•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ่า ฉลามน้อยยยยย (โจหวยโหน~) ทำไมคนเขียนทำงี้กับฉลามน้อยได้~~~โฮกกกกก >[]< ว่าแต่ มี คนที่1 แล้วยังมีอีกสินะ (ชื่อเรื่องมันก็บอกแล้วว่ามี3คน)อุปสรรค์ความรักของแกทำไมมันเยอะงี้เน้อ ฉลามเอ๋ย~

อ๊ากกกกกกกก มือที่สามคนแรกโผล่มาแล้ว โฮกกกกก

แล้วตอนหน้าจะมีคนที่สองอีก!! พระเจ้า!! หลามน้อยช่างรันทด ซิกๆ

ตอนแรกรักตอนนี้มาก อ่านแล้วมีความสุข อ่านไปยิ้มไป อีกนิดเดียวก็จะจบตอนนึงแล้วววววววว ชักยิ้มไม่ออก
เรื่องนี้หลามน้อยได้ตรอมใจตายแน่ ฟันธง!! 555555

เย่ๆ รอ 8059~

อ่านแล้วปวดใจ ปวดใจแทนน้องหลาม

ชอบแนวนี้ค่ะ อ่านแล้วอยากร้องไห้

รุ่นที่เก้า ตายซะเถ่ออออออ

ได้ข่าวว่าแอบชอบสึนะอยู่ แต่ไม่นึกว่าจะเจอคนหน้าเหมือนสึนะแล้วจะเป็นไปได้ขนาดนี้เลยนะ แซนซัส!!!!

สงสารน้องหลาม

ต้องเป็นบอดี้การ์ดแถมยังยืนเฝ้าหน้าห้องอีก

โหดร้ายจริงว้อย!!!

อ้ากกกก ป๋าแซนกับหลามกำลังจะสวีทกันแท้ๆ T3T
ฮือสงสารตาหลาม ซิกๆๆ (บ้าตาม)

เง่อ....น้องหลามน่าสงสาร ครึๆๆๆๆ เกี้ยกกก (แน่ใจนะว่าสงสาร ?)

ชอบแนวนี้จริงๆเบ้ย ฮึๆๆๆ มือที่สาม ขอให้มีคนมางาบน้องหลามทีเท้อ นะคะมุก ปริ้งๆ +,.+

ว่าแต่...ปกติแล้วสำหรับเซย์ รุ่นที่ 9 นี่เป็นคนที่ชอบมากนะคะ...แต่เรื่องนี้
...อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! จะเกินไปแล้วนะค้า~ น้องหลามกะป๋าเค้าอุตส่าห์จะเข้าใจกันแล้ว
แล้วยังให้ไปเฝ้าหน้าห้องออีก =*=

หึๆๆๆ แต่ป๋าคงไม่ไปเอาเด็ดหน่อมแหน่มอย่างอาเนี้ย (อานิสเฟ้ย!) หรอกนะ หึๆๆๆ

ขอให้ฟิคดาร์คจงเจริญ ~

จะรอตอนต่อไปนะค้า

ทำไมมีแต่คนชอบทำร้ายเกะ!!! =[]=!!!!!

ชักสงสารหลามซะแล้วสิ ว่าแต่....หน้าตาปลาทะเลนี่มันหาง่ายขนาดนั้นเชียว?นับท่านทวดก็ปาไปสามเชียวเรอะ!! = =!!!!!(แต่ช่างเหอะ เพราะหน้าตามันดูดีดูได้ ไม่ใช่ปลาจวดปลากะโห้ โฮะๆๆ)

/รอชมความน่าสงสารของหลามต่อไป ฮา....

ปล.หวังว่ามีที่สามคนที่สอง คงไม่ใช่เลวี่นะ - -*

(--*)(--*)(--*)(--**)

อยากฆ่าคน!!!!!!!!!!!!!!!

