•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Time Traveller
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Rate : PG...อยู่
Pairing : G27
by : bluepearl

Summary : พล็อตประหลาดที่เกิดจากการนั่งจ้องหน้ารุ่นที่ 1 ในอนิเมตอนที่ 87 มากเกินไป นอนอยู่คืนหนึ่ง ตื่นขึ้นมาคิดได้กลางดึก รีบจดกันลืม ฮ่ะๆๆๆ ...ถ้าจะพูดถึงความเป็นญาติกันแล้วมันก็ออกจะอินเซสนิดๆ แต่ก็เป็นญาติห่างๆ เพราะถ้าบอกว่าสึนะเป็นลูกหลานวองโกเล่แล้ว ก็ไม่รู้ว่าสายไหนของวองโกเล่กันแน่ ...เป็นเหตุการณ์หลังศึกชิงแหวนเจ้าค่ะ


..................................................................................................






ที่นี่... ที่ไหน?






ซาวาดะ สึนะโยชิเหลียวมองรอบกายงงๆ ทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ ใบหญ้า และก้อนหินดินทราย นี่มัน... น่าจะกลางป่าบนเขาลูกไหนสักลูก ทั้งๆที่เมื่อสองสามนาทีที่ผ่านมานี่ยังนั่งอยู่ในห้องตัวเองแท้ๆ ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!! สมองที่มีแต่ความสับสนวุ่นวายพยายามอย่างยิ่งที่จะสงบเยือกเย็นลง แต่ดูเหมือนว่าไม่อาจทำได้อย่างที่ใจอยากทำนัก

“โกคุเดระคุง! แรมโบ้!” วันนี้จำได้ว่าโกคุเดระมาเยี่ยมที่บ้านเหมือนเคย เบียงกี้ยกชามาให้ แล้วโกคุเดระก็ล้มลงไปเหมือนปกติ จากนั้นรีบอร์นก็ปรากฎตัวขึ้นมาพร้อมจางนีนิี... สึนะพยายามทบทวนความทรงจำ นั่งเรียงลำดับเหตุการณ์ต่างๆสุดชีวิต ...ครั้งก่อนที่ทุกคนโดนดัดแปลงอาวุธกันจนแทบไม่เหลือเอฟเฟคดีๆ ทำให้เกิดอาการเข็ดหลาบ จนไม่ค่อยอยากให้จางนินีจับอาวุธสุดหวงของตัวเองมากนัก ยกเว้นผู้พิทักษ์คนหนึ่ง ที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะเข็ดเหมือนคนอื่นเขา

แรมโบ้ที่วิ่งเล่นอยู่ชั้นล่าง ให้จางนีนิีจัดการซ่อมบำรุงปืนทศวรรษและลูกระเบิด ที่เก็บไว้ในผมของตัวเองไปแล้วเรียบร้อยโดยที่เขาไม่รู้เรื่อง

หลังจากจางนีนิีกลับไป แรมโบ้ก็วิ่งเล่นขึ้นมาข้างบนห้องสึนะ พร้อมกับอี้ผิงเหมือนปกติทุกวัน พอเห็นรีบอร์นกำลังเคี่ยวเข็ญติวหนังสือให้กับเขาเหมือนเคย ก็ควักเอาระเบิดมือสีชมพูออกมาขว้างใส่ แต่รีบอร์นก็ฟาดกลับไปได้ พอแรมโบ้ร้องไห้ มันก็เป็นปกติที่ปืนทศวรรษจะถูกควักออกมาเพื่อพาตัวเองในอีก 10 ปีข้างหน้าออกมาแทน ...ตอนนั้น... เด็กน้อยชุดลูกวัวก็ดันสะดุดพื้นลื่นล้ม ปืนในมือกระเด็นจ่อมาทางเขากับรีบอร์น

แน่ล่ะ รีบอร์นหลบได้ ถ้าแรมโบ้คิดจะยิงรีบอร์นให้ถูกล่ะก็อาจจะต้องไปฝึกมาอีกพันปี แต่สำหรับเขาแล้ว กลับยังห่วยเหมือนเคยที่มัวแต่ตกใจจนไม่ทันหลบ

เมื่อสิ้นเสียงปืน ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกจากตึก 10 ชั้น สึนะหลับตาปี๋จนกระทั่งตกลงมากระแทกพื้นหญ้า และเมื่อลืมตาขึ้นมาก็... มาโผล่ที่นี่แล้ว...




...........................




....................................






