•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฟิควันเกิดจ้า

Happy Birthday To Dino_Hibari (แป๋มจัง) น้า

มีความสุขมากๆเน้อ


With Love.......SeulKi


ขอขอบคุณ Choco (โชจัง) ผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ และท่านอื่นๆที่ซึลไประรานไว้ เอิ๊กๆๆๆ

.............................................................................................................................................................


Title: [S.Fic] Play

Pairing: Bel x Fran

Rate: NC-17

Description: Happy Birthday to Dino-Hibari (แป๋มจัง) จ้า

P.s.ขอสารภาพว่าไม่ได้อ่านสปอย ถ้าฟรานดูแปลกๆไปบ้างต้องขออภัย >O<

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………


สุดท้ายแล้ว……….คงเป็นชั้นเองที่คิดจริงจัง


เสียงกรีดร้องท่ามกลางสมรภูมิรบกลายเป็นเสียงที่ชาชินไปแล้วสำหรับการเป็นผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลคู่สวยกวาดตามองเหยื่อด้วยใบหน้าเรียบเฉยอันเป็นเอกลักษณ์


ทั่วทั้งสมรภูมิมีแต่เสียงกรีดร้องขอความเมตตาดังระงม ประสานกับเสียงหัวเราะร่าโรคจิตของใครบางคน………


เจ้าชายวิปริต เบลเฟกอล


ไม่รู้ว่ามีดีอะไรนักหนา………..นอกจากความโรคจิตกับความคลั่งไคล้เลือด สำหรับเขาแล้วเบลก็คือ คนโรคจิต ดีๆนี่เอง มันน่าหมั่นไว้จนอดไม่ได้ที่จะจิกกัดทุกครั้งไป


อัจฉริยะอะไรที่ไหนกัน…….ก็แค่เจ้าชายเก๊


ทุกสรรพเสียงเงียบลง โดยฉับพลัน พร้อมกับที่เจ้าชายบ้าเลือดนั่นเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ถึงแม้ว่าผมสีทองจะตกลงปรกดวงตาทั้งสองข้างแต่กลับดูหล่อเหลาจนน่าหมั่นไส้ รอยยิ้มกว้างปรากฏเด่นชัดที่ริมฝีปากบางของเบลเฟกอล


เสื้อผ้าที่เคยดูดี เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงสดจากศัตรู…….ดูราวกับมุจจุราชรูปงามผู้พรากชีวิต


ไม่เข้าใจ……ว่าทำไมบอสถึงต้องจับเขามาทำงานกับคุณรุ่นพี่วิปริตนี่ด้วย


แทบทุกครั้งที่ต้องออกมาทำงานด้วยกัน………


“ยืนบื๊อทำไมครับรุ่นพี่ กลับปราสาทวาเรียสิครับ” เอ่ยขึ้นอย่างทุกที ก่อนจะเดินนำออกไป โบกมือเรียกแท๊กซี่โดยไม่สนใจว่าคนขับจะตกตะลึง
กับรอยเลือดและกลิ่นสนิมคละคลุ้งของคน 2 คนที่ก้าวเข้ามาในรถแทบจะทันทีที่จอดรับ


“ไม่มีความคิดเอาซะเลยนะครับเลอะเลือดอย่างนี้คุณลุงคนขับคงลำบากใจแย่” เสียงเรียบเฉยกวนประสาทของฟรานดังขึ้นมาในทันทีที่ขึ้นรถมาได้


“ชิชิชิ คนลุงยังไม่ว่าอะไร แล้วทำไมแกต้องมาพูดแทนด้วยล่ะ เจ้ากบ”


“อย่ามาเรียกผมว่ากบนะ คุณเจ้าชายเก๊”


ด่าอะไรก็ไม่เจ็บใจเท่าคำนี้! ไวเท่าความคิด เจ้าชายนักฆ่าคว้ามีดออกมาแล้วปาไปที่หน้าอกบางกะให้ถึงตาย!


หากแต่มีดเล่มนั้นกลับทะลุผ่านร่างบอบบางนั้นไป ราวกับเป็นภาพมายา ไปปักทะลุกับกระจกหน้าต่างรถแท๊กซี่


เสียง เปรียะ ดังลั่น พร้อมกับๆรอยร้าวที่กินแนวยาวไปทั่วทั้งบานกระจก เรียกให้คนขับแท๊กซี่ผู้อาภัพหวาดกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เมื่อกี๊! เห็นชัดๆว่าไอหนุ่มผมทองนั่นปามีด! ของจริงซะด้วย แต่กลับทะลุผ่านร่างของเด็กผมเขียวนั่นไปเฉยๆไปทะลุกระจกรถ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! หนุ่มผมทองโรคจิตกับเด็กผมเขียวหมวกกบเล่นกลได้ เกิดมาจะ 60 ปีแล้วไม่เคยเจออะไรอย่างนี้เลย คนแก่หัวใจจะวาย……


“หัวคิดของคนเป็นเจ้าชายคนได้แค่นี้สิครับ เอะอะก็ใช้กำลัง”


มือบางเอื้อมมือไปดึงมีดที่ปักอยู่สุดแรง เศษกระจกที่ปริร้าว ร่วงกราวลงมาแตกกระจายไปทั่วทุกทิศ ทันใดนั้น แขนบอบบางกลับถูกกระชากจนร่างทั้งร่างเซลงไปทาบทับกับตักของเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ แขนแข็งแรงโอบรัดรอบเอวบอบบาง แนบชิดกันซะจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ที่หน้าของตัวเอง


“รุ่นพี่นี่ นอกจากวิปริตแล้วยังจะลามกอีกนะครับ เศษกระจกแค่นั้นถ้าผมหลบไม่ได้ จะมาเป็นผู้พอทักษ์สายหมอกทำไมล่ะครับ” ฟรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท วงหน้าหวานยังคงเรียบเฉย เรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ มือเรียวบางผลักอกคนเป็นเจ้าชายออกเบาๆแต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทางจะปล่อยตนเลยสักนิด


“นี่เจ้ากบ……….ทำเป็นแต่หน้าแบบนี้รึไง น่าโมโหเป็นบ้า ชิชิชิ” คำพูดที่ออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ร่างบางถึงกับงง


