•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

mi : โฮวววววววว คุณบอสค๊าาาา กระชากผมทั้งที ไมไม่จับจูบไปเลยล่ะคะ -3-" หรือว่า...จูบโดยที่ไม่"ปี๊บ"เนี่ย ถ้าให้ทำ ต้องบวกชาร์จค่าใช้จ่ายในการไปสงบสติตัวเองต่อหลังไมค์ไม่ให้จับกดฉลามหน้ากล้องคะ

บอสXanxas : ............(ไม่ตอบ แต่ไม่ปฏิเสธแถมเดินหนีไมค์มิ)

........จริงเหรอเนี่ย =[]="!?

มือที่สามคนที่1ปรากฎตัว =>สึนะ

งั้น 2 3 4 ขอเป็น นายD นาย80 และ คุณเจ้าชาย แล้วกันนะคะ อิอ (อะโด่บอสมีกิ๊กทางใจได้ งั้นฉลามต้องขอสามเป็นการประชดไปเลย เอิ้ก แต่คนสุดท้ายนี่...เอาแค่มาแหย่ให้คุณพ่อรู้สึกตัวมาง้อคุณแม่ก็พอค่ะ เอิ้ก)

ป๋ารักนู๋ซือหรือนี่...- -

สควอโล่คุงพยายามเข้า~!!! ข้าพเจ้าเชียร์นู๋หลามเต็มที่!!! X27 หรือจะสู้ XS วะฮ่าฮ่า!! //โดนแม่ยก X27 ตบกระเดน =[]=

ตรงท้ายๆบทมันทำให้สงสารหลามสุดๆ อา...นี่แลดาร์ก T w T b!!

/me ปักธงรอตอนต่อไป

ปล.อ่า...เม้นเก่าไม่ติดหรือนี่...
ปลล. เปิดเพลงของ สคูล เดย์ สร้างบรรกาศไปด้วย..สุขใจจริงๆ

รอตอนหน้าค่า
ใครกันนะที่เป็นมือที่ 3 คนแรกมาทำให้น้องหลามเสียใจ
เมื่อไหร่ป๋ากับหลามจะกล้าพูดกันตรงๆ น่อว่าต่างก็รักอีกฝ่ายยยยยยยย
มาต่อเร็วๆ นะค่า

โผล่หัวมาแล้วมือที่สาม กรี๊ดดดดด!!! (ตอนแรกกำลงคิดว่าสควอโล่เป็นของมือสาม? ดีโน่ ยามะ แซนซัส อ๊างงงง)

ฮือ....มันช่างดาร์ก....ฮือ....มันช่างดราม่าาา

ท่านมุกสุดยอดดดดดดดด

ป.ล.อีกฟิคแล้วที่ทำให้เราเกลียดทูน่าแบบจริงจัง วาเรียจงเจริญสิค้า(วอนโดนรุมตบเห็นๆ)

...ป๋าแอบชอบทูน่า[b]...ป๋าแอบชอบทูน่า[/b]...ป๋าแอบชอบทูน่า O[]O ม่ายยย~ // ปักป้ายประท้วง

แต่...ถ้าป๋าชอบทูน่า เรื่องนี้มันก็จะดาร์คขึ้น...โฮ่ๆๆๆ งั้นเชิญป๋าชอบทูน่าไปเลย << อยากตายมากเหรอครับ kufufu...
(พักหลังเริมรู้สึกว่าตัวเองโรคจิตขึ้น =_=''')

ว่าแต่...มือที่ 3 คนที่ 1 เนี่ยแปลว่ามันต้องมีหลายคน...ให้เดามันก็ต้องมี ดีโน่ ทูน่า ยามะ...<< เดาถูกบ้างไหมคะ พี่มุก

สุดท้ายก็ ขอให้ฟิคดาร์คจงเจริญ << รีบเผ่น

ปักป้ายรอตอนตต่อปาย~

ป๋า...ชอบ...ซือคุง...จริงๆเหรอ? (ถามใคร?)
หรือสควอลโล่จะคิดไปเอง??

อ่านแล้วรู้สึกอยากกระอักเลือดแทนน้อง
น้องจะได้ไปสู้แบบไม่เจ็บมาก (เว่อร์ไปแล้วแก - -* 555)

สงสารตอนสควอลโล่ถูกดึง (??) ผม TAT
ถ้าผมน้องขาด...เค้าจะฆ่าป๋า~~ อร๊างงงงง!!
//แกห่วงผมงั้นเรอะ !? - -++


แต่ดาร์ก...ชอบค่ะชอบ
อ้อๆ แอบขำเคล้าน้ำตาตอนที่ม่อนเล่าตำนานเกี่ยวกับฝนนอกฤดู
...ตอนยังอ่านไม่ถึงที่ว่านภากำลังร้องไห้


คิดว่าน็อคมืดคือตำนานจริงๆ (ซื่อเกินไปแล้วคุณ -*-) //อาย...
เอิ๊กๆ แต่กำลังคิดว่ามือที่สามคนที่ 2 3 4 และ บลาๆจะเป็นใคร หุหุ

งื้อป๋าทำม๊ายรำเอียงแบบนี้อ่ะส่งตาหวานให้ทูน่าแง่งๆเขาม่ายยอมๆๆแล้วโล่ล่ะเอาโล่ไปไว้ไหน ถ้าไม่รักโล่ก็อย่าทำใจดีให้ใจสั่นจิกระซิกๆ ดิ้นพลาด/meโดนเตะออกนอกกระทู้

นั๊น~~~มือที่3คนที่1 จะปรากฎตัวแล้ว

เอ๊ะเดี๋ยวในเมื่อใช้คำว่าคนที่1ก็แสดงว่า

คนที่2 3 4 5 6....ต้องตามาอีกล่ะสิเนี่ย

อ่านๆแล้วรู้สึกมือที่3คนที่1ดูท่าจะเป็นนู๋ทูน่าแหะ

แต่เอาเถอะมือที่3คนที่1 2 3 4 5 6....จะเป็นใครก็ช่าง

ขอให้มันดาร์กก็เป็นพอ ดาร์กๆๆอ่านดาร์กแล้วมันสะใจ~~

ไวท์ล่ะรักท่านมุกจังเลยหุหุหุ

อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย/ตายหรือยัง

ไม่น้าท่านมุกอะไม่ยอมทำไมอีตาป๋าแซนจะต้องไปหลงอีหนูซือด้วยล่ะ

ตกลงสควอโล่ก็เหมือนของเล่นแกน่ะเซ่ไม่เอาน้า

แล้วก็ไอ้มือที่3คนที่1อีกแน่ะโอ๊ยมาแต่งต่อด่วนเลยนะค้า

แม้ไม่ได้เมนท์แรกก็ขอเป็นเมนท์สุดท้ายยยยยยยยยยยยยยย

เมื่อไหร่ป๋าจะกดหลาม!!(//อีนี่- -")

โฮววววววว รักป๋าที่โหดแบบนี้จัง555+

กรุณาอย่าให้เกิดภาพบาดตาบาดใจอย่างX27เลยนะครับ...ตอนนี้ชักจะเกลียด27ขึ้นมาตะหงิดๆแหล่ว(ปกติก็ไม่ค่อยชอบเป็นทุนเดิม55+)

Story : The Third Hand(s)
Chapter : 5 . สิ้นสุดแห่งความฝัน
Paring : XS
Rate : -
Note :

[align=center]หากว่าความรักคือยาพิษ
ฉันก็คงเป็นเพียงคนโง่เขลาที่ปรารถนาจะดื่มยาพิษนี้ไปตลอดกาล
แม้ว่าสักวันหนึ่งฉันจะต้องตายเพราะมันก็ตามที
เช่นเดียวกับความรู้สึกของฉันที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปร[/align]



“ส-ค-ว-อ-ล-โ-ล่!!!”

