•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อืม.... - - ฟิกเรื่องนี้จริงๆแล้วตอนแรกกะให้มันเป็น oneshot แต่ทว่า.... = = พลั้งมือไปอีกจนได้ แต่มันก็อาจจะเป็น short fic ก็ได้นะคะ!! อิไดองจะลองดูว่าจะจบภายใน 3 บทหรืออะไรแบบนี้ได้มั้ย (แต่ยิ่งเขียนก็ทำท่าว่าจะไม่ได้)

ฟิกเรื่องนี้อ้างถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนฟิกเรื่อง A Reason to be Real Upon the Ripply 'Reality' นะค้า~

แต่ว่าถึงไม่อ่านReality ( http://reborntfc.freeforums.org/a-reason-to-be-real-upon-the-ripply-reality-t4048.html ) ก็อ่านTo be Enoughได้สบายมาก เนื้อเรื่องในRealityเกิดขึ้นหลังจากนี้เลยไม่ต้องเกี่ยวโยงอะไรมาก ถ้าพอใจเนื้อเรื่องให้มันจบที่To be Enoughก็อ่านแค่นั้นก็ได้ค่ะ

ถ้าไม่อ่านTo be Enoughก็...น่าจะอ่านRealityได้อยู่ดีนะคะ จริงๆแล้วเรื่องระหว่างDSในTo be Enoughกะเอาไว้ว่าอยากจะอุบไว้เพื่อเอามาเปรยๆทีหลังในเรื่องReality แต่ว่า... เอาเนื้อความแบบเต็มๆไปเลยก็แล้วกัน -w-; เพราะเขียนไปเขียนมาก็จะกลายเป็นการขยายความระหว่างXSไปในตัว

Title: To be Enough
Author: Daiongmyoji Sirus [ไดองเมียวจิ ซิริอุส]
Genre: Angst, romance, tragedy
Rating: unsure
Fandom: Katekyo Hitman REBORN!
Pairings: XSD (DS+XS)

Chapter 1: You've made me feel unloved

Hydrate heart enough to lock up desire
Degenerating death, regenerating life,
Oxygenate lungs enough to light up a fire

Enough for you to love him,
‘You’ve made me feel unloved.’
Enough for him to satisfy.

Enough to be true
Regenerating death, degenerating life,
Enough to be real.

(Translation:
รวมดวงใจกับน้ำเพียงพอที่จะสลักตัณหาไว้
ความตายเสื่อมโทรม ชีวาเกิดใหม่
อัดอากาศเข้าปอดเพียงพอที่จะจุดเพลิง

เพียงพอที่นายจะรักเขา
‘นายทำให้ฉันรู้สึกไม่เป็นที่รัก’
เพียงพอสำหรับเขาจะพอใจ

เพียงพอที่จะเป็นจริง
ความตายเกิดใหม่ ชีวาเสื่อมโทรม
เพียงพอที่จะเป็นจริง).

“เรา... เลิกกันเถอะ”

แค่เค้นคำพูดที่ว่าออกมาได้ก็เต็มกลืน ฉันไม่เคยวาดฝันมาก่อนว่าตัวเองจะถูกบีบให้ต้องพูดถ้อยประโยคนี้ออกมา อันที่จริงฉันกลับคิดเสมอเสียด้วยซ้ำว่าหากวันหนึ่งพวกเราจะจบกัน เขาต่างหากที่จะเป็นคนจบมัน

แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเราเคยเริ่มต้นงั้นหรือ

“...ก็แล้วแต่แกสิ”

น้ำเสียงห้วนแสนคุ้นเคยตอบกลับมา ฉันเกลียดประโยคนั้นเหลือเกิน ทนไม่ได้แม้แต่จะมองหน้าเขา

“ฮ... เฮ้ย !! ไอ้แหย แกอย่าร้องไห้สิวะ โถ่เอ๊ย... เดี๋ยวแกก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวแกก็โอเคเองนั่น—“

“ฉันแค่อยากจะเพียงพอสำหรับนายมันก็แค่นั้นแหละ !”

จะไม่เป็นไร จะโอเค หรือจะสบายดี ก็ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับการที่ฉันคนนี้จะเพียงพอสำหรับนายหรอก สควอโล่

“ทำไมนายถึงไม่เข้าใจมันบ้างเลย... ความรู้สึกที่ว่าแค่อยากจะเพียงพอสำหรับใครสักคนน่ะ ?”

แต่แล้วในที่สุดวันที่สควอโล่เข้าใจว่ามันรู้สึกเช่นไรก็วนกลับมาหาตัวเขาเอง ดั่งลูกดิ่งหวนคืนสู่พวงนิ้ว ดั่งคลื่นที่สาดซัดและจางสงบ หรือบางทีความรู้สึกที่ว่าอาจจะซึมซับอยู่ช้า ๆ อย่าง ลึก ๆ มาสักพักแล้วก็เป็นได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อวันนั้นมาถึงฉันกลับหวังว่ามันไม่ควรมาถึงเลย เหตุเพราะความรู้สึกที่อยากจะเพียงพอสำหรับใครสักคนนั้นมีให้เพียงคน ๆ เดียว

คน ๆ เดียวที่ไม่ใช่ฉัน

~

เขาคนนั้นมักจะดูเหมือนช่างโหวกเหวกโวยวาย แต่มองอีกด้านหนึ่งเขาก็มักจะอยู่คนเดียว ประหนึ่งฉลามกระหายเลือดที่ไม่อยู่รวมกันเป็นฝูง เขากัดกระชากเหยื่ออย่างกระหายแต่กลับหาเกี่ยวพันกับใครไม่

ดวงตาสีอำพันสะดุดลงที่เรือนกายโปร่งเพรียวท่ามกลางแมกไม้หลังโรงเรียนมาเฟีย ดีโน่นิ่งมองเรือนกายงามสง่าที่กำลังซ้อมดาบอยู่ วิธีที่เจ้าของเส้นผมสีเงินหมุนตัวราวกับเป็นตัวนำสายลม ขณะที่วายุโบกพัดเอาใบไม้แห้งแห่งฤดูใบไม้ร่วงให้ปลิดปลิวลงมารอบกาย มือบางก็ตวัดพลิกดาบยาวฟาดฟันใบไม้ทุกใบโดยไม่ปล่อยให้แตะลงผืนหญ้าก่อนจะได้สัมผัสคมดาบก่อน นัยน์ตาสีวารีตวัดไปตามทิศทางที่ใบไม้ร่วงหล่นมา ก่อนจะสะบัดกายตอบสนอง เส้นผมสีแสงดาวพลิ้วไปตามทิศทางที่ตนเคลื่อนไหว

เริงระบำ เริงระบำ ดุจดั่งการเริงระบำในความเงียบ

“เฮ้ยยย !! ใครอยู่ตรงนั้นวะ !”