“เกิดอาการผิดปกติทางสมองอะไรขึ้นมาอีกละครับ รุ่นพี่”


“ใกล้กันขนาดนี้………..ยังทำหน้านิ่งแบบนั้นได้อยู่อีก ชิชิชิ น่าหงุดหงิดเป็นบ้า” เสียงทุ้มสบถ ขณะที่คนขับแท๊กซี่ถึงกับหน้าแดงแทน มาเลิฟซีนอะไรในรถลุงเนี่ย


“คิดว่าทุกคนในโลกจะหลงเสน่ห์ตัวเองรึไงครับ คนอย่างรุ่นพี่เบลน่ะทำให้ผมมีอารมณ์ไม่ได้หรอกครับ” เสียงหวานกวนประสาทและมันก็เรียกรอยยิ้มกว้างให้ปรากฏบนริมฝีปากเบลเฟกอล


“นั่นเป็นคำเชิญรึเปล่าเจ้ากบ ชิชิชิ น่าสนุกดีนี่ เลี้ยวตรงซอยหน้านี่เลย!!!!”


ติดกับเข้าอย่างจัง!


ไม่มีวันไหนที่ฟรานจะรู้สึกอับอายได้เท่าวันนี้อีกแล้ว ถึงแม้ว่าท่าทางนั้นจะดูนิ่งเฉย แต่ในใจกลับอายจนแทบจะสร้างหมอกมายามาบัง


โธ่เว้ย! ไอเจ้าชายบ้า วิปริต โรคจิต เฮงซวย ประสาทเสื่อม งี่เง่า ไอเจ้าชายเก๊ หลงตัวเอง


ภายใต้ท่าทีเรียบเฉยนั้น ในใจของฟรานกำลังด่าทอคนตรงหน้าอย่างดุเดือด จะหันหน้าหนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เพราะเขาดันไปตกหลุมเจ้าชายปัญญาอ่อนจังเบอเร่อ


‘BF Love Motel’


อ่านป้ายชื่อสถานที่ที่คุณเจ้าชายสิ้นคิดพามาแล้วอยากจะบ้าตาย ร่างสูงหัวเราะร่า เอื้อมมือไปโอบไหล่บอบบาง ดึงเข้ามาให้แนบชิด จมูกโด่งกดลงไปที่แก้มเนียนใสฟอดใหญ่ ก่อนที่เสียงทุ้มๆจะกระซิบข้างหู


“เรามาสนุกกันเหอะ ฟรานจัง……..”


ร่างสูงฉีกยิ้มวิปริตชั่วขณะ ก่อนที่จมูกโด่งจะคลอเคลียแก้มใส พาเดินตรงเข้าไปในเลิฟโมเต็ลด้วยท่าทางยังกับเสี่ยออฟเด็ก กว่าที่ร่างบางจะรู้ตัว


ว่าเสียรู้ให้เจ้าชาย……….ก็สายไปเสียแล้ว


ร่างทั้งสองตกเป็นเป้าสายตาทันทีที่เดินเข้าไป ด้วยภาพลักษณ์อันเด่นสะดุดตา ชาวต่างชาติผมสีทองหน้าตาหล่อเหล่าสวมมงกุฏสีเงินบนศีรษะกับร่างบางผมสีเขียวน้ำทะเลแปลกตาสวมหมวกรูปกบใบโต เรียกให้ทุกสายตาหันมาจับจ้อง จนฟรานแอบกัดริมฝีปากเล็กน้อย แต่เรื่องแค่นี้……ก็ไม่ทำให้เขาคิดจะบอกยอมแพ้คุณเจ้าชายวิปริตนี่


เบลกระชับไหล่เล็กๆนั่นให้แน่นขึ้น เมื่อทุกสายตาจับจ้องมองมา โดยเฉพาะสายตาของผู้ชายในห้อง ทั้งๆที่มากับคู่ขาตัวเอง ชิชิชิ…….เจ้าชายไม่ชอบเลย เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งให้หมดเลยนี่


“สวัสดีค่ะ จะรับห้องแบบไหนดีค่ะ”


พนักงานหญิงที่เคาน์เตอร์ถามร่างสูงเป็นภาษาอังกฤษด้วยเสียงอ่อนหวาน ภาพลักษณ์ที่ดูแปลกตาเรียกให้เธอสนใจเหมือนกันทุกๆคนในห้องที่รอใช้บริการ จ้องมองเสื้อโค้ทสีดำสนิทกับกางเกงหนังสีดำแนบเนื้อ ดูก็รู้ว่าเป็นของมีราคา


พนักงานสาวยื่นแฟ้มแบบห้องพักมาตรงหน้าคนทั้งสอง นี่มันอะไรกันเนี่ย ฟรานคิดอย่างุนงง มีทั้งแบบเตียงกุหลาบ เตียงหมุน หรือแม้แต่ห้องเล่น sm เหลือบตาไปมองคนเป็นเจ้าชายเล็กน้อย เบลกำลังจ้องห้องนั้นตาเป็นมัน


“ชิชิชิ ห้องนี้ไว้วันหลังล่ะกัน” เบลจิ้มมั่วๆไปที่แบบห้องในแฟ้ม พนักงานพยักหน้า ก่อนจะยื่นกุญแจห้องให้ แตะไปที่มือหนาเล็กน้อยอย่างยั่วยวน


“ห้องหรูที่สุดของเราแล้วค่ะ ขอให้สนุกนะค่ะ” เบลฉีกยิ้ม ก่อนจะเดินพาร่างบางของฟรานที่เริ่มจะควบคุมสติอารมณ์ได้แล้วออกไป


ห้องนี้หรูจริงๆอย่างที่พนักงานบอก ทั่วห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ เป็นห้องธรรมดา ไม่ได้เป็นห้องอุปกรณ์ sm แต่อย่างใด


เตียงนอนสีขาวขนาดคิงไซส์ตั้งเด่นอยู่บนพื้นยกกลางห้อง มุมข้างๆมีอ่างอาบน้ำโรยไปด้วยกลีบกุหลาบ ขวดไวน์ชั้นดีวางอยู่เคียงข้างพร้อมกับแก้วทรงสูงสองใบ