ตกลงว่า... ถึงจะทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดได้แล้ว แต่ก็ยังไม่มีประโยชน์อะไรกับชีวิตอยู่ดี เพราะยังไงก็ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน

“รีบอร์น...” นี่เขามาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้คนเดียวจริงๆเหรอ ร่างเล็กทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง แล้วนี่มันอนาคตอีก 10 ปีข้างหน้าหรือเปล่า? แบบนี้อีก 5 นาทีเขาก็จะกลับไปยังปัจจุบันเหมือนเดิมใช่ไหม? เด็กหนุ่มมองพื้นอย่างจนหนทาง ไม่มีอะไรที่ทำได้นอกจากรอเวลาเท่านั้น เขาตัดสินใจนั่งน้ำตาซึมอยู่ตรงที่ตนโผล่ออกมาคนเดียว เพราะกลัวเกินกว่าจะกล้าเดินสำรวจอะไรแถวนี้ได้

แปบเดียว... ไม่กี่อึดใจหรอกน่า 5 นาทีเท่านั้น เดี๋ยวก็ได้กลับไปหาทุกคนแล้ว

สึนะนั่งกอดเข่า ซบหน้าลงกับลำแขนของตนเอง ถุงมือที่อยู่ในกระเป๋าร่วงตกลงมาเมื่อเขานั่งคุดคู้งอขา นี่มัน... เอ็กซ์โกรฟ ดีนะที่ยังอุตส่าห์ติดมาด้วย เป็นเพราะรีบอร์นเคี่ยวเข็ญให้พกติดตัวไว้ตลอดแท้ๆ ร่างเล็กหยิบอาวุธคู่ใจมากำไว้แน่น

...น่าแปลกที่พออยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ กลับรู้สึกอ่อนแอขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่มีอาวุธติดมาด้วย หากก็ไม่ได้ทำให้อุ่นใจขึ้นเลย เขายังคงนั่งคิดถึงใบหน้าของทุกคน โกคุเดระคุง รีบอร์น ยามาโมโตะ ฮารุ ฮิบาริซัง มุคุโร่ โคลม แรมโบ้ อี้ผิง เคียวโกะจัง และคนอื่นๆทุกคน... ใจเกิดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก บ้าน่า...ถ้ากลับไปแล้วก็ได้เจอทุกคนแล้ว ว่าแต่ ...5 นาทีทำไมถึงได้นานแบบนี้?





ซวบ...





เสียงฝีเท้าคน! เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลขยับตัวลุกขึ้นยืนอย่างหวาดระแวง อะไรมาก็ไม่รู้ล่ะ เขาเตรียมวิ่งไว้ก่อน





ซวบ... ซวบ...





เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สึนะจ้องมองไปยังทิศทางที่เป็นต้นเสียงนิ่งตาไม่กระพริบ ถ้าเป็นคนก็ดี... แต่ถ้าเป็นหมีภูเขา... อึ๋ย แค่คิดก็สยองแล้ว





กึก!





สึนะเผลอถอยไปเหยียบกิ่งไม้ด้านหลัง แล้วก็ดูเหมือนว่าเจ้าของเสียงฝีเท้านั้นจะหูดีเสียด้วย เพราะมันหยุดกึกทันที !

“นั่นใคร!!” เสียงใครบางคนแหวกพุ่มไม้ตรงหน้าเข้ามา ให้สึนะได้สะดุ้งโหยงสุดตัว

“ฮี้~~~ย!!!” ร่างเล็กตกใจพยายามจะวิ่งหนีก็พอดีสะดุดหินหงายหลังโครม

ขณะที่ศีรษะกำลังจะกระแทกพื้นดินนั่นเอง ...สีทองสว่าง... ราวกับสีสันของแดดอุ่นที่ฉายฉานอยู่บนท้องนภาสีครามสวย ก็ปรากฎผ่านเข้ามาในคลองสายตาก่อนที่สติจะวูบดับลง ให้ห้วงคิดสุดท้ายได้แต่สงสัยว่ามันคือภาพลวงตาหรือความจริง...




....................................... .......................



.......................................



............................



..................



.........




นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่หมดสติไป พอลืมตาขึ้นมาอีกที สีของท้องฟ้าก็เปลี่ยนไปแล้ว ...มืด... ท้องฟ้าสีดำสนิทมีแต่ดาวเต็มฟ้าไปหมด สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านสัมผัสผิวหน้าแผ่วเบา แต่ร่างกายกลับรู้สึกอบอุ่น ผ้าผืนหนายาวที่ห่มคลุมตัวเขาไว้ให้ความรู้สึกนุ่มนวลอุ่นสบายจนไม่อยากลุกตื่น