เสียงเรียกลากยาวจนแทบจะดังก้องไปทั้งชั้นปลุกฉลามหนุ่มให้ตื่นจากนิทรา ดวงตาสีฟ้าหรี่ปรือมองแสงอาทิตย์ที่สะท้อนเข้าตาอย่างงัวเงีย

“ไปห่างๆว้อย..ฉันจะนอน”

เสียงตวาดที่แทบไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบ เมื่อฉลามขี้เซาพริ้มตาหลับไปอีกครา นิทราสีดำสนิทกำลังจะเข้าครอบงำสติอีกครั้ง

ทว่า.......

“ตื่นได้แล้ว!!”

การปลุกที่ไม่ได้มาแต่เสียงแต่มาทั้งตัวเจ้าของเสียงที่กระโดดทับร่างบางที่นอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม

“แค่กๆ ทำอะไรของแกวะ เบล!!”

สควอโล่ด่าเสียงลั่น เมื่อเข่าของไอ้เด็กแสบกระแทกเข้าที่ท้องอย่างจังจนชายหนุ่มจุกจนต้องลืมตาตื่นขึ้นในที่สุด ดวงตาสีวารีทอแววกร้าวใส่เจ้าชายนักฆ่าที่ยังคงยิ้มกริ่ม ขณะกระชากผ้าห่มออกจากร่างบาง

“ชิชิชิ ตื่นได้แล้ว! นี่เที่ยงแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปตามนัดประลองสายหรอก สควอโล่!!”

“เฮ้ย! แล้วทำไมแกไม่รีบปลุกให้เร็วกว่านี้วะ!?”

ฉลามหนุ่มด่าทิ้งท้าย ก่อนจะกระโจนเข้าห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ โดยมีเสียงของเบลเฟกอลถามตามหลังมาติดๆ

“สควอโล่บาดเจ็บแบบนี้คงจะอาบน้ำลำบาก ให้เจ้าชายช่วยอาบน้ำให้มั้ย?”

“ไม่ต้องว้อย!!”

ประตูห้องน้ำถูกกระแทกปิดโครมใหญ่ตามด้วยเสียงล็อคประตูที่อาจจะกันไม่ให้คนเสนอตัวช่วยอาบน้ำเข้ามาไม่ได้นานนัก แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าให้ไอ้เด็กเวรเปิดประตูเข้ามาเจอเขาง่ายๆล่ะวะ

“ชิชิชิ ขี้อายจังน้า สควอโล่”

เจ้าชายนักฆ่าหัวเราะคิกคักอย่างขบขัน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม......

.

.

โอย..เจ็บไปทั้งตัวเลยแฮะ

ฉลามหนุ่มบ่นในใจ เมื่อเพียงแค่ยกแขนขึ้นสระผม ร่างกายก็ร้าวระบมราวกับจะอุทธรณ์ว่าไม่สมควรที่จะลุกออกไปจากเตียงในตอนนี้ ทว่ามีหรือที่อาการบาดเจ็บจะเคยหยุดฉลามคลั่งแห่งวาเรียได้ เมื่อชายหนุ่มยังคงฝืนกายเปิดประตูห้องน้ำออกมาพลางเช็ดผมที่เปียกชื้นไปด้วย

“เฮ้ย เบล...”

เสียงทุ้มชะงักขาดหาย เมื่อในห้องนอนกลับไม่มีร่างของไอ้เด็กแสบที่ปลุกเขาอยู่ ให้ดวงตาสีวารีเหลือบมองไปรอบๆอย่างไม่ไว้วางใจนัก เพราะครั้งสุดท้ายที่มันเคยมาปลุกเขาแล้วทำทีเหมือนออกจากห้องไปแล้ว ทว่าเอาเข้าจริงมันกลับแอบซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าเพื่อคอยดูตอนเขาเปลี่ยนชุด!

“วันนี้ฉันไม่ว่างเล่นกับแกนะเฟ้ย! ออกมาได้แล้ว!!”

....................................................

ฉลามหนุ่มตวาดหยั่งเชิง แต่ก็ยังคงไร้เสียงตอบรับกลับมา มือขาวเปลี่ยนเป็นกระชากประตูตู้เสื้อผ้าเปิดออกแต่ก็ไร้ร่างของเจ้าชายนักฆ่าอยู่ดี

สงสัยมันจะออกไปแล้วจริงๆแฮะ

สควอโล่สรุปง่ายๆ ผ้าขนหนูสีขาวในมือถูกเช็ดผมพอหมาดก่อนจะโยนไปอีกทาง มือเรียวปลดชุดคลุมอาบน้ำออกเผยให้เห็นผิวขาวที่มีรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่พาดผ่านอย่างชวนให้ขัดตานัก

“จะเป็นรอยแผลเป็นมั้ยวะเนี่ย?”

นิ้วเรียวลากไปตามรอยแผลพลางบ่นเบาๆ แต่ก็ใช่ว่าจะติดใจนักเพราะแต่ไหนแต่ไรร่างกายเขาก็มีความสามารถพิเศษในการดูดซับตัวยาต่างๆบนผ้าพันแผลได้ในปริมาณที่มากกว่าคนอื่น จึงทำให้แผลหายเร็วขึ้นและก็มักจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ภายหลัง มิฉะนั้นแล้วร่างนี้ก็คงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจนแทบไม่อาจมองเห็นเนื้อแท้ก็เป็นได้

เครื่องแบบวาเรียสีดำสนิทถูกเลือกออกมาใส่อย่างรวดเร็ว ดวงตาเหลือบมองนาฬิกาที่บอกเวลาซึ่งห่างจากเวลานัดประมาณครึ่งชั่วโมง ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดีที่สถานที่นัดดวลในครั้งนี้อยู่ไม่ห่างจากที่นี่มากนัก

“เฮ้ย!! มีใครอยู่รึเปล่าวะ?”

สควอโล่ตะโกนถามเสียงดัง เมื่อบนทางเดินในปราสาทวาเรียที่เคยมีเสียงเอะอะจอแจของลุซซูเรียและเบลกลับเงียบสนิท ไร้เสียงใดตอบรับกลับมาราวกับว่าคนในปราสาทนี้พร้อมใจกันหายตัวไปก็ไม่ปาน

“หายไปไหนกันหมดวะ..”

ฉลามหนุ่มบ่นพึมพำ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะบอกใครสักคนไว้ว่าเขาจะกำลังจะออกไปดวล แต่กลับไม่เจอใครเลยแม้แต่คนเดียว แล้วอย่างนี้จะมาโทษว่าเขาหายหัวไปโดยไม่บอกกล่าวอีกไม่ได้นะ

ร่างบางสบถรัวเป็นชุดอย่างหงุดหงิด ทั้งนี้ก็เพราะการที่เบลมาปลุกเขาให้ออกไปดวลย่อมแสดงว่าไอ้คุณบอสได้บอกเรื่องจดหมายท้าดวลของเขาให้พวกนั้นฟังแล้วแหงๆ แล้วนี่พวกมันหายไปไหนกันหมดล่ะเนี่ย?

“อ้าว! เลวี่ เห็นบอสหรือพวกเบลมั้ยวะ?”

ฉลามหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเดินเลี้ยวมุมไปนเข้ากับร่างหนาของสายฟ้าแห่งวาเรียเข้าโดยบังเอิญ ทว่าอีกฝ่ายกลับหาตอบคำไม่ ดวงตาคู่สีดำทอประกายกร้าวมองร่างบางตรงหน้าราวจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะแค่นเสียง

“เฮอะ! ไอ้พวกชอบเรียกร้องความสนใจ..”

สบถแล้วก็เดินจากไป ให้ฉลามถึงกับอึ้งกับท่าทางที่เป็นปฏิปักษ์อย่างเห็นได้ชัดนั่น

“อะไรของแกวะ! ฉันไปทำอะไรให้ไม่พอใจรึไงถึงได้ทำท่ากวนตีนแบบนั้นน่ะ!!”