“จะดื่มย้อมใจมั้ย เจ้ากบ ชิชิชิ”


“ไม่จำเป็นหรอกครับ เพราะยังไงผมก็ไม่มีอารมณ์อยู่ดี” ฟรานพูดนิ่งๆ


เบลฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเริ่มถอดเสื้อโค้ทตัวนอกของตัวเองออกจนเหลือแต่เพียงเสื้อยืดลายขวางดำสลับแดงข้างใน ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ มองวง
หน้าหวานของคนอวดดีอย่างพอใจ มือหนาเชยคางบอบบางให้มองสบตา ไร้ซึ่งประกายตาหวั่นไหวในดวงตาสีเขียวน้ำทะเลคู่นั้น เบลยกยิ้ม รั้งเอวบางเข้ามาใกล้ จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่แก้มใส สูดดมความหอมหวานนั้นเต็มปอดระเรื่อยมาจนถึงเรียวบางแดงเรื่อ ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากเรียวบางที่ปิดสนิทอย่างรุนแรง


“อ๊ะ!”


เผลอร้องอุทานด้วยความเจ็บ แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปความหาความหอมหวานจากริมฝีปากอิ่มเต็มที่ชอบพูดจาร้ายกาจอย่างโหยหา กลีบปากหวานจัดชวนหลงใหล จนรู้สึกราวกับว่าไม่เพียงพอ อยาก……..จะสัมผัสให้มากกว่านี้ ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลเริ่มปรือลงอย่างช้าๆ แขนเรียวขาวโอบรัดลำคอของคนตรงหน้าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แลกเปลี่ยนรสจุมพิตด้วยความไร้เดียงสา


เบลผละออกจากริมฝีปากบางอย่างเสียดายเมื่อคนตรงหน้าเริ่มจะหมดลมหายใจ ไล้เลียไปตามกลีบปากบางก่อนจะพึมพำอู้อี้แนบชิด


“เจ้าชายเก่งใช่มั้ยล่า ชิชิชิ”


“แค่นี้…..ไม่เท่าไหร่หรอกครับ คุณเจ้าชายเก๊”


ถึงแม้ว่าจะหอบหายใจอย่างรุนแรงอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง แต่ก็ยังไม่วายปากดี แก้มใสแดงก่ำราวกับผลเชอร์รี่สุกน่าลิ้มลอง และมันก็ทำให้คนมองอดใจไม่ไหว มือหนารวบเอวบางขึ้นมาในอ้อมกอดก่อนจะพาไปที่เตียงนุ่ม โยนร่างบางลงบนนั้นอย่างแรง


“ชอบแบบซาดิสม์รึไงครับ รุ่นพี่”


เบลไม่ตอบ ริมฝีปากหนาเข้าครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มของฟรานอีกครั้ง มือทั้งสองข้างสาละวนอยู่กับการปลดกระดุมเสื้อโค้ทของคนตรงหน้า


“ชิชิชิ ทำไมเสื้อปลดยากอย่างนี้เนี่ย”


เบลละริมฝีปากออก ก่อนจะหันมาจดจ่ออยู่กับเสื้อโค้ทสีดำตัวยาวแทน มือหนาปลดกระดุมทีละเม็ดอย่างร้อนรน ทำยังไงได้ เสื้อโค้ทของเจ้ากบนี่กระดุมอยู่หน้าโค้ทตั้งสองแผง แถมไอโค้ทนี่ยังยาวไปถึงหน้าแข้ง น่ารำคาญชะมัด ชิชิชิ เดี๋ยวก็เอามีดมาตัดทิ้งซะเลย


ราวกับว่าร่างบางจะรับรู้ความรู้สึกนั้นได้เป็นอย่างดี ฟรานยันตัวขึ้น ก่อนที่มือบางจะเริ่มปลดกระดุมโค้ทตัวยาวด้วยตัวเอง ไม่นานนัก มันก็หลุดออกมาจนหมด ฟรานโยนโค้ทไว้ที่ข้างเตียง ก่อนจะหันมาสบตาเจ้าชายนักฆ่าที่ยิ้มไม่หุบ ร่างบอบบางในตอนนี้เหลือแค่เพียงเสื้อยืดตัวบางสีน้ำเงินและกางเกงหนังสีดำเท่านั้น


“เริ่มล่ะนะ ชิชิชิ จะทนได้สักเท่าไหร่กัน”


เบลเริ่มเล้าโลมร่างตรงหน้าอีกครั้ง ริมฝีปากร้อนลากไล้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มอย่างร้อนแรงจนเกิดเป็นรอยรักสีกุหลาบตัดกับผิวขาวเนียนอย่างน่าเอ็นดู


“อื้อ….”


เสียงครางแผ่วหวานหลุดออกมาเล็กน้อย มือเรียวปิดริมฝีปากบางของตัวเองเพื่อสะกัดกั้นเสียงนั้นอย่างรวดเร็ว มือหนาเริ่มล้วงลึกเข้าไปในเสื้อตัวบาง ปัดผ่านยอดอกสีหวานจนมันแข็งขึ้นมาด้วยแรงอารมณ์ ริมฝีปากหนาผละออก ก่อนจะเริ่มถอดเสื้อเชิ้ตตัวบางออกอย่างรวดเร็ว เข้าครอบครองยอดอกสีทับทิมแสนหวานทันทีที่เสื้อแสนเกะกะนั้นพ้นตาไป


“อ่ะ…..”


อุทานออกมาอย่างแผ่วเบา เรือนร่างบอบบางบิดเร้า มือเรียวจิกผ้าปูที่นอนไว้อย่างอดกลั้น เสียงครางของตัวเองเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะให้ร่างสูงได้ยิน ถ้าหากยอมรับว่าตัวเองมีอารมณ์ร่วม เขาก็จะแพ้เจ้าชายวิปริตนี่ทันที แต่เบลยังคงใจเย็น ร่างสูงขมเม้มยอดอกสีกุหลาบจนแดงช้ำ ฝากรอยรักไว้ทุกๆที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน สูดดมกลิ่นกายหอมหวานชวนหลงใหล ส่วนมือหนาเริ่มล้วงลึกเข้าไปในกางเกงสีดำสนิท กอบกำส่วนอ่อนไหวนั้นอย่างแผ่วเบา


“อ…..อย่า…..”