อยากฆ่าคนสามคนนี้จังเลย (ใครเอามั่งอ่ะ)

คนแรก....ไอ้อานิส ตัวดีนั่นเลยรายนี้ต้องเชือดช้าๆ เอาให้ทรมานไปเลย แบบอยากตายก็ตายไม่ได้เลย (ยิ้มเครียด)
หนอย~ ทำเป็นกระแดะ ออดอ้อนออเซาะ หน้าอย่างแก ไปลงออดอ้อนในนรกโน่น!!!!!!! (จิต dark : --" แรงไปป่ะ (เสียงเบา))

คนที่สอง...(ตาแก่) รุ่นที่เก้า เหอะ!!! หนอยแน่ะ บังอาจนัก!!! สะระแนหาคู่ให้ลูกชายไม่พอ
(จิต dark : เอ่อ ...นี่ นี่ เขาเป็นพ่อ ก็ต้องห่วงลูกชายเป็นธรรมดา)
(จิต light : --* ยุ่ง ...ว่าแล้วก็จัดการยัด เจ้าจิต dark ลงตู้ )
.....ใครเป็นฝ่ายดีฝ่ายร้ายกันแน่วะเนี่ย....
มิหนำซ้ำ ..ตาแก่นั่น!!! ยังใช้ฉลามให้ไปเฝ้าหน้าประตูห้องนอน ฟังเสียงออดอ้อนของสองคนนั้น (ทำร้ายจิตใจกันมากไปแล้วเฟ้ย!!!!) แล้วยังให้คุ้มกันไอ้อานีสนั่นอีก!!!!!! (มันน่าทำคุณไสยแช่งให้ตายนัก!!!)

รายสุดท้าย....ป๋าแซนนั่นแหล่ะ!!!! นิสัยไม่ดีเลย ทำร้ายจิตใจฉลามเกิไปแล้ว เพราะฉะนั้นโทษของป๋าต้องได้รับบทเรียนกันบ้าง ใช่มั๊ยคะ ท่านมุก (เกี่ยวไรกับเค้าล่ะนั่น --""") ส่งม้าพยศมาขโมยตัวฉลามไปจากวาเรียเร็วๆ เลยค่ะ (--*) ต้องให้ป๋าเจอแบบนี้จะได้รู้สึก!!!! ต้องทำให้ป๋าเจ็บให้ได้นะคะ ท่านมุก (^^*) ไม่งั้น hu hu hu

(จิต dark : --""" ง่า~ ขอประทานโทษนะ ตอนนี้ light กำลังคลั่ง ท่านมุกอย่าไปถือมันเลยนะ)

________________________________________________________

เอ่อ...รุ่นที่ 9 เคอะ คำสั่งแฝงรึเปล่า ??
//ยังแอบลุ้นบ้าง TAT
ถ้าไม่ใช่คำสั่งแฝง ... รุ่นที่เก้าใจร้ายเกิ๊นนน!!

แต่เอาเถอะ...ชื่อฟิคก็บอกแล้ว มือที่สาม (s)
ส่วนมือที่สามคนที่ 2 ... กลายเป็นมือที่สามเพราะรักป๋าแซน

ถ้าให้เดาก็...


...เลวี่...


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด =[]=
/วิ่งออกนอกกระทู้ด้วยความเร็ว 55

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มันจะมากไปแล้วนะยะไอ้คุณบอสมากไปแล้ว

ทำร้ายจิตใจอันบริสุทธิ์ของน้องหลามได้งาย/ขัดใจอย่างแรง

แต่นะมันก็นิสัยของป๋าแซนเขาอยู่แล้วนี้นาไม่โกรธก็ได้/อ้าวแล้วเอาไงแน่

มาต่อด่วนเลยนะคะ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

มาสครีมก่อน ท่านมุกรู้ไหม ผมอ่านตอนนี้ผ่านปาล์มตั้งแต่ยังติดเกาะอยู่เลยนะ ฮา... (มองไปข้างๆ อ้าว หน้าต่าง ฝนใกล้ตกแล้ว? หนีฝนเกาะมาเจอฝนบ้านอีกวุ้ย..= =)

หมั่นไส้รุ่นที่9ตะหงิดๆ ปู่(?)จงใจรึเปล่า? ให้หน้าเหมือนทูน่า แถมให้หลามเฝ้า? เหอๆๆๆๆ แหม หนุ่มน้อยน่ารักแอ๊บแบ๊วนุ่มนิ่มมาให้คาบถึงที่ เฮียมีเหรอจะไม่งาบ.. ชิ หื่นจริง..(/me โดนมองแปลกๆ ผมพูดอะไรผิด- -..) ถ้ามีตามองปลาทู ไม่หันมามองฉลามมั่งล่ะเออ... (ท่านมุกบรรยายซะสวยเอ็กซ์เซ็กซี่บอมบาเย่ปานนั้น?? เฮียไม่สังเกตเลยเรอะ//เอคโค่)

ฉ่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ดีนะที่ท่านไม่เขียนตามสคริปที่เคยบอก.. ไม่งั้นผมคงได้อกแตกตาย..........TT TT ฮือ... พ่อหนุ่มขวัญใจผมเมื่อไหร่จะออก... ให้เฮียได้ช้ำบ้างเซ่.... ชิชิ

ไม่งั้น..

