(--***) โกรธไอ้พวกที่พรากพ่อแม่ของท่านฮิบาริไปซะจริงๆ

แถมที่สำคัญ ตอนแรกดันเล็งที่ท่านฮิอีก (--*) ยังงี้มันน่าเชือดเป็นชิ้นๆ ไปให้ฉลามกินนัก!!!

(TT-TT) น่าสงสารท่านฮิเป็นที่สุด (เหล่มองยามะ) ถ้ายังงั้นยามะต้องกักตัวท่านฮิให้อยู่กับยามะให้ได้นะคะ

ห้ามปล่อยให้ท่านฮิไปอย่างเด็ดขาดนา (--)

_____________________________________________

หุ หุ หุ หวานจิงๆตอนนี้
แต่ทำไมพออ่าน ยามะทำตัวดีๆ ใจดี แล้วรู้สึก เสี่ยวๆ จัง
ดีใจนะค่ะ ที่มาต่อ หึๆ

ยามะเอ๋ย... ต่อให้ต้อง"ล่ามโซ่"ก็ร้ัั้งคุณฮิเอาไว้นะ

อย่าปล่อยให้ถูกใครจับตัวไป [s]ยกเว้น ม้า[/s]

ซูชิดาร์กเีนียนเริ่มหลงเงือกน้อยซะแว้ว >w<~!!

[align=center]กะว่าเมื่อวานจะดูสแปนแข่ง ดันหลับไปก่อน ฮือ

ก่อนหลับมาลงฟิคไว้ก่อนค่ะ ไม่ได้ต่อมาช่วงนึงแล้วมั้งนะ

ลงแบบลวกๆละค่า ต้องขออภัยหากมีคำผิดที่ไม่ได้แก้เพียบเลยนะคะ = =b

ยังไงก็ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ค่า [/align]

ยามะดูจะใจดีขึ้นเยอะเลยย ใจดีเพราะคุณฮิไม่ดื้อใช่มั้ยค่ะ

งั้นคุณฮิก็อย่าดื้อนะคะ เป็นเด็กดี ไม่งั้นยามะมันดาร์กอีกแน่นอน เหอๆ

ง่าน่าสงสารเพ้อหาพ่อกะแม่ใหญ่เลย

ยามะไม่ว่าทางไหนก็ต้องเก็บคุณฮิไว้กับตัวนะ อย่าปล่อยไปเชียว หึหึ

รออ่านตอนต่อไปค่า

ฉากนี้เริ่มหวานแล้วแหะ >////< เขิลแทนท่านฮิ

โอย หวาน.....

ท่านฮิขา ในเมื่อข้างล่างไม่มีใคร ก็อยู่บนบกกับยามะสิคะ ><

ปล.ทำไมอยู่ๆก็คิดว่าแม่ท่านฮิเป็นดีโน่ละนี่? งง?

หวัดดีค่า~ เพิ่งเข้ามาอ่านครั้งแรกค่ะ (จริงๆเล็งไว้ตั้งแต่เห็นครั้งแรก แต่งานเยอะมาก)

ยามะดาร์ก เงือกฮิบะ รักทั้งคู่เลย (ปกติเค้าจะมีอาการเข้าข้างเคะ เมะเขี่ยทิ้ง)

ยามะดาร์กได้โล่มากมาย ท่านฮิก็น่าสงสารซ้าาาา
แล้วท่านฮิจะได้กลับทะเลมั้ยล่ะเนี่ย (เดาว่าชาตินี้คงยากที่จะได้กลับ)

เอิ้กเรื่้องนี้คุณพี่ท่านช่าง.....
อะไรจะน่ารักได้ขนาดนี้เนี่ย
คุณพี่ท่านน่ารัีกมากมายเลย
ส่วนยามะลูกเอ๊ยบุึคลิกกลับ
กันรึไงเนียลูกกลายเป็นคน
ใจร้ายแบบนี้ไปซะได้แต่ดี
น้าที่ใจดีขึ้นอ่าเป็นเพราะว่า
หลงเสน่ห์คุณพี่ท่านแล้วอ่ะ
ซินะเนี่ยไม่ต้องปล่อยกลับ
ไปหรอกนะเพราะยังไงคุณ
พี่ท่านก็อยู่คนเดียวอ่า
ปล.รีบๆๆมาต่อน้าค่ะ

เคียวยะ ชีวิตชั่งรันทด*ร้องไห้*

Title: if you don’t want to love

Up : 4

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: 8018

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: หากคุณไม่ต้องการมีรัก...เพราะคุณกลัวความอ่อนแอละก็...ความเงียบเหงาอาจเป็นคำตอบสุดท้าย




……………………………………..