เสียงที่ทักตรงมาถึงหนุ่มผมทองที่แอบดูอยู่เงียบ ๆ เล่นเอาคนถูกแผดเสียงใส่สะดุ้งสุดตัว “อ๊ะ... เอ้อ—โอ๊ย !” ไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไปให้เห็นหน้ากันชัด ๆ ดีโน่จอมซุ่มซ่ามก็สะดุดขาตัวเองล้มโครมลงกับพื้นหญ้าซะก่อน หัวใจเต้นรัวแรงอย่างหวาดหวั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีน่าหวาดผวาแผ่มาจากร่างที่ก้าวฉับ ๆ เข้ามาหา นัยน์ตาสีอำพันช้อนตาขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ยืดอกอยู่ตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะย่อตัวลงมาถามอาหารคนเพิ่งหกล้มไปแม้แต่นิดเดียว

นัยน์ตาคมสวยเพ่งมองใบหน้าก่อนจะโพล่งพูดเมื่อจำอีกฝ่ายได้ “ไอ้แหยนั่นเองหรอกเรอะ”

“ฉันชื่อดีโน่ต่างหากล่ะ !” ดีโน่รีบลุกพรวดขึ้นมาเถียง ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อยด้วยความอับอายที่ถูกเรียกด้วยชื่อนั้น เมื่อได้ลุกขึ้นยืนเต็มตัวถึงเพิ่งรู้สึกว่าจริง ๆ แล้วตัวเองก็สูงพอ ๆ กับชายตรงหน้า ไม่สิ สูงกว่าเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ อาจจะเพราะคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าฉลามร้ายผอมก็ได้กระมังถึงได้ดูสูงกว่าที่เป็น

“เฮอะ !! ยังไงก็ไอ้แหยอยู่ดีล่ะวะ โธ่เว้ยยย มารบกวนคนเวลาซ้อมเดี๋ยวปั๊ดเชือดทิ้งซะนี่” ว่าแล้วก็ส่งเสียวโวยวายอย่างเสียอารมณ์ ราวกับคนละคนที่ดีโน่เพิ่งคิดจะชื่นชมว่างดงามในใจอย่างลับ ๆ

“ยังไม่ได้ส่งเสียงรบกวนสักหน่อย !”

“เหมือนกันนั่นแหละน่า ไอ้ฉันรึก็นึกว่าแกจะเป็นพวกงี่เง่ามาท้าสู้กันหรืออะไรซะอีก !” รอยยิ้มหยันฉาบกว้างให้เห็นฟันขาวเรียงรายบนวงหน้าเรียวสวย ก่อนจะเอ่ยปากดูถูกอย่างอวดดีว่า “แต่อย่างแกคงไม่คิดหรือมีน้ำยาจะมาท้าคนอย่างฉันหรอกเนอะ เฮ้อ~ แกเนี่ยนะถูกหมายตาเอาไว้ว่าอาจะเป็นบอสแก๊งคาบัคโรเน่ได้”

ความไม่พอใจรื้นขึ้นมาบนดวงหน้าชายผมสีทองอ่อน “มาเฟียอะไรนั่นไม่เห็นอยากจะเป็นสักหน่อย” เถียงกลับอุบอิบ ทว่าอีกฝ่ายกลับสะบัดกายไปซ้อมดาบต่ออย่างไม่ไยดี และรู้ตัวอีกทีเขาก็ละสายตาจากคนตรงหน้าไปไม่ได้อีกครั้ง

ความแตกต่างที่แทบทำให้ลืมหายใจ

สเพลบี สควอโล่ ฉลามคลั่งของโรงเรียนที่ไม่เคยอยู่ในโอวาท ฝีมือดาบทุกอย่างดูจะมาจากสัญชาติญาณ และไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพลงดาบใด อีกทั้งยังไม่ได้ขึ้นอยู่กับใครหรือสังกัดใดทั้งสิ้น เพียงแต่ความสามารถที่นับวันก็ยิ่งดูโดดเด่นนี้คงจะต้องถูกทาบทามเพื่อผลประโยชน์อย่างแน่นอน ไม่ช้าก็เร็ว ถึงอย่างนั้นคนที่แหวกว่ายอย่างอิสระตามกลิ่นโลหิตนั้นจะสามารถมีราชสีห์ใดสยบให้ทำตามคำสั่งได้อย่างนั้นหรือ

“ไอ้ฉันรึก็นึกว่าแกจะเป็นพวกงี่เง่ามาท้าสู้กันหรืออะไรซะอีก !”

ถูกท้าสู้เป็นประจำงั้นเหรอ

นิสัยในแบบที่ดีโน่อดนึกหวั่นแทนไม่ได้ว่าความเหิมเกริมและทระนงตัวนี้เองอาจจะนำไปสู่ความพินาศเอาในที่สุด ถึงอย่างไรก็ตาม สควอโล่ดูจะเหมือนมีทุกสิ่งที่เขาไม่มี อิสระ ความโอหัง ความมั่นใจในตัวเอง และความประสงค์ที่จะต่อสู้โดยไม่ลังเล ทุกสิ่งที่ว่าทำให้รู้สึกน่าค้นหาไปในตัว เพราะไม่ว่าด้วยเหตุผลประการใด ดีโน่ก็รู้สึกราวกับไม่อาจก้าวผ่านเพื่อที่จะเข้าใจในรูปแบบชีวิตของอีกฝ่ายได้โดยสมบูรณ์

“เฮ้ยยยยย !! แกน่ะ ! จะจ้องอะไรกันนักกันหนาวะ !! จะไสหัวไปไหน ๆ ก็รีบ ๆ ไปเซ่ !!”

สะดุ้งเข้าให้อีกรอบ ดวงตาสีเดียวกับเรือนผมกะพริบปริบ “อ้อ... ดูหน่อยไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ฉันเห็นว่ามันสวยดีนี่”

“ห๊ะ ?!!” สควอโล่เอียงคอเงี่ยหูเข้าหา ซ้ำยังมองขยาดใส่ราวกับเด็กหนุ่มอีกคนพูดภาษาเอเลี่ยน

ดีโน่หลุดหัวเราะกับท่าทีเหมือนคนไม่เคยได้ยินคำชมของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้ฉลามขาวยืนทำตากร้าวใส่เข้ายิ่งขึ้นไปอีก เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบพูดพร้อมหัวเราะแหะ ๆ “เขาว่ากันว่านายไม่ยอมยึดติดกับเพลงดาบไหนเลยนี่นะ แต่ฉันว่า... วิธีที่นายฟันดาบก็สวยดีออก”

ฉลามหนุ่มจ้องอีกฝ่ายเป๋ง รู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างประหลาดเกินบรรยายที่จู่ ๆ ท่าทีเหมือนกลัวและไม่พอใจในตัวเขาอยู่ไม่น้อยเมื่อก่อนหน้านี้ กลับเปลี่ยนมาเป็นหัวเราะแบบสบาย ๆ เสียอย่างนั้น ในที่สุดสควอโล่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะเสียงดังจนคนที่เพิ่งพูดจาชมเชยสะดุ้งโหยงเข้าอีกรอบ นึกในใจว่าต้องพยายามทำตัวให้ชินกับเสียงดังหนวกหูคนตรงหน้าโดยเร็ว