ไม่งั้นเรื่องนี้จะเชียร์ BS จริงๆด้วย=[]=!!!!!!!!!

ทำไมไม่ใช่ 27 ไปเลยละ โฮๆๆๆๆๆ ท่านมุก ท่านนะท่าน โฮ TT^TT
เฮียทำแบบนี้ หลามคงต้องไปหาที่พักใจสินะ คริๆๆๆ กำลังลุ้นอยุ่ว่าตอนหน้าจะเป็น DS ไหม

รออ่านตอนต่ออยู่นะค้า

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ดดด ดด ด ด ด..



บอสนะ บอส ทำร้ายจิตใจหลามเกินไปแล้ว ไม่ยอมมมมมมมมม

แล้ว เจ้านั่น คงหน้าเหมือนทูน่าในสิบปีข้างหน้าใช่มั้ยคะ?..

ปล.มาต่อเร็วๆนะค้า~~~~ รออย่างใจจดใจจ่อ > <

ท่านมุกมามุกนี้คนอ่านปวดใจ TAT
/me หันไปเชียร์ DS ดีก่า (บลิ๊งงงง ,,*w*,,)
แอบเห็นด้วยกับเฟียร์ น่าจะเป็นสึนะไปเลยจะได้โศกหลายเส้า 55
แต่ว่าๆ เห็นหลามเจ็บปวดแล้ว สะใจด้วยความรัก(?)

จะรออ่านตอนหน้านะค้า~

Story : The Third Hand(s)
Chapter : 6
Paring : XS
Rate : -
------------------------------------

[align=center]...ท้องฟ้ามืดมนพาใจหวั่นไหว...
...สายฝนอ่อนล้าโปรยปรายอยู่ในใจ...
...หากโลกนี้ไร้ซึ่งความเจ็บปวดได้ก็คงจะดีนัก...
...และหากแผ่นฟ้านี้ไร้ตัวฉันแล้วก็คงจะไม่เป็นไรสินะ...[/align]


“อ๊ะ...อา..แซนซัส..อ๊า...”

เสียงกรีดร้องแว่วหวานดังมาจากเบื้องหลังบานประตูที่ปิดสนิท ห้องรับแขกที่ชั้นสองได้กลายเป็นห้องพักของคู่หมั้นของบอสแห่งวาเรียและกลายเป็นรังรักที่ได้ยินเสียงกรีดร้องรัญจวนดังแว่วมาไม่ขาดสาย ทว่าแม้เสียงกรีดร้องนั้นจะดังสักกี่คราก็หาได้ทำให้วงหน้าของเย็นชาของฉลามหนุ่มผู้ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องเปลี่ยนแปรไปไม่

ดวงตาสีวารีเหม่อมองท้องฟ้าแจ่มใส เสียงนกร้องขันคูแว่วมาแต่ไกล แสงอาทิตย์เจือจางอ่อนๆช่างสมกับบรรยากาศอบอุ่นที่รุ่นที่ 9 คาดหวังนัก

...แสบตาชะมัด...

ฉลามหนุ่มคิดพลางเอนแผ่นหลังพิงกับผนังนิ่งๆ แม้ร่างกายจะยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลแต่หากเป็นการทำเพื่อความปลอดภัยของบอสแล้ว ก็ไม่เคยมีครั้งใดที่สควอโล่จะปฏิเสธ แม้ว่าการกระทำเช่นนั้นจะยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของเขาก็ตามที

“สควอโล่!!”

เสียงตะโกนเรียกชื่อมาพร้อมกับเสียงตึงตังของเจ้าชายนักฆ่าที่วิ่งมาตามทางเดินอย่างไม่กลัวว่าเสียงเอะอะนี้จะทำให้คนที่ขลุกตัวอยู่ในห้องออกมาระเบิดสมองทิ้ง

“มีอะไรวะ? เรียกซะเสียงดังเชียว?”

ฉลามหนุ่มถามกลับด้วยเสียงเนือยๆ วงหน้าขาวยิ่งดูซีดลงยามต้องแสงแดด นับจากวันที่รุ่นที่ 9 พาคู่หมั้นมาให้แซนซัสและสองคนนั้นก็หายเข้าไปในขลุกอยู่แต่ในห้องนอนถึง 2 วันเต็ม จะออกมาก็เฉพาะแต่ตอนสั่งงานตอนเช้าเท่านั้น และผู้ที่ออกมาก็มีเพียงแซนซัสตามลำพัง ขณะที่อานิสคงจะนอนพักเอาแรงอยู่ในห้องเป็นแน่

หลังจากวันนั้นรอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้าของสควอโล่ หลงเหลือไว้แต่เพียงความเศร้าหมองในดวงตาที่แม้เจ้าตัวจะพยายามปกปิดสักเพียงใด แต่ก็ไม่อาจหลอกสายตาของคนใกล้ชิดไปได้...

“ชิชิชิ เจ้าชายมาชวนไปกินข้าว วันนี้ลุซซูเรียทำซูชิเองเลยนะ ไปกินด้วยกันเถอะ”

เด็กหนุ่มเอ่ยชวนพลางจับมือขาวอย่างหมายจะฉุดรั้งให้อีกฝ่ายตามตนไป แต่แล้วเสียงครวญครางที่เงียบหายไปชั่วครู่ก็ดังลอดออกมาอีกครา บอกชัดถึงการเริ่มกิจกรรมยกใหม่ของคนที่อยู่ในห้อง

ริมฝีปากบางกระตุกน้อยๆ ดวงตาสีวารีทอดมองลงต่ำเมื่อดึงมือออกจากการเกาะกุมของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง

“แกไปกินก่อนเหอะ แล้วให้ใครยกอาหารมาให้ฉันที่นี่ละกัน”

“ไม่เอา เจ้าชายจะกินกับสควอโล่นี่นา” เบลเฟกอลว่าด้วยน้ำเสียงงอแงราวเด็กทารก ดวงตาใต้เรือนผมสีทองมองร่างบางที่ซูบลงไปมากด้วยสายตาเป็นห่วง “เจ้าชายรู้นะว่าสควอโล่ไม่ได้กินข้าวมาหลายมื้อแล้ว เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวเจ้าชายไปบอกให้ลุซซูเรียย้ายอาหารมากินกันที่นี่เลย ชิชิชิ”

ว่าแล้วโดยไม่รอฟังคำตอบ เด็กหนุ่มก็หมุนกายวิ่งจากไปยังทิศทางของห้องอาหาร ทิ้งให้สควอโล่ผู้กำลังจะเอ่ยปากห้ามจำต้องลดมือลง

“หึหึ นี่ฉันดูแย่ขนาดทำให้พวกแกเป็นห่วงเลยอย่างนั้นเหรอ?”

เสียงหัวเราะเบาๆอย่างแสนขมขื่นดังลอดออกมาจากริมฝีปากสีซีดจาง มือกลที่เย็นยะเยียบยกขึ้นลูบใบหน้าราวกับปรารถนาจะให้ความเย็นนี้ช่วยขับไล่ความรุ่มร้อนในใจให้สงบลง

บางทีเขาก็นึกสงสัยว่าแซนซัสจะล่วงรู้ถึงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจนี้หรือไม่ หากไม่รู้แล้วการกระทำหลังจากนี้ของหมอนั่นก็คงมีแต่สร้างความเจ็บปวดให้กับเขามากขึ้น ทว่าต่อให้รู้ก็หาได้ทำให้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไม่ เพราะถึงเขาจะมีความหมายบางอย่างต่อแซนซัส แต่ก็เป็นเพียงความหมายในฐานะสัตว์เลี้ยงหรือสิ่งของของหมอนั่นเท่านั้น..

โครม!!

บานประตูเบื้องหลังเปิดกระแทกอย่างแรงจนฉลามหนุ่มถึงกับซวนเซแทบล้มลง ดวงตาสีวารีเงยขึ้นมองชายหนุ่มที่มองตอบกลับมาด้วยสายตาเหยียดหยันเฉกเดิม

“แกมาทำอะไรตรงนี้ ไอ้สวะ?”

เสียงห้าวถามติดจะรำคาญ ขณะที่ร่างน้อยที่ยืนซุกอยู่ในอ้อมแขนค่อยๆโผล่หน้าออกมาดูชายผมยาวสีเงินที่ตนอ่านในอ่านแฟ้มประวัติว่าเป็นรองหัวหน้าของวาเรียอย่างใคร่รู้

“ก็รุ่นที่ 9 สั่งให้ฉันมายืนเฝ้ายามให้แกน่ะสิวะ แล้วก็ให้ฉันเป็นองครักษ์ให้หมอนี่ด้วย!!”

