เอ่อ 8059 มะมีคำบรรยาย -[]-

โกคุ อาร๊ายจะทำเพื่อหน้าที่ซะขนาดน้าน -[]-

มุคุ โพล่มาเพื่อสร้างความร้าวฉานนี่เอง เหอๆ

ยามะ นายเลิกอาชีพนี้ ไม่ได้เร๊อะ

คุณฮิอุตส่าเชื่อใจไปแล้วนิสสนึงแท้ๆ

ท่านส้มจะขัดสีฉะวีวรรณยามะให้กลับมาดีกว่านี้ได้หยอคะ *0*

รออ่านตอนต่อไปค่ะ

เรื่องมีการตัดไปมาระหว่าง ยามะกันหนูฮิ
เลยเกิดอาการเอ๋อกินเล็กน้อย...

มุคุจะมาสร้างชนวนอะไรให้เรื่องนี้ดาร์ก
มากขึ้นอีกมั้ยเนี้ย

แล้วยามะจะจัดการกับตัวเอง(และหนูฮิยังไง)
บอกได้คำเดียว
รออ่านนะ

โกคุ = ="

ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นโกคุ ร้อนแรงได้ใจมากเลยพี่

จับโกคุไปชนมุคุเลย วะฮ่าฮ่าฮ่า

ท่าน ไซโค
- ง่า .. ง่าไซโคคุงง่า



ท่าน yuritaro
- มาพร้อมคอนเซ็ปโผล่มาจากหลุมครับ (ฮาา) เอวีสุจริตหนา ไม่ได้โกงเงินจั๊กกะหน่อยนี่นา (ฮา) ง่ะ .. อยากน่าฆ่าในสายตาหนูฮิ แต่สำหรับแมยก ยามะดีได้โล่ใช่ม้าครับ 5 5 5+



ท่าน นุนิ
- หึๆ พวกเชื้อ m ในตัวไง [s]ฟาดแล้วเอาฟาดแล้วเอา[/s]สินะ ส้มพูดอะไรป้าย



ท่าน oboro
- หึๆ ยามะนะคร้าบบ่แม่นม้าที่ฟาดแล้วจะเชื่องน่ะ (ฮา)



ท่าน reddieG
- หึๆ มันยิ่งกว่าควบอีกครับ (ฮา)



ท่าน zerus
- หุๆ ท่านเห็นความน่ารักของยามะแล้ว แต่แหมเคะยอมง่ายไป เสะก็อดแกล้งน่ะสิครับ 5 5 5+



ท่าน ไอคุง
- หึๆ ตามสัญชาติเคะซึน โกรธน่ารักโมเอะเสมอครับ 5 5 5+


-------------------------------------------------------------


ท่าน Pao.~*
- คุๆ ร้อนแรงดีใช่มั้ยล่าครับ 5 5 + //โดนโบก// ส้มซักฟอกนะ จะขัดสีดำมให้ออกให้หมดเลยอ่ะ ฮืออ



ท่าน soulmate
- ง่า ขออภัยด้วยคร้าบ แต่มุคุไม่ใช่แค่ตัวชนวนหรอกครับ ตัวปัญหาอย่างใหญ่หลวงเลยล่ะ (ฮา)



ท่าน นุนิ
- อ่ะเฮือก 6959 เหรอออออ ทำร้ายจิตใจพี่สุดๆเลยนะ



ท่าน Natchan
- หึๆๆ คงจะไม่มีครั้งหน้าแล้วล่ะคร้าบ



---------------

ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะคร้าบบ

เป็นไงละเเก ยามะ
อาชีพสุจริต ไม่ผิดกฏหมาย แต่ท่านฮิงอนไปแหล่ววววว
มีปัญญาง้อป่าวเนี่ย (แอ๊กกก โดนแม่ยกยามะปารองเท้าใส่)

ว่าแต่จริงๆแล้วท่านฮิเข้าใจผิดตรงไหนอ่ะ ก็เห็นเข้าใจถูก ที่ยามะไปถ่ายเอวีมันก็เป็นความจริงล้วนๆไม่ใช่รึไง

สรุป! ยามะอ่ะผิด จบ!

แย้วเคียวยะจะถูกง้อแบบไหนกันนี่ คริคริ

8059 กรี๊ดๆๆๆ

มุคุโร่นายทำอาร๊ายยยยยยยยยTT[]TT

มาขัดขวางความรักของ8018หร๊ออออออออออ

ยกคุณฮิให้สับปะรด...

me/โดนทั่นส้มเสย!!

ยามะเอ๋ย...