………………………….

……………….





"อ่ะ ... "



นัยน์ตาคู่สวยลืมขึ้นมาพร้อมด้วยความน้ำตาที่เขอะกรังเตรียมจะแห้งเหือด แต่พอเห็นร่างสุงเท่านั้นก็เบะปากร้องไห้โผเข้ากอดแน่น ร้องเป็นวักเป็นเวร ราวกับชีวิตนี้ไม่เคยร้องไห้ .. ซึ่งมันก็คือความจริง พอรู้สึกเศร้าจนน้ำในตาจะไหล ก็รู้สึกว่าเศร้า ว่าคือการร้องไห้ แต่พระแม่สมุทรก็ชักพาเอาออกไปก่อนจะรู้ตัวทุกที



"ฮึ่ก ... ฮือ"



" ร้องทำไมอีกละ เจ็บตรงไหน ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า " ลูบหลังแผ่วเบาทนุถนอมเรือนผมนิ่มนวลเอาไว้ ไม่สบายใจเลยเวลาร่างบางนี้ร่ำไห้ แต่เขาไม่ใช่สัตว์แพทย์ซะด้วยจะให้ทำยังไงละ



" อย่าร้องไห้ นายยังมีชั้นอยู่ทั้งคน หยุดร้องไห้เถอะ "



"กลัว .. " เสียงอู้อี้ก่อนจะแอ่นแผ่นหลังเข้าหาเมื่อมือสากไล้ไปมาตามแนวสันหลัง



"คิดถึงพ่อกับแม่" ตัวสั่นราวลูกนะ ก่อนจะกอดรัดแน่นเมื่อสีแดงจางของเลือดตอนนั้นลอยเข้ามาในสติ รสฝาดของมันมาพร้อมสายน้ำ กลิ่นสนิมก็ลอยอบอวล ..



"อยาก ..อยากกลับบ้าน ตอนนี้นะ ได้โปรดเถอะ ฉันกลัว ไม่เอาแล้ว ฉัน ..ฉันเกลียดมนุษย์!!" ผลักร่างสูงออกเมื่อสำเนียกได้ถึงว่าอะไรเป็นอะไร



" ไม่ได้ ! บอกแล้วไงถ้าไม่หายดีชั้นไม่มีวันปล่อยนายไปไหนแน่ " สายตากร้าวเอ่ยฉายชัดอย่างเอาเรื่องก่อนจะกระชากข้อมือบางเสียแรงกินกำลังด้วยความลืมตัว ทั้งห่วง ทั้งหวง อะไรซักอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร กังวลเสียเหลือเกิน ริมฝีปากคมๆเกี่ยวกระหวัดรัดรึงในริมฝีปากริมรสความหวานซ้ำๆ ผิวนี้ สัมผัสนี้ เป็นของเขาทั้งหมด



"ปล่อยนะ!! ..ปล่ะ ..อื้ออ" มือพยายามดันใบหน้าที่เม้มจูบให้ออกห่าง ร่างกายดิ้นเร่าก่อนน้ำตาคลอจะค่อยๆไหลกลิ้งหลุดออกมา



"ปล่อยนะ .. ฉันจะกลับ !! จะหายไม่หายก็ไม่เอาทั้งนั้น ฮึ่ก .. ม่ะ.. มนุษย์น่ารังเกียจ!!" มือดันเอาริมฝีปากออก ก่อนจะเผลอวาดมือขึ้นแล้วตบฉาดลงบนใบหน้า เล็บสวยเกี่ยวเอาหนังเนื้อแก้มให้เป็นรอยถากเหมือนเล็บแมว



"ฮึ่ก ..ฮือ"



ร่างสูงผละออกอย่างรู้สึกผิดก่อนจะเอื้อมมือไปจับแต่ก็ชะงักออกเพราะกลัวว่าจะไปทำร้ายจิตใจร่างเล็กมากกว่านี้