เสียงทุ้มเอ่ยห้วนราวหวังจะปิดบังความในใจเมื่อพยักหน้าไปยังร่างบางที่ยังคงมีใบหน้าแดงระเรื่อจากกิจกรรมที่เกิดขึ้นในห้องเมื่อครู่ ริมฝีปากสีชมพูมีรอยบวมช้ำ เส้นผมสีน้ำตาลยังคงเปียกชื้นน้อยๆอย่างไม่ต้องสงสัยว่าคงจะเกิดจากการอาบน้ำหลังเสร็จกิจ และท่าทางที่ซุกกายเข้าหาร่างหนาก็ยิ่งชวนให้นึกขัดตายิ่งนัก

“รุ่นที่ 9 ให้คุณมาเป็นองครักษ์ให้ผมหรือครับ?” อานิสเอ่ยถามเสียงอ่อน วงหน้าหวานน่ารักแย้มรอยยิ้มน้อยๆอย่างหวังผูกไมตรี “ถ้างั้นก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ สควอโล่”

มือนุ่มที่ยื่นส่งมาให้เผยให้เห็นรอยจูบสีเรื่อตามข้อมือและเรื่อยไปตามเรียวแขน ให้ฉลามหนุ่มลังเลเล็กน้อยก่อนจะจำใจสัมผัสมือกับอีกฝ่าย

ในชั่วขณะที่มือสัมผัสกัน แม้จะมีถุงมือห่อหุ้มอยู่อีกชั้นหนึ่งแต่สควอโล่ก็ยังคงรู้สึกได้ถึงความเนียนนุ่มของฝ่ามือนั้น..ความนุ่มนวลอ่อนหวานของชายผู้ไม่เคยจับอาวุธ และเป็นชายในแบบที่แซนซัสหลงใหล..นั่นคือผู้เป็นที่อยู่ในแสงสว่างนั่นเอง!

..ช่างแตกต่างกับฉันเหลือเกิน...

สควอโล่คิดอย่างนึกสมเพชตัวเองนัก ความอ่อนเยาว์บนใบหน้า ความอ่อนนุ่มของฝ่ามือและท่าทางที่บริสุทธิ์ราวดอกไม้แรกแย้มของอีกฝ่าย ยิ่งชวนให้ฉลามหนุ่มอับอายในเรือนกายที่แปดเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิตของตน แม้ว่าเลือดอาจจะล้างออกได้ แต่กลิ่นคาวโลหิตที่หลงเหลืออยู่บนผิวกายกลับยากเกินกว่าจะล้างหมดสิ้น

ชายหนุ่มละมือออกจากมือนุ่มนั้น ดวงตาสีวารีเสมองไปอีกทางอย่างไม่ประสงค์ที่จะมองความสุขสมที่ปรากฏอยู่ในดวงตาคู่สีแดงเพลิงให้ระคายใจเมื่อเอ่ยบอก

“ลุซซูเรียทำอาหารเที่ยงรออยู่ในห้องอาหารแน่ะ บอส..รีบไปกินซะสิ เดี๋ยวเบลมันก็แย่งกินหมดหรอก”

คำพูดธรรมดาๆ เนื้อหาที่ไม่มีสาระใดๆ แต่ใครเลยจะรู้ว่าคำพูดเหล่านี้ต้องใช้ความพยายามสักเพียงใดจึงจะข่มกลั้นให้น้ำเสียงราบเรียบไม่สั่นพร่าดังที่ควรจะเป็นได้

“แล้วนั่นแกจะไปไหน?”

เสียงห้าวเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างของลูกน้องหมุนกายเดินไปในทิศตรงข้ามกับห้องอาหาร ให้ร่างบางชะงักเพียงเล็กน้อยเมื่อตะโกนตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

“ก็ไปนอนน่ะสิวะ ฉันยืนเฝ้าหน้าห้องแกมา 2 วัน 2 คืนแล้วนะเฟ้ย ไอ้คุณบอส!”

ว่าแล้วฉลามหนุ่มก็เดินจากไปโดยมิพักจะรอฟังคำโต้ตอบ เมื่อสัญชาตญาณปกป้องตัวเองยังคงสั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้เดินจากไปให้ไกลที่สุด..ไกลจากความเจ็บปวดนี้ให้มากที่สุด เพื่อที่อย่างน้อยแม้จิตใจจะแหลกสลาย แต่ฉันก็ยังปรารถนาที่จะใช้ร่างกายนี้เพื่อปกป้องและเป็นแขนขาให้แก่นาย แซนซัส...

...และนั่นก็คือครั้งสุดท้ายที่สควอโล่มองสบตาแซนซัสตรงๆ...

.

.

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เหล่าวาเรียก็ดำเนินชีวิตไปตามปกติ ทว่าก็ยังมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเล็กบ้างใหญ่บ้างตามที่พึงจะเป็น เมื่อเหล่าคนรับใช้ในปราสาทต่างก็ล่วงรู้ถึงฐานะคู่หมั้นของอานิส และยังท่าทางที่ออดอ้อนคลุกคลีอยู่กับบอสแห่งวาเรียเสมอ อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นคนที่รุ่นที่ 9 พามาด้วยตนเอง เพราะเหตุนั้นฐานะของอานิสในปราสาทวาเรียจึงสูงส่งจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นรองก็แต่แซนซัสเพียงผู้เดียว และนั่นก็ทำให้เหล่าคนรับใช้ยิ่งกว่าพร้อมใจจะทำทุกอย่างเพื่อให้อานิสพอใจ เพราะมันย่อมหมายถึงเงินเดือนและตำแหน่งที่สูงขึ้นนั่นเอง

“กลับมาแล้วว้อย!!”

เสียงตะโกนลั่นสั่นปราสาทของฉลามหนุ่มดังขึ้นเป็นปกติ ทว่าหากสังเกตให้ดีแล้วจะพบว่าน้ำเสียงนั้นขาดความมีชีวิตชีวาดังที่ควรจะเป็นโดยสิ้นเชิง เมื่อร่างโปร่งก้าวเข้ามาในห้องโถงโดยมีคราบเลือดของศัตรูหยดลงจากกายเป็นทาง

“ชิชิชิ กลับมาแล้วเหรอ สควอโล่?”

เด็กหนุ่มผมทองโผล่หน้าทักทายจากระเบียงชั้นสอง ก่อนที่ร่างโปร่งจะไถลลงมาตามราวบันไดมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายผู้เพิ่งกลับมาจากภารกิจฆ่าล้างแกงค์แห่งหนึ่ง

“ไปคราวนี้นานจังเลยนะ สควอโล่..เจ้าชายเหงาจะแย่”

เบลตรงเข้ากอดแขนอีกฝ่าย ให้สควอโล่ยกมือดันหัวสีทองนั้นออกไปห่างๆ

“นานบ้านานบออะไรวะ แค่สองวันเองทำเป็นบ่นไปได้”

ฉลามหนุ่มพึมพำอย่างหงุดหงิด แต่เจ้าชายผมทองก็ยังคงกอดแขนเรียวไว้แน่น อันเป็นจังหวะเดียวกับที่มาม่อนและลุซซูเรยเดินมาตามเสียงตะโกนที่ได้ยินไปถึงอีกด้านของปราสาท

“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ สควอโล่? เหนื่อยมั้ย? จะกินอะไรก่อนรึปล่า?”

นักฆ่าระดับผู้บริหารที่ควบตำแหน่งแม่บ้านไปในตัวถามเสียงใส ร่างหนาเดินวนรอบกายโปร่งพลางจุ๊ปากเบาๆ

“จุ๊ๆ ทำไมโทรมขนาดน่ะจ๊ะสควอโล่? แกงค์นั่นมันเก่งมากเลยเหรอ?”

“นั่นสิ ชุดขาดยับอีกแล้ว..สงสัยต้องตัดชุดใหม่อีกแล้วมั้งเนี่ย”

มาม่อนบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจนัก ให้ฉลามหนุ่มผู้แม้จะปรารถนากลับไปนอนบนเตียงสักงีบเพียงใด แต่กระนั้นความห่วงใยที่ได้รับก็เป็นดั่งเครื่องเหนี่ยวรั้งเขาไว้ให้จำต้องยืนหยัดต่อ ทั้งที่รู้ว่าการชะงักยืนเพียงชั่วครู่ชั่วยามก็อาจจะทำให้เห็นภาพที่บาดลึกเข้าไปในใจก็เป็นได้

“ช่วงนี้สควอโล่งานยุ่งจังเลยนะ ชิชิชิ เจ้าชายแทบไม่ได้เห็นหน้าสควอโล่เลยอะ”

เบลเฟกอลบ่นพลางดึงแขนร่างบางให้ก้าวตามขึ้นไปบนบันไดวน โดยมีลุซซูเรียและมาม่อนเดินตามหลังมาติดๆ

“นั่นสิ เจ๊ก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้งานของสควอโล่ถึงเยอะจัง..สควอโล่ไม่ลองถามบอสดูหน่อยเหรอ?”