ร้องห้ามออกมา ใบหน้าหวานแดงก่ำชื้นไปด้วยเหงื่อ ทั้งอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น ทั้งความเหน็ดเหนื่อยจากการอดกลั้น มือบอบบางเริ่มทุบตีไปที่แผ่นอกกว้าง หากแต่เบลกลับไปสนใจ เขามาไกลเกินกว่าที่จะหยุดตัวเองได้แล้ว


“อะไรกัน ชิชิชิ ยอมแพ้แล้วเหรอ”


ร่างสูงเอ่ยอย่างหยอกเย้า มีอีกข้างเอื้อมไปปลดเข็มขัดของร่างตรงหน้าออกอย่างรวดเร็ว กระชากกางเกงสีดำสนิทออกมาในคราวเดียว เรือนร่างบอบบางปรากฏชัดแก่สายตา ผิวกายขาวเนียน ต้นขาเรียวบาง รอยรักสีกุหลาบทั่วซอกคอและแผ่นอกขาวผ่องยิ่งเสริมให้คนตรงหน้าดูเย้ายวน และมันก็ทำให้เจ้าชายนักฆ่าแห่งวาเรียมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างช่วยไมได้


“หยุดเถอะครับ รุ่นพี่ ผมไม่อยาก………”


“ไม่อยากงั้นเหรอ…….หลอกตัวเองจังนะ ชิชิชิ”


เบลเริ่มโลมเลียยอดอกบางนั่นอีกครั้ง ลากลิ้นผ่านหน้าท้องแบนราบอย่างช้าๆจนฟรานตัวสั่นสะท้าน มือหนาถอดกางเกงชั้นในตัวบางที่แสนเกะกะนั้นออกไป ส่วนอ่อนไหวที่ชูชันด้วยแรงอารมณ์ปรากฏสู่สายตา และมันก็ทำให้ฟรานอับอายมากกว่าครั้งไหนๆ กับร่างกายที่แสนทรยศ……


ไม่ไหวแล้ว……ฟรานทั้งผลักทั้งต่อยคนตรงหน้าที่เริ่มก้มหน้าลงมาเพื่อสำรวจสิ่งนั้นอย่างแนบชิด อาการดิ้นรนขัดขืนนั้นทำให้เจ้าชายผู้มีความอดทนต่ำเริ่มรำคาญ ร่างสูงรวบข้อมือบางทั้งสองเอาไว้เหนือศีรษะมัดมันไว้ด้วยเข็มขัดเส้นหนาในทันที


“รุ่นพี่ ทำอะไรน่ะ ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ”


“น่ารำคาญนา ชิชิชิ”


เบลสบถ ริมฝีปากหนาเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหว ลิ้นร้อนไล้เลียไปทั่วสิ่งๆนั้น รูดเข้าออกอย่างช้าๆไปตามความยาว ฟันคมครูดอย่างเบาๆ เรียกเสียงครวญครางแผ่วหวานให้ออกมาอย่างสะกัดกั้นไว้ไม่อยู่


“อา…..อ…อย่า….รุ่นพี่เบล”


เสียงครางหวานแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ รู้สึกดีแทบขาดใจเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนเริ่มขยับเร็วขึ้น มือบางจิกผ้าปูที่นอนอย่างสะกัดกั้นความต้องการที่แล่นเข้ามาเป็นริ้วๆ แทบจะครองสติไม่ได้กับการปรนเปรออันแสนเร่าร้อนของเจ้าชายนักฆ่า


ริมฝีปากหนาหยุดชะงักก่อนจะถอยห่างออกไป สะโพกบางส่ายร่อนไปตามริมฝีปากนั้นอย่างลืมตัว ปฏิกริยาอันแสนน่ารักนี้เรียกความเอ็นดูให้กับร่างสูง ที่ยันตัวขึ้นมามองใบหน้าน่ารักเร่าร้อนด้วยแรงเสน่หา กายบางบิดเร่าอย่างทรมานกับความต้องการที่ไม่ได้รับการปลดปล่อย หวงตาเริ่มมีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อยอย่างยั่วยวน เบลยิ้มเมื่อมองดูปฏิกริยานั้น


“ขอสิ ชิชิชิ บอกมาสิว่าต้องการ แล้วเจ้าชายจะทำให้” ร่างสูงยกยิ้มเจ้าเล่ห์


“ม…..ไม่มีทางครับ รุ่นพี่……บอกแล้วว่า…..ผม…ไม่มีอารมณ์หรอก” ฟรานเอ่ยอย่างถือดี ทั้งๆจุกทั่วช่องท้องกับความต้องการ เรือนผมสีเขียวน้ำทะเลชื้นไปด้วยเหงื่อ อกบางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดของตัวเอง


“งั้นหรอกเหรอ ชิชิชิ” มือหนาเลื่อนมากอบกุมส่วนอ่อนไหวนั้นไว้อีกครั้ง มืออีกข้างยกเรือนขาเรียวบางขึ้นพาดบ่า ก่อนจะแทรกนิ้วเข้าไปในช่องทางที่บีบรัดนั้นอย่างรุนแรงจนสุด!


