Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 131 posts ]  Go to page Previous  1 ... 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9  Next
Author Message
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 30 Dec 2009, 08:33 
User avatar
Joined: 20 Oct 2009, 15:49
Posts: 54
Location: ห้องเก็บของโรงเรียนนามิโมริ
ตื่นเช้ามาเฝ้าหน้าคอม
เห!อะไรแวบๆ
เลยรีบโดดเข้ามาอ่านตอนที่8

มะ..มะ..มะ..มุคุโร่..มะ..มะ..มะ..มันจะ
มือไว ปากไว ไปไหมเนี้ยค่ะ
ท่านอย่าทำให้เราคลั่งเซ่
ท่านฮิหน้าแดง ท่านฮิหน้าแดง ท่านฮิหน้าแดง
ตกลงค่ะ..มาเพ้อด้วยกันค่ะ

น้องโช
ไปที่โบสถ์อย่างนั้นก็เข้าทางป๋าเบียสิค่ะน้องโช
(//แว่วเสียงตะโกนมาว่า แล้วไม่ดีหรือไง)
ดีค่ะดี
แต่ดูถ้า..คงจะยังไมถึงฉากที่คนอ่านรอคอยกันหรอกใช่ไหมค่ะ
ของดีก็ต้องอดใจรอสิเนอะ(เกี่ยวไหม)

แต่เดี๋ยวก่อน!!!
วกกลับมาก่อน..สรุปคือโคลมส่งข่าวไปไม่ถึงใช่ไหมนี้(สำหรับตอนนี้)
ความผิดใครงั้นหรือ..โทษมุคุโร่เต็มๆเลยค่ะ
(//แฟนคลับสัปป้าตื้บจมดิน)
แต่ขออย่างนึงได้ไหมค่ะ
ขอคู่เคน-จิคุสะได้ไหมคะ นิดดดดดดดดดดดดเดียวก็ได้ค่ะ

ลันเซีย..อาเฮียแกใจดีไม่สมกับหน้าตาจริงๆนั้นแหละ
ฟราน..แอบสงสารเล็กๆแฮะตอนนี้(เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน)

จบการเพ้อ อะเกน

ปล. แอบสะดุ้งตรงหวังกินเนี้แหละคะ
ปลล.น่าจะใช้ค่ะถ้ามีชื่อดาตาญัง (20ปีเลยรึค่ะนั่น)
ปลลล.หน้านางเอกบาร์บี้เหมือนกันทุกภาคจริงๆแหละค่ะ..แต่เรารู้สึกว่าพระเอกหน้าแย่ลงๆ
แต่เราชอบเพลงของบาร์บี้นะ(แบบภาษาอังกฤษนะ บางเพลงแปลไทยแล้วแปลกๆ)

ปลลลล.เจอแล้วคะท่าน บทรำพึงในป่าช้า
http://www.blupete.com/Literature/Poetry/Elegy.htm
อันบนอังกฤษล้วนค่ะ
ส่วนแปล อันนี้
http://gotoknow.org/blog/thein/248537

_________________
When you walk away I count the steps that you take
Do you see how much I need you right now


When you're gone
The pieces of my heart are missing you
When you're gone
The face I came to know is missing too
When you're gone
The words I need to hear to always get me through the day and make it ok

I miss you


Last edited by amnesia on 31 Dec 2009, 11:20, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 30 Dec 2009, 17:47 
User avatar
Joined: 19 Jun 2009, 20:32
Posts: 144
Location: นะ ในใจม้าน้อย อร๊างงง/เอามือทุบโต๊ะ
สครีมมมมมมมมมมมมมม

หนูโคลมเป็นลูกสัปป้า เห แล้วสัปป้าเนี่ยเป็นม๊ะม๋า หรือ ป๋ะป๊า กันล่า (โดนสามง่ามทิ่มหัว แง่ง)

หืม

Quote:
ใครเป็นเคะต้องทำใจและพกยาแก้ปวด(ปวดอะไรหนอ? หุหุ)


หุหุหุ นั่นสิน้าปวดอะไรน้อ สงสัยจะปวดเอว ปวดหัว ปวดหลัง คริๆๆๆส่วนที่ว่าทำไมถึงปวด นั่นสิน้าทำไมถึงปวดก็ไม่รู้สิ...*3*
แต่นอกจากยาแก้ปวดแล้วคงต้องพกยาแก้อักเสบด้วยล่ะมั้งครับ ก็คุณเมะทั้งสอง.......

เกรด 4 ทุกตัว เชอะ งอนท่านจิ (โดนท่านจิโดดถีบ) สำหรับผมถ้าได้เกิน 80% ก็โอเคแล้วล่ะฮะ ของผมส่วนตัวแล้วจะม.ต้น หรือม.ปลายเกรดก็อยู่ในแนวๆเดียวกันน่ะครับ เรื่องที่1ของสายแบบท่านจิ ก็นะเป็นเรื่องหนักใจเหมือนกัน เหมือนเพื่อนมันจะเขม่นๆพิลึก ถ้าไม่ได้น้อยกว่า80 พ่อเขาก็จะให้ลั้นๆลาๆแบบนี้ไปเรื่อยๆแหละ แต่ว่าผมไม่ได้บอกใครในบ้านนะว่าผมเป็นวายสายSM แต่ขนาดบอกว่าอ่านการ์ตูนแล้วยังไม่เชื่อนี่แสดงว่าท่านจิคงเรียบร้อยน่าดูล่ะม้าง ผมเนี่ยอยู่กับเพื่อนห้องเดียวกันมาเกือบปี พอตอนนี้มันไม่เชื่อแล้วว่าผมเป็นเด็กเรียน

เห คุณคนนั้นเป็น ปู้จาย ปู้จาย ปู้จาย หะ ไม่อยากจะเชื่อ แต่เห็นฝาหนมครกแล้ว.....

สอบวัดระดับอืมมมมมมมมมม มันยอดมากเลยจอร์จ ที่อ่านไปลืมหมดเลยล่ะซาร่าห์ ส่วนตัวผมผมว่าฟังง่ายกว่าข้อเขียน(แม้หลังๆจะมัวแต่ฟังจนลืมกา) สอบคำศัพท์ก็แย่บู๊ ผมคงจำไปจนตาย 0rz ไม่น่าผิดเลยว๊ากกกกกกกกกก สถานะที่น่าจะผ่านเป็น0

เอิ่มก็เอาสัปป้าไปปลูกในเรือนกระจกสิครับ

อรั๊งงงงง พูดถึงเรื่องโดที่เคยขอไว้นะฮะ ถ้าพูดตามหลักความจริงว่าด้วยนิสัยของผม คาดว่าท่านจิคงจะได้เห็นมันราวต้นปีหน้านะฮะ (หลบรองเท้า)

Quote:
พอมานั่งปั่นฟิคก็พบกับภาพ10051สุดโฮกที่ทำให้กระตุกไปทุกๆ151วินาที *เหล่ใครบางคนแถวนี้*


ใครช่างทำกับท่านจิได้ฮะ ?

งั้นผมจะช่วยคนๆนั้นละกันนะฮะ

Spoiler:
Image

จะทำอะไรโชจังอะ
Image


พอละขี้เกียจอัพรูป รูปเรทก็ไม่กล้าลง เพราะงั้นก็เอาแต่พอดีๆละกัน
เครดิทรูป จากหลายที่อะ

_________________
Image

白蘭と正一 โชจังน่ารักกกกกกก อรั๊งงงงงงงงงงงงงงง


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 30 Dec 2009, 20:58 
User avatar
Joined: 15 Dec 2008, 19:42
Posts: 160
^
^
^
เรปบนฮะ ขอสูบรูปที่สปอยล์ไว้นะ มันโฮกมากมาย(โดยเฉพาะรูปแรก)
อร๊ากกก

มาอัพต่อแล้วววววว///เปิดไวน์ฉลอง
แหะๆ รออ่านตั้งนานแนะ'w'(ตาเป็นประกาย)

หนูโคลมน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ>< แต่อ่านสปอยล์แล้วแอบคิดว่าเป็น6996
ดูแลปกป้องกันดีซะขนาดนั้น!!- -!
ไม่ได้นะ ไม่สนับสนุนนอมอล(เฮ้ยๆๆ)

บอกว่าฟรานเป็นเด็กเลี้ยงแกะ ให้อารมณ์เหมือนเด็กเลี้ยงแกะในนิทานอีสป(เฮ้ย)
แต่ฟรานก็ยังคงไม่ตอแหลเหมือนไดรแอดมือปลาหมึกสินะ กร๊ากก

ในที่สุดก็6918 รัก6918มากมายยยยย~~//จุดพลุ(ขนาดนั้น?)
พี่สาวแต่งมุออกมาเป็นเสะแรดของแท้แต่ดั้งเดิมจริงๆ555
อ่านตอนนี้แล้วชอบฮิบาริมากมาย น่าร้ากกกกกก~ มีปีกด้วย บินไปเล้ย!!//โดนตรบ

“แต่จะยังไงก็ช่างมันเถอะครับ ปีกแบบนี้สวยออกจะตายไป ถึงคุณจะไม่ชอบ แต่ผมชอบนะครับ”

สารภาพรักกันแบบนี้ก็เขินแย่สิ อิมุคุแรด!!! อ่านแล้วจะกรี๊ดดด*เลือด6918กระจาย*
แต่นึกภาพปีกออกมาจริงๆแล้วแอบขำ ปีกมังกร(ที่แอบเหมือนค้างคาว)กับปีกนก...ฮ่าๆ

โชน่ารักอีกแล้วววว ถึงจะเป็นกวางปีศาจ เราก็รักนะ><//เบียตบ
รีบๆกด เอ้ย กอด(?)กันซักที อ่านแล้วมันจิ้นไปไกลแสนไกลกู่ไม่กลับแล้ว
ฮ่าๆๆ

_________________
all18 D18 10051 8751 6918 8018 3318 1896 TYL2718(?)


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 01 Jan 2010, 21:02 
User avatar
Joined: 19 Apr 2009, 21:09
Posts: 230
6918 ? ตอนแรกนึกว่า 1869 ซะอีก

_________________
SmilE FoR Me SmiLe For YoU

Image

LOVE FON โว้ยยยยยยยยยยยยยย >3<

Image


Imageช่วยเลี้ยงหน่อยจ้า! จะได้โตๆ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 03 Jan 2010, 21:19 
User avatar
Joined: 18 Mar 2009, 21:19
Posts: 145
Location: มุมห้อง(น้ำ)ของน้องโช....=.,=
ช้ากว่านี้มีอีกไหม??=[]=!
รู้สึกผิดจังเลย... เม้นต์ช้ากว่าคนอื่นเลยอ๊ะ
.
.
.