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน จะว่าไปแล้วนี่ไม่ใช่เวลามางัวเงีย!! เด็กหนุ่มร่างเล็กลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็วทันทีที่สติคืนกลับมาเต็มที่ ตอนนี้เขาควรจะอยู่ที่บ้านได้แล้ว แต่ทำไมถึง... มองรอบกายก็ยังคงเป็นผืนป่า เงาตะคุ่มของกิ่งไม้ใบหญ้าที่เอนไหวไปตามกระแสลมราตรีนั้น ในสายตาของสึนะมันดูคล้ายอุ้งมือปีศาจสีดำ บรรยากาศเย็นเยียบจนสะท้าน มีเพียงกองไฟขนาดย่อมข้างๆเขาเท่านั้นที่ส่องสว่างสู้กับความมืดมนอนธกาลรอบกาย

เสียงสัตว์ป่าโหยหวนดังก้องมาให้ได้ยิน เด็กหนุ่มร่างเล็กรีบเขยิบเข้าไปใกล้กองไฟอย่างหวาดๆ ว่าแต่...ไม่รู้กองไฟนี่ใครก่อขึ้นมา แถมไอ้ผ้าที่ห่มเขาอยู่นี่ก็ท่าทางจะไม่ใช่ผ้าห่ม ลองจับๆดูก็รู้ว่าเป็นผ้าเนื้อดีที่ดูราคาคงจะแพง แถมยังมีสายสร้อยสีทองร้อยอยู่ตรงขอบผ้าส่วนกลาง ...ดูยังไงก็น่าจะเป็นผ้าคลุมมากกว่าผ้าห่ม เอาน่า จะเป็นของใครก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ชีวิตสำคัญกว่าอย่างอื่น โดนสัตว์ป่ารุมฉีกกินกับหนาวตายนี่คงไม่ใช่การตายที่ดีแน่ๆ ในสมองสึนะคิดได้แต่ภาพน่าหวาดเสียว

“เฮ้ รีบอร์น ฉันควรจะ...” ...เออ... ลืมไปว่าตอนนี้เขาอยู่คนเดียว ไม่ว่ามองไปทางไหนก็พบแต่ความว่างเปล่า ไม่เห็นใครสักคนนี่ แบบนี้มันช่าง... โดดเดี่ยว... คิดหาทางไปต่อไม่ออกเลยจริงๆ

ทุกคนจะเป็นยังไงบ้างนะตอนนี้ แม่คงจะเป็นห่วงเขาแล้วแน่ๆ ป่านนี้คงจะนั่งกังวลไม่ได้หลับได้นอน เคียวโกะจังจะรู้หรือเปล่านะว่าเขาหายไป รีบอร์น... นายจะดีใจหรือเปล่านะที่ไม่ต้องมานั่งสอนคนโง่ๆอย่างฉันอีก ยามาโตะ โกคุเดระคงจะเป็นห่วงเขาแน่ๆ...

“ฟื้นแล้วเหรอ...” เสียงใครบางคนดังขึ้นด้านหลังร่างเล็กที่นั่งสลดหดหู่อยู่เพียงลำพังคนเดียว ให้ได้สะดุ้งเฮือกรีบหันไปมอง

สิ่งที่ปรากฎในคลองสายตาคือร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำซึ่งดูไม่ได้เข้ากันกับไม้ฟืนที่หอบมาในวงแขนเลยสักนิดกำลังเดินมาทางเขา แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวยามค่ำ แต่เรือนผมสีน้ำผึ้งที่พลิ้วไหวราวกลุ่มไหมแท้ไปตามกระแสลมรำเพยพัดนั้น กลับทอประกายอยู่ใต้แสงนวลของโคมสวรรค์บนฟากฟ้าสีเทา ยิ่งเสริมให้ผิวขาวนั้นดูโดดเด่นน่ามอง ดวงหน้าคมคายหล่อเหลา ที่อาจทำให้ผู้ชายด้วยกันต้องเหลียวหลัง ทอดดวงตาสีอ่อนคู่งามมาทางสึนะ ...นี่เอง สีทองสว่างราวกับไอแดดยามเช้าที่ได้เห็นก่อนจะหมดสติไป

เด็กหนุ่มร่างเล็กนิ่งอึ้ง และไม่ใช่เพราะมัวแต่มองหน้าอีกฝ่ายเพลิน แต่เป็นเพราะว่า... จะว่าดูดีก็ดูดีอยู่หรอกนะ แต่... ทำไมรู้สึกคุ้นๆหน้าแปลกๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

พอรู้สึกตัวว่าโดนจ้อง คนถูกมองก็เหลือบมาทางคนมองวูบหนึ่งก่อนจะดึงสายตากลับไป

“เธอมาจากไหน ทำไมถึงได้มาอยู่ในป่าคนเดียว?” เสียงเอ่ยถามทำให้สึนะตื่นจากภวังค์คิดตนเอง ...จะบอกได้ยังไงว่ามาจากอดีตหรืออนาคตก็ไม่รู้ จริงสิ จะว่าไปแล้วก็เป็นโชคดีที่มาเจอคนในที่แบบนี้ได้

