•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มันคือฟิคขัดตาทัพคร้าบบบบบ ตอนนี้กะลังแต่งเรื่อง Heartless ตอน 3 อยู่เน้

เอามาให้อ่านก่อนนะจ๊ะ

อย่าลืมเม้นหล่ะ จุ๊บๆ

ไม่แน่ใจว่ามีคนชอบมั้ย อยากฟังความเห็นคร้าบบ โฮกกก

ช่วงนี้รันทดอยู่ด้วย

..............................................................................................................................................................

Title : Darkness in your heart
Pairing : Reborn x Lambo
Rate : R
Describtion: รีบอร์นเลวบรรลัย นายเอกนั้นไซร้รันทดยิ่งกว่าหนังช่อง 7
Warning : เรื่องนี้ไม่เหมาะกับเด็กและเยาวชน บุคคลที่อายุน้อยกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ
โปรดระวัง! ความดาร์กจะพุ่งเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ใครชอบ sm เชิญทางนี้เลยจ้าาา (ยังกะเร่ขายของ)
.........................................................
Chapter 1 : The man called 'Reborn'

ผมไม่เคยคิดว่า ชีวิตของผมเป็นสิ่งไร้ค่า ถึงแม้ว่าผมไม่มีพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัว แต่ผมก็ไม่เคยสนใจว่า...ผมเกิดมาทำไม และใครเป็นผู้ให้กำเนิด เพราะผมสามารถยืนหยัด ทำอะไรได้เองแม้ว่าจะไม่มีมือคอยประคองตอนผมล้ม ไม่เคยมีคำชี้แนะเมื่อเดินทางผิดพลาด มีแต่ต้องพึ่งพาและยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง ถึงแม้ว่าผมจะบอกตัวเองเช่นนั้น ส่วนลึกของผมก็ร่ำร้อง.....ผมเกิดมาทำไมกัน

ผมเกิดมาบนโลกใบนี้......เพียงเพื่อให้เขา.....ย่ำยี......บดขยี้ผมลงแทบเท้าเขา......เพียงเพื่อให้ผมตระหนักในตัวเองว่า....ผมนั้นช่าง............ไร้ค่า

"อย่า.....ได้โปรดเถอะ รีบอร์น อย่าทำอย่างนี้เลย ฉันไปทำอะไรให้นายกัน ทำไม.....ทำไม...."

ทำไม....พูดคำนี้ออกมานับร้อยนับพันครั้ง คำถามสั้นๆที่ไม่เคยได้รับคำตอบ มีแต่เพียงแววตาสะใจกับรอยยิ้มชั่วร้าย พอใจ...ที่ได้เหยียบย่ำ ทำลายศักดิ์ศรีของผม.....รีบอร์น.....ไอคนเลว

"ฮะ ทำไมชั้นต้องตอบคำถามไร้สาระของแก ชั้นพอใจ...ก็แค่นั้น ชีวิตแกเกิดมาเพียงเพื่อระบายอารมณ์ให้คนอย่างชั้น มันก็น่าจะคุ้มค่าพอแล้วนี่ อย่างกับว่า แกมีคนห่วงนักหนา ที่บ้านน่ะ....ไม่มีใครเลยไม่ใช่รึไง"

แล้วเขาก็ทำเสียงราวกับว่าผมเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่าสมเพชเวทนา.....เยาะเย้ยเพียงเพื่อให้ตัวเองดูสูงส่ง

ใช่....ผมมันไม่มีใคร แล้วทำไมเขาต้องคอยแต่จะตอกย้ำ....ทุกๆคำพูดของเขาฝากรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายไว้ในหัวใจของผม คำพูด....ที่ราวกับใบมีดทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจ

ด้อยค่า....รวดร้าว....จนแทบอยากจะตายเพียงเพื่อให้สามารถลบลืมคำพูดร้ายกาจ

ข้อมือของผมปวดร้าวไปหมดจากการถูกมัดด้วยเชือก 3 วันแล้วที่ผมอยู่ที่นี่ ที่ห้องใต้ดินบ้านของรีบอร์น เป็นการกลั่นแกล้งที่ยาวนานที่สุดที่ผมเคยได้รับและโหดร้ายที่สุดเท่าที่คนๆนึงจะพึงมีให้ได้.....

กลั่นแกล้งให้เจ็บ.....และตายทั้งเป็น

รีบอร์นส่งสัญญาณให้ลูกน้อง 6 คนที่อยู่รายล้อมผม พวกเขาขยับเข้ามาใกล้พร้อมอาวุธครบมือ....แล้วนรกของผม....ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ส่วนหนึ่งเป็นความผิดของผม......เพราะผมไปเห็นสิ่งไม่สมควรเห็น ได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน.............

1 เดือนที่แล้ว

"เบล ชั้นอยากเข้าห้องน้ำ"
ผมกระซิบกระซาบข้างหูเพื่อนรักของผม ระหว่างคาบเรียนภาษาญี่ปุ่นอันสุดแสนจะน่าเบื่อ.....ใครจะหาว่าผมติงต๊องก็ได้ แต่ผมไม่อยากไปคนเดียวนี่ น่ากลัวออกจะตาย ไปตอนเรียนแบบนี้ ขืนเข้าห้องน้ำคนเดียว โดนผีหลอกจะทำไง
"ก็ไปสิ เจ้าชายกำลังตั้งใจเรียนอยู่" เบลพูด ทั้งที่ไม่เงยหน้าขึ้นมอง มือก็ขยับๆเหมือนจดตามที่อาจารย์พูด ที่ไหนได้มันกำลังลอกการบ้านวิชาต่อไปอยู่ต่างหาก
"ชั้นไม่อยากไปคนเดียวนี่"
"แรมโบ้อ่าาาาา ถ้าเจ้าชายไม่ส่งการบ้านอีก เจ้าชายต้องได้ F แหงเลย ถ้าเจ้าชายติด F สาวๆจะไม่แลนะ ไม่ได้ๆๆๆ เจ้าชายต้องตั้งใจเรียน"

ว่าแล้ว มันก็ตั้งใจเรียนด้วยการลอกการบ้านต่อไป โธ่เว้ย! ไปเองก็ได้ฟ่ะ ทำไมไอเจ้าชายบ้านี่ต้องมารักเรียนตอนนี้ด้วยเนี่ย

ผมเดินไปห้องน้ำอย่างเซ็งๆ ก่อนจะเดินไปยังส่วนของห้องส้วม ไม่อยากจะยอมรับเลยว่า....ผมปวดขี้ แต่แล้วเท้าของผมก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นประตูห้องน้ำห้องหนึ่งซึ่งเปิดกว้างอยู่นั้นมีควันลอยออกมา ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมผลักประตูบานนั้นเปิดออกอย่างแผ่วเบา.......

แผ่นหลังกว้างของผู้ชายคนหนึ่งปรากฏต่อสายตาผม แต่อะไรก็ไม่ดึงดูดสายตาเท่าสะโพกมนกับสองขาเรียวขาวที่แยกออกกว้างและพันรัดอยู่รอบเอวของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนนั้นกำลังขยับสะโพกกระแทกอย่างร้อนแรง เสียงครางหวานๆดังลอดออกมาเรื่อยๆก่อนจะหวีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย ผมขยับเท้าถอยหลังเพื่อจะไปจากที่นี่ ทันใดนั้น รองเท้าส้นสูงสีแดงที่เจ้าหล่อนสวมอยู่ก็หล่นลงกับพื้น

ผมจำได้ในทันทีว่า ผู้อำนวยการโรงเรียนผมเอง....ที่เป็นเจ้าของรองเท้าคู่นั้น

ขณะที่ผมกำลังจ้องมองรองเท้าคู่นั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย โดยไม่ทันรู้ตัว....ผู้ชายคนนั้นก็หันกลับมาจ้องหน้าผม ดวงตาสีดำคมกริบของเขาจับจ้องใบหน้าผม ไล่สายตามาที่แผ่นอก เอว สะโพก แล้วเลยมาที่ต้นขา ก่อนที่รอยยิ้มจะผุดขึ้นมาที่มุมปากของเขา รอยยิ้ม....ที่ผมไม่รู้ความหมาย รู้แต่ว่ามันทำให้ผมหน้าร้อนด้วยความอับอายจนต้องวิ่งหนีออกไปให้พ้นสภาพนั้น

ผู้ชายคนนั้น....เขาเป็นคนดัง เป็นประธานนักเรียน ทุกคนต่างคลั่งไคล้เขา เขาหล่อเหลา....ทั้งหล่อ เท่ห์ เก่งสารพัด และที่สำคัญที่สุด.....เขาเป็นลูกชายของผู้อำนวยการโรงเรียน

รีบอร์น.....มีอะไรกันกับแม่ของตัวเอง

ความคิดนี้....ทำให้ผมขยะแขยงจนขนลุกชันไปทั่วร่าง วิปริต.....ต่ำ......ถ้าจะทำเรื่องอย่างนั้น ทำไมถึงไม่ไปทำที่บ้านล่ะ มาทำที่โรงเรียน กลัวคนเขาจะไม่รู้รึไงกัน.....ทำเรื่องแบบนี้โดยไม่รู้สึกอะไร.......

ผมคิดในใจอย่างดุเดือด แต่แล้วก็มีใครบางคนกระชากข้อมือของผมเข้าไปในห้องเก็บของ

"เฮ้ยย อะไรกันวะ แกเป็นใคร....แล้ว...."

"ชู่ๆๆๆ" ผู้ชายคนนั้นเอื้อมมือมาปิดปากผม เมื่อผมหันกลับไปก็ได้แต่ตกตะลึง

โคโรเนโร่........มาทำซุ่มอะไรอยู่ในห้องนี้เนี่ย

"นายเป็นอะไรทำไมจู่ๆก็........."

ผมพูดได้แค่นั้น โคโรเนโร่ก็ดึงตัวผมเข้าไปกอดอย่างแนบชิด จนรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ถี่แรงของเขา ลมหายใจร้อนๆปะทะเข้าที่ซอกคอจนผมรู้สึกขนลุก

"ฉันคิดถึงนาย........วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันกลับมาหลังจากโดนพักการเรียน ไม่คิดจะปลอบใจมั่งเลยรึไง"

เขาพึมพำพลางถูหน้ากับไหล่ของผมราวกับลูกหมาตัวน้อยๆ ผมหัวเราะให้กับท่าทางนั้น ก่อนจะยืดตัวขึ้นไปจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากของเขาแล้วผละออกมา

"อะไรกัน ชั้นอยากได้ deep kiss นะ"

เขาพูด แล้วก็โดยไม่ทันตั้งตัว เขาก็ประกบริมฝีปากลงมาที่ปากของผม ริมฝีปากอุ่นๆนั่นขบเม้มที่ริมฝีปากล่างของผมเบาๆ ก่อนจะแทรกลิ้นเข้ามากวาดต้อนไปทั่วโพรงปาก ลิ้นร้อนๆพันรัดรอบลิ้นของผม ผมยกแขนขึ้นโอบรัดรอบคอเขาก่อนจะเริ่มตอบสนองจูบนั้น

โคโรเนโร่.....ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นใจอยู่เสมอเมื่อได้ใกล้ชิดกับเขา จนกระทั่งเมื่อ 1 ปีก่อนที่เขาบอกรัก ผมจึงไม่ปฏิเสธเลยที่จะคบกับเขา

และที่สำคัญที่สุด............เขาเป็นเพื่อนสนิทของรีบอร์น

ความคิดนี้ทำให้ผมหยุดชะงักอย่างกระทันหัน โคโรเนโร่ผละออกมาก่อนที่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

"เป็นอะไรไปน่ะ คิดเรื่องอะไรอยู่งั้นเหรอ"

"เปล่า......ก็แค่คิดเรื่องของ.....เรา"

อันที่จริง....ชั้นคิดเรื่องเพื่อนของนายอยู่ต่างหาก แต่ให้ตาย ผมก็ไม่พูดมันออกไปหรอก

โคโรเนโร่หัวเราะ เขาจูบแก้มผมแรงๆก่อนจะพูดว่า

"ถ้านายยังขืนทำตัวน่ารักด้วยการพูดคำว่า 'เรา'ออกมาอย่างนี้ ฉันจะอดใจไม่ไหว ปล้ำนายในห้องเก็บของนี่นะ"

"บ้ารึไง ชั้นไม่อยากทำที่นี่หรอกนะ ถ้าอยากทำก็ไปเปิดห้องที่โรงแรมสิ ถ้าไม่ใช่โรงแรม 5 ดาวชั้นไม่ยอมด้วยนะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ"

"นายนี่มันน่ารักชะมัด แน่นอนว่าครั้งแรกของนาย ชั้นจะเปิดโรงแรม 5 ดาวไว้รอเลยที่รัก อีก 1 อาทิตย์จะวันเกิดชั้น นายรักษาเวอร์จิ้นไว้ให้ชั้นดีๆหล่ะ วัวน้อย"

เขาหอมแก้มผมอีกครั้งก่อนทีจะจูงมือออกไปนอกห้องเก็บของ แล้วเดินมาส่งผมที่หน้าห้อง ทำเอาคนในห้องหันมามองผมเป็นตาเดียว แล้วผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ผมบอกอาจารย์ว่าจะไปห้องน้ำ แต่ดันเดินมากับโคโรเนโร่อย่างนี้ ทุกคนจะคิดยังไงเนี่ย

อาจจะนึกว่าผมไปแอบพบโคโรเนโร่...........

หน้าของผมเริ่มร้อนจนรู้สึกได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า.....มันต้องแดงมากๆแน่เลย น่าอายชะมัด โคโรเนโร่หอมแก้มผมอีกครั้ง โค้งให้อาจารย์ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งผมไว้กับสายตาทิ่มแทงจากนักเรียนหญิงในห้อง

"สวีทกันจัง เจ้าชายหล่ะ อิจฉา เมื่อไหร่สาวๆจะหอมแก้มเจ้าชายมั่งน้าาา" ไอบ้าเบล!! ล้ออยู่
ได้

"อย่างแกน่ะ คงมีหนุ่มๆมาหอมแทนมั้ง"

ผมหันไปด่ามันเบาๆ ก่อนจะหันไปตั้งใจฟังอาจารย์สอนต่อไป เมื่อเธอส่งสายตามาทางผมว่า 'หุบปากซะที'
...................................................................................

เย็นมากแล้ว........ผมยังคงนั่งรอโคโรเนโร่อยู่ในห้องเรียน ช้าเป็นบ้า ทำอะไรของเขาอยู่นะ หรือว่าเกิดอุบัติเหตุอะไรร้ายแรง ความกังวลเริ่มครอบคลุมหัวใจผมทีละนิด

ครืดดดดดด

"โคโร่เนโร่!!!"

ผมถลาไปที่ประตูทันที ก่อนจะโผไปกอดเขาเอาไว้แน่น โสตสัมผัสของผมได้กลิ่นน้ำหอมบางเบาออกมาจากร่างนั้น .....แต่โคโรเนโร่ไม่เคยใช้น้ำหอม.....

ผมผงะออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่อย่างตกตะลึง ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นดูเย็นชากว่าเคยเมื่อมองมาจากระยะประชิด ดวงหน้าคมเข้มรับกับจมูกโด่งเป็นสัน เรือนผมสีดำที่ถูกจัดเซตมาอย่างดี ทิ้งตัวม้วนงอที่ข้างแก้มเล็กน้อย ผู้ชายที่คนทั้งโรงเรียนหลงใหล..............

"ร....ร.....รีบอร์น" ร่างกายของผมสั่นระริกยามเอ่ยเรียกชื่อเขา ผู้ชายคนนี้.....ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ในเวลาอย่างนี้ แล้วโคโรเนโร่.......

เท้าของผมก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เขาเหยียดริมฝีปาก....ยิ้มราวกับดูถูกผม

"ร่าน......" พึมพำแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับดังก้องชัดเจนอยู่ในหูของผม....สะท้อนไปมาราวกับตอกย้ำคำๆนั้น แน่นอนว่าผมรู้สึกอับอาย แต่เหนืออื่นใด....ผมกำลังโกรธ....โกรธผู้ชายคนนี้

"นายกำลังดูถูกชั้น.....ชั้นก็แค่คิดว่านาย......"

"แก้ตัว!!! ไม่ใช่ว่าอยากจะกอดชั้นจนตัวสั่นระริกรึไง หึ....คนชั้นต่ำ พวกปากแข็งนี่มันน่าเบื่อเป็นบ้า" รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏที่ริมฝีปากของเขา ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนโต๊ะนักเรียน มือใหญ่ของเขาควักบุหรี่ออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะจุดสูบอย่างสบายอารมณ์.....นี่น่ะเหรอ ประธานนักเรียน น่าหัวเราะชะมัด

"นายเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าชั้นเท่าไหร่หรอก ถ้าชั้นต่ำ....นายก็คงต่ำกว่า ชั้นไม่เคยอดอยากขนาดไปมีอะไรกับแม่ตัวเองก็แล้วกัน" ผมตอกกลับด้วยคำพูดที่ร้ายกาจ.....ผมไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน แต่แค่ผู้ชายคนนี้เท่านั้น....ที่ผมยอมไม่ได้

"เฮ้ออ แรมโบ้ที่แสนดีของโคโรเนโร่ไปไหนซะแล้วหล่ะ แทนที่จะเอาเวลามาด่าว่าชั้น ไปห่วงแฟนนายดีกว่า ป่านนี้ไม่รู้ไปตาย.....ไม่ใช่สิ.....ไปให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลไหนแล้ว"

"หมายความว่าไง" ผมถามด้วยเสียงเคร่งเครียด เกิดอะไรขึ้นกับเขางั้นเหรอ

"ไม่มีอะไร วันนี้นายนัดเจอกับเขาใช่มั้ย แต่ชั้นอยากคุยกับนาย.....เขาก็แค่ตัวขัดขวางทางชั้น เลยต้องเจ็บตัวมั่ง....เล็กๆน้อยๆ"

"นี่แก ทำอะไรเขา บอกมานะ!!!!!" ผมกระชากคอเสื้อร่างสูงกว่าอย่างรุนแรง ไม่สนแล้ว ว่าคนๆนี้จะมีอิทธิพลมากแค่ไหน อภัยให้ไม่ได้.....ผู้ชายเฮงซวย

รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเขา ก่อนที่มือใหญ่ตะปบเข้าที่ข้อมือของผมอย่างรุนแรง ออกแรงบิดจนปวดร้าวไปถึงกระดูก บีบบังคับผมให้ปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเขา

น้ำตาผมเริ่มรินไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เจ็บ....เจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่ให้ตายผมก็ไม่ส่งเสียงร้องออกมา.....

รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏเด่นชัดบนริมฝีปากบางของรีบอร์นมากขึ้น......

"ไม่เข้าใจ....ว่าทำไมคนอย่างหมอนั่นถึงเลือกคบกับแก มีอะไรดีนักหนา หรือว่า.....เรื่องอย่างว่า......"

ว่าแล้ว เขาก็ปลดเน็กไทด์ของตัวเองออก มัดข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้ ข้อมือข้างที่โดนเขาบีบนั้น ชาจนไร้ความรู้สึกเขาก้อดึงทึ้งเสื้อของผมอย่างรุนแรง จนเสื้อนักเรียนตัวบางฉีกขาด กระดุมร่วงกรูลงมากับพื้น ผมตัวสั่นสะท้านเมื่อมองสบสายตาของเขา รีบอร์นจ้องมองมาที่ร่างเปลือยท่อนบนของผมอย่างพึงพอใจ สายตาของเขาเลื่อนสำรวจตั้งแต่ลำคอขาวผ่อง แผ่นอกบาง หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะไปหยุดสายตาที่เป้ากางเกงของผม เพียงแค่ถูกจ้องมอง....ผมก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัว ราวกับว่ากำลังเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา สายตาของเขาทำให้ผมอับอาย รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นสินค้า เป็นของชั้นต่ำ......

"เคยๆกับโคโรเนโร่มาแล้ว กับชั้นก็ไม่ต้องสอนอะไรมากสินะ" เขาพูด ขณะที่ผมได้แต่กัดปากตัวเองด้วยความเจ็บช้ำ

"ชั้นไม่มีอารมณ์กับคนอย่างแกหรอก ไอเลว" ผมพูดออกมาอย่างเจ็บแค้น......เจ็บใจ เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมเจ้านี่มันถึงได้แรงเยอะนักนะ

รีบอร์นก้มหน้าลงมาประชิดซอกคอผม จูบลงไปแผ่วเบาที่นั่นก่อนจะเริ่มขบเม้มอย่างรุนแรงจนต้นคอขาวๆแดงช้ำ ฟันของเขากัดลงไปที่เนื้อนุ่มจนเลือดสีแดงไหลทะลักออกมาจากปากแผล รีบอร์นดูดดื่มกับเลือดที่ไหลมาจากซอกคอขาวผ่อง ลิ้นร้อนๆไล้เลียไปทั่วลำคอ พร้อมกับขบเม้ม ขบกัด สร้างรอยแผลใหม่รอยแล้วรอยเล่า

อึ๊กกกก ร่างบางกลั้นเสียงครางเอาไว้อย่างสุดความสามารถ รู้สึกดี......ความรู้สึกอย่างนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ รู้สึกสั่นสะท้านจนแทบทนไม่ไหว เรือนร่างบอบบางสั่นระริก ราวกับเชิญชวนให้สัมผัสให้มากกว่านี้

รีบอร์นมองปฏิกิริยานั้นด้วยความพึงพอใจ ให้มันได้อย่างนี้สิ.......ร่างสูงเลื่อนลงมาที่แผ่นอกบางก่อนจะหยุดอยู่ที่หัวนมสีชมพูสด ลิ้นร้อนไล้วนไปทั่วยอดอกซ้าย ขบกัดจนแดงช้ำ ส่วนมือก็บดขยี้ลงไปที่ยอดอกอีกข้างอย่างรุนแรง

"อ๊าาาา หยุดนะ อย่าทำอย่างนี้" แรมโบ้ที่เริ่มมีสติกลับมาแล้ว พยายามบิดซ้ายบิดขวาอย่างอับจนหนทาง.....พอซะที ก่อนที่เขาจะเคลิบเคลิ้มไปมากกว่านี้

ฝ่ามือหนาสะบัดใส่แก้มใสอย่างรุนแรง แรมโบ้รู้สึกได้ถึงรสขมปร่าของโลหิตในปากของเขา เลือดอุ่นๆรินไหลมาจากริมฝีปากอิ่ม ปวดร้าว.....กับความไม่ได้เรื่องของตัวเอง

"ชั้นคิดว่า แกคงชอบความเจ็บปวดงั้นสินะ........" ร่างสูงพูดขึ้นมาด้วยเสียงเยียบเย็น ขณะที่ร่างบางหันหน้าหนี ไม่ยอมสบตาด้วย ดวงตาสีเขียวมรกตสะท้อนถึงความรังเกียจสัมผัสนั้น

"ก็ได้ ถ้าแกต้องการอย่างนั้น พอกันทีกับการเล้าโลม!!!" กระชากเรือนร่างบอบบางให้ลุกขึ้นยืน กระชากกางเกงจนร่นลงมากองกับพื้น เรียวขาขาวผ่องสั่นระริก พยายามจะวิ่งหนีให้พ้นๆไป แต่ร่างสูงกลับจิกเรือนผมสีดำสนิทนั้้นขึ้นมา มือใหญ่กดแผ่นหลังบอบบางแนบกับโต๊ะ ก่อนที่จะกระแทกกายเข้าไปในช่องทางบอบบางอย่างสุดแรงจนมิดด้าม

"อ๊าาาาาาาาาาา อ่ะ พอได้แล้ว อ๊าาาาา" แรมโบ้กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง เจ็บ.....รู้สึกราวกับว่าร่างกายจะแยกออกจากกัน เจ็บปวด....ราวกับจะตายไปเสียอย่างนั้น

โลหิตสีแดงสดไหลย้อยลงมาตามเรียวขาขาว ตามจังหวะกระแทกกระทั้นอันเร่าร้อนของร่างสูง ร่างบอบบางกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า ขอความเมตตาจนเสียงแหบแห้ง น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาสีเขียวมรกตจนเปียกชื้นไปทั่วทั้งโต๊ะ

"พอซะที เจ็บ....พอได้แล้ว อ๊าาา"

เจ็บเจียนตาย.....แต่ร่างสูงกลับรู้สึกสนุก ความรู้สึกแบบนี้แหละที่เขาโหยหามานาน ช่องทางบอบบางที่อ่อนนุ่ม เร่าร้อน บีบรัดตัวตนของเขาทุกครั้งที่กระแทกกายเข้าไป สุดยอด....ร่างกายแกนี่มันสุดยอดจริงๆ แรมโบ้

เรียวขาขาวสั่นระริกจนแทบพยุงไว้ไม่อยู่ อยากจะล้มลงไปกองกับพื้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่มือใหญ่กลับยึดเหนี่ยวเอาไว้ที่สะโพกมน บังคับให้ขยับไปมาตามความต้องการของเขา บีบเคล้นจนเนื้อขาวๆที่สะโพกแดงช้ำเป็นรอยมือ ถึงรีบอร์นจะร้ายกาจแค่ไหน แต่แรมโบ้ก็รู้ตัวดี......การกระแทกกระทั้นของเขา แต่ละครั้งมีแต่ความเจ็บปวด แต่ลึกๆแล้วกลับแฝงไปด้วยความหฤหรรษ์จนไม่อยากจะให้ร่างสูงหยุดอยู่แค่นี้

"เร็ว อ๊าาาาา เร็วขึ้นอีก รีบอร์นนนน" ครางออกมาอย่างทนไม่ไหว แทบจะไปถึงอยู่รอมร่อ อีกนิดเดียวเท่านั้น รีบอร์นกระแทกกายเร็วขึ้น รุนแรงขึ้น

"อ๊าาาาาาาา รีบอร์นนน" เสียงครางหวีดหวานออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างสูงจะปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่ม รู้สึกอุ่นวาบไปทั่วภายในเมื่อน้ำรักถูกฉีดเข้ามา พอๆกับที่ร่างบางเองก็ปลดปล่อยออกมาจนเลอะเต็มโต๊ะเรียนด้วยเช่นเดียวกัน

"ร่าน.....แกมันก็ร่านอย่างนี้กับทุกคนน่ะแหละ"

เสียงเหยียดหยามของรีบอร์น คือสิ่งสุดท้ายที่ได้ยินก่อนที่สติทั้งมวลจะดับวูบไป

เกลียด...........

ชั้นเกลียดนายเหลือเกิน..........

TBC จ้า

..................................................................................

P.s ใครอยากอ่านคู่ไหน เดี๋ยว seulki จัดให้ อิอิอิ

มันเกินไปแล้วนะเฟ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!
(/ทุบโต๊ะอย่างแรง)

...เป็นแม่ยก RL แต่ทำไมอยากเชียร์โคโร?
ทำไมอยากตบรีบอร์นฟะ!?

...ส่วนตัวไม่นิยมดาร์กกับSM ง่ะ..

TT^TT ฮือๆ สงสารแรมโบ้เถอะนะคะ แงๆๆๆๆ

เย้
แต่งเก่งมากเลย
แต่งให้รีบอร์นเลวๆเลย เอาซาดิสถ์สุดๆไปเลยนะ
เฮลจะมาดูทุกวันเลย

มืดมาก
หาแสงสว่างแทบไม่เจอ

จะรออ่านต่อปายค่ะ

มาเมนท์กับเขาด้วยอีกคน

นังรีบอร์นเลวได้ใจจริงๆ555+

แบบนี้สิรสชาติแห่งชีวิต///เปรี้ยง!! โดนท่านพิงค์ตบ

ชอบครับ เริ่ดเรยยยยยย

บาก๊าาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!TTTT[ ]TTTT ใจร้าย!!!!โหด!!!บ้าที่สุด!!!!

ทำไมทำกับน้องโบ้อย่างงี้อ้ะ!!!รีบอร์นบ้าๆๆๆๆๆ!!!!!!*โดนตบเพราะโหวกเหวกน่ารำคาญTT_TT*

เชียร์โคโร่สุดหูรูดดดดดดด ถึงมันจะRL แต่โคชิก็จะเชียร์CL CL CL CL~~~

*โดนโบกอีกที* ไม่รู้ล่ะ!!!!*ดิ้นๆๆๆๆ*

เชียร์โคโร่ๆๆๆๆๆๆ TTOTT *ลงไปดีดดิ้นกับพื้นอีกรอบ*

ชะอุ๋ย อ่านเม้นข้างบนๆ ถึงกับสะดุ้งกับแรงแค้นที่มีต่อรีบอร์น

ตอนแรกมาเชียร์ RL เต็มที่

แต่ชักโอนอ่อนไปทาง 56L เล็กน้อย

โคโรผู้แสนดี น่รากมากอ่ะ ปกป้องแรมโบ้

//ซับน้ำตา

สงสารแรมโบ้ง่ะ

แต่ก็ชอบ SM (โดนเตะออกนอกกระทู้) //เข้าโหมดดาร์ก

เหอะๆๆ กะจะไปนอนแล้วนะเนี่ย แต่อยากอ่านฟิคมากจัด มาต่อนะค่ะคุณนิ

เหลือบมองนาฬิกา ตี1 แระ ตรงเป๊ะๆรุย ฝันดีค๊า

ซับน้ำตาอาลัยอีก1ที รันทดจริงๆ แรมโบ้เอ้ย โคโรไม่อยู่ช่วนปกป้องซะด้วย = =

อัพต่อน๊าค่ะ ><

สุโก่ยยยยยยยยย

กรี๊ดดดดดดดดดด

รีบอร์นแกบังอาจทำโคโรเนโร!!!

แถมยัง..........

ฮือๆ แรมโบ้ สงสารแรมโบ้อ่ะTToTT

ตอบเม้นแก้ขัดอีกแล้ว เหอๆๆๆ ตอนนี้กะลังพิมตอน 2 อยู่ค่าาา

พิมไปได้ครึ่งนึงแล้ว ภายในวันสองวันเนี่ยแหละมาต่อชัวร์ ไม่มั่วนิ่ม เอิ๊กๆๆๆๆ

...............................................................................................

PinkDream : น่านน่ะสิ เกินไปแล้วนะ ทำไมบอร์นมันเลวขนาดนี้เนี่ย ซึลก็ยังไม่รู้ (กรรม) โคล่อนเป็นคนดีเสมอแหละจ๊ะ อิอิอิ แต่ว่าซึลชอบแต่ง dark กะ sm อ่ะ เหอๆๆๆ เรื่องนี้เรื่องแรกเลยนะที sm สงสารน้องแรมเหมือนกานนน แต่ทำไงได้อ่ะ ฮือๆๆๆ

hellishgirl : รีบอร์นมันเลวแน่คร้าบบบ เลวบรรลัยเลยหล่ะ เลวจนคิดว่าอีนี่มันพระเอกหรือตัวโกง (แล้วตกลงมันเป็นอะไร)

reddieG : เอ่อ (อ่านฟิคตัวเองอีกรอบ) มันก็มืดจริงๆนะ

sey : ใช่แล้ว พระเอกเลวๆมั่งเป็นรสชาติของชีวิต โฮะ โฮะโฮะ

koshi : เชียร์โคล่อนอีกคนนึงแล้ว เอิ๊กๆๆๆๆ โคล่อนทั้งหล่อทั้งดี ทำไมเป็นพระรองทุกทีเลยหว่า T^T

kikuva : ได้อิทธิพลความ sm มาจากเจ๊ไง เหอๆๆๆๆ

Queer : ดีใจที่ท่านชอบนะค่าา ตอนนี้กะลังแต่งอยู่อย่างเมามันส์ เหอๆๆๆ

princesskpp : โคล่อนคนดีถูกต้องที่ซู๊ดดดด >O< ทำไมมีแต่คนเชียร์โคล่อนหว่า อิอิอิ ชอบ sm เหมือนกานนนน วิ้วๆๆๆๆ

cocoaharry : แปลว่าไรหว่า

Little_Punk : เอ่อ ลอยมาจากไหนนี่ เอิ๊กๆๆๆ มีแต่แม่ยกโคล่อนแฮะงานนี้ หรือว่าบอร์นมันเลวไปจริงๆ (กลับไปอ่านอีกรอบ) (เสียงจากผู้อ่าน/ไม่ต้องมาเนียนนน มานโคตรเลวเลยยย)

Hina_sakura :แม่ยกโคล่อนมาอีกท่าน โคล่อนแกอ่านเม้นอยู่ป่าว ดีใจม๊ายยยย แถมยังไรหว่า? แถมยังฉุดกระชากไปข่มขืน (พรืดดด ช่างกล้าพูดด)

.............ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะค่ะทุกท่านนน *โค้งงามๆ*

อ่านไปอ่านมาเเอบบเเค้นรีบอร์น

สงสารน้องวัวเค้าบ้างเถอะ สงสัยคู่จะเหมาะSMมากกว่าคู่ป๋าเมียเเล้วอ่ะสิ

โดนนำเเซงเเล้ว=w=

กี่เรื่องเเล้วหวาเจอคู่RLเเบบSM หึหึหึ(หัวเราะเเบบชั่วร้าย)

รีบอร์น*me/ตบบ่า* เเกเลวววได้ใจมากก>w< me/โดนปืนเเสก!

รออ่านต่อโลดดดด*0* สู้ๆค่า~

โดมก็เกลียดรีบอร์นเหมือนกัน~!!!

โฮ~~โหดร้ายโคตรเลยอ่า ทำไมทำกับแรมโบ้เยี่ยงนี้ ไอ้หื่นเอ๊ย!

แล้วยังจะส่งโคโรเนโร่ไปนอนโรงพยาบาลอีก จะเลวไปไหนฟร้า~~!!!

ช่วยพาโคโรเนโร่กลับมาที

ให้แรมคู่กับโคเถิดน่า~~~~~

^
^
^
^

แต่ความจริงกับรีบอร์นก็ SM ดีนะ ชอบจัง >///<