•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ตื่นเช้ามาเฝ้าหน้าคอม
เห!อะไรแวบๆ
เลยรีบโดดเข้ามาอ่านตอนที่8

มะ..มะ..มะ..มุคุโร่..มะ..มะ..มะ..มันจะ
มือไว ปากไว ไปไหมเนี้ยค่ะ
ท่านอย่าทำให้เราคลั่งเซ่
ท่านฮิหน้าแดง ท่านฮิหน้าแดง ท่านฮิหน้าแดง
ตกลงค่ะ..มาเพ้อด้วยกันค่ะ

น้องโช
ไปที่โบสถ์อย่างนั้นก็เข้าทางป๋าเบียสิค่ะน้องโช
(//แว่วเสียงตะโกนมาว่า แล้วไม่ดีหรือไง)
ดีค่ะดี
แต่ดูถ้า..คงจะยังไมถึงฉากที่คนอ่านรอคอยกันหรอกใช่ไหมค่ะ
ของดีก็ต้องอดใจรอสิเนอะ(เกี่ยวไหม)

แต่เดี๋ยวก่อน!!!
วกกลับมาก่อน..สรุปคือโคลมส่งข่าวไปไม่ถึงใช่ไหมนี้(สำหรับตอนนี้)
ความผิดใครงั้นหรือ..โทษมุคุโร่เต็มๆเลยค่ะ
(//แฟนคลับสัปป้าตื้บจมดิน)
แต่ขออย่างนึงได้ไหมค่ะ
ขอคู่เคน-จิคุสะได้ไหมคะ นิดดดดดดดดดดดดเดียวก็ได้ค่ะ

ลันเซีย..อาเฮียแกใจดีไม่สมกับหน้าตาจริงๆนั้นแหละ
ฟราน..แอบสงสารเล็กๆแฮะตอนนี้(เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน)

จบการเพ้อ อะเกน

ปล. แอบสะดุ้งตรงหวังกินเนี้แหละคะ
ปลล.น่าจะใช้ค่ะถ้ามีชื่อดาตาญัง (20ปีเลยรึค่ะนั่น)
ปลลล.หน้านางเอกบาร์บี้เหมือนกันทุกภาคจริงๆแหละค่ะ..แต่เรารู้สึกว่าพระเอกหน้าแย่ลงๆ
แต่เราชอบเพลงของบาร์บี้นะ(แบบภาษาอังกฤษนะ บางเพลงแปลไทยแล้วแปลกๆ)

ปลลลล.เจอแล้วคะท่าน บทรำพึงในป่าช้า
http://www.blupete.com/Literature/Poetry/Elegy.htm
อันบนอังกฤษล้วนค่ะ
ส่วนแปล อันนี้
http://gotoknow.org/blog/thein/248537

สครีมมมมมมมมมมมมมม

หนูโคลมเป็นลูกสัปป้า เห แล้วสัปป้าเนี่ยเป็นม๊ะม๋า หรือ ป๋ะป๊า กันล่า (โดนสามง่ามทิ่มหัว แง่ง)

หืม



หุหุหุ นั่นสิน้าปวดอะไรน้อ สงสัยจะปวดเอว ปวดหัว ปวดหลัง คริๆๆๆส่วนที่ว่าทำไมถึงปวด นั่นสิน้าทำไมถึงปวดก็ไม่รู้สิ...*3*
แต่นอกจากยาแก้ปวดแล้วคงต้องพกยาแก้อักเสบด้วยล่ะมั้งครับ ก็คุณเมะทั้งสอง.......

เกรด 4 ทุกตัว เชอะ งอนท่านจิ (โดนท่านจิโดดถีบ) สำหรับผมถ้าได้เกิน 80% ก็โอเคแล้วล่ะฮะ ของผมส่วนตัวแล้วจะม.ต้น หรือม.ปลายเกรดก็อยู่ในแนวๆเดียวกันน่ะครับ เรื่องที่1ของสายแบบท่านจิ ก็นะเป็นเรื่องหนักใจเหมือนกัน เหมือนเพื่อนมันจะเขม่นๆพิลึก ถ้าไม่ได้น้อยกว่า80 พ่อเขาก็จะให้ลั้นๆลาๆแบบนี้ไปเรื่อยๆแหละ แต่ว่าผมไม่ได้บอกใครในบ้านนะว่าผมเป็นวายสายSM แต่ขนาดบอกว่าอ่านการ์ตูนแล้วยังไม่เชื่อนี่แสดงว่าท่านจิคงเรียบร้อยน่าดูล่ะม้าง ผมเนี่ยอยู่กับเพื่อนห้องเดียวกันมาเกือบปี พอตอนนี้มันไม่เชื่อแล้วว่าผมเป็นเด็กเรียน

เห คุณคนนั้นเป็น ปู้จาย ปู้จาย ปู้จาย หะ ไม่อยากจะเชื่อ แต่เห็นฝาหนมครกแล้ว.....

สอบวัดระดับอืมมมมมมมมมม มันยอดมากเลยจอร์จ ที่อ่านไปลืมหมดเลยล่ะซาร่าห์ ส่วนตัวผมผมว่าฟังง่ายกว่าข้อเขียน(แม้หลังๆจะมัวแต่ฟังจนลืมกา) สอบคำศัพท์ก็แย่บู๊ ผมคงจำไปจนตาย 0rz ไม่น่าผิดเลยว๊ากกกกกกกกกก สถานะที่น่าจะผ่านเป็น0

เอิ่มก็เอาสัปป้าไปปลูกในเรือนกระจกสิครับ

อรั๊งงงงง พูดถึงเรื่องโดที่เคยขอไว้นะฮะ ถ้าพูดตามหลักความจริงว่าด้วยนิสัยของผม คาดว่าท่านจิคงจะได้เห็นมันราวต้นปีหน้านะฮะ (หลบรองเท้า)



ใครช่างทำกับท่านจิได้ฮะ ?

งั้นผมจะช่วยคนๆนั้นละกันนะฮะ

^
^
^
เรปบนฮะ ขอสูบรูปที่สปอยล์ไว้นะ มันโฮกมากมาย(โดยเฉพาะรูปแรก)
อร๊ากกก

มาอัพต่อแล้วววววว///เปิดไวน์ฉลอง
แหะๆ รออ่านตั้งนานแนะ'w'(ตาเป็นประกาย)

หนูโคลมน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ>< แต่อ่านสปอยล์แล้วแอบคิดว่าเป็น6996
ดูแลปกป้องกันดีซะขนาดนั้น!!- -!
ไม่ได้นะ ไม่สนับสนุนนอมอล(เฮ้ยๆๆ)

บอกว่าฟรานเป็นเด็กเลี้ยงแกะ ให้อารมณ์เหมือนเด็กเลี้ยงแกะในนิทานอีสป(เฮ้ย)
แต่ฟรานก็ยังคงไม่ตอแหลเหมือนไดรแอดมือปลาหมึกสินะ กร๊ากก

ในที่สุดก็6918 รัก6918มากมายยยยย~~//จุดพลุ(ขนาดนั้น?)
พี่สาวแต่งมุออกมาเป็นเสะแรดของแท้แต่ดั้งเดิมจริงๆ555
อ่านตอนนี้แล้วชอบฮิบาริมากมาย น่าร้ากกกกกก~ มีปีกด้วย บินไปเล้ย!!//โดนตรบ

“แต่จะยังไงก็ช่างมันเถอะครับ ปีกแบบนี้สวยออกจะตายไป ถึงคุณจะไม่ชอบ แต่ผมชอบนะครับ”

สารภาพรักกันแบบนี้ก็เขินแย่สิ อิมุคุแรด!!! อ่านแล้วจะกรี๊ดดด*เลือด6918กระจาย*
แต่นึกภาพปีกออกมาจริงๆแล้วแอบขำ ปีกมังกร(ที่แอบเหมือนค้างคาว)กับปีกนก...ฮ่าๆ

โชน่ารักอีกแล้วววว ถึงจะเป็นกวางปีศาจ เราก็รักนะ><//เบียตบ
รีบๆกด เอ้ย กอด(?)กันซักที อ่านแล้วมันจิ้นไปไกลแสนไกลกู่ไม่กลับแล้ว
ฮ่าๆๆ

6918 ? ตอนแรกนึกว่า 1869 ซะอีก

ช้ากว่านี้มีอีกไหม??=[]=!
รู้สึกผิดจังเลย... เม้นต์ช้ากว่าคนอื่นเลยอ๊ะ
.
.
.

อ่านตอบคอมเม้นต์แล้วแอบขำค่ะXD มุขนายไม้ได้ผลวุ้ย 555+ (เกินคาดจริงๆนะนี่...) สังเกตุว่าเรายิ่งเม้นต์แล้วยิ่งเสื่อม= =;;

เปิดมาฉากแรกก็เจอน้องโคลมที่รดน้ำต้นไม้แล้วดูเธอเหมือนนางฟ้ามากกว่านางไม้ค่ะ (แตกต่างกันตรงไหน?)
โอ๊ยย ท่านChiakiบรรยายน้องโคลมได้รักเกินไปแล้ว สาวน้อยท่ามกลางบุพผาหลากหลายชนิด~
ว่าแต่ลูกสาวของมุคุโร่นี่มัน..... เอ่อ... มุคุโร่เป็นแม่หรือพ่อคะ?=w=/โดนสามง่ามเสียบหัวโทษฐานถามไร้สาระ

ถัดมาก็เป็นฉากสยิวกิ้วหัวใจแม่ยกให้กระชุ่มกระชวยเนื่องจากได้รับสารหล่อเลี้ยงนามว่า6918ฉีดเข้าทางการอ่าน (ฮา~)

มุคุแร่ด~~ แต่คุณเคียวน่ารัก+ซึนเดเระ!!~
ชอบตอนมุคุโร่เนียนหอมแก้มคุณเคียวค่ะ>< น่ารัก(?)ที่สุด!
กับตอนที่มุคุโร่พูดว่าจะให้คุณเคียวเป็นภูตมังกรคนสุดท้าย อูย~~ เสียวสายตาเฉียบๆแทนจริงจัง

น้องโชเก่งด้านศิลสินะคะ...
.
.
งั้นมาสอนเราบ้างสิ=..= (แน่ใจนะว่าน้องโชจะสอนได้โดยที่ยังไม่โดนแตะตัวซักนิดน่ะ?)
เดินไปที่โบสถ์ที่ตัวเองสร้างก็ไม่แปลกอะไรค่ะ.... ถ้าไม่มีป๋าเบีย 55+ แม่ยกจิ้นนะคะเนี่ยย
ป๋าคะ น้องโชไม่ใช่กวางปีศาจ!!
แต่เป็นแวมไพร์น้อยที่ตื่นกลัวเพราะเผลอไปกัดเลือดกวางต่างหาก!!! ////โดนดินสอปักหัวเลือดกระฉูด

อ่าG51~~><
"เลี้ยงดู.. สั่งสอน" ประโนคชวนจิ้นแบบจริงจัง!!
กรี๊ดดด~~

จบลงด้วยเสียงหวานๆ
"คุณเบียคุรันครับ?"

>[]<

รออ่านตอนต่อไปค่ะ!

ตอบเมัน

ท่านนิชิ
จิ้นอะไรยามเช้าล่ะคะ!!! จะรีบไปไหนกัน นี่ยังไม่ถึงเวลา(?)เลยนะคะ
...จริงๆแล้วก็เป็นสับปะรดสองลูกจริงๆสินะคะ *ร่ำไห้* ดีใจจังค่ะที่สาวน้อยเป็นที่ถูกใจสาววายได้เช่นกัน(???)

แต่ไม่มีเหตุการณ์โบรคแบ็คค่ะ! กลางป่าเขาลำเนาไพร แมลงมันเยอะ จะขัดอารมณ์สุนทรีย์หมด (อ้าว)
แหม ก็คนแต่งจิ้นภาพออกมาให้อร่างอร๊างหัวใจจึงแต่งได้นี่คะ และมุก็น่าหมั่นไส้จริงๆเสียด้วย...
6918ผ่านสินะคะ /พยายามไซโคสุดฤทธิ์ แหม ปากกระแทกปากออกแนวดิบๆเถื่อนๆจังนะคะ

กุหลาบ...อ่า ตามเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรมากหรอกค่ะ แต่ตอนเราคิดถึงกระจกสีที่เป็นสีชมพู(ตามท้องเรื่องตอนต่อๆไป) ก็คิดถึงกุหลาบค่ะ
แถมกุหลาบก็ตรงกับหน่วยโรซ่าของน้องโชพอดีด้วยค่ะ (แต่ไม่ได้จิ้นเปรียบน้องโชกับกุหลาบแต่อย่างใด ด้วยความที่ไม่ปลื้มกุหลาบและเห็นว่าไม่เหมาะกับน้องโชอย่างรุนแรง ...ยกเวันแต่ว่าจะเป็นเข็มกลัดที่ป๋าเบียให้นะคะ อร๊างง)
น้องโชไม่ได้คิดอะไรจริงๆนะคะ *เสียงสูง* แค่วิวมันเหมาะเท่านั้นเอ๊งงง

อาาา ให้ป๋าลวนลามน้องทันทีไม่ได้ อย่างน้อยให้คำพูดจิ้นได้ก็ยังดีค่ะ!
ความรักอาจจะเกิดขึ้นง่ายๆ หรือยากๆก็ได้นี่คะ ...มันก็แล้วแต่ว่าลำแสงโอโม่จะดึงดูดน้องโช และเนื้อกวางจะล่อเขี้ยว(?)บาทหลวงได้ดีแค่ไหน
สรุปแล้ว มันขึ้นอยู่กับรางรถไฟค่ะ!!!
(จิ้นรางรถไฟไม่ออก รถไฟก็เลยไปไม่ถึงไหนสักที กระซิก)

ท่านamnesia
หุหุ การทำให้คนอื่นคลั่งเป็นความสุขของเราค่ะ อร๊างงง เพ้อไปกับคุณเคียว
ของดีๆต้องอดใจรอ (และคนแต่งยังจิ้นไม่ออกค่ะ)

หนูโคลมส่งข่าวไปไม่ถึงค่ะ ความผิดใครก็ไม่รู้ หึหึหึหึ
ชะเอ๋? *ขยี้ตาสองสามรอบก่อนหันกลับมาอ่านเพื่อให้รู้ว่าไม่ได้ตาฝาดไป*
เคน-จิคุสะ เคนจิคุสะ เคน-จิคุสะ!!!
แม่เจ้า!!! อะไรจะตรงใจเราปานนี้ ...รู้ไหมคะว่าเราจิ้นจิคุสะเคะมาตั้งแต่เห็นยืนคู่กันเคนแล้ว!!!!
(เอ๊ะ หรือท่านamnesiaพิมพ์ผิดข้าง)
อ่า อาจจะมีคู่นี้...สักตอนใดตอนหนึ่งที่จิ้นให้โยงไปกันได้นะคะ

ลันเชีย อร๊าง เราก็เป็นปลื้มพี่(?)ลันเชียตั้งแต่แรกเห็นเหมือนกันค่ะ มองหน้าดีๆแล้วจะเห็นว่าสีหน้าใจดีมากเลยนะคะ
ส่วนฟราน ไม่ต้องไปสงสารมากก็ได้นะคะ เพราะฟรานไม่สะทกสะท้านอะไรอยู่แล้ว(เห็นไหมว่านั่งเล่นเฉยเลย)

อาาา สามทหารเสืออายุเก่าแก่จริงๆนะคะ เผลอๆคงมากกว่า20ปี
พระเอกบาร์บี้หน้าแย่ลงจริงๆค่ะ... ยิ่งภาคหลังเหมือนยิ่งหมดหล่อ เพลงเพราะ~

ป.ล.บทรำพึงในป่าช้า อ่านแล้วสะท้า่นเฮือกค่ะ ...เพราะว่า...
มันอยู่ในหนังสือเรียนภาษาไทยของเมื่อ2ปีที่แล้ว!!!!!
พอเห็นวรรคแรกก็ เอ๋ ยิ่งอ่านมาเรื่อยๆก็ ...กริบ... เราเคยอ่าน เคยติด เคยเพ้อหนังสือเรียน แต่ดันลืมไปได้ยังไงกัน!!!
(ตอนนั้นท่องท่อนนกแสกแม่นเลยด้วย เอามาร้องเล่นๆกับเพื่อนให้ขนลุกกันเล่น)
ขอบคุณที่ทำให้เรารื้อฟื้นความทรงจำค่ะ!

ท่านKyoku-GOZ
แหม ก็แค่เปรียบเทียบค่ะ คนอย่างสับป้ามีรึจะยอมมีลูกติดให้คนที่ตัวเองจีบเมินง่ายๆ(/โดนตบผัวะด้วยอะไรบางอย่างคล้ายๆทอนฟา)
พรืดดด ยาแก้อักเสบ แหม รุนแรงไปไหมคะ

เรื่องเรียน มันก็เป็นผลดีกับเราเองค่ะ (โดยเฉพาะระบบการศึกษาปัจจุบันที่กำลังจะฆ่านร.ตาย) เีราโดนเขม่นจนชินแล้ว แต่ก็มีท่าไม้ตายว่า "จะไม่ให้ลอกแล้ว" พูดมาคำเดียว คนเขม่นก็ยอมศิโรราบแต่โดยดีค่ะ หุหุหุ *ชั่วร้ายมาก* แรกๆเพื่อนก็เห็นว่าเราเรียบร้อยค่ะ ไปๆมาๆ เพื่อนเริ่มหาว่าเป็นทอม...

คุณเจ๊(?)เบนเทนเป็นผู้ชายจริงๆนะคะ จงใจเอารูปที่เห็นแบนๆ(?)ชัดๆด้วยค่ะ จะได้เชื่อจริงไม่ติงนัง

เรื่องโด ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ เราเข้าใจว่าสมัยนี้นร.นั้นมีงานเยอะพอๆกับวัยทำงาน...
/กรีดร้องกับการทำเอ็มวีแฟลชอนิเมชั่นส่งอ.

ใครที่ทำกับเราคนนั้นเค้าอยู่แถวๆนี้ค่ะ! ส่งภาพน่าโฮกแบบกรีดร้องมาจนไม่เป็นอันจิ้นฟิคแต่ไปจิ้นอย่างอื่นที่ชวนโดนแบนมากๆค่ะ *ฟ้อง*
แหม แต่รูปคราวนี้ สูบค่ะ เป็นแรงใจมากกว่า

ท่านMalta
แหะแหะ อัพช้าแต่ได้คุณภาพ(?)นะคะ

สปอยจิ้น6996ได้ก็จริง ...แต่เรากับเพื่อนจิ้นเตลิดไปเป็นแพร์ริ่งอื่น(ที่รู้ๆกัน)ตั้งแต่เห็นมุกับคุณเคียวอยู่ในช่องเดียวกันแล้วค่ะ!
หนูโคลมก็ออกแนวน้องสาวที่น่าปกป้องสิค้าาา เราจะได้จิ้นกันได้

หนูฟรานนิ่งๆแต่พูดกัดเจ็บลึก ปากร้ายแบบใครบางคนนั่นแหละค่ะ แค่ไม่แรดเท่าน
/แอ่ก โดนสามง่ามตีกลางหัว

ตอนแรกก็ลังเลระหว่าง6918กับ1869 แต่หมั่นไส้เพื่อน...ก็เลยประชดเพื่อนด้วยการแต่งออกมาเป็น6918ค่ะ
(และเพราะสูบโด6918มามากจนจิตใจล่องลอย~)
อาา ดีใจจังที่แต่งมุออกมาเสะแรดได้ (เหมือนแก้แค้นเพื่อนที่คอสเสะกว่าเรา ...แต่งตามที่เพื่อนเราคอสออกมานั่นแหละค่ะ)
ปีกของคุณเคียวที่น่าอิอ๊าง อร๊ายยย
มุไม่ได้สารภาพรักนะคะ แค่เกี้ยววววว /โดนฆ่า
อืมมม ปีกของคุณเคียว...ไว้วันหลังจะวาดรูปมากให้ยลก็แล้วกันนะคะว่าเราจิ้นไว้เป็นแบบไหน

โชจังไม่ใช่กวางนะคะ อย่าเพิ่งจิ้นอะไรเลยเถิด
(แต่โชจังก็เป็นกวางน้อยๆให้เสือขาวขย้ำประจำอยู่แล้วนี่นะ)
จงใจแต่งให้จิ้นค่ะ...เพราะตอนนี้ยังแต่งให้เป็นแบบนั้นไมไ่ด้ ยังไม่ถึงเวลา~

ท่านfollower
ตอนแรกก็ยังลังเลอยู่ระหว่าง1869กับ6918ค่ะ
แต่พอเพื่อนบอกว่าตอนที่แต่งคู่กันตอนแรกเหมือน6918เกินไป (เพื่อนปลื้ม1869) ก็เกิดอาการหมั่นไส้เพื่อน แต่ง6918ประชดซะเลยค่ะ
ที่คิดว่าตอนแรกเป็น1869... อยากจะถามว่าเป็นเพราะอ่านตอนแรกๆรึเปล่าคะ??? (จะได้เอาไปเย้ยเพื่อน)

ท่านD_akito
มาช้าดีกว่าไม่มานะคะ

มุขนายไม้ดาเมจรุนแรงมากค่ะ กระตุกเลย
แต่ทำไมคนทักเรื่องพ่อหรือแม่จังเลยนะคะเนี่ย ....แหม ดูจากความเสะ...(พ่อ) แต่ความแรดก็.... เอิ่มมม

อ๊ะ ไม่มีใครสังเกตเลยสินะคะเนี่ย ว่ามุทำอย่างอื่นนอกจากหอมแก้มคุณเคียวด้วย *ทรุด* ลองอ่านดูดีๆจะเห็นว่ามีอะไรที่"มากกว่านั้น"นะคะ
(แปลว่ายังแต่งไม่ดี หรือไม่ก็เนียนเกินไป...)
มุไม่สะทกสะท้านสายตาคุณเคีึยวหรอกค่ะ ยิ่งชอบให้จ้องด้วยซ้ำ

น้องโชคงไปสอนใครไม่ได้หรอกค่ะ เพราะมีคนหวงอยู่หลายคน แฮ่
แม่ยกจิ้นก็จิ้นไปสิคะ~ ก็เราจงใจนี่นา~
โชจังกัดกวาง... อุก จิ้นอะไรออกมาอีกแล้ววววว

อะแฮ่ม G51มากๆ.... ก็ขอสนองให้นะคะ




ขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน
อันเนื่องมาจากว่าคนแต่งจิ้นรางรถไฟที่จะทอดไปยังสถานีต่อไปไม่ออก เราจึงกระทำการแวะพักริมทาง
ปั่นตอนพิเศษออกมาฆ่าเวลาระหว่างนั้นค่ะ!

ที่สำคัญ....ท่านD_akitoยังวาดรูปประกอบสุดแสนจะน่าโฮกให้อีกแล้ววว อร๊างงง (ไปจิ้มดูที่บล็อกท่านD_akitoซ้าาาา)
จึงยื่นข้อเสนอรับรึเควสไป ...และได้คำตอบกลับมาว่า


เราจึงสนองศรัทธา ...แต่งตอนพิเศษไปอย่า่ให้เสีย
และมีทั้งG51และ10051เสียด้วย เพราะสัปดาห์หน้าคนแต่งจะหนีไปตปท. ไม่ได้แตะคอมยาวค่ะ ยิ่งปั่นช้าๆอยู่ก็คงยิ่งช้า
ดังนั้นเอาตอนพิเศษ2ตอน (และมีXSที่แต่งปีใหม่ให้เพื่อนอีกเรื่องเป็นS.Fic)ไปอ่านระหว่างแวะพักริมทางกันนะคะทุกท่าน

ป.ล.ถ้าไปแวะอ่านXSด้วยก็ดีนะคะ ถึงจะไม่เกี่ยวกับThe Talesฯ แต่ก็อยากจะรู้ว่าในฐานะสาววาย17หมาดๆจะแต่งNC-17ออกมาเช่นไร
(เหมือนมันจะไม่ต่างจากตอน16 อร๊ากกกกกกก)
ป.ล.2 สุขสันต์ฺวันเกิดฟูตะย้อนหลัง ...ขอโทษด้วยที่ไม่ได้แต่งตอนพิเศษให้นะจ๊ะ ...แต่ว่า คนที่เกิดวันเดียวกันก็ปั่นฟิคทีเดียว3เรื่องรวดไปแล้ว รอโอกาสหน้าก็แล้วกันนะฟูตะ /โดนหนังสือยักษ์ตบกระเด็น

Title : [Special] The Cause of the Eyeglasses
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Chiaki
Pairing :G & 51
Genre : โชตะค่อน
Rate : G(???)
Note : เพียงแค่เรื่องเล่าเรื่องหนึ่งของวองโกเล่ ...ก็เท่านั้นเอง ท่านทั้งหลาย
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



เมืองวองโกเล่นั้นเต็มไปด้วยความลับ...


เสียงร่ำลือมากมายกล่าวขานถึงวองโกเล่... ปากต่อปาก จากคนหนึ่งสู่อีกหลายคน และจากหลายคนก็เล่าผ่านต่อไปอีกมากมาย เติมแต่งสีสันให้เรื่องเล่าสนุกสนาน ...น่ารังเกียจ ...หรือแม้กระทั่งชวนให้หวาดผวา... ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเรื่องที่ตนได้ยินมาเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงลมปาก ...ไม่อาจพิสูจน์ได้เลย


วองโกเล่เต็มไปด้วยความลับและปริศนา...


มีเรื่องหนึ่งที่แสนแปลกประหลาด แปลกประหลาดเสียจนแทบไม่มีผู้ฟังคนใดเชื่อถือและกล้าเล่าต่อ ...อันที่จริงหากจะบอกว่าเป็นเรื่องเล่าธรรมดา ยังจะน่าเชื่อถือเสียยิ่งกว่าบอกว่าเป็นเรื่องเล่าของวองโกเล่เป็นไหนๆ

อยากจะลองฟังดูหรือ? เช่นนั้นก็ย่อมได้ แต่หากฟังแล้วเห็นว่าเป็นเรื่องเท็จประการใด โปรดรู้ไว้เถิดว่าข้ามิได้เป็นผู้ปั้นแต่งคำเท็จนั้น ข้าเพียงแค่เล่า...ตามที่ข้าได้รับรู้มา...


เมืองวองโกเล่นั้นเต็มไปด้วยความลับ...

ข้ารู้น่า ข้ารู้ แต่เรื่องเล่าแห่งวองโกเล่ต้องขึ้นต้นเช่นนี้อยู่ร่ำไป อย่าขัดสิ
เอาใหม่นะ คราวนี้ถ้าขัด ข้าจะไม่เล่าจริงๆด้วย

เมืองวองโกเล่นั้นเต็มไปด้วยความลับ...

วองโกเล่เต็มไปด้วยความลับและปริศนา...

...แม้กระทั่งกับชาวเมืองวองโกเล่...


หากจะถามถึงสถานที่อันลึกลับที่สุดแห่งวองโกเล่ คงไม่พ้นปราสาทอันใหญ่โตเรียบง่ายอันเป็นสถานพำนักของท่านเจ้าเมืองและครอบครัว รวมไปถึงเหล่าคนรับใช้และตระกูลต่างๆที่ได้รับการอุปถัมภ์จากเจ้าเมือง

ความลับทั้งหลายทั้งปวง...เก็บงำอยู่เบื้องหลังปราสาทหินแห่งนี้เอง...



“นายท่านขอรับ...คือว่า...” ชายชรารวบรวมความกล้า ค่อยๆเอ่ยแจ้งข่าวให้กับเจ้าชีวิตตนอย่างกล้าๆกลัว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเดี๋ยวหลุบต่ำ เดี๋ยวมองสบ ด้วยเกรงว่า‘นายท่าน’จะไม่พอใจกับสิ่งที่ตนกำลังจะพูด “คือว่า...”

“มีอะไรก็พูดออกมาสิ ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะทำอะไรเจ้าหรอก” ‘นายท่าน’เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งสงบ เส้นผมชี้ฟูดูราวกับเปลวไฟสีทองที่กำลังลุกไหม้ แต่เมื่อประกอบเข้ากับดวงตาสีฟ้าล้ำลึกยิ่งกว่าห้วงนภา ก็สร้างแรงกดดั้นให้ผู้มองเห็นรู้สึกเหมือนตนกำลังมองดูรูปร่างของอำนาจที่ดวงตาสามารถมองเห็นได้ อีกทั้งน้ำเสียงที่เพียงเอ่ยก็ไม่อาจต้านทานได้แม้เพียงสักนิด ก็ยิ่งทำให้ชายชราต้องรีบแจ้งข่าวแก่ผู้ที่อาวุโสกว่าตนนับร้อยปี


“ท่านอิริเอะขอรับ ท่านอิริเอะ...” เขาเอ่ยถึงเด็กน้อยผู้แสนแปลกประหลาดที่ตระกูลของตนได้รับมอบหมายให้ช่วยเลี้ยงดู เด็กชายร่างเล็กผอมบางที่ศึกษาศาสตร์ประจำตระกูลช่างในห้องศิลาปิดทึบ มีเพียงแสงเทียนให้ความสว่างจนน่าสงสารว่าปอดเล็กๆนั้นจะไม่พังไปเสียแล้วหรือ และลงมือปฏิบัติงานได้เพียงในยามค่ำคืนเท่านั้น ...เด็กน้อยที่ชายชรารู้ดีว่าไม่ต่างอะไรไปจาก‘นายท่าน’


“โชอิจิทำไมรึ” ผู้รับข่าวยังคงความนิ่งสงบดั่งผิวหน้าของทะเลสาปไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ว่าหากสังเกตให้ดีก็จะรับรู้ว่าน้ำเสียงของผู้พูดผิดไปจากเดิม และแววตาที่เพิ่มบางสิ่งบางอย่างอันยากจะทำความเข้าใจได้เข้าไป ...แต่ใครเล่าจะกล้าทำเช่นนั้น มีเพียงผู้นำตระกูลเมสันที่แยกสาขาตระกูลออกจากตระกูลหลัก เร้นกายไม่ข้องเกี่ยวกับโลกภายนอกผู้นี้ที่ใช้เวลาเกือบครึ่งชีวิตรับใช้‘นายท่าน’ จึงรับรู้ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ...และทำให้ร่างของชายชราสั่นเทิ้ม


“ท่านอิริเอะมีความผิดปกติบางอย่างที่ผมพบระหว่างปฏิบัติงาน แต่ผมยังไม่กล้ายืนยัน นายท่านโปรดไปดูด้วยตนเองเถอะขอรับ” ชายผมขาวโพลนแข็งใจพูดออกไปทั้งหมด ทั้งที่ยังหลับตาแน่น ไม่กล้าลืมตาขึ้นมองดวงตาสีฟ้าที่ราวกับจะล่วงรู้ทุกสรรพสิ่งคู่นั้น ...เคยมีเรื่องเล่าขานกันถึงเปลวไฟที่ร้อนแรงที่สุดในหมู่ช่างว่าเป็นเปลวไฟสีน้ำเงิน แต่ใครจะรู้เล่าว่าบางที ...เปลวไฟสีฟ้าในดวงตาคู่นั้นอาจจะเผาผลาญผู้ที่จ้องมองให้มอดไหม้เป็นเถ้าธุลีก็เป็นได้

ความเงียบงันดำเนินไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายชราจะเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างสั่นผวา ...และมองเห็นเพียงความว่างเปล่าที่แสนมืดมิดเบื้องหน้า...



เด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่ลานหินกลางแจ้ง เบื้องหน้าของร่างเล็กนั้นคือแผ่นไม้ขนาดใหญ่ที่ได้รับการแกะสลักเป็นลวดลายเถาไม้ เมื่อมองเทียบกันแล้ว จะเห็นว่าเด็กชายตัวเล็กกว่าแผ่นไม้นั้นเสียอีก

ร่างเล็กสวมผ้าคลุมอย่างคนเดินทางสีอ่อน ด้านใต้นั้นมองเห็นแขนขาวโผล่พ้นเสื้อแขนสั้น ในมือถือสิ่วขนาดพอดีมือ เข่าเล็กๆที่เปิดโล่งคุกเข่าแนบกับพื้นหินจนเห็นเป็นรอยแดง แต่ต้นขาที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นส่วนที่เหลือก็ปราศจากริ้วรอยใดๆ

เด็กชายก้มหน้าลงเพ่งที่แผ่นไม้ มือข้างหนึ่งจับยึดบริเวณที่ยังไม่ได้แกะสลัก ทำให้เส้นผมสีน้ำตาลแดงปรกลงระข้างแก้ม อากาศแห้งของปลายฤดูหนาวทำให้เรือนผมนุ่มพองฟูคล้ายขนแมว ดวงตากลมโตตามวัยหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็นสีเขียวสวยที่ซ่อนอยู่หลังขนตา เด็กชายเพ่งความสนใจเสียจนคิ้วเรียวบางขมวดมุ่น ใบหน้าอ่อนเยาว์เนียนใสดูคร่ำเคร่งจนน่าเอ็นดูในความตั้งใจ

และเด็กชายก็กดสิ่วลงไป...ที่นิ้วมือของตน


“โชอิจิ!”


“โอ๊ย!”


เสียงเรียกชื่อของเด็กชายช้าเกินไป เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจึงตามมาติดๆ เมื่อโลหะคมกรีดนิ้วชี้เป็นแผลลึก โลหิตสีแดงเข้มไหลหยดลงเปื้อนแผ่นไม้เป็นด่างดวงและทิ้งคราบเหลวหนืดบนคมโลหะ

ตามด้วยน้ำตาร่วงเผาะจากดวงตาสีเขียว และริมฝีปากเบะออกน้อยๆเตรียมแผดร้องตามประสาเด็ก จมูกเล็กขึ้นสีจัดก่อนที่จะมีเสียงร้องใดเสียอีก

เงาร่างเจ้าของเสียงร้องเรียกโฉบเข้ามาหาเด็กชายอย่างรวดเร็ว ดูคล้ายเงาวูบไหวสีทองและดำ ช้อนร่างเล็กจากด้านหลัง จับนิ้วที่ถูกบาดกดไว้แน่นเพื่อห้ามเลือด ...แต่ก็ใช่ว่าจะห้ามความเจ็บปวดได้...


“โอ๊ย! จ...เจ็บ” เด็กชายทำหน้ายู่ น้ำตาร่วงอาบเต็มใบหน้าเล็ก แต่ก็ไม่ได้ร้องฟูมฟาย “ทะ...ท่านจ๊อตโต้ ผมเจ็บ”


“อดทนไว้ก่อน เดี๋ยวก็หายเจ็บ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ว่าฟังอย่างไรก็ไร้ซึ่งน้ำเสียงแห่งการปลอบโยน ...ฟังดูราวกับสอนสั่งเสียมากกว่า “เวลาเลือดไหลก็กดไว้แรงๆ เลือดจะได้หยุดไหล”


“อ...แต่ผมเจ็บ...” โชอิจิเอ่ยเสียงค่อย น้ำตาหยุดไหลเพราะความเจ็บถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปวดตุบๆ ไม่เจ็บเท่าตอนที่เนื้อด้านในสัมผัสกับอากาศ รู้สึกชาที่นิ้วมือเสียด้วยซ้ำ “เอ๋!?...”


“ไม่เจ็บแล้ว...” ผู้ที่บีบนิ้วมือของเด็กชายเอ่ยต่อประโยคให้จนจบพร้อมคลี่รอยยิ้มบางบนใบหน้าอ่อนโยน ชวนให้นึกถึงท้องฟ้ากระจ่างใส ...ที่โชอิจิไม่เคยเห็น


“ครับ” เด็กชายฉีกยิ้มกว้าง แหงนหน้าจึ้นมองสบตากับชายผู้เป็นดั่งผู้ปกครองของตน “ขอบคุณครับ ท่านจ๊อตโต้”


ผู้ถูกเรียกชื่อคลี่ยิ้มกว้างขึ้นจนดวงตาแสนอารีหรี่ลงเล็กน้อย ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบเส้นผมของผู้ที่อยู่ในสภาพใกล้เคียงกับนั่งตักตน ...และดึงตัวเด็กชายมานั่งตักจริงๆ


“อ๊า!” ร่างเล็กร้องอย่างตกใจเพราะตัวเอนหงายหลังไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ศีรษะเอนพิงชนกับแผ่นอกของอีกฝ่าย ขาเล็กๆลอยไร้การควบคุมจนเกือบจะเผลอเหยียบผลงานที่ตนทุ่มเทเมื่อครู่ตอนที่ขาตกลงมาเสียแล้ว “ท่านจ๊อตโต้!”


“โชอิจิ” น้ำเสียงนิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยความจริงจังที่เรียกชื่อตน ทำให้โชอิจินิ่งเงียบ แหงนเงยมองใบหน้าของจ๊อตโต้ด้วยดวงตากลมแป๋วอย่างตั้งใจ

ถ้าท่านจ๊อตโต้ใช้น้ำเสียงแบบนี้เมื่อไหร่ แปลว่าจะสอนเรื่องสำคัญ...


“คราวหน้าต้องระวังให้มากกว่านี้ เข้าใจไหม ‘พวกเรา’แตกต่างจากคนอื่น...ที่เป็นแผลเล็กๆก็หายเองได้ในเวลาไม่นาน” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังโดยที่ยังลูบเส้นผมเส้นเล็กละเอียดของคนที่ตักตนต่อ “ร่างกายของ‘พวกเรา’ไร้ซึ่งกาลเวลา ดังนั้นบาดแผลจึงไม่มีวันหาย ไม่มีการฟื้นฟูสภาพ ...และไม่เสื่อมสลาย”


“เอ๋? แต่ว่าผม...”


เด็กชายเอ่ยขัดเพราะคำพูดของผู้อาวุโสกว่า แตกต่างไปจากบางสิ่งที่เด็กชายรับรู้ได้จากร่างกายของตน แต่ก็ถูกหยุดคำพูดไว้ด้วยอ้อมแขนที่กอดรอบกายจากทางด้านหลัง และประโยคชี้แจงด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ


“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น โชอิจิ เจ้าเพียงแค่มีความพิเศษเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ....ทางเดียวที่เผ่าพันธุ์ของเราจะฟื้นฟูร่างกายได้ มีเพียงต้องใช้โลหิตเท่านั้น เจ้าคงไม่ชอบใจนัก จริงไหม” คำถามนี้ได้รับคำตอบอย่างรวดเร็วด้วยการพยักหน้าติดกันหลายครั้งของร่างในอ้อมแขน “เพราะฉะนั้น หนทางที่ดีที่สุดก็คืออย่าบาดเจ็บ”


ผู้มีชีวิตมายาวนานจับมือของโชอิจิขึ้นมาดูรอยแผล ร่างกายที่จะไม่ฟื้นฟูตนเองทำให้รอยบาดนั้นเป็นเส้นยาวปาดเฉียงบนนิ้วชี้ มีคราบเลือดเปรอะโดยรอบและคั่งอยู่ที่ปากแผลอย่างพร้อมที่จะหลั่งโลหิตออกมาได้อีกทุกเมื่อ

ชายหนุ่มหรี่ตาลง ลากนิ้วของตนพาดผ่านรอยแผล ...และเมื่อนิ้วยาวกว่าลากผ่าน บาดแผลก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น


“เอ๋ แบบนี้ขี้โกงนี่ครับ” โชอิจิขยับนิ้วไปมา ความเจ็บปวดหายไปราวกับเป็นเรื่องโกหก “ไหนว่าต้องใช้เลือดยังไงล่ะครับ”


คนถูกถามหัวเราะเบาๆพลางโคลงตัวช้าๆ อ้อมแขนที่โอบรอบร่างที่ตักทำให้ร่างนั้นพลอยโดนจับโยกตัวไปด้วย


“ก็แค่...ความพิเศษเล็กๆน้อยๆ…”


“แต่ผมก็ต้องระวังไม่ให้เป็นแผลอีก ใช่มั้ยล่ะครับ” โชอิจิเอ่ยต่อประโยคจนจบพร้อมรอยยิ้ม เด็กชายยกมือขึ้นดูรอยแผลจนแทบจะชิดใบหน้า ดวงตาหรี่ลงเพื่อเพ่งมอง...อย่างผิดปกติ

ผู้ที่กอดแนบชิดอยู่เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น จึงรับรู้ถึงความผิดปกติที่ชายชราแจ้งแก่ตน


“โชอิจิ ทำไมถึงทำอย่างนั้นล่ะ”


“เอ๋?” เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองผู้ถามด้วยดวงตากลมโต ก่อนที่ดวงตาสีเขียวจะเบิกกว้างขึ้นอย่างรับรู้ “อ๋อ ก็ผมมองเห็นไม่ชัดนี่ครับ”


“มองเห็นไม่ชัด?” ชายหนุ่มทวนคำ และได้รับคำตอบรับแทบจะทันที


“ครับ”


ผู้รับฟังนิ่งเงียบไป ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงอย่างพิจารณาในขณะที่มองสบกับดวงตาสีเขียวสวยของร่างเล็ก

...มองเห็นไม่ชัด... ต้องเป็นผลกระทบจากการใช้ชีวิตในความมืดมาโดยตลอดเป็นแน่ สำหรับคนอื่นในเผ่าพันธุ์ เรื่องนี้ไม่เคยส่งผลกระทบใด ...แต่สำหรับโชอิจิที่มีความพิเศษแตกต่าง...ก็คงจะเป็นปัญหา

...สายตาสั้น...

ไม่ผิดแน่ การหรี่ตาเพื่อมองให้ชัดเจนขึ้น สายตาที่พร่าเลือน กะระยะไม่แม่นยำจนทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ...อิริเอะ โชอิจิ สายตาสั้นเสียแล้ว...
ถึงจะน่าเสียดายและน่าสงสาร ...แต่ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไปก็อาจจะเกิดอันตรายกับโชอิจิได้ ดังที่เด็กชายถูกสิ่วบาดมือด้วยการกระทำของตนเอง


“ท่านจ๊อตโต้ครับ?”


คนถูกเรียกคลี่ยิ้มบางในร่างเล็กที่ตัก อย่างไรเสียเขาก็ต้องดูแลโชอิจิอย่างดีที่สุด ...ในฐานะที่เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กชายเป็นเช่นนี้


“โชอิจิ คืนพรุ่งนี้เราจะออกไป‘ข้างนอก’กัน”



ใช่แล้วท่าน เรื่องเล่าที่แสนแปลกประหลาดเล่าถึงชายหนุ่มกับเด็กคนหนึ่งที่ใส่ผ้าคลุมมิดชิดอย่างลึกลับมาจากวองโกเล่ ...ไม่มีใครมองเห็นหน้าของพวกเขา ชายหนุ่มพาเด็กชายมาตัดแว่น...

เห็นไหมเล่า ข้าบอกแล้วว่ามันแปลกประหลาด แปลกจนแทบไม่มีผู้ใดเชื่อ...

...และข้าก็บอกท่านแล้วอีกเช่นกัน ว่าหากฟังแล้วเห็นว่าเป็นเรื่องเท็จประการใด โปรดรู้ไว้เถิดว่าข้ามิได้เป็นผู้ปั้นแต่งคำเท็จนั้น
ข้าเพียงแค่เล่า...ตามที่ได้รับรู้มา...





-Fin-
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
รู้สึกเหมือนสปอยฟิคตัวเองไปเยอะน่าดู ....
แต่ที่อิอ๊างที่สุดคือโชตะค่าาาา

ต่อไปก็เชิญรับชม10051ฝันๆหวานๆได้เลยค่ะ

Title : [Special] Dolce
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Chiaki
Pairing :10051???
Genre : หวิว เพ้อ โชตะค่อน
Rate : PG-17
Note : กลิ่นหอมอ่อนๆที่ชวนให้เฟ้นหา สัมผัสแสนหวานที่ชวนให้ลิ้มลอง ผิวกายที่แสนนุ่มชวนสัมผัสนั่น ...หวานเสียจนไม่น่ามีอยู่จริง
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


อากาศยามเช้าไม่ว่าจะฤดูใดก็ตาม ล้วนแล้วแต่เป็นอากาศที่ดี ส่วนมากมักจะเย็นสบายชวนให้นอนอ้อยอิ่งเอื่อยเฉื่อย หรือถ้าหนาวเย็นก็จะหนาวจนชวนให้ซุกกายเข้าไปใต้ผ้านวมหนาที่ยังคงมีไออุ่นของร่างกายตน ขดกายม้วนตัวอยู่อย่างนั้นไม่ให้แสงอรุณรบกวนห้วงแห่งนิทราที่แสนสบาย

แน่ล่ะว่าผู้ที่กระฉับกระเฉงย่อมผุดลุกขึ้นประกอบกิจของตนได้ในทันที แต่ไม่ว่าใครต่างก็ปฏิเสธไม่ได้ถึงความเย้ายวนของยามเช้าที่น่านอน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...หากว่าที่ข้างกายนั้นมีไออุ่นของใครบางคน...


เบียคุรันไม่เคยคิดว่าตนจะติดใจในความเย้ายวนยามเช้า สำหรับเขา การนอนหลับก็เป็นเพียงแค่การพักผ่อนร่างกายและผ่อนคลายสภาวะตึงเครียดอ่อนล้าต่างๆเท่านั้น

แต่วันนี้...แตกต่างไปจากทุกที

เมื่อข้างกายมีร่างเล็กๆแสนนุ่มนิ่มนอนเบียดอยู่ข้างๆ ...เบียดชิดใกล้จนใบหน้าน่ารักหลับตาพริ้มหายใจรดอยู่ที่แผ่นอกของเบียคุรัน

ใคร?

ไม่เคยมีใครเข้าใกล้เขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว ยิ่งเป็นตอนนอนก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง เพราะความระแวดระวังที่มากขึ้นเป็นทวีคูณทำให้ประสาทสัมผัสยามนอนของเบียคุรันเฉียบแหลมเป็นที่สุด ถ้าอย่างนั้นแล้ว ...เด็กคนนี้จะเป็นใครกัน

ใช่แล้ว ร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างกายนึ้เป็นเด็กอย่างไม่ต้องสงสัย ใบหน้าอ่อนเยาว์และร่างกายที่ยังไม่เติบใหญ่ช่างบอบบางจนเผลอนึกไปถึงบลูเบลล์ที่ร่างเล็กตามแบบฉบับของเด็กหญิง...แต่คนที่นอนตะแคงหันขวาอยู่นี้ไม่ใช่แม่มดน้อยคนนั้น

ร่างเล็กนอนหายใจสม่ำเสมอในห้วงหลับลึก เปลือกตาปิดนิ่งบ่งบอกว่าไร้ความฝัน แพขนตาบางอย่างเด็กช่วยเน้นให้เรียวคิ้วเหนือดวงตาที่คาดว่าหากลืมตาคงกลมโตนั้นดูอ่อนบางรับกับใบหน้าเยาว์ พวงแก้มเนียนใสขยับเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ ริมฝีปากบางเผยอน้อยๆแสดงออกถึงความสบายของที่นอนนุ่ม แขนเล็กๆที่โผล่พ้นเสื้อแขนสั้นชนอยู่กับช่วงท้องของชายหนุ่ม กางเกงขาสั้นที่สวมใส่อยู่เผยให้เห็นต้นขาขาวและเข่าผอมบางในท่างอเข่าซ้อนพาดกัน เส้นผมสีน้ำตาลแดงนุ่มฟูตัดสั้นระอยู่บริเวณต้นคออีกฝ่ายจนให้ความรู้สึกจั๊กจี้ กลิ่นกายหอมอ่อนเบาบางจากร่างเล็กชวนให้เบียคุรันค้างอยู่ในท่านั้น ไม่กล้าขยับเพราะกลัวเด็กน้อยจะตื่น

ถึงจะน่ารัก...แต่ก็เป็นเด็กผู้ชาย เด็กผู้ชายที่น่ารัก... ราวกับตุ๊กตากระเบื้องของช่างฝีมือเอก ผิวเนียนใสดูคล้ายผิวเรียบเนียนของรูปปั้น แต่ก็มองเห็นความนุ่มนิ่มบนแก้มที่น่าจิ้มหรือหยิกเล่น

...ถ้าหยิกเบาๆ จะเป็นรอยมั้ยนะ?

ความคิดแผลงๆผุดขึ้นมาชั่ววูบ เพราะผิวกายเด็กที่นุ่มนิ่มไปทุกส่วนช่างคล้ายกับส่งเสียงร้องเรียกให้สัมผัสแรงๆ พิสูจน์ว่าเนื้อนั้นจะนิ่มสักเพียงใด...ดูแล้วก็ชักอยากจะเล่นอะไรแผลงๆ อย่างเช่นกัดเนื้อนิ่มให้จมเขี้ยว

จะใครก็ไม่รู้ แต่เข้าใกล้ฉันได้ขนาดนี้ก็คงเก่งน่าดู...น่าสนุกจังน้า~


“ฮืมมม” เด็กชายขยับตัว เบียดศีรษะเล็กๆเข้ากับแผ่นอกของคนตรงหน้า โชคดีที่เสื้อนอนแขนยาวของคนถูกเบียดช่วยลดทอนความรู้สึกจั๊กจี้ให้ลดลง แต่ก็เป็นโชคร้ายที่เบียคุรันไม่ได้อยู่ในชุดบาทหลวงอันมีคอเสื้อสูง เส้นผมเล็กละเอียดจึงระเรื่อยกับลำคอของบาทหลวง

จงใจ? แต่ก็ยังหลับอยู่นี่นา...

และความคิดก็มีอันต้องสะดุดลงเพราะเด็กชายยกแขนขึ้นในท่าทางเหมือนสัตว์ร้ายง้างกรงเล็บเตรียมตะปบ ทำให้ชายหนุ่มตัวเกร็ง เตรียมพร้อมที่จะจู่โจมกลับในทันทีหรือหักลำคอเล็กบางที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ...แต่แขนที่พาดลงมาในท่ากอด กลับทำให้เบียคุรันตัวแข็งเกร็งกว่าเดิมด้วยความตกตะลึง

ลมหายใจรดที่แผ่นอกอุ่นจางๆ ไม่เพิ่มอุณหภูมิแม้ว่าร่างเล็กจะเบียดกายเข้ามาใกล้กว่าเดิม แขนเล็กโอบแน่นขึ้นดึงร่างของเด็กชายให้แนบชิด

ท่าทางแบบนี้...คงจะหนาวสินะ


คล้ายจะตอบรับความคิดนั้น ร่างเล็กกอดชายหนุ่มแน่นขึ้น แขนอีกข้างที่ว่างอยู่โอบไหล่ตนเอง งอเข่าขดตัวจนดูเหมือนกุ้ง ด้วยความที่ร่างของทั้งสองแนบชิดกันอยู่ เข่าเล็กๆจึงบดเบียดเข้ากับช่วงท้องของอีกฝ่าย...ตามแนวทางที่ขานั้นขยับ ก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกๆบางอย่างขึ้นกับผู้ที่ถูกเบียด

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์วาดผ่านใบหน้าขาว ฉีกยิ้มกว้างเสียจนดวงตาแทบปิดสนิท หากว่าเด็กชายลืมตาขึ้นมาก็คงจะเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มประดับด้วยรอยสักสีดำสนิทเป็นเส้นแหลมเรียงเฉียงกันสามเส้น แลดูคล้ายปีศาจเจ้าเล่ห์ที่กำลังล่อลวงลูกแกะ
แต่น่าเสียดาย...ที่ห้วงภวังค์แห่งการหลับใหลฉุดรั้งผู้นอนหลับไม่ให้ตื่นขึ้นมามองบุคคลอันตรายที่อยู่ชิดใกล้อย่างถึงที่สุด ...จึงไม่รู้เลยว่าอันตรายอยู่ใกล้ตัวถึงขนาดนี้

วงแขนใหญ่โอบรอบร่างเล็ก...กอดตอบแขนผอมบางที่ไขว่หาความอบอุ่น ช้อนร่างของเด็กชายให้เลื่อนสูงขึ้นทั้งที่อยู่ในท่านอน ...เข้าใกล้ใบหน้าประดับรอยยิ้ม และเพราะเหตุนั้น ชายเสื้อของเด็กชายจึงถูกร่างของตนกดทับ ดึงรั้งจนคอเสื้อตกจากไหล่ เผลอให้เห็นเนื้อเนียนตั้งแต่ใต้ลำคอถึงแผ่นอกซีกหนึ่ง ช่วงไหล่บอบบางที่เปิดโล่งช่างขาวเด่นเสียจนเบียคุรันนึกอยากจะงับเล่น

...และชายหนุ่มก็ทำอย่างที่ใจต้องการเสียด้วย...

ฟันคมขบเบาๆที่หัวไหล่เล็ก ไม่ต้องการให้เกิดรอยแผลใด แต่ผิวกายบอบบางก็เกิดรอยแดงเห็นเด่นชัดท่ามกลางผิวขาว จนชวนให้นึกอย่างแต่งแต้มสีสันเพิ่มลงไปอีก การกัดเบาๆเช่นนี้ไม่ได้ทำให้เด็กชายรู้สึกเจ็บจนรู้สึกตัวตื่น แต่ก็ถือเป็นการรบกวนนิทราที่แสนสบาย คนหลับจึงพลิกตัวหนีสิ่งรบกวน จากท่านอนตะแคงกลายเป็นนอนหงาย ...แต่เพราะถูกกอดอยู่เช่นนั้น จึงกลายเป็นว่าหยิบยื่นไหล่อีกข้างหนึ่งให้อีกฝ่าย

ถึงแม้ว่าไหล่ข้างขวาของเด็กชายจะมีเสื้อบดบัง แต่ความนุ่มนิ่มก็ดึงดูดให้เบียคุรันกระทำซ้ำเช่นเดิม ก็น่าเสียดายอยู่บ้างที่เนื้อผ้าลดทอนสัมผัสลงไปมาก จุดหมายต่อไปจึงเป็นลำคอขาวที่มีเส้นผมสีน้ำตาลแดงระอยู่ประปราย

เพียงแต่คอนั้นเป็นส่วนที่บอบบาง เบียคุรันจึงแค่ฝังจมูกซุกลงไปเท่านั้น สูดกลิ่นหอมละมุนที่ชวนให้เบียดลึกมากขึ้นอีก ริมฝีปากประทับแนบลง...และเมื่อผละออกก็เกิดรอยสีแดงจางคล้ายแมลงกัด กลายเป็นกลีบดอกไม้พร่างพรมทั่วลำคอ

ไม่นานเลย...ที่ร่างกายส่วนที่เปิดโล่งของเด็กชายจะเต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้สีจาง ยิ่งแมลงตัวใหญ่ประทับรอย อีกฝ่ายก็ยิ่งพลิกตัวหนี ก็ยิ่งยั่วยุให้อยากแกล้งมากกว่าเดิม

...เพราะความหอมหวานอ่อนจางที่แสนเย้ายวน...

ว่ากันว่า เด็กๆจะหลับง่ายตื่นยาก... คงจะเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเด็กชายผู้ดิ้นพลิกตัวไปมาอยู่ในอ้อมแขนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น แม้ว่าใบหน้าเนียนใสน่ารักนั้นจะมีรอยย่นของคิ้วขมวดเข้าหากันเพราะไม่สบายตัว ...แต่อาจเรียกได้ว่าอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น เพราะดูไม่เหมือนคนหลับไม่รู้เรื่องอย่างเช่นช่วงแรก

จะทำให้ตื่นดีมั้ยนะ? เป็นแบบนี้ก็สนุกอยู่ก็จริง แต่ถ้าตื่นแล้วอาจจะยิ่งน่าสนุกก็ได้~

แต่เป้าหมายของการกลั่นแกล้งกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป เพราะสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นทำให้เด็กชายพอจะรับรู้ด้วยสติที่น้อยนิดว่าที่ใกล้ตัวมีบางสิ่งที่รบกวนการนอนอันแสนสุขของตน ดังนั้นจึงต้องจัดการเอาคืนให้เจ้าสิ่งรบกวนนี้ล่าถอยไป

ร่างเล็กพอจะรู้สึกว่าตนถูกจมูกและปากแตะตรงนั้นที ตรงนี้ที จึงเอาคืนด้วยวีธีการเดียวกัน... กลายเป็นว่าใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้กับแผ่นอกเล็กบางตกเป็นเป้าหมายจู่โจมทันที

ปากนิดจมูกหน่อยตามประสาเด็กกดลงบนแก้ม...เฉียดจมูกอีกฝ่ายไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เด็กชายโคลงศีรษะเพื่อให้จมูกและปากของตนบดเบียด... ‘จู่โจม’เอาคืนในแบบเดียวกัน...

ริมฝีปากนิ่มๆที่ไม่ว่าจะทำอะไรมากไปกว่านี้หรือมองอย่างไรก็คือการหอมแก้ม ให้ความรู้สึกเย็นเล็กๆ เป็นหลักฐานบ่งชี้ว่าความหนาวเย็นเกาะกุมร่างเล็ก อันที่จริงก็เย็นไปทั้งตัว...ถึงแม้ว่าจะอุ่นวูบเป็นจุดประปรายตามรอยแดงบนร่าง

นุ่มนิ่ม... หอมอ่อนจาง ไม่ได้ยั่วยวนให้ไฟอารมณ์ลุกโชนทันที แต่ก็กระตุ้นความรู้สึกขึ้นมาทีละเล็ก ทีละน้อย ...อย่างแน่นอนว่ากองไฟเล็กๆจะลามลุกทั่วผืนป่า

ขนาดของร่างกายที่แตกต่างกันมากทำให้ฝ่ายที่‘หอมแก้ม’อยู่ในสภาพก้ำกึ่งจะปีนอยู่บนตัวของอีกฝ่าย ใบหน้าเล็กแนบปากลงที่แก้มของคนตัวใหญ่กว่า ลำคอบอบบางก็อยู่ใกล้กับริมฝีปากของชายหนุ่มพอดิบพอดี...

ปลายลิ้นแตะแผ่วที่ผิวบอบบาง สร้างความรู้สึกจั๊กจี้ให้กับเด็กชายตนส่งเสียงงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ สำหรับคนที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือ การกระทำเช่นนี้ก่อให้เกิดความน่ารำคาญไปพร้อมๆกันด้วย

...คนที่แกล้งรบกวนก็เป็นคนเดิมเสียด้วย เด็กชายจึงต้อง‘จัดการ’ขั้นเด็ดขาดเสียที...ด้วยสติที่ไม่สมบูรณ์พร้อม

เด็กชายอ้าปาก...งับลงที่ปลายจมูกโด่งของอีกฝ่ายทันที...


“!!?” คนถูกงับตกใจจนพูดไม่ออก เพิ่งจะรู้ว่าคนง่วงเพราะไม่ยอมตื่นจะกล้าทำอะไรอย่างนี้ได้ ฟันของเด็กที่ไม่ได้งับเต็มแรงไม่ได้ก่อให้เกิดความเจ็บปวด แม้ว่าจะมีฟันเขี้ยวคมซี่เล็กๆที่ทำให้เจ็บนิดๆอยู่ก็ตาม แต่ว่าสิ่งทำให้เบียคุรันตกใจที่สุดก็คงเป็นการกระทำอันคาดไม่ถึงเช่นนี้ ...ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีใครกล้าทำอะไรอย่างนี้กับเขามาก่อน มันจึงเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่ยากจะลืมเลือนได้เสียเหลือเกิน

จะเพราะว่าไม่รู้สึกตัวหรืออะไรก็ช่าง ...แต่ว่าใจกล้าจังเลยนะ เจ้าหนู~

เบียคุรันไม่โกรธ ติดจะขบขันระคนทึ่งเสียด้วยซ้ำ ...จนนึกอยากจะตบรางวัลให้สักหลายๆรางวัล...ด้วยริมฝีปาก

ดังนั้นเมื่อเด็กชายฟันคมยอมอ้าปากผละออก จึงถูกดึงไปประกบริมฝีปากอย่างล้ำลึกในทันที ...เนิ่นนาน...ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ

ปากเล็กๆที่อ้าค้างไว้ไม่ต่างอะไรไปจากกระต่ายน้อยที่ไร้การป้องกันตัวจากเขี้ยวของหมาป่า ปลายลิ้นรุกเข้าไปควานหารสหอมหวานละมุนจากลิ้นไม่ประสีประสาได้อย่างง่ายดาย ชุกจูงให้เป็นไปตามต้องการเสียจนอุณหภูมิในร่างค่อยๆทวีสูงขึ้น แม้ว่าเด็กชายจะพยายามเบือนหน้าหนี แต่ก็ถูกจับศีรษะจากทางด้านหลังไม่ยอมให้หลบเลี่ยงไปได้ อากาศที่ใกล้จะหมดลงทำให้ผู้ถูกจูบส่งเสียงประท้วง ซึ่งริมฝีปากที่แทบจะประกบกันแนบสนิททำให้มีเพียงเสียงในลำคอฟังไม่ได้ศัพท์เท่านั้น

จนกระทั่งดวงตาสีเขียวมรกตที่คลอไปด้วยน้ำตายอมปรือขึ้นมามองสบกับดวงตาสีม่วง พร้อมทั้งฝ่ามือเล็กออกแรงยันแผ่นอกของชายหนุ่มและขืนตัวหนี ...ไม่ต่างอะไรไปจากการผลักกำแพง แต่ก็ทำให้เบียคุรันยอมปล่อยริมฝีปากนุ่มให้เป็นอิสระอย่างอ้อยอิ่ง...เสียดาย

เมื่อเป็นอิสระ สิ่งแรกที่เด็กชายทำคือพลิกตัวไปนอนหอบหายใจแรงดว้ยใบหน้าแดงจัดเพราะรสจูบยาวนานที่ช่วงชิงอากาศหายใจไปเกือบหมด น้ำตาเล็ดลงจากหางตาทิ้งรอยหยดน้ำเป็นเส้นจางที่แก้ม เสียงหอบหายใจดังขึ้นแทนที่ความเงียบที่แสนสงบยามเช้า

หลังจากหอบหายใจสูดอากาศอยู่นานพอสมควร เด็กชายจึงพลิกตัวกลับมามองคนที่ทำให้ตนต้องตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยดวงตาปรือ ขยี้ตาเบาๆพร้อมทั้งอ้าปากหาว ก่อนจะรีบปิดปากอย่างนึกขึ้นได้เพื่อไม่ให้เสียมารยาท

คนเพิ่งตื่นช้อนสายตากลมโตขึ้นสบกับดวงตาของอีกฝ่าย ส่งรอยยิ้มแบบงัวเงียให้พร้อมทั้งสวมกอด...


“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเบียคุรัน”



เปลือกตาของชายหนุ่มกระพริบปริบลืมตาขึ้นเพราะแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดผ่านกระจกสีแสนงาม ลำแสงสีสวยทำมุมพอดิบพอดีกับสลักยึดกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นห้อง สะท้อนให้แสงเล็กๆเข้าตาของผู้ที่หลับใหล เป็นเหตุให้ห้วงนิทราหยุดลง

เช้าแล้วเหรอ? ...ทำไมรู้สึกเหมือนมีใครสักคนมาพูดว่า “อรุณสวัสดิ์” กันนะ...

เบียคุรันลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า ราวกับอาวรณ์ในห้วงนิทราที่เพิ่งจบสิ้นลง มือยกแตะที่ริมฝีปาก คล้ายกับมีรสหวานเจือจางของขนมหวานนุ่มนิ่มติดอยู่ จมูกยังคงได้กลิ่นละมุนอ่อนจาง ...ช่างน่าสงสัยเสียจริงว่ามาจากที่ใด

แต่ความคิดนั้นก็รบกวนชายหนุ่มได้ไม่นาน เมื่อกิจวัตรประจำวันได้ดึงความสนใจให้กลับมาจดจ่ออยู่ที่ปัจจุบัน ...มากกว่าความฝันที่ไม่ชัดเจนยามตื่นนอน

...แม้ว่ารสชาติหวานๆที่ติดปลายลิ้นจะยังคงอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมแผ่วจางลงไปแม้ว่าจะอยู่ในสถานที่แห่งพระผู้เป็นเจ้า


“คุณเบียคุรันครับ?”


เสียงเรียกจากอีกผู้หนึ่งที่อยู่ในโบสถ์ ดึงคนถูกเรียกออกจากภวังค์ที่พลั้งเผลอสร้างขึ้น บาทหลวงหนุ่มหันกลับไปมองคนเรียกด้วยรอยยิ้มกว้างเฉกเช่นทุกครา ร่างใต้ผ้าคลุมเบื้องหน้านี้รุดมาที่โบสถ์แต่เช้าเพื่อตรวจสอบความเสียหายจากพายุฝนเมื่อคืน โบสถ์ที่ชายจากตระกูลช่างสร้างขึ้นมาเองอย่างประณีตและแข็งแกร่งไร้ซึ่งร่องรอยความเสียหายใด เพียงแต่โชอิจิก็ต้องตรวจสอบถึงภายในอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม เผื่อว่าจะมีจุดรั่วซึมแม้เพียงเล็กน้อยที่จะทำลายโบสถ์แสนงามนี้ได้อย่างง่ายดาย


“เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ” โชอิจิเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เห็นบาทหลวงมีท่าทางใจลอยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าพายุฝนรุนแรงเมื่อคืนนี้จะรบกวนการพักผ่อนของชายผู้พักอาศัยในเคหาสถ์ที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้น และยิ่งฝ่ายผู้สร้างนั้นนอนหลับสนิทและฝันดีอย่างไร้การรบกวนใดอยู่ในห้องใต้ดินที่ล้อมรอบด้วยกำแพงหิน ก็ยิ่งรู้สึกผิดว่าหากเบียคุรันต้องนอนไม่หลับแต่ตัวเขาหลับสบายก็ช่างเลวร้ายนัก


“อื้ม~ ถึงจะจำไม่ได้แล้วก็เถอะนะ แต่เมื่อคืนฉันก็หลับฝันดีเอามากๆด้วยล่ะ” บาทหลวงตอบพร้อมรอยยิ้ม ปกติแล้วเขาจะจดจำความฝันได้ดี แต่เมื่อคืนคงจะเป็น‘ฝันที่ปกติ’ที่ไม่ได้ฝันมานานแสนนานแล้ว เขาจึงจดจำฝันนี้ได้เพียงเลือนราง ...

หอมหวาน...และนุ่มนิ่ม...เสียจนไม่อยากปล่อยมือ...


โชอิจิได้ยินคำกล่าวของอีกฝ่ายก็แย้มรอยยิ้มบางอย่างเบาใจอยู่เบื้องหลังหน้ากาก ...เมื่อคืนเขาเองก็ฝันดีอย่างน่าประหลาดจนรู้สึกสุขค้างมาจนถึงตอนนี้ จดจำไม่ค่อยได้แล้วก็แต่ก็ยังคงมีความสุข...

...แต่ท่านจ๊อตโต้บอกว่าเมื่อคืนฝันร้ายตอนที่เผลอหลับไป น่าแปลกจริงๆ



-Fin-

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
คล้ายๆจะต่อจากตอนพิเศษด้านบนชอบกล หุหุหุหุ
ขอให้มีความสุขกับการเพ้อตามที่คนแต่งมันเพ้อไปแล้วนะคะ

พึ่งได้มาอ่านรวดเดียวหมดเลยล่ะค่ะ สนุกมากเลย>w<
วองโกเล่ช่างเป็นเมืองที่น่าสนใจซะจริงๆน้า ตัวละครทุกตัวก็เห็นภาพสุดยอดเลยค่ะ

ตอนพิเศษน่ารักทั้งสองตอนเลย
ท่านจ็อตโต้ฝันร้ายเพราะฝันเห็นเบียคุงกับโชจังสวีท(?)กันแหงๆ ฮะฮะ

จะคอยติดตามนะคะ^^

หวานๆๆๆๆ

อ้ากกกกก


น่าร้ากกกกก

หวาน จริงๆ

....ตอนพิเศษ2ตอน..แต่รู้สึกว่าคนละอารมณ์เลย

ปู่จีแบบว่า..แบบว่า พรากผู้เยาว์อ่ะ!!!
//โดนรุมกระทืบ
แต่โชจังตอนเด็กๆก็น่ารักจริงๆนั้นแหละค่ะ..อยากได้ไว้ที่บ้านซักคน

คลั่งกับโชจังตอนเด็กแล้วมาเจอกับ 10051 ที่พรากผู้เยาว์ยิ่งกว่า!!!
//โดนรุม
แบบว่า..แบบว่า..แบบว่า..มันบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลยยยยยยยยยยย
คือมัน..มัน..มัน..มัน เป็นอะไรที่ โฮกมากกกกกกก!!
แอบฮาด้วยนะ ไอ้วิธีแกล้งของป๋าเบียเนี้ยยยยยยย!!!
แต่มาสะใจเอากะตอนโดนงับจมูกนี้แหละ ไงละ แกล้งเขาดีนัก

แต่โชจังตอนนอน โชจังตอนนอน โชจังตอนนอน
//เพ้ออออ

เอาเป็นว่าขอไปเพ้อต่อนะค่ะ

ปล.เคน-จิคุสะไม่ได้พิมพ์ผิดข้างจริงๆค่ะ ในสานตาเรา จิคุสะเคะค่ะ (ได้แนวร่วมแล้วววว)
ปลล. สะท้านเฮือกเลยหรือค่ะ แต่ถ้าเอาไปท่อง มันก็หลอนจริงๆนั่นแหละค่ะ (เข้าค่ายลองเอาไปท่องแทนเล่าเรื่องผี น่าจะได้นะค่ะ)

ขอพูดถึงตอนพิเศษตอนแรกก่อน
ปู่...ปู่นี่ช่างพรากผู้เยาว์นสุดยอดจริงๆเลย..
โชจัง..TT น่ารักกระชากจิตตั้งแต่เป็นผู้น้อยเลยนะ=[]=!
พอมาอ่านอีกตอน ก็ยิ่งคลั่งเข้าไปอีก
อยากกระชากวิญญาณป๋าเบียแล้วสวมรอยแทน หุๆ-,.-
*ความคิดชั่วร้าย*
เป็นการอัพที่โฮกที่สุดเท่าที่พี่อัพมา 555+
เซอร์วิสทั้งG51ทั้ง10051แบบคอมโบ กร๊ากก กก

พรากกกกกกกกก อะไรกันช่วงนี้อ่านเลทบ่อยมาก T_T

แอบฮาตอนต้นค่ะ มีขัดด้วย... วองโกเล่ความลับเยอะไม่ได้เริ่มเรื่องกันพอดี...
ชอบเวลาจิอากิจังบรรยายน้องโชทำอะไรเอ๋อๆจังค่ะ ตอนเมาหัวทิ่มบ่อก็ทีนึงแล้ว ตอนน้องโชกดสิ่วลงไปบนมือตัวเองอีก... คือบรรยายนิ่งๆ แต่เราฮากร๊ากค่ะ!! อา~น้องโชเด็ก หัวฟูๆ ผมนิ่มๆ ตาโตๆ~ ท่านจ๊อตโต้คะ!! รับเค้าไปยู่ด้วยยยยย อยากเห็นน้องตอนน้านนนนนน
แต่ไอ้บทพูด "เจ็บ" ของน้องนี่ชวนหวิวนะคะ ถ้าลากผ่านๆ เห็นแค่นั้นหัวใจแม่ยกเบียโชกระตุกกันพอดี...
นั่งตัก นั่งตัก นั่งตัก!! โยนใบเหลืองให้ปู่หนึ่งใบ ผิดกติกาค่ะ ดึงมานั่งตักดื้อๆผิดกติกาค่ะ!! แต่ปู่อ่อนโยนจัง >////<

กร๊ากกกกกแวมไพร์น้อนตัดแว่น! พอเป็นโชแล้วมันน่าเอ็นดู๊น่าเอ็นดู นึกถึงตอนโชทดสอบสายตาแบบที่แถมท้ายรวมเล่มขึ้นมาเลย
..แต่โชคะ... ถ้ามองในที่มืดไม่เ็ห็น แนะนำให้ไปถามเบียตอนเป็นหน้าเครื่องจักลอยฟ้านะคะ เปลืองตัวนิดหน่อยแล้วให้ป๋าสอนติดตั้งวิ้งพิฆาตส่องแสงให้เลยค่ะ แม่ยกเชียร์! **โดนเสยขอหาบิดเบือน....


เรื่อง Dolce ใจละลายค่าาาาา โฮกกกกกก ผิวเด็กนิ่มๆไม่ได้เรียกร้องนะคะป๋าาาาา ป๋าน่ะหื่นเองค่าาาา กางเกงขาสั้นอีกต่างหาก! อั่ก! เราแพ้กางเกงขาสั้นค่ะ งับไหล่! @#$%^!! ถ้าเป็นแมลงทั่วไปแม่ยกตบตายคามือไปแล้วค่ะ แต่แมลงยักษ์แบบเบียนี่อยากจะขยายพันธ์ให้ชะมัด
โฮรกกกกกกก น้องโชวววววววววว แกล้งกลับแบบนั้นกำไรเบียเห็นๆ เลยค่ะ! เบียก็ลวนลามน้องงงงง เป็นความทรมานใจของแม่ยกที่แสนมีความสุขค่ะ อา~น้องน่ารัก น้องงับจมูกป๋า น้องโดนขโมยจูบบบบบบบ

อา~ถึงจะฝันดีหรือไม่ดี แต่ตื่นมาเจอคนน่ารักๆ บอกอรุณสวัสดิ์พร้อมกอดรับอรุณก็คงเป็นลัคกี้เดย์แล้วค่ะ
อุ่กมีความสุขค่ะ! มีความสุขกับการเพ้อ!!

ตอบเม้น

ท่าน>>PK<<
อ่านรวดเดียวหมดเลย อุ ...มีคนอ่านไหวจริงๆเหรอคะนั่น
ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ

ฝันร้ายของปู่จี เอ ....ฝันถึงอะไรก็ไม่รู้สิคะ *หัวเราะชั่วร้าย*

ท่านfollower
สมชื่อDolceมั้ยคะ อยากจะให้มดขึ้นไปเล้ยย (สนองกิเลสตัวเองเต็มที่)

ท่านotto_1
เพราะคนแต่งเพ้อความหวานค่ะ หุหุ

ท่านamnesia
คนละอารมณ์กัน แต่เชื่อมั้ยล่ะคะว่าแต่งพร้อมๆกันเลย(พร้อมๆกับXSติดเรทอีกเรื่องด้วย)

อร๊างง ผู้เยาว์สุดยอดค่ะ โชตะจงเจริญ
ถ้าให้เราแต่ง ไม่ว่าใครก็พรากผู้เยาว์ทั้งนั้นแหละค่ะ (ก็คนแต่งมันโฮกกก)

เด็กๆหน้าใสๆตอนนั้นสุดยอดค่ะ /เพ้อ

ป.ล.หุหุหุหุหุ จิคุสะเคะ เคะ เคะ เคะ *เสียงหัวเราะ(?)*

ท่านMalta
เอ๋ ปู่ทำอะไรเหรอคะ ปู่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยน้าาา *ตีหน้าซื่อสุดฤทธิ์*
แหม ยิ่งเป็นผู้น้อยนี่แหละยิ่งกระชากจิตค่ะ
โฮกที่สุดเลยเหรอคะ ...นั่นสินะ เพราะมันเป็นตอนสนองกิเลสคนแต่งล้วนๆเลยนี่นา
(เพราะตัวเรื่องมันยังเซอร์วิสขนาดนี้ไม่ได้ ขัดใจ ชิชะ)

นิชิซัง
เลทไม่เป็นไรค่ะ เราเองก็ดองนานเหมือนกัน ยิ่งเจอเคอร์ฟิวก็ยิ่งปั่นช้า ยิ่งดองเค็มเข้าไปใหญ่ (วันนี้แอบเลยเคอร์ฟิวอย่างรุนแรง)

อาาา ใจนึงอยากให้มีตัวละครที่เป็นคนเล่านี่ล่ะค่ะ โผล่มามีบทบาทช่วงหลังๆนู่นนน เลยเอามาเล่นๆไว้นิดนึง
อร๊างง ชมแบบนี้เราเขินนะคะ แบบว่า เราชอบอะไรที่มันดูนิ่งๆแล้วก็รั่วแบบเนียนๆน่ะค่ะ เลยพยายามให้ได้แบบนั้น
น้องโชน่าร้ากกก จะเด็กจะผู้ใหญ่ก็น่ารักทั้งนั้นแหละค่ะ
บทพูดชวนหวิวของน้อง ...สารภาพก็ได้ค่ะว่าตอนแต่งแอบจิ้นเรท /โดนถีบปลิว
แต่เสียงเด็กๆเค้าเป็นกันอย่างนั้นจริงๆน้า *เถียงแถสีข้างถลอก*
แค่นั่งตักเอง ใครบางคนเค้าทำยิ่งกว่านี้ไม่ใช่เหรอคะ หุหุหุหุ
ให้น้องเปลืองตัว แน่ใจเหรือคะว่าจะได้เห็นอะไรชัดๆ... เพราะยังไงซะก็คงจะมีใครบางคนเข้ามาบังระยะประชิดอยู่แล้ว~

เรื่องหวาน(ชื่อเล่น???) น้องเปลืองตัวมั้ยล่ะคะ? หุหุ กางเกงขาสั้นของเด็กโชตะคือสุดยอดของความโมเอ้แล้วคร่าาาา /คนแต่งนอนตาย
ถ้าเปิดเสื้อน้องโช ...จะมีรอยแดงๆเยอะขนาดไหนน้า~~~
เบียกำไรขนาดนี้ จะถือว่าปู่ผิดกติกาอยู่มั้ยล่ะคะ?

ป.ล.แอบรู้สึกว่า เรานี่มันเพ้อเก่งยังไงก็ไม่รู้สิคะ ที่เพ้อๆนี่แต่งไวเหลือเกิน