“อ๊า!!!!!” ร่างบอบบางกรีดร้อง อารมณ์ที่เคยมีกลับถูกความเจ็บปวดกลบจนมิด ร่างสูงควานนิ้วไปทั่วช่องทางคับแคบ หมุนวนหาจุดกระตุ้นที่ทำให้ร่างบอบบางเกร็งขึ้นมาทั้งร่าง


“อ่า……..” เริ่มครวญครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ร่างสูงขยับมือรูดขึ้นรูดลงส่วนอ่อนไหวอีกครั้ง กระตุ้นอย่างสุดๆ ดูซิว่ายังจะดื้อดึงกับเขาอยู่อีกมั้ย


“ว่าไงล่ะ หืม……บอกชั้นสิ ว่าต้องการอะไร” เสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบอย่างเย้ายวนข้างหูกับความต้องการที่พุ่งสูงขึ้น ทำให้ลืมตัวตอบออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้สิ


“อ่า……รุ่นพี่เบล”


“ว่าไงนะ ชิชิชิ”


“ผม….อ่ะ…อืมมม ต้องการ รุ่นพี่เบล……”


ความอดทนของคนเป็นเจ้าชายสิ้นสุดลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคอันแสนยั่วยวน มือหนาละออกมาจากส่วนอ่อนไหว รูดซิปกางเกงออกอย่างรวดเร็ว จ่อความต้องการของตัวเองลงไปที่ช่องทางนั้น


“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”


ฟรานกรีดร้องอย่างเจ็บปวดกับขนาดอันใหญ่โตของมันที่แทรกเข้ามาในร่างกายเขาทีเดียวจนมิดด้าม ข้อมือบางเสียดสีกับเข็มขัดเส้นหนาของเบลจนเลือดซิบ เจ้าชายนักฆ่าปลดเข็มขัดนั้นออกอย่างรวดเร็ว แขนเรียวบางผวาโอบรอบแผ่นหลังกว้างทันทีราวกับต้องการระบายความเจ็บปวดนั้น เบลจุมพิตริมฝีปากบางอย่างปลอบใจ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความอ่อนโยนเล็กๆน้อยๆแต่กลับทำให้ร่างบางรู้สึกดี


ร่างสูงเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างช้าๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรวดเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ เรียกเสียงครางแผ่วหวานหลายครา เมื่อสิ่งๆนั้นกระแทกโดนจุดเร้าอารมณ์ มือหนาบีบเคล้นสะโพกกลมมนราวกับระบายความรู้สึกดีจากแรงตัณหา แผ่นหลังกว้างของเบลเต็มไปด้วยรอยเล็บจากความเจ็บปวดและความรู้สึกดี


ร่างทั้งสองสอดประสานเป็นจังหวะตามการชักนำของความปรารถนา ช่องทางที่บีบรัดกระตุ้นให้เบลขยับกายแรงขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆทุกทีที่ใกล้จะถึงจุดสูงสุดของความปรารถนานั้น


“รุ่นพี่เบล…..อ่า…เบล”


พร่ำเพ้อเรียกชื่อร่างสูงอย่างอ่อนหวาน ครวญครางเร้าอารมณ์ ร่างสูงกระแทกกายอย่างรุนแรงที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย ประสาทของทั้งสองร่างขาวโพลนไปชั่วขณะ ร่างสูงปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มที่บีบรัดพร้อมกับที่ร่างบางปลดปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องขาวเนียนของตัวเองและหน้าท้องของร่างสูง


เบลถอนกายออกทางช่องทางนั้น ร่างทั้งสองร่างยังคงหอบเร่าไปด้วยแรงอารมณ์ ร่างขาวนวลของฟรานนอนทอดกายอยู่บนเตียงกว้างทั้งอย่างนั้น


หลังความรู้สึกดีแล้ว…….ความปวดร้าวกลับเข้ามาแทนที่อย่างช่วยไม่ได้


เจ็บปวดทั้งกาย……ยังพอว่า…….แต่ความเจ็บแปลบที่หัวใจนี่มันอะไรกัน


“ฟราน……”เสียงทุ้มกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา “เจ้าชายชนะแล้วนะ ชิชิชิ”


และนั่นก็เป็นเสียงสุดท้าย ก่อนที่สติทั้งมวลจะดับวูบไป


……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………


ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าชายวิปริตนั่น


.


.


.


ชอบทำเป็นเล่น


ไม่ว่าจะเรื่องอะไร…….ขอแค่ให้ตัวเองสนุกเป็นพอ


ไม่ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่น…….


เล่นไปเรื่อยๆ………ไม่คิดจริงจังกับอะไร


แต่ถึงอย่างนั้น…………….


แต่ถึงอย่างนั้น……………….เขาก็ยัง……………….


ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมา 3 วันแล้ว ร่างบอบบางของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกนั่งนิ่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของผู้บริหารระดับสูงของวาเรีย ดวงหน้าหวานนั้นเรียบเฉยอย่างเคย แต่ก็แปลกไปในความรู้สึกของทุกคน เงียบมากขึ้น เหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง และไม่มองหน้าเบลเลยสักหน ทั้งๆที่ปกติทะเลาะกันจะเป็นจะตาย


ความผิดปกติที่แม้แต่แซนซัสยังคับข้องใจ


ตั้งแต่วันนั้นที่ทั้งเบลและฟรานกลับปราสาทมา ร่างบอบบางของฟรานที่สลบไสลอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าชายแห่งวาเรีย ทำให้เกิดความโกลาหลไปทั่ว หากแต่เจ้าชายนักฆ่ากลับเดินผ่านความวุ่นวายนั้นไป วางเจ้าของร่างบอบบางไว้บนเตียงกว้างในห้องนอนของเจ้าตัว ล็อกประตูให้เสร็จสรรพ ก่อนจะสั่งทุกคนว่าห้ามรบกวน แต่ลุสซูเรียก็ตาไวพอที่จะเห็นรอยจูบสีเรื่อที่ซอกคอขาวนวลเนียนของฟราน


ตอนนี้เบลไปปฏิบัติภารกิจ และคงกลับมาในไม่ช้า แม่บ้านแห่งวาเรียรู้ดีว่าควรต้องทำอย่างไร


ร่างสูงในชุดโค้ทที่มีเฟลอร์อยู่รอบคอกับกางเกงหนัง ก้าวเท้าเข้ามาในปราสาทแห่งวาเรียหลังเสร็จภารกิจที่ง่ายดายเกินคาด หรือเพราะว่าเขาจริงจังกว่าเคยในการรีบๆทำให้มันจบไป


เพียงเพราะอยากกลับมาเจอหน้าใครคนนั้น………ที่หลบเลี่ยงเขา


ยอมรับ…..ว่ามันทำให้หงุดหงิด…….น่ารำคาญ


กับความรู้สึกที่ว่าไม่มีร่างบอบบางเย้ายวนใจนั่นมาอยู่ข้างกายเหมือนเคย


เขากำลังคิดถึงเสียงหวานใสที่คอยกวนประสาทเขาจนแทบบ้า


อยาก……..บดขยี้ริมฝีปากแดงระเรื่อให้สาใจ…….ลงโทษ……ที่กล้าเมินเฉยใส่เขา


“เบล” เสียงแหลมๆของเจ๊ใหญ่แห่งวาเรียดังขึ้นขัดความคิดของเขา ลุสซูเรียยืนอยู่ตรงหน้าทางเดิน


“อะไรเหรอลุซ ชิชิชิ”


“เบล ขอคุยด้วยหน่อยสิ เรื่องฟราน…..”