" ชั้นขอโทษนะ แต่ตอนนี้ชั้นยังปล่อยนายกลับไปไม่ได้หรอก " เสียงทุ้มแฝงแววเศร้าสร้อยอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้เพราะมันผิดธรรมชาติก็พอเข้าใจ หากไม่อยากทำร้ายร่างบางอีกก็มีแต่วิธีนี้เท่านั้น



" นอนพักซะ ชั้นไม่กวนนายแล้วละ "



"จะ ..จะไปไหนเหรอ" ปากก็บอกเกลียดหนักเกลียดหนา แต่พ่อร่างสูงจะเดินจากไปกลับคว้าเอาชายเสื้อไว้ แต่พอรู้สึกตัวก็ต้องปล่อยออกแล้วก้มหน้างุด รู้สึกร้อนไปทั้งหน้าเหมือนถูกลบฟอร์มอะไรสักอย่าง



"ช่างสิ .. นายน่ะมันกวนฉันที่สุดเลย จะไปไหนก็ไป" ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยความยากลำบาก



" ไปให้พ้นๆหน้านายไง เกลียดชั้นมากไม่ใช่เหรอจะให้ชั้นอยู่ต่ออีกทำไมล่ะ " เสียงกระทบกระแทกก่อนตามมาด้วยเสียงประตูปิดปึงปัง ก่อนจะก้าวออกไปนั่งที่ชั้นพักเคาท์เตอร์ด้านล่างร่างสูงพักสักครู่ก่อนยกเหล้าในบาร์ขึ้นดื่มหวกๆไม่รู้สึกแย่ขนาดไหนเท่าครั้งนี้เลย ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วย บ้าแท้ๆเลยนะ ยามาโมโตะ



"อ่ะ ..แฮ่...ก" เสียงหอบหายใจถี่ระรัวดังขึ้น ริมฝีปากเผยออ้ารับออกซิเจนให้มากที่สุด มือสองข้างกำขยำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่ ร่างกายขาวบิดไปบิดมาร้อนเร่าจากในกาย



"อึ่ก..อื้อ" มือพยายามลูบเรือนอกปลอบใจตนเอง ความแสบร้อนนี่มันคืออะไรก็มิอาจรู้ได้ แต่เคยจำได้ว่าผู้เฒ่าผู้แก่บอกกันต่อๆมา



//เพราะครึ่งคนครึ่งปลาเพราะมิอาจมียาวิเศษ การอยู่บนบกโดยปราศจากธุลีน้ำ อาจทำให้ร่างกายร้อนราวผุยผง เพราะภายใจหาใช่คนโดยแท้ ..//



"ร้..ร้อน" ริมฝีปากขบแน่นตาเริ่มพร่าลายรู้สึกเหมือนตัวเองกลั่นไอน้ำออกมาได้ก็ไม่ปาน



เหล้าเข้าปากแล้วก็เมาพอเมาแล้วก็ขาดสติความนึกคิดทั้งหลายทั้งปวง ร่างสูงย้อนกลับไปที่ห้องนอนตัวเองอีกครั้ง ที่เมาอยู่แทบจะหายทันทีเมื่อร่างงามนอนหอบหายใจรวยริน



" เคียวยะ! เป็นอะไรไปเคียวยะ! ! ! ฟื้นสิ! " พยายามตบหน้าอีกฝ่ายเรียกสติที่แม้แต่ทำอย่างไรก็ไม่ตื่นเสียที อุณภูมิในร่างกายร้อนรุ่มเสียจนเขาแทบหัวใจหยุดเต้นก่อนนึกขึ้นได้



"น้ำ ต้องใช้น้ำสินะ" รีบรินน้ำในแก้วจ่อปากร่างบางให้กลืนลงคอไป



นัยน์ตาปิดอยู่ค่อยๆปรือมอง แขนเรียวเล็กกระหวัดรอบคอร่างสูงก่อนจะโน้มหน้าให้มาจรดชิด เรียวลิ้นตวัดไล้กลื่นกินหยาดน้ำทั้งหมดที่เกาะอยู่บนริมฝีปากยามาโมโตะ คว้านลึกถึงภายในโพรงปากนั้นราวกับกระหายน้ำหนักหนา ร่างเล็กพยายามส่งยันตัวเองขึ้นคร่อมทับไปบนเรือนร่างกำยำ พยายามหาน้ำมาหล่อเลี้ยงหากแต่ในสายตาอีกคนมองว่ามันเร่าร้อนเสียมากกว่า