“เอ่อ ขอถามอะไรอย่างได้มั้ยครับ คือว่า... นี่ปีอะไร?” อาจจะฟังดูเป็นคำถามบ้าบอที่สุดในชีวิต แต่ยังไงเขาก็คิดว่าตัวเองควรจะถาม

เจ้าของเรือนผมสีทองหยุดมือที่กำลังโยนฟืนเข้าไปเร่งเปลวไฟ พลางหันมามองคนถามครู่หนึ่ง ...หรือว่ามันเป็นคำถามที่ไม่ควรถามหว่า ทำไมถึงได้มองมานิ่งแบบนั้น?

ร่างสูงเงียบไป โดยที่สึนะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายอึ้งหรือว่าเพราะอะไร แต่ว่าสุดท้ายแล้วฝ่ายนั้นก็ยอมตอบคำถามเขา พอได้รับคำตอบมา คนที่ยิ่งอึ้งกว่าก็คือเด็กหนุ่มร่างเล็ก ...ตกลงนี่เขาย้อนอดีตมากี่สิบปีกันเนี่ยยย!!!

“คราวนี้ตาเธอตอบคำถามฉันบ้าง เธอเป็นคนจากแฟมิลี่ไหน?”

เฮือก! ดวงตาสีอ่อนที่จับจ้องมองมาราวกับกำลังเค้นความจริงจากเขา ทำให้สึนะเหงื่อแตกทั้งๆที่อากาศเย็น มาแนวนี้... หรือว่าคนตรงหน้าเขานี่จะเป็นมาเฟีย หรือว่าเขาจะหลงเข้ามาในถิ่นมาเฟีย ซวยแล้วไง ตายแน่ตู

“ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมเป็นคนธรรมดา ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย อย่าฆ่าผมนะ!” ร่างเล็กลงไปหมอบราบคาบแก้ว ขณะที่อีกฝ่ายมองเขานิ่ง ...มาเฟียโบราณเขาชอบเอาคนไปโปกปูนแล้วโยนลงทะลไม่ใช่เหรอ ไม่เอานะ เขายังไม่อยากโดนถ่วงน้ำ ฮือออออ อยากกลับบ้านนนน ถ้าขืนบอกความจริงเรื่องวองโกเล่ มีหวังไม่ได้ตายดีแน่ๆ

อีกฝ่ายยังคงเงียบให้ร่างเล็กค่อยๆช้อนดวงตาขึ้นมามองอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ทำไมถึงคิดว่าฉันจะฆ่าเธอ? อย่ากังวลไปเลย ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เคยฆ่าใครหรอก” เอ๊ะ แล้วต่อจากนี้ล่ะครับ... “จะบอกว่าเป็นคนธรรมดา แต่หลงเข้ามาในพื้นที่แถบนี้คนเดียวเหรอ? เธอรู้หรือเปล่าว่าที่ดินตรงนี้เป็นของใคร” ร่างสูงหันกลับไปเขี่ยฟืนเข้ากองไฟอีกครั้ง

สึนะนั่งเงียบ เดี๋ยวก่อน... เขากำลังลืมเรื่องสำคัญอะไรไปหรือเปล่านะ “ที่นี่... ไม่ใช่ เอ่อ... ญี่ปุ่นใช่ไหมครับ”

คนโดนถามเหลียวมามองอีกครั้ง “ไม่ใช่หรอก ที่นี่ไม่ใช่ญี่ปุ่น ...ถ้าเธอมาจากญี่ปุ่นล่ะก็ ท่าทางจะหลงมาไกลน่าดู”

“ตะ... แต่คุณพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอครับ!” ความจริงก็แปลกใจตั้งแต่เห็นสีผมแล้ว แต่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายมาเป็นแบบนี้ได้

“ฉันเคยไปประเทศนั้น ก็เลยได้เรียนรู้ภาษามานิดหน่อย” ดวงตาสีอ่อนคู่งามเหลียวมาหาเขาอีกครั้ง “แล้วไม่คิดจะตอบฉันบ้างหรือว่า เธอเป็นใคร มาจากแก๊งไหน?” แก๊งเลยเหรอ ท่าทางคนตรงหน้าเขานี่คงไม่ใช่คนธรรมดาสินะ

“ผ... ผม ซาวาดะ สึนะโยชิ...มาจาก...” ถ้าบอกความจริงจะโดนหาว่าบ้าไหมหว่า หรือว่าเมคเรื่องจะฟังดูดีกว่า “แถวๆนี้ครับ...” ฟังดูน่าเชื่อถือดีจริงๆเลยตู พูดอะไรออกไปฟะเนี่ย!

