์เชื้อพระวงศ์นะค้า~

(ได้ข่าวเบลกับจิล เชื้อพระวงศ์ทั้ง2คน)

ดาร์กหรอ=w= ดาร์กสิ~เราชอบดาร์ก~~~//โบกธง

โว้ ววว


เบ ลลล



เธอช่า งงง -วิปริต- ...



คิคิคิ


หนุกจ้า


อัพต่อไว ไว เ น๋อ..



สู้ สู้

กรี๊สสสสส ถูกใจกุ้งมากมายซึลจัง

มาจุ๊ฟทีดิ๊>< รักซึลที่สุดในโลกเลยนะ 55+

ดีๆ วิปริตแบบนี้แหละดี เนชอบ เอิ๊กส์ๆ

ว่าแต่ พี่กะน้องแย่งกันแล้วมั้ยล่ะ 5555+

กุ้งรอตอนต่อไปนะซึลจาง++ อย่าให้นานเกินนะ อิอิ

แปะนะขอรับท่านซึส >w<
เดี๋ยวกระผมมาดิท *


EDIT*


ถ้าป๊าไม่อยู่ผมคงโฮกดังๆ คาคอม์พแน่ๆ ขอรับท่านซึล
ภาษาท่านสวยงามบาดจิตสุดๆ เป็น SM ที่อ่อนโยน (?) เหมือนที่จั่วไว้นั่นแหละครับ
แต่อ่านความคิดของฟรานตอนถูกกระทำแล้วมันเหวงๆ ชอบกล - -+

เริ่มตั้งแต่ขอก่นด่าไอ้แก่ตัณหากลับก่อน - -
ชั่วจริงๆ ถ้าผมเจอผมจะกระโดดเตะมันซะ (๕๕๕๕ โหด)

มีปมเยอะมาก ทั้งเบล ทั้งจิล .... แฮ่ ! รอนั่งรอตอนต่อไปนะขอรับ
มาอัพไวๆ กระผมเป็นกำลังใจให้ ^ W ^

จัดไปซึลซังงง >///////<

อย่าให้เสีย

เดี่ญวผมไปเอาเสื่อมาปูก่อนเน้อ~!!

ได้อารมณ์ sm ดีนะคะเรื่องนี้ (แอบจิ้นมานานแล้ว sm ในสวนกุหลาบ 555+)

จิลโผล่มาเท่ชะมัด แทบจะลืมver.ออริไปเลยค่ะ

ว้าว

สุดสดุเลย สนุกมากเลยค่ะ

แต่งต่อไปน่ะค่ะ

เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ

ว้าวววววว ตอนแรกเราชอบคู่B59 แต่เมื่อฟรานปรากฏตัวออกมา....

เท่านั้นแหละ เราเปลี่ยนความคิดทันทีเลย

เบลต้องคู่กับฟรานสิถึงจะเหมาะสุด หุหุ

แต่อิมเมจฟรานไม่ค่อยตรงกับการ์ตูนเท่าไหร่เลยนะค่ะเพราะว่าเราชอบนิสัยตรงนั้นของฟรานมาก

แต่ยังไงก้อแต่งสนุกดีค่ะ

โอ๊ววววว

มันSmนิสๆแล้วนะเนี่ย(หรอ)

โฮกกกกกกก และถ้าตามแบบฉบับของสมการที่ถูกต้องเหมือนXS คู่นี้คงเป็น BF

แต่เราเริ่มรุสึกออยากให้สมการเปลี่ยนแล้วอ่า

ฟรานจ๋า เอาพี่จิลดีกว่าลูก

คาเร็ตเตอร์แปลกๆอีกละ

จิลไม่น่า เอ่ ออ ออ อ เป็นคนดี กร๊ากก

แต่เอาตามไหนตามนั้นดีก่า

ไม่อยากเปลี่ยนสมการเท่าไหร่ (เด๋วแม่ยก(รวมถึงเราด้วย)รุมกระทืบบ)

แอ๊ฟฟฟฟ ไปดีก่า

....

หลังจากอ่าน sm มันสองเรื่องแล้ว มันก็รู้สึกว่า

อารมณ์(เหี้ยม)เราตายด้านจริงๆด้วย...-0-

มันมีโรคซึมกะทือต่อ sm ตายด้านต่อความดาร์ก ไม่ตอบสนองความรุนแรง รับแต่ความซึน(+nc)อย่างเดียว แอ๊!!

รักซึนนะค้า!~(โดนซึลกระโดดตบหัว ไม่เม้นท์แล้วยังทำบ้าอะไรอีก!)

ชอบ BF !!!!!!!!!!!!!!!!
หลงรัก BF

เบล .. แกมันโรคจิตจริงๆ
รู้ตัวด้วยว่าวิปริต -*-
น่าหมั่นไส้ชะมัด
(ฮาฮา)

จิล จะเอาฟรานไปทำไรอ่า หลอน !! เดี๋ยวพี่น้องจะทะเลาะกัน กลายเป็นศึกชิงรักหักสวาทหรือเปล่าเนี่ย 5555


อยากได้ฟรานนิสัยเหมือนในมังงะอ่า TTATT

T^T ฮึก....เบลใจร้ายยยยยยย!!!!

ฟรานออกจะน่ารัก ทำไมทำรุนแรง TOT

หนี!! หนีเลย ฟรานไปหาจิล!! // ถึงจะเชียร์BFแต่เบลใจร้ายยย

รอตอนต่อไปอยู่นะคะ //โบกธงBF~