สองร่างที่ร้อนรุ่มราคะรัดพันกันเสียแทบสิ้นการทรงตัวเขาเองก็ไม่หยุดร่างบางที่ท่าทางขาดน้ำเกาะเกี่ยวเอาไว้แน่นเสียขนเขาแทบสำลัก เรือนกายนุ่มนิ่มร้อนผ่าวไปด้วยอาการขาดน้ำตามธรรมชาติ ร่างสูงที่เริ่มจะคุมสติตัวเองไม่ไหวผละออกเบาๆอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะก้าวเดินฉับๆไปยังตู้กระจกอันเดิม ทิ้งร่างตัวเองแบบร่างบางลงไปใต้น้ำ



เมื่อผิวกายสัมผัสน้ำคนตัวเล็กก็เปลี่ยนขาเป็นครีบกับหางทันที ริมฝีปากร่างสูงไม่ยอมถอนออกเพียงเพราะเพื่อต้องการลิ้มรสร่างบางตรงหน้านี้ให้ได้มากที่สุด สัมผัสเนียนนุ่มของร่างกายเนื้อมันช่างวิเศษเสียยิ่งกว่าอะไร



พอสิ้นเสียความทรมาณ พอความเย็นตัดผิวกาย ควาอายก็สำเนียกขึ้นมาปากที่ถูกชอนไชอยู่พยายามอ้าเผยอสะบัดดิ้นที่รุกรานให้หลุดออกแล้วดีดตัวเองไปอยู่อีกมุมของตู้กระจกแต่ไม่ลืมที่จะสะบัดครีบตบไปบนดวงหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ก่อนจะเอาหลังมือป้ายถูปากบอกรังเกียจหนักหนา



'สวย' คือสิ่งเดียวในยามนี้ที่สายตาเขาเห็น พอมาอยู่ต้น้ำในฟองคลื่นแบบนี้ เรือนร่างเปลือยเปล่าช่างขาวนวลเนียนเย้ายวนสายตายิ่งนัก เรือนผมสีดำที่สลายไปกับฟองคลื่นชวนให้เขาปราถนาที่จะจับจองมันเสียเหลือเกิน



มือเอื้อมไปคว้าแต่ในน้ำเงือกคือสิ่งมีชีวิตที่ว่องไวยิ่งนัก ไร้คำพูดคำจาหรือการสื่อสารใดๆร่างสูงเอื้อมรั้งเอวบางเข้ามาได้ก็จุมพิตแนบแน่นกอดรัดเอาไว้แม้ความตายก็มิอาจมาพรากสิ่งที่รักให้จางหายไปได้



กำลังทั้งหลายพาลแล่นริ้วกลับมาจนหมด เหมือนกับที่เค้าว่าไว้ พออยู่ในน้ำก็ซ่าออก มือเรียวดันแผงอกกว้างให้ผละออก พยายามขืนดิ้นให้หลุดสุดชีวิตหากแต่พ่อคนมือหนักปากหนักกลับแรงดีเกินคนเหลือเกิน จนเค้าทนไม่ได้ต้องคว้าคอเสื้อแล้วลากมันขึ้นมาบนผิวน้ำคุยให้มันรู้เรื่องไป



"ทำบ้าอะไรของนาย!! ปล่อยนะ !!" พยายามจะเบี่ยงตัวหลบออก ก่อนจะใช้ครีบตบไปบนขาแรงๆเป็นการเตือน



" มันไม่เจ็บหรอกน่า แล้วชั้นจะปล่อยเมื่อชั้นอยาก " เมื่อขึ้นมาบนน้ำก็จับปล้ำจูบอีกเสียสักหน ความสิเน่หาที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นกับคนอย่างเขาได้อย่างไรกับมีมากวนตะกอนในใจให้ปั่นป่วนเล่น ทั้งร่างเล็กๆนี้ทั้งดวงหน้า



" ทั้งน้ำตาดวงใจและร่างกายนี้เป็นของชั้นทั้งหมด ยกมันให้ชั้นได้ไหม " ไม่รอถามตอบให้มากความ ไม่รอร่างเล็กปฎิเสธด้วยริมฝีปากคมกดทับอีกหนครานี้กลับมอบจุมพิตอย่างคนรักให้มือฟ้อนเฟ้นหนักที่ยอดอกและทับทิมคู่สวยทั้งสองข้าง




……………………………………..