“เธอคือคนของเจ้าของที่ดินผืนนี้?”

“เอ่อ ไม่ใช่ครับ” ว่าแต่เจ้าของที่ดินนี่มันใครกันล่ะ?

“นั่นสินะ ดีแล้วที่ไม่ใช่ ไม่งั้นฉันคงต้องฆ่าเธอเป็นศพแรกในชีวิต”

“ฮี้~~~ย!!!!” สึนะสะดุ้งโหยงสุดตัว รีบลงไปหมอบกระแตกับพื้น “เปล่าครับ สาบานว่าไม่ใช่ อย่าฆ่าผม!”

“ล้อเล่นน่ะ...” เด็กหนุ่มร่างเล็กเงยขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยังคงหน้าตายสนิท ขณะเขี่ยฟืนเข้ากองไฟ ถ้าไม่ได้พูดจริงก็ยิ้มสักนิดให้ชื่นใจหน่อยได้ไหมครับเนี่ย! ทำไมล้อเล่นได้หน้าตาจริงจังขนาดนี้ สึนะพยายามขยับนั่งให้ห่างจากร่างสูงเรือนผมสีทองมากที่สุด

“ตกลงว่าเธอไม่ใช่คนที่นี่ แล้วคิดจะทำยังไงต่อไป?” อีกฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เมื่อเห็นแล้วว่าร่างเล็กข้างๆนี้ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรนัก

“ผมคงจะหาทางกลับบ้าน...” แต่จะกลับได้ยังไงก็ยังไม่รู้เหมือนกัน สึนะถอนหายใจเฮือกใหญ่

“บ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ?”

“ญี่ปุ่นครับ” แต่มันพูดยากง่ะ มันญี่ปุ่นในอนาคต

“อ้อ เดินไปไม่นานคงจะถึง”

“เอ๋!! จริงเหรอครับ!” พูดเป็นเล่นน่า!! ไหนบอกที่นี่ไม่ใช่ญี่ปุ่นไง!

“ไม่จริง” .....................................ตกลง ชายหนุ่มร่างสูงเรือนผมสีทองคำหน้าตาเฉยสนิทตรงหน้าเขานี่ เป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย!! “เธอนี่ตลกดี เชื่อคนง่ายแบบนี้ระวังจะโดนหลอกเอานะ” ก็เพิ่งหลอกผมไปเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอครับ ไม่ทันแล้วมั้งคำเตือนนั้นน่ะ!

“ถามแต่เรื่องของผม แล้วเรื่องของตัวเองล่ะครับ” ขนาดชื่อยังไม่บอก มันเสียมารยาทรู้ไหม

หากยังไม่ทันได้พูดอะไร เจ้าของเรือนผมสีทองก็หยุดชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนที่จะกอบทรายเข้ามาดับกองไฟที่ก่อไว้ แล้วคว้าตัวสึนะเข้าไปหลบยังพุ่มไม้แถวนั้น



“อ๊ะ!”



มือใหญ่ยกขึ้นมาปิดปากคนที่อยู่ในวงแขนตนเองแน่น เป็นสัญญาณให้รู้ว่าห้ามส่งเสียงใดๆ ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?! เด็กหนุ่มร่างเล็กนั่งนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ หรือว่าคนคนนี้กำลังหนีการจับกุมของเจ้าหน้าที่ทางการอยู่!!

เสียงฝีเท้าของคนหลายคนกระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ เงาดำหลายร่างที่วิ่งวุ่นกันอยู่ในป่ากับเสียงย่ำใบไม้แห้งตามพื้นดิน ทำให้ร่างเล็กที่นั่งนิ่งแทบจะลืมหายใจ นึกกลัวขึ้นมาทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด



.......

v
v
v
v

v
v
v

.........





“เจอตัวหรือเปล่า?!”



“ไม่เจอ” ผู้ชายชุดดำหลายสิบคนเดินเพ่นพ่านกันทั่วบริเวณ ท่าทางจะกำลังค้นหาตัวใครบางคนอยู่ และคนที่โดนตามล่านั่นก็คงจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก... ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมามองเจ้าของมือที่ปิดปากเขาไว้เสียแน่นนั้นอย่างหวาดๆ... ตกลงชายหนุ่มผมทองคนนี้เป็นใครกันแน่?

