Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 40 posts ]  Go to page 1, 2, 3  Next
Author Message
 Post subject: [Fic] The mirror (1827,69??) part 2 1/2 (30/08/52)
PostPosted: 15 Apr 2009, 03:48 
User avatar
Joined: 31 Jan 2009, 01:02
Posts: 243
**เปลี่ยนบทและคำพูดเล็กน้อย สำหรับคนที่ขี้เกียจอ่านใหม่ก็ไม่เป็นไรนะคะ ไม่มีผลกับเนื้อเรื่องและตัวละครใดๆทั้งสิ้น โชแค่เห็นว่าบางคำพูดมันแปลกๆ เลยลบๆเปลี่ยนใหม่บ้างเล็กน้อย แหะๆ

The mirror
Author : Choco
Pairings : 1827 , 69?? , etc.
Rate : ?????

Talk : นี่เป็นเรื่องแรกที่ได้ลงเสียทีนะคะ หลังจากหมักเอาไว้มานาน หลายๆคนอาจงงว่า ทำไม Rate ต้อง ????? ก็โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะคะ (ปัดความรับผิดชอบสุดๆ) ฮ่ะๆๆๆๆ = =

ตัวละครในเรื่องนี้อาจผิดๆเพี้ยนๆไปจากเนื้อเรื่องจริงบ้าง แถมมีตัวละครเพิ่มมาอีกตั้งหาก แต่มันก็Ficนี่เนอะ (แล้วจะพูดเพื่อ?) ฮ่ะๆๆๆ

เชิญรับชมได้เลยค่ะ



Part : Prologue



"ซือคุง"เสียงหวานเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มระหว่างทานอาหารมื้อเย็น เรียกซาวาดะ สึนะโยชิ---ที่กำลังไกล่เกลี่ยสงครามแย่งเนื้อของแรมโบ้กับรีบอร์น แต่ดูยังไงๆก็เหมือนรีบอร์นเป็นคนข่มขู่เสียมากกว่า---หันไปมอง ซาวาดะ นานะฉีกยิ้มกว้าง วางตะเกียบลง


"ลูกกำลังจะเป็นพี่ชายใหญ่แล้วนะ"


"ครับ"ตอบรับโดยไม่ทันคิด ก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อสมองประมวลผลคำพูดทัน นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตเบิกกว้างขึ้น จ้องมองไปยังแม่ของตนและชายผู้เป็นพ่อข้างๆที่ฉีกยิ้มกว้างมาให้ 'พี่ชายใหญ่'


"..................เอ๊ะ!!!!"




-----------------The Mirror-----------------




อิตาลี 6 ปีต่อมา คฤหาสถ์วองโกเล่



ตึกๆๆๆๆๆ



ร่างสองร่างพุ่งมาตามทางเดินอย่างรวดเร็ว คนนำร่างเล็กดูเหมือนจะมีความสุขที่เห็นคนไล่ตามวิ่งไม่ทันและเหนื่อยหอบ เสียงหัวเราะอย่างสะใจดังก้อง เรียกให้เหล่าชายในชุดสูทสีดำที่อยู่ประจำตามทางเดินขนลุกเกรียว


"หลบๆๆๆๆๆๆๆ"ช้าไปเสียแล้ว ร่างเล็กตะโกนก่อนพุ่งเข้าชนตัวประกอบในแฟมิลี่ผู้โชคร้าย............โชคร้ายตรงที่ถือเอกสารมาเต็มอ้อมแขน จัดเรียงมาอย่างดี แต่บัดนี้ การจัดเรียงมาเหมือนจะไร้ค่า เมื่อแผ่นกระดาษสีขาวปลิวว่อนเกลื่อนเต็มพื้น


"ทำไมไม่หลบเล่า!!"


"จับเด็กนั่นไว้!!!"ออกคำสั่งให้เหล่าสมาชิกในแฟมิลี่ทำตามอย่างรวดเร็ว...............แต่ก็ยังไม่เร็วพอ


ชายในชุดสูทคว้าได้แต่อากาศธาตุ เมื่อเด็กชายวัยหกขวบปีกระโดดข้ามตัวเองไปสองเมตรแล้ว


"หนอยยย หยุดเดี๋ยวนี้นะ ริตสึ!!!"


"หยุดให้โง่สิ!! ไอ้บ้า!!"


"ถ้าฉันจับนายได้นะ อย่าหวังเลยว่าอาทิตย์นี้นายจะได้กินของหวาน!!!"เสียงหวานขู่ด้วยความคิดที่คิดว่าร้ายแรงที่สุดแล้ว แต่ก็ยังหยุดร่างเล็กที่แผ่นแผล่ววิ่งเร็วไปอีกเท่าตัวไม่ได้


"ถ้าจับฉันได้ละก็นะ เจ้าสัตว์กินพืชเชื่องช้า!!! ฮ่าๆๆๆๆ"


"หะ.....หา.....เดี๋ยวนี้กล้าพูดกับฉันอย่างงี้เหรอริตสึ!! เคืองแล้วนะ!!!"