ร่างสูงของคนเป็นเจ้าชายชะงัก


“เบล อย่าคิดว่าเจ๊ไม่รู้นะว่าเบลกับฟรานไปทำอะไรกันมา แต่ที่เจ๊จะบอกคือ……ฟรานกำลังเสียใจ เจ๊ก็ไม่รู้ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร แต่รีบไปปรับความเข้าใจกันไม่ดีกว่าเหรอ เจ๊ว่านะเบล…..นี่เดี๋ยวสิ!”


แขนเรียวของลุซซูเรียยื่นไปดึงรั้งแขนของเบลไว้ จนคนที่กำลังจะเดินหนีหันกลับมามองด้วยท่าทางไม่พอใจ


“อะไรอีกล่ะลุซ เจ้าชายกำลังรีบนะ”


“เจ๊ยังพูดไม่จบเลย…จะไปไหนเนี่ย” ลุซซูเรียตวาดแว้ดๆเสียงแหลม แต่เจ้าชายนักฆ่ากลับนิ่งเฉย รอยยิ้มกว้างปรากฏบนริมฝีปาก


“ไปง้อกบขี้งอน ชิชิชิ”


ว่าแล้ว เจ้าตัวก็เดินขึ้นบันไดไป ทิ้งลุซซูเรียที่ยืนอ้าปากค้างเอาไว้


เบลมันง้อใครเป็นด้วยเหรอ…………


ปัง!


เสียงประตูห้องนั่งเล่นของวาเรียเปิดออกอย่างรุนแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าชายนักฆ่า เรียกให้ทุกสายตาหันไปจับจ้อง ยกเว้น ก็แต่เจ้าของร่างบอบบางที่ไม่หันมามองหน้าเขาเลยแม้แต่นิดเดียว


ชิ! เบลจิ๊ปากอย่างขัดใจ ขายาวตรงเข้าไปหาร่างนั้น ก่อนที่มือหนาจะฉุดกระชากแขนเรียวขาวให้ลุกขึ้นยืน


“อ่ะ รุ่นพี่ ทำบ้าอะไรน่ะครับ” ฟรานส่งเสียงโวยวายดังลั่น เมื่อเจ้าชายเริ่มลากตนเองให้เดินออกมาจากห้องนั้น ทิ้งไว้แต่เพียงความตกตะลึงของทุกคนในห้อง


ไอสองคนนั้นมันเป็นอะไรกัน…………….


“รุ่นพี่ นี่!ลากผมออกมาทำไมน่ะครับ” ฟรานโวยวายเสียงดังลั่นมาตลอดทางเดินห้องโถงอันยาวเหยียดในปราสาทวาเรีย มือเรียวพยายามมือหนากับท่อนแขนแข็งแรงที่โอบรัดรอบเอวของตนเองไว้แน่ราวกับคีมเหล็ก


มายุ่งกับผมอีกทำไมกัน……..ได้สมใจแล้วนี่


“ใจเย็นๆสิ เจ้าชายกำลังง้ออยู่นะ”


ง้อบ้านไหนของมัน! ฉุดกระชากลากถูมาอย่างนี้ สมองผิดปกติรึไง


ฟรานคิดอย่างดุเดือด ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลจ้องมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของเจ้าชายนักฆ่าที่หยุดเดินอย่างกระทันหันแล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้เขา
อ่อนโยนยิ่งกว่าครั้งไหนๆจนคนมองใจสั่น


ทำอย่างนี้อีกแล้ว……….


หลอกล่อเขาด้วยเสน่ห์อันล้นเหลือ………………..ทำราวกับเขาเป็นคนสำคัญ


“คิดถึง…..”


คำพูดแสนหวานออกมาจากปากของเจ้าชายนักฆ่า พร้อมกับริมฝีปากอุ่นร้อนที่ก้มลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มเต็มอย่างโหยหา อ่อนโยนก่อนจะเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ ลิ้นร้อนๆกวาดต้อนความหอมหวานไปทั่วโพรงปากอุ่นนุ่ม ดูดกลืนสติสัมปชัญญะที่มีให้หมดไป ร้อนแรงจนพาลให้ขาอ่อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าชายนักฆ่าประคองร่างที่อ่อนระทวยนั้นไว้ในอ้อมกอด ผละออกมาเล็กน้อยก่อนจะเริ่มมอบจุมพิตแสนหวานให้อีกครา อีกครั้ง และอีกครั้งไปเรื่อยๆราวกับไม่รู้จักพอ


สายหมอกผู้น่ารักกำลังล่อลวงให้เจ้าชายผู้ไม่เคยรักใครมอบหัวใจให้อย่างง่ายดาย………….


ริมฝีปากร้อนผละออก ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนมาปิดดวงตาสีเขียวมรกตอย่างแผ่วเบา


“เจ้าชายมีอะไรจะให้ดูแหละ ฟราน………”


เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ก่อนจะพาเดินไปยังที่ที่เขาไม่รู้จุดหมายปลายทาง


กลิ่นดินสดชื่นกระทบผ่านจมูกเจือมาด้วยกลิ่นดอกไม้บางเบา……….นอกปราสาทวาเรียอย่างนั้นเหรอ


สายลมยามค่ำคืนพัดพาความสดชื่นหนาวเย็นโอบล้อมบรรยากาศ แต่กลับไม่รู้สึกเหน็บหนาว


อาจจะเป็นเพราะเสื้อโค้ทตัวยาวที่ตัวเองสวม………หรืออาจจะเป็นเพราะไออุ่นของคนข้างตัว


กลิ่นหอมประหลาดแรงขึ้นไปทุกที กลิ่นที่แสนคุ้นเคย…….แต่กลับนึกไม่ออกในยามนี้…………ยามที่มีเจ้าชายอยู่เคียงข้าง จิตใจพะวงกับมือใหญ่
และแผ่นอกกว้างที่แนบชิดติดหลังของเขา


เพียงแค่คิดว่าโดนโอบกอด………..หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แรงขึ้นทุกที


“ถึงแล้วล่ะ เปิดตานะ” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู ก่อนที่มือหนาจะเปิดออกมา


ร่างบางของฟรานเบิกตากว้างกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า…………


แสงไฟสีทองพราวระยับตามทางเดิน ราวกับประกายดาวในค่ำคืนไร้แสง ทอดไปตามทางเดินหินประดับแสนสวย


รอบด้านเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวบานเด่นเต็มสะพรั่งสวนที่เคยมีแต่สีเขียว กิ่งก้านของมันพันเลื้อยไปตามที่ยึดเกาะ สายลมสดชื่นพัดมาอีกระรอก หอบเอากลิ่นหอมหวานลอยล่องแตะจมูก


กลิ่นที่แสนเคยคุ้น……….


กลิ่นที่พาลให้หัวใจเต้นแรง………..


ขาเพรียวบางก้าวเดินไปตามทางเดินนั้น ข้างกายมีเจ้าชายที่เกาะกุมมือบอบบางอยู่ไม่ห่าง……..ราวกับ……เจ้าหญิงในเทพนิยาย


สุดปลายทางเดินนั้น แสงสว่างสีทองที่ทอประกายระยับเกาะกุมอยู่ที่ซุ้มหินธรรมชาติ ดอกกุหลาบนานาพันธุ์หลายหลายสีสันขึ้นแซมไปตามร่องหิน เกาะเกี่ยวเลี้ยวลดไปเป็นลวดลายงามวิจิตรจนดูราวกับซุ้มกุหลาบในจินตนาการ


ณ ที่แห่งนั้น


เถาวัลย์สีเขียวเกาะเกี่ยวพาดผ่านซุ้ม ดอกกุหลาบสีขาวถักทอเรียงร้อยเป็นถ้อยคำ


หยาดน้ำใสๆเริ่มไหลรินออกมาจากดวงตาสีเขียวคู่สวยโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางปิดริมฝีปากของตัวเอง สะกัดกลั้นเสียงสะอื้นไห้นั่นไว้


เบลเอื้อมมือมาซับน้ำตานั้นอย่างปลอบโยน ร่างบางโถมเข้าหาแผ่นอกกว้างของคนที่กุมหัวใจเขาแนบแน่น



Tiamo my love



“Tiamo” เสียงหวานกระซิบตอบอย่างแผ่วเบา


………………………….และคำๆนั้นจะอยู่ในใจของคนสองคนไปชั่วนิรันดร์…………………………………………..





The End~~

……………………………………………………………………………………………………………………..

แถมท้าย 1


Seulki : ตกลงว่าทั้งสองคนไปรักกันตอนไหน


เบล : ตั้งแต่แรกไง ชิชิชิ เจ้าชายอยากจะ nc จะแย่ พอดีวันนี้สบโอกาส


ฟราน : นั่นน่ะสิ ผมก็สงสัยว่าไปรักเจ้าชายเก๊ได้ยังไง ท่าทางว่าฟิคเรื่องนี้จะผิดพลาดนะครับ


เบล : เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ผิดพลาดเองแหละ เห็น nc ทีไรฟรานก็ยอมทุกที


ฟราน : (//หน้าเฉย) รุ่นพี่ พูดเรื่องหน้าอายอย่างนั้นออกมาได้หน้าตาเฉยแบบนั้น เค้าเรียกว่า หน้าด้าน นะครับ


เบล : (//ไม่สน) หน้าด้าน แต่ก็รักนะ ชิชิชิ

........................................................................................................................................................

แถม 2


ลุซ : นี่ เบล เจ๊ล่ะสงสัยจริงๆว่าเบลคิดเรื่องโรแมนติก โรแมนติก อย่างนั้นได้ยังไง


เบล : ก็ใครว่า เจ้าชายคิดเองล่ะ นี่! เอาไปอ่าน……หนังสือ How to จีบหญิง เจ้าชายอุตส่าห์รีบฆ่าแมลงสาบให้เสร็จ รีบไปซื้อมาก่อนร้านปิด
เลยน้า ชิชิชิ


ลุซ : อ่า (เริ่มเหงื่อตก) แต่อย่างน้อย เบลก็ยังลงทุนปลูกดอกกุหลาบเองเลยใช่มั้ย อิอิอิ


เบล : ใช่ซะที่ไหนล่ะ เจ้าชายไปจ้างคนมาปลูกต่างหาก เจ้าชายปลูกเป็นซะที่ไหน ลุซซูเรียนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย


ลุซ : อ่ะ แต่ท่าทางก็น่าจะแพง


เบล : ใช่แล้ว……..เจ้าชายเลยไปขโมยเงินสควอโล่มาใช้ ป่านนี้คงอาละวาดคลั่งไปทั่วปราสาทแล้วนะ ชิชิชิ


ว่าแล้ว เจ้าชายก็เดินจากไปจู่จี๋กับกบน้อย ทิ้งลุซซูเรียที่นิ่งอึ้งเอาไว้


‘อนาถแท้ เจ๊อุตส่าห์หลงชื่นชม’


จบจริงๆแล้วจ้า

...............................................................................................................................................

(//ปาดเหงื่อ) เม้นกันเยอะๆเน้อออ ขอให้เจ้าชายรักเจ้าชายหลง อิอิอิ

อ่า.... ขอเช็ดเลือดสักครู่ (ซับแล้วบิดใส่ถัง)

ก่อนอื่นก็ happy birthday to Dino_Hibari ซัง เช่นกันนะค้า^^ ขอให้มีความสุขมากๆ

อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่ามัน หวาน...
อ๊าง~ >///< เค้ารักเจ้าชายจัง ดีจังเลยนะกบน้อย ที่ท่านซึลไม่แต่ง sm ให้คนอ่านทรมานจิตใจ

ถึงเจ้าชายจะดูๆแล้วเหมือนจะผิดปกติทางสมอง (หลบมีดที่ปามา) นิดๆ... แต่ก็ง้อเป็นนะเออ

HBDแป๋มจังด้วย~~~~~~~ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรง

คิดNCได้SM คิดPGได้NCนะคะ~~~(เอ๊ะยังไง= =''??)

+++++++++++++++++++++

=[ ]=(อารมณ์ซึ้งในตอนท้ายลอยละล่องไปกับตอนแถมพิเศษ2)

คุณลุงคนขับรถ!!!ทำงานที่ไหนคะ!!!จะไปสมัครด้วยยยยยยย โฮกกกกกกกกกกกกกก

ไม่sm แต่เลือดก็ยังสาดอยู่นะ.....นี่ไง....มันออกมาจากจมูกโคชิไม่หยุดเลย=.,=

รักน้องกบ รักเจ้าชาย อุตส่าห์เชือดกบให้...คนอ่านปลื้มมมมมมมมม(นี่สินะประเด็น)

//ปาดเลือดออกจากคีย์บอร์ดแล้วขึ้นไปนอนสูบเลือดเข้าเส้นเลือดใหญ่

อ๊ายยย ค้นพบชื่อตัวเอง แอบตกใจ เขิลลลลล >///< (ที่จริงโชไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะจ๊ะ ซีลจัง 555555)

ฟิคหวานจนมดเรียกพี่เลยค่ะ!! (เหล่ไปมอง D18 ตัวเอง ทำไมมันหื่นไร้แก่นสารเยี่ยงเน๊!! ฮ่าๆๆ)

ชอบแถมท้ายๆ เปิดเผยเบื้องหลังอันแสนมั่วนิ่มของเจ้าชาย ชิชิชิ แอบฮา กร๊ากกกกก สู้ต่อไป! ซีลจัง!!

**HBD. แป๋มจังค่า**

กรีส O[]O

ได้อ่านเรตแล้ววะเฮ่ย !~

กรี๊ดดดดดดดดดเบลฟรานน่าร้ากกกกก>////<

รักท่านซีลโฮก~~~~~~

ขอให้มีNCของคู่นี้เยอะๆนะเคอะหุหุหุหุ

ป.ล. สุขสันต์วันเกิดนะแป๋มซังขอให้มีความสุขตลอดปีเลยนะจ้ะ ดูแลสุขภาพด้วยเด้อพระอ.จ.เป็นห่วงฮิฮิฮิ

>/////////////////////////////////////////<

ละลายเป็นกบไชมันมะลัก (<<ดูมันเปรียบ)

สนุกมากเลยคับ โดยเฉพาะแถมท้ายสะใจจัง 555+

กร๊ากๆ ขอโทษที่ไม่ได้มาอ่านนะครับ เดี๋ยวนี้มีอะไรให้ทำเรื่อยเลยไม่ค่อยได้ดูกระทู้

งานเยอะจัง.. งานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

อะไรน่ะเบลง้อเร้อออออออ เบลง้ออออออออออออออ

แปลกใจที่สุด!!! แต่ก็ไม่รู้จะจบยังไงนี่เนอะ5555+

ชอบชื่อเลิฟโมเตลจริงๆเลย บอกสัญชาติมาก ดีๆ

เรททท ฮุฮุ อันนี้สินะ >///<

น้องฟรานเธอน่ารักจังค่ะ อย่างนี้เจ้าชายจะอดใจไหวเร้อ แม่ยกละลายกับเบลและฟรานเวอร์ชั่นนี้ ชอบ ๆ

โฮก ก =A=

น่ารักมากไปแล้ ววทั้ง 2 คนเลย ย

เบลเมะ <3333333

ฟรานปากแข็ง!!!! >////< ปากแข็งที่สุดในโลกกกกกกกก

มันช่างเป็นเรทที่โฮกฮากถูกใจมากเลยท่านซึล 555+

เบลมันง้อใครเป็นด้วยเหรอ………… << ปกติมันไม่ง้อ แต่มันอ้อนแล้วค่อยจับกดใช่มะเจ๊ลุซ 5555+

แอบกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กับไอ้กุหลาบขาวนั่น สุดยอดไปเล้ยยย กำลังแอบคิดอยู่ว่าเจ้าชายช่างสมกับเป็นเจ้าชาย ทำอะไรได้เหมือนเจ้าชายในนิยาย 55555555+ ทว่า... เมื่ออ่านไอ้ที่แถมมาก็แอบทรุดอย่างเงียบๆ OTL ท.. ที่แท้ก็ขโมยเงินหลามมาเองหรอกเรอะ

เบลลลล ฟรานนนนนนน

คู่ใหม่ BF กำลังมาแรงงงงงง

น่าร๊ากมากกก !!
เบล ! แกง้อใครเป็นกะเขาด้วยเหรอ สงสัยจะง้อฟรานเป็นคนเดียว
คู่นี้น่าร๊าก
น้องฟรานก็ปากจัด ชอบบบ ! ชอบเคะปากจัด 555555

ตอนที่เบลง้อนู๋ฟราน
วร๊ากกกกกกก รุคกี้เขิลลลลล ((เพื่อออออออออ))

ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะค่ะ งุงิ~~*

เยี่ยมมากเจ้าชาย จีบศรีภรรยาทั้งที่เงินไปลงซักบาท ให้น้องหลามเป็นเจ้าภาพไปซะงั้น

เจ๋งที่สุดเรยค่าซึลจางงง ><

อร๊ายย เจ้าชายโรแมนติกชะมัด ตอนแรกนึกว่าได้น้องกบแล้วจะทิ้ง ชิชิชิชิ

เบลพูดว่า คิดถึง o[]o!!

น่าร้ากกกกกกกกก รักคู่นี้มากมาย อิอิ>w<