“เฮอะ! ก็เพราะฉันเก่งกว่าพวกแกล่ะมั้ง ถึงได้ถูกส่งออกไปปฏิบัติภารกิจบ่อยๆ” ฉลามหนุ่มว่าอย่างไม่นึกสนใจนัก ขณะที่มือก็พยายามแกะมือปลาหมึกของเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่กอดรัดแขนตนไว้แน่นออกไป “ปล่อยสิโว้ย ไอ้เด็กเวร!!”

“ชิชิชิ เจ้าชายเป็นเจ้าชาย เพราะฉะนั้นเจ้าชายจะทำอะไรก็ได้ และตอนนี้เจ้าชายอยากกอดแขนสควอโล่อะ”

เจ้าชายนักฆ่าว่าอย่างเอาแต่ใจ ดวงตาใต้เรือนผมสีทองเป็นประกายพราวเมื่อยิ่งจงใจกอดรัดแขนเรียวบางแน่นขึ้นอย่างไม่สนใจต่อคราบเลือดที่ติดเสื้อกลับมาแม้แต่น้อย

“ว้อยยย!! ปล่อยซะที เดี๋ยวพ่อก็สับซะเลยนี่!!”

สควอโล่ตวาดลั่น ทว่าร่างกลับในทำสิ่งที่เป็นตรงข้ามเมื่อยังคงปล่อยให้อีกฝ่ายกอดแขนต่อโดยไม่ปัดป้องอีก

“ได้ยินมาว่างานช่วงนี้งานที่สควอโล่ถูกสั่งให้ไปทำเป็นออเดอร์สั่งตรงมาจากรุ่นที่ 9 ทั้งนั้น ได้ยินว่ารุ่นที่ 9 เป็นคนระบุชื่อสควอโล่เองเลยด้วย”

มาม่อนผู้มีสายข่าวจากลูกหนี้ทั่ววองโกเล่ยอมบอกข่าวออกมาฟรีๆไม่คิดเงิน และข่าวนั้นก็เรียกความเข้าใจให้ปรากฏในดวงตาของสควอโล่และลุซซูเรียแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

“หมายความว่า...”

อรุณแห่งวาเรียหลุดเสียงอุทานออกมาได้เพียงแค่นั้นก็ต้องเงียบลง เมื่อมือเล็กของทารกอัลโกบาเลโน่ที่นั่งอยู่บนไหล่จงใจหยิกแก้มลุซซูเรียอย่างแรงจนรองพื้นบนหน้าถึงกับร่วงกราว

“มันเจ็บนะยะ!!”

ลุซซูเรียหันไปโวยใส่มาม่อน ถึงจะรู้ว่าไม่ควรหลุดปากพูดออกไปแต่ก็ไม่เห็นถึงขนาดต้องหยิกแก้มกันเลยนี่นา

ทว่าก่อนที่ทั้งสองคนจะทันได้ทะเลาะกันมากไปกว่านี้ เงาบางอย่างที่แวบผ่านต้นไม้ในสวนเบื้องล่างก็ดึงดูดความสนใจของทั้งหมด ให้ต่างก็หยุดยืนอยู่ที่หน้าต่างก่อนที่จะชะโงกลงไปมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง

...ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่แซมด้วยลิลลี่สีขาวและกุหลาบสีแดงสด ร่างสองร่างนอนกอดก่ายกันอยู่บนพื้นหญ้า เสื้อผ้าของชายผู้อยู่เบื้องล่างหลุดรุ่ยจนเห็นกายขาวชัดตา ตรงข้ามกับชายที่อยู่เบื้องบนที่ยังคงแต่งกายเต็มยศเมื่อต่างก็หลงระเริงในเพลิงตัณหาโดยไม่สนใจต่อสายตาหลายสิบคู่ที่ลอบมองมาจากทุกมุมปราสาท

(ต่อจ้า)