………………………….

……………….

……………………………………..

………………………….

……………….




หากรู้หานิยามเปลวเพลิงที่มิอาจเคยได้สัมผัส ก็คงเป็นนัยน์ตาคู่นี้ที่สบตรึงอยู่ ริมฝีปากถูกบดเร้าหากแต่นัยน์ตากลับแน่นิ่งที่ไม่อาจหลับลงเพราะติดใจในเปลวไฟราคะที่กรุ่นอยู่กระมัง .. สองแขนเรียวยกขึ้นพยายามผลักไสและก็ได้สติสุดท้ายฉุดรั้งสะบัดเใบหน้าสวยแล้วสัมพันธ์เชื่อมกันก็อันจบสั้น



"ไม่ ..ไม่ ไม่!! หัวใจของฉันก็คือของฉัน ฉันเกิดกับทะเล ร่างกายของฉันย่อมยกให้พระแม่สมุทร!! ไม่ใช่มนุษย์แบบพวกนาย!!"



" เป็นสิ...เป็นตั้งแต่วันนี้ที่นายมาที่นี่ วันที่ชั้นได้ตัวนายเป็นครั้งแรก " ดันเอาร่างแบบบางขึ้นไปตรงขอบสระ เปลวเพลงราคะที่โหมกระหน่ำสามารถหลอมระลายให้หยดน้ำที่เกาะกราวตามตัวแปรเปลี่ยนครีบให้เป็นหางได้



มือที่แสนช่ำชองเร่งรุดขยับเข้าหาส่วนอ่อนไหวก่อนเคล้นคลึงหนักมือเสียจนใกล้ถึงที่สุดแล้วละไปที่ยอดอกทั้งสองข้างโดยไม่มีว่างเว้น เรียวนิ้วชำแรกชะเข้าไปปลายทางอ่อนนุ่มทันที เสื้อผ้าถูกกองถอดทิ้ง



"ไม่ ..หยุดนะ ไม่เอา" นัยน์ตาหลุบลงต่ำมองปลายนิ้วที่แทรกเข้าในตัวเองด้วยความหวาดหวั่น



"เจ็บ ..เจ็บนะเอาออกไป ครั้งก่อนไม่พอหรือยังไง!!" มือเรียวกำข้อืออีกฝ่ายเอาไว้จะให้หยุดทั้งนิ้วที่แทรกทั้งมือที่ขยำฟ่อนเฟ้น สองขาขยับพยายามเสือกไสคนตัวสูงหากแต่ความอ่อนบางของมันทำเอาความเจ็บแล่นไปทั่วจนหยาดน้ำตาซึมชื้น



" เงียบๆสิ " เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบเสียงพร่าที่ริมหูก่อนจะค่อยๆก้มลงมอบความหวาบไหวให้อีกฝ่าย เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดรึงเอาส่วนอ่อนไหวของคนตัวเล็กที่ดิ้นเหมือนปลาขาดน้ำ ความช่ำชองที่พร้อมจะสะกดให้ร่างงามสงบลงได้บรรเลงไปเรื่อยเสียจนเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานล้ำแทน



"อ่ะ ...อ๊า ไม่ ไม่ ..หยุดนะ ไม่ไหวแล้ว" สองขาแบะกว้างไม่รู้ตัวราวกับเปิดอ้ารับความสุขสมที่เจือความขัดขืนในตัวยังไงอย่างงั้น ปากบอกไม่คร้านแต่ร่างกายกลับไปคนละทิศละทาง



"ไม่ หยุดนะ .. ได้โปรด อ๊าา .. อื้อ" หน้าท้องขาวบิดเกร็งแน่น มือจิกกำไปที่เรือนผมตั้งๆแน่นไม่ยอมให้ถอดถอนหรือขยับไปไหน



"พอใจหรือยัง ..จะไปได้หรือยัง"



มือปาดเอาคราบขาวออกจากริมฝีปากก่อนลิ้มรสเลียเบาๆ ดึงเอาศรีษะร่างแบบางเข้ามาใกล้ให้ริมรสชาติของตัวเองไปด้วยกัน