ดวงตาสีอ่อนนั้นหลุบลงมามองสบตากับเขาราวกับรู้ว่าตนเองกำลังโดนจ้องมองอยู่ แล้วดวงหน้านั้นก็โน้มเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะกระซิบเบาๆข้างๆหู

“ไม่ต้องกลัว ถึงฉันจะเป็นคนน่าสงสัย แต่ก็ไม่ใช่คนไม่ดีหรอก สึนะโยชิ ...ฉันเรียกเธอแบบนี้ได้ใช่ไหม” แขนแข็งแรงที่โอบรอบตัวสึนะกระชับแรงกอดขึ้นอีกหน่อย “พวกมันเอาหมาล่าเนื้อออกมาตามกลิ่นแล้ว เกาะแน่นๆนะ ฉันจะฝ่าออกไป”

เปลวไฟสีส้มลุกโพลงขึ้นมาที่หน้าผากของชายหนุ่มเรือนผมสีทอง และฉับพลันดวงตาสีอ่อนก็สว่างวาวเป็นสีทองคำ สึนะที่มองอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง นี่มันไฟดับเครื่องชนไม่ใช่เหรอ!!

“หวา!!!” ร่างเล็กแทบปลิวเมื่ออีกฝ่ายพุ่งตัวออกมาจากที่ซ่อน และเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วหลบหลีกลูกปืนมากมายที่ยิงเข้าใส่ มิหนำซ้ำยังปัดร่างศัตรูที่ขวางทางอยู่กระเด็นไปได้โดยง่าย เยี่ยมยุทธอะไรขนาดนี้! นี่เขาเป็นใครกันแน่!!?? หรือจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับวองโกเล่ในอดีต!?





...ชั่วเวลาไม่กี่อึดใจที่สึนะต้องเกาะอีกฝ่ายเป็นลูกหมีโคอาล่า ขณะที่ฝ่าวงล้อมศัตรูออกมาจนถึงที่ปลอดภัย ...ราวกับว่ามันนานชั่วกัปชั่วกัลป์ หัวใจจะวายตายเสียให้ได้ รู้สึกตัวอีกทีก็มานั่งหอบฮั่กอยู่ที่พื้นดินแล้ว หวาดเสียว ตื่นเต้นเร้าใจอะไรจะปานนี้ี้

“ไหวหรือเปล่า เราคงต้องเดินทางไปต่ออีกหน่อย ฉันไม่คิดว่าที่ตรงนี้จะปลอดภัยจนถึงพรุ่งนี้เช้า” ร่างสูงเดินเข้ามาพยุงเด็กหนุ่มร่างเล็กกว่าให้ลุกขึ้น แต่พอเห็นสีหน้าซีดเซียวของอีกฝ่ายแล้วก็ถอนหายใจ “คงจะตกใจสินะ”

ว่าแล้วเจ้าของเรือนผมสีทองก็หันหลังย่อตัวลงตรงหน้าสึนะ ...เอ๊ะ?... แบบนี้มัน...

“ขึ้นมาสิ ถ้าเธอไปต่อไม่ไหว ยังไงฉันก็ปล่อยเธอไว้คนเดียวที่นี่ไม่ได้” เสี้ยวหน้าด้านข้างที่เหลียวมาให้เห็นนั้นยังคงเฉยสนิทไม่เปลี่ยนแปลง จนไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีนิสัยใจดีแบบนี้กับคนที่เพิ่งเคยพบกันครั้งแรก

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยังเดินไหว” สึนะพยายามปฎิเสธอย่างเกรงใจ ให้ขึ้นขี่หลังคนที่ไม่รู้จักแบบนี้ ใครจะตกลง เขินตายชัก

“ถ้างั้นก็ตามฉันมาดีๆล่ะ” ร่างสูงลุกขึ้น หยุดมองครู่หนึ่งแล้วจึงเดินมาทางสึนะ จากนั้นก็ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกคลุมตัวให้แทนผ้าคลุมทิ้งไว้ข้างกองไฟเมื่อครู่ “เธอมาเดินป่ายังไง เสื้อบางขนาดนี้”

“ขอบคุณครับ” เสื้อตัวใหญ่หลวมโพลก แต่ไออุ่นที่ยังหลงเหลือซึมซาบเข้ามาในผิวที่เย็นเพราะอากาศภายนอก ให้ได้รู้สึกสบายตัวขึ้น ...จะว่าไปแล้วพอได้มองใกล้ๆ ก็รู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าอีกฝ่ายเหมือนได้รู้จักกันมาก่อน แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเคยรู้จักกับบุรุษผมทองคนนี้เมื่อไหร่และที่ไหน

ร่างเล็กเดินตามคนนำทางไปเงียบๆ และมัวคิดอะไรเพลินๆคนเดียว

“ระวังแอ่งน้ำตรงนั้นหน่อยนะ มัน...”




ซ่า!




คำเตือนที่เจ้าของเรือนผมสีทองเหลียวหลังมาบอกดูเหมือนจะสายเกินไป เมื่อคนถูกเตือนซึ่งตาไม่ดีตอนกลางคืนลื่นแอ่งน้ำพรืด ก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นโคลนกลิ้งขลุกๆคลุกดินเปียกๆลงไปข้างทาง




....................................... ....................................... .....




...ในที่สุด ด้วยอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด ก็เลยต้องมาหยุดพักกันใกล้ๆลำธารแถวนั้น เพื่อทำความสะอาดเสื้อผ้าที่เปียกโคลนจนดูไม่ได้ของสึนะ

บุรุษเรือนผมสีทองพยายามเสมองที่กองไฟซึ่งตนกำลังจุดขึ้นมา หากพอเผลอเหลียวมาสบตากับสึนะที่ยังเปื้อนโคลนไปทั้งตัว ร่างสูงก็หันหน้าหนีก่อนที่จะตัวสั่น เหมือนพยายามกลั้นหัวเราะโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้เห็น

ขำมั้ยล่ะครับ... ขำมากไหม... สึนะนั่งหน้าแดงก่ำ ท่ากลิ้งลงเขาเมื่อกี้มันทุเรศมากเลยใช่ไหมน่ะ

“เธอนี่ไม่น่าจะมาเดินป่าได้เลยนะ หรือว่าไม่ได้มาคนเดียว?” หลังจากที่สงบสติอารมณได้ ดวงตาสีอ่อนคู่งามนั้นก็เหลียวกลับมาหาคู่สนทนา “มากับใครล่ะ เพื่อน ครอบครัว หรือคนรัก?”

“มาคนเดียวครับ...” รอยเศร้าผ่านเข้าในแววตาคนตอบ... เขาหลงมาอดีตแสนไกลเพียงลำพังเท่านั้น ขนาดตอนหลับก็ยังไม่เจอเจ้าคนทรงผมสับปะรดอย่างเคยเลย แถมตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับบ้านยังไง โดดเดี่ยวจนหนทางของจริง...

มือใหญ่วางลงบนเรือนผมสีน้ำตาลแผ่วเบาราวกับจะปลอบใจ และเมื่อเงยขึ้นมองเจ้าของสัมผัสอ่อนโยนนั้น ก็ได้เห็นรอยยิ้มบางๆระบายในดวงหน้า ส่งให้ดวงตาสีอ่อนที่เคยทิ้งตัวนิ่งอยู่ในความสงบเยือกเย็น ทอประกายความอบอุ่นราวกับแสงแดดยามเช้าไม่เหมือนเคย



“ไปอยู่กับฉันก่อนไหม?”



“เอ๊ะ?” สึนะมองหน้าคนถามงงๆ ถึงฝ่ายนั้นจะสุภาพอ่อนโยนเป็นปกติ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นรอยยิ้มของเขา

“ฉันรู้สึกถูกชะตากับเธอจริงๆ... ไม่เคยมีคนรอบตัวคนไหนที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ได้ในช่วงเวลาสั้นๆมาก่อน” เจ้าของเรือนผมสีน้ำผึ้งเดินเข้ามาใกล้ขณะที่เอื้อมมือมาโอบร่างเล็กกว่าเข้าไปหาตน “ถ้าไม่มีที่ไป ก็มาอยู่กับฉันสิ”

“ย... อยู่?” สึนะทำหน้าประหลาด บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายทำให้รู้สึกเหมือนถูกพูดว่า ...มาเป็นของฉันสิ... ไม่มีผิด



อ่ะ...ฮ่ะๆๆๆ คิดมากแน่ๆ คิดมาก นี่ยังพบหน้ากันไม่ถึงวันดีเลย แถมเขาก็ไม่ใช่ผู้หญิง คนตรงหน้าเขาคงแค่หวังดีเท่านั้น



......................................................................................


TBC

โฮกกกกกกกกกกก ฟิคท่านทวดเหลน~~~~!!!!

ทวดเหลนจงจาเริญ~~~~~!!!!

นานน๊านนนน จะมีแบบนี้มาให้อ่านสักที เนื้อเรื่องท่าทางน่าสนุก หุๆ แมวดำจะรออ่านต่อไปจ้า

ปล. สรุป . . . . . ความซวยของทูน่าครั้งนี้เพราะแรมโบ้+จางนินีเป็นต้นเหตุอีกแล้วสินะ

กริ๊ดดดดดดดดดดดดด ทวดเหลน!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อ๊ากกกกกกกก อยากอ่านต่อ!!!!!!!!!!!

ส่วนสึนะ...ยังไงก็ยังซุ่มซ่ามได้ทุกเมื่อสินะ ^^

ท่านทวดดดดดดดดดดดดดด ท่านทวดหนีใครมาคร้า~~~~~~ หรือว่า...ที่ๆทูน่าน้อยตกมามันเป็นบริเวณคฤหาสน์วองโกเล่ แล้วท่านทวดก็กำลังหนีงานอยู๋ (เลยถูกพวกชายชุดสูทไล่ตาม ^^)

อ๊ากกกกกกกกกกก เห็นไฟดับเครื่องชนแล้วยังไม่รู้อีกงั้นเร้อทูน่า!!!!!! นายจะซื้อบื้อไปหนายยยยยยย คนตรงหน้านายนะ...ทวดตัวเองไง!!!

ทวด กะ แหลน

เพิ่งเคยอ่านเป็นครั้งแรกใจชีวิต น่ะเนี้ย

สู้ๆค่ะ น่าติดตามดีค่ะ

G 27 น่ารักมากเรยยย

อ่านเรืองนี้เรื่องเเรกเลยค่ะ...ให้ความรุสึกที่ดีมากเลย อัพนะคะ จะรอค่ะ

อินเซสก็ไม่เป็นไรค่ะ!!
เพราะเราโฮกคู่นี้ 555555

มาต่อว่องๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยน้า~!!!!! ปู่จีอารมณ์หวานได้ที่นะนี่ คึคึคึคึ*โดนปู่เตะปลิว*

รู้สึกไปเองหรือเปล่า รู้สึกคุณทวดจะแบ๋วๆนะ (ฮา)

คุณทวดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!! (สครีมมมมม)

ทวดหล่อ ทวดเท่ ทวดสุดยอด !!

ไม่รู้แล้วว่าจะเรียกว่าทวด หรือปู่กันแน่ !? แต่ก็ ... หล่อลากไส้จริงๆ !!!

หนูซือยังไม่รู้จริงๆ เหรอ ! ไฟบนหัวเด่นหราขนาดนั้น !!!

ชอบ ๆ G27 เหมือนกันนะ >w< คิ ๆๆๆ Incest คือสุดยอดแห่งตำนวนรักลึกซึ้ง !!!!

โฮกกกกกกกกกกกกก ทวดเหลน!!!
สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดด

สนุกมากครับ พล็อตแจ่มมาก

คุณทวดเท่ห์!!! หลานน่ารัก!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

รุ่นที่หนึ่ง~ บันไซ กรี๊ดรุ่นที่หนึ่งค้า~ น่ารักจริงๆ กรี๊ดชอบคู่นี้จังเลย

น่ารักมากๆ ปู่จีช่างเท่ห์จริงๆ ตั้งแต่จ้องในอนิเมแหละ เห็นทีไรอยากละลายหน้าคอมจัง เสียแต่มีบทน้อยๆ ยิ่งกว่าชัตเตอร์อย่างมุคุโร่อีก ///ขนาดบทน้อยยังมีคนชอบขนาดนี้เลย ถ้าบทเยอะ เชื่อเถอะ ดีไม่ดีคนเทใจให้ปู่ไปหมด

รักคู่นี้จัง G27 G27 G27 บันไซ

โฮกกกกกกกกกกกด้วยคน คุณทวดดดดด

จะอ่านต่อแล้วอ่า มาต่อไวๆเลยน้า

อร๊างงงงง G27 อุอุอุ

ทวด! คู่รักในครอบครัว!! ชอบคู่นี้แฮะ

ว่าแต่คุณทวดมาทำอะไรในป่าคนเดียวเนี่ย?? แต่ดีแล้วจะได้มาเจอหนูทูน่า

ทูน่าคงโดนปีศาจสับปะรดหลอนซะทุกคืนสิเนี่ย ขนาดเรื่อง G27 ยังบอกว่าไม่เจอในฝันเลย

แหมๆ แล้วคุณทวดจะพาทูน่าไปถึงไหนน้า ลุ้นดีจัง

>__________,<!!!!!!!!!!~ อยากอ่านต่อขั้นรุนแรงอ่า
สึนะจำไม่ได้เรอะ!..เห็นแล้วอึ้งอ่าเดะ..หล่อล่ะซิ..หุหุ

สึนะไม่ค่อยเลยอ่า..แล้วตอนใกล้ๆจบเนี่ยสึนะคิดไปถึงไหนล่ะนั้น
ชอบอ่ะ..น่าลุ้นว่าจะเป็นเช่นไรต่อไป สึนะคิดถึงตามุด้วย..อิอิ

รอตอนต่อไปจ้า^^~