"เดี๋ยวนี้กล้าพูดกับฉันอย่างงี้เหรอสึนะ!! เคืองแล้วเหมือนกัน!!!!"




'..........อยากจะกรี๊ดโว้ยยยยยยยยย'เสียงกรีดร้องดังขึ้นในใจคนวิ่งตาม ซาวาดะ สึนะโยชิ ผู้ลำบากตรากตรำตลอดศก...............หลังจากรับภาระหน้าที่ที่หนักกว่าการเป็นผู้นำแฟมิลี่ประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 400 ปีนี้ ผันตนไปเป็นพี่เลี้ยงให้น้องชายต่างวัยชั่วคราวยามเจ้าเด็กแสบนั่นปิดเทอมฤดูร้อนจากโรงเรียนประถมในนามิโมริแล้ว คุณพ่อคุณแม่จัดการส่งลิงตัวเป็นๆมาอยู่กับพี่ชายที่อยู่ในอิตาลีด้วยกลัวพี่น้องจะไม่สนิทกัน


น้องชายผู้ที่เขาไม่รู้ว่าไปติดนิสัยช่างต่อล้อต่อเถียงและปากราวกับกรรไกรนั่นมาจากไหน โดยเฉพาะกับเขา..........ที่ดูจะดื้อดึงมากเป็นพิเศษ ลดหลั่นลงมาเป็นเหล่าผู้พิทักษ์และสมาชิกในแฟมิลี่


ตั้งแต่ทำชุดน้ำชาแตก วิ่งพล่านไปทั่วสร้างความวุ่นวาย เอาของๆคนในวองโกเล่ไปสลับที่มั่วสั่ว ซ่อนตุ๊กตายางไว้ใต้พรมทางเดิน ไปจนถึงแอบไขน๊อตแซนเดอเลียให้หลวม พร้อมร่วงลงมาใส่กบาลคนที่เดินผ่าน และอื่นๆอีกมากมาย


ร่างบางหยุดหอบหายใจ เท้าแขนลงกับเข่าราวผู้ชราภาพที่ปลงกับชีวิตยามเห็นหลังเล็กไวๆเลี้ยวลับสายตาไป..........วิ่งเร็วเป็นบ้า




'คุณแม่ครับ...........เราสนิทกันมาก........ถึงขนาดเล่นวิ่งไล่จับกันแล้วด้วยนะครับ ฮ่ะๆๆ'




จดหมายถึงคุณแม่ที่ญี่ปุ่นคราวนี้ ต้องเขียนแบบนี้สินะ



...........ไม่ไหวแล้วล่ะ คงต้องเขียนจดหมายอีกฉบับ รายงานให้อีกผู้พิทักษ์ในนามิโมริรับทราบเสียแล้ว..............



เพราะเคยเกิดเหตุการณ์คุณพ่อคุณแม่ที่รักหนีหายไปเที่ยวโดยไม่บอกกล่าว และก็ดูเหมือนจะลืมไปว่าตัวเองมีลูกชายคนเล็กวัยสามขวบปีอีกคน............ความวิตกจริตจึงครอบงำผู้เป็นพี่ชายที่อิตาลีซึ่งดูจะมีความรับผิดชอบมากกว่า..........นิดนึง


เลยเสี่ยงฝากฝังน้องชายต่างวัยให้ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่ปักหลักอยู่ในนามิโมริช่วยดูแลสั่งสอน ถึงแม้บางครั้งคนผู้นั้นจะออกเดินทาง(ขย้ำคน)ไปทั่ว แต่ก็ยังมีพวกอดีตกรรมการรักษาระเบียบที่เคร่งครัดในวินัยคอยดูแทน...........แม้เป็นเรื่องน่าแปลกแห่งปีที่อีกฝ่ายตกปากรับคำ(พยักหน้าครั้งนึง)โดยไม่อิดออด แต่ก็เพราะดูเหมือนจะแอบถูกใจเด็กชายผู้นี้อยู่เหมือนกัน



แล้วทำไมมันออกมาอิหรอปนี้หว่า???



เส้นผมยาวละเอียดสีน้ำตาลอ่อนลู่ลงมาตามแรงโน้มถ่วง ภาพน่าสงสารที่ทำให้เหล่าลูกน้องในแฟมิลี่ต่างมองมาด้วยความเห็นใจ


"วองโกเล่ครับ...."


"ไม่เป็นไร ไปทำงานเถอะ ขอโทษแทนริตสึด้วยนะ "เสียงหวานปนหอบเอ่ยตอบ โบกมือไปมา ก่อนจะปาดเหงื่อออกจากใบหน้าเรียว ยิ้มหวานเจิดจ้า"เจ้าเด็กแสบนั่น....เดี๋ยวฉันจัดการเอง"


".........."



...........แค่เห็นรอยยิ้มของบอส พวกผมก็ยามพลีกายให้แล้วครับ!!!............



"คือ........"กำลังจะพูดว่าดูจากสภาพแล้ว คงไม่พ้นโดน 'เจ้าเด็กแสบ' ที่ว่า จัดการก่อนเป็นแน่แท้ แต่เสียงเริงร่าที่ทักมาจากด้านหลังก็ทำเอาพวกเขาสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปโค้งแทบไม่ทัน



"ไฮ สึนะ!"ร่างสูงชะลูดหุ่นนักกีฬาเพอร์เฟคแมนประจำแฟมิลี่โบกมือพร้อมรอยยิ้มเป็นนิจทักทายร่างบาง


"ไง ยามาโมโตะ"ร่างบางยิ้มตอบก่อนจะถอยหายใจ"เมื้อกี้เห็นริตสึบ้างรึเปล่า?"


"ฮ่าๆๆๆๆ เห็นวิ่งออกไปทางประตู มีอะไรงั้นเหรอ?"


"ขโมยแหวนไปน่ะสิ"ถอนหายใจอีกระลอก ก่อนจะขยี้หัวตัวเองที่ฟูอยู่แล้วให้ฟูยิ่งขึ้นไปอีก"ทำไมนายไม่จับไว้นะ"


"เด็กน่า ปล่อยเล่นซนไปเหอะ"ยามาโมโตะฉีกยิ้มโชว์ฟัน 32 ซี่ สมองกระหวัดนึกถึงหน้าเจ้าเด็กตัวแสบ ที่เหมือนคนตรงหน้าราวกับถอดพิมพ์เดียวกัน


ร่างบางถอนหายใจอย่างปลงตกรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก่อนจะสังเกตเห็นสภาพอีกฝ่าย อดจะเอ่ยปากถามไม่ได้ "ว่าแต่......ยามาโมโตะคุง ทำไมตัวเปียกโชกแบบนั้นล่ะ?"


สูทสีดำถูกพาดไว้บนไหล่กว้าง น้ำหยดลากเป็นทาง เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในซับน้ำจนเปียกลู่แนบเนื้อ เส้นผมสีดำสนิทมีหยดน้ำเกาะพราว



.......จะเรทเหรอครับ ยามาโมโตะ?????........



"ไปห้องสมุดมานิดหน่อย"ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนหัวเราะตามแบบฉบับ มือแกร่งเกาท้ายทอยเล็กน้อยพอเป็นพิธี


"ห้องสมุด?? แล้วทำไมเหมือนไปเล่นน้ำมาแบบนั้น?"งุนงงสงสัยว่าน้ำที่หยดติ๋งๆนั่นมันจะมาจากห้องสมุดได้อย่างไร



"ฮ่าๆๆ ก็....."



"ท่านรุ่นที่สิบครับ!!"



"อะ........โกคุเทระคุง"




เสียงตะโกนมาจากริมสุดทางเดินเรียกให้สายตาสองคู่หยุดชะงักการสนทนาหันไปมอง ร่างโปร่งผมเงินวิ่งลิ่วๆมาแต่ไกล ในมือมีกองเอกสารเต็มอ้อมแขน


"มีอะไรงั้นเหรอ โกคุเทระคุง"ถามอย่างปลงตกกับชีวิต ต่อให้มีเรื่องน่าตกใจอะไรมาอีกสักร้อยเรื่อง เขาคงไม่สามารถหวั่นไหวไปมากกว่านี้ได้อีกแล้วสินะ


"รุ่นที่สิบ!"ร่างโปร่งมาหยุดยืนกึกอยู่หน้าบุคคลทั้งสอง เหลือบตาไปมองคนข้างตัวท่านรุ่นที่สิบแล้วต้องตะโกนอีกรอบ ลืมธุระไปสิ้น


"เจ้าบ้าเบสบอล!!!!! ตัวแกทำไม..........เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนั้น!!!"


"ไฮ! โกคุเทระ" ยามาโมโตะโบกมือทักอีกรอบ "พอดีระหว่างเดินออกจากห้องสมุด ถังใส่น้ำที่ใครวางไว้บนขอบประตูไม่รู้มันคว่ำลงมา น้ำเลยสาดใส่ทั้งตัวน่ะ"


"หา??"ร่างโปร่งมือขวาคนสนิทร้องอย่างงุนงง แต่ร่างบางเจ้านายไม่งงไปด้วย สมองไพล่คิดไปถึงพ่อน้องชายต่างวัยตัวแสบเป็นอันดับแรก



'ไม่ใช่แค่ส่งจดหมายให้คุณฮิบาริ สงสัยจะต้องSMSไปแทนซะแล้ว ขืนช้ากว่านี้คงไม่ได้การ'



"ว่าแต่......โกคุเทระ มีเรื่องอะไรรีบร้อนงั้นเหรอ?"รีบเปลี่ยนเรื่องเพราะรู้สึกผิดอย่างไรชอบกล..........


"อ๋อ!! รุ่นที่สิบครับ"มือขวาผู้ภักดีนึกถึงธุระของตนได้ หยิบเอกสารแผ่นนึงจากกองในอ้อมแขนยื่นให้ ใบหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที


"จากวินดีเช่?"ยามาโมโตะที่ยื่นหน้ามาอ่านเอกสารด้วยอ่านทวนข้อความในนั้น


"รุ่นที่สิบ.....เจ้าปลิ้นปล่อนนั่น........กลับมาแล้วครับ!"



.

...

.......



---------------------------------------------------------------------



"สึนะจอมตื้อ ตามมาไม่ทันแล้วสินะ"เสียงเล็กกระซิบอย่างชั่วร้าย หลบออกจากคฤหาสถ์มาอยู่ในสวนด้านนอกเป็นที่เรียบร้อย ร่างบางๆของเด็กวัยหกขวบปี ปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้ใหญ่สูงลิ่วอย่างน่าหวาดเสียว มือน้อยๆกำแหวนวงสวยที่เป็นของสำคัญของพี่ชายไว้แน่น


"หึ!"เค้นเสียงในลำคอไม่สมเด็ก กระหวัดคิดไปถึงพี่ชายที่ตนหนีจากมา นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตก็หม่นลงเล็กน้อย "บังอาจบอกปัด ไม่พาฉันไปเที่ยวเองนะ"



..........ทั้งๆที่มาอิตาลีตั้งหลายครั้งแล้วแท้ๆ แต่ยังไม่เคยมีใครพาออกไปที่ไหนเลยซักครั้ง..........



เด็กในวัยหกขวบที่อยากรู้อยากเห็น และอยากสนุก แม้จะเป็นถึงน้องชายของนภาแห่งวองโกเล่ก็ไม่มีเว้น หากแต่ปิดเทอมที่เด็กคนอื่นทั่วไปได้เที่ยวเล่นตามใจ เด็กชายกลับต้องมาอิตาลีและอุดอู้อยู่แต่ในบริเวณคฤหาสถ์หลังงามนี้ ถึงผู้ใหญ่หลายๆคนจะมาเล่นกับเขาบ้างเป็นครั้งคราวก็ตามเถอะ แต่เมื่อจะขอออกไปเปิดโลกกว้าง(?)กับเขาบ้าง กลับได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าทุกครั้ง




'ไม่ได้หรอกครับ มันเป็นคำสั่งของวองโกเล่'




ใบหน้าน่ารักบึ้งตึง มองแหวนวงงามอย่างตำหนิแทนเจ้านายของมัน



"จำไว้เลยนะสึนะ"ร่างเล็กจ้อยค่อยๆนั่งลงบนกิ่งไม้ใหญ่ พิจารณาหัวแหวนสีส้มทองที่มักประดับอยู่บนนิ้วมือของพี่ชายเสมอ ไม่เข้าใจในความหมายเท่าไหร่


แต่ก็มีนายหัวเงินเคยบอกไว้ว่านั่นคือสัญลักษณ์................ว่าสึนะคือท้องฟ้าที่โอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง




'ท้องฟ้าที่โอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง??..................มือเล็กๆของพี่ชายที่จับเขาไม่เคยอยู่นั่นเหรอ ที่โอบอุ้มไว้ทุกสรรพสิ่ง??'




หากจังหวะที่เด็กชายริตสึมัวแต่คิดเพลินๆ ทรุดตัวลงนั่งบนขอนไม้ไม่ทันไร ลมแรงกลับพัดวูบมาจนเสียการทรงตัว แต่มือเล็กที่กำแหวนวงสำคัญกลับกำแน่นขึ้นกว่าเดิมด้วยกลัวมันจะหล่นหายไป ไม่ยอมปล่อยออกเพื่อคว้าลำต้นใหญ่ไว้ ร่างบางๆจึงเสียหลักร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วงอย่างรวดเร็ว



"........&@#$)KN)_"สบถกับตัวเองด้วยอารามตกใจ หลับตาปี๋เตรียมโหม่งพื้นโลก...............



.

.

.

.



ตุบ!!!




นัยน์ตาคู่โตยังคงปิดสนิท แม้จะรับรู้ได้ว่าอาการหวาดเสียวและเสียงลมเสียดผ่านใบหูได้หยุดลงแล้วและแลนดิ้งลงสู่พื้นหญ้าเป็นที่เรียบร้อย แต่ความอุ่นสบายโอบล้อมรอบกายทำให้เคลิ้มจนไม่อยากจะลืมตา



"......................"



.


....


..........


...................




"อาาาา นี่ผมตาฝาด.......หรือคุณตัวเล็กลงกันแน่ครับ........วองโกเล่"


.

.

.

.

.


"อ๊ะ....!!"


เสียงที่ไม่คุ้นเคยทำเอานัยน์ตาสีน้ำตาลใสเปิดขึ้นทันที ภาพแรกที่จับบนเรตินาได้ ทำเอาเด็กน้อยวัยหกขวบปีนิ่งอึ้ง


................คุณเทวดา....................




"วองโกเล่???"




สายลมอ่อนๆพัดผ่านให้เส้นผมสีไพลินขยับไหวเล็กเล็กน้อย นัยน์ตาเจ้าเล่ห์สองสีราวอัญมณีจับจ้องไปทางเด็กน้อยคุ้นหน้าในอ้อมแขน ทั้งเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากเล็กกระจิด และนัยน์ตาคู่โตสีน้ำตาลสวย..............ที่สะท้อนภาพชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตหมองหม่นขาดวิ่นและมีสีแดงชาดเป็นด่างดวง



คิ้วเข้มกำลังขมวดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เมื่อสังเกตดีๆ



'ไม่ใช่วองโกเล่???? แต่หน้าเหมือนขนาดนี้.....'