" นายก็รู้นี่ ว่ามันไม่จบแค่นี้ " ขาเรียวสวยพาดขึ้นไปบนบ่าทั้งสองข้างก่อนจะแทรกตัวลงไปช้าๆอยากถนอมเอาไว้ไม่ให้แตกสลาย อยากโอ้โลมเพราะรักแสนรักอีกฝ่ายยิ่งนักร่างสูงรั้งเอาคนงามเข้ามาใกล้รอยรักตามร่างกาบปิดเอาไว้ได้ไม่มิดเม้ม ก่อนที่ช่องทางอ่อนนุ่มจะครอบครองตัวเขาเอาไว้ได้ทั้งหมด



"อ่.... อา ... ไม่ ไม่เอาแล้ว .. เจ็บ เจ็บนะ!!" มือทุบรัวอักๆไปที่อกของฝีกฝ่ายก่อนจะพ่ายเสียเองเลยใช้มือยันไปกับพื้นพยายามจะยกกายให้หนีห่างหากแต่ขาที่พาดรั้งทั้งสองข้างไหล่กลับทำให้แนบลึกมากขึ้น



"อ่ะ ..อ๊า ไม่ไหวแล้ว... ได้โปรด ยามาโมโตะ หยุดเถอะนะ .." หันไปขอร้องดีๆก่อนจะช้อนดวงเนตรขึ้นสบลึกอ้อนวอน



ร่างสูงหยุดให้ตามที่ขอแต่ก็ราวกับคนใช้ความคิด



" นายเคยลุกขึ้นยืนเองบ้างไหม " ยังไม่ทันรอคำตอบร่างสูงอุ้มคนตัวเล็กขึ้นยืนมือพาดไปที่กำแพง เมื่อคนไม่เคยยืนบนบกมาก่อนยามที่ยืนเลยพยายามจะนั่งแต่ก็โดนเขารั้งเอาไว้เสียก่อน ขาแตะพื้นแต่จะหลบก็หลบไม่ได้จะนั่งก็นั่งไม่ลง คนมองภาพที่สุดระทึกที่ว่าเร้าใจเหลือประมาณร่างสูงแทรกกายอีกครั้งคราวนี้ทำนองรักแว่วหวานเนิบนาบแต่หนักหน่วงเป็นจังหวะตอบรับกับภายใน



"อ่ะ อ๊าา" แรงส่งที่กระแทกกระทั้นถูกรับเข้ามาตัวยวบขึ้นด้วยความสั่นเทา ขาที่ไม่เคยมีแรงพาลจะหมดเอาดื้อๆ มือยันผนังกำงแพงแน่นเพราะมันเป็นสรณะสุดท้ายในยามนี้ที่จะมี เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังชวนให้วาบหวิว ยิ้งผนังมันเงานี้ท้อนสุดการกระทำ ดำตัดกับสีฟิวขาวราวภาพเขียน



"อ่ะอื๊อ .. เจ็บขา .. เจ็บ.. หยุดนะ นี่ ..ฟังกันหน่อยสิ!!"



" อะ...อดทนหน่อยเดียวมันก็จบแล้ว " คนเร่งเผด็จศึกในช่วงท้ายๆเอ่ยหอบเสียงกระเส่า ปราถนาร่างบางากใจจริงแต่เรี่ยวแรงทั้งหมดมันไม่หมดง่ายๆจนเขาเองก็ไม่รู้ทำไม ถึงปราถนาร่างบางนี้นักหนาทั้งๆที่เคยสงสัยด้วยซ้ำว่าร่างบางตรงหน้านี้คือนกต่อที่ส่งมาเพื่อสังหารเขา แต่เมื่อสัมผัสความจริงคนคนนี้บอบบางและเดียงสายิ่งนัก อ่อนต่อโลกเสียจนน่ากลัวว่าปล่อยไปแล้วจะไม่รอดนี่สิ



"อ่ะ ..อ่ะอ๊าาา" เสียงกรีดร้องที่ยาวที่สุด แสนหวานที่สุดก่อนร่างกายจะกระตุกเกร็งซ้ำๆมือที่ยันกับกำแพงจิกจนเจ็บ ผนังดำมันเมี่ยมแต่งแต้มด้วน้ำขาวไหลอาบเป็นทางยาวเรี่ยลงมาก่อนจะเจือจางจนหมดไป



ไม่ต่างจากอณูสิและการเต้นของหัวใจถี่รัวราวพายุโหมกระหน่ำเมื่อสูงสุดของอารมณ์จะขึ้นถึง ก่อนจะตกลงมาแล้วดูบวูบลงไป



ร่างบอบบางทิ้งตัวลงและคงได้นั่งวัดพื้นแน่ๆหากไม่มีใครสักคนในยามนี้ค้ำยันไว้ ลมหายใจปนหอบค่อยๆปรับสภาพสู่ปกติ ใบหน้าที่แดงก่ำก็ค่อยๆลดปริมาณลงพร้อมๆกับลมหายใจที่กลับเข้าสู่ภาวะปกติ



" กลับไปพักซะเถอะนะ " จริงๆเอาทิ้งลงไปในตู้กระจกก็ได้แต่เขาไม่ทำ ไม่รู้เพราะอะไรจึงอยากให้ร่างเล็กได้ใช้ชีวิตกินนอนอยู่ร่วมกับเขาในฐานะคนเสียที ร่างสูงหอบเอาร่างเล็กมานอนที่เตียงก่อนจะทำความสะอาดร่างกายขาวสะอาดด้วยผ้าขนหนูซับน้ำ และ ตัวเขาเองที่เพิ่งอาบน้ำออกมาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆจวบจนสายๆนั่นแหละถึงจะตื่น



"น่ะ ..น้ำ" เปลือกตายังไม่ทันจะปรือเปิดแต่ภายในร่างกายกลับเรียกร้องหาเสี้ยวหนึ่งของสิ่งที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วม ร่างบางพลิกกายไปมาก่อนจะรู้สึกปลอดโปร่งเมื่อแดดอ่อนๆลอดเข้ามาไล้ผิวกาย



รอยยิ้มน่ารักระบายอยู่บนใบหน้ากอดกระชับผ้าห่มประดุจหมอนข้าง เผยส่วนแผ่นหลังขาวเนียนตลอดจนบั้นท้ายขาวกลมกลึงน่าสัมผัส เปลือกตายังหลับพริ้มใบหน้าละมุนน่าถนอมบ่งบอกถึงนิมิตรที่แสนดีที่ผ่านมา



" ตื่นแล้วเหรอ นี่ไงน้ำของโปรดของนาย " มือยื่นแก้วน้ำเปล่าให้ทันทีที่ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นมา เขาเฝ้ามองร่างน่ารักนี้อย่างทนุถนอม ยามหลับช่างเดียงสาเสียเกินกว่าที่จะอดใจเอาไว้ได้เสียอีก ส่วนลึกบางอย่างที่ไม่อยากยอมรับมันตื่นขึ้นแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใช่คำว่ารักแบบที่คนอื่นๆเรียกกันไหม แต่เขารู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้และพูดคุยกับคนตัวเล็กตรงหน้าเหลือประมาณ



" ลุกไหวแล้ว ลุกขึ้นมาลองสวมเสื้อผ้าให้ดูหน่อยแล้วกัน คิดจะอยู่บนบกในสภาพนี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะ อีกไม่นานจะมีแขกของชั้นมาที่บ้านนี้ "



มือรับแก้วน้ำมาดื่มด้วยความกระหายเต็มที่ไม่แคล้วตวัดลิ้นเลียไปทุกหยาดหยดอย่างที่ไม่เกรงใจสายตา จากนั้นเปลือกตาจังจะลืมตื่นได้ด้วยความงัวเงีย มือขยี้ตาไปเสียสองสามทีก่อนจะรู้ตัวแล้วยกผ้าห่มขึ้นคลุมกายโผล่มาแค่ดวงตาสวย



"ไม่ .. ไม่เอาหรอก เสื้อผ้าอะไรไม่รู้จัก ฉันจะนอนต่อ" ว่าแล้วก็พลิกไปอีกทางซุกตัวคุดคู้หลับตาลงเสียดื้อๆ



" ไม่ได้! " ร่างสูงเอ่ยเสียงเข้ม



" ถ้านายมัวนอนอยู่แบบนี้ชั้นจะกอดนายแบบที่ทำเมื่อกี้เอาไหมละ " ยื่นข้อเสนอที่ไม่มีทางเสียเปรียบให้ร่างเล็ก ก็อยากมนอนตากลมนุ่มลมห่มฟ้าแบบนี้ถ้าเกิดใครมาเห็นเข้าแล้วคิดมิดีมิร้ายขึ้นมาละ



นัยน์ตาคู่สวยภายใต้ผ้าห่มลืนตื่นอย่างหวาดผวา สัมผัสร้อนเมื่อคืนยังติดตรึง .. มันร้อนคับแน่นก่อนจะรู้สึกสบายตัวแต่ก็หมดสติไปซะก่อน หน้าสวยมุดออกมาจากผ้าห่มมองอย่างกล้าๆกลัวๆ



"แขกของนายก็เรื่องของนายสิ เสื้อผ้าฉันไม่เคยใส่ ไม่เอาหรอกจับฉันไปอยู่ในตู้ซะก็สิ้นเรื่อง" เรียวลิ้นแลบออกมาหยอกล้อทำหน้ายู่ยี่ก่อนจะมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มเหมือนเดิม



" อ้อ ~ ก็ได้นะ ถ้านายไม่สนเรื่องเสื้อผ้าแล้วไปว่ายน้ำยั่วยวนใครต่อใครในตู้นั้นแล้วโดนจับไปทำมิดีมิร้ายโดยที่ชั้นมัวแต่คุยงานอยู่ มาช่วยนายไม่ได้นายก็เอางั้นสิพวกชอบลองของแปลกกับเงือกมีอยู่มากมายนายอยากเป็นอย่างนั้นเหรอ " ร่ายยาวเป็นวรรคเป็นเวรทั้งๆที่ปกติก็ไม่เคยคิดจะพูดมากอยู่แล้วละนะ แต่กับเจ้าเงือกเเสนซนผู้น่ารักนี่คงต้องเขี่ยวกันยาวเลยละ



" ่ท่าทางนายไม่ชอบเสื้อผ้า แต่ดูสิติดผ้าห่มอย่างกับผีผ้าห่มนะ นายไม่กล้าใช่ไหมละที่จะลุกขึ้นมายืนคุยกับชั้นนะ "



คิ้วเรียวขมวดมุ่น นูนแก้มป่องด้วยความไม่พอใจสะบัดผ้าห่มพรืดมากองที่บนตักริมฝีปากแบะอย่างขัดใจ



"ฉันไม่ได้ยั่ว!! แต่ ..แต่ก็ไม่อยากเจอมนุษย์ชั่วช้าแบบบนั้น" สองแขนกางไปข้างหน้าใบหน้างอง้ำ เด็กเอาแต่ใจ



"อุ้มสิ ฉันเดินไม่เป็นนะ! บอก บอกไว้ก่อนว่าที่สวมไม่ใช่เพื่อนายหรอกนะ!!" หน้าขาวขึ้นสีเรื่อยราวตำลึงสุก



เสื้อผ้าหลากหลายในห้องขนาดใหญ่วางกองรวมกัน บ้างแขวนเอาไว้เรียบร้อยบ้างก็ถอดวางออกมากองข้างนอก



" อันนี้ใส่แบบนี้นะเอาไว้ปกปิดร่างกายส่วนบนถ้าให้ชั้นอธิบายนะ ยอดอกนายจะเชิญชวนสายตาพวกลูกค้าชั้นเสียจนนายกลัวเลยละ หึ หึ " หัวเราะชอบใจในท่าทางเก้ๆกังๆของร่างบางที่สวมนู้นจับนี่ผิดๆถูกๆไปหมด ก่อนจะแอ๊ะใจกับกระโปรงที่เจ้าตัวสวมเข้าไปแทนที่กางเกง



" เฮ้ย! เดียวนั่นมัน"



"อะไรเหรอ ..??" นัยน์ตาคู่โตช้อนมองสบก่อนจะเอียงคอแล้วมุ่นคิ้วด้วยความสงสัย หากแต่ขาที่สั่นเทาทำเอาเจ้าตัวต้องนั่งลงด้วยความจำยอม



"ไม่เอาแล้ว คัน! ใส่แค่เสื้อไม่ได้เหรอ" หันไปเง้างอด เค้ารู้ความหมายของคำว่าเย้ายวนเบื้องบน หากแต่สัตว์จำพวกมีครีบคงไม่ลึกซึ้งกับขาและเพศเสียเท่าไหร่




……………………………………..

………………………….

……………….




tbc.