สควอโล่แผดเสียงด่าตามหลัง ร่างบางหมุนกายเดินไปอีกทางอย่างหงุดหงิด หากไม่ติดว่าเขามีธุระด่วนแล้วล่ะก็ คงได้ตามไปสับเลวี่ให้กลายเป็นชิ้นๆแน่

รองเท้าบูทสีดำยกขึ้นถีบประตูห้องอาหารโครมใหญ่ ดวงตาสีวารีกวาดมองภายในห้องที่ว่างเปล่าอย่างผิดหวังด้วยคิดว่าคงจะได้เจอใครสักคนในห้องนี้แท้ๆ

“ตายกันหมดแล้วรึไงวะ!!”

สควอโล่สบถกร้าว ชายหนุ่มกำลังจะเดินออกไปจากห้องก็พอดีกับที่หางตาเหลือบไปเห็นกุญแจรถที่วางทับกระดาษโน้ตใบเล็กอยู่บนโต๊ะกินข้าว และอะไรก็คงไม่สำคัญท่ากับรูปฉลามนอนซมบนเตียงที่ถูกวาดไว้บนกระดาษนั้นที่บอกชัดว่าคนเขียนกระดาษแผ่นนี้ต้องการจะสื่อข้อความบางอย่างกับเขา

มือเรียวกระชากกระดาษขึ้นมาอ่านอย่าหงุดหงิด ดวงตามองปราดๆไปตามตัวอักษรหวัดๆบนนั้น

‘นี่กุญแจมอเตอร์ไซค์ของเจ้าชายเอง สควอโล่เอาไปใช้ก่อนได้เลยนะ ชิชิชิ’

ข้อความบนกระดาษที่แม้จะไม่ลงชื่อคนเขียน แต่ลักษณะของเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งถูกเขียนไว้บนบรรทัดสุดท้ายก็เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าคนที่ทิ้งข้อความนี้ไว้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เจ้าชายนักฆ่า เบลเฟกอล!!

“เออ! ขอบใจว่ะ”

ร่างบางพูดกับกระดาษด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนจะเขวี้ยงเศษกระดาษนั้นทิ้งไปอีกทาง มือเรียวคว้ากุญแจรถแล้วจึงเดินออกไปทั้งด้วยใจที่ยังคงกังขา

..ตกลงพวกมันหายหัวไปไหนกันหมดฟะ..?



..20 นาทีต่อมา..

...ที่ราบบนภูเขาแห่งหนึ่ง...

“แกน่ะรึสเพลฮี สควอโล่?”

เสียงเอ่ยถามดังมาจากร่างสูงใหญ่ของชายวัยไม่เกินสามสิบ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความฉงนจับจ้องมองร่างแบบบางของชายหนุ่มผมเงินที่มีใบหน้างดงามยิ่งกว่าอิสตรีคนใด เส้นผมสีเงินยวงปลิวไสวไปตามสายลมที่พัดหวีดหวิวอยู่ข้างกาย ดวงตาคู่สีฟ้าแม้จะฉายแววกร้าวแต่นั่นกลับยิ่งทำให้ใครต่อใครจินตนาการถึงยามที่ดวงตาคู่นั้นร้อนเร่าด้วยเพลิงปรารถนา บางทีการคงอยู่ของร่างบางที่แทบไม่อาจแยกแยะเพศได้นี้ อาจจะเป็นบาปประการที่ 8 บนโลกมนุษย์ก็เป็นได้

“ก็เออสิวะ ถ้าไม่ใช่แล้วฉันจะมาที่นี่หาเตี่ยแกเรอะ?”

ถ้อยคำกระโชกโฮกฮากที่ไม่ได้เข้ากับวงหน้าหวานแม้แต่น้อย ริมฝีปากสีเรื่อปรากฏรอยยิ้มบางๆเมื่อการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มในคืนที่ผ่านมาดูจะช่วยทำให้ร่างกายของเขาคลายความเหนื่อยล้าไปมาก

ดาบจากมือกลยกขึ้นชี้ไปยังชายที่ยืนประจัญหน้า ริมฝีปากบางยิ้มยั่วเย้า ขณะเอ่ยท้า

“เลือกเอาว่าจะยืนตายอยู่ตรงนั้น หรือจะเสี่ยงบุกเข้ามาแล้วให้ฉันฆ่าแกที่นี่”

น้ำเสียงที่เหยียดหยันและกิริยาที่เหยียดหยามสร้างความโกรธเกรี้ยวให้แก่ชายผู้ท้าดวลอย่างเหลือทน แม้ตอนแรกที่พบหน้าและได้ยลรูปลักษณ์อันงดงามนั้นทำให้เขาตั้งใจว่าจะปล่อยให้ฉลามแห่งวาเรียรอดกลับไป แต่ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าดูถูกเขาถึงเพียงนี้ก็สมควรที่จะทอดซากอยู่บนสถานที่แห่งนี้แล้ว

“ตำแหน่งเทพดาบรุ่นที่ 2 ต้องเป็นของฉัน!!”

ชายผู้ท้าดวลประกาศกร้าว ร่างที่ยืนอยู่ห่างกันในระยะหลายเมตรพลันเข้าประชิดตัว ดาบในมือฟาดฟันใส่ร่างแบบบางที่ไม่น่าจะมีแม้แต่แรงถือดาบอย่างย่ามใจ ทว่ามีหรือที่ชื่อของเทพแห่งดาบจะได้มาง่ายๆเช่นนั้น

“ไอ้กระจอกเอ๊ย!!”

สควอโล่ด่าสวน ดาบจากมือกลรับการปะทะอย่างง่ายดาย แม้แรงกดจากคมดาบของอีกฝ่ายจะหนักหน่วง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงมากไปกว่าการปาแก้วใส่หัวเขาจนเป็นกิจวัตรของแซนซัส

“ว่าไง? มีแรงแค่นี้เองเหรอวะ?”

ฉลามหนุ่มถามเยาะหยัน ให้ผู้ท้าดวลได้แต่ขบกรามกรอด เริ่มตระหนักว่าบางทีร่างบางตรงหน้านี้อาจจะไม่ใช่คนที่เขาจะเอาชนะได้ง่ายๆ ทว่าหากฝีมือแท้จริงไม่อาจแย่งชื่อนั้นมาได้ ก็สมควรใช้เล่ห์กลบ้างไม่ใช่หรือ?

เมื่อคิดเช่นนั้น มือข้างที่ว่างจึงยกขึ้นโบกเป็นสัญญาณ แล้วหล่าลูกน้องนับร้อยก็โผล่ออกมาจากตำแหน่งที่ซ่อนตามจุดต่างๆ

“ฆ่าสเพลฮี สควอโล่ ซะ!!”

คำสั่งชัดเจนเกินกว่าจะรีรอ ให้ลูกน้องทั้งหมดกรูเข้าหาร่างสองร่างที่ยังคงปะทะเพลงดาบกันอย่างรุนแรง

ดวงตาสีวารีเหลือบมองจำนวนคนที่มากกว่าหลายเท่าก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

..พาลูกน้องมาอีกรายแล้วเหรอวะเนี่ย..

ความคิดที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดเมื่อไอ้หมอนี่นับเป็นคนที่ 3 ที่พาลูกน้องมาเข้าร่วมการดวลชิงตำแหน่งเทพดาบด้วย แล้วถึงเขาจะไม่นึกกลัวในบรรดาเหล่าลูกกระจ๊อกพวกนี้ แต่ก็ใช่ว่าร่างกายจะแข็งแรงพอที่จะต่อสู้ไปได้นานๆและยิ่งเป็นการต่อสู้ที่เสียเปรียบด้านจำนวนคนถึงเพียงนี้ สถานการณ์ก็ยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่

“หึหึหึ ดูแกจะไม่ตกใจเลยนะ สเพลฮี สควอโล่”

ชายผู้เป็นหัวหน้าถามเสียงหยัน ให้ร่างบางได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆอย่างนึกเซ็งในความหน้าหนาของอีกฝ่าย

“จะตกใจไปทำไม? ในเมื่อแกขี้ขลาดถึงขนาดส่งจดหมายมาท้าดวลในตอนที่ฉันบาดเจ็บได้แล้วล่ะก็..กับแค่เรื่องแกพาลูกน้องมาช่วยสู้ด้วยแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับไอ้ขี้ขลาดอย่างแกอยู่แล้ว”

“เฮอะ! ปากดีไปเถอะ เพราะเดี๋ยวแกก็ต้องตายอยู่แล้ว!!”

เสียงตวาดกร้าวพร้อมกับที่ชายหนุ่มถอยออกไปด้านหลังเปิดทางให้เหล่าลิ่วล้อกรูเข้ามาหมายสังหารฉลามแห่งวาเรียให้สิ้นฤทธิ์

ดวงตาสีวารีมองคนที่แห่กันเข้ามาตายอย่างเบื่อหน่าย ดาบถูกยกขึ้นช้าๆทว่ายังไม่ทันที่เขี้ยวฉลามจะได้เผยโฉม บรรดาลิ่วล้อที่อยู่ด้านนอกก็พากันล้มไปทีละคนสองคนพร้อมด้วยเสียงแผดร้องก้องไปทั่ว

“อ๊ากกก ช่วยด้วย!!”

“หัวหน้า สควอโล่มันมีพรรคพวกมา..อ๊ากกกกกกกกก”

เสียงร้องบอกก่อนตายของหนึ่งในลิ่วล้อ ให้คู่ดวลในวันนี้พากันเบนสายตาไปยังความวุ่นวายที่ก่อตัวขึ้นในอีกทิศทาง

“ชิชิชิ แมลงสาบเยอะจริงๆเลยนะ”

เสียงหัวเราะแบบเฉพาะตัวดังขึ้นพร้อมกับมีดสีเงินทอประกายล้อกับแสงอาทิตย์ขณะแล่นตัดร่างของเหล่าลิ่วล้อให้กลายเป็นชิ้นๆ จนเหล่าคนที่รุมล้อมพากันแยกตัวออกเป็นช่องกว้างเผยให้ฉลามหนุ่มได้เห็นใบหน้าของคนที่คุ้นตานัก

“เบล!!!”

“ชิชิชิ เจ้าชายมาช่วยแล้ว สควอโล่”

เด็กหนุ่มผมทองตอบกลับเสียงระรื่น มีดบินฉวัดเฉวียนพาให้เลือดกระเซ็นจนย้อมร่างนั้นไปกว่าครึ่ง

“แกมาที่นี่ทำไมวะ?”

ฉลามหนุ่มตะโกนถามพลางจัดการกับเหล่าลิ่วล้อที่อยู่ตรงหน้าไปด้วย ร่างบางพยายามที่จะฝ่าฝูงชนเพื่อเข้าไปหาเจ้าชายนักฆ่า แต่น่าเสียดายที่จำนวนคนมันเยอะเกินกว่าจะบุกฝ่าไปได้ในระยะเวลาสั้นๆ

“ถอยไปซะ! นี่ไม่ใช่เรื่องของแกนะเฟ้ย!!”

เมื่อไม่อาจไปลากคออีกฝ่ายออกจากสนามรบได้ สควอโล่จึงเลือกใช้วิธีตะโกนสั่งแทน ทว่ามีหรือที่คนอย่างเบลเฟกอลจะเคยเชื่อฟังสควอโล่มาก่อน ยิ่งเมื่อครั้งนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของฉลามหนุ่มด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีทางที่เบลจะยอมฟังคำสั่งแล้วถอยออกไปยืนดูห่างๆแน่

“ชิชิชิ เจ้าชายเป็นเจ้าชายเพราะงั้นเจ้าชายจะทำในสิ่งที่เจ้าชายอยากทำ” ตอบพลางใช้มีดกรีดเนื้อของศัตรูตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ ความเหี้ยมโหดในวันนี้ของเจ้าชายนักฆ่ายิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อคนเหล่านี้บังอาจคิดทำร้ายหนึ่งในคนสำคัญของเขา

“คนที่คิดทำร้ายหนึ่งในราชวงศ์วาเรียของเจ้าชาย มันต้องตายให้หมด!!”

เสียงตะโกนกลั้วเสียงหัวเราะโรคจิต ทำเอาใบหน้าหวานถึงกับขึ้นสี ดาบจากมือกลเชือดศัตรูตรงหน้าล้มลงก่อนจะหันมาตะโกนลั่น

“ใครเป็นหนึ่งในราชวงศ์ของแกกันฟะ อย่าเอาฉันไปเหมารวมด้วยสิเฟ้ย!!”

“เอาน่า สควอโล่..ถึงจะพูดอย่างงั้นแต่ความจริงเบลเค้าเป็นห่วงสควอโล่นะจ๊ะ”

เสียงตะโกนตอบดังมาอีกจากอีกทิศทางพร้อมกับที่คนอยู่ทางทิศต้นเสียงล้มลงไปกองกับพื้น

“กระเทยถึกอัปเปอร์คัท!!”

ชื่อท่าไม้ตายที่ได้ยินจนชินหู ให้สควอโล่หันไปหาร่างหนาที่กำลังยืนโพสท่าแห่งชัยชนะอยู่ที่อีกด้านหนึ่ง ทรงผมหงอนไก่ปลิวไสวไปตามแรงลม

“ลุซซูเรีย!!”

“จ๋าจ้ะ” อีกฝ่ายตอบรับเสียงใส “แอบออกมาสู้กับหนุ่มหุ่นบึ้กๆตั้งเป็นโขยงคนเดียวโดยไม่บอกเจ๊แบบนี้ คราวหน้าเจ๊ไม่ยอมยกโทษให้แน่ สควอโล่จัง”

ว่าพลางมือและเข่าก็เสยเข้าใส่เหล่าศัตรูที่รุมล้อม ขณะที่ดวงตาเบื้องหลังแว่นกันแดดก็เฟ้นหาหนุ่มที่มีหุ่นบึ้กๆถูกใจไปด้วย จะได้เอากลับไปดองเก็บสะสมเป็นคอลเลคชั่นเพิ่ม...

ซากศพศัตรูเริ่มกองทับถมกันบนพื้นมากขึ้น โดยที่ส่วนใหญ่แล้วมาจากฝีมือของลุซซูเรียและเบล โดยที่สควอโล่ทำได้เพียงยืนอ้าปากค้างไม่อาจพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว...เมื่อในใจยังคงเต็มไปด้วยคำถามเดิมๆ

พวกแกมาที่นี่ทำไมกัน? เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับวาเรียสักหน่อย??

ริมฝีปากบางอ้าขึ้นอย่างกำลังจะแผดเสียงตะโกนถาม ทว่าก่อนที่เสียงเซอร์ราวด์ของฉลามน้อยจะดังขึ้น ทิวทัศน์รอบๆก็พลันเปลี่ยนเป็นลานน้ำแข็งที่มาพร้อมกับความเหน็บหนาวแทน

“นะ..นะ..หนาว...”

ศัตรูหลายคนลงไปกองกับพื้นพราะความหนาว บางคนก็ทำได้เพียงยืนกอดอกแน่น เมื่อภาพลวงตาได้ครอบงำประสาทสัมผัสจนสิ้น

“..มาม่อน..”

“เสร็จงานนี้แล้วโอนเงินเข้าบัญชีฉัน 10$ ด้วยล่ะ”

ร่างเล็กที่ยืนอยู่อีกฝั่งตะโกนบอกอย่างไม่ยอมทิ้งนิสัยความงกจนเข้าไส้ ทว่าจำนวนเงินที่เรียกร้องกลับน้อยจนแม้แต่การตั้งกะลาขอทานอยู่บนสะพานลอยก็ยังอาจได้เงินมากกว่าภายในหนึ่งชั่วโมง แสดงให้เห็นว่าแท้จริงแล้วมาม่อนมาที่นี่หาใช่เพราะเรื่องเงินไม่ แต่เป็นเพราะห่วงใยในสวัสดิภาพของใครบางคนต่างหากจึงทำให้อัลโกบาเลโน่ผู้รักเงินเท่าชีวิตยอมทำงานด้วยจำนวนเงินที่แทบจะเรียกได้ว่าฟรี

“ช่วยด้วยยยยยย!!!”

“โอ๊ย..มันมาแล้ว มันมา...”

เสียงแผดร้องด้วยถ้อยคำเดิมๆที่แสนคุ้นหู ดวงตาสีวารีกวาดมองเหล่าศัตรูที่ค่อยๆล้มหายตายจากไปทีละคนสองคน แม้จำนวนคนจะยังคงเสียเปรียบแต่เมื่อดูจากอัตราการตายแล้ว เชื่อว่าในอีกไม่นานบนลานแห่งนี้ก็คงเหลือแต่เพียงเหล่าวาเรียเท่านั้น

โครม!!

เสียงปะทะกันของบางสิ่งดังสนั่น แต่ก็ไม่อาจดังมากไปกว่าเสียงตะโกนด่าของฉลามผู้แทบทรุดลงไปกองกับพื้นจากสิ่งที่ถูกปาใส่ศีรษะ

“ทำอะไรของแกฟะ ไอ้คุณบอส!!”

ร่างบางโวยลั่น ไม่จำเป็นต้องหันไปมองเขาก็รู้ว่าคนที่ทำแบบนี้ก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น...นี่ไอ้บอสโหดมันมาด้วยเหรอวะ??

สควอโล่หันหลังกลับไปมองทางทิศที่ปืนถูกขว้างมา เพียงเพื่อจะเห็นร่างสูงคุ้นตาที่กำลังยืนกอดอกมองเขาด้วยแววตาเย็นชา เช่นเดียวกับรอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปากของอีกฝ่ายก็ชวนให้เขานึกอยากขว้างปืนในมือกลับคืนให้นัก

“สวะก็คือสวะ แทนที่จะเอาเวลามาโวย สู้ไปฆ่าไอ้สวะนั่นไม่ดีกว่าเรอะ”

บอสแห่งวาเรียพยักหน้าไปทางคู่ดวลของฉลามหนุ่มที่ยืนดูเหตุการณ์ด้วยใบหน้าซีดเผือดอยู่บริเวณขอบนอกของสมรภูมิ เมื่อลูกน้องร่วมร้อยคนที่เขาพามากำลังค่อยๆล้มตายลงไปจนแทบไม่มีเหลือ

“แล้วแกมาที่นี่ทำไมวะ บอส? แถมยังไปบอกเรื่องนี้ให้เบลมันรู้ทำไมกัน?”

เสียงทุ้มถามคาดคั้น ให้ร่างหนาแค่นหัวเราะหยัน มือรับกระบอกปืนสีดำสนิทกลับคืนมาจากลูกน้องผู้ควบตำแหน่งเป้าซ้อมมือไปในตัว

“แกก็น่าจะรู้ว่าถ้าแกเกิดแพ้ขึ้นมา ไม่ใช่แต่เพียงการที่แกต้องสูญเสียชื่อของเทพดาบ แต่มันยังทำให้วาเรียต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วย เข้าใจรึเปล่า ไอ้ฉลามโง่!” บอสแห่งวาเรียตวาดกร้าว ดวงตาสีโลหิตทอแววกระหายเลือดต่อเหล่าลิ่วล้อที่กำลังดิ้นรนต่อสู้ในเฮือกสุดท้ายของชีวิต “ส่วนไอ้สวะ 3 ตัวนี่มันอยากมาเอง เพราะฉะนั้นแกก็อย่าทำให้พวกมันผิดหวังล่ะ ไอ้สวะ!”

และอย่าทำให้นายผิดหวังสินะ แซนซัส...

ฉลามหนุ่มช่วยต่อท้ายคำพูดประโยคนั้นให้ ริมฝีปากบางเริ่มขยับเป็นรอยยิ้มน้อยๆ แม้จะอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่อวลไปด้วยกลิ่นคาวโลหิต แต่สำหรับสควอโล่แล้ว..บางทีช่วงเวลานี้นั่นเองคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต ช่วงเวลาที่ได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้วยังมีใครอีกหลายคนที่เป็นห่วงเขาอยู่ แม้ว่านั่นจะไม่ใช่ความรักก็ตามที..!

แต่บางทีแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว...

ดวงตาสีวารีหันไปมองยังเหล่าสหายที่กำลังต่อสู้กับศัตรูแทนเขา ทั้งเบลเฟกอล ลุซซูเรียและมาม่อนต่างมาที่นี่เพิ่อช่วยเขา และนายเองก็เช่นกันสินะ...

สายตาหยุดลงที่ร่างของคนที่สาบานไว้ว่าจะภักดีด้วยชีวิต แล้วรอยยิ้มพรายก็ปรากฏบนมุมปาก เมื่อชายหนุ่มหันหลังวิ่งไปยังศัตรูตัวจริง

“พร้อมจะตายรึยังล่ะวะ!!”

“!!!”

ดาบในมือของผู้ท้าดวลถูกยกขึ้นรับดาบที่ฟาดลงมา ทว่าแรงกดจากแขนขอบบางนั้นกลับทรงพลังเกินกว่าที่คาดไว้ ดวงตาสีวารีก้มลงมองชายตรงหน้าด้วยประกายตาที่พราวระยับ

“ไปชิงตำแหน่งเทพดาบต่อในนรกเถอะ ไอ้สวะขี้ขลาด!!”

เสียงทุ้มเอ่ยเหี้ยมเกรียม เท้าตวัดเตะร่างนั้นให้กระเด็นออกไปพร้อมกับที่คมดาบฟาดฟันลงมาอีกครา...

ฉัวะ!!

หยาดโลหิตจากตำแหน่งหัวใจกระเซ็นเปื้อนวงหน้าขาว เรือนผมสีเงินเป็นประกายระยับสะท้อนกับแสงแดง ขับให้ฉลามหนุ่มแห่งวาเรียยิ่งดูราวกับเทวทูตแห่งความตายก็ไม่ปาน เมื่อดวงตาคู่สีฟ้ายังคงจับจ้องมองร่างไร้ชีวิตที่กองอยู่แทบเท้า

..ชีวิตของแกจะช่วยทำให้ฉันยังคงอยู่เคียงข้างหมอนั่นต่อไปได้...

มือภายใต้ถุงมือสีดำยกขึ้นเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่บนแก้มออก ก่อนจะหันกลับไปยังสมรภูมิที่ไม่มีศัตรูคนใดหลงเหลือลมหายใจอีกต่อไป

“ชิชิชิ เรียบร้อยแล้วสินะ สควอโล่?”

เจ้าชายนักฆ่าถามเสียงใสพลางเดินเข้ามาใกล้ ตามด้วยลุซซูเรียและมาม่อนที่เดินเข้ามาสมทบ ดวงตาสีวารีมองไปยังอีกหนึ่งคนที่ยังคงเลือกที่จะยืนอยู่ห่างออกไป ทว่าภายในดวงตาสีเลือดคู่นั้นก็ปรากฏร่องรอยแห่งการชมเชยแม้เพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับฉลามคลั่งแห่งวาเรีย..

วงหน้าหวานเกินชายแย้มรอยยิ้มบางที่ชวนให้หลายคนถึงกับใจแกว่ง เมื่อดาบกลถูกเก็บเข้าที่พร้อมกับเสียงหัวเราะดังขึ้นในที่สุด

“เออ เรียบร้อยแล้ว กลับปราสาทกันเถอะ!”

มือยกขึ้นกอดคอเจ้าชายนักฆ่า พลางหันไปยิ้มให้กับคนที่เหลือ ให้เสียงหัวเราะสดใสที่ห่างหายไปนานกลับคืนมาอีกครั้ง เมื่อพากันเดินกลับไปยังรถที่จอดรออยู่แล้ว

“ชิชิชิ วันนี้สนุกจริงๆเลยนะ คราวหน้าถ้ามีใครมาท้าดวลอีก สควอโล่อย่าลืมชวนเจ้าชายไปด้วยล่ะ” เด็กหนุ่มผมทองเอ่ยเสียงระรื่น เช่นเดียวกับร่างหนาที่เดินนำที่หันกลับมาพยักเพยิดทันที

“ใช่ๆ ถ้าบอกล่วงหน้า เจ๊จะได้ทำข้าวกล่องมาให้ด้วย จะได้เหมือนไปปิคนิคกันไงจ๊ะ”

“จะทำข้าวกล่องทำไม เปลืองเงินเปล่าๆ” ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนไหล่ลุซซูเรียรีบค้าน “ถึงยังไงไอ้คนท้าดวลก็คงต้องมีเตรียมอาหารมาด้วยอยู่แล้ว เราไปเอาของพวกมันมากินก็ได้นี่นา”

“ชิชิชิ เจ้าชายจะกินแต่ซูชิเท่านั้นนะ แล้วไอ้พวกนั้นมันจะทำซูชิมารึเปล่าล่ะ? หรือบอสว่าไง?”

ร่างโปร่งหันไปถามหัวหน้าที่เข้าไปนั่งรอในรถเป็นคนแรก ให้ดวงตาคู่สีเลือดตวัดมองมาพร้อมกับเสียงตวาด

“หนวกหู!! รีบๆกลับกันได้แล้ว!!”

“จ้าๆ กลับเดี๋ยวนี้แหละจ้า”

ลุซซูเรียรับคำพลางรีบวิ่งไปยังที่นั่งคนขับ ขณะที่คนอื่นรีบเข้าไปนั่งในรถก่อนจะโดนกระสุนเพลิงพิโรธของบอสฆ่าตายเสียก่อน

รถยนต์คันงามเริ่มเคลื่อนตัวออก ดวงตาสีวารีมองผ่านกระจกไปยังซากศพที่กองทับถมกันอยู่บนลานกว้าง ก่อนจะหันกลับมาลอบมองชายที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ข้างกาย แล้วรอยยิ้มน้อยๆก็ปรากฏบนมุมปากอีกครา..

สำหรับสควอโล่..นี่จะกลายเป็นอีกหนึ่งวันที่เขาจะไม่มีวันลืมเลือน เพราะมันคือวันที่ทำให้เขาได้รู้ว่าร่างกายที่อาบเลือดนี้ยังมีคนที่คอยห่วงใยอยู่ ยังมีดวงตาของคนที่เขาภักดีคอยมองอยู่ไม่ห่าง และเพียงเท่านี้ก็อาจจะเพียงพอแล้วสำหรับคนที่ต้องเหยียบย่ำอยู่บนเส้นทางสายเลือดเช่นเขา

[align=center]...เคยมีหลายคนสงสัยว่าโลกใบนี้คือสิ่งใดกันแน่..?

...บ้างก็ว่าคือสถานที่ บ้างก็ว่าคือผู้คน ไม่มีใครให้คำตอบที่ชัดเจนได้...

...แต่ฉันกลับสามารถตอบได้โดยไม่ลังเลว่าโลกทั้งใบของฉัน คือ นาย..แซนซัส นายเท่านั้นที่เป็นหนึ่งเดียวที่ฉันใฝ่หา...

...และพวกแก เบล มาม่อน ลุซซูเรีย พวกแกคือคนทำให้ฉันยังคงมีแรงที่จะมีชีวิตอยู่เคียงข้างโลกของฉันต่อไป...

...ขอบใจนะ สำหรับความรู้สึกที่ช่วยเติมเต็มจิตใจที่ว่างเปล่านี้...[/align]


ดวงตาสีวารีแหงนเงยขึ้นมองท้องฟ้าสีใสเบื้องบน ท้องฟ้าที่เคยทำให้เขานึกอับอายในร่างที่อาบไปด้วยเลือดของศัตรูนี้ จนแทบไม่กล้าที่จะหาญเทียบเคียงกับความอบอุ่นราวแสงสว่างของร่างเล็กที่อยู่ญี่ปุ่นได้ มาบัดนี้ท้องฟ้าก็ยังคงสดใสเช่นเดิม ทว่าเขากลับกล้าที่จะยืนหยัดโดยไม่อับอายในกลิ่นคาวโลหิตที่จับกายนี้อีกแล้ว

เพราะโลหิตนี้เกิดขึ้นเพื่อการอยู่เคียงข้างนาย..
เพราะทุกสิ่งที่ฉันทำก็เพื่อคนสำคัญเพียงคนเดียว...
เพราะฉันคือฝนเลือดที่จะอยู่เพื่อปกป้องนายเท่านั้น แซนซัส...
และเพราะอย่างนั้นแม้ร่างนี้จะต้องถูกย้อมไปด้วยเลือดอีกสักกี่ครั้ง มันก็ยังเป็นทางที่ฉันเลือกอยู่นั่นเอง..!

ความในใจที่หนักหน่วงมาตลอดหลังจากศึกชิงแหวนค่อยๆคลี่คลายลงในที่สุด ให้หัวใจที่เคยปวดร้าวแม้จะยังคงหลงเหลือรอยแผล ทว่าความรวดร้าวนั้นกำลังจะเลือนหายไปในที่สุด เพราะอย่างน้อยสควอโล่ก็ยังคงได้อยู่เคียงข้างแซนซัสต่อไปนั่นเอง!!

.

.

“อุ๊ยตาย ใครมากันล่ะเนี่ย?”

เสียงอุทานของลุซซูเรียบันดาลให้คนที่เหลือพากันมองออกไปยังลานหน้าปราสาทวาเรียที่บัดนี้มีรถจอดอยู่หลายสิบคัน และเหล่าบอดี้การ์ดในชุดดำก็กระจายตัวกันอยู่รอบบริเวณนั้น

“ชิชิชิ ท่าทางจะเป็นคนใหญ่คนโตนะเนี่ย บอดี้การ์ดเพียบเชียว”

เบลว่าพลางกระโดดลงจากรถทันทีที่ลุซซูเรียจอดลงยังบันไดหน้าปราสาท ดวงตาภายใต้เรือนผมสีทองสอดส่ายไปมาอย่างใคร่รู้ ก่อนจะหันไปถามคนที่ก้าวลงมาทีหลัง

“ชิชิชิ บอสรู้มั้ยว่าใครมาน่ะ?”

บอสแห่งวาเรียไม่ตอบคำใดๆ ดวงตาคู่สีเลือดมองรถสีขาวที่จอดเด่นอยู่กลางลานแวบหนึ่ง แล้ววงหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลก็ปรากฏความเคร่งเครียดขึ้น เมื่อสาวเท้ายาวๆไปตามทางเดินโดยมีฉลามหนุ่มตามมาติดๆ

“เมื่อกี้มันรถของรุ่นที่ 9 นี่บอส?” สควอโล่ถามอย่างสงสัย ดวงตาคู่สีฟ้าเต็มไปด้วยความกังวลนัก “หรือว่าพวกนี้มันจะมาเอาผิดพวกเราอีกรึไงกัน? ไหนบอกว่าจะยกโทษให้แล้วนี่หว่า..”

“หนวกหู!!” แซนซัสตวาดกลบคำถามของคนที่เดินตามอยู่ด้านหลัง เมื่อเบนสายตากลับมามองความกังวลบนใบหน้าหวานของอีกฝ่ายอย่างเยาะหยัน “อย่าทำเป็นกลัวไปหน่อยเลย ไอ้ฉลามสวะ! ไอ้สวะพวกนั้นมันไม่จับแกไปฆ่าหรอกน่า”

“ฉันกลัวพวกมันจะมาจับตัวบอสไปฆ่าต่างหากล่ะเฟ้ย!!”

สควอโล่แผดเสียงกลับ ให้แซนซัสถึงกับชะงักไปครู่ แล้วเสียงหัวเราะก็แผดก้อง

“เหลวไหล! ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้า!”

บอสแห่งวาเรียว่าเสียงเหี้ยมเกรียม ดวงตามองไปยังด้านหลังที่เลวี่กำลังวิ่งมาหาอย่างเร่งร้อน

“บอสครับ รุ่นที่ 9 กำลังรออยู่ในห้องรับแขกครับ”

แซนซัสแสยะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินไปยังห้องรับแขกด้วยท่าทางกระตือรือร้นผิดกับเมื่อครู่นัก เพราะหากว่าสิ่งที่ไอ้ฉลามหัวเน่าสงสัยเป็นจริงแล้ว มันก็คงจะดีไม่ใช่หรือที่เขาจะได้มีใครมาให้ฆ่าเล่นอีก!!

ทว่าภายในห้องรับแขกกลับไม่มีบรรยากาศตึงเครียดแม้สักส่วนเสี้ยว ในทางตรงข้ามกลับมีแต่บรรยากาศของความอบอุ่นจากร่างของชายชรา ผู้นำแห่งวองโกเล่ที่นั่งอยู่บนโซฟาเนื้อนุ่ม โดยมีอิเอมิตสึยืนอยู่ด้านหลัง

“แซนซัส ไปเล่นซนที่ไหนมาอีกล่ะ? พ่อรอเจ้าอยู่นานแล้วนะ”

รอยยิ้มอบอุ่น ไร้ความคิดที่จะเอาผิดลูกชายผู้ได้เคยปองร้ายเขามาแล้ว ดวงตาที่ยังคงสดใสหาได้แก่ชราไปตามวัยมองร่างสูงใหญ่ของบุตรชายที่เดินเข้ามาหาด้วยความภูมิใจนัก

“มีธุระอะไร?”

ชายหน่มถามเสียงห้วน ร่างสูงนั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้าม โดยมีเหล่าวาเรียคนอื่นๆยืนอยู่ด้านหลัง ให้ภายในห้องดูราวกับเกิดการเผชิญหน้ากันของวาเรียและวองโกเล่ก็ไม่ปาน หากไม่ใช่เพราะรุ่นที่ 9 ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนจนทำให้บรรยากาศที่ไม่ปรองดองกันค่อยสงบลงบ้าง

“พ่อจะมาเยี่ยมลูกชายบ้างไม่ได้หรือไงกัน? หลังจากกลับมาอิตาลีเจ้าก็ยังไม่ได้ไปหาพ่อเลยสักครั้งนะ”

รุ่นที่ 9 เอ่ยเสียงนุ่ม ให้ดวงตาคู่สีเลือดอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อหลังจากจบศึกชิงแหวน แซนซัสและรุ่นที่ 9 ก็ได้คุยกันอยู่นาน และได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ฉันพ่อลูกอีกครั้ง แม้ว่าจะยังไม่สนิทสนมเฉกเช่นเมื่อก่อนก็ตามที แต่หากเทียบกับแปดปีที่ผ่านมาที่แซนซัสมีแต่ความเคียดแค้นแล้ว ในตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็ช่างดูสงบสุขเสียเหลือเกิน

“ถึงไม่ได้ไปแต่ก็โทรไปหาแล้วนี่..แล้วแก..” เสียงห้าวชะงักขาดหาย เมื่อชายตรงหน้าทำท่าเหมือนเสียใจกับถ้อยคำ ให้จำต้องเปลี่ยนคำเรียกหาเสียใหม่ “แล้วตกลงพ่อมีธุระอะไรล่ะ?”

คำว่า พ่อ ที่หลุดออกมาจากปากของลูกบุญธรรมช่วยให้รอยยิ้มสดใสปรากฏบนริมฝีปากของรุ่นที่ 9 อีกครั้ง เมื่อเกริ่นขึ้นช้าๆ

“ตอนนี้เจ้าก็อายุ 24 แล้วนะ ไม่คิดบ้างหรือไงว่าถึงเวลาที่น่าจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนสียที..”

“พ่ออยากพูดอะไรกันแน่?”

แซนซัสถามแทรกขึ้น ดวงตาคู่สีเลือดทอประกายบางอย่างราวกับจะรู้ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อออกมา เมื่อผู้เป็นพ่อหันไปพยักหน้าอิเอมิตสึ ซึ่งฝ่ายนั้นก็พยักหน้าแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

“สมัยนี้แล้วคนรักจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่ใช่ปัญหา หากเป็นผู้ชายก็จะยิ่งดีสำหรับมาเฟียอย่างเราเพราะผู้ชายจะเข้าใจในวิถีทางของการฆ่าฟันและแย่งชิงอำนาจได้ดีกว่า”

รุ่นที่ 9 เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ ดวงตาเป็นประกายพราวเมื่อกำลังจะเอ่ยเข้าถึงจุดสำคัญของเรื่องที่มาในวันนี้

“เจ้าเองก็อายุขนาดนี้แล้ว หากมีคนรักดีๆสักคนพ่อก็จะวางใจได้มาก เพราะฉะนั้นพ่อก็เลยหาคนรักมาให้เจ้า..”

“ว่าอะไรนะ!!”

เหล่าวาเรียพากันตะโกนถามเสียงหลง แทบไม่อยากเชื่อว่ายุคนี้ยังมีการจับคลุมถุงชนกันอยู่อีก ทว่าเจ้าตัวที่กำลังจะจับคลุมถุงชนกลับแย้มรอยยิ้มบางๆ ดวงตาคู่สีเลือดเป็นประกายอย่างคาดเดาไม่ถูกเมื่อเอ่ยถาม

“แล้วไอ้หมอนั่นเป็นใครกันล่ะ?”

“เขาชื่อ อานิส อายุ 22 ปี เป็นลูกชายคนรองของหัวหน้าแกงค์ดิฟเฟสโซ่” รุ่นที่ 9 เอ่ยถึงชื่อแกงค์ที่เพิ่งขยายตัวจนกลายเป็นแกงค์ใหญ่ในเวลาไม่ถึงปีมานี้ “อานิสเคยเห็นรูปของเจ้าและก็ทราบเรื่องที่เจ้าทำมาทั้งหมด..เด็กคนนั้นเขาชื่นชมในจิตใจที่เด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญของเจ้ามาก พ่อก็เลยลองไปทาบทามกับหัวหน้าแกงค์ดิฟเฟสโซ่ และตกลงกันให้อานิสเป็นคู่หมั้นของเจ้า”

ว่าพลางก็ยิ้มอย่างมีความสุขนัก ด้วยเชื่อว่าเด็กหนุ่มที่อ่อนโยนคนนั้นคงจะช่วยดูแลหัวใจลูกชายสุดที่รักของเขาได้”

“แต่เจ้าอย่าเพิ่งคิดว่าเป็นการบังคับล่ะ แซนซัส..พ่อตกลงเอาไว้แล้วว่าอานิสจะมาอยู่ที่ปราสาทวาเรียเป็นเวลา 1 ปี แล้วหลังจากนั้นถ้าพวกเจ้ายังไม่รักกัน เรื่องคู่หมั้นก็จะถูกยกเลิกไป แต่ถ้ารักกันเมื่อไหร่ก็มาบอกพ่อ..แล้วพ่อจะจัดแต่งงานให้ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาในอิตาลี”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรักและความอาทรในตัวบุตรชาย โดยไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของเหล่าวาเรียที่อยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย

“หึ น่าสนุกดีนี่” แซนซัสกระตุกยิ้มมุมปาก ร่างสูงเอนกายลงพิงพนักโซฟาราวสนุกสนานต่อเหตุการณ์ครั้งนี้นัก “แล้วหมอนั่นอยู่ที่ไหนล่ะ?”

ถามไม่ทันขาดคำ เสียงของอิเอมิตสึก็ดังมาจากประตู

“มาแล้วครับ รุ่นที่ 9”

เสียงนั้นบันดาลให้เหล่าวาเรียพากันหันไปมองคู่หมั้นของบอสที่เดินตามหลังอิเอมิตสึเข้ามาอย่างสนอกสนใจ แล้วทั้งหมดก็ได้รู้ว่ารุ่นที่ 9 นั้นมีกลอุบายที่แยบคายเพียงใด

แลเห็นร่างนั้นโปร่งบางอ้อนแอ้นราวอิสตรี วงหน้าหวานน่ารักราวเด็กหนุ่มมากกว่าจะเป็นชายหนุ่มอายุเลยยี่สิบ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งน้อยๆ ดวงตาคู่สีน้ำตาลมองมายังร่างสูงของบอสแห่งวาเรียด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเทิดทูน

ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!

นั่นคือชื่อที่ปรากฏขึ้นในใจของทุกคนพร้อมๆกัน เมื่อร่างตรงหน้าดูราวกับจะลอกแบบออกมาจากไอ้หนูรุ่นที่สิบ หากไม่ใช่เพราะว่าร่างตรงหน้านี้สูงกว่า เย้ายวนกว่าและดูมีอายุมากกว่าแล้วล่ะก็..หมอนี่ก็คงจะสวมรอยเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน

ดวงตาสีวารีของคนที่สงบปากคำมาตลอดเบิ่งมองร่างน้อยตรงหน้าราวกับไม่อยากเชื่อสายตา แว่วเสียงรุ่นที่ 9 พูดเบาๆอย่างภูมิใจนัก

“อานิสมีสายเลือดวองโกเล่อยู่ในตัวนิดหน่อย เพราะฉะนั้นถึงยิ่งเหมาะที่จะเป็นคนรักของเจ้านะ แซนซัส”

เหมือนการปรากฏตัวของร่างตรงหน้าจะพรากสติและความเยือกเย็นไปจากบอสแห่งวาเรียเช่นกัน ดวงตาคู่สีเลือดเหม่อมองร่างนั้นเพียงครู่ แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าเมื่อลุกขึ้นก้าวเข้าไปรวบร่างนั้นมาไว้ในอ้อมแขน

“แกคือคู่หมั้นของฉัน!”

ถ้อยคำที่ประกาศแสดงความเป็นเจ้าของ ให้อานิสยิ้มน้อยๆ ริมฝีปากสีเรื่อประทับจุมพิตแผ่วบนริมฝีปากของเจ้าของอ้อมกอด

“ครับ ผมคือคู่หมั้นของคุณ แซนซัส”

ไม่จำเป็นต้องรอการเชิญชวนที่มากกว่านั้น เมื่อร่างสูงหมุนกายเดินออกไปจากห้องโดยมีร่างน้อยวิ่งตามไปติดๆท่ามกลางสายตาของคนทั้งหมด โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่าทั้งคู่จะไปทำอะไรกันเมื่อประกายที่อยู่ในดวงตาคู่สีเลือดเมื่อครู่ได้บอกให้ทุกคนทราบถึงจุดประสงค์กันหมดแล้ว

ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าวาเรียทุกคน เสียงหัวเราะเบาๆของรุ่นที่ 9 ก็ดังขึ้น ชายชราลุกขึ้นยืนบิดกายน้อยๆอย่างเมื่อยขบก่อนจะเดินมาหยุดยืนเบื้องหน้าของฉลามหนุ่มผู้มีใบหน้าซีดเผือดราวกับพร้อมจะเป็นลมได้ทุกเมื่อก็ไม่ปาน

“แซนซัสกับอานิสคงขลุกอยู่ในห้องกันอีกนาน แต่อานิสก็น่ารักขนาดนั้นฉันกลัวว่าแซนซัสคงจะสนใจแต่อานิสจนลืมระวังความปลอดภัยไป เพราะฉะนั้นฝากเธอช่วยยืนเป็นยามเฝ้าอยู่หน้าห้องได้ไหม สควอโล่?”

คำถามที่ไม่ใช่คำถาม แต่มันคือคำสั่งกลายๆในฐานะรุ่นที่ 9 แห่งวองโกล่ ให้ริมฝีปากสีซีดกระตุกน้อยๆราวพยายามที่จะเค้นแรงกายออกมาเพื่อเอ่ยปากรับคำ

“...ได้สิ”

“ขอบใจเธอมาก สควอโล่..หลังจากนี้คงต้องฝากให้เธอช่วยคุ้มกันอานิสด้วยนะ”

ว่าแล้วโดยไม่รอฟังคำตอบ รุ่นที่ 9 ก็หมุนกายเดินจากไปท่ามกลางการรายล้อมของเหล่าองครักษ์ ทิ้งไว้เพียงถ้อยคำที่ราวกับมีดกรีดลงมาบนบาดแผลซ้ำๆเดิม และร่างที่ยืนนิ่งราวคนตายเมื่อหัวใจได้ถูกทำลายจนยับเยินเสียแล้ว

[align=center]...รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงโลกกำลังแตกสลาย...

...แล้วความฝันที่ดำเนินมากว่าครึ่งชีวิตก็จบลงในวันนี้เอง...
.

.
[/align]

[align=center]----TBC. ตอนที่ 6 เร็วนี้----[/align]

ในที่สุดมือที่สามคนที่ 1 ก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว คิดว่าตอนหน้าคงจะได้เจอมือที่สามคนที่ 2 ค่ะ ถ้าใครว่างก็ลองทายดูนะคะ แต่คิดว่าคงไม่มีใครทายถูกหรอก ใบ้ให้ว่าคนนี้กลายเป็นมือที่สามเพราะรักป๋าแซน แต่จะรักแบบไหนก็อีกเรื่องหนึ่ง ^^

รู้สึกยิ่งแต่งมุกยิ่งซาดิสต์ขึ้นเรื่อย หลามน้อยรันทดเท่าไหร่ คนแต่งยิ่งสะใจ สงสัยจะติดเชื้อ SM ขั้นรุนแรงแหง 555+ รีบเอาตอนนี้มาโพสให้ก่อนวันงาน CP10 พรุ่งนี้ ไม่งั้นเดี๋ยวไปเจอใครเข้าแล้วทวงตอนใหม่ขึ้นมา มุกจะแย่เอา กร๊ากกกกกกกกกก ^o^

ปล. ใครรอ 8059 เดวดึกคืนนี้เอามาโพสตอนใหม่ให้ค่า

- -* เราเข้ามาอ่านด้วยความรวดเร็ว แล้วว กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

- -* ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ป๋า อย่าเชียวนะ นู้ไม่ยอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

นี้แหละดาร์ก T^T แงงงงงงงง ป๋าเอ้ยยยย - -* มันดาร์กกกกกก ดาร์กกกกก สงสารหลามมมมม T^T กรี้ดดดดดดดด

แงงงงงงงงงงงง ม่ายยยยยยยยยย - - * ตอนต้นก็ดีๆๆอยู่ เฮ้อ แต่ไมมันดารืกงี้ กระชากใจแม่ยกมากเคอะT^T แงงงงงง

ป๋าาาาาาาาาาาาาา
ทำร้ายจิตใจหลามน้อยเกินไปแ้ล้ว
สงสารหลามน้อยเหลือเกิน แต่แอบชอบอยู่ินิดหน่อย
สงสัยติดมากจากท่านมุก เห็นหลามน้อยรันทดแล้วชอบใจ
มาต่อเร็วๆ นะค่า