เงียบกันไปครู่นึง.........



"นี่ริตสึขึ้นสวรรค์แล้วเหรอเนี่ย!!!!"เสียงเล็กตะโกนใส่เทวดาผู้งุนงงทันที ชายหนุ่มผงะไปเล็กน้อย"ไม่ได้นะ!! ยังไม่ได้ลองช๊อคโกแลตคาลวาคอสเดือนตุลาของร๊อยซ์*เลยอ้ะ!! ยังไม่ทันได้ไปดูเลยว่าใครโดนน้ำในถังที่ประตูห้องสมุดเทใส่!! แถมยังไม่ได้ออกไปเที่ยวในอิตาลีเลยด้วย!!" นัยน์ตาสีน้ำตาลดูมีแววหมายมาดอะไรอย่างประหลาดๆ มือเล็กขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของเทวดา(?)



เงียบกันไปอีกครู่นึง.................



"ผมหาคาลวาดอสเดือนตุลาให้คุณไม่ได้หรอกครับ"เสียงทุ้มดังขึ้นในที่สุดราวกับเพิ่งหาเสียงของตนเองเจอ นัยน์ตาสองสีสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลใสที่มองมานิ่ง แขนแข็งแรงกระชับตัวร่างน้อยมานั่งบนท่อนแขนซ้ายเพียงข้างเดียว นั่นทำให้เด็กชายเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ขึ้นสวรรค์ไปไหนทั้งสิ้น


คนตัวเป็นๆ ไม่ใช่เทวดาแต่อย่างใด.................



.......ตกลงมา........



.........ในอ้อมแขน...........



..............สัตว์กินพืชที่หน้าเหมือนเทวดาคนนี้...............



ใบหน้าเล็กเจือสีแดงด้วยความเขินที่เผลอเข้าใจผิดแบบปัญญาอ่อนที่สุด รีบdeleteความอับอายนั้นทิ้งไปจากสมองทันทีทันใด มองการกระทำของชายหนุ่มไม่วางตา


"ผมมีรสนมแทน เอาไปก่อนได้มั้ยครับ?"มือขวาควานหาอะไรในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบยื่นให้เด็กน้อย ยิ้มบางๆเรียกสีแดงเรื่อบนแก้มนุ่มในทันใด นัยน์ตาสีน้ำตาลใสทำเป็นเสมองของในมืออีกฝ่าย เมื่อพบว่าการสบกับนัยน์ตาสองสีนั้นยากมาก ก่อนจะแลเห็นห่อกระดาษสีทองร้อยเรียงด้วยคำว่า CHOCOLATE ROYCE



"อ๊ะ..........รสนม"อ้าปากค้าง รีบฉวยของโปรดมาไว้ในมือโดยอัตโนมัติ เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างงุนงง


"ว่าแต่นายเป็นใครกันนี่? ไม่เห็นเคยเห็นหน้ามาก่อน ทำไมมาอยู่แถวนี้? ทำไมเรียกฉันว่าวองโกเล่ด้วยล่ะ?"เสียงเจื้อยแจ้วพูดมาไม่หยุด"แล้วทำไมมี ROYCE ด้วย?"


"คึหึหึหึ "หัวเราะในลำคอเบาๆขบขัน มองเด็กชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะตอบไม่ตรงคำถาม"ถามทีละคำถามสิครับ"


คนตัวเล็กใบหน้ามุ่ยลงเหมือนโดนขัดใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลใสส่อแววอยากรู้เต็มที่ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร


"บอกมานะ!"สั่งออกมาตามที่ใจคิด ถลึงตามองชายหนุ่มแบบที่เด็กวัย6ขวบคงไม่มีใครทำเป็นแน่ๆ


"..........ไม่บอกหรอกครับ"


"ทำไมอ้าาาา"


"นอกเสียจาก.........."


"นอกจาก?"


"อืม...........นอกเสียจากคุณจะบอกมาก่อน ว่าคุณเป็นใคร"ยิ้มเทพบุตรกระชากใจเด็ก"ก่อนจะถามชื่อคนอื่น ควรบอกชื่อตัวเองก่อน จริงมั้ยครับ?"


"ฉันเหรอ?"เสียงเล็กทวนถาม นิ้วจิ้มเข้าที่ตัวเอง "ไม่ได้หรอก ฮิบาริเคยบอกว่าไม่ให้บอกชื่อกับสัตว์กินพืชแปลกหน้านี่ นายเป็นสัตว์กินพืชแปลกหน้า ถึงจะเป็นสัตว์กินพืชแปลกหน้าที่หล่อเหมือนเทวดา แต่ฉันก็บอกไม่ได้หรอก"


คำพูดเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาทำเอาชายหนุ่มเกือบหลุดหัวเราะ ในสมองมีแต่คำว่าสัตว์กินพืชหมุนวน รู้แน่ชัดแล้วว่าเด็กตรงหน้าถูกใครสั่งสอนมา



'นี่เขาตกข่าวอะไรไปรึเปล่านะ........ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาคนนั้นเลี้ยงเด็กงั้นเหรอ?'



...........งั้นเด็กนี่ก็คงจะไม่ธรรมดา...........




".........ฮิบาริ? ฮิบาริ เคียวยะ น่ะนะครับ?"


"รู้จักด้วยเหรอ?"


"รู้จักสิครับ"เจ้าของผมยาวสีไพลินพยักหน้าดูน่าเชื่อถือ แย้มยิ้มบางเบา เสริมคำพูดต่อในใจ 'รู้จักกันถึงขนาดอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้เลยล่ะครับ'


"ก็หนุ่มหน้าโหดคนที่ชอบพูดว่า 'จะขย้ำให้ตาย' ใช่มั้ยละ?"ทำเสียงและหน้าโหดเหมือนต้นฉบับไม่ผิดเพี้ยนเพราะเห็นมาจนเจนตา เสียแต่ของจริงอาจให้ฟิลโฉดกว่านี้ เล่นเอาเด็กน้อยหัวเราะไม่หยุดไปพักหนึ่ง


"ฮ่ะๆๆ รู้จักฮิบาริจริงๆด้วย งั้นนายก็ไม่ใช่สัตว์กินพืชแปลกหน้างั้นเหรอ?"


"ไม่ใช่หรอกครับ"


"งั้นฉันก็บอกชื่อได้ใช่มั้ย?"


"ได้สิ"พยักหน้าอีกรอบ ยิ้มหลอกเด็กเนียนใสไร้ที่ติ


"ฉันชื่อ ซาวาดะ โคริตสึ"ใบหน้าเล็กยิ้มกว้าง นิ้วป้อมชี้เข้าที่ตัวเอง "นายจะเรียกริตสึก็ได้นะ ฉันอนุญาต"


ท่าทีอวดดีเกินเด็กทำเอาชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ กวาดตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหวานละม้ายคล้ายคลึงใครบางคนในห้วงคำนึงทำให้พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ไม่ยาก



'ซาวาดะ โคริตสึงั้นเหรอ........คงจะเป็นเด็กที่ค่าหัวสูงที่สุดในหมู่นักฆ่า น้องชายที่ร่ำลือกันของวองโกเล่สินะ................'



.........งั้นก็ไม่แปลกเลยที่จะโตมากับฮิบาริ เคียวยะ ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่รอดมาจนป่านนี้...........




"แล้วนายเป็นใครกัน"เสียงเล็กขัดจังหวะความคิด พิจารณาชายหนุ่มไม่ต่างกัน "สัตว์กินพืชหล่อๆที่นี่ ชอบเป็นบริวารของสึนะ นายก็อีกคนด้วยรึเปล่า?"


.


.


.


.



"................คึหึหึ"


"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"ในที่สุดก็กลั้นเสียงหัวเราะไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะเต็มที่อย่างที่ไม่เคยทำมานาน ร่างสูงของ'สัตว์กินพืชหล่อๆ'ทรุดลงไปกุมท้อง หัวเราะกับพื้น


"หัวเราะอะไรกัน"ย่นใบหน้าไม่พอใจที่ถูกคนอื่นหัวเราะขบขัน"มีอะไรน่าตลกกันฮึ!"


"คึคึคึหึหึ ขอโทษครับ โคริจัง~"



'ค....โคริจังเรอะ!'



กล้าดียังไง!! ขนาดสึนะยังไม่เคยเรียกเลยนะ!!!!!!




"อย่ามาเรียกว่าโคริจังนะ!!!!"ใบหน้าแดงก่ำ เสียงเล็กตะโกนลั่น จนนกที่เกาะตามกิ่งไม้บริเวณนั้นโผบินหนีด้วยความตกใจ ร่างบางๆของเด็กที่แรงไม่น่าจะเยอะ กลับกระโจนพุ่งชนชายหนุ่มผู้ไม่ทันตั้งตัว กลิ้งลงไปกองกับพื้นด้วยกัน "บังอาจมาก เจ้าสัตว์กินพืช คิดจะลองดีใช่มั้ย!!"(คุ้นๆ?)



"ฮ่ะๆๆ"ร่างสูงหัวเราะอีกคำรบโดยมีเด็กวัยหกขวบผู้หน้าแดงก่ำนั่งคร่อมอยู่บนพุง มือเล็กขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตด้วยความคั่งแค้น



"แง้งงงงงงงงงงงง"



"อย่าขู่สิครับ โคริจัง"



"อย่ามาเรียกว่าโคริจัง!!!!"



"หุหุหุ ก็ได้ครับ โคริ.........คุง"ลากเสียงยาวยียวนกวนประสาทเป็นที่สุดในสายตาเด็กชายตรงหน้า ใบหน้าเล็กยื่นจนชิดกับใบหน้าของชายหนุ่มนัยน์ตาสองสี



"หัวเราะอยู่ได้ ไหนบอกว่าฉันบอกชื่อแล้วนายจะบอกบ้าง!! บอกมาสิ นายเป็นใคร อย่ามามัวเล่นลิ้น"


"ผมน่ะเหรอ"ใบหน้าคมแย้มยิ้ม แปลกใจเล็กน้อยที่เด็กตัวกะเปี๊ยกเท่านี้ใช้คำได้ใหญ่โตเหลือเกิน สั่งสอนกันมาดีจริงๆนะ.........


"ผมก็สัตว์กินพืชหน้าหล่อไงครับ"


"ว่าอะร...."



"ริตสึ!!!!"เสียงหวานตะโกนมาจากที่ใกล้ๆขัดจังหวะคนสองคนที่กำลังจะตีกันตายให้หยุดชะงัก นัยน์ตาสองคู่เบนไปทางทิศที่มาของเสียง "อยู่แถวนั้นรึเปล่า ริตสึ!!"


พุ่มไม้ใกล้ตัวสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนร่างบางๆของใครบางคนจะโผล่พ้นพุ่มไม้ออกมา เส้นผมสีน้ำตาลยาวละเอียดเกาะไปด้วยใบไม้และเศษหญ้า ตามหลังมาด้วยสองหน่อมือซ้ายและขวาสภาพไม่ต่างกัน


"ก่อเรื่องไปทั่ว ไม่ใช่ว่ามาสร้างปัญหาอะไรตรงนี้อีกนะ!!! ริ.......ม....มุคุโร่!!!!"


"มุคุโร่?"โกคุเทระ


"ฮ่ะๆๆ มุคุโร่นี่เอง"ยามาโมโตะ


"เอ๊ะ?.......มุคุโร่?"ริตสึ


ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มใต้ร่าง(?)เด็กชาย.........โรคุโด มุคุโร่ ผู้ซึ่งไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรดีกับการโดนสนใจโดยคนทั้งสี่พร้อมๆกันอย่างนี้ ริมฝีปากหนาตัดสินใจคลี่ยิ้ม





"สวัสดีตอนบ่ายครับ วองโกเล่"




TBC

---------------------------------------------------------------------

55555 จบไปแล้วอินโทร ที่จริงพิมเอาไว้ตอนนี้มันยาวกว่านี้ แต่ไหนๆก็ไหนๆ ตัดฉึบซะเลย (แป่ว!) แหะๆ

เรื่องนี้มันแลเนิบๆเนอะ ว่ามั้ยคะ? อย่างไรก็ติชมกันได้นะคะ เอิ๊กส์~

*ROYCE เป็นยี่ห้อช๊อคโกแลตนะคะ เป็นช๊อคโกแลตที่อร่อยและแพงเว่อร์มากมาย มีออกมาตามฤดูด้วย แต่หลักๆก็จะเป็นรสนมที่คุณมุคุโร่เอาให้ริตสึคุงนั่นล่ะค่ะ (มีขายในไทยนะเออ ที่พารากอนนั่นเอง กินแล้วเหมือนจะขึ้นสวรรค์ แต่กระเป๋าแฟบสุดๆ ฮ่ะๆ = =)

_________________
Image

Image
__________________________________________________________________________


Last edited by Choco on 30 Aug 2009, 22:20, edited 5 times in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part Prologue
PostPosted: 15 Apr 2009, 04:47 
User avatar
Joined: 20 Feb 2009, 18:17
Posts: 91
ริตสึ ซนน่าดูเลย ฮิบาริ ดูแลยังไงเน้อ แถมยังมีนิสัยเหมือน ฮิบาริแปะๆๆเลย

แต่ถ้ามุคุโร่เหมือนจะคุมริตสึได้นะเนี้ยนะเนี้ย

ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กเถอะมุคุโร่><

_________________
Image


Last edited by yugioh2003 on 16 Apr 2009, 08:44, edited 1 time in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part Prologue
PostPosted: 15 Apr 2009, 14:37 
User avatar
Joined: 13 Jan 2009, 20:28
Posts: 438
Location: ที่ๆแอบมองXSได้ชัดๆ-..-
ชอบๆๆๆ>< 1827 จงเจริญ!!!

โคริจังน่ารักจังเลยค่ะ คู่กับมุคุคุงสินะเนี่ย


คู่อื่นที่ว่า คงเป็น 8059 สินะคะ^^

กับ...XS (/โดนถีบ ตัวละครยังไม่ออกมาเลยเฟ้ย)



ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ

/โบกธง 1827><

_________________
1827 XS 8059 10051 69G BANZAI!!!!

Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part Prologue
PostPosted: 15 Apr 2009, 14:53 
Joined: 26 Sep 2008, 14:39
Posts: 1338
น้องชายของสึนะน่ารักแฮะ

ซนได้ใจจริงๆ (ฮิบาริดูแลยังไงหว่า-แต่ก็เข้าใจนะว่าคงเหงา อยากเที่ยวกับพี่ชาย)

แอบรู้สึกว่ามุคุโร่จะเลี้ยงต้อย (หลบสามง่าม)