“อาฮะฮะฮ่า งี่เง่าเอ๊ย !! แกน่ะมองออกด้วยเรอะว่าเพลงดาบมันเป็นยังไง”

~

เสียงโรงอาหารที่ดังเซ็งแซ่ กลับเป็นสถานที่ที่เจ้าของเส้นผมสีเงินสว่างนั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะยาวเพียงคนเดียว ร่างผอมบางนั่งก้มหน้าก้มตาตักพาสต้ากินเร็ว ๆ เพียงเพื่อจะกินให้เสร็จ ๆ ไปก็เท่านั้น ทั้งที่เป็นบุรุษผู้ถูกกล่าวขามด้วยชื่อค่อนไปทางฉาวโฉ่ในขณะเดียวก็ชมเชยในพรสวรรค์แต่กลับแทบไม่มีใครเหลียวมองดูสักนิด บางทีอาจจะเพราะนักดาบมีฝีมือผู้นี้จะโดดเด่นขึ้นมาได้ก็ต่อเมื่ออยู่ท่ามกลางเลือดเพียงเท่านั้น

และนั่นแหละที่ดีโน่ไม่เข้าใจ เพราะลักษณะเฉพาะตัวบางอย่างในตัวฉลามขาวกลับดึงดูดเขาอยู่ตลอดเวลา เป็นมนตร์เสน่ห์ที่ถูกมองข้าม

แกร๊ก

เสียงวางถาดอาหารดังขึ้นที่ฝั่งตรงข้ามทำให้เจ้าของผมสีเงินสว่างเงยเสี้ยวหน้างามขึ้นเพื่อดูหน้าไอ้คนที่หาญกล้ามานั่งตรงข้ามเจ้าของฉายาฉลามที่ไม่มีใครหาญกล้ามาเป็นมิตรอย่างจริงใจ อีกครั้งหนึ่งที่ความงงงันฉายอยู่ในนัยน์ตาสีฟ้าซีด ส่งผลให้ผู้มาเยือนกระตุกยิ้มอย่างนึกขำ จริง ๆ แล้วสควอโล่เป็นคนที่แสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้าอย่างตรงไปตรงมากว่าที่คิดซะอีก

“เฮ้ย !! ที่ว่างนั้นไม่ได้เว้นไว้ให้แก” เสียงค้านกระแทกเข้ามาในหูวินาทีที่ดีโน่หย่อนก้นลงกับที่นั่งตรงหน้า

“น่า ๆ... ก็ไม่ได้เว้นไว้ให้ใครอยู่แล้วนี่”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงแสดงสีหน้าที่ว่าคนตรงหน้าเสียสติไปแล้ว เหตุเพราะไม่ใช่แค่คนตรงหน้าจะสามารถเลือกสรรเพื่อนคนอื่นอีกหลายคนที่จะนั่งเป็นเพื่อนด้วย แต่ออกจะมีคนอยากนั่งคุยกับดีโน่ตั้งมากมาย ถึงแม้ทางด้านการต่อสู้และพลังใจจะละอ่อนไม่มีน้ำยาแต่เรื่องสัมพันธไมตรีต่อเพื่อนมนุษย์ของว่าที่บอสแห่งคาบัคโรเน่นับว่ามีมากกว่าสควอโล่หลายเท่าตัว

“เฮ้ยยย แกทำอะไรวะ !!” ไม่ทันครบนาทีหนุ่มผมสีทองก็สร้างความเดือดร้อนให้โดยการหย่อนเอาพาสต้าของเจ้าตัวมาใส่ซุปเห็ดของฉลามขาว

“ง่ะ... มือมันพลาดอ่ะ พอดีว่าจะแบ่งพาสต้าให้”

“ไม่ได้ขอโว้ย !”

“งั้นนายตักเอาของฉันไปหน่อยก็แล้วกัน เอาเหอะน่า ผอมกว่าคนทั่วไปนะนายน่ะ” มือผลักเอาจานพาสต้าของตัวเองเข้าหาพร้อมกับยิ้มอย่างขอลุแก่โทษ ว่าเสร็จก็ลุกขึ้น “ส่วนซุปเดี๋ยวฉันไปซื้อให้ใหม่—หวา !”

โครม !

ร่างสันทัดล้มไม่เป็นท่าลงกับพื้น เล่นเอาเส้นที่ขมับชายหน้าหงิกเต้นตุบ ๆ อย่างเวียนหัวเมื่อสายตาคนมากมายจับจ้องมาและมีเสียงซุบซิบฮือฮา ถึงสควอโล่จะไม่เข้าใจก็ตามทีเวลากลุ่มสาวที่อยู่ด้านหลังจะกระซิบกระซาบพร้อมกับหัวร่อต่อกระซิกกันว่า ‘ดีโน่คุงนี่นา... ซุ่มซ่ามแบบนี้ก็น่ารักจังเลยเนอะ’

พจนานุกรมสมัยนี้เปลี่ยนความหมายศัพท์คำว่าน่ารักให้แปลว่าน่ารำคาญใช่ไหม !

“โว้ย...” กัดฟันกรอดขณะที่มือเรียวบางไม่สมกับเป็นนักดาบยกขึ้นก่ายหน้าผาก ก่อนจะระเบิดเสียงลั่น “ดีโน่ ! แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลย ฉันไม่หิวแล้วว่ะ (อยากออกไปจากที่นี่ให้พ้นหน้าแกเต็มแก่แล้ว) แค่ซุปเห็ดแกลืม ๆ มันไปเหอะ”

“แหะ ๆ... โทษทีนะ” ดีโน่พยุงกายลุกขึ้นนั่ง “งั้นนายกินซุปหัวหอม—อ๊ะ !” ขณะที่เลื่อนชามซุปไปด้านหน้าน้ำก็กระฉอกออกมาเปรอะโต๊ะ

“เฮ้ย ๆ ๆ ! ดีโน่ แกช่วยกินข้าวของแกไป เดี๋ยวฉันจะตักซุปแกมากินเอง ทีนี้แกจะได้เข้าใจว่าฉันไม่ได้กินข้าวน้อยกว่ามาตรฐานแล้วก็เลิกเสือกซะที” ว่าแล้วก็รีบเอามือมาประคองชามซุปไม่ให้ขยับไหวไปมากกว่านั้น เรียวมือสัมผัสแตะกันเพียงชั่วแวบเดียวก่อนที่ดีโน่จะดึงมือกลับอย่างระมัดระวังสุดฤทธิ์ ดวงตาสีอำพันจ้องมือของคนตรงหน้า เทียบกับของเขาแล้วดูผอมจนน่าใจหาย—ไม่สิ—ต้องเรียกว่าขาวเรียวราวมืออิสตรีเสียมากกว่า

“เอ้อ... ว่าแต่...”

“อะไรอีกล่ะวะ ก็กินอยู่แล้วนี่ไง” นัยน์ตาสีคริสตัลใสตวัดขึ้นมองอีกฝ่ายเขม็งขณะที่ตักซุปเข้าปาก ให้ตายเถอะการที่ฉันกำลังกินซุปเพื่อเอาใจแกให้อยู่นิ่ง ๆ ก็บุญโขไปแล้วคิดจะหาเรื่องอะไรให้ปวดหัวอีกรึไงวะ แต่สิ่งที่ได้มากลับเป็นรอยยิ้มกว้างที่ทำให้นิ่งไป บางทีเขาคงจะคิดไปเองเสียด้วยซ้ำที่หัวใจเต้นข้ามไปหนึ่งจังหวะ ความคิดคำนึงที่ว่านึกไม่ออกเลยว่าเคยมีใครยิ้มให้เขาแบบนี้ทำให้รู้สึกสมเพชตัวเองอยู่ในที ถึงไม่มีรอยยิ้มเช่นนั้นเขาก็อยู่ได้ปกติดีมาตลอด แต่เมื่อมันเผยให้เห็นอยู่เต็มตาก็กลับนึกฉงนว่าเขาเคยยิ้มออกมาแบบนั้นรึไม่ เพราะความเย่อหยิ่งยึดมั่นใจการยืนหยัดด้วยตัวของตัวเองทำให้รอยิ้มเยี่ยงนี้กลายเป็นสิ่งแปลกปลอมของชีวิตไปเสียแล้วหรือ

คนอ่อนแอคนนี้มายิ้มให้อย่างสนิทใจกับฉลามสันโดษเช่นเขาทำไม

“ไม่ใช่... สควอโล่ ฉันหมายถึงตั้งแต่เมื่อกี้นายเพิ่งจะเริ่มเรียกชื่อของฉันเนี่ยแหละ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างชื่นบาน

รอยยิ้มที่ได้รับเป็นอะไรที่แตกต่างจากรอยยิ้มอื่นที่สควอโล่เคยเห็น ดูจริงใจและอบอุ่นจนเกือบจะทำให้ปวดใจแต่ก็ไม่เชิง เป็นชั่วขณะหนึ่งของความรู้สึกคล้ายมี ‘ห้องว่างเปล่า’ ห้องหนึ่งขวางกั้นเอาไว้ ราวกับว่าพวกเขามีชีวิตอยู่กันคนละโลก

“...แกมันไม่เหมาะจะเป็นมาเฟียเลยจริง ๆ นะไอ้แหยเอ๊ย”

~

นานมาแล้วฉันไม่รู้สึกว่าอยากจะเป็นมาเฟียแม้แต่นิดเดียว คิดอยู่เสมอว่าคนซุ่มซ่ามเช่นฉันจะไปทำอะไรได้ แต่หากฉันสามารถก้าวเป็นมาเฟียที่เข้มแข็งสักคนหนึ่งได้

มันจะเพียงพอที่จะทำให้นายรักฉันได้รึเปล่า

~

“ที่-ที่ฉันอยากจะพูดน่ะ... เอ่อ ฉันชอบนายมานานแล้วล่ะ คือว่า... ช่วยลองคบกันหน่อยได้มั้ย !”

ประโยคที่ถูกบังคับให้หลุดออกจากปากอย่างรวดเร็ว เล่นเอาคนถูกถามนั่งเอ๋อไปทันที หัวใจหยุดเต้นไปวินาทีหนึ่งได้ มือที่กำลังใช้ผ้าเช็ดคมดาบอยู่นั้นพลันหยุดลง น้ำหนักของดาบในมือถ่วงร่างรู้สึกโหวงว่าง สมองหยุดทำงานชั่วขณะและพยายามแปลความหมาย เพราะความนัยของมันดูจะน่าพิศวงพิลึกกึกกือเกินไปสำหรับฉลามหนุ่ม ดวงตาจ้องคนตรงหน้าที่นั่งหน้าแดงจัดอย่างไม่เชื่อสายตา ถึงอย่างนั้นดวงตาสีอำพันก็ยังจ้องกลับมาโดยไม่หลบตา หลังจากความเงียบที่ช่วยให้สควอโล่ค่อย ๆ ซึมซับเอาความหมายของวาจาทุกพยางค์ สีเลือดก็เริ่มซับผิวแก้มสีหิมะ

“ฮะ... เฮ้ย ไม่ขำนะโว้ย”

“นะ สควอโล่ ? ลองคบกับฉันหน่อยสิ” นัยน์ตาสีอำพันมีแววเว้าวอนเจียนจะขาดใจ หัวใจในอกเต้นแรงจนรู้สึกว่าหากไม่ใช้นิ้วจิกลงในฟูกของโซฟาคงจะควบคุมอาการสั่นเทาเอาไว้ไม่อยู่

เขากลัว

ความพรั่นพรึงเกาะกุมเข้าที่ข้างในทรวงอกหนุ่มผมสีทานตะวันเมื่อเห็นเรือนกายอรชรตรงหน้าไหวตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัดเหมือนจะผงะให้ออกห่างไปแม้สักนิ้วเดียวก็ยังดี จึงฝืนให้แย้มยิ้มอ่อนจางให้ปรากฏขึ้นใบวงหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มที่คล้ายกับจะปลอบโยนทั้งตนเองและอีกฝ่ายว่าต่อให้คำตอบจะเป็น ‘ไม่’ เขาจะไม่เป็นไร พวกเขาทั้งสองจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

รอยยิ้มที่ความกล้าหาญทั้งหมดของเขาผลักดันมันออกมา รอยยิ้มในแบบที่ช่วยให้เบาใจเสมอมาว่าทุกอย่างจะโอเค

“...ก็แล้วแต่แกสิ”

เสียงแผ่วเบาตอบกลับไปผิดวิสัยคนหน้าสวยอย่างแรง ทันทีที่พูดออกไปก็นึกอยากจะตะโกนด่าหนุ่มตรงหน้าไปพร้อม ๆ กับตัวเองเสียให้หนำใจ ด่าตัวเองที่บังอาจใจอ่อนกับรอยยิ้มตรงหน้า

ด่าดีโน่ที่บังอาจงัดเอารอยยิ้มแบบนั้นมาใช้กับเขา เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาเวลาชายคนนี้ทำเขารำคาญ

~

“ออกจากโรงเรียน ?!”

“เอ้อ... ดูเหมือนว่ารุ่นที่เก้าจะส่งนักฆ่าชื่อดังรีบอร์นคนนั้นให้มาเป็นครูพิเศษฉันน่ะ”

“อ้าวเหรอ งั้นก็ดีนี่ เป็นโอกาสที่ไอ้แหยอย่างแกจะได้พัฒนาตัวแล้วล่ะ แต่ถ้าทนการฝึกไม่ได้ล่ะก็ตายหยังเขียด อาฮะฮะ !!”

“โถ่... สควอโล่ นายพูดงั้นได้ไงเล่า จะไม่คิดถึงฉันบ้างรึไง”

“คนอย่างฉันอยู่ได้ถ้าไม่มีแกน่า”

เงียบ

เพราะเป็นนายถึงถึงต้องเจ็บ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการพูดลอย ๆ ไม่มีอะไรสลักสำคัญสำหรับนายก็ตาม แต่สำหรับฉันมันเหมือนกับ...