อ่านตอบคอมเม้นต์แล้วแอบขำค่ะXD มุขนายไม้ได้ผลวุ้ย 555+ (เกินคาดจริงๆนะนี่...) สังเกตุว่าเรายิ่งเม้นต์แล้วยิ่งเสื่อม= =;;

เปิดมาฉากแรกก็เจอน้องโคลมที่รดน้ำต้นไม้แล้วดูเธอเหมือนนางฟ้ามากกว่านางไม้ค่ะ (แตกต่างกันตรงไหน?)
โอ๊ยย ท่านChiakiบรรยายน้องโคลมได้รักเกินไปแล้ว สาวน้อยท่ามกลางบุพผาหลากหลายชนิด~
ว่าแต่ลูกสาวของมุคุโร่นี่มัน..... เอ่อ... มุคุโร่เป็นแม่หรือพ่อคะ?=w=/โดนสามง่ามเสียบหัวโทษฐานถามไร้สาระ

ถัดมาก็เป็นฉากสยิวกิ้วหัวใจแม่ยกให้กระชุ่มกระชวยเนื่องจากได้รับสารหล่อเลี้ยงนามว่า6918ฉีดเข้าทางการอ่าน (ฮา~)

มุคุแร่ด~~ แต่คุณเคียวน่ารัก+ซึนเดเระ!!~
ชอบตอนมุคุโร่เนียนหอมแก้มคุณเคียวค่ะ>< น่ารัก(?)ที่สุด!
กับตอนที่มุคุโร่พูดว่าจะให้คุณเคียวเป็นภูตมังกรคนสุดท้าย อูย~~ เสียวสายตาเฉียบๆแทนจริงจัง

น้องโชเก่งด้านศิลสินะคะ...
.
.
งั้นมาสอนเราบ้างสิ=..= (แน่ใจนะว่าน้องโชจะสอนได้โดยที่ยังไม่โดนแตะตัวซักนิดน่ะ?)
เดินไปที่โบสถ์ที่ตัวเองสร้างก็ไม่แปลกอะไรค่ะ.... ถ้าไม่มีป๋าเบีย 55+ แม่ยกจิ้นนะคะเนี่ยย
ป๋าคะ น้องโชไม่ใช่กวางปีศาจ!!
แต่เป็นแวมไพร์น้อยที่ตื่นกลัวเพราะเผลอไปกัดเลือดกวางต่างหาก!!! ////โดนดินสอปักหัวเลือดกระฉูด

อ่าG51~~><
"เลี้ยงดู.. สั่งสอน" ประโนคชวนจิ้นแบบจริงจัง!!
กรี๊ดดด~~

จบลงด้วยเสียงหวานๆ
"คุณเบียคุรันครับ?"

>[]<

รออ่านตอนต่อไปค่ะ!

_________________
มนุษย์กินหอย!!?
Kimi wo itsuka shiawase ni suru: สักวันฉันจะทำให้เธอมีความสุข

 Image

http://demi-dream.exteen.com/


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 13 Jan 2010, 21:39 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 20:32
Posts: 402
Location: สิงสถิตเครื่องไทม์แมชชีนไว้ไปโฮกโชตะ!
ตอบเมัน

ท่านนิชิ
จิ้นอะไรยามเช้าล่ะคะ!!! จะรีบไปไหนกัน นี่ยังไม่ถึงเวลา(?)เลยนะคะ
...จริงๆแล้วก็เป็นสับปะรดสองลูกจริงๆสินะคะ *ร่ำไห้* ดีใจจังค่ะที่สาวน้อยเป็นที่ถูกใจสาววายได้เช่นกัน(???)

แต่ไม่มีเหตุการณ์โบรคแบ็คค่ะ! กลางป่าเขาลำเนาไพร แมลงมันเยอะ จะขัดอารมณ์สุนทรีย์หมด (อ้าว)
แหม ก็คนแต่งจิ้นภาพออกมาให้อร่างอร๊างหัวใจจึงแต่งได้นี่คะ และมุก็น่าหมั่นไส้จริงๆเสียด้วย...
6918ผ่านสินะคะ /พยายามไซโคสุดฤทธิ์ แหม ปากกระแทกปากออกแนวดิบๆเถื่อนๆจังนะคะ

กุหลาบ...อ่า ตามเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรมากหรอกค่ะ แต่ตอนเราคิดถึงกระจกสีที่เป็นสีชมพู(ตามท้องเรื่องตอนต่อๆไป) ก็คิดถึงกุหลาบค่ะ
แถมกุหลาบก็ตรงกับหน่วยโรซ่าของน้องโชพอดีด้วยค่ะ (แต่ไม่ได้จิ้นเปรียบน้องโชกับกุหลาบแต่อย่างใด ด้วยความที่ไม่ปลื้มกุหลาบและเห็นว่าไม่เหมาะกับน้องโชอย่างรุนแรง ...ยกเวันแต่ว่าจะเป็นเข็มกลัดที่ป๋าเบียให้นะคะ อร๊างง)
น้องโชไม่ได้คิดอะไรจริงๆนะคะ *เสียงสูง* แค่วิวมันเหมาะเท่านั้นเอ๊งงง

อาาา ให้ป๋าลวนลามน้องทันทีไม่ได้ อย่างน้อยให้คำพูดจิ้นได้ก็ยังดีค่ะ!
ความรักอาจจะเกิดขึ้นง่ายๆ หรือยากๆก็ได้นี่คะ ...มันก็แล้วแต่ว่าลำแสงโอโม่จะดึงดูดน้องโช และเนื้อกวางจะล่อเขี้ยว(?)บาทหลวงได้ดีแค่ไหน
สรุปแล้ว มันขึ้นอยู่กับรางรถไฟค่ะ!!!
(จิ้นรางรถไฟไม่ออก รถไฟก็เลยไปไม่ถึงไหนสักที กระซิก)

ท่านamnesia
หุหุ การทำให้คนอื่นคลั่งเป็นความสุขของเราค่ะ อร๊างงง เพ้อไปกับคุณเคียว
ของดีๆต้องอดใจรอ (และคนแต่งยังจิ้นไม่ออกค่ะ)

หนูโคลมส่งข่าวไปไม่ถึงค่ะ ความผิดใครก็ไม่รู้ หึหึหึหึ
ชะเอ๋? *ขยี้ตาสองสามรอบก่อนหันกลับมาอ่านเพื่อให้รู้ว่าไม่ได้ตาฝาดไป*
เคน-จิคุสะ เคนจิคุสะ เคน-จิคุสะ!!!
แม่เจ้า!!! อะไรจะตรงใจเราปานนี้ ...รู้ไหมคะว่าเราจิ้นจิคุสะเคะมาตั้งแต่เห็นยืนคู่กันเคนแล้ว!!!!
(เอ๊ะ หรือท่านamnesiaพิมพ์ผิดข้าง)
อ่า อาจจะมีคู่นี้...สักตอนใดตอนหนึ่งที่จิ้นให้โยงไปกันได้นะคะ

ลันเชีย อร๊าง เราก็เป็นปลื้มพี่(?)ลันเชียตั้งแต่แรกเห็นเหมือนกันค่ะ มองหน้าดีๆแล้วจะเห็นว่าสีหน้าใจดีมากเลยนะคะ
ส่วนฟราน ไม่ต้องไปสงสารมากก็ได้นะคะ เพราะฟรานไม่สะทกสะท้านอะไรอยู่แล้ว(เห็นไหมว่านั่งเล่นเฉยเลย)

อาาา สามทหารเสืออายุเก่าแก่จริงๆนะคะ เผลอๆคงมากกว่า20ปี
พระเอกบาร์บี้หน้าแย่ลงจริงๆค่ะ... ยิ่งภาคหลังเหมือนยิ่งหมดหล่อ เพลงเพราะ~

ป.ล.บทรำพึงในป่าช้า อ่านแล้วสะท้า่นเฮือกค่ะ ...เพราะว่า...
มันอยู่ในหนังสือเรียนภาษาไทยของเมื่อ2ปีที่แล้ว!!!!!
พอเห็นวรรคแรกก็ เอ๋ ยิ่งอ่านมาเรื่อยๆก็ ...กริบ... เราเคยอ่าน เคยติด เคยเพ้อหนังสือเรียน แต่ดันลืมไปได้ยังไงกัน!!!
(ตอนนั้นท่องท่อนนกแสกแม่นเลยด้วย เอามาร้องเล่นๆกับเพื่อนให้ขนลุกกันเล่น)
ขอบคุณที่ทำให้เรารื้อฟื้นความทรงจำค่ะ!

ท่านKyoku-GOZ
แหม ก็แค่เปรียบเทียบค่ะ คนอย่างสับป้ามีรึจะยอมมีลูกติดให้คนที่ตัวเองจีบเมินง่ายๆ(/โดนตบผัวะด้วยอะไรบางอย่างคล้ายๆทอนฟา)
พรืดดด ยาแก้อักเสบ แหม รุนแรงไปไหมคะ

เรื่องเรียน มันก็เป็นผลดีกับเราเองค่ะ (โดยเฉพาะระบบการศึกษาปัจจุบันที่กำลังจะฆ่านร.ตาย) เีราโดนเขม่นจนชินแล้ว แต่ก็มีท่าไม้ตายว่า "จะไม่ให้ลอกแล้ว" พูดมาคำเดียว คนเขม่นก็ยอมศิโรราบแต่โดยดีค่ะ หุหุหุ *ชั่วร้ายมาก* แรกๆเพื่อนก็เห็นว่าเราเรียบร้อยค่ะ ไปๆมาๆ เพื่อนเริ่มหาว่าเป็นทอม...

คุณเจ๊(?)เบนเทนเป็นผู้ชายจริงๆนะคะ จงใจเอารูปที่เห็นแบนๆ(?)ชัดๆด้วยค่ะ จะได้เชื่อจริงไม่ติงนัง

เรื่องโด ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ เราเข้าใจว่าสมัยนี้นร.นั้นมีงานเยอะพอๆกับวัยทำงาน...
/กรีดร้องกับการทำเอ็มวีแฟลชอนิเมชั่นส่งอ.

ใครที่ทำกับเราคนนั้นเค้าอยู่แถวๆนี้ค่ะ! ส่งภาพน่าโฮกแบบกรีดร้องมาจนไม่เป็นอันจิ้นฟิคแต่ไปจิ้นอย่างอื่นที่ชวนโดนแบนมากๆค่ะ *ฟ้อง*
แหม แต่รูปคราวนี้ สูบค่ะ เป็นแรงใจมากกว่า

ท่านMalta
แหะแหะ อัพช้าแต่ได้คุณภาพ(?)นะคะ

สปอยจิ้น6996ได้ก็จริง ...แต่เรากับเพื่อนจิ้นเตลิดไปเป็นแพร์ริ่งอื่น(ที่รู้ๆกัน)ตั้งแต่เห็นมุกับคุณเคียวอยู่ในช่องเดียวกันแล้วค่ะ!
หนูโคลมก็ออกแนวน้องสาวที่น่าปกป้องสิค้าาา เราจะได้จิ้นกันได้

หนูฟรานนิ่งๆแต่พูดกัดเจ็บลึก ปากร้ายแบบใครบางคนนั่นแหละค่ะ แค่ไม่แรดเท่าน
/แอ่ก โดนสามง่ามตีกลางหัว

ตอนแรกก็ลังเลระหว่าง6918กับ1869 แต่หมั่นไส้เพื่อน...ก็เลยประชดเพื่อนด้วยการแต่งออกมาเป็น6918ค่ะ
(และเพราะสูบโด6918มามากจนจิตใจล่องลอย~)
อาา ดีใจจังที่แต่งมุออกมาเสะแรดได้ (เหมือนแก้แค้นเพื่อนที่คอสเสะกว่าเรา ...แต่งตามที่เพื่อนเราคอสออกมานั่นแหละค่ะ)
ปีกของคุณเคียวที่น่าอิอ๊าง อร๊ายยย
มุไม่ได้สารภาพรักนะคะ แค่เกี้ยววววว /โดนฆ่า
อืมมม ปีกของคุณเคียว...ไว้วันหลังจะวาดรูปมากให้ยลก็แล้วกันนะคะว่าเราจิ้นไว้เป็นแบบไหน

โชจังไม่ใช่กวางนะคะ อย่าเพิ่งจิ้นอะไรเลยเถิด
(แต่โชจังก็เป็นกวางน้อยๆให้เสือขาวขย้ำประจำอยู่แล้วนี่นะ)
จงใจแต่งให้จิ้นค่ะ...เพราะตอนนี้ยังแต่งให้เป็นแบบนั้นไมไ่ด้ ยังไม่ถึงเวลา~

ท่านfollower
ตอนแรกก็ยังลังเลอยู่ระหว่าง1869กับ6918ค่ะ
แต่พอเพื่อนบอกว่าตอนที่แต่งคู่กันตอนแรกเหมือน6918เกินไป (เพื่อนปลื้ม1869) ก็เกิดอาการหมั่นไส้เพื่อน แต่ง6918ประชดซะเลยค่ะ
ที่คิดว่าตอนแรกเป็น1869... อยากจะถามว่าเป็นเพราะอ่านตอนแรกๆรึเปล่าคะ??? (จะได้เอาไปเย้ยเพื่อน)

ท่านD_akito
มาช้าดีกว่าไม่มานะคะ

มุขนายไม้ดาเมจรุนแรงมากค่ะ กระตุกเลย
แต่ทำไมคนทักเรื่องพ่อหรือแม่จังเลยนะคะเนี่ย ....แหม ดูจากความเสะ...(พ่อ) แต่ความแรดก็.... เอิ่มมม

อ๊ะ ไม่มีใครสังเกตเลยสินะคะเนี่ย ว่ามุทำอย่างอื่นนอกจากหอมแก้มคุณเคียวด้วย *ทรุด* ลองอ่านดูดีๆจะเห็นว่ามีอะไรที่"มากกว่านั้น"นะคะ
(แปลว่ายังแต่งไม่ดี หรือไม่ก็เนียนเกินไป...)
มุไม่สะทกสะท้านสายตาคุณเคีึยวหรอกค่ะ ยิ่งชอบให้จ้องด้วยซ้ำ

น้องโชคงไปสอนใครไม่ได้หรอกค่ะ เพราะมีคนหวงอยู่หลายคน แฮ่
แม่ยกจิ้นก็จิ้นไปสิคะ~ ก็เราจงใจนี่นา~
โชจังกัดกวาง... อุก จิ้นอะไรออกมาอีกแล้ววววว

อะแฮ่ม G51มากๆ.... ก็ขอสนองให้นะคะ




ขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน
อันเนื่องมาจากว่าคนแต่งจิ้นรางรถไฟที่จะทอดไปยังสถานีต่อไปไม่ออก เราจึงกระทำการแวะพักริมทาง
ปั่นตอนพิเศษออกมาฆ่าเวลาระหว่างนั้นค่ะ!

ที่สำคัญ....ท่านD_akitoยังวาดรูปประกอบสุดแสนจะน่าโฮกให้อีกแล้ววว อร๊างงง (ไปจิ้มดูที่บล็อกท่านD_akitoซ้าาาา)
จึงยื่นข้อเสนอรับรึเควสไป ...และได้คำตอบกลับมาว่า
Quote:
ขอรีเควสฉากเลี้ยงต้อย G51แบบจุใจค่ะ!!>[]<//โดนเตะ
.
.
.
.
.
.
.
.
อ๊ะๆ ล้อเล่นค่ะ
ขอรีเควส10051แบบ"ความฝัน" ฟุ้งๆ ดีกว่า รู้สึกว่าเหมาะสมกับรีเควสของเราดี (เพราะว่าชื่อแปลว่าความฝันนี่นะ^^) จะเป็นความฝันของใครก็แล้วแต่ท่านChiakiจะเลือกค่ะ ขอป๋าหื่นๆ น้องโชน่ารักเป็นพอค่ะ(ฮา)
(....แนวโชตะยิ่งดีนะคะXD)


เราจึงสนองศรัทธา ...แต่งตอนพิเศษไปอย่า่ให้เสีย
และมีทั้งG51และ10051เสียด้วย เพราะสัปดาห์หน้าคนแต่งจะหนีไปตปท. ไม่ได้แตะคอมยาวค่ะ ยิ่งปั่นช้าๆอยู่ก็คงยิ่งช้า
ดังนั้นเอาตอนพิเศษ2ตอน (และมีXSที่แต่งปีใหม่ให้เพื่อนอีกเรื่องเป็นS.Fic)ไปอ่านระหว่างแวะพักริมทางกันนะคะทุกท่าน

ป.ล.ถ้าไปแวะอ่านXSด้วยก็ดีนะคะ ถึงจะไม่เกี่ยวกับThe Talesฯ แต่ก็อยากจะรู้ว่าในฐานะสาววาย17หมาดๆจะแต่งNC-17ออกมาเช่นไร
(เหมือนมันจะไม่ต่างจากตอน16 อร๊ากกกกกกก)
ป.ล.2 สุขสันต์ฺวันเกิดฟูตะย้อนหลัง ...ขอโทษด้วยที่ไม่ได้แต่งตอนพิเศษให้นะจ๊ะ ...แต่ว่า คนที่เกิดวันเดียวกันก็ปั่นฟิคทีเดียว3เรื่องรวดไปแล้ว รอโอกาสหน้าก็แล้วกันนะฟูตะ /โดนหนังสือยักษ์ตบกระเด็น

_________________
เงาของพระจันทร์...ไม่ใช่แสงจันทร์...
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเทียบเคียงกันได้ แม้จะอยู่ข้างกันก็ตาม...

[AuFic][10051]The Tales Under the Moon Shadow [Chapter13]

ImageImageImageImage


Last edited by Chiaki on 13 Jan 2010, 23:44, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 13 Jan 2010, 21:42 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 20:32
Posts: 402
Location: สิงสถิตเครื่องไทม์แมชชีนไว้ไปโฮกโชตะ!
Title : [Special] The Cause of the Eyeglasses
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Chiaki
Pairing :G & 51
Genre : โชตะค่อน
Rate : G(???)
Note : เพียงแค่เรื่องเล่าเรื่องหนึ่งของวองโกเล่ ...ก็เท่านั้นเอง ท่านทั้งหลาย
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



เมืองวองโกเล่นั้นเต็มไปด้วยความลับ...


เสียงร่ำลือมากมายกล่าวขานถึงวองโกเล่... ปากต่อปาก จากคนหนึ่งสู่อีกหลายคน และจากหลายคนก็เล่าผ่านต่อไปอีกมากมาย เติมแต่งสีสันให้เรื่องเล่าสนุกสนาน ...น่ารังเกียจ ...หรือแม้กระทั่งชวนให้หวาดผวา... ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเรื่องที่ตนได้ยินมาเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงลมปาก ...ไม่อาจพิสูจน์ได้เลย


วองโกเล่เต็มไปด้วยความลับและปริศนา...


มีเรื่องหนึ่งที่แสนแปลกประหลาด แปลกประหลาดเสียจนแทบไม่มีผู้ฟังคนใดเชื่อถือและกล้าเล่าต่อ ...อันที่จริงหากจะบอกว่าเป็นเรื่องเล่าธรรมดา ยังจะน่าเชื่อถือเสียยิ่งกว่าบอกว่าเป็นเรื่องเล่าของวองโกเล่เป็นไหนๆ

อยากจะลองฟังดูหรือ? เช่นนั้นก็ย่อมได้ แต่หากฟังแล้วเห็นว่าเป็นเรื่องเท็จประการใด โปรดรู้ไว้เถิดว่าข้ามิได้เป็นผู้ปั้นแต่งคำเท็จนั้น ข้าเพียงแค่เล่า...ตามที่ข้าได้รับรู้มา...


เมืองวองโกเล่นั้นเต็มไปด้วยความลับ...

ข้ารู้น่า ข้ารู้ แต่เรื่องเล่าแห่งวองโกเล่ต้องขึ้นต้นเช่นนี้อยู่ร่ำไป อย่าขัดสิ
เอาใหม่นะ คราวนี้ถ้าขัด ข้าจะไม่เล่าจริงๆด้วย


เมืองวองโกเล่นั้นเต็มไปด้วยความลับ...

วองโกเล่เต็มไปด้วยความลับและปริศนา...

...แม้กระทั่งกับชาวเมืองวองโกเล่...


หากจะถามถึงสถานที่อันลึกลับที่สุดแห่งวองโกเล่ คงไม่พ้นปราสาทอันใหญ่โตเรียบง่ายอันเป็นสถานพำนักของท่านเจ้าเมืองและครอบครัว รวมไปถึงเหล่าคนรับใช้และตระกูลต่างๆที่ได้รับการอุปถัมภ์จากเจ้าเมือง

ความลับทั้งหลายทั้งปวง...เก็บงำอยู่เบื้องหลังปราสาทหินแห่งนี้เอง...



“นายท่านขอรับ...คือว่า...” ชายชรารวบรวมความกล้า ค่อยๆเอ่ยแจ้งข่าวให้กับเจ้าชีวิตตนอย่างกล้าๆกลัว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเดี๋ยวหลุบต่ำ เดี๋ยวมองสบ ด้วยเกรงว่า‘นายท่าน’จะไม่พอใจกับสิ่งที่ตนกำลังจะพูด “คือว่า...”

“มีอะไรก็พูดออกมาสิ ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะทำอะไรเจ้าหรอก” ‘นายท่าน’เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งสงบ เส้นผมชี้ฟูดูราวกับเปลวไฟสีทองที่กำลังลุกไหม้ แต่เมื่อประกอบเข้ากับดวงตาสีฟ้าล้ำลึกยิ่งกว่าห้วงนภา ก็สร้างแรงกดดั้นให้ผู้มองเห็นรู้สึกเหมือนตนกำลังมองดูรูปร่างของอำนาจที่ดวงตาสามารถมองเห็นได้ อีกทั้งน้ำเสียงที่เพียงเอ่ยก็ไม่อาจต้านทานได้แม้เพียงสักนิด ก็ยิ่งทำให้ชายชราต้องรีบแจ้งข่าวแก่ผู้ที่อาวุโสกว่าตนนับร้อยปี


“ท่านอิริเอะขอรับ ท่านอิริเอะ...” เขาเอ่ยถึงเด็กน้อยผู้แสนแปลกประหลาดที่ตระกูลของตนได้รับมอบหมายให้ช่วยเลี้ยงดู เด็กชายร่างเล็กผอมบางที่ศึกษาศาสตร์ประจำตระกูลช่างในห้องศิลาปิดทึบ มีเพียงแสงเทียนให้ความสว่างจนน่าสงสารว่าปอดเล็กๆนั้นจะไม่พังไปเสียแล้วหรือ และลงมือปฏิบัติงานได้เพียงในยามค่ำคืนเท่านั้น ...เด็กน้อยที่ชายชรารู้ดีว่าไม่ต่างอะไรไปจาก‘นายท่าน’


“โชอิจิทำไมรึ” ผู้รับข่าวยังคงความนิ่งสงบดั่งผิวหน้าของทะเลสาปไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ว่าหากสังเกตให้ดีก็จะรับรู้ว่าน้ำเสียงของผู้พูดผิดไปจากเดิม และแววตาที่เพิ่มบางสิ่งบางอย่างอันยากจะทำความเข้าใจได้เข้าไป ...แต่ใครเล่าจะกล้าทำเช่นนั้น มีเพียงผู้นำตระกูลเมสันที่แยกสาขาตระกูลออกจากตระกูลหลัก เร้นกายไม่ข้องเกี่ยวกับโลกภายนอกผู้นี้ที่ใช้เวลาเกือบครึ่งชีวิตรับใช้‘นายท่าน’ จึงรับรู้ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ...และทำให้ร่างของชายชราสั่นเทิ้ม


“ท่านอิริเอะมีความผิดปกติบางอย่างที่ผมพบระหว่างปฏิบัติงาน แต่ผมยังไม่กล้ายืนยัน นายท่านโปรดไปดูด้วยตนเองเถอะขอรับ” ชายผมขาวโพลนแข็งใจพูดออกไปทั้งหมด ทั้งที่ยังหลับตาแน่น ไม่กล้าลืมตาขึ้นมองดวงตาสีฟ้าที่ราวกับจะล่วงรู้ทุกสรรพสิ่งคู่นั้น ...เคยมีเรื่องเล่าขานกันถึงเปลวไฟที่ร้อนแรงที่สุดในหมู่ช่างว่าเป็นเปลวไฟสีน้ำเงิน แต่ใครจะรู้เล่าว่าบางที ...เปลวไฟสีฟ้าในดวงตาคู่นั้นอาจจะเผาผลาญผู้ที่จ้องมองให้มอดไหม้เป็นเถ้าธุลีก็เป็นได้

ความเงียบงันดำเนินไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายชราจะเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างสั่นผวา ...และมองเห็นเพียงความว่างเปล่าที่แสนมืดมิดเบื้องหน้า...



เด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่ลานหินกลางแจ้ง เบื้องหน้าของร่างเล็กนั้นคือแผ่นไม้ขนาดใหญ่ที่ได้รับการแกะสลักเป็นลวดลายเถาไม้ เมื่อมองเทียบกันแล้ว จะเห็นว่าเด็กชายตัวเล็กกว่าแผ่นไม้นั้นเสียอีก

ร่างเล็กสวมผ้าคลุมอย่างคนเดินทางสีอ่อน ด้านใต้นั้นมองเห็นแขนขาวโผล่พ้นเสื้อแขนสั้น ในมือถือสิ่วขนาดพอดีมือ เข่าเล็กๆที่เปิดโล่งคุกเข่าแนบกับพื้นหินจนเห็นเป็นรอยแดง แต่ต้นขาที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นส่วนที่เหลือก็ปราศจากริ้วรอยใดๆ

เด็กชายก้มหน้าลงเพ่งที่แผ่นไม้ มือข้างหนึ่งจับยึดบริเวณที่ยังไม่ได้แกะสลัก ทำให้เส้นผมสีน้ำตาลแดงปรกลงระข้างแก้ม อากาศแห้งของปลายฤดูหนาวทำให้เรือนผมนุ่มพองฟูคล้ายขนแมว ดวงตากลมโตตามวัยหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็นสีเขียวสวยที่ซ่อนอยู่หลังขนตา เด็กชายเพ่งความสนใจเสียจนคิ้วเรียวบางขมวดมุ่น ใบหน้าอ่อนเยาว์เนียนใสดูคร่ำเคร่งจนน่าเอ็นดูในความตั้งใจ

และเด็กชายก็กดสิ่วลงไป...ที่นิ้วมือของตน


“โชอิจิ!”


“โอ๊ย!”


เสียงเรียกชื่อของเด็กชายช้าเกินไป เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจึงตามมาติดๆ เมื่อโลหะคมกรีดนิ้วชี้เป็นแผลลึก โลหิตสีแดงเข้มไหลหยดลงเปื้อนแผ่นไม้เป็นด่างดวงและทิ้งคราบเหลวหนืดบนคมโลหะ

ตามด้วยน้ำตาร่วงเผาะจากดวงตาสีเขียว และริมฝีปากเบะออกน้อยๆเตรียมแผดร้องตามประสาเด็ก จมูกเล็กขึ้นสีจัดก่อนที่จะมีเสียงร้องใดเสียอีก

เงาร่างเจ้าของเสียงร้องเรียกโฉบเข้ามาหาเด็กชายอย่างรวดเร็ว ดูคล้ายเงาวูบไหวสีทองและดำ ช้อนร่างเล็กจากด้านหลัง จับนิ้วที่ถูกบาดกดไว้แน่นเพื่อห้ามเลือด ...แต่ก็ใช่ว่าจะห้ามความเจ็บปวดได้...


“โอ๊ย! จ...เจ็บ” เด็กชายทำหน้ายู่ น้ำตาร่วงอาบเต็มใบหน้าเล็ก แต่ก็ไม่ได้ร้องฟูมฟาย “ทะ...ท่านจ๊อตโต้ ผมเจ็บ”


“อดทนไว้ก่อน เดี๋ยวก็หายเจ็บ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ว่าฟังอย่างไรก็ไร้ซึ่งน้ำเสียงแห่งการปลอบโยน ...ฟังดูราวกับสอนสั่งเสียมากกว่า “เวลาเลือดไหลก็กดไว้แรงๆ เลือดจะได้หยุดไหล”


“อ...แต่ผมเจ็บ...” โชอิจิเอ่ยเสียงค่อย น้ำตาหยุดไหลเพราะความเจ็บถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปวดตุบๆ ไม่เจ็บเท่าตอนที่เนื้อด้านในสัมผัสกับอากาศ รู้สึกชาที่นิ้วมือเสียด้วยซ้ำ “เอ๋!?...”


“ไม่เจ็บแล้ว...” ผู้ที่บีบนิ้วมือของเด็กชายเอ่ยต่อประโยคให้จนจบพร้อมคลี่รอยยิ้มบางบนใบหน้าอ่อนโยน ชวนให้นึกถึงท้องฟ้ากระจ่างใส ...ที่โชอิจิไม่เคยเห็น


“ครับ” เด็กชายฉีกยิ้มกว้าง แหงนหน้าจึ้นมองสบตากับชายผู้เป็นดั่งผู้ปกครองของตน “ขอบคุณครับ ท่านจ๊อตโต้”


ผู้ถูกเรียกชื่อคลี่ยิ้มกว้างขึ้นจนดวงตาแสนอารีหรี่ลงเล็กน้อย ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบเส้นผมของผู้ที่อยู่ในสภาพใกล้เคียงกับนั่งตักตน ...และดึงตัวเด็กชายมานั่งตักจริงๆ


“อ๊า!” ร่างเล็กร้องอย่างตกใจเพราะตัวเอนหงายหลังไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ศีรษะเอนพิงชนกับแผ่นอกของอีกฝ่าย ขาเล็กๆลอยไร้การควบคุมจนเกือบจะเผลอเหยียบผลงานที่ตนทุ่มเทเมื่อครู่ตอนที่ขาตกลงมาเสียแล้ว “ท่านจ๊อตโต้!”


“โชอิจิ” น้ำเสียงนิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยความจริงจังที่เรียกชื่อตน ทำให้โชอิจินิ่งเงียบ แหงนเงยมองใบหน้าของจ๊อตโต้ด้วยดวงตากลมแป๋วอย่างตั้งใจ

ถ้าท่านจ๊อตโต้ใช้น้ำเสียงแบบนี้เมื่อไหร่ แปลว่าจะสอนเรื่องสำคัญ...


“คราวหน้าต้องระวังให้มากกว่านี้ เข้าใจไหม ‘พวกเรา’แตกต่างจากคนอื่น...ที่เป็นแผลเล็กๆก็หายเองได้ในเวลาไม่นาน” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังโดยที่ยังลูบเส้นผมเส้นเล็กละเอียดของคนที่ตักตนต่อ “ร่างกายของ‘พวกเรา’ไร้ซึ่งกาลเวลา ดังนั้นบาดแผลจึงไม่มีวันหาย ไม่มีการฟื้นฟูสภาพ ...และไม่เสื่อมสลาย”


“เอ๋? แต่ว่าผม...”


เด็กชายเอ่ยขัดเพราะคำพูดของผู้อาวุโสกว่า แตกต่างไปจากบางสิ่งที่เด็กชายรับรู้ได้จากร่างกายของตน แต่ก็ถูกหยุดคำพูดไว้ด้วยอ้อมแขนที่กอดรอบกายจากทางด้านหลัง และประโยคชี้แจงด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ


“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น โชอิจิ เจ้าเพียงแค่มีความพิเศษเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ....ทางเดียวที่เผ่าพันธุ์ของเราจะฟื้นฟูร่างกายได้ มีเพียงต้องใช้โลหิตเท่านั้น เจ้าคงไม่ชอบใจนัก จริงไหม” คำถามนี้ได้รับคำตอบอย่างรวดเร็วด้วยการพยักหน้าติดกันหลายครั้งของร่างในอ้อมแขน “เพราะฉะนั้น หนทางที่ดีที่สุดก็คืออย่าบาดเจ็บ”


ผู้มีชีวิตมายาวนานจับมือของโชอิจิขึ้นมาดูรอยแผล ร่างกายที่จะไม่ฟื้นฟูตนเองทำให้รอยบาดนั้นเป็นเส้นยาวปาดเฉียงบนนิ้วชี้ มีคราบเลือดเปรอะโดยรอบและคั่งอยู่ที่ปากแผลอย่างพร้อมที่จะหลั่งโลหิตออกมาได้อีกทุกเมื่อ

ชายหนุ่มหรี่ตาลง ลากนิ้วของตนพาดผ่านรอยแผล ...และเมื่อนิ้วยาวกว่าลากผ่าน บาดแผลก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น


“เอ๋ แบบนี้ขี้โกงนี่ครับ” โชอิจิขยับนิ้วไปมา ความเจ็บปวดหายไปราวกับเป็นเรื่องโกหก “ไหนว่าต้องใช้เลือดยังไงล่ะครับ”


คนถูกถามหัวเราะเบาๆพลางโคลงตัวช้าๆ อ้อมแขนที่โอบรอบร่างที่ตักทำให้ร่างนั้นพลอยโดนจับโยกตัวไปด้วย


“ก็แค่...ความพิเศษเล็กๆน้อยๆ…”


“แต่ผมก็ต้องระวังไม่ให้เป็นแผลอีก ใช่มั้ยล่ะครับ” โชอิจิเอ่ยต่อประโยคจนจบพร้อมรอยยิ้ม เด็กชายยกมือขึ้นดูรอยแผลจนแทบจะชิดใบหน้า ดวงตาหรี่ลงเพื่อเพ่งมอง...อย่างผิดปกติ

ผู้ที่กอดแนบชิดอยู่เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น จึงรับรู้ถึงความผิดปกติที่ชายชราแจ้งแก่ตน


“โชอิจิ ทำไมถึงทำอย่างนั้นล่ะ”


“เอ๋?” เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองผู้ถามด้วยดวงตากลมโต ก่อนที่ดวงตาสีเขียวจะเบิกกว้างขึ้นอย่างรับรู้ “อ๋อ ก็ผมมองเห็นไม่ชัดนี่ครับ”


“มองเห็นไม่ชัด?” ชายหนุ่มทวนคำ และได้รับคำตอบรับแทบจะทันที


“ครับ”


ผู้รับฟังนิ่งเงียบไป ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงอย่างพิจารณาในขณะที่มองสบกับดวงตาสีเขียวสวยของร่างเล็ก

...มองเห็นไม่ชัด... ต้องเป็นผลกระทบจากการใช้ชีวิตในความมืดมาโดยตลอดเป็นแน่ สำหรับคนอื่นในเผ่าพันธุ์ เรื่องนี้ไม่เคยส่งผลกระทบใด ...แต่สำหรับโชอิจิที่มีความพิเศษแตกต่าง...ก็คงจะเป็นปัญหา

...สายตาสั้น...

ไม่ผิดแน่ การหรี่ตาเพื่อมองให้ชัดเจนขึ้น สายตาที่พร่าเลือน กะระยะไม่แม่นยำจนทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ...อิริเอะ โชอิจิ สายตาสั้นเสียแล้ว...
ถึงจะน่าเสียดายและน่าสงสาร ...แต่ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไปก็อาจจะเกิดอันตรายกับโชอิจิได้ ดังที่เด็กชายถูกสิ่วบาดมือด้วยการกระทำของตนเอง


“ท่านจ๊อตโต้ครับ?”


คนถูกเรียกคลี่ยิ้มบางในร่างเล็กที่ตัก อย่างไรเสียเขาก็ต้องดูแลโชอิจิอย่างดีที่สุด ...ในฐานะที่เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กชายเป็นเช่นนี้


“โชอิจิ คืนพรุ่งนี้เราจะออกไป‘ข้างนอก’กัน”



ใช่แล้วท่าน เรื่องเล่าที่แสนแปลกประหลาดเล่าถึงชายหนุ่มกับเด็กคนหนึ่งที่ใส่ผ้าคลุมมิดชิดอย่างลึกลับมาจากวองโกเล่ ...ไม่มีใครมองเห็นหน้าของพวกเขา ชายหนุ่มพาเด็กชายมาตัดแว่น...

เห็นไหมเล่า ข้าบอกแล้วว่ามันแปลกประหลาด แปลกจนแทบไม่มีผู้ใดเชื่อ...

...และข้าก็บอกท่านแล้วอีกเช่นกัน ว่าหากฟังแล้วเห็นว่าเป็นเรื่องเท็จประการใด โปรดรู้ไว้เถิดว่าข้ามิได้เป็นผู้ปั้นแต่งคำเท็จนั้น
ข้าเพียงแค่เล่า...ตามที่ได้รับรู้มา...






-Fin-
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
รู้สึกเหมือนสปอยฟิคตัวเองไปเยอะน่าดู ....
แต่ที่อิอ๊างที่สุดคือโชตะค่าาาา

ต่อไปก็เชิญรับชม10051ฝันๆหวานๆได้เลยค่ะ

_________________
เงาของพระจันทร์...ไม่ใช่แสงจันทร์...
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเทียบเคียงกันได้ แม้จะอยู่ข้างกันก็ตาม...

[AuFic][10051]The Tales Under the Moon Shadow [Chapter13]

ImageImageImageImage


Last edited by Chiaki on 30 Jan 2010, 22:15, edited 1 time in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) UP8! 30/12/09
PostPosted: 13 Jan 2010, 21:45 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 20:32
Posts: 402
Location: สิงสถิตเครื่องไทม์แมชชีนไว้ไปโฮกโชตะ!
Title : [Special] Dolce
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Chiaki
Pairing :10051???
Genre : หวิว เพ้อ โชตะค่อน
Rate : PG-17
Note : กลิ่นหอมอ่อนๆที่ชวนให้เฟ้นหา สัมผัสแสนหวานที่ชวนให้ลิ้มลอง ผิวกายที่แสนนุ่มชวนสัมผัสนั่น ...หวานเสียจนไม่น่ามีอยู่จริง
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


อากาศยามเช้าไม่ว่าจะฤดูใดก็ตาม ล้วนแล้วแต่เป็นอากาศที่ดี ส่วนมากมักจะเย็นสบายชวนให้นอนอ้อยอิ่งเอื่อยเฉื่อย หรือถ้าหนาวเย็นก็จะหนาวจนชวนให้ซุกกายเข้าไปใต้ผ้านวมหนาที่ยังคงมีไออุ่นของร่างกายตน ขดกายม้วนตัวอยู่อย่างนั้นไม่ให้แสงอรุณรบกวนห้วงแห่งนิทราที่แสนสบาย

แน่ล่ะว่าผู้ที่กระฉับกระเฉงย่อมผุดลุกขึ้นประกอบกิจของตนได้ในทันที แต่ไม่ว่าใครต่างก็ปฏิเสธไม่ได้ถึงความเย้ายวนของยามเช้าที่น่านอน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...หากว่าที่ข้างกายนั้นมีไออุ่นของใครบางคน...


เบียคุรันไม่เคยคิดว่าตนจะติดใจในความเย้ายวนยามเช้า สำหรับเขา การนอนหลับก็เป็นเพียงแค่การพักผ่อนร่างกายและผ่อนคลายสภาวะตึงเครียดอ่อนล้าต่างๆเท่านั้น

แต่วันนี้...แตกต่างไปจากทุกที

เมื่อข้างกายมีร่างเล็กๆแสนนุ่มนิ่มนอนเบียดอยู่ข้างๆ ...เบียดชิดใกล้จนใบหน้าน่ารักหลับตาพริ้มหายใจรดอยู่ที่แผ่นอกของเบียคุรัน

ใคร?

ไม่เคยมีใครเข้าใกล้เขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว ยิ่งเป็นตอนนอนก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง เพราะความระแวดระวังที่มากขึ้นเป็นทวีคูณทำให้ประสาทสัมผัสยามนอนของเบียคุรันเฉียบแหลมเป็นที่สุด ถ้าอย่างนั้นแล้ว ...เด็กคนนี้จะเป็นใครกัน

ใช่แล้ว ร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างกายนึ้เป็นเด็กอย่างไม่ต้องสงสัย ใบหน้าอ่อนเยาว์และร่างกายที่ยังไม่เติบใหญ่ช่างบอบบางจนเผลอนึกไปถึงบลูเบลล์ที่ร่างเล็กตามแบบฉบับของเด็กหญิง...แต่คนที่นอนตะแคงหันขวาอยู่นี้ไม่ใช่แม่มดน้อยคนนั้น

ร่างเล็กนอนหายใจสม่ำเสมอในห้วงหลับลึก เปลือกตาปิดนิ่งบ่งบอกว่าไร้ความฝัน แพขนตาบางอย่างเด็กช่วยเน้นให้เรียวคิ้วเหนือดวงตาที่คาดว่าหากลืมตาคงกลมโตนั้นดูอ่อนบางรับกับใบหน้าเยาว์ พวงแก้มเนียนใสขยับเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ ริมฝีปากบางเผยอน้อยๆแสดงออกถึงความสบายของที่นอนนุ่ม แขนเล็กๆที่โผล่พ้นเสื้อแขนสั้นชนอยู่กับช่วงท้องของชายหนุ่ม กางเกงขาสั้นที่สวมใส่อยู่เผยให้เห็นต้นขาขาวและเข่าผอมบางในท่างอเข่าซ้อนพาดกัน เส้นผมสีน้ำตาลแดงนุ่มฟูตัดสั้นระอยู่บริเวณต้นคออีกฝ่ายจนให้ความรู้สึกจั๊กจี้ กลิ่นกายหอมอ่อนเบาบางจากร่างเล็กชวนให้เบียคุรันค้างอยู่ในท่านั้น ไม่กล้าขยับเพราะกลัวเด็กน้อยจะตื่น

ถึงจะน่ารัก...แต่ก็เป็นเด็กผู้ชาย เด็กผู้ชายที่น่ารัก... ราวกับตุ๊กตากระเบื้องของช่างฝีมือเอก ผิวเนียนใสดูคล้ายผิวเรียบเนียนของรูปปั้น แต่ก็มองเห็นความนุ่มนิ่มบนแก้มที่น่าจิ้มหรือหยิกเล่น

...ถ้าหยิกเบาๆ จะเป็นรอยมั้ยนะ?

ความคิดแผลงๆผุดขึ้นมาชั่ววูบ เพราะผิวกายเด็กที่นุ่มนิ่มไปทุกส่วนช่างคล้ายกับส่งเสียงร้องเรียกให้สัมผัสแรงๆ พิสูจน์ว่าเนื้อนั้นจะนิ่มสักเพียงใด...ดูแล้วก็ชักอยากจะเล่นอะไรแผลงๆ อย่างเช่นกัดเนื้อนิ่มให้จมเขี้ยว

จะใครก็ไม่รู้ แต่เข้าใกล้ฉันได้ขนาดนี้ก็คงเก่งน่าดู...น่าสนุกจังน้า~


“ฮืมมม” เด็กชายขยับตัว เบียดศีรษะเล็กๆเข้ากับแผ่นอกของคนตรงหน้า โชคดีที่เสื้อนอนแขนยาวของคนถูกเบียดช่วยลดทอนความรู้สึกจั๊กจี้ให้ลดลง แต่ก็เป็นโชคร้ายที่เบียคุรันไม่ได้อยู่ในชุดบาทหลวงอันมีคอเสื้อสูง เส้นผมเล็กละเอียดจึงระเรื่อยกับลำคอของบาทหลวง

จงใจ? แต่ก็ยังหลับอยู่นี่นา...

และความคิดก็มีอันต้องสะดุดลงเพราะเด็กชายยกแขนขึ้นในท่าทางเหมือนสัตว์ร้ายง้างกรงเล็บเตรียมตะปบ ทำให้ชายหนุ่มตัวเกร็ง เตรียมพร้อมที่จะจู่โจมกลับในทันทีหรือหักลำคอเล็กบางที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ...แต่แขนที่พาดลงมาในท่ากอด กลับทำให้เบียคุรันตัวแข็งเกร็งกว่าเดิมด้วยความตกตะลึง

ลมหายใจรดที่แผ่นอกอุ่นจางๆ ไม่เพิ่มอุณหภูมิแม้ว่าร่างเล็กจะเบียดกายเข้ามาใกล้กว่าเดิม แขนเล็กโอบแน่นขึ้นดึงร่างของเด็กชายให้แนบชิด

ท่าทางแบบนี้...คงจะหนาวสินะ


คล้ายจะตอบรับความคิดนั้น ร่างเล็กกอดชายหนุ่มแน่นขึ้น แขนอีกข้างที่ว่างอยู่โอบไหล่ตนเอง งอเข่าขดตัวจนดูเหมือนกุ้ง ด้วยความที่ร่างของทั้งสองแนบชิดกันอยู่ เข่าเล็กๆจึงบดเบียดเข้ากับช่วงท้องของอีกฝ่าย...ตามแนวทางที่ขานั้นขยับ ก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกๆบางอย่างขึ้นกับผู้ที่ถูกเบียด

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์วาดผ่านใบหน้าขาว ฉีกยิ้มกว้างเสียจนดวงตาแทบปิดสนิท หากว่าเด็กชายลืมตาขึ้นมาก็คงจะเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มประดับด้วยรอยสักสีดำสนิทเป็นเส้นแหลมเรียงเฉียงกันสามเส้น แลดูคล้ายปีศาจเจ้าเล่ห์ที่กำลังล่อลวงลูกแกะ
แต่น่าเสียดาย...ที่ห้วงภวังค์แห่งการหลับใหลฉุดรั้งผู้นอนหลับไม่ให้ตื่นขึ้นมามองบุคคลอันตรายที่อยู่ชิดใกล้อย่างถึงที่สุด ...จึงไม่รู้เลยว่าอันตรายอยู่ใกล้ตัวถึงขนาดนี้

วงแขนใหญ่โอบรอบร่างเล็ก...กอดตอบแขนผอมบางที่ไขว่หาความอบอุ่น ช้อนร่างของเด็กชายให้เลื่อนสูงขึ้นทั้งที่อยู่ในท่านอน ...เข้าใกล้ใบหน้าประดับรอยยิ้ม และเพราะเหตุนั้น ชายเสื้อของเด็กชายจึงถูกร่างของตนกดทับ ดึงรั้งจนคอเสื้อตกจากไหล่ เผลอให้เห็นเนื้อเนียนตั้งแต่ใต้ลำคอถึงแผ่นอกซีกหนึ่ง ช่วงไหล่บอบบางที่เปิดโล่งช่างขาวเด่นเสียจนเบียคุรันนึกอยากจะงับเล่น

...และชายหนุ่มก็ทำอย่างที่ใจต้องการเสียด้วย...

ฟันคมขบเบาๆที่หัวไหล่เล็ก ไม่ต้องการให้เกิดรอยแผลใด แต่ผิวกายบอบบางก็เกิดรอยแดงเห็นเด่นชัดท่ามกลางผิวขาว จนชวนให้นึกอย่างแต่งแต้มสีสันเพิ่มลงไปอีก การกัดเบาๆเช่นนี้ไม่ได้ทำให้เด็กชายรู้สึกเจ็บจนรู้สึกตัวตื่น แต่ก็ถือเป็นการรบกวนนิทราที่แสนสบาย คนหลับจึงพลิกตัวหนีสิ่งรบกวน จากท่านอนตะแคงกลายเป็นนอนหงาย ...แต่เพราะถูกกอดอยู่เช่นนั้น จึงกลายเป็นว่าหยิบยื่นไหล่อีกข้างหนึ่งให้อีกฝ่าย

ถึงแม้ว่าไหล่ข้างขวาของเด็กชายจะมีเสื้อบดบัง แต่ความนุ่มนิ่มก็ดึงดูดให้เบียคุรันกระทำซ้ำเช่นเดิม ก็น่าเสียดายอยู่บ้างที่เนื้อผ้าลดทอนสัมผัสลงไปมาก จุดหมายต่อไปจึงเป็นลำคอขาวที่มีเส้นผมสีน้ำตาลแดงระอยู่ประปราย

เพียงแต่คอนั้นเป็นส่วนที่บอบบาง เบียคุรันจึงแค่ฝังจมูกซุกลงไปเท่านั้น สูดกลิ่นหอมละมุนที่ชวนให้เบียดลึกมากขึ้นอีก ริมฝีปากประทับแนบลง...และเมื่อผละออกก็เกิดรอยสีแดงจางคล้ายแมลงกัด กลายเป็นกลีบดอกไม้พร่างพรมทั่วลำคอ

ไม่นานเลย...ที่ร่างกายส่วนที่เปิดโล่งของเด็กชายจะเต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้สีจาง ยิ่งแมลงตัวใหญ่ประทับรอย อีกฝ่ายก็ยิ่งพลิกตัวหนี ก็ยิ่งยั่วยุให้อยากแกล้งมากกว่าเดิม

...เพราะความหอมหวานอ่อนจางที่แสนเย้ายวน...

ว่ากันว่า เด็กๆจะหลับง่ายตื่นยาก... คงจะเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเด็กชายผู้ดิ้นพลิกตัวไปมาอยู่ในอ้อมแขนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น แม้ว่าใบหน้าเนียนใสน่ารักนั้นจะมีรอยย่นของคิ้วขมวดเข้าหากันเพราะไม่สบายตัว ...แต่อาจเรียกได้ว่าอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น เพราะดูไม่เหมือนคนหลับไม่รู้เรื่องอย่างเช่นช่วงแรก

จะทำให้ตื่นดีมั้ยนะ? เป็นแบบนี้ก็สนุกอยู่ก็จริง แต่ถ้าตื่นแล้วอาจจะยิ่งน่าสนุกก็ได้~

แต่เป้าหมายของการกลั่นแกล้งกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป เพราะสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นทำให้เด็กชายพอจะรับรู้ด้วยสติที่น้อยนิดว่าที่ใกล้ตัวมีบางสิ่งที่รบกวนการนอนอันแสนสุขของตน ดังนั้นจึงต้องจัดการเอาคืนให้เจ้าสิ่งรบกวนนี้ล่าถอยไป

ร่างเล็กพอจะรู้สึกว่าตนถูกจมูกและปากแตะตรงนั้นที ตรงนี้ที จึงเอาคืนด้วยวีธีการเดียวกัน... กลายเป็นว่าใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้กับแผ่นอกเล็กบางตกเป็นเป้าหมายจู่โจมทันที

ปากนิดจมูกหน่อยตามประสาเด็กกดลงบนแก้ม...เฉียดจมูกอีกฝ่ายไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เด็กชายโคลงศีรษะเพื่อให้จมูกและปากของตนบดเบียด... ‘จู่โจม’เอาคืนในแบบเดียวกัน...

ริมฝีปากนิ่มๆที่ไม่ว่าจะทำอะไรมากไปกว่านี้หรือมองอย่างไรก็คือการหอมแก้ม ให้ความรู้สึกเย็นเล็กๆ เป็นหลักฐานบ่งชี้ว่าความหนาวเย็นเกาะกุมร่างเล็ก อันที่จริงก็เย็นไปทั้งตัว...ถึงแม้ว่าจะอุ่นวูบเป็นจุดประปรายตามรอยแดงบนร่าง

นุ่มนิ่ม... หอมอ่อนจาง ไม่ได้ยั่วยวนให้ไฟอารมณ์ลุกโชนทันที แต่ก็กระตุ้นความรู้สึกขึ้นมาทีละเล็ก ทีละน้อย ...อย่างแน่นอนว่ากองไฟเล็กๆจะลามลุกทั่วผืนป่า

ขนาดของร่างกายที่แตกต่างกันมากทำให้ฝ่ายที่‘หอมแก้ม’อยู่ในสภาพก้ำกึ่งจะปีนอยู่บนตัวของอีกฝ่าย ใบหน้าเล็กแนบปากลงที่แก้มของคนตัวใหญ่กว่า ลำคอบอบบางก็อยู่ใกล้กับริมฝีปากของชายหนุ่มพอดิบพอดี...

ปลายลิ้นแตะแผ่วที่ผิวบอบบาง สร้างความรู้สึกจั๊กจี้ให้กับเด็กชายตนส่งเสียงงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ สำหรับคนที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือ การกระทำเช่นนี้ก่อให้เกิดความน่ารำคาญไปพร้อมๆกันด้วย

...คนที่แกล้งรบกวนก็เป็นคนเดิมเสียด้วย เด็กชายจึงต้อง‘จัดการ’ขั้นเด็ดขาดเสียที...ด้วยสติที่ไม่สมบูรณ์พร้อม

เด็กชายอ้าปาก...งับลงที่ปลายจมูกโด่งของอีกฝ่ายทันที...


“!!?” คนถูกงับตกใจจนพูดไม่ออก เพิ่งจะรู้ว่าคนง่วงเพราะไม่ยอมตื่นจะกล้าทำอะไรอย่างนี้ได้ ฟันของเด็กที่ไม่ได้งับเต็มแรงไม่ได้ก่อให้เกิดความเจ็บปวด แม้ว่าจะมีฟันเขี้ยวคมซี่เล็กๆที่ทำให้เจ็บนิดๆอยู่ก็ตาม แต่ว่าสิ่งทำให้เบียคุรันตกใจที่สุดก็คงเป็นการกระทำอันคาดไม่ถึงเช่นนี้ ...ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีใครกล้าทำอะไรอย่างนี้กับเขามาก่อน มันจึงเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่ยากจะลืมเลือนได้เสียเหลือเกิน

จะเพราะว่าไม่รู้สึกตัวหรืออะไรก็ช่าง ...แต่ว่าใจกล้าจังเลยนะ เจ้าหนู~

เบียคุรันไม่โกรธ ติดจะขบขันระคนทึ่งเสียด้วยซ้ำ ...จนนึกอยากจะตบรางวัลให้สักหลายๆรางวัล...ด้วยริมฝีปาก

ดังนั้นเมื่อเด็กชายฟันคมยอมอ้าปากผละออก จึงถูกดึงไปประกบริมฝีปากอย่างล้ำลึกในทันที ...เนิ่นนาน...ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

ปากเล็กๆที่อ้าค้างไว้ไม่ต่างอะไรไปจากกระต่ายน้อยที่ไร้การป้องกันตัวจากเขี้ยวของหมาป่า ปลายลิ้นรุกเข้าไปควานหารสหอมหวานละมุนจากลิ้นไม่ประสีประสาได้อย่างง่ายดาย ชุกจูงให้เป็นไปตามต้องการเสียจนอุณหภูมิในร่างค่อยๆทวีสูงขึ้น แม้ว่าเด็กชายจะพยายามเบือนหน้าหนี แต่ก็ถูกจับศีรษะจากทางด้านหลังไม่ยอมให้หลบเลี่ยงไปได้ อากาศที่ใกล้จะหมดลงทำให้ผู้ถูกจูบส่งเสียงประท้วง ซึ่งริมฝีปากที่แทบจะประกบกันแนบสนิททำให้มีเพียงเสียงในลำคอฟังไม่ได้ศัพท์เท่านั้น

จนกระทั่งดวงตาสีเขียวมรกตที่คลอไปด้วยน้ำตายอมปรือขึ้นมามองสบกับดวงตาสีม่วง พร้อมทั้งฝ่ามือเล็กออกแรงยันแผ่นอกของชายหนุ่มและขืนตัวหนี ...ไม่ต่างอะไรไปจากการผลักกำแพง แต่ก็ทำให้เบียคุรันยอมปล่อยริมฝีปากนุ่มให้เป็นอิสระอย่างอ้อยอิ่ง...เสียดาย

เมื่อเป็นอิสระ สิ่งแรกที่เด็กชายทำคือพลิกตัวไปนอนหอบหายใจแรงดว้ยใบหน้าแดงจัดเพราะรสจูบยาวนานที่ช่วงชิงอากาศหายใจไปเกือบหมด น้ำตาเล็ดลงจากหางตาทิ้งรอยหยดน้ำเป็นเส้นจางที่แก้ม เสียงหอบหายใจดังขึ้นแทนที่ความเงียบที่แสนสงบยามเช้า

หลังจากหอบหายใจสูดอากาศอยู่นานพอสมควร เด็กชายจึงพลิกตัวกลับมามองคนที่ทำให้ตนต้องตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยดวงตาปรือ ขยี้ตาเบาๆพร้อมทั้งอ้าปากหาว ก่อนจะรีบปิดปากอย่างนึกขึ้นได้เพื่อไม่ให้เสียมารยาท

คนเพิ่งตื่นช้อนสายตากลมโตขึ้นสบกับดวงตาของอีกฝ่าย ส่งรอยยิ้มแบบงัวเงียให้พร้อมทั้งสวมกอด...


“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเบียคุรัน”



เปลือกตาของชายหนุ่มกระพริบปริบลืมตาขึ้นเพราะแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดผ่านกระจกสีแสนงาม ลำแสงสีสวยทำมุมพอดิบพอดีกับสลักยึดกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นห้อง สะท้อนให้แสงเล็กๆเข้าตาของผู้ที่หลับใหล เป็นเหตุให้ห้วงนิทราหยุดลง

เช้าแล้วเหรอ? ...ทำไมรู้สึกเหมือนมีใครสักคนมาพูดว่า “อรุณสวัสดิ์” กันนะ...

เบียคุรันลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า ราวกับอาวรณ์ในห้วงนิทราที่เพิ่งจบสิ้นลง มือยกแตะที่ริมฝีปาก คล้ายกับมีรสหวานเจือจางของขนมหวานนุ่มนิ่มติดอยู่ จมูกยังคงได้กลิ่นละมุนอ่อนจาง ...ช่างน่าสงสัยเสียจริงว่ามาจากที่ใด

แต่ความคิดนั้นก็รบกวนชายหนุ่มได้ไม่นาน เมื่อกิจวัตรประจำวันได้ดึงความสนใจให้กลับมาจดจ่ออยู่ที่ปัจจุบัน ...มากกว่าความฝันที่ไม่ชัดเจนยามตื่นนอน

...แม้ว่ารสชาติหวานๆที่ติดปลายลิ้นจะยังคงอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมแผ่วจางลงไปแม้ว่าจะอยู่ในสถานที่แห่งพระผู้เป็นเจ้า


“คุณเบียคุรันครับ?”


เสียงเรียกจากอีกผู้หนึ่งที่อยู่ในโบสถ์ ดึงคนถูกเรียกออกจากภวังค์ที่พลั้งเผลอสร้างขึ้น บาทหลวงหนุ่มหันกลับไปมองคนเรียกด้วยรอยยิ้มกว้างเฉกเช่นทุกครา ร่างใต้ผ้าคลุมเบื้องหน้านี้รุดมาที่โบสถ์แต่เช้าเพื่อตรวจสอบความเสียหายจากพายุฝนเมื่อคืน โบสถ์ที่ชายจากตระกูลช่างสร้างขึ้นมาเองอย่างประณีตและแข็งแกร่งไร้ซึ่งร่องรอยความเสียหายใด เพียงแต่โชอิจิก็ต้องตรวจสอบถึงภายในอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม เผื่อว่าจะมีจุดรั่วซึมแม้เพียงเล็กน้อยที่จะทำลายโบสถ์แสนงามนี้ได้อย่างง่ายดาย


“เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ” โชอิจิเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เห็นบาทหลวงมีท่าทางใจลอยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าพายุฝนรุนแรงเมื่อคืนนี้จะรบกวนการพักผ่อนของชายผู้พักอาศัยในเคหาสถ์ที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้น และยิ่งฝ่ายผู้สร้างนั้นนอนหลับสนิทและฝันดีอย่างไร้การรบกวนใดอยู่ในห้องใต้ดินที่ล้อมรอบด้วยกำแพงหิน ก็ยิ่งรู้สึกผิดว่าหากเบียคุรันต้องนอนไม่หลับแต่ตัวเขาหลับสบายก็ช่างเลวร้ายนัก


“อื้ม~ ถึงจะจำไม่ได้แล้วก็เถอะนะ แต่เมื่อคืนฉันก็หลับฝันดีเอามากๆด้วยล่ะ” บาทหลวงตอบพร้อมรอยยิ้ม ปกติแล้วเขาจะจดจำความฝันได้ดี แต่เมื่อคืนคงจะเป็น‘ฝันที่ปกติ’ที่ไม่ได้ฝันมานานแสนนานแล้ว เขาจึงจดจำฝันนี้ได้เพียงเลือนราง ...

หอมหวาน...และนุ่มนิ่ม...เสียจนไม่อยากปล่อยมือ...


โชอิจิได้ยินคำกล่าวของอีกฝ่ายก็แย้มรอยยิ้มบางอย่างเบาใจอยู่เบื้องหลังหน้ากาก ...เมื่อคืนเขาเองก็ฝันดีอย่างน่าประหลาดจนรู้สึกสุขค้างมาจนถึงตอนนี้ จดจำไม่ค่อยได้แล้วก็แต่ก็ยังคงมีความสุข...

...แต่ท่านจ๊อตโต้บอกว่าเมื่อคืนฝันร้ายตอนที่เผลอหลับไป น่าแปลกจริงๆ



-Fin-

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
คล้ายๆจะต่อจากตอนพิเศษด้านบนชอบกล หุหุหุหุ
ขอให้มีความสุขกับการเพ้อตามที่คนแต่งมันเพ้อไปแล้วนะคะ

_________________
เงาของพระจันทร์...ไม่ใช่แสงจันทร์...
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเทียบเคียงกันได้ แม้จะอยู่ข้างกันก็ตาม...

[AuFic][10051]The Tales Under the Moon Shadow [Chapter13]

ImageImageImageImage


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) Special 13/11
PostPosted: 14 Jan 2010, 00:58 
User avatar
Joined: 15 May 2009, 21:26
Posts: 523
พึ่งได้มาอ่านรวดเดียวหมดเลยล่ะค่ะ สนุกมากเลย>w<
วองโกเล่ช่างเป็นเมืองที่น่าสนใจซะจริงๆน้า ตัวละครทุกตัวก็เห็นภาพสุดยอดเลยค่ะ

ตอนพิเศษน่ารักทั้งสองตอนเลย
ท่านจ็อตโต้ฝันร้ายเพราะฝันเห็นเบียคุงกับโชจังสวีท(?)กันแหงๆ ฮะฮะ

จะคอยติดตามนะคะ^^

_________________
僕の今の願い事は君といつも、いつまでもずっといっしょにいることなのだ。

My Blog

Fiction Index


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) Special 13/11
PostPosted: 14 Jan 2010, 21:04 
User avatar
Joined: 19 Apr 2009, 21:09
Posts: 230
หวานๆๆๆๆ

อ้ากกกกก


น่าร้ากกกกก

_________________
SmilE FoR Me SmiLe For YoU

Image

LOVE FON โว้ยยยยยยยยยยยยยย >3<

Image


Imageช่วยเลี้ยงหน่อยจ้า! จะได้โตๆ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) Special 13/11
PostPosted: 16 Jan 2010, 14:08 
Joined: 29 Oct 2009, 19:15
Posts: 200
หวาน จริงๆ

_________________
น้ำตาไม่ไหล ใช่ว่าไม่เจ็บ..

http://karnalone.exteen.com/ บล็อกเน่าๆ ของเค้าละตัวล์~

Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) Special 13/11
PostPosted: 17 Jan 2010, 10:36 
User avatar
Joined: 20 Oct 2009, 15:49
Posts: 54
Location: ห้องเก็บของโรงเรียนนามิโมริ
....ตอนพิเศษ2ตอน..แต่รู้สึกว่าคนละอารมณ์เลย

ปู่จีแบบว่า..แบบว่า พรากผู้เยาว์อ่ะ!!!
//โดนรุมกระทืบ
แต่โชจังตอนเด็กๆก็น่ารักจริงๆนั้นแหละค่ะ..อยากได้ไว้ที่บ้านซักคน

คลั่งกับโชจังตอนเด็กแล้วมาเจอกับ 10051 ที่พรากผู้เยาว์ยิ่งกว่า!!!
//โดนรุม
แบบว่า..แบบว่า..แบบว่า..มันบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลยยยยยยยยยยย
คือมัน..มัน..มัน..มัน เป็นอะไรที่ โฮกมากกกกกกก!!
แอบฮาด้วยนะ ไอ้วิธีแกล้งของป๋าเบียเนี้ยยยยยยย!!!
แต่มาสะใจเอากะตอนโดนงับจมูกนี้แหละ ไงละ แกล้งเขาดีนัก

แต่โชจังตอนนอน โชจังตอนนอน โชจังตอนนอน
//เพ้ออออ

เอาเป็นว่าขอไปเพ้อต่อนะค่ะ

ปล.เคน-จิคุสะไม่ได้พิมพ์ผิดข้างจริงๆค่ะ ในสานตาเรา จิคุสะเคะค่ะ (ได้แนวร่วมแล้วววว)
ปลล. สะท้านเฮือกเลยหรือค่ะ แต่ถ้าเอาไปท่อง มันก็หลอนจริงๆนั่นแหละค่ะ (เข้าค่ายลองเอาไปท่องแทนเล่าเรื่องผี น่าจะได้นะค่ะ)

_________________
When you walk away I count the steps that you take
Do you see how much I need you right now


When you're gone
The pieces of my heart are missing you
When you're gone
The face I came to know is missing too
When you're gone
The words I need to hear to always get me through the day and make it ok

I miss you


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) Special 13/11
PostPosted: 17 Jan 2010, 16:45 
User avatar
Joined: 15 Dec 2008, 19:42
Posts: 160
ขอพูดถึงตอนพิเศษตอนแรกก่อน
ปู่...ปู่นี่ช่างพรากผู้เยาว์นสุดยอดจริงๆเลย..
โชจัง..TT น่ารักกระชากจิตตั้งแต่เป็นผู้น้อยเลยนะ=[]=!
พอมาอ่านอีกตอน ก็ยิ่งคลั่งเข้าไปอีก
อยากกระชากวิญญาณป๋าเบียแล้วสวมรอยแทน หุๆ-,.-
*ความคิดชั่วร้าย*
เป็นการอัพที่โฮกที่สุดเท่าที่พี่อัพมา 555+
เซอร์วิสทั้งG51ทั้ง10051แบบคอมโบ กร๊ากก กก

_________________
all18 D18 10051 8751 6918 8018 3318 1896 TYL2718(?)


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) Special 13/11
PostPosted: 30 Jan 2010, 22:08 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 20:56
Posts: 786
พรากกกกกกกกก อะไรกันช่วงนี้อ่านเลทบ่อยมาก T_T

แอบฮาตอนต้นค่ะ มีขัดด้วย... วองโกเล่ความลับเยอะไม่ได้เริ่มเรื่องกันพอดี...
ชอบเวลาจิอากิจังบรรยายน้องโชทำอะไรเอ๋อๆจังค่ะ ตอนเมาหัวทิ่มบ่อก็ทีนึงแล้ว ตอนน้องโชกดสิ่วลงไปบนมือตัวเองอีก... คือบรรยายนิ่งๆ แต่เราฮากร๊ากค่ะ!! อา~น้องโชเด็ก หัวฟูๆ ผมนิ่มๆ ตาโตๆ~ ท่านจ๊อตโต้คะ!! รับเค้าไปยู่ด้วยยยยย อยากเห็นน้องตอนน้านนนนนน
แต่ไอ้บทพูด "เจ็บ" ของน้องนี่ชวนหวิวนะคะ ถ้าลากผ่านๆ เห็นแค่นั้นหัวใจแม่ยกเบียโชกระตุกกันพอดี...
นั่งตัก นั่งตัก นั่งตัก!! โยนใบเหลืองให้ปู่หนึ่งใบ ผิดกติกาค่ะ ดึงมานั่งตักดื้อๆผิดกติกาค่ะ!! แต่ปู่อ่อนโยนจัง >////<

กร๊ากกกกกแวมไพร์น้อนตัดแว่น! พอเป็นโชแล้วมันน่าเอ็นดู๊น่าเอ็นดู นึกถึงตอนโชทดสอบสายตาแบบที่แถมท้ายรวมเล่มขึ้นมาเลย
..แต่โชคะ... ถ้ามองในที่มืดไม่เ็ห็น แนะนำให้ไปถามเบียตอนเป็นหน้าเครื่องจักลอยฟ้านะคะ เปลืองตัวนิดหน่อยแล้วให้ป๋าสอนติดตั้งวิ้งพิฆาตส่องแสงให้เลยค่ะ แม่ยกเชียร์! **โดนเสยขอหาบิดเบือน....


เรื่อง Dolce ใจละลายค่าาาาา โฮกกกกกก ผิวเด็กนิ่มๆไม่ได้เรียกร้องนะคะป๋าาาาา ป๋าน่ะหื่นเองค่าาาา กางเกงขาสั้นอีกต่างหาก! อั่ก! เราแพ้กางเกงขาสั้นค่ะ งับไหล่! @#$%^!! ถ้าเป็นแมลงทั่วไปแม่ยกตบตายคามือไปแล้วค่ะ แต่แมลงยักษ์แบบเบียนี่อยากจะขยายพันธ์ให้ชะมัด
โฮรกกกกกกก น้องโชวววววววววว แกล้งกลับแบบนั้นกำไรเบียเห็นๆ เลยค่ะ! เบียก็ลวนลามน้องงงงง เป็นความทรมานใจของแม่ยกที่แสนมีความสุขค่ะ อา~น้องน่ารัก น้องงับจมูกป๋า น้องโดนขโมยจูบบบบบบบ

อา~ถึงจะฝันดีหรือไม่ดี แต่ตื่นมาเจอคนน่ารักๆ บอกอรุณสวัสดิ์พร้อมกอดรับอรุณก็คงเป็นลัคกี้เดย์แล้วค่ะ
อุ่กมีความสุขค่ะ! มีความสุขกับการเพ้อ!!

_________________
Image
Roses are Red
Violet are blue
Sugar are sweet


....and so are you...


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [AuFic]The Tales under the Moon Shadow(10051) Special 13/11
PostPosted: 03 Feb 2010, 00:16 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 20:32
Posts: 402
Location: สิงสถิตเครื่องไทม์แมชชีนไว้ไปโฮกโชตะ!
ตอบเม้น

ท่าน>>PK<<
อ่านรวดเดียวหมดเลย อุ ...มีคนอ่านไหวจริงๆเหรอคะนั่น
ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ

ฝันร้ายของปู่จี เอ ....ฝันถึงอะไรก็ไม่รู้สิคะ *หัวเราะชั่วร้าย*

ท่านfollower
สมชื่อDolceมั้ยคะ อยากจะให้มดขึ้นไปเล้ยย (สนองกิเลสตัวเองเต็มที่)

ท่านotto_1
เพราะคนแต่งเพ้อความหวานค่ะ หุหุ

ท่านamnesia
คนละอารมณ์กัน แต่เชื่อมั้ยล่ะคะว่าแต่งพร้อมๆกันเลย(พร้อมๆกับXSติดเรทอีกเรื่องด้วย)

อร๊างง ผู้เยาว์สุดยอดค่ะ โชตะจงเจริญ
ถ้าให้เราแต่ง ไม่ว่าใครก็พรากผู้เยาว์ทั้งนั้นแหละค่ะ (ก็คนแต่งมันโฮกกก)

เด็กๆหน้าใสๆตอนนั้นสุดยอดค่ะ /เพ้อ

ป.ล.หุหุหุหุหุ จิคุสะเคะ เคะ เคะ เคะ *เสียงหัวเราะ(?)*

ท่านMalta
เอ๋ ปู่ทำอะไรเหรอคะ ปู่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยน้าาา *ตีหน้าซื่อสุดฤทธิ์*
แหม ยิ่งเป็นผู้น้อยนี่แหละยิ่งกระชากจิตค่ะ
โฮกที่สุดเลยเหรอคะ ...นั่นสินะ เพราะมันเป็นตอนสนองกิเลสคนแต่งล้วนๆเลยนี่นา
(เพราะตัวเรื่องมันยังเซอร์วิสขนาดนี้ไม่ได้ ขัดใจ ชิชะ)

นิชิซัง
เลทไม่เป็นไรค่ะ เราเองก็ดองนานเหมือนกัน ยิ่งเจอเคอร์ฟิวก็ยิ่งปั่นช้า ยิ่งดองเค็มเข้าไปใหญ่ (วันนี้แอบเลยเคอร์ฟิวอย่างรุนแรง)

อาาา ใจนึงอยากให้มีตัวละครที่เป็นคนเล่านี่ล่ะค่ะ โผล่มามีบทบาทช่วงหลังๆนู่นนน เลยเอามาเล่นๆไว้นิดนึง
อร๊างง ชมแบบนี้เราเขินนะคะ แบบว่า เราชอบอะไรที่มันดูนิ่งๆแล้วก็รั่วแบบเนียนๆน่ะค่ะ เลยพยายามให้ได้แบบนั้น
น้องโชน่าร้ากกก จะเด็กจะผู้ใหญ่ก็น่ารักทั้งนั้นแหละค่ะ
บทพูดชวนหวิวของน้อง ...สารภาพก็ได้ค่ะว่าตอนแต่งแอบจิ้นเรท /โดนถีบปลิว
แต่เสียงเด็กๆเค้าเป็นกันอย่างนั้นจริงๆน้า *เถียงแถสีข้างถลอก*
แค่นั่งตักเอง ใครบางคนเค้าทำยิ่งกว่านี้ไม่ใช่เหรอคะ หุหุหุหุ
ให้น้องเปลืองตัว แน่ใจเหรือคะว่าจะได้เห็นอะไรชัดๆ... เพราะยังไงซะก็คงจะมีใครบางคนเข้ามาบังระยะประชิดอยู่แล้ว~

เรื่องหวาน(ชื่อเล่น???) น้องเปลืองตัวมั้ยล่ะคะ? หุหุ กางเกงขาสั้นของเด็กโชตะคือสุดยอดของความโมเอ้แล้วคร่าาาา /คนแต่งนอนตาย
ถ้าเปิดเสื้อน้องโช ...จะมีรอยแดงๆเยอะขนาดไหนน้า~~~
เบียกำไรขนาดนี้ จะถือว่าปู่ผิดกติกาอยู่มั้ยล่ะคะ?

ป.ล.แอบรู้สึกว่า เรานี่มันเพ้อเก่งยังไงก็ไม่รู้สิคะ ที่เพ้อๆนี่แต่งไวเหลือเกิน

_________________
เงาของพระจันทร์...ไม่ใช่แสงจันทร์...
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเทียบเคียงกันได้ แม้จะอยู่ข้างกันก็ตาม...

[AuFic][10051]The Tales Under the Moon Shadow [Chapter13]

ImageImageImageImage


Last edited by Chiaki on 03 Feb 2010, 22:25, edited 1 time in total.

Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 131 posts ]  Go to page Previous  1 ... 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9  Next


Who is online

Users browsing this forum: Rinrin, WAKETSU and 3 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: