•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

บทที่ 1 สารภาพ

ตัวชั้น มีชื่อว่า โกคุเดระ ฮายาโตะ

......นานแล้วล่ะนะ.....

.......ที่ชั้นหลงรักคนๆนึง........

“เฮ้” ผมหันไปตามเสียงเรียก ก็เจอกับชายคนหนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง รูปร่างนักกีฬา ผมสำดำสนิทสั้นเสยไปด้านบน

“รอหน่อยสิ”

......คนๆนั้นชื่อ ยามาโมโตะ ทาเคชิ..........

“ก็บอกแล้วไงว่าจะกลับบ้านด้วยกันน่ะ”

“ไม่ ทำไมชั้นต้องไปไหนกับแกด้วยล่ะ”

“แต่วันนี้สึนะเค้ากลับเร็วนี่นา เจ้าหนูลากไป” ยามาโมโตะเดินเข้ามาเกาะไหล่ผม

..........คนๆนั้นเป็นผู้ชาย.........

........และชั้นเองก็เช่นกัน.......

“น่านะ วันนี้ชั้นเองก็ไม่มีซ้อมที่ชมรมด้วย”

“แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าต้องกลับกะแกซักหน่อย”

“แบบตอนนี้”

“แล้วถ้าเหตุผลที่ว่านี่คือบ้านไกล้กันล่ะ”

.....ก็รู้อยุ๋ว่าถ้าเผยความรู้สึกออกไปเดี๋ยวมันจะมีปัญหา.....

.....เพราะงั้นชั้นเลยตั้งใจจะปิดมันไว้อย่างนี้ตลอดชีวิต.....

“แวะหาอะไรกินข้างทางแล้วไปดูหนังกันมั้ยล่ะ?”

“นายว่างนี่นา”

.....ชั้นชอบเขา.....

.....ชั้นชอบเค้า.....

.....แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น.....

.....มันก็เป็นได้แค่.....

.....ความรักข้างเดียว.....

“อืม ถึงจะไม่ค่อยว่างแต่ไปก็ได้”



ตกดึก.............................

“ไม่คิดว่าแบบนี้มันสนุกเหรอ?”

“เนอะ โกคุเดระ” ยามาโมโตะถามด้วยความอารมณ์ดีเหมือนเคย

“ชิ ไม่เห็นจะสนุกซักนิด”

“ชั้นไม่ได้อยากค้างบ้านแกซักหน่อย” ผมตวาดสวนมัน

“แต่ว่า หนังเรื่องนั้นมันยาวตั้ง 3 ชั่วโมงนี่นา แบบนี้ก็แก้ปัญหาเรื่องกลับบ้านดึกได้พอดี แถมนายก็อยู่คนเดียวไม่ใช่หรอ”

“จะปิดไฟละนะ” ยามาโมโตะให้สัญญาณ

“อืม.......” ผมรับคำ และล้มตัวลงนอน

“ราตรีสวัสดิ์นะ ถ้าหนาวล่ะก็บอกล่ะ เดี๋ยวจะเอาฟูกมาเพิ่มให้” แล้วยามาโมโตะก็ล้มตัวลงนอน

ผมมองมันนอนอย่างเงียบๆ แล้วก็ล้มตัวลงนอนบ้าง

“ชิ ใครหลับได้ก็บ้าล่ะ” ผมคิดในใจ พลางข่มตาให้หลับ

“เฮ้!!! โกคุเดระ”

“อะไร”

“ชั้นชอบนายนะ” คำพูดประโยคนี้ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก หายใจถี่รัว

“วะ.........ว่าไงนะ”

“ชั้นดีใจมากเลยนะที่เราเป็นอย่างนี้ได้”

“เวลาที่ชั้นอยู่กับนายชั้นไม่เคยเบื่อเลย ช้นอยากให้เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ไปนานๆ”

“ถึงมันจะเหมือนกับสึนะ แต่..........”

“ชั้นก็ดีใจมากนะที่เราเป็นเพื่อนกัน”

“ถ้าเป็นไปได้ ชั้นก็อยากอยู่กับนายตลอดไป”

“เล่นเป็นมาเฟียด้วยกัน ตลอดไป” แล้วยามาโมโตะก็ผล็อยหลับไป

.....เฮอะ เอาจนได้นะ.....

.....เจ้าบ้าเอ๊ย.....

.....เราไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้ แม้ซักวินาทีเดียวก็ตาม.....

.....แรกๆ ก็ไม่ได้ตระหนักเลยว่านี่คือความรัก.....

......การจะยอมรับมันให้ได้ช่างน่าท้อแท้และน่ารังเกียจ.....

......แม้จะพยายามไม่สนใจ แต่กริยาและวาจาของเค้าเราไม่อาจขัดขืนได้.....

.....จนในที่สุด.....

.....เราตระหนักกับตัวเองได้ว่าเราชอบเจ้านั่น.....

.....แต่เค้าก็เป็นผู้ชายเหมือนกันเรา.....

......เหมือนคนปกติทั่วไปที่ชอบผู้หญิง แล้วตอนนี้ก็เป็นเหมือนคนปกติทั่วไปที่ไปไหนมาไหนกับผู้หญิง.....

.....ไม่เป็นไรถ้ามีความรัก.....

.....ไม่เป็นไรถ้าใช้เวลากับคนอื่นมากกว่าชั้นที่เป็นแค่เพื่อน.....

.....ชั้นคนเดียวที่มันผิดปกติ.....

.....แต่ถึงจะรู้อย่างนั้น.....

.....เราก็ยังอยากเป็นคนสำคัญของเค้า.....

“ยามาโมโตะ” ผมเอื้อมมือไปช้าๆ หมายจะคว้าเขาไว้ แต่ก็ได้แค่เอื้อม

“ชั้นก็ รักนายนะ......”

.....นายยังไม่ต้องตัดสินใจก็ได้.....

.....และถ้าอนาคตเรายังคงดำเนินแบบนี้ต่อไป.....

.....ชั้นว่าเราคงไม่อาจเป็นอะไรไปได้มากกว่าเพื่อน.....

“ทุเรศเป็นบ้า”

“ทำยังกะผู้หญิง” ผมพยายามข่มตาหลับ จนกระทั่งหลับในที่สุด

แต่โกคุเดระที่หลับไปแล้วไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ยามาโมโตะนั้น ได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โกคุเดระเอ๋ย จะเรียกว่ารักข้างเดียวคงไม่ใช่ซะล่ะมั้งนั่น

โกคุจัง>O<~!!


ปกติจะมีแต่ฟิคบรรยายความรู้สึกของทาเคชิเป็นหลัก
นี่เป็นของโกคุจังแทนก็รู้สึกไปอีกแบบนึง


สู้ๆนะคะท่านยุ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ^^



XS. มันคงไม่ได้จบเศร้าใช่มั้ยคะท่านยุTT^TT ทำไมชื่อเรื่องมันตะหงิดๆ

มีต่อใช่มั้ยค่ะ อยากอ่านต่อสุดๆ เลยค่า!

NALIS สินะคะ

อ่านแบบไม่มีภาพประกอบก็ได้ความรู้สึกอีกแบบนะเนี่ย ^ ^

love love 8059

มีตอนต่อมั้ยคะ อยากอ่านนนนนนนนนน*o*


มันไม่ใช่รักข้างเดียวแน่ฮายาโตะ

บทที่ 2 คำว่า “เพื่อน”

วันต่อมา........................................

“โกคุเดระคุง จะไปสหกรณ์เหรอ”

“ครับ ผมจะซื้อขนมปังน่ะ”

“ฉันว่าจะไปซื้อโยเกิร์ตสตรอเบอรี่ซะหน่อยนะ เมื่อวานลองรสส้มไปแล้ว” สึนะพูดพลางควานหากระเป๋าสตางค์

“เฮ้!! เจ้าบ้าเบสบอล แกจะไปสหกรณ์ด้วยกันมั้ย?” ผมหันไปชวนเจ้าเบสบอลด้วย เพราะรุ่นที่ 10 สั่งมา

“มัวแต่อืดอาดอะไรอยู่ได้ รุ่นที่ 10 รออยู่นะเฟ้ย” ผมเอ็ดมันเล็กน้อยพอเป็นพิธี

“อะ...........โทษทีนะสึนะ พอดีกระเป๋าตังมันหายน่ะ”

.....หือ?.....

“เหรอ ว่าแต่ ไม่เป็นไรเหรอ” สึนะถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอก ในนั้นมีแต่เศษเงินน่ะ” ยามาโมโตะยังร่าเริงเหมือนเคย

.....ทำไม.....

“ไปกันเถอะ โกคุเดระคุง”

“อ........อะครับ”

.....ทำไม ถึงไม่เรียกชื่อเรา.....

ดาดฟ้าโรงเรียน.....................

“หาจริงง่ะ............” สึนะพูดด้วยความตื่นเต้น

“อืม ใช่ แบตเตอร์(มือตีลูก)มือดีของโรงเรียนประถม N จะย้ายมาที่นี่ล่ะ” ยามาโมโตะเล่าด้วยน้ำเสียงสนุกสนานเป็นเอกลักษณ์

“แต่ฮันว่าถ้านายเป็นพิชเชอร์(มือขว้างลูก)ยังไงเค้าก็คงตีไม่โดนล่ะน่า” สึนะแกล้งเหน็บยามาโมโตะเล่น

“ชั้นเองก็คงไม่ปล่อยให้ผ่านไปง่ายๆหรอกน่า”

“ชิ คุยอะไรก็ไม่รู้ มีแต่เรื่องไร้สาระ” ผมเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบซักมวน เพื่อคลายความหงุดหงิด ความจริงไม่อยากสูบต่อหน้ารุ่นที่ 10 แต่มัน
เครียด เลยอยากสูบ

“ทั้งๆ ที่ ชั้นอยากให้รุ่นที่10..........” ยังเอิญพอดีที่ผมไปสบตากับยามาโมโตะ

“เห้ย มองอะไรของแก” ผมเหน็บมันเล่นๆ

“เอ้อ ใช่ๆ แบตเตอร์คนนั้นมีจุดอ่อนด้วยนะ รู้เปล่า?” ยามาโมโตะมันเมินผมแล้วหันไปคุยกับรุ่นที่ 10 หน้าตาเฉย

“อื้ม”

“ไอ้ชั้นก็ออมแรงตอนขว้างไม่เป็นซะด้วยสิ ไม่รู้จะไหวมั้ยน้า?”

“กรอด” ผมกัดฟันพยายามอดทนแล้วแต่ว่า

“เห้ยแก!!! ถือดียังไงมาเมินชั้นฟะ!!!” ผมกระชากคอเสื้อมันขึ้นมา ตวาดใส่มันดังลั่นดาดฟ้า

“เป็นอะไรของแกกันแน่!!มีอะไรก็พูดมาสิเฟ้ย”

“กะ........กะ.......โกคุเดระคุง..........ยามาโมโตะ ใจเย็นๆสิ” สึนะพยายามห้าม

ผัวะ!!!

สิ่งที่ได้เห็นตามมาก็คือ มือของยามาโมโตะที่ชกโกคุเดระจนล้มก้นจ้ำเบ้า

“กะ...........โกคุเดระคุง” สึนะรีบวิ่งมาดูอาการของโกคุเดระทันที

“นี่มันอะไรกันเนี่ยยามาโมโตะ ทำไม........” สึนะถามยามาโมโตะออกไปทันที เพราะสึนะไม่เคยเห็นยามาโมโตะชกใครมาก่อนเลย

“ขอโทษนะ พอดีชั้นมีธุระกับเพื่อนน่ะ ขอโทษนะ” แล้วยามาโมโตะก็เดินจากไป

“เดี๋ยวสิยามาโมโตะ” สึนะตะโกนไล่หลังไป แต่ยามาโมโตะไม่หันกลับมาเลย

เมื่อเห็นว่ายามาโมโตะยังไงก็ไม่หันกลับมา สึนะจึงสนใจคนตรงหน้าก่อน

“เป็นอะไรมากมั้ยโกคุเดระคุง”

“เอ๋?” ผมเอามือเช็ดปากตัวเอง พบว่ามีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

“มือนายมีเลือดนี่นา เป็นอะไรรึเปล่าโกคุเดระคุง ไปหาหมอเถอะ” สึนะลนลานทำอะไรไม่ถูก

“มะ.........ไม่เป็นอะไรครับรุ่นที่ 10 แค่นี้เล็กน้อยฮะ”

“พวกนายมีอะไรกันเหรอ” สึนะถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่.............ไม่มีอะไรหรอกครับ รุ่นที่10”

“คนอย่างยามาโมโตะไม่ใช่คนทำอะรโดยไม่มีเหตุผลนี่นา เกิดอะไรขึ้นกันนะ”

“อยะ.....อย่าคิดมากเลยครับรุ่นที่ 10 ไผมจะถามมันทีหลัง แล้วเดี๋ยวจะเอาคืนเอง”

“งั้นขอเอาคืนแบบสันติวิธีนะ” สึนะหน้าจ๋อยลงเล็กน้อย

“แต่แปลกจัง ว่ายามาโมโตะเป็นอะไรกันนะ” สึนะยังไม่หายสงสัย

.....ไม่ผิดแน่.....

.....ถ้าตอนนั้น หมอนั่นได้ยินเสียงเราล่ะก็.....

.....ตอนนั้น.....

3 วันต่อมา.........

“นี่ๆ ห้อง B สอบไปแล้วนะ” ยามาโมโตะยังเอ่ยด้วยเสียงที่ร่าเริงเหมือนเคย

“หาจริงง่ะ” ตัวประกอบ a ตกใจเล็กน้อย

“เฮ้.......... ยามาโมโตะ” ผมพยายาม แต่รู้สึกเหมือนมันจะแกล้งไม่ได้ยิน

“จริงสิ งั้นไปเล่นเบสบอลกันซักเกมมั้ย?” ยามาโมโตะเอ่ยปากชวน

“งั้นก็ ต้องใช้คนมากกว่านี้นะ” ตัวประกอบ b เอ่ยบ้าง

“งั้นไปกันเถอะ” ยามาโมโตะดันหลังกลุ่มเพื่อนๆของเขาไป โดยไม่ได้สนใจโกคุเดระเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ได้ผลอีกแล้วสินะ” สึนะเดินเข้ามาหาโกคุเดระจากด้านหลัง

“นี่ก็ 3 วันแล้วสินะ”

“เห็นได้ชัดเลยว่าพยายามหลบหน้า” สึนะเปรยขึ้นมา

“ความจริงชั้นก็ไม่อยากจะไปยุ่งกับปัญหาของคนอื่นหรอกนะ แต่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ”

“พอจะบอกชั้นได้มั้ย?” สึนะหันมาถามโกคุเดระ

“ไม่ครับ ทุกอย่างปกติดี ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงทั้งนั้นครับ” ผมรีบบอกปัดไปทันที เพราะไม่อยากให้รุ่นที่ 10 เข้ามายุ่งด้วย

“มันต้องมีสาเหตุแน่” สึนะพูดขึ้นมา ทำเอาโกคุเดระชะงักกึก

“แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นความผิดผมเอง แต่ผมก็จะขอแก้ไขปัญหานี้เองครับรุ่นที่ 10 ”

.....เพราะคำนั้นแท้ๆ.....

.....เพราะคำพูดนั้นแท้ๆ.....

.....เจ้านั่นก็เลย.....

“ผมขอโทษนะครับรุ่นที่ 10 ที่ทำให้เป็นห่วงขนาดนี้”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่าโกคุเดระคุง ขอให้คืนดีกันไวๆนะ ประสาเพื่อนน่ะ”

“ครับ ผมขอโทษ ผมจะจัดการเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ด้วยตัวผมเอง”




ตกเย็น.....


“ยามาโมโตะ”

“เดี๋ยวสิ ยามาโมโตะ” ผมพยายามเรียกมัน

“ชั้นมีเรื่องจะคุยกับแก”

“อะไรเหรอ ชั้นต้องไปซ้อมตอนเย็นที่ชมรมนะ” ยามาโมโตะพยายามตอบเลี่ยงๆและเดินหนี

“ใช้เวลาไม่นานหรอกน่า”

“แต่”

หมับ!!!

ผมคว้าขอมือของมันไว้ทันที

“จะยังไงก็ตามฟังซะ เลิกวิ่งหนีซะที”

ดาดฟ้าของโรงเรียนช่วงเย็น........................

“งั้น.............นายมีอะไรจะพูดล่ะ..........” ยามาโมโตะเปิดประเด็น

“นี่ชั้นต้องไปจริงๆนะ ไม่งั้นรุ่นพี่ที่ชมรม” ยามาโฒโตะพยายามจะหาเหตุผลเลี่ยงๆ ในขณะที่ผมจุดบุหรี่สูบ

“เอาไว้วันหลัง..........”

“คืนนั้น ที่ชั้นไปค้างบ้านแก”

“อึก!!” ประโยคนี้ทำให้ยามาโมโตะชะงักกกึก

“แกได้ยินใช่มั้ย?” ผมถามเข้าเรื่องทันที

“อะ.............อ่า...........” ยามาโมโตะอ้ำอึ้ง

“มันไม่ได้หมายความว่า............” ผมพยายามจะพูดต่อ

“โทษที ตอนนั้นชั้นหลับแล้ว แต่อยู่ๆก็ตื่นขึ้นมาเอง นายรู้ใช่มั้ย?”

“อ่า.......อืม....... ตอนนั้นชั้นก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”

“ขอโทษนะ” คำพูดหลังสุดทำเอาผมชะงักกึก

.....รู้อยู่แก่ใจ.....

“ชั้นเข้าใจ”

.....คนที่ผิดจริงๆมีแค่เราคนเดียว.....

“แต่..........ยังมีอีกอย่างที่แกทำพลาดอยู่”

“เอ๋” ยามาโมโตะเกาหัวแกรกๆ

.....ชั้นรู้ดี....

“แกพูดเองว่าชอบชั้น แบบเพื่อนเหมือนรุ่นที่ 10” ผมก้มหน้านิ่ง พยายามซ่อนสีหน้าไว้

.....ไม่ใช่.....

.....มันไม่ใช่แบบนั้น.....

“ชั้นก็คิดแบบนั้น”

.....ชั้นไม่อยากดึงให้นายตกต่ำลงมามากกว่านี้.....

“คุณรีบอร์นและรุ่นที่ 10 ต่างก็ยอมรับในตัวแกทั้งคู่”

“ถึงจะไม่ค่อยอยางพูดนักแต่แกก็ทำได้ไม่เลว”

.....ชั้นชอบแก.....

.....ชั้นรักแก.....

.....แม้ว่าชั้นจะชอบขนาดไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้.....

“เวลาอยู่กับแกมันก็ไม่ได้น่าเบื่อะไรมากมายนัก”

“ตัวชั้นก็ไม่ได้รังเกียจอะไรที่จะมาเป็นเพื่อนด้วย”

.....แบบนี้มันก็ยังดีกว่า ไม่ได้แม้แต่จะเข้าไกล้เขา.....

“แต่ว่ามีแต่เรื่องมือขวาเท่านั้นที่ชั้นไม่ยอมให้”

“เอ่อ” ยามาโมโตะนิ่งคิด

“อ้า............ใช่ๆ ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ฮ่ะๆๆๆ” ยามาโมโตะพยายามฝืนหัวเราะ

“อืม..........” ผมเคาะขี้บุหรี่ กำลังจะพูดต่อ

“ยังงั้นสินะ”

“ยังไงก็เหอะ พฤติกรรมของแกมันทำให้รุ่นที่ 10 เป็นห่วง”

“อ๊ะ นี่ชั้น ทำให้สึนะเป็นห่วงงั้นเหรอเนี่ย”

“จริงงั้นเหรอเนี่ย ชั้นนี่แย่จังแฮะ” ยามาโมโตะเอามือลูบท้ายทอยตัวเอง ทำหน้าสำนึกผิด

“อย่ามัวแต่ห่วงมันไม่มีประโยชน์”

“รีบไปได้แล้ว อธิบายกับรุ่นที่ 10 ดีๆด้วย” ผมดันหลังมันไป

“รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาดันก็ได้”

“ถ้าแกเข้าใจแล้วก็ไป แล้วไว้ชั้นจะบอกกับรุ่นที่ 10 ด้วยตัวเองอีกที”

“เข้าใจแล้วน่า ชั้นจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“งั้นก็...........ไปล่ะนะ เจอกันพรุ่งนี้ล่ะ”

“เออ รีบๆเข้าล่ะ”

.....แบบนี้ดีแล้วสินะ.....

.....นี่แหละคือความเป็นจริง.....

.....พวกเรา.....

.....แค่เพื่อน.....

.....ความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อน.....

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

..........
คือแบบว่า
คืออออออ
แบบบบบบบ
คือ ๆๆๆๆๆ

ตาเนียน....เนียนไม่ออกเลย

แต่ไหงไปต่อยโกคุเดระอย่างงั้นเล่า~~~~

ยามะจังนิสัยไม่ดี>O<!!!!

กล้าต่อยโกคุจังได้ยังไงอ่ะ

ตอนนี้เศร้าเกินไปแล้วง่ะ ท่านยุ ไม่เอา ไม่อาวว TT[]TT!!!


อัพไวๆนะคะ:)


XS. มันยังสั้นอยู่เลยน้า...(/โดนถีบ)

โด ของ นาริส สินะคะ อืมเรื่องนี้ ยามะไม่รู้ใจตัวเองอะ มาอ่านแบบนี้ก็แปลกๆดีเหมือนกัน

มาต่อที่เหลือเร็วๆนะคะ...>.<....
ถึงแม้จะเคยเห็นโดไปบ้างแล้ว แต่ได้มาอ่านแบบฟิคมันก็ให้ความรู้สึกไปอีกแบบ...>.<...

ยาม๊า...เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองยะ....
หนูฮายะโตะก็ระวังหลงกลมันไอ้ตัวเนียนมันล่ะ ฮี่ ฮี่....^ ^...

รออยู่นะคะ...^ ^...

ไม่จริงใช่ม้ายยยยยยยย.........

ยามะต่อยโกคุ O_o
เฮอะ..เดี๋ยวก็จะรู้สึก

สนุกค่า มาอัพต่อไวไวด้วยน้า ค้างอย่างแรง....

ปล. จะนั่งรอความหายนะ(!?)ของยามะอบู่ไกลๆ โฮ่ะๆๆๆ

อ้ากก!!~~ ทรมานจิตใจเป็นอย่างยิ่งค่ะ=[]=

มันค้าง~~~ มันค้าง~~~~~~~~=[]=.....

ยามะมันกล้าขนาดต่อยโกคุเลยเรอะ อ้ากก!!~~

ปล. ยามะ เอ็ง ไปง้อโกคุเดี๋ยวนี้เลยนะ- -++