_________________
แหล่งดองฟิค--ดองจนได้ที่จริงๆ http://my.dek-d.com/Serun_Seji/

Cloud of Varia http://reborntfc.freeforums.org/cloud-of-varia-t3365.html

อันนี้ฟิคเบียคุรันเคะ http://reborntfc.freeforums.org/g100-or-69100-o-o-t3653.html


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part Prologue
PostPosted: 15 Apr 2009, 15:19 
Joined: 15 Dec 2008, 18:28
Posts: 70
Location: ในใจท่านฮิ ข้างกายมุคุจัง
กริ๊ดดดดดดดดดดดด

หนุกค่า ท่านฮิเลี้ยงเด็กด้วย

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

มุคุจังน่าร๊ากกกกกกกกกกก โคริจังก็ด้วยยยยยยยยยยยยยยยย

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

_________________
ความรักที่ไม่อาจสมหวัง ทำได้เพียงแค่มองดูเธอกับเขา


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 15 Apr 2009, 15:35 
User avatar
Joined: 31 Jan 2009, 01:02
Posts: 243
**เปลี่ยนบทและคำพูดเล็กน้อย สำหรับคนที่ขี้เกียจอ่านใหม่ก็ไม่เป็นไรนะคะ ไม่มีผลกับเนื้อเรื่องและตัวละครใดๆทั้งสิ้น โชแค่เห็นว่าบางคำพูดมันแปลกๆ เลยลบๆเปลี่ยนใหม่บ้างเล็กน้อย แหะๆ

The mirror
Author : Choco
Pairings : 1827 69?? (8059 XS) etc.
Rate : ?????

Talk : มาต่ออย่างรวดเร็ว วะฮะฮ่า (แต่สั้นลงไปเป็นคืบๆ แหะๆ) ที่จริงพาร์ทนี้มันอยู่ในอินโทร แต่ก็อย่างที่ว่าย้ายมาอยู่ในพาร์ท1 (เอ๊ะ? งงๆ) 55555

นี่แค่ครึ่งพาร์ทนะคะ เพราะหมดแรงข้ามต้มแล้ว คงต้องไปหาอะไรทานก่อน อย่างไรก็ติดตามกันนะคะ


Part : 1 1/2



"ผมแค่หวังว่าริตสึจะปลอดภัยดี"




"........................"




"นะครับ...............คุณฮิบาริ"





-----------------The Mirror-----------------




"บริวารของนายอีกแล้วเหรอ สึนะ"เด็กชายอายุน้อยที่สุดตัดสินใจเอ่ยคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบท่ามกลางเหล่าชายหนุ่มผู้พิทักษ์ 'บริวาร'ของวองโกเล่ "ทำไมไม่เปิดฮาเร็มไปซะเลยล่ะ"



"...................."



".......ริตสึ ไปเอาคำพวกนั้นมาจากไหน"ผู้เป็นพี่ชายที่กลับมามีแหวนแห่งนภาติดนิ้วแล้วเครียดขึ้นมาทันที ในขณะที่คนได้ยินเกือบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่



'คงไม่ใช่มาจากคุณฮิบาริหรอกนะ............ไม่ใช่แน่ๆ'




ห้องทำงานของผู้นำรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ถูกใช้เป็นห้องรับแขกนาม โรคุโด มุคุโร่ ชั่วคราว ขนมเค้กและชา ของว่างชั้นดีที่ถูกนำมาเสิร์ฟยังไม่ใครตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะ...........ยกเว้นเด็กชายโคริตสึ



"เอาครีม"สั่งพร้อมกับอ้าปากรอ ไม่ตอบคำถามของพี่ชาย เครื่องให้อาหารอัติโนมัตินาม ยามาโมโตะ ทาเคชิ จึงจำต้องเอื้อมมือไปตักครีมให้เจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักอย่างไม่มีสิทธิบ่น



ขณะเดียวกับที่ผู้พิทักษ์แห่งวายุเคาะประตูเร็วๆแล้วเปิดผ่างเข้ามาเรียกให้ทุกสายตาหันไปจับจ้อง



"รุ่นที่สิบครับ!!!"นัยน์ตาสีมรกตตวัดไปเชือดเฉือนชายหนุ่มผู้มาใหม่ชั่วแว่บอย่างไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ก่อนจะก้าวฉับๆไปโค้งให้นภาของตน ยื่นเอกสารให้แผ่นนึง"ข่าวการกลับมาของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก ทุกแฟมิลี่ทั้งอิตาลีรู้โดยทั่วกันแล้วครับ"




"เร็วเกินไปรึเปล่า? จะมีคนนอกรู้ได้ยังไงกัน"เสียงหวานถามอย่างไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่




........................ก็คิดเอาไว้แล้วว่ามันก็คงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่แฟมิลี่อื่นจะมองข้ามได้..........



........................ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดี ที่มุคุโร่กลับมา สำหรับเขาอาจจะเป็นผลดีเสียมากกว่า.........



........แค่อดีตศัตรูของพ่อคนนