•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : [Fic]Heartless
Pairing : RL
Rate : pg
Description : ครั้งแรกเลยที่แต่งฟิควายๆๆๆ

..............................................................................................................................................................

Chapter 1: Begin Of Destiny

โชคชะตา....มักจะเล่นตลกกับเราเสมอ มันนำพา....ให้คน 2 คนมาพบกัน
คน 2 คนซึ่งแตกต่างกันอย่างไม่มีวันเข้ากันได้
คน 2 คนซึ่งถูกกำหนดมาให้เป็นศัตรูกัน
แต่แล้วกงล้อแห่งโชคชะตาได้หมุนไป จนศัตรูได้กลายมาเป็นฝ่ายเดียวกัน ภายใต้ชื่อของ ' วองโกเล่แฟมิลี่ '

คน 2 คนที่แตกต่างกันนี้จะเข้ากันได้ จนถึงขั้นว่า 'เป็นคู่รัก' หรือ 'ใช้ชีวิตร่วมกัน' ได้จริงๆหรือ ในเมื่อนาย.....

มองว่าฉันเป็นสวะชั้นต่ำ...ที่ไม่คู่ควรกับนาย

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
"หา??" แรมโบ้ร้องเสียงดังจนฐานทัพลับในอิตาลี่แทบพังในเช้าวันหนึ่งที่อากาศสดใสหลังจากได้รับฟังคำสั่งของสึนะ บ้าไปแล้วววว แบบนี้มันบ้าชัดๆ

เช้าวันนี้ เขาถูกปลุกขึ้นมาแต่เช้าตรู่ เพื่อเข้ามารับฟังภารกิจเร่งด่วนที่ต้องไปปฏิบัติในฐานะ 'ผู้พิทักษ์อัสนี' เพื่อกวาดล้างมาเฟียคู่แข่ง 'รีซอตโต แฟมิลี่' ที่ประเทศญี่ปุ่น

"เหอะ แกจะแหกปากหาอะไร ไอวัวโง่ หรือเรื่องง่ายๆแค่นี้ แกก็ทำไม่ได้"

แน่นอนว่าคนพูดประโยคนี้คือ....รีบอร์น นักฆ่าอันดับ 1 ของโลกมาเฟีย คนตายด้านที่มีสีหน้าเดียวตลอดกาล ครูสอนพิเศษซึ่งวองโกเล่รุ่นที่ 10 เกรงใจ


"ชั้นทำได้! ชั้นแค่ไม่อยากไปกับนาย" แรมโบ้ตวัดเสียงสูงใส่นักฆ่าหนุ่มในชุดสูทสำดำที่ยืนนิ่ง ทำหูทวนลมราวกับไม่ได้ยินคำพูดนั้น สึนะถอนหายใจในความไม่เข้าขากันอย่างสุดขั้วของ 2 คนนี้ นี่เขาคิดผิดรึเปล่าเนี่ย ที่เอา 2 คนนี้ไปทำงานด้วยกัน

"ก็ทั้งผู้พิทักษ์ทุกคนรวมทั้งหน่วยวาเรียต่างก็งานยุ่งนี่นา ฉันเองก็ไม่อยากให้นายไปนักหรอกนะ แรมโบ้ แต่มันไม่มีทางเลือก รีบอร์นก็ต้องไปที่ญี่ปุ่นในฐานะตัวแทนของแฟมิลี่ในการประชุมมาเฟีย ออ...นายเองก็ต้องเข้าร่วมการประชุมด้วยนะ แรมโบ้....ในฐานะผู้พิทักษ์ไง"

เวรกรรม! ทำไมกรรมต้องมาตกที่เขาคนเดียวด้วยเนี่ย ไปกะปีศาจอย่างรีบอร์นก็แย่พออยู่แล้ว ยังต้องไปกวาดล้างแฟมิลี่คู่แข่ง 'คนเดียว' ทั้งๆที่ไม่เคยฆ่าแม้แต่แมลงสักตัวเนี่ยนะ ดูท่าทางวันนี้จะไม่ใช่วันดีของเขา ปกติแล้วงานของเขาคือ การดัดแปลงอาวุธที่ทำร่วมกับผู้พิทักษ์วายุ โกคุเทระ ฮายาโตะ เพราะการทำงานนี้เองดูเหมือนว่าเขาจะทะเลาะกับผู้พิทักษ์วายุน้อยลงกว่าตอนเป็นเด็กๆ ด้วยเหตุนี้ ทำให้แรมโบ้เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง ดัดแปลงอาวุธไปเรื่อยๆ บางครั้งก็ไปช่วยทำกับข้าวบ้างในวันที่ว่าง ไม่มีโอกาสไปสู้รบฆ่าล้างเหมือนผู้พิทักษ์คนอื่นๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเขายังเด็กเกินไป (ตามที่สึนะบอก) มางานแรกที่เขาออกไปข้างนอกก็ให้ไปฆ่าล้างทั้งแฟมิลี่เลยเรอะ เฮ้ออ วองโกเล่นี่ใช้งานคุ้มจริงๆ

"โอเค ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็เชิญนาย 2 คนตามสบายฉันมีงานต้องเซ็นเอกสารอีก" สึนะเอ่ยปากราวกับจะไล่เมื่อเห็นแรมโบ้ทำท่าจะประท้วง ร่างบางทำปากยื่นอย่างไม่พอใจก่อนที่จะหมุนตัวออกจากห้องไป

ซวยจริงโว้ยยยยยย

>>>>>สนามบินนาริตะ ประเทศญี่ปุ่น <<<<<

"เดินให้มันเร็วๆหน่อยสิ ไอวัวงี่เง่าอืดอาด" เสียงก่นด่าดังมาจากร่างสูงในชุดสูทสีดำกับหมวกปีกกว้างที่รีบเร่งฝีเท้าไปยังนอกสนามบิน ขณะที่ร่างบางลากกระเป๋าเสื้อผ้ารวมทั้งของใช้จิปาถะมากมายมหาศาลราวกับจะย้ายบ้านของรีบอร์นอย่างทุลักทุเล

"นายก็มาช่วยกันหน่อยสิ นี่มันของนายนะ" แรมโบ้ตะโกนมาอย่างเหลืออด ขณะพยายามลากกระเป๋าที่ดูหนักกว่าตัวเองถึง 2 เท่าเรียกให้คนในสนามบินหันมามองอย่างสนใจ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ร่างสูงในชุดสูทที่ดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจพอที่จะทำให้ใจละลาย รีบอร์นยังคงทำหน้านิ่งเฉยราวกับไม่สะท้านต่อสายตาทุกคู่ที่มองราวกับจะกลืนกินเข้าไปให้ได้

"เป็นแค่เบ๊ อย่าสะเออะมาสั่งฉัน" ว่าแล้วก็เดินนำไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งร่างบางไว้กับสัมภาระใบโตพร้อมกับคำสาปแช่ง

แรมโบ้สรรเสริญร่างสูงยาวเหยียดเป็นภาษาอิตาลี่ ก่อนที่มือใหญ่มือหนึ่งจะคว้ากระเป๋าไปถือไว้

"ให้ผมช่วยนะครับ คุณผู้หญิง" แรมโบ้อ้าปากค้าง
"ช....ชั้นไม่ใช้ผู้หญิงนะ เอามานี่ ถือเองได้" ร่างบางพยายามแย่งกระเป๋าของรีบอร์นกลับคืนมา ร่างนั้นเอนตัวหลบ
"ให้ผมช่วยเถอะครับ แฟนคุณนี่แย่จริงๆ"

เจ้านั่นเอาอะไรไปเพ้อว่าเขาเป็นแฟนเจ้าบ้ารีบอร์น เขา....กับรีบอร์นเนี่ยนะ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ก็ในเมื่อรีบอร์น....

"ทำไมคนสวยอย่างคุณต้องไปคบกับผู้ชายพรรค์นั้นด้วย ผู้ชายที่ให้แฟนตัวเองถือของให้เนี่ย แย่จริงๆเลย ผมจะไปสั่งสอนมันเอง ไม่ต้องห่วงนะครับ" เขายังคงพูดต่อไปอย่างไม่รู้ชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า แรมโบ้ทำหน้าราวกับถูกบังคับให้กลืนยาพิษ

"ผมชื่อ เรียวโซ ครับ" เขาถือวิสาสะจับมือบางมากุม แรมโบ้สะดุ้งเมื่อริมฝีปากอุ่นนาบมาที่หลังมือ

"ชั้นไม่ใช่ผู้หญิง!!!"

แรมโบ้กระชากมือออกมาเช็ดที่เสื้ออย่างขยะแขยง เรียวโซยิ้มกับท่าทางนั้น ' น่ารักเป็นบ้า ถึงจะเป็นผู้ชายก็เหอะ ไอหมอนั่นปล่อยแฟนน่ารักขนาดนี้มาเดินคนเดียวได้ไง โง่ชะมัด ไม่รู้รึไงว่าผู้ชายทั้งสนามบินจ้องจะงาบแฟนของนายอยู่น่ะ หึหึหึ ' รอยยิ้มวิปริตปรากฏบนใบหน้าก่อนที่จะใช้สายตาโลมเลียไปที่สะโพกมนอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ เรียวโซเอื้อมมือไปโอบที่ไหล่บางอย่างได้ใจ

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก" เสียงร้องดังลั่นออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อมองเห็นเลือดสีแดงไหลทะลักมาจากฝ่ามือราวกับน้ำ พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดสูทที่เขาประนามว่า โง่ ก้าวเข้ามายืนค้ำหัวพร้อมกับปืนที่จ่อกลางหน้าผาก

"ไหนแกว่าจะสั่งสอนใครนะ" ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างคุกคามชายผู้ไม่เจียมตัว
"ก....แก รู้มั้ยว่าชั้นเป็นใคร ชั้น.....แกไม่ตายดีแน่ รอให้พ่อชั้นมาก่อนเหอะ"

เขาทำหน้าตาตื่น พร้อมพยายามห้ามเลือดที่ไหลทะลักนั้นอย่างสุดความสามารถ รีบอร์นเหยียดตามองเหยื่อของเขาอย่างดูถูก รอยยิ้มเย็นชาปรากฏออกมาที่ริมฝีปาก เรียวโซตัวสั่นสะท้านเมื่อมองสบสายตาคู่นั้น มันเป็นสายตาของนักฆ่าที่พร้อมจะช่วงชิงชีวิตของเขาได้ทุกเมื่อ

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
เสียงดังราวกับฟ้าผ่าตวาดดังมาจากเบื้องหลัง พร้อมกับชายสูงวัยเดินเข้ามา พร้อมกับลูกสมุนอาวุธครบมือ ชายสูงวัยกวาดสายตามองเหตุการณ์ตรงหน้าเร็วๆ ก่อนจะผงะเล็กน้อยเมื่อสบตากับรีบอร์น

"พ...พ่อ ก็ไอนี่มัน" เรียวโซฟ้องอย่างรวดเร็ว หากแต่ฝ่ามือหนากลับตบฉาดไปที่ใบหน้าของลูกชายจนเลือดกบปาก

"ขอโทษแทนลูกชายผมด้วยนะครับ คุณรีบอร์น" ชายแก่ค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม พลางเบือนสายตาไปยังร่างบอบบาง กับนัยน์ตาสีเขียวชวนเคลิ้มฝัน ผู้เป็นสาเหตุแห่งการวิวาทครั้งนี้

"ผมไม่ทราบจริงๆว่านี่เป็นคนรักของคุณ"

"ชั้นชื่อแรมโบ้ ไม่ใช่แฟนของเจ้าบ้ารีบอร์น" แรมโบ้พูดออกมาอย่างไม่พอใจ ขณะที่ทุกคนทำหน้าตื่นตกใจ

"แรมโบ้.....ผู้พิทักษ์อัสนีของวองโกเล่น่ะเหรอ"

ชายสูงวัยทำตาโต ก่อนที่จะกวาดตามองร่างบางอยู่อย่างนั้น เรือนผมสีดำสนิทดูุนุ่มนวลราวแพรไหม ผิวขาวๆที่ดูบอบบาง นัยน์ตาสีเขียวมรกตรับกับพวงแก้มใสและริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบ ไม่ผิดหรอกที่ลูกชายของเขาจะคิดไปแย่งคนของรีบอร์น ถ้าเขาหนุ่มกว่านี้เขาคงต้องตกหลุมรักคนๆนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

'หน้าตาดีกันทั้งแฟมิลี่เลยรึไงนะ ' เขาคิดอย่างเงียบๆ

ตั้งแต่วองโกเล่รุ่นที่ 10 ที่เขาเคยเห็นครั้งนึงเมื่อตอนงานรับตำแหน่ง ทั้งน่ารักไร้เดียงสาจนไม่น่าเชื่อว่าจะมาเป็นหัวหน้ามาเฟียที่ยิ่งใหญ่ได้ โกคุเทระ ฮายาโตะทีมีข่าวว่าจีบรุ่นที่ 10 อยู่ ยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้พิทักษ์วรุณที่ดูหล่อเหลาแบบใจดีก็แต่งงานไปแล้วกับผู้พิทักษ์เมฆา ไม่รู้ว่าคู่นี้เข้ากันได้ยังไง สุดขั้วขนาดนั้น แต่ตอนไปงานแต่งงานก็คุ้มแล้วเพราะได้เห็นฮิบาริ เคียวยะ ทำหน้าตาเขินอายได้น่ารักขนาดนั้น คิดถูกที่ไปจริงๆผู้พิทักษ์สายหมอกที่เขาไม่เคยเห็นแต่ได้ยินข่าวลือมาว่า สวยแต่ร้ายกาจสุดๆจนผู้ชายทั้งหลายที่ตามจีบถึงกับทนไม่ได้ บางรายก็ชิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ บางรายก็ถูกเตะโด่งออกไปจากชีวิต บางรายที่ตื้อหนักหน่อยโดนภาพมายาเล่นงานจนปางตายก็มี เรียกได้ว่า อันตรายสุดๆ ตอนนี้ก็ยังโสดอยู่ ผู้พิทักษ์อรุณก็หน้าตาดี แต่ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากมวย คราวที่แล้วที่เขาเจอ ยังชวนเขาไปต่อยมวยเป็นงานอดิเรกเลย

แล้วยังมาผู้พิทักษ์อัสนีที่เพิ่งปรากฏตัวนี่อีก ทั้งน่ารักน่าทะนุถนอม ดูมีเสน่ห์เย้ายวนจนน่าเก็บไว้ชื่นชมคนเดียว

นอกจากผู้พิทักษ์แล้วยังมีหน่วยวาเรีย นักฆ่าชื่อดัง นำโดยแซนซัสที่บรรดาผู้หญิงทั้งหลายคลั่งไคล้ เสียแต่ทุกคนรู้กันไปทั่วว่าควงอยู่กับเจ้าฉลามคลั่งแห่งวาเรียที่ทั้งสวยทั้งโหด มีอยู่ครั้งนึงที่แซนซัสไปนัดทานข้าวกับผู้ชายหน้าหวานที่ร้านอาหารแห่งนึง สควอโล่โมโหจนถึงขนาดที่เอาดาบไปฟันผู้ชายคนนั้นจนไม่เหลือสภาพ เล่นเอาสะท้านไปทั่ววงการมาเฟียถึงความหึงโหด ส่วนเจ้าชายวิปริต เบลเฟกอลก็ยังคงช่วยงานฆ่าล้างส่วนใหญ่ในแฟมิลี่ เล่นมีดฆ่าแมลงสาบทุกวัน (ตามที่เจ้าตัวบอก) มาม่อนก็เอาแต่คิดคำนวณรายรับ รายจ่าย แถมยังมีงานอดิเรกเป็นแอบถ่ายรูปเหล่าผู้พิทักษ์กับวาเรียไปขายในตลาดมืด เอาเงินเข้าแฟมิลี่เสียอีก หน้าตาก็น่ารักแต่ทำไมถึงหิวเงินขนาดนั้นเนี่ย ได้ข่าวว่าคบกับเบลอยู่ไม่รู้จริงมั้ย แล้วมันจะเอาเวลาไหนไปรักกัน เขาก็ยังงงอยู่ แต่ที่มีข่าวออกมาเพราะภาพๆนึงที่เอามาปล่อยขาย มีภาพของเจ้าชายวิปริตกำลังนอนหลับเปลือยอก ส่วนแขนก็เหมือนกับกำลังกอดก่ายตัวคนถ่ายภาพ เล่นเอาเลือดกำเดาไหลไปทั้งวงการ ภาพนั้นขายได้ราคาสูงมาก ประมูลกันไปในราคา 20 ล้าน มาม่อนถึงกับหน้าบาน แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีภาพเบลมาขายอีกเลย ไม่รู้เพราะอะไร เจ้าตัวก็เอาแต่หลบไม่ยอมตอบคำถามต่างจากปกติที่เรียกเก็บแต่เงิน

แล้วยังมีพวกทารกอัลโกบาเล่โน่ รัล มิลจิ , โคโรเนโร่ แล้วก็คุณรีบอร์น เรื่องผู้หญิงเขาไม่ค่อยรู้หรอกนะ (เอ๊ะ ยังไง) แต่โคโรเนโร่นั้นหล่อสุดๆได้ข่าวว่า นิสัยดี แถมยังโสดไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหน ถึงจะมีเข้ามาให้เลือกมากมาย ต่างจากคุณรีบอร์น........โหด เย็นชา แถมยังเปลี่ยนผู้หญิงยิ่งกว่าเสื้อผ้า มีตั้งแต่ 1 ชั่วโมงไปจนถึง 1 อาทิตย์ ราวกับสินค้าที่มีวันหมดอายุ แต่ทุกคนก็ยินยอมขอแค่ได้นอนกับเขา เพราะความเซ็กซี่อย่างล้นเหลือ กับความอันตรายท้าทายที่ชวนให้หลงใหล......ลูกสาวของเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

"ท่านรีบอร์น ได้โปรดเถอะครับ ไว้ชีวิตลูกชายผมด้วย" ชายสูงวัยขอร้อง เรียวโซมองร่างสูงอย่างหวาดกลัว นับตั้งแต่ได้รู้ว่าเขาคือ รีบอร์น นักฆ่าของวองโกเล่แฟมิลี่ ผู้ที่ทุกคนเกรงกลัว ปีศาจที่ไม่มีทั้งเลือดและน้ำตา

"เหอะ....ฉันไม่ฆ่าเจ้าสวะนี่ก็ได้ เปลืองกระสุน" รีบอร์นเก็บปืนพร้อมกับลากผู้พิทักษ์อัสนีพร้อมทั้งกระเป๋าใบโตไปขึ้นรถคันหรูที่รออยู่แล้ว ทิ้งให้คนในแฟมิลี่ถอนใจอย่างโล่งอกเพราะเกือบจะโดนฆ่าล้างแฟมิลี่ซะแล้ว ชายสูงวัยคิดว่า ถ้าลางสังหรณ์ของเขาไม่ผิด ผู้พิทักษ์อัสนีที่ดูน่ารักเย้ายวนอย่างบอกไม่ถูกเนี่ยแหละ จะทำให้การประชุมมาเฟียในครั้งนี้ยุ่งเหยิงน่าดูชม

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

"แกนี่มัน....โง่รึไง เป็นถึงผู้พิทักษ์อัสนีแต่ปล่อยให้สวะลวนลามอยู่ได้" ปากด่าว่าเขา แต่เจ้าตัวกลับอ่านกำหนดการการประชุม ราวกับพูดกับอากาศธาตุยังไงยังงั้น

"ก...ก็มันว่าฉันเป็นผู้หญิงนี่ ฉันมัวแต่ตกใจก็เลย..." แรมโบ้พูดพึมพำแก้ตัว ขณะที่รีบอร์นถอนใจอย่างรำคาญ

"ก็เลยทำตัวปวกเปียกยังกะผู้หญิงตามที่มันว่า งี่เง่าเป็นบ้า งี่เง่ากว่าตอนเด็กซะอีก ถ้าฉันเห็นแกโดนลวนลามอีก...แกไม่ตายดีแน่" ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก เหลือบตามามองด้วยแววตาคมกริบเล็กน้อย แรมโบ้ถึงกับตัวสั่นสะท้านด้วยความกลัว ก่อนที่รีบอร์นจะก้มหน้าลงไปอ่านกำหนดการตามเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หวาาาาา ทำไงดี น่ากลัวเป็นบ้าเลย นี่เขาต้องอยู่กับเจ้าบ้าอมนุษย์นี่ไปอีก 5 วันเหรอเนี่ย พระจ้าววววววววววว

แรมโบ้นั่งตัวลีบไปตลอดทางที่ไปถึงโรงแรมหรู 6 ดาวที่วองโกเล่เป็นเจ้าของ ที่ใช้ในการประชุมครั้งนี้

"ว้าววววว" แรมโบ้แนบหน้าไปกับหน้าต่าง ขณะจ้องมองอย่างตื่นตะลึงไปยังสถาปัตยกรรมอันใหญ่โต ขณะที่รถแล่นผ่านไปทางด้านข้างโรงแรมที่ถูกจำลองเป็นปราสาทขนาดใหญ่อันวิจิตรงดงาม พร้อมด้วยสวนสวยกว้างขวางที่มีเหล่าสัตว์นานาชนิด

"อ๊ะ นั่นนกยูงนี่ รีบอร์นๆๆๆ ดูนั่นสิ ฉันไม่เคยเห็นนกยูงมาก่อนเลย"

เจ้าวัวมองอย่างตื่นเต้น แถมยังเชิญชวนให้เขามาดูด้วยอีก รีบอร์นถอนหายใจ เจ้านี่ลืมแล้วรึไงนะว่า เขามาที่นี่เป็นร้อยๆรอบแล้ว แต่อะไรก็ไม่หนักเท่า ชวนให้คนอย่างรีบอร์นดูนกยูงเนี่ยแหละ เขาส่ายหัวน้อยๆกับความงี่เง่าของเจ้าวัวที่ดูจะลืมกลัวเขาไปแล้ว แถมยังหันซ้ายหันขวาไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งรถจอดที่หน้าประตูโรงแรม

เมื่อรถจอดสนิท ก็มีคนลงมายกกระเป๋าให้ทันที รีบอร์นเดินเข้าไปในโรงแรมตามด้วยเจ้าวัวที่หันซ้ายขวาชื่นชมความงามของปราสาทหลังยักษ์ เมื่อรีบอร์นเดินไปถึง เสียงพูดคุยเมื่อครู่ก็เงียบกริบขึ้นมาทันทีด้วยเกรงกลัวในอิทธิพล ทุกคนต่างจับจ้องมาที่ที่ปรึกษาของวองโกเล่แฟมิลี่กับเด็กหนุ่มร่างบางที่ดูน่าสงสัยในความสัมพันธ์

รีบอร์นเดินอย่างไม่สะทกสะท้านไปที่เคาน์เตอร์เช็คอิน พนักงานยื่นกุญแจห้องให้ 2 ดอก ขณะที่พยายามส่งยิ้มหวานยั่วยวนไปให้ร่างสูงที่ทำหน้าเฉยเมย

"ไม่จำเป็น เอามาแค่ห้องเดียว เอาอีกห้องนึงไว้รับแขกวี.ไอ.พี"
"ต...แต่ รีบอร์น ฉัน..."
"กลัวรึไง ไอวัวงี่เง่า" ร่างสูงถามอย่างเยาะๆ
"ไม่ใช่นะ...มันก็แค่...ฉันคิดว่าเรา 2 คนอาจจะไม่สะดวกใจที่จะอยู่ด้วยกัน แบบว่า...เราออกจะเข้ากันไม่ได้ ให้มาอยู่ด้วยกันไม่น่าจะเป็นความคิดที่ดี นายอาจจะอยากยิงฉันทิ้งขึ้นมาก็ได้นะ คือว่า..ฉันชอบนอนกรน แล้วก็นอนดิ้นด้วยนะ อาบน้ำนานด้วย แล้วก็ยัง..."
"ออ ก็แค่ข้ออ้างงี่เง่า คิดว่าฉันไม่รู้ทันแกรึไง หุบปากซะ แล้วขึ้นห้องไปได้แล้ว" แรมโบ้หุบปากในทันที ก่อนที่เด็กยกกระเป๋าจะมาเดินเข้ามา
"ไปก่อน ฉันมีธุระต้องทำ จัดเสื้อผ้าไว้ให้ด้วย" รีบอร์นหันมาสั่งร่างบางเร็วๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังกลุ่มคนชุดดำ
แรมโบ้ทำหน้ามุ่ย ฉันไม่ใช่แม่บ้านนายนะ ปากขมุบขมิบนินทารีบอร์นเป็นภาษาอิตาลี่ ร่างสูงหันมามองด้วยดวงตาคมกริบ
"คิดว่าฉันฟังไม่ออกรึไง อย่าลืมหน้าที่ของนายด้วย"
"รู้แล้วนา ชิ" ร่างบางเดินตามเด็กยกกระเป๋าไปขึ้นลิฟต์ ทิ้งความสงสัยและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนไว้เบื้องหลัง
..............................................................................................................................................................


"เฮ้ออออออออออ" แรมโบ้ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยขณะที่รอรีบอร์นกลับมา 4 ชั่วโมงแล้วที่ร่างสูงทิ้งเขาไว้ที่นี่ น่าเบื่อเป็นบ้า ถึงเตียงจะนุ่มสบายก็เหอะ เขาจัดเสื้อผ้าข้าวของให้รีบอร์นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตั้งชั่วโมงนะกว่าจะจัดเสร็จ กะจะย้ายบ้านมาอยู่ที่นี่เลยรึไงเนี่ย

ถึงห้องนี้จะสะดวกสบาย กว้างขวาง แถมยังวิวดีเพราะอยู่บนชั้น 60 อันเป็นชั้นสูงสุดของแขกพิเศษ แต่เขากลับรู้สึกว่างเปล่า วังเวงอย่างบอกไม่ถูก จนพาลให้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย......ไปจนถึงเรื่องรีบอร์น

อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่เคยก้าวเท้าออกนอกแฟมิลี่ ไม่เคยไปพบเจอผู้คน และไม่เคยถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวมาก่อนเลย เป็นความเงียบเหงาในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อไม่มีร่างสูงเคียงข้างยามมาอยู่ต่างที่เช่นนี้ จะบอกว่าเคียงข้างก็ไม่ถูก เจ้าบ้านั่นชอบเดินนำทิ้งเขาไปอยู่เรื่อย ถึงเขากับรีบอร์นจะไม่ได้คุยกันในยามปกติ ที่รีบอร์นมักจะเมินเขาเสมอ แต่การมาในครั้งนี้เขากลับหวังให้รีบอร์นสนใจ เป็นห่วงเขามั่งก็ยังดี ตั้งแต่เด็กๆแล้วที่เขามักจะเรียกร้องความสนใจจากร่างสูงโดยไม่รู้ตัว ทำทุกๆทางที่ให้เขาหันมามอง แต่ก็โดนเมินใส่ทุกครั้ง....มาตั้งแต่ไหนแต่ไร บ้าชะมัด ชั้นดีน้อยกว่าผู้หญิงพวกนั้นตรงไหน นายถึงไม่เคยไยดี ชั้นดีน้อยกว่าผู้พิทักษ์คนอื่นตรงไหน นายถึงเมินเฉย ชั้นไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าชั้นอยากให้นายมองฉันในฐานะอะไรกันแน่........

ให้ตายเหอะ ชั้นจะทำยังไงดี ชั้นอยากให้นายสนใจชั้น ยอมรับชั้น ชั้นอยากให้นาย.....

รักฉัน

บ้าชิบ นี่เราคิดอะไรเนี่ย ตลกฝืดชะมัด คนอย่างรีบอร์นน่ะเหรอจะมารักเรา แรมโบ้นายมันงี่เง่า คาดหวังเกินไปแล้ว เราไม่ได้สวย ไม่ได้ดีเหมือนผู้หญิงพวกนั้น งี่เง่าแถมยังขี้แยอีก เรามันคนอ่อนแอ.....รีบอร์นเกลียดคนอ่อนแอ เกลียดสวะชั้นต่ำ

เขาเกลียดชั้น

น้ำตารื้นขึ้นมาที่นัยน์ตาสีเขียวมรกตโดยไม่รู้ตัว แรมโบ้สะอื้นไห้อยู่เพียงลำพังในห้องอันหรูหรา ว่างเปล่า กับความรักที่ไม่มีวันเป็นจริง

สมน้ำหน้าตัวเองแล้ว เขามันโง่เองที่คิดจะมีความรักกับผู้ชายอย่างรีบอร์น.........

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

'หืมมม' แรมโบ้ปรือเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมา เอื้อมมือไปคว้าต้นเหตุของเสียงน่ารำคาญที่รบกวนเวลานอนของเขา บ้าชะมัด เขาหลับไปตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย ร้องไห้หลับไป พนันได้เลยว่าตาต้องบวมเป่งยังกะคางคก เขาคว้ามือถือขึ้นมาดู

'ไอวัวงี่เง่า ตอน 1 ทุ่มเจอกันที่ล๊อบบี้ ไปกินข้าวเย็นกับแฟมิลี่พันธมิตร แต่งตัวดีๆด้วย ใส่สูทไปซะ....รีบอร์น'

ทิ้งเขาไว้ 7 ชั่วโมง ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน แถมยังอีกตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าจะได้กินข้าวเย็น นี่มันวันอะไรของเขากันเนี่ย แรมโบ้ถอนหายใจ เขาเดินไปส่องกระจกบานใหญ่ในห้องนอน โทรมสุดๆ ดูไม่ได้เลย ตาบวมเป่ง หน้าตาซีดเซียว หัวกระเซิง ยังกับผ่านสมรภูมิมา อ๊ะ สมรภูมิ แรมโบ้ทำหน้าตาตื่น ก่อนจะแล่นไปค้นเอกสารของรีซอตโต แฟมิลี่ในกระเป๋า

ชื่อ : รีซอตโต แฟมิลี่
จำนวนสมาชิก : 300
หัวหน้าแฟมิลี่ : รีออน ถนัดอาวุธทุกประเภท เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์แฟมิลี่
ข้อมูลทั่วไป : รีซอตโตแฟมิลี่ เกิดขึ้นมาเมื่อ 50 ปีที่แล้ว เปลี่ยนหัวหน้าทุกๆ 5 ปี แย่งชิงตำแหน่งด้วยการประลองอันเลื่องชื่อ เป็นแฟมิลี่พันธมิตร แต่ว่าเมื่อมาถึงรุ่นที่ 10 นำโดยรีออน ได้ลอบทำร้ายคนในวองโกเล่แฟมิลี่หลายครั้ง ถือว่าเป็นภัยต่อแฟมิลี่
ฐานทัพลับ : ชั้นใต้ดินเมืองนามิโมริ
ภารกิจ : ฆ่าล้างแฟมิลี่ช่วงที่รีออนไม่อยู่
หมายเหตุ : รีออนเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ด้วย

แรมโบ้กวาดตามองคร่าวๆ เอกสารนี้แนบแผนที่ทางเข้าฐานลับพร้อมจุดอ่อนโดยละเอียด เขาคิดอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้เริ่มประชุมแฟมิลี่แล้ว ถ้าเกิดว่าเราไม่เข้าร่วมประชุมก็จะน่าสงสัยได้ แต่ว่าเราจะเอาเวลาไหนไปลอบฆ่าล่ะ ถ้ายังติดประชุมอยู่เนี่ย ถ้าไปเวลาว่าง เกิดถ้าบาดเจ็บขึ้นมาก็น่าสงสัยได้ คนเขาจะหาว่าเราลอบกัดน่ะสิ ได้ยุ่งวุ่นวายกันทั้งงานประชุมแน่ อาจจะกระทบชื่อเสียงแฟมิลี่ ทำไงดีนะ...หรือว่าไปปรึกษารีบอร์นดี ไม่ไหวมั้ง เดี๋ยวเจ้านั่นก็ได้แขวะว่า 'เรื่องแค่นี้ คิดเองไม่เป็นรึไง ไอวัวงี่เง่า"

ตีระรี ตีระรี ตีระรีรีรี

'เจ้าบ้ารีบอร์น'

"ฮัลโหล" เขากรอกเสียงลงไปอย่างเซ็งๆ ตายยากชะมัด
'เปลี่ยนชุดรึยัง'
"ยัง กะลังอ่านอ่านเรื่อง รีซอตโต แฟมิลี่อยู่"
'แล้วไง'
"ไม่มีอะไร ก็แค่คิดว่าจะเอาเวลาไหนไปทำงาน ฉันต้องเข้าประชุมนะ บาดเจ็บขึ้นมาคนก็รู้สิ อาจจะกระทบชื่อเสียงแฟมิลี่ หรือนายคิดว่าชั้นควรทำไง"
'เรื่องแค่นี้ คิดเองไม่เป็นรึไง ไอวัวงี่เง่า'
"ฮ่ะ ทำไมชั้นไม่ไปเป็นหมอดูนะ"
'พูดบ้าอะไรของแก'
"ไม่มีอะไร"
'ไร้สาระ'

เงียบไปพักใหญ่ มีแต่เสียงร้องครางกระเส่าที่ดังแทรกเข้ามาในโทรศัพท์เท่านั้น แรมโบ้กำโทรศัพท์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"นายไปทำอะไรมากันแน่ ไม่ใช่สิ...ตอนนี้นายกำลังทำอะไรอยู่"
'ไม่ใช่เรื่องของแก'
"นายปล่อยชั้นทิ้งไว้ 7 ชั่วโมง ชั้นควรจะต้องรู้สิ" เขากัดริมฝีปาก ใจเต้นระรัว
'อยากรู้มากขนาดนั้น?'
"............."
'นอนกับผู้หญิง'
"ว่าไงนะ"
'มี sex ไง ไอโง่" มือเรียวบางกำโทรศัพท์แน่นขึ้นอีก จนข้อมือเกร็งขาว
"นาย.....ทิ้งชั้นไว้คนเดียว ข้าวเที่ยงก็ไม่ได้กิน เพื่อไปนอนกับผู้หญิงเนี่ยนะ"
'ใช่ ชั้นใช้ทุกวินาทีมี sex กับผู้หญิงคนนี้ เพราะมันยังดีกว่าอยู่กับแกบนห้อง นี่ใช่มั้ยคำตอบที่แกอยากฟัง'

ไม่ใช่นะ !!! หยุดพูดอย่างนั้นซะที!!!!!!

แรมโบ้พยายามอย่างยิ่งที่จะกลืนก้อนสะอื้นที่ติดอยู่ที่คอลงไป อย่าร้องนะ แรมโบ้ อดทนไว้ นายคงไม่อยากให้เจ้าบ้า
รีบอร์นมันได้ใจหรอกใช่มั้ย

'เงียบทำไม แกได้รู้คำตอบแล้วนี่'
"ผู้หญิงคนนั้น...คงสวยมากสินะ"
'ก็งั้นๆ..แค่นี้ก่อนนะ มีคนมาหาอีกแล้ว น่าเบื่อเป็นบ้า'
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

แรมโบ้ถือโทรศัพท์ค้างอยู่อย่างนั้น น้ำตาที่เพียรสะกัดกั้นไว้ ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เคยคิด....ทุกครั้งที่เขาได้ยินข่าวซุบซิบในวงการมาเฟียเรื่องผู้หญิงที่รีบอร์นควง ล้วนสวยและมีเสน่ห์ เขาก็พยายามทำใจทุกครั้งว่าไม่มีทางเทียบเท่าพวกเธอเหล่านั้นได้ คิดว่าทำใจได้แล้ว แต่ทำไมนะ...พอมาได้ยินจากปากเจ้าตัว...ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องผู้หญิงที่นอนกันแค่ครั้งเดียวแต่ความเจ็บมันกลับยิ่งใหญ่กว่าข่าวพวกนั้นหลายเท่านัก เขารู้ว่าร้องไห้ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ยิ่งมีแต่ทำให้รู้สึกสมเพชตัวเอง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ไม่เคยควบคุมอะไรได้......

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"นั่นใคร"

"รูมเซอวิสครับ"

"ชั้นไม่ได้สั่ง"

"ห้องคุณสั่งจริงๆครับ"

ว่าแล้วก็แอบลอบมองใบหน้าน่ารักเปื้อนน้ำตาที่ดูงุนงงอย่างอดไม่ได้ ก่อนที่จะเดินออกนอกห้องไปอย่างรวดเร็ว แค่ได้เห็นก็คุ้มแล้ว น่ารักสมคำล่ำลือ........ว่าแต่ ทำไมต้องร้องไห้ด้วยนะ

แรมโบ้มองเค้กสตรอเบอร์รี่กับองุ่นอีก 2-3 พวง พร้อมกับน้ำส้มแก้วใหญ่อย่างงุนงง

รีบอร์นสั่งมากินเองเหรอ แต่เขาเกลียดของหวานจะตาย น้ำส้มก็ไม่กิน กินแต่เหล้า แล้วเขาสั่งมาทำไมเนี่ย มีแต่ของโปรดเราทั้งนั้นเลย หรือว่า...เขาสั่งมาให้เรา

เหอะ....น่าสมเพช ถึงขั้นนี้ยังคิดเข้าข้างตัวเองอีก ช่างเหอะ ! เศร้าไปก็ไม่ได้อะไร กินดีกว่า

คิดแล้วก็สวาปามทั้งเค้ก องุ่นแล้วก็น้ำส้มอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดูรายการตลกทางโทรทัศน์ จนเวลาล่วงเลยไปเกือบ 1 ทุ่ม แรมโบ้ปิดโทรทัศน์ กดลิฟต์ สูดลมหายใจแรงๆเมื่อลิฟต์เปิดออก เรียกความมั่นใจให้ตัวเอง

สู้เค้า แรมโบ้ แค่เจ้าบ้าคนเดียว ไม่ทำให้นายถึงตายหรอกนา

"รีบอร์น!!!! ชั้นมาแล้ว!!!!!"

TBC จ้าาา

หุหุหุ แล้วนายจะต้องเสียใจเมื่อวัวน้อยคิดเองได้นะรีบอร์นเอ๋ย
คิดไม่ได้งี้ดีแล้ว

ว่าแต่ว่า เมื่อไหร่จะสวีทกันซะทีนะ

แรมโบ้สู้เขานะลูก แม่ยกเชียร์จ้า

รออ่านตอนต่อไป

-*-

พร้อมด้วยสวนสวยกว้างขวางที่มีเหล่าสัตว์นานาชนิด...

เอ่อ มันเอามาเลี้ยงได้ยังไงค่ะ? นกยูงเนี่ย = ="





สู้เค้า แรมโบ้ แค่เจ้าบ้าคนเดียว ไม่ทำให้นายถึงตายหรอกนา

ไม่ตายจ๊ะวัวน้อย เเต่หนูจะโทรมหมดสภาพกองเป็นวัวเน่าบนเตียงหลายวันเลยละ!! >__<





"รีบอร์น!!!! ชั้นมาแล้ว!!!!!"

... เอ่อ จะส่งเสียงเป็นสัญญาณว่่าฉากต่อไปเรทรึเปล่านะ? - -"







พีเอส * รักคนเเต่ง RL ทุกท่าน!!
เพราะ RL หายากสุดหูรูด~!!

ก๊ากก ต่อไวๆอย่างด่วนเลยหนาท่าน! >_<

มาต่อเร็วๆนะ รออยู่

ต่อค่าต่อด่วนนนน

ชอบมากๆๆๆเลยอ่า

(-*******-) มันน่าควำโต๊ะใส่รีบอรน์ (ถ้ากล้านะ.....)

พูดมาได้ไง ว่าไปกอดผู้หญิง.........เดียวยุให้มีบุรุษมือที่สามโผล่มาซะนี่.....

_________________________________________________

ยี๋ๆๆๆๆ

เกลียกลีบ้อนนนนนนนนนนนนนนน

แก มีคนน่ารักขนาดนี้อยู่ใกล้ตัวแล้ว แต่ดันโง่บรมไปหาผู้หญิงอีกนะ

เอาเลยลูกแม่ เอาความสวยตัวเองหาหนุ่มหน้าตาดีๆซักคนควงประชดมันเลย

แต่

เดี๋ยวก่อน

ป๋าเเซนแอบมีกิ๊ก ไม่จริ๊งงงงงงงงงง ไอ้นี่ก็พอกัน มีคนสวยอยู่แล้วดันไม่สน ชิชิชิ

( บ้านเค้ายังว่างนะตัว // พลัก )

จะติดตามคะ

รีบมาต่อน๊า

รีบอร์นบ้า!!!!!!!!!!!!!!!
ใจร้ายกับน้องวัวที่สุดเลย!!!!!!!!!!!

สนุกมากเลยจะรออ่านตอนต่อไปนะคะ

อูย คู่แรร์ ชอบบ

รีบอร์นนายโหดเกินไปแล้ว หึงโหดก็บอกมาสิ หึหึหึ

มีคนสวยอยู่ข้างกายทำเป็นไม่สนใจหรอ เชอะ เอาน้องวัวมานี่เลย (โดนตรบ)

รอตอนต่อค่า!!

up up up up up up up up up up up
rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl rl

Chapter 2 : Messy

ร่างสูงละสายตาจากหนังสือพิมพ์ เงยหน้ามองเจ้าวัวงี่เง่าที่ส่งเสียงมาแต่ไกล บ้าชิบ อยากตกเป็นเป้าสายตารึไงกัน คิดพลางถอนหายใจอย่างเซ็งๆกับพฤติกรรมอันน่าเอือมระอาของไอวัวโง่ที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยมาตลอด 13 ปี

"รีบอร์น...." หยุดอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ทำให้ใครหลายคนหัวใจเต้นแรง แต่ไม่ใช่กับรีบอร์นคนนี้.......

"ยิ้มบ้าอะไรของแก" น้ำเสียงเย็นชานั้น ทำให้ทุกคนหันไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
"ดีใจ ชั้นหิวจะตายอยู่แล้ว"
"เค้กก้อนนั้นไม่พอรึไง" พูดเรื่อยๆราวกับเป็นเรื่องไม่น่าสนใจ
"เค้กนั่น นายเป็นคนสั่งเหรอ"
"ดูไม่รู้รึไง"
"ก....ก็.....นายรู้ได้ไงว่าชั้นชอบของพวกนั้น" แรมโบ้พึมพำ เมื่อสังเกตเห็นสายตาทุกคู่หันมามองเขาอย่างสนใจ
"ก็เรา อยู่กินกัน มาตั้งหลายปี" ปล่อยประโยคเด็ดที่ทำให้คนทั้งห้องตาโตเท่าไข่ห่าน ส่วนแรมโบ้นั้นช็อกค้างไปแล้วกับประโยคที่ไม่น่าจะหลุดออกมาจากปากร่างสูงได้เลย
"อ่า...มันก็ใช่ แต่ว่าไม่ใช่ความหมายนั้นนะ!!!!!"
"แล้วมันแบบไหน" รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏที่มุมปากขณะมองร่างบางที่กำลังจนแต้มด้วยสายตานึกสนุก
"เรา...เราก็แค่อยู่บ้านเดียวกัน นั่นก็เพราะ...ชั้นยังเด็กตอนนั้น...แล้วตอนนี้....เราก็พักอยู่ห้องเดียวกัน"

แรมโบ้ปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็ว ขณะที่ทั้งห้องส่งเสียงฮือฮาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ขณะที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากของรีบอร์นชัดเจนขึ้น เมื่อมองแก้มขาวที่ขึ้นสีก่ำจนน่าเอ็นดู

"คุณรีบอร์น แกล้งเด็กแบบนั้นมันไม่ดีนะครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชาวหนุ่มผมทอง นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์ดูเย่อหยิ่ง แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ น้อยคนนักที่จะกล้าเข้ามาขัดจังหวะรีบอร์นอย่างนี้ได้

"รีออนครับ รีออน แห่ง รีซอตโต แฟมิลี่" เขาค้อมหัวทักทายเล็กน้อยอย่างไว้ตัว สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาสีนิลตรงๆอย่างไม่เกรงกลัว รีบอร์นยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ต่างจากแรมโบ้ที่จ้องหน้าชายผมทองอยู่อย่างนั้น จนเขาหันมาสบดวงตาสีเขียวมรกต รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก

"รีออนครับ แล้วคุณ....."
"แรมโบ้ ชั้นชื่อ...แรมโบ้" เขาเลิกคิ้ว แรมโบ้งั้นเหรอ......คนที่เขาต้องกำจัด ไม่สิ! เปลี่ยนใจแล้ว เขายื่นมือไปตรงหน้าร่างบางซึ่งดูจะลำบากใจ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือบางมากระชับไว้แน่น

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ดวงตากลับลุกโชนอย่างเจ้าเล่ห์ หึหึหึ แรมโบ้....ผู้พิทักษ์อัสนีแห่งวองโกเล่งั้นเหรอ

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แรมโบ้จิ้มสเต๊ก พลางขยับมีดอย่างอึดอัด เขาได้กินข้าวเย็นแล้ว แต่มันกลับไม่เหมือนที่คิดไว้สักนิด เขาไม่ได้กินอย่างเบิกบานใจ ต้องนั่งคำนึงถึงมารยาทตลอดเวลาที่กิน แถมยังต้องทนสายตาที่ลอบมองอย่างเป็นระยะจากรอบข้าง แต่ก็ไม่หนักเท่าสายตาที่จ้องมองอย่างเปิดเผยของรีออน....หัวหน้าแฟมิลี่ที่เขาต้องกำจัดคนนั้น สายตาที่รู้เท่าทัน จนรู้สึกร้อนๆหนาวๆ ราวกับรู้ว่าเขาจะลอบทำร้าย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อเรื่องนี้รู้กันแค่ไม่กี่คนในแฟมิลี่ สายตานั้นแฝงมาด้วยความปรารถนาที่เขาไม่เข้าใจ

รีบอร์นยังคงกินอย่างไม่รีบร้อน ไม่รู้สึกรู้สาอยู่เช่นเดิม จิบไวน์ พูดเรื่องงานได้หน้าตาเฉย ต่างจากเขาที่ต้องทนนั่งอึดอัดอย่างนี้ จะมองอะไรกันนักหนาเนี่ย เดี๋ยวก็ส่งฟ้ามาผ่าตายให้หมดเลย แรมโบ้คิดอย่างเซ็งๆ เอ๊ะ ฟ้าผ่าเหรอ นั่นสินะ ดันทำโง่ไปได้ เราไม่จำเป็นต้องไปยิงกราดกระสุนอย่างรีบอร์น ไม่ต้องไปฟาดฟันดาบใส่ศัตรูเหมือนยามะจัง แค่เราส่งสายฟ้าไปผ่าคฤหาสน์มัน แถมด้วยไฟไหม้ แค่นี้ก็ตายสนิทกันทั้งแฟมิลี่แล้ว ไม่ทิ้งร่องรอย ไม่บาดเจ็บ อ๊าาาาาา การเป็นผู้พิทักษ์อัสนีมันดีอย่างงี้นี่เอง คิดพลางหันไปจิบไวน์อย่างอารมณ์ดีเมื่อปัญหาหนักอกได้รับทางออกแล้ว

"คุณรีบอร์น ออกจะเป็นการเสียมารยาทไปสักหน่อย แต่ผมขอถามเรื่องอะไรหน่อยได้มั้ยครับ" ชายแก่คนหนึ่งเอ่ยปากอย่างกล้าๆกลัวๆ ดวงตาสีดำสนิทเบนไปสบจนเขาตัวสั่นเทา แต่ก็ฝืนถามคำถามที่อยู่ในใจใครหลายคน คำถามที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา

"เด็กหนุ่มคนนี้ ไม่ใช่สิ คุณแรมโบ้......" รีบอร์นยกมือขึ้นห้าม ชายแก่หุบปากสนิทในทันที
"อยากได้รึไง"

เงียบ...ทั้งห้องนิ่งสนิทไปชั่วอึดใจ แรมโบ้อ้าปากราวกับจะพูด แต่ก็เงียบไปเมื่อร่างสูงมองมา

"อยากได้นัก ก็ลองดูสิ ในโลกของมาเฟีย อยากได้ก็ต้องแย่งชิงหรือไม่ก็แลกเปลี่ยนให้เท่าเทียม"

มีทางเลือกแค่ 2 ทาง แต่อะไรจะเทียบเทียมกับผู้พิทักษ์อัสนีของวองโกเล่ มีแต่ต้องแย่งชิงมาเท่านั้น!!! ชายแก่คิด แววตาลุกโชนไปด้วยความปรารถนาเมื่อมองเรือนร่างบอบบางนั้น ถ้าได้มา ไม่ว่าแลกด้วยอะไรเขาก็ยอม ชายหนุ่มในห้องหลายคนต่างก็รู้สึกแบบเดียวกัน ไฟแห่งการต่อสู้ร้อนระอุจนบรรยากาศของห้องแฝงแววมาคุ

"น่าสนุก จะให้เราสู้กันเพื่อแย่งชิงผู้พิทักษ์อัสนีงั้นเหรอ เป็นแผนกำจัดคู่แข่งที่เข้าท่าดีนี่ รีบอร์น แต่ชั้นไม่เอาด้วยหรอกนะ" รีออนพูดออกมาอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีม่วงฉายแววรู้ทัน รีบอร์นยิ้มเยาะ
"เดี๋ยวสิ เรามาเพื่อประชุมพันธมิตรนะ ไม่ได้มาแย่งชิงอะไรทั้งนั้น" เสียงค้านดังมาจากหัวหน้าแฟมิลี่อาวุโสอีกคนหนึ่ง
"แหม ก็ถือว่าเป็นการทดสอบฝีมือของแต่ละแฟมิลี่ด้วยไงครับ เอาอย่างนี้สิ เรามาจัดการประลองให้เป็นเรื่องเป็นราว ใครชนะได้ผู้พิทักษ์อัสนี ว่าไงล่ะครับ" ข้อเสนอดังมาจากหัวหน้าเดรกอนแฟมิลี่ ทั่วทั้งห้องพลันโห่ร้องยินดี และแล้วการประลองเพื่อชิงเจ้าวัวงี่เง่าก็ได้เริ่มขึ้นที่นี่นี่เอง โดยที่เจ้าตัวมัวแต่ขอเติมไวน์เป็นแก้วที่ 10 ไม่มีโอกาสได้คัดค้านอะไรเลย

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

"คนพวกนั้นเป็นบ้าไปแล้วรึไง" เมื่อกลับมาถึงห้อง แรมโบ้ก็เปิดฉากบ่นใส่รีบอร์นทันที

"เห็นชั้นเป็นสิ่งของเหรอ ถึงประลองแย่งชิง งี่เง่าเป็นบ้า แล้วนี่นายไม่คิดจะค้านรึไง ถ้ามีใครชนะชั้นต้องตกเป็นของมันนะ ดูสายตาบ้าบอพวกนั้นสิ น่าขยะแขยงเป็นบ้า แล้วถ้าชั้นไป ตำแหน่งผู้พิทักษ์จะเป็นของใคร ใครจะช่วยงานฮายาโตะ ใครจะนั่งฟังยามะจังพร่ำเพ้อถึงคุณฮิบาริ(?) ใครจะช่วยวองโกเล่รุ่นที่ 10เช็คเอกสาร ใครจะช่วยเคียวโกะจังกับเบียงกี้(?)ทำกับข้าว บ้าชะมัด แล้วถ้ามีคนคิดจะเอาชั้นไปเป็นเมียมันหล่ะ รีบอร์นนนนน ชั้นไม่อยากเป็นเคะนะ ชั้นไม่อยากย้ายที่อยู่...ฮือๆๆๆๆ แง้ๆๆๆๆๆๆๆ"

"หุบปากซะที ไอวัวงี่เง่า" รีบอร์นรู้สึกราวกับเส้นเลือดในสมองแตกปรี๊ด เมื่อต้องทนฟังเสียงร้องไห้น่ารำคาญของเจ้าวัวงี่เง่า

"นายไม่มาเป็นอย่างชั้นนี่ นายไม่ต้องไปอยู่กะพวกผู้ชายพวกนั้น ชั้นยอมมีอะไรกับผู้ชายอย่างนายเป็นพันๆรอบยังดีกว่ามีกับมันเลย โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"ผู้ชายอย่างชั้นงั้นเหรอ" เส้นเลือดในสมองจะระเบิดอยู่แล้วตอนนี้

"ทำไม!!! ผู้ชายอย่างนายไง เปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่น ทำตัวสำส่อนไปวันๆ คิดว่าตัวเองหล่อนักรึไง ฮ๊ะ" เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แน่ๆ ที่ทำให้เขากล้ามีปากเสียงถึงขั้นนี้

"ชั้นไม่ต้องการความเห็นจากไอวัวงี่เง่าที่ไม่เคยแม้แต่จะจูบ" พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาจับขั้วหัวใจ สายตาจับจ้องไปที่เจ้าวัวที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ ได้แต่เอามือจับเสาเตียงเพื่อพยุงตัวไว้

"เลว"
"ว่าไงนะ"
"ผู้ชายอย่างนายมันเลวที่สุด ฮือๆๆๆๆๆๆ เห็นคนเป็นสิ่งของรึไง"
"นี่แก...."

รีบอร์นกระชากข้อมือบอบบางอย่างรุนแรง จนร่างทั้งร่างของไอวัวงี่เง่าที่บังอาจมาด่าว่าเขาเซเข้ามาในอ้อมแขน แรมโบ้เงยหน้ามองใบหน้าเรียบเฉยของนักฆ่าหนุ่ม

ในเวลาอย่างนี้ ใบหน้าของรีบอร์นก็ยังคงเรียบเฉยเหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็กๆ ทั้งเขาและรีบอร์นต่างก็ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลย รีบอร์น...ยังคงเป็นชายหนุ่มที่น่าหลงใหล ความเก่งกาจ ความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ ส่วนเขา...ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เป็นเด็กขี้แย พวกชั้นต่ำที่ไม่มีวันเทียบเทียมได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความหลงใหลนี้ได้แปรเปลี่ยนมาเป็น....ความรัก

"รีบอร์น......."
ครางออกมาเบาๆก่อนที่จะซุกหน้าลงไปที่อกกว้าง สองแขนเรียวกอดแผ่นหลังของร่างสูงไว้แน่นราวกับโหยหาสัมผัสอบอุ่น ร่างสูงเหลือบตามองแรมโบ้เล็กน้อย

"รีบอร์น........ ชั้นรักนาย........"
ทั้งห้องเงียบสนิท มีแต่เสียงลมหายใจของคน 2 คนกับเสียงหัวใจที่เต้นดังของเขาเท่านั้น รีบอร์นยืนนิ่ง ปล่อยให้ร่างบางกอดเขาอยู่อย่างนั้น ริมฝีปากที่เคยเรียบเฉยปรากฏรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก

น่าสมเพชชะมัด ไอวัวโง่.....คิดว่า คำๆนั้นมันมีความหมายกับชั้นนักรึไง ใครๆก็พูดว่ารักตอนที่กำลังถึงจุดสุดยอดทั้งนั้นแหละ ส่วนแก...ก็แค่พูดเพียงเพราะเมาบวกกับความโง่ที่คิดว่าคนอย่างชั้นจะสนใจคำรักของพวกชั้นต่ำอย่างแก

"รีบอร์นนนน" ร่างบางครางเสียงหวาน เงยหน้าขึ้นมองสบดวงตาสีดำสนิทแล้วค้นพบว่ามีแต่ความว่างเปล่าอยู่ในนั้น ราวกับปีศาจ...ใช่แล้ว

ปีศาจ....ที่ไร้หัวใจ

และโดยไม่ทันรู้ตัว น้ำตา.....ก็หลั่งไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยสีเขียวมรกต แรมโบ้ร้องไห้ ร้องไห้ และร้องไห้อยู่อย่างนั้น สะอื้นไห้จนไหล่บอบบางนั้นสั่นสะท้าน ร้องไห้โดยไร้เหตุผล ในทันทีที่สบสายตาคู่นั้น สัญชาตญาณในส่วนลึกร่ำร้องบอกว่า เขา.....ไม่มีวันได้หัวใจของรีบอร์น

เพราะรีบอร์น.....ไม่เคยมีหัวใจ

รู้สึกปวดหัว.....จนแทบระเบิด ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งวิงเวียน ลงท้ายด้วยการ

อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก หมดไส้หมดพุงลงไปที่ชุดสูทตัวเก่งของรีบอร์น เสร็จแล้วก็หนีความผิดด้วยการลงไปนอนกองอยู่กับพื้น

รีบอร์นหลับตาลงอย่างข่มใจ ร่างสูงกระชากคอเสื้อของไอวัวงี่เง่าที่ยังอาจอ้วกใส่ชุดเค้าขึ้นมา เขย่าแล้วตบลงไปที่แก้มใสอย่างรุนแรงจนเป็นรอยฝ่ามือ

"ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แกคิดจะแกล้งหลับเรอะ อยากโดนปืนยิงหัวรึไง"

"อ่าาาาา" แรมโบ้เบิกตาโพลง กระพริบตาปริบๆ สัมผัสความเปียกชื้นที่แก้มตัวเองอย่างงุนงง นี่เขาร้องไห้เหรอเนี่ย.....เมาแล้วร้องไห้น่าสมเพชชะมัด ก่อนจะมองกองอ้วกที่อยู่บนพื้นพรมหรู

หลังจากอ้วกจนไม่มีอะไรจะให้อ้วกแล้ว เขาก็รู้สึกสร่างพอที่จะลำดับเหตุการณ์ได้ทั้งหมด......ซวยแล้วว

"รีบอร์น ช....ชั้นไม่ได้ตั้งใจน้า แบบว่าชั้นแค่รู้สึกอยากอ้วก แล้วก็วิ่งไปที่ห้องน้ำไม่ทัน แหะ แหะ แหะ อาการปกติของคนเมา นายก็น่าจะเข้าใจใช่มั้ย เพราะงั้นฉัน......"

"สูทของชั้น....."
"หือ สูทของนาย" พระเจ้าช่วยยยยย สูทตัวเก่งของรีบอร์นตอนนี้เต็มไปด้วยคราบอ้วกขาวๆ จนแทบไม่เหลือสภาพ
"ช......ชั้นขอโทษ ไม่ทำอีกแล้ว ฮือๆๆๆ อย่ายิงชั้นเลยน้าาาา"
"คิดว่าขอโทษ แล้วชั้นจะให้อภัยรึไง"
"อ่าาาา"

รีบอร์นถอดสูทตัวเก่งที่ตอนนี้เหม็นอ้วกไปแล้วอย่างช้าๆ ตามด้วยเสื้อแขนยาวสีขาวด้านใน เผยให้เห็นแผงอกกำยำจากการออกกำลังกาย แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกับหน้าท้องแบนราบ แรมโบ้เบือนหน้าหนีภาพตรงหน้าที่ทำให้หัวใจเต้นแรง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่

รีบอร์นย่างสามขุมเข้ามาหาร่างบางช้าๆ แรมโบ้ก้าวถอยไปจนสะดุดขอบเตียงลงไปกองกับพื้น ร่างสูงส่งยิ้มสยดสยองมาให้จนเขาตัวสั่น

ใครก็ได้ ช่วยผมด้วยยยยย วองโกเล่ ฮายาโตะ ยามะจัง พระเจ้าช้าง อ๊ากกกกก

" หึ หึ หึ หึ..................ไอวัวโง่ เอาสูทชั้นไปซักให้มันเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นแกได้ดับไปจากโลกใบนี้แน่"

ขว้างเสื้อใส่ไอวัวงี่เง่า แถมท้ายด้วยการเตะก้นไปที่ประตู แรมโบ้วิ่งปรู๊ดออกจากห้องอย่างรวดเร็วทำลายสถิติที่เคยทำมาตลอด 18 ปี รีบอร์นถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับไอวัวบ้าที่ก่อเรื่องไม่มีที่สิ้นสุด ร่างสูงเรียกแผนกแม่บ้านมาทำความสะอาดคราบอ้วกที่เลอะพื้นห้องนอนบางส่วน เขาถอดกางเกงออกจนเปลือยเปล่า ก่อนที่จะเข้าไปแช่น้ำอุ่นในอ่างจากุชชี่ คิดไปถึงเจ้าของร่างบอบบางกับนัยน์ตาสีเขียวใส

'รีบอร์น......ชั้นรักนาย'

ใบหน้าขาวใสที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาลอยเข้ามาในห้วงความคิด ทำไมต้องร้องไห้....ทั้งๆที่น่าจะรู้อยู่แล้ว ทำไมถึงบอกรัก....ทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่ใส่ใจ

โง่.....งี่เง่า....น่าสมเพช

ถึงจะเป็นอย่างนั้น.......วินาทีที่ได้ยินคำบอกรักจากริมฝีปากอิ่มเต็มสีกุหลาบนั่น......กลับเป็นหัวใจของเขาเองที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่งตอบรับคำๆนั้น
..............................................................................................................................................................

"โอ๊ยๆๆๆๆ บ้าชะมัด นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ย อ้วกใส่รีบอร์น.....แล้วเรามาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย"

แรมโบ้อยากจะร้องไห้ขึ้นมาทันที ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ตรงล๊อบบี้ของโรงแรม แถมในอ้อมแขนยังมีเสื้อสูทเหม็นอ้วกของรีบอร์น พวกแขกมาเฟียที่โรงแรมต่างก็มองมาทางเขาเป็นตาเดียว เขายืนอ้ำอึ้งอยู่ตรงหน้าลิฟต์อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งพนักงานโรงแรมเดินเข้ามา

"มีอะไรให้ช่วยมั้ยค่ะ" เธอเดินเข้ามาถาม พลางถือวิสาสะแตะไปที่แขนของเด็กหนุ่ม แรมโบ้สะดุ้งทันที เขาหันไปก็พบเธอกำลังส่งสายตาอ่อนหวานเย้ายวน อะไรกัน...พนักงานโรงแรมนี้ เขาไม่ใช่รีบอร์นนะถึงจะได้นอนกับคนอื่นไปทั่ว แรมโบ้แกะมือของเธอออกจากแขนเขาอย่างสุภาพ

"ครับ ซักสูทนี่แล้วส่งไปที่ห้องรีบอร์น" ว่าแล้ว ก็ยัดเสื้อสูทเปื้อนอ้วกใส่อ้อมแขนพนักงานหญิงก่อนที่จะเดินหนีไปขึ้นลิฟต์ที่มาพอดีด้วยความเร็วสูง ทิ้งหญิงสาวที่ยืนอ้าปากค้างเอาไว้กับการกระทำที่(เหมือน)เกือบจะหยาบคายของเขา

แรมโบ้กดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดที่เขารู้มาว่า เป็นชั้นของสระว่ายน้ำกลางแจ้ง ตอนนี้เขายังไม่อยากเผชิญหน้ากับรีบอร์น....ไม่ใช่ตอนนี้ การกระทำของเขาเองมันบ้าชัดๆ ไปกอดรีบอร์นแบบนั้นแถมยังสารภาพรักไปอีก ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงให้เขาพูดแบบนั้นกัน

ทำยังกะว่ารีบอร์นจะสนใจว่าเขารู้สึกยังไง คิดๆดูแล้วน้ำตาก็พาลจะไหลออกมาอีกรอบ.....

"มาเดินเล่นชมวิวเหรอครับ" เสียงทุ้มๆที่ดังมาจากข้างหลังทำเอาเขาสะดุ้งโหยง ก่อนจะกระชากปืนออกมาจ่อใส่เจ้าของคำพูด แต่แล้วก็ต้องลดปืนลงเมื่อพบว่า....คนนั้นคือ....รีออน คงดูไม่ดีแน่ถ้าเขาจะเล็งปืนใส่หัวหน้ารีซอตโตแฟมิลี่ผู้โด่งดังคนนี้

รีออนหัวเราะเบาๆกับปฏิกิริยานั้น......ดูยังกะเจ้าหนูรีบอร์นนั่นไม่มีผิด ที่ชอบเอาปืนไปจ่อใครต่อใคร

"ผมไม่เคยได้ยินว่า ผู้พิทักษ์อัสนียิงปืนเป็นด้วย" เขากระเซ้าเล็กน้อย ก่อนที่จะก้าวมายืนเคียงข้าง แล้วเริ่มออกเดินทำให้แรมโบ้ต้องเดินไปกะเขาด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ปืนกระบอกนั้น รีบอร์นให้คุณเหรอ"

"คนอย่างรีบอร์นน่ะเหรอจะให้ปืนใคร ไม่ต้องเรียกชั้นว่า คุณ อะไรนั่นด้วย ฟังดูแปลกๆนะถ้าออกมาจากปากนาย"

แรมโบ้ตวัดเสียงสูงในตอนท้ายประโยคราวกับจะจิกกัด แต่รีออนก็สัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรที่แฝงมาในประโยคนั้น มันทำให้เขาต้องมองคนตรงหน้าใหม่

คนๆนี้ไม่ใช่เหรอ.....ที่สายข่าวของเขาในวองโกเล่รายงานมาว่า มีคำสั่งให้มาฆ่าเขา แต่ทำไมยังทำท่าราวกับเป็นมิตรเช่นนี้.....หรือว่าจะเป็นเพียงการหลอกล่อให้ตายใจเท่านั้น

"ลูกน้องไม่เป็นห่วงเหรอ ออกมาเดินเล่นแบบนี้"

ร่างบางเป็นคนเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนม้านั่งในซุ้มกุหลาบที่จัดไว้อย่างสวยงาม มือขาวบางเด็ดดอกกุหลาบสีขาวดอกหนึ่งออกมาสูดดมกลิ่นหอมหวาน รีออนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว

เขารู้สึกว่าคนตรงหน้านั้น......ช่างงดงามและบอบบาง ดูบริสุทธิ์จนดอกกุหลาบพวกนี้ก็ไม่อาจเทียบเท่า ไม่น่าเชื่อ.....ว่าคนๆนี้จะเป็นมาเฟียอันดับต้นๆของวองโกเล่ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ

"นี่ๆๆๆ นาย" แรมโบ้โบกมือไปมาตรงหน้าเขา เมื่อรู้สึกว่าคนตรงหน้าสติเริ่มหลุดลอยไปแสนไกล

"ขอโทษที ชั้นคิดอะไรเพลินๆไปหน่อย สำหรับคำถามนั้นน่ะ....ลูกน้องชั้นรู้อยู่แล้วนา ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แล้วนายล่ะ ออกมาอย่างนี้ รีบอร์น......."

"ไอบ้านั่นจะห่วงใครเป็น" แรมโบ้แทรกขึ้นมา "เขาสนแต่แฟมิลี่กับผู้หญิงที่นอนด้วยเท่านั้นแหละ" ปลายเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยกับดวงหน้าที่เศร้าสลดลงทำให้รีออนสังเกตเห็นได้ไม่ยาก จนเขาต้องพิจารณาคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิดอีกครั้ง

ดวงหน้าหวานใส นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ดูเศร้าสร้อย จมูกโด่งที่รับกับริมฝีปากแดงเรื่อราวกลีบกุหลาบ ผิวกายบอบบางขาวผ่องนั้นช่างสวยงามเมื่อสะท้อนกับแสงจันทร์

ผู้พิทักษ์อัสนีคนนี้เป็นผู้ชายที่สวยและดูเศร้าที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

รีบอร์น....ต้นเหตุของความทุกข์ใจนั่นคงมาจากคนๆนี้สินะ ถ้าเขาเดาไม่ผิดแรมโบ้คงมีใจให้กับรีบอร์น เพียงแค่คิด....หัวใจเขาก็เจ็บจนแทบทนไม่ได้ เขารู้ว่า ไม่ควรมีความรู้สึกอย่างนี้.....โดยเฉพาะอย่างยิ่ง.....กับผู้พิทักษ์อัสนี.....กับศัตรูของแฟมิลี่

แต่เขาก็ห้ามความรู้สึกนี้ไม่ได้.....ครั้งแรกที่เห็น รู้สึกราวกับอยากจะปกป้อง อยากเห็นรอยยิ้มของคนๆนี้ อยากแย่งชิงเขามาครอบครองไว้เอง......ถึงแม้ว่าต้องสู้กับคนทั้งวองโกเล่......สู้กับผู้พิทักษ์......หรือแม้กระทั่ง......สู้กับรีบอร์น เขาก็ไม่สน

เขาตัดสินใจแล้วว่า......เขาจะร่วมการประลองในวันพรุ่งนี้เพื่อแย่งชิงผู้พิทักษ์อัสนี

"นี่ๆๆๆ นายดูนั่นสิ มีดาวตกด้วย อธิษฐานกันเถอะ" เสียงใสๆดังขึ้นมาขัดความคิดเขา แรมโบ้หลับตาพร้อมพนมมืออธิษฐาน ริมฝีปากมีรอยยิ้มน้อยๆอย่างวาดหวัง

ภาพนั้นทำให้เขาอดใจไม่ไหว.......รีออนโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆใบหน้าหวานนั้น ริมฝีปากสีเชอร์รี่กับดวงตาที่หลับพริ้มราวกับจะรอรับรอยจุมพิตจากเขา

"ไอวัวโง่ แกมาทำอะไรอยู่ที่นี่ เสื้อสูทฉันไปไหน"
..............................................................................................................................................................

รีบอร์นกำลังโกรธ......แรมโบ้บอกได้เลยจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ร่างสูงไม่พูดอะไรกับเขาเลยสักคำหลังจากที่ทั้งคู่ลงจากลิฟต์และกลับเข้ามาในห้องนอนด้วยกัน เขายังคงไม่เข้าใจอะไรดีนัก รู้เพียงแต่ว่า โดนรีบอร์นกระชากข้อมือขึ้นมาจากม้านั่งระหว่างที่กำลังอธิษฐานขอพรจากดาวตกอยู่ โดยที่เขายังไม่ทันได้บอกลารีออนสักคำ และเขาก็ไม่คิดจะบอกลาด้วย รีบอร์นในตอนนั้นดูน่ากลัวจนเขาไม่กล้าสบสายตาหรือประท้วงใดๆทั้งสิ้น

จนกระทั่งตอนนี้ ที่ทั้งคู่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วและนั่งอยู่บนเตียงคนละฝั่งกัน รีบอร์นก็ยังคงไม่พูดอะไรเลยสักคำ เอาแต่อ่านเอกสารอยู่อย่างนั้น ส่วนตัวเขาก็ได้แต่กอดหมอนและขยับตัวอย่างรู้สึดอึดอัด

"อ่า....รีบอร์น นายยังไม่นอนอีกเหรอ พรุ่งนี้มีประชุมเช้านะ" เขาเริ่มพูดก่อนอย่างทนไม่ไหว รีบอร์นเงียบ....เงียบเหมือนทุกครั้ง แต่ในครั้งนี้กลับมีอะไรที่แปลกออกไป....

"รีบอร์น........" แรมโบ้เอื้อมมือไปแตะแขนร่างสูงเบาๆ รีบอร์นคว้าหมับไปที่ข้อมือของเขา กำแน่นจนรู้สึกเจ็บ ก่อนที่จะเบนสายตามาสบ ดวงตาคู่นั้นดูเยือกเย็นจนน่าหวาดหวั่น

"โง่รึไงที่ไปคุยกับศัตรูแบบนั้น"

"มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ ชั้นแค่รู้สึกไม่ค่อยดี....แล้วรีออนก็โผล่มาเป็นเพื่อนคุย ก็แค่นั้น" เขาพึมพำอุบอิบแก้ตัว ยิ่งทำให้แววตาของรีบอร์นทอประกายเกรี้ยวโกรธยิ่งขึ้น

ไอวัวงี่เง่านี่ นอกจากโง่แล้วยังจะ.....บ้าอีก ทำไมถึงไว้ใจคนอื่นได้ง่ายดายนัก ไม่เคยนึกถึงสถานะภาพของตัวเองมั่งเลยรึไง ถ้าไอบ้าหัวทองนั่นชักปืนออกมา ไอวัวงี่เง่านี่.....คงได้ดับไปจากโลกนี้เพราะความเลินเล่อของมัน

แต่รีบอร์นรู้ตัวเองดี......เรื่องนี้เป็นแค่เหตุผลรองเท่านั้น เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เขาทนไม่ได้จนต้องกระชากไอวัวโง่ให้ออกมาห่างๆนั่นก็คือ.....ท่าทางรีออน ถ้าเขาเดาไม่ผิด ไอหัวทองนั่นคงหลงรักไอวัวโง่นี่อย่างไม่ต้องสงสัย และหมอนั่นก็ทำท่าราวกับจะ.....จูบ

ไอวัวงี่เง่า.......

แต่มันก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเขาเลยนี่.........

ถ้าไอหัวทองนั่นอยากมาบ้าหลงรักวัวโง่.......เขาก็จะสงเคราะห์ทำให้มันหายไปจากโลกนี้ซะ โทษฐานที่คิดแย่งชิงของ........ที่ไม่ใช่ของตัวเอง


..............................................................................................................................................................

TBC อีกรอบ

แล้วตอนนี้ก็จบลงด้วยความมึนของไรเตอร์

แรมโบ้จังโดนแย่งแล้ววว>w< (แต่ไม่ว่ายังไง พระเจ้าอามาโนะก็ลิขิตให้เป็นRLจ๊ะแรมโบ้=_,=+)

me//นอนรอตอนต่อไป=3=

ย๊ากกกกกกกกกกกส์!!

อัพด่วน!!



รีบอร์น คิดจะกดก็กดไปเลยสิว้อยยยย!! *-*+