คำชี้ชะตาชีวิต

เพราะความเจ็บปวดที่มวนอยู่ในหัวใจนี่เล่นเอาแทบหายใจไม่ออก บางทีฉันอาจจะตายก็ได้นะ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงนายจะอยู่ได้โดยทั้งที่ไม่มีฉันใช่ไหม

“อย่าพูดอย่างงั้นสิ”

“โว้ย ! ดีโน่ แกนี่นะสำออยจริง อย่าทำหน้าอย่างงั้นเซ่ !!”

“แต่ว่าฉันคงคิดถึงนายแย่เลย” รอยยิ้มบางซ่านบนใบหน้าชายผมทอง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยกำลังเสียงเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเหมือนสายลมหวิวแสนเพรียกหาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยำเกรง “นี่... ขอจูบได้มั้ย”

เงียบอีกครั้ง

“...ก็แล้วแต่แกสิ”

~

หากเบิกตาดูดี ๆ แล้วหาใช่ชั่วขณะหนึ่งไม่ ฉลามกระหายเลือดและบอสแห่งคาบัคโรเน่มี ‘ห้องว่างเปล่า’ ห้องหนึ่งขวางกั้นเอาไว้ตลอดเวลา ราวกับพวกเขามีชีวิตอยู่กันคนละโลก เปรียบกันแล้วก็คงเสมือนฉลามเวียนวนอยู่ในห้วงทะเลลึกกับม้าที่วิ่งควบอยู่ในลานกว้างท่ามกลางแสงอาทิตย์

คนหน้าสวยส่งเสียงค้านน้อย ๆ ในลำคอเมื่อคนตรงหน้าดูดเม้มริมฝีปากเข้ามารุนแรงจนเรียวปากบางเริ่มแดงช้ำ ดีโน่หอบหายใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกเพียงเพื่อจะได้ขบเม้มเข้าที่ซอกคอขาว ร่างบางในอ้อมกอดไหวเฮือกกับสัมผัสนั้นพร้อมกับส่งเสียงคล้ายสำลักออกมาเบา ๆ เมื่อกายพยายามผงะหนี รสฝาดของเลือดไหลซิบเข้ามาที่ปลายลิ้นชายผมทอง เป็นสัญญาณว่าจะทิ้งรอยแดงเด่นชัดเอาไว้บนผิวเนียนละเอียดสีขาวนวลเอาไว้นานพอควร

“ว้อยยย !! บอกแล้วไงว่าอย่าทิ้งรอยเอาไว้”

“เอาน่า ๆ...” คนที่เพิ่งถูกกล่าวขานในฉายาม้าพยศและบอสหน้าใหม่หัวเราะก่อนจะกอดรัดอีกฝ่ายเข้ามาแนบอกยิ่งขึ้น “ฉันคิดถึงนายจนจะตายอยู่แล้วนี่” เขากอดแน่นจนแผ่นอกแนบชิดกันเพียงพอที่จะแว่วเสียงหัวใจเต้น ถึงอย่างนั้นเสียงตุบ ๆ ที่ดังมาจากทรวงอกฉลามขาวกลับมีสาเหตุมาจากความวุ่นวายใจมิใช่ความตื่นเต้นหรือแรงปรารถนา

มือหนาสัมผัสกับแพรผมสีเงินที่เกือบจะเป็นสีหิมะต้องแสงสุกสกาวของดวงดารา ขณะนี้เส้นผมยุ่งน้อย ๆ นั้นเปล่งประกายในแสงสลัวของห้องนอนยามราตรีดุจดวงดาว ก่อนที่มือเขาจะคว้ากุมมือซ้ายของชายตรงหน้าขึ้นมา เพียงเพื่อจะแนบฝ่ามือขาวกับริมฝีปากหนา มือซ้ายเป็นมือที่สควอโล่ถนัด ดังนั้นฝ่ามือจึงทิ้งความรู้สึกด้านหน้าผิดกับอิสตรี หากแต่ก็ยังคงมีความแบบบางที่เป็นเสมือนความงามสง่าบนความแกร่งกล้า แล้วเขาก็สังเกตว่าผิวของคนตรงหน้าขาวยิ่งกว่าผิวของเขาเสียอีก ทั้งที่กำลังอยู่กลางฤดูร้อนของอิตาลีแท้ ๆ

อดอมยิ้มไม่ได้เมื่อนึกขำ ๆ ว่าคงเพราะเมลานินในตัวมีน้อยเป็นแน่ ก็ทั้งสีผมและสีขนตายังคงอ่อนสว่างเช่นนี้เลย เวลาที่ออกไปฝึกกับรีบอร์น ดีโน่มักจะเห็นหลายสิ่งหลายอย่างที่เอามาเทียบกับเส้นผมของสควอโล่ได้อยู่ตลอดเวลา เขาจำได้สมัยที่ต้องค้างแรมในป่าลึกกับเจ้าทารกพลังเกินนักฆ่าทั่วไปผู้นั้นว่าสิ่งที่ทำให้นึกถึงฉลามผู้นี้มากที่สุดคือสิ่งใด

สายพิรุณแสนพิสุทธิ์

“สีผมนายสวยเหมือนสายฝนเลยล่ะ ถ้าไว้ยาวคงจะสวยมาก”

“ถ้าไว้ยาวก็เด่นน่ะสิ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย ฝนเฝินอะไรกันแกนี่พูดอะไรฟังแล้วน้ำเน่าชะมัดเลยไอ้ม้าพยศ ถ้าฉันจะเป็นฝนล่ะก็คงเป็นฝนเลือดว่ะ ! อย่าเพ้อไปหน่อยเลยเว้ยยย” สควอโล่ตอกกลับด้วยน้ำเสียงกวนส้นเท้าตามแบบปกติ โดยที่ไม่รู้ตัวสักนิดว่าลำตัวตนกำลังเกร็งขมึงอยู่ในอ้อมกอดนั้นมากเพียงใด ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่ทำให้ชายสูงกว่าต้องยอมคลายอ้อมกอดลงและผละกายออกในที่สุดเสียทุกครั้งไป ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนวูบไหวด้วยความน้อยใจขณะมองที่รอยเจือจางที่ลำคอระหง

เพียงแค่นี้ก็พอแล้ว เมื่อก่อนเคยบอกตัวเองเช่นนั้น ยังคงจำได้ว่าหากเป็นเมื่อก่อนเขาจะถูกเมินและโกรธไปอีกหลายสัปดาห์หากทิ้งร่องรอยตีตราเอาไว้

“ก็วันนั้นฝนมันตกตอนกลางคืน ท้องฟ้าขมุ่นขมัวซะขนาดนั้นยังพอเห็นฝนสาดลงมาสวยพิลึก วันนั้นตกหนักมากฉันกับรีบอร์นต้องหลบเข้าไปในถ้ำล่ะ ฮ่ะ ๆ...”

ในตอนที่คนร่างบางยอมลดระยะห่างจนเผลอไผลให้เขาทิ้งรอยสีกุหลาบเป็นครั้งแรกหลังจากคบไปหลายเดือน วัฏจักรแสนจำเจหากแต่ยังสลักอยู่ในความทรงจำเสมอมาก็วนเวียนกลับมาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นอีกครั้งที่ดีโน่จะต้องคอยตามต้อย ๆ พยายามพูดคุยด้วยจนกระทั่งไอพิโรธของคนที่ยอมเขยิบความสัมพันธ์มาเป็น ‘แฟนหนุ่ม’ เลือนหายไปในที่สุด

แน่นอนว่าความโกรธนั้นเกิดขึ้นจากเรื่องเดิม ๆ ที่ว่าสควอโล่ไม่เห็นดีเห็นงามกับการจู่โจมที่ ‘เร็วเกินไป’ และ ‘แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ’

เพียงแค่จูบครั้งเดียวก็พอแล้ว เพียงแค่ทิ้งรอยแห่งความเป็นเจ้าของเอาไว้รอย ๆ เดียวก็พอแล้ว

เมื่อก่อนเคยบอกตัวเองเช่นนั้น หากแต่ในตอนนี้การที่จะปรารถนากกกอดคนที่ตนหลงรักนั้นให้เป็นหนึ่งเดียวกันไม่อาจเป็นได้เลย

ยิ่งได้มากเท่าไรก็ยิ่งอยากได้เพิ่มมากเท่านั้น

สายวรุณช่างไว้ตัวเหลือเกินนะ ถ้าอยู่กลางฝนก็คงจะหนาวเยือกน่าดู และก็สาดกระหน่ำลงมาจับต้องไม่ได้เลย ถึงอย่างงั้นก็ทำให้ไอชื้นอยู่ในอากาศ สูดเข้าไปแล้วมันเป็นบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวาทีเดียวล่ะ เมื่อสายฝนหยุดลงผืนดินก็จะชุ่มฉ่ำชวนให้คิดถึงทุกครั้งไป

“ตัวนายเย็นเหมือนฝนเลย... ไม่ได้อุ่นเหมือนเลือดสักหน่อย”

~

“นี่ สควอโล่ เรียกฉันว่าม้าพยศอยู่ได้นะ”

“ก็ตอนนายหนีไปเรียนที่อื่น กว่าจะกลับมาคนเขาก็พูดฉายานั้นอย่างกับเป็นชื่อนายงั้นแหละ จะให้ไม่ติดมาได้ยังไงกันล่ะ”

ไอ้แหยเอ๊ย แกมันไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองโตขึ้นมากแค่ไหน

บางทีฉันก็เกลียดซะเหลือเกินตอนที่นายมีลูกน้องติดมาด้วย คนอย่างนายกล้ายืดอกเชิดหน้าคุยกับฉันอย่างมั่นใจตั้งแต่เมื่อไรกัน นายจะเติบโตขึ้นแล้วก็ไปตามทางอีกคนหนึ่งล่ะสินะ ก็เพราะชะตาฉันมอบให้กับการต่อสู้แบบไม่มีกฎเกณฑ์เท่านั้นนี่นา

นายที่เห็นความรักสำคัญกว่าการเอาชนะ ห่วงคนอื่นกว่าฝีมือต่อสู้... เทียบกับฉันแล้ว.. ดาบน่ะเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ดีอย่างจริงจัง มันคือข้อพิสูจน์ของการมีตัวตนอยู่ของฉัน

ทำไมมันจะต้องมีส่วนหนึ่งของนายที่ฉันไม่เข้าใจ และส่วนหนึ่งของฉันที่นายไม่เข้าใจอยู่เสมอนะ

~

ดวงตาสีน้ำตาลนวลเบิกกว้างตะลึงค้างในสิ่งที่เห็น มือลูบไปตามท่อนแขนซ้ายปราศจากมือ ผ้าพันแผลที่ปกคลุมปลายข้อมือกุดเอาไว้ส่งกลิ่นยารักษาจาง ๆ กลบเกลื่อนกลิ่นเลือดที่เหือดแห้งไปแล้ว พลันน้ำสีใสก็เอ่อคลอคลองอยู่ในดวงตา

“โว้ย ไอ้แหย แกอย่าทำหน้าอย่างงั้นสิวะ !” ฉลามเย่อหยิ่งร้องก่อนจะเอามือขวาฟาดเข้าให้ที่ศีรษะอีกฝ่าย “ยังไงฉันก็—“ เสียงขาดหายลงไปในลำคอเมื่อคนที่ได้ชื่อว่าคนรักคว้าเอามือขวาที่ยังเหลืออยู่มาแนบกับผิวแก้ม ก่อนจะบรรจงจูบลงไปบนผิวนิ่มของฝ่ามือข้างที่ไม่ถนัด สูดกลิ่นสบู่ปะปนอยู่กับกลิ่นโลหิตจนรู้สึกเวียนหัว อันที่จริงแล้วเขาก็รู้สึกเวียนหัวทุกครั้งที่อยู่เบื้องหน้าปลาเพชฌฆาตแห่งห้วงมหาสมุทร

“ถ้าฉันมือขาดไปข้างหนึ่งนายก็คงยังหัวเราะได้งั้นสิ...” หลุดถ้อยคำถามออกมาจากริมฝีปากม้าพยศด้วยน้ำเสียงเกือบเหมือนกระซิบ ลมปากร้อนผะแผ่วอยู่ที่ฝ่ามือ แรงสั่นสะเทือนเมื่อสุรเสียงถูกเอื้อนเอ่ยกระทบเบาบางราวขนนก ทั้งหมดนี่คือสัญลักษณ์แห่งการมีเนื้อหนัง “มือมันก็คือหนึ่งในตัวนายเพียงไม่กี่อย่างที่ฉันแตะต้องได้นี่ นายไม่เข้าใจหรอก นายที่ยึดมั่นกับศักดิ์ศรีจนไม่ห่วงชีวิตตัวเองน่ะไม่เข้าใจหรอก”

“แกต่างหากล่ะที่ไม่เข้าใจ ! อุตส่าห์ถูกทาบทามไปเข้ากลุ่มมือสังหารขึ้นชื่อ ถ้าให้ไปก้มหัวรับใช้คนที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฟันดาบได้เก่งกว่าฉันรึเปล่าล่ะก็—“

สควอโล่ ถ้าให้นายมายอมคบกันโดยที่ไม่มีวันรักฉันมากกว่าดาบของนายล่ะก็—

“—ฆ่ากันให้ตายยังง่ายกว่าเลย !!”

นี่ สควอโล่

เมื่อไรฉันจะดีพอที่จะสำคัญเพียงพอสำหรับนาย

~

“นั่นท่านแซนซัสนี่นา”

“บุตรชายบอสรุ่นที่เก้าของวองโกเล่ที่เขาลือกันว่ายิ่งเติบใหญ่ก็ยิ่งทวีความโกรธไปลงกับคนอื่น ๆ ยิ่งกว่าเดิมซะอีกนะ”

“อย่าไปจ้องนักสิ !”

“จะมองอะไรนักหนาไอ้พวกสวะ !!” สุรเสียงทรงอำนาจแผดกร้าวจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของจิตมืดดำปะทะเข้ามาจนขนลุกเกรียว เล่นเอาหลายต่อหลายคนรีบเร่งหลุบตาลงต่ำและก้าวหนีไปด้วยท่าทีเลิกลั่ก ตรงกันข้ามฉลามผู้แหวกว่ายอยู่ในผู้คนอย่างเรื่อยเปื่อยไม่สนใจคำซุบซิบรอบกายกลับหันสายตาตามเจ้าของเสียงนั้นในทันที เรียวขาหยุดกึกลงในทันทีเมื่อเห็นรูปร่างสูงใหญ่ให้เต็มตา

นัยน์ตาสีน้ำแข็งสะท้อนภาพของคนที่ทอดสายตาไปข้างหน้าโดยไม่เจาะจงหยุดทิ้งความกริ้วไว้ที่ใคร หากแต่มองทะลุไปทุกอณูผิวหนังของคนที่อยู่เบื้องหน้า และบรรยากาศความกดดันที่แผ่ออกมาก็ซ่านทะลวงไปทุกผู้ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ

ความโกรธที่ทำให้ลืมหายใจไปชั่วขณะ ความโกรธที่ทำให้คนตรงหน้าเป็นเสมือนเหล็กหล้าเปี่ยมความร้อนสูงจนจับต้องไม่ได้

บุรุษผู้สามารถยืดอกโดยไม่ใส่ใจกับสายตาหรือคำครหาใด บางทีอาจไม่เห็นค่าแม้คำชมเชยสรรเสริญ เป็นความแข็งแกร่งของมนุษย์ที่ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางในแบบที่สควอโล่ไม่อาจเทียมเทียบ

ดวงตาคู่คมสีแดงวาวโรจน์อยู่ในความหม่นมัว เย็นชาแทบจะไร้ความรู้สึกหากแต่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกซ้อนทับอัดแน่นกันมากมายจนยากจะหยั่งถึง ดวงตาคู่นั้นเหลือบแลมาสบกับร่างที่ยังเสนอหน้ามายืนนิ่งจ้องเขาอยู่เพียงผู้เดียวในรัศมีไม่ไกลนัก เจ้าของนามแซนซัสเพียงแค่กระตุกคิ้วด้วยความประหลาดใจอยู่เพียงชั่ววูบก่อนจะหันไปทางอื่นราวกับคนตรงหน้าไม่มีค่าพอจะไปแยแส เขาไม่มีอารมณ์มาปริปากพูดจากับใคร แม้จะรู้สึกว่าหนุ่มผมเงินจะแปลกคนอยู่พอควรที่ทำสีหน้าเช่นนั้นก็ตามที

สีหน้าของเด็กหลงทาง เรียวคิ้วที่ขมวดและดวงตาที่เบิกเพ่งเขาราวกับเป็นสิ่งที่ไม่เคยพบมาก่อนในชีวิต ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือท้าทาย แต่เต็มไปด้วยความสับสนและไม่นึกไม่ฝัน

~

ทำไมถึงอยากให้สายตานั้นมาแยแสในตัวเขาบ้างกันนะ อะไรที่เป็นบ่อเกิดของพลังกล้าแกร่งนั้นกันหรือ

ฉลามร้ายว้าวุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกที่ล่อหลอกให้เขารู้สึกเหมือนถูกพรากลมหายใจไป

ความโกรธทำให้พลังของเขาคนนั้นสมบูรณ์แบบ

นี่น่ะหรือความสมบูรณ์แบบในความบิดเบี้ยว มีอยู่จริงหรือที่คนในโลกนี้กำพลังเช่นนั้นอยู่ในดวงตา และดู... ไม่สะทกสะท้านกับบรรยากาศรอบกายที่ไร้ผู้คนจนแทบใจดิ่งวูบ

เสียงซุบซิบที่ดังมากระทบหูให้ได้ฟังบ่อย ๆ มาจากความน่าเกรงขามและฝีมือ ถูกคนมากมายถอยทำตัวออกหาก การตั้งตนเป็นปฏิปักษ์และยกตัวเองเอาไว้เหนือผู้อื่น ไม่ยินยอมให้ใครก้าวเข้ามาเกินขอบเขตที่วางไว้

สิ่งที่—ไม่อยากจะคิดเทียบกันแต่ว่า—ช่างเหมือนกับตัวเขา มันคือความรู้สึกที่เขาเข้าใจได้ ถึงกระนั้นก็ยังคงมีพื้นผิวที่ลึกเกินกว่าที่เขาจะจับต้องได้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเขากลับ... รู้สึกราวกับว่าเข้าใจมันดี

เขาไม่อยากจะคิดเทียบกันเลย เพราะในขณะเดียวกัน พวกเขาช่างห่างไกลกันในทุกความหมายเหลือเกิน

~

เสียงอิเอมิสึ ผู้ดูแลนอกแก๊งค์เอ่ยอธิบายประเด็นสำคัญไปที่ปลายสายของโทรศัพท์ “สเพลบี สควอโล่ คือว่าเรื่องตำแหน่งว่าที่หัวหน้าวาเรียที่นายมีอยู่เนี่ย พอดีว่าหลังจากนายปราบเทพกระบี่ไปได้ไม่นาน แซนซัส บุตรชายของหัวหน้าแก๊งค์วองโกเล่รุ่นที่เก้าก็ออกปากว่าอยากจะแยกตัวไปที่อื่นและเบื่อหน่ายกับคฤหาสน์วองโกเล่ ก็เลยถูกเสนอให้เขาร่วมกับวาเรีย แต่ว่าแซนซัสยืนกรานว่าต้องการจะเป็นหัวหน้ากลุ่มมือสังหารนี้ เพราะฉะนั้นสำหรับคนอย่างเธอฉันก็เข้าใจว่าอาจจะอยากลองประลองฝีมือดู แต่ว่า—“

“ไอ้ตำแหน่งอะไรนั่นฉันไม่ได้อยากได้อะไรมากมายขนาดนั้นสักหน่อย แค่ปราบเทพกระบี่เป็นการยืนยันว่าฉันเป็นหนึ่งในศาสตร์การฟันดาบแค่นั้นก็พอแล้วนี่ ตำแหน่งหัวหน้าของลูกชายรุ่นที่เก้านั่นน่ะปล่อยให้หมอนั่นไปก็ได้”

“เอ๋ ?”

“เอาเป็นว่าจะให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในปราสาทวาเรียที่ว่านั่นเมื่อไรดีล่ะห๊ะ”

~

ทำยังไงถึงจะโอบกอดสายฝนเอาไว้ได้โดยที่มันไม่ระเหยหายไปกันนะ

ดีโน่ย้ำคิดไม่เข้าเรื่องอยู่เช่นนั้น เพราะมีเขาเพียงฝ่ายเดียวที่เปียกโชกไปด้วยฝนที่ทิ้งเอาไว้เพียงพิษไข้เรื้อรังแสนทรมานไม่รู้จบ ทั้งที่สุขเหลือเกินที่ได้เฝ้ามองมัน และได้ถูกชะล้างไปในสายฝน เป็นสัมผัสในแบบที่คนเช่นดวงตะวันอย่างหนุ่มผมทองอร่ามไม่รู้จัก

ดวงตะวันช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าสิ่งที่ห้อมล้อมหยาดฝนทุกหยดเอาไว้ก็คือผืนนภา

ฟากฟ้าราตรีกาลปราศจากซึ่งแสงอาทิตย์ ฉะนั้นจึงทำให้ฝนโปรยปรายเช่นนั้นโดยไม่ระเหยหายอยู่ร่ำไป

TBC.

free verseภาษาอังกฤษที่ขึ้นเปิดบทแรกอิไดองเขียนเล่นขึ้นมาแบบส่วนตัว - -" แล้วก็แปลไว้ให้ในวงเล็บแล้วกันค่ะ แต่ยังไงท่อน Enough to be true กับ Enough to be real นี่.. นั่งคิดอยู่นานกับคำว่า real กับ true ถ้าพูดกันทางความรู้สึกของข้าน้อยคำว่า true ให้ความรู้สึกเหมือน "เป็นจริง/ถูกต้อง" ส่วนคำว่า real มันให้ความรู้สึกเหมือน "มีตัวตน" แต่ก็..นึกคำสั้นๆที่อยากใช้ไม่ได้ ก็เลยแปลออกมาเหมือนกันว่า "เป็นจริง" แล้วกันค่ะ

Overall ratingของฟิกเรื่องนี้จริงๆแล้วยังไม่แน่ใจแฮะ แต่คิดว่า PG-13 ล่ะมั้ง 55+

ติชมกันได้เต็มที่นะคร้าบบ

อรั้งโน่อกหักไปนะตบบ่า....วิ่งหนีแม่ยกDS 5555+ ชอบมากเลยคะจะติดตามน้า

ชอบบบบ DS อกหักมากค่ะ มาต่อเร็วๆนะ

เอิ่ม.... ไดอง อยากจะบอกว่าเราแอบชอบ SD มากกว่าDS อีกน่ะ!!!
(ให้พี่ม้าเป็นเคะซะบ้าง ฮ่าๆๆ)
แต่ว่าฟิคไดองสุดยอดดดดดดด~!!!!! หลงรักDS เลย 555+
พี่ม้าน่าสงสารอย่างมากมาย กระซิกๆ..

ว่าแต่สรุปว่าพี่หลามพูดเป็นอยู่ประโยคเดียวใช่มะคะ = []="

ฟิคเรื่องนี้ แต่ละคน ..."ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย" จริงๆ แฮะ

ดวงตะวันช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าสิ่งที่ห้อมล้อมหยาดฝนทุกหยดเอาไว้ก็คือผืนนภา <<< กรี๊ดประโยคนี้มากมาย กรี๊ดดดดดดด~ >w<,,
ชอกมากๆ เลย TTwTT แบบว่าอ่านแล้วแทงใจดังฉึก! (ชักจะอิน..)

โอ๊ย!!! สงสารพี่ม้าอ๊ะ!!!!

มาต่อเร็วๆ น๊า~

*คุณดิท*
ป๋าแซนเท่อย่างมากมายยยยย กรี๊ดดดดดดดด อิเคทจะไม่ไหวแล้วค่า~ > <,,

หลังจากจาก A Reason to be Real Upon the Ripply 'Reality' ตอนที่ 5 จบ
ก็มาอ่านอันนี้ต่อทันที เฮ้อออ ~ ยิ่งอ่าน ยิ่งรักหลามม บิ่งโกรธบอส
ให้ตายย !!! __,, พี่โน่ เอาหลามกลับไปที เจ้าชายฝากหลามด้วยนะ ยามะชวนหลามคุยด้วย
ฝากด้วยนะทุกคน ช่วยหลามน้อย แสนสวย(?) ด้วย !!

ปล. หลังจากอ่านเรื่องนี้ ... รู้สึก รักพี่โน่ ขึ้นมาอีกเป็นกองง !!

รออ่านต่อนะฮะ =w=''

โอ๊ะ....

ดีโน่อกหักดังเป๊าะ =[]=! สงสารอ่า

หลามไม่เห็นใจกันบ้างเลย แง๊ๆๆๆ

(ร้องไห้แทน)


ฟิคภาษาสวยเหมือนเดิมเลยนะค่ะ ท่านไดอง >___<

แล้วจะรออ่านต่อนะก๊า อรั๊ยยย

XS DS อู้ว ถูกใจ~

เห็นด้วยกับท่านkatebuster ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยย...กร๊ากกก

ชอบฟิคนี้มากเลยค่ะ กินใจTwT




มาต่อไวๆนะค้า>w<b

T^T ดีโนน่าสงสาร

สควลจังใจร้ายยยยย //โดนดาบผ่า

+O+ แต่ยังไงก็ทำใจนะม้าน้อย~ ยังไงก็ต้องXS~

รอตอนต่อไปอยู่นะคะ

อรั๊งงงงง!!~
สงสารโน่อ้ะ!

แต่เพื่อXS
เราก็จะสงสารโน่ต่อไป - -
ที่1ไม่ไหวว โน่เต็มใจขอเป็นแค่ที่2(แต่ไม่เปนที่1ของฮิบะแทน ฮ่าๆ)


สควอโล่นี่ก็น๊าา าาา
ไปทรมานใจโน่เล่นๆ
หรือคิดจริงๆด้วยเหมือนกันหว่า?

ฮ่าห์!สควอนิ่วเรียวเหมือนผู้หญืง
อ่าแน่น๊อนนนน นนน
ก็สควอเป็น"ราชินี"นี่นา
**เหมาะเป็นพ่อของเบล <<แกมาจากไหนกั๊น?


ยังไงก็ร้ากกกกกกกกกกกก "สควอโล"
กรี๊ดกร๊าดด
เอาXSมาให้ฉานนนนนนนนนนนนนนน นน!!~

อ๊ากกก เริ่มเชียร์ม้าขึ้นมาตะหงิดๆแล้วว่ะ

ชักหมั่นไส้ป๋า - -

กรี๊ซซซซซซซ
หลามเท่มากกก ทำไมฟิคนี้นายถึงได้เท่แบบนี้นะ
แบบว่า โอ้ยยย ใจละลาย

อยากให้มีต่อเร็วๆจังค่ะ
ดูจากวันที่.. โอ้วว หลายเดือนแล้วนี่นะ
-/แอบทวง ฮ่า ๆ


อยากให้ทั้งคู่ได้คุยกันเร็วๆจังเลยยยยยยย

อยากเชียร์ดีโน่นิดๆแฮะ

DS XS โว้ว>_<(รีบกดเขามาทันทีทันใด)
รีบๆมาต่อนะคะ

ชักเชียร์้โน่ขึ้นมาแล้วสิ- - หลามใจร้ายยยยยทิ้งโน่ได้ลงคอ.

(เหมือนงราจะเปนแฟนxs -/me หลบป๋่า)

ภาษาสวยมากค่ะ