ผมเพิ่งเคยลากข้ามฉากเรทนะเนี่ย TwT

เพราะงั้นสับปะรดกดคุณนู๋ฮิให้ซูชิมันรู้สำนึกซะ!!

โดนใจอย่างแรงค่ะ ^^

ลีลาของท่านยามะนั้นเหลือรับ

ส่วนฮายาโตะคุงก็เร่าร้อนไม่แพ้กัน

แบบนี้เรียกว่า เพชรตัดเพชร หรือเปล่าเนี่ย


เรื่องนี้แอบถูกใจท่านมุคุโร่นะคะ

ชั่วร้ายตรงสเป็ก >0<

แหม ก็นานๆทีคู่นี้จะปรากฏขึ้นซะที

รอเชียร์ ศึกชิงนางเมฆา อยู่นะคะ

>>>>รอเรทคู่ท่านมุคุ ฮิบะนะคะ -////-

8059 ช่าง..........เจ๋งจริงๆเลย!

ไม่มีใครยอมใครเลยอ่า.......

จะว่าไรไม๊ถ้าเราอยากรู้อดีตของโกคุอ่า

(ผัวะ โดนเตะออกนอกห้อง นี้มัน8018เฟ้ย!!)

ง้อ ฮิบบรี้ให้ได้นะ ยามะ^^

เลือดหยดติ๋งๆเลย ตอนนี้
หึๆ

Title: [-sabishii-]

Up : 11

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: 8018

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: ....ท่ามกลางแสงสีในเมืองหลวง...จะยังมีความรู้สึกดีๆให้กันอยู่บ้างไหม...





……………………………………..

………………………….

……………….






" อ่ะ ! ! ! ขอโทษ เอ๋ นายมาที่นี่ได้ยังไงนะ " ร่างบางผมสีเงินเดินหิ้วกระเป๋าตามเข้ามา ถ้าร่างสูงสังเกตและคิดได้แต่เพียงนิด โกคุเทระ ฮายาโตะ ก็ใส่เครื่องแบบเดียวกับคนตรงหน้า ยิ่งเสียงทักทายนั้นมันเหมือนกับสมองส่วนใดเข้าขาดผึ่ง



" นี่สินะ นายงานของนายชั้นไม่น่าเชื่อใจนายจริงๆ " วิ่งฝ่าพายะหิมะออกไปคนเดียวโดยนไม่สนใจคนที่มองตามาแม้แต่น้อย



"ฮิบาริ!!! เดี๋ยวสิ ฟังกันก่อนได้ไหม ทำไมทึกทักเอาเองแบบนี้นะ!!!" วิ่งตามไปได้ทันก็คว้าเอาข้อมือเรียวไว้แล้วกระชากกลับมากอดแน่นๆกลัวจะดิ้นหายอีกครั้ง



"ไม่น่ารักเลยนะทำแบบนี้ ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่อย่างที่นายคิด" อ้อมกอดค่อยคลายออกแต่ยังหนาแน่นพอตัว



"ฮายาโตะก็แค่งาน"



" แล้วชั้นก็แค่งานที่ผิดคิว เอาเทปมาแล้วเราจบกันชั้นจะไม่เอาเรื่องนายตกลงไหม " มือพลั่กอีกฝ่ายออกอย่างแรงมันมากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายกระเด็นออกไปไกลตัวเขาบ้าง จนเว้นระยะห่างเอาไว้พักหายใจ



" ชั้นไม่น่ารักก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคนอย่างพวกนาย อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็เชิญ " มือคว้าเอาเช็คในกระเป๋ามาจดรายเซ็นอย่างลวกๆก่อนโยนใส่หน้าอีกฝ่าย



" อยากได้เท่าไหร่กรอกลงไปเองเลย ชั้นยกให้ "



พลั่ก!! แรงโถมเข้าหากดร่างบางลงไปนอนบนพื้นหิมะเป็นตัวรองรับ ก่อนจะปล้นระดมจูบไปหลายต่อหลายหนไม่สนใจเสือกกระดาษมีค่าราคาแพงที่ค่อยๆละลายไปกับก้อนหิมะนั่นแล้ว



"อยากทำอะไร ก็อยากอยู่กับนายนี่ไง" ตอบเองเสียเสร็จสรรพ เรื่องจริง ตอบตามหัวใจ สิ่งที่อยากทำมากที่สุดตอนนี้ก็คงกอดก่ายร่างบางนี้ไว้ รั้งเอาไว้ไม้ให้ไปไหนกระมัง



"ฮายาโตะเป็นแค่งาน แต่นายไม่ใช่นะ อย่าหึงไปหน่อยเลย" แอบอมยิ้มถ้าไม่มีเรื่องทะเลาะกันก็คงจะยิ้มแก้มปริไปแล้ว เกิดมาเพเงรู้สึกว่ามีคนต้องการเขาจากใจจริงก็ไอ้ครั้งนี้ รู้สึกมีความสำคัญหาใช่ตัวเรียกเงินที่ใครๆก็ต้องการ



ร่างบางวดิ้นขลุกขลักอยู่ต้หิมะจนเสื้อชื้นไปหมด



" ลุกออกไปนะ ฮื้ออ ลุกเดียวนี้ เปียกไปหมดแล้ว " ก่อนจะหันมาจ้องตาเขียว ค้อนเสียวงใหญ่



" ใครต้องการนาย ทำพูดดี ชั้นไม่คบกับคนที่ไปนอนกับชาวบ้านไปทั่วหรอก " มือดันอีกฝ่ายออกแต่พลาดกลายเป็นพลิกมาอยู่ด้านบนได้ยังไงไม่รู้



" จบเรื่องแล้ว ชั้นจะกลับบ้านละ " ลุกขึ้นปัดเศษหิมะที่ติดตัวให้หลุดออกไป ออกมาทั้งๆที่ไม่มีเสื้อโค้ชหนาวชะมัด



"ถ้านายไม่ชอบ ฉันจะเลิกทำเลยดีไหม" เดินตามอยู่ห่างๆแบบเว้นระยะเสมอต้นเสมอปลาย ก่อนจะสวบเท้าเข้าไปชิดแล้วโปะเสื้อโค้ดให้ก่อนจะถอยกลับไปในระยะปลอดภัยต่อหัวใจดังเดิม



"แต่ถ้าขาดงานนี้ฉันก็จะไม่มีรายได้ ทีนี้จะพานายไปเดทก็ไม่ได้ ซื้อของขวัญก็ไม่ได้ บ้านฉันมันไม่ได้รวยแบบนายหรอกนะ" เดินตามไปเรื่อยๆพล่ามไม่หยุดแลพ่มฟุ้งฝอยน้ำลายท่วมทุ่ง



"เห็นทีคงต้องซื้อฉันแพงหน่อยล่ะมั้ง ค่าหัวใจฉันมันแพงนะจะบอกให้"



" งานอย่างอื่นก็มี เจ้าบ้า! " ปวดสมองกับรสนิยมวัยรุ่นสมัยนี้ทั้งๆที่เขาเองก็อยู่ในเกณฑ์ที่ไม่มีสิทธิ์จะไปวิจารย์ใครหรอกนะ สงสัยเขาจะหัวโบราณจริงๆที่จริงจังกับเรื่องพวกนี้เสียจนเกินเลย



" แต่...ถ้านายไม่มีทางเลือกชั้นจะให้นายอยู่ที่ห้องก่อนก็ได้ ไม่ต้องพาไปเที่ยวชั้นไม่ต้องการ อยู่บ้าน ไปเรียน ไปไหนก็ตามใจ แต่ถ้าเลิกทำงานไม่ได้ก็กลับออกไปเลย " ร่างบางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง



" อย่าเข้าใจผิดชั้นทำเพราะสงสารหรอก "



เดินดุ่มๆแบบไม่หันหน้ากลับมาเลย.......ให้ตายสิ พูดอะไรออกไปนะเรา



"ครับๆ" ฝีเท้าหยุดเดินแล้วก็ลืมไปเสียสนิทว่าจอดมอเตอร์ไซด์คันโปรดทิ้งไว้ที่หน้าโรงเรียน ร่างสูงพลิกกายกลับไปด้านหลังก่อนจะวิ่งจากไปไม่ได้บอกคำลา .. คงไม่ต้องล่ะมั้ง เดี๋ยวตามไปรับก็ได้



เสียงมอเตอร์ไซด์บิดคลื่นมาด้วยความเร็วหวังเพียรไล่ตามคนงามให้ทันก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้น่ะนะ ไปสั่งที่บ้านแล้วก็ไปเรียนที่มหาลัยต่อ



..อื... เอี๊ยดดดด !!!! โครม!!!!!!!! เสียงชนสนั่นระเบิดระเบ้อระหว่างรถสปอร์ตสีแดงโฉบเฉี่ยวกับมอเตอร์ไซต์กึ่งวิบาก ผลคือเละ มอเตอร์ไซด์ไปทางส่วนคนขับลอยโด่งไปตกอยู่ถนนเบื้องหน้าเลยสี่แยกไปนิดเดียว



"กรี๊ดด!!! รถชน เรียกรถโรงพยาบาลเร็ว!!!" เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมคนมุงแตกฮือ ยามาดมโตะนอนคว่ำหน้ารู้สึกชาไปทั้งร่างหากแต่ก็พยายามขยับมือล้วงเอามือถือที่คงสภาพเดิมเอาไว้คลี่ฝาอออกแล้วกดเบอร์เดียวที่เมมโมรี่ไว้ในเครื่องตอนนี้ .. เจ็บแฮะ ..รถคว่ำมันเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ สติสุดท้ายค่อยๆดับวูบลง เห็นภาพเบื้องหน้าแดงฉาดด้วยเลือดจากหัว นี่สินะที่เค้าเรียกว่าเอาเลือดหัวบ้าให้ออก .. หายบ้ารึยังนะเรา .. ฮิบาริ



"ช่วยหลับไปเถอะนะครับ" รอยยิ้มหยันวาดขึ้น ภายใต้กรอบแว่นดำนัยน์ตาคู่นั้นประกายวาบไปด้วยความชังสุดของที่สุด พวงมาลัยหักเลี้ยวออกไป แม้ตัวรถจะบุบไปเกือบค่อนตัวถึงแต่ก็ไม่ใส่ใจ กดปุ่นอะไรสักอย่างแล้วป้ายทะเบียนทั้งหน้าหลังก็พลันเป็นเป็นคนละเรียงเบอร์





……………………………………..

………………………….

……………….

……………………………………..

………………………….

……………….



คนตัวเล็กรออยู่นานสองนานเจ้าบ้ากวนประสาทก็ไม่ยักกะตามมา จนนึกใจไม่ดีย้อนกลับไปปรากฎว่าฝูงผู้คนเบียดบดบังไม่ให้เห็นภาพในกลางวง เหตุการณ์นี้เหมือนกับเมื่อนานแสนนานมาแล้ว นานมาแล้วที่ไหนกันนะ ................



รถคันหรูสีขาวสวยจอดอยู่ใจกลางเมืองเมื่อเด็กน้อยของบ้านอยากจะได้ลูกกวาดสีสวยในร้านรวงข้างทางที่มีแสงสีสวยงาม ไร้กลางคืนเพราะแสงไฟเหล่านั้นสวยงามยิ่งนักคืนวันแสนสุขก่อนปีใหม่



" ท่านพ่อ ท่านแม่ เดียวมานะครับ " เสียงร่าเริงของเด็กชายตัวน้อยวิ่งฝ่ากองหิมะลงจากรถไปหาร้านลูกกวาดข้างทางอย่างร่าเริง



" ช้าๆนะจ๊ะ ระวังจะหกล้มละ " เสียงใสของผู้เป็นแม่เอ่ยเตือนก่อนเด็กชายตัวน้อยจะหายไปลับตากับเหล่าร้านรวงที่จัดเทศกาลเหล่านั้น



"กรี้ดดดดดดดดดด " เสียงอื้ออึงดังมาอีกทางเมื่อรถบันทุกเบรกแตกวิ่งฝ่าไฟแดงข้ามเลนมาเสยเอารถที่จอดสนิทอีกทาง ท่ามกลางความตกใจของผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหลาย



เอี้ยดดดดดดดดดดดด โครมมมมมมมมมมมมมม



สภาพหลังจากนั้นเลือกท่วมทั้งหน้ารถและหลังตัวคนขับและแม่ของเขาก็ไม่รอด เคราะห์ยังซ้ำเติมเมื่อบิดาที่นั่งข้างหลังเสียชีวิตทันที มารดาที่ยืนอยู่ข้างทางไม่ต้องพูดถึง สภาพเสื้อผ้าสีขาวชุ่มโชกไปด้วยโลหิต รกสีขาวแปดเปื้อนไปด้วยสีแดงชาน สภาพเหตุการณ์ตอนแปดขวบถูกลบเลือนไปด้วยเหตุผลที่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้เล่าเหตุกาณ์แบบเดียวกันเหมือนตามกลับมาซ้ำเติมเสียแบบนั้น



" คุณพ่อ คุณแม่ " กระเป๋า นร. ตกลงไปข้างทาง "



" เรียกรถพยาบาลเร็วเข้าสิ พวกนายมัวแต่ทำอะไรกันอยู่ ยืนบื้อกันอยู่ได้! ! ! " เอ่ยตวาดพวกที่ยืนนิ่งแข็งเป็นท่อนไม้ มัวแต่มุงให้ตามรถพยาบาล



" อย่า...อย่าตายนะ...อย่าทิ้งชั้นไป...อย่าทำแบบนั้นอีก...อย่าทิ้งชั้นไป " เอ่ยซ้ำราวกับคนพร่ำเพ้อจากอะไรสักอย่าง จากใครคนสำคัญของใครสักคน



" อย่าทิ้งชั้นไป ได้โปรด ...." หยาดน้ำใสที่ไม่ได้ไหลรินมานานเท่าไหร่แล้วกันนะ ไหลท่วมออกมาหยดเต็มหน้าของอีกฝ่าย มือกุมมือที่เย็นชืดนั่นเอาไว้จุมพิตซ้ำๆราวกับของสำคัญที่จะเสียไปไม่ได้



" ขอร้องอย่าทิ้งชั้นไป "



// ทั้งสองท่านเสียชีวิตแล้วครับ //



เสียงสุดท้ายที่ได้ยินเมื่อหลายปีก่อนดังก้องกลับมาอีกครั้งหมือนความมืดที่ตามหลอกหลอนและกลบฝังไปครั้งแล้วครั้งเล่า



" พอที "



// ทางเราพยายามอย่างที่สุดแล้ว //



" ไม่เอา" มือกุมศรีษะไล่เสียงที่มองไม่เห็นทิ้งไป ภาพภายใน รพ. เก่าๆ กลับมาอีกเหมือนภาพย้อนฟิมล์ขาวดำ



// น่าสงสารนะเธอ ลูกผู้ตายยังเล็กอยู่เลย //



"ไม่ใช่แบบนี้"



// ใครจะรับผลประโยชน์ละ เงินทั้งสองฝั่งไม่ใช่น้อยๆเลยนะ//



" ไม่เอาแล้ว พอที! "



//ทางเราจะเป็นผู้ดูแลหนูเองนะ//



" อย่ามายุ่งกับชั้น "



//ปล่อยคุณพ่อ คุณแม่ได้แล้วละจ๊ะ//



" ไม่เอา " อ้อมแขนเรียวโอบรัดร่างสูงแน่นเข้าอีก ราวกับความตายก็มิอาจพรากไปไหน



//ปล่อยเถอะ...นะจ๊ะ//



"ไม่! ! ! ชั้นไม่ให้นายตาย ได้ยินไหม ยามาโมโตะ ทาเคชิ ชั้นไม่ให้นายทิ้งชั้นไปเด็ดขาด ! ! ! "


-ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ- เสียงเครื่องวัดคลื่นหัวใจดังราบเรียบ ผู้ป่วยถูกแยกในห้องปลอดเชื้อ รัดกุมที่สุด ดีที่สุดในยามนี้ สายน้ำเกลือ พร้อมถุงเลือดวางระโยงระยางเจาะทะลุเนื้อจนพรุนไปหมด แต่กระนั้นก็ยังยื้อชีวิตไว้ ที่รู้ว่าหายใจก็แค่แผ่นไฟฟ้าที่แปะตามตัวเท่านั้นเอง บางเบาเหลือเกิน .. เจ็บดีนะ .. ตกลงฮิบาริหายโกรธเขาแล้วหรือยัง .. แต่คงกลับถึงบ้านไปแล้ว



เหมือนชีวิตถูกยื้อมาจากปรโลกเปลือกตาอย่างจะปรืเปิดแทบแย่ แต่ก็หนักเกินไป รู้ทุกอย่าง ทั้งเสียงหยดน้ำเกลือ ทั้งเสียงเครื่องช่วยหายใจแต่ไม่อาจตอบสนอง ..เสียงประตูเปิดเข้ามาใช่ ..เขารับรู้ ..แต่ว่าใครล่ะ ..



"เปลี่ยนน้ำเกลือนะคะทาเคชิคุง" เสียงเอ่ยหวานที่ผิดหวังไปวูบหนึ่ง ริมฝีปากขยับเอนจะเปิดคำพูดหากแต่ไร้เรี่ยวแรงจริงๆ สูบหายไปพร้อมชีวิตรือไงกันนะ



"รู้สึกตัวแล้วเหรอคะ จะไปตามญาติให้นะ" หายไปพร้อใถึงน้ำเกลือ ต้องขอบคุณพยาบาลล่ะนะ ยกความดีให้เลย



ร่างบอบบางไม่ได้หายไปไหน ตั้งแต่เอาอีกฝ่ายมาส่ง รพ. เดียวกับที่พ่อกับแม่มารักษาตัวแล้ว ก็นั่งอยู่ที่หน้าห้องที่นี่ตลอด



" คุณฮิบาริค่ะ คนไข้รู้สึกตัวแล้วละค่ะ " เขาไม่เคยเชื่อในพระเจ้า ตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่ตายไป แต่ว่าเหมือนความหวังที่ดับวูบไปแล้ว มีประกายขึ้นมาหลังจากมาที่นี่เขาสวดภาวนาต่อพระเจ้าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทุกๆครั้งจะขอให้ร่างตรงหน้าหายดีเสมอ ร่างบางรีบรุดเข้ามาที่ห้องทั้งๆที่เสื้อยังเปรอะเลือดอยู่เลย



" ยามาโมโตะ เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม จะเอาอะไรรึเปล่า ชั้น..ชั้น " รู้สึกเหมือนพูดไม่ค่อยจะออกจากเห็นสภาพอีกฝ่ายที่เคยร่าเริงต้องมานอนซม ม้วนผ้าพันแผลเต็มตัวไปหมดไหนจะเข็มและสายระโยงระยางมากมาย มือกุมปากตัวเองที่ไม่รู้จะพูดอะไรให้มากความไปกว่านี้อีก แต่มันเต็มตื้นจนน้ำตาพาลจะไหลออกมา



" ขอบใจ ขอบใจจริงๆที่นายไม่เป็นอะไร " มือกุมมืออีกฝ่ายแทบจะทรุดลงพื้นได้แต่ก้มหน้ากลัว...กลัวอีกฝ่ายจะรู้ว่าร้องไห้ กลัวจะถูกหาว่าอ่อนแออีกครั้ง



"ฮะ ..ฮะๆ" เสียงหัวเราะยังกวนประสาทอยู่เลย ทั้งที่เจ็บจนขยับส่วนไหนเซลล์ก็จะระเบิดให้ได้ แต่ก็ยังออยากคุยกับเจ้าของเสียงนี้ เสียงที่เสมือนหนึ่งฉุดเขาขึ้นมาจากนรก



"มาดูใจเ.ห..ร..อ" พูดได้นิดหน่อยก็สำลักเอาความแหบแห้งผุยผงของลำคอ



"ยังไม่ตายหรอก ..ยังอยู่ให้นายหึงแบบนี้อีกนานเลย" พูดไปก็หอบไป กลายเป็นคนเหนื่อยง่ายเมื่อไหร่กันล่ะ เหนื่อยที่จะพูดเหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่อยากจะจากไปตอนนี้



" ไม่ต้องพูดแล้ว " ริมฝีปากบางได้รูปจูบซับปิดปากอีกฝ่ยเบาๆ ก่อนจะรีบผละออก



" บ้าที่สุดเลย ! นี่หมอเขาห้ามนายทานน้ำอยู่ ห้ามพูด และ ห้ามออกเสียงหรือกำลังมาก ถ้ารู้แล้วก็นอนไปซะ " ปากว่าอย่างนั้นแต่มือกลับห่มผ้าให้อีกฝ่ายเสียเบามือ ซ้ำยังลูบที่ผืนผ้าห่มซ้ำๆ



" ถ้านายหยดีแล้วตำรวจจะมาสอบปากคำอีกที ระหว่างนี้ชั้นจะมาเฝ้าไข้นายอีก อย่าเล่นอะไรแผลงๆนายก็ได้ออกจาก รพ. เองแหละ " พูดรัวดีใจเสียเป็นชุด ก่อนจะใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ



" ว่าแต่....ใครที่ชนนาย "



"......" ไม่ตอบเพิกเฉยต่อคำถามแต่กลับอมยิ้มน้อยๆ เปลือกตาหนักๆยามนี้ปรือเปิดได้แล้วก็เห็นภาพคนน่ารักกำลังเช็ดน้ำตาตัวเองเลือนลางแต่กระนั้นก็อยากจะเป็นคนที่ซับให้เสียมากกว่า .. ทั้งน้ำตาที่ดีใจ หรือน้ำตาที่เสียใจ จะรอยยิ้มแบบไหน ..ก็ต้องมีให้เขาคนเดียว จะเสียงก่นด่า หรือกำปั้น หรือรอยตบ มันต้องเป็นของเขา



" ชั้นจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วจะกลับมานอนเฝ้าไข้นาย ระหว่างนี้มีอะไรกดเรียกนางพยาบาลไปก่อนแล้วกัน " เขาเองก็ไม่มีใคร ระหว่างที่รอก็ไม่รู้จะติดต่อญาติคนคนนี้ได้ที่ไหน จะโทรไปในมือถือก็ไม่กล้า เพราะไอ้เบอร์บ้าๆนี่มันจะไปติดกับเบอร์ที่สำนักงานเจ้าคนนี้รึเปล่า



โครม!!! เสียงสนั่นที่คนฟังแทบกระดูกร้าวแทน ร่างสูงตกปุ๊ลงไปนอนดิ้นพล่านกับพื้น สายน้ำเกลือสายน้ำเลือดหลุดออกจากตัวไหลนองเจิ่งเต็มพื้น ร่างสูงหอบหายใจถี่รัวต้องการกักตุนออกซิเจนเข้าปอดโดยไม่ต้องพึ่งพาเครื่องช่วยหายใจ เค้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ทั้งที่กลัวความเจ็บปวดแต่กลับยอมที่จะเจ็บตัวเพียงเพื่อรั้งไม่ให้คนคนนี้ไปก็เท่านั้นเอง เจ็บที่จะทำร้ายตัวเองแต่ยอมกระเสือกกระสนตกเตียงเพื่อนคนคนหนึ่ง



"อย่าไป.. อย่าไปได้ไหม"



" นายจะบ้ารึไง! ! ! " วิ่งกลับมาประคองแทบไม่ทัน มือกดปุ่มเรียกนางพยาบาลกับหมอแทบจะยิงรัว



" ชั้นไม่ไป ไม่ไปแล้ว อย่าลุกซี้ซัวซิเจ้าทึ่มเนี่ย " คนตัวเล็กช่วยร่างสูงขึ้นไปนอนที่เตียงอย่ารีบร้อน ก่อนที่หมอและนางพยาบาลจะรีบวิ่งมาดูอาการคนเจ็บหนักอย่างรีบร้อน



"ฮ่ะ ฮ่ะๆๆ ไม่เป็นไรหรอกหมอ ผมสบายดีหายห่วง" ทำมือโอเคเสียอีกนั่น ทำหน้าปลาเป็นอีกต่างหากทั้งที่ก็หอบเรื่อๆจากพิษบาดแผลแล้วก็พิษไข้



"ขอบคุณครับหมอ แต่ช่วยย้ายผมออกจากห้องปลอดเชื้อไปห้องพักฟื้นทีเถอะ ผมไม่เป็นไรแล้ว" มีการต่อรองทำตัวรู้ดีกว่าหมออีกน่าหมั่นไส้ให้ใครต่อใครบริภาท



"ก็ ฮิบาริจะได้อยู่เฝ้าผมได้สบายๆไง จริงไหมฮิบาริ"



" คุณหมอ " ร่างงามมองอย่างขอความเห็นหมอเจ้าของไข้ ถ้าร่างสูงยังไม่หายดียังไงเขาก็วางใจไม่ได้



เหลือเชื่อเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้ เพราะ พลังกายหรือไอ้คนที่ชนมันไม่หนักมากก็ไม่รู้ หมอเจ้าของไข้ถึงอนุญาติง่ายนัก



" นี่นายสำออยรึเปล่าเนี่ย อย่าให้รู้เชียวนะ ถ้านายหายนดีแล้วละก็ชั้นจะเอาเรื่องให้หนักเชียว " ร่างงามปลอกแอ๊บเปิ้ลไปด้วย เสื้อผ้ที่เลอะเลือดยังไม่ได้เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย กะว่าในคืนนี้คงต้องอาศัยชุดยูกาตะและเอาเสื้อผ้าไปส่งซักข้างล่างเสียแล้ว



"หิวน้ำ" เสียงบ่นเบาๆแต่จงใจให้ได้ยินไปถึงอีกฝ่ายนัยน์ตาคู่คมมองดูร่างบางบรรจงปอกแอปเปิลให้ช้าๆแล้วอมยิ้ม



"นี่ .. ฉันหิวน้ำนะ" เอ่ยย้ำไปอีกหนแต่เห้นคนงามนั่งนิ่งเค้าก็เริ่มมุ่ยหน้า ..



"โอ๊ยย!!"



" ไหนเจ็บตรงไหนขอดูหน่อยสิ " คนที่รินน้ำอยู่เริ่มกังวล เลิ่กผ้าห่มยื่นหน้าเข้าใกล้ ตรวจสอบบาดแผลตามร่างกาย



" ไหนละ ตรงไหนเจ็บตรงไหนบอกชั้นสิ ให้ตามหมอไหม " คนกระวีกระวาดหาปุ่มกดเรียกหมอพยาบาลเสียวุ่นวายเลิ่กลั่ก



หมับ!! มือที่ฝืนยกขึ้นมาให้ได้คว้าเอามือนุ่มนิ่มของอีกคนเอาไว้ ก่อนจะจับมาแนบบนแผ่นอกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ



"เจ็บตรงนี้" รอยยิ้มทะเล้นวาดขึ้นบนดวงหน้าโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเช่นนั้น ไม่รู้กระทั่งว่าสื่อนัยน์ตาแบบไหนออกไป แค่อยากจะอนตามประสีประสาคนป่วยกระมัง เพราะเวลาปกติทำแบบนี้คงได้อาญาโทษฐานที่รักกันเกินความจริงซัดเข้าให้



"หายโกรธฉันไหม"



" หายแล้วจะปล่อยไหมละ " มือลูบผมกดปุ่มยกเตียงปรับระดับมานั่งแทน



" อย่าขยับมากนะ นายยังทานของร้อนมากไม่ได้ แต่ยาที่ทานต้องทานหลังอาหารด้วย " มือวางแอ๊ปเปิ้ลลงก่อนหยิบเอาชามข้ามต้มร้อนๆตักมาเป่าก่อนส่งให้ริมฝีปากคมๆ



"อุ๊บ!!" ปลายลิ้นสัมผัสที่ข้ามต้มเท่านั้นแหละไอ้อาการลิ้นแมวก็ออกลาย ดูไปมันก็ไม่น่าจะร้อนเลยนะควันก็ไม่มีแต่แสบลิ้นเป็นบ้า



"ร้อนๆ โอ๊ย นี่นายกะเล่นให้ลิ้นฉันพองเลยเหรอ!!" แลบลิ้นออกมาสะบัดพือล้มเข้าห้อยต่องแต่งอยู่อย่างนั้น ขณะที่สายตาก็จดจ้องไปยังดวงหน้าสวยคาดโทษ



"แกล้งกันหรือไง"



" เอ๋!? มันก็ไม่ได้ร้อนนะ " คนตัวเล็กเอาช้อนตักมาทานดู



" ก็ไม่ร้อนมากนะ อืม เดียวๆ " ร่างบางตักข้ามต้มเข้าปากก่อนกดคนขี้อ้อนช่างโวยวายนอนลง แล้วจรดริมฝีปากลงไปที่ปากคมๆก่อนถ่ายเทรสหอมหวานให้



"อึก" เสียงกระซิบเบาๆเมื่อของเหลวผ่านหมดจรดลงสู่ปากเขาเรียบร้อน หากแต่ก่อนที่ร่างบางจะผละตัวออกไปตัดช้อนไหมก็คว้ารั้งเอาท้ายทอยมาแนบจูบกวาดลิ้นเอาซากเศษความหวานที่หลงเหลือไปจนสิ้นก่อนจะนิ่วหน้าน้อยๆยกมือที่แทบจะไม่มีแรงสัมผัสยังมุมปากที่เยินพอตัว



"เจ็บแฮะ บ้าจริงแบบนี้จูบไม่ถนัดเลย" ทำหน้าขัดใจก่อนจะอ้าปากรอข้ามในช้อนถัดไปเช่นกัน



" นอนนิ่งๆสิ " เสียงอ่อนหวานที่น้อยครั้งจะได้ยินกระซิบเบาๆ ก่อนจะกดร่างสูงเบาๆก่อนจะแนบจุมพิตหวานๆซ้ำๆกวาดเอาส่วนลึกที่สุดให้โหมกระพือ ก่อนจะค่อยๆกดปุ่มให้เตียงเลื่อนลงไปอย่างช้าๆไม่ให้คนนอนเจ็บต้องบาดเจ็บมากมาย



" นอนพักซะ แล้วถ้าชั้นอาบน้ำเสร็จแล้วจะกลับมานอนด้วย " นอนเฝ้าไข้นะน่ะ



เสียงประตูห้องปิดลงยามาโมโตะก็ผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ยกมือขึ้นปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดออกมาทั้งที่อากาศก็หนาวทิ้ว นัยน์ตาหลุบต่ำมองดูมืองสองข้างของตัวเองที่นอนนิ่งศิโรราบจำนนต่อการไม่ขยับไหว มันสั่นไปหมดพอพ้นอาณาเขตร่างบางก็ไม่จำเป็นที่ต้องฝืนเข็มแข็งให้สบายใจ .. ที่ทนเจ็บปวดมีแค่เขาก็พอ



มือเปลี้ยแรงยกผ้าห่มขึ้นก่อนจะสัมผัสไปที่ท้องแข็งหากแต่เต็มตื้นด้วยผ้าพันแปลเบาๆ แต่เพียงแค่แผ่วเบาก็มีเลือดซึมลอดออกมา จะกดออดเรียกก็ไม่กล้า แน่นอนว่าเรื่องมันต้องแจ้นไปถึงหูฮิบาริแน่ๆ



" .. สมเพชตัวเองชะมัด"




……………………………………..

………………………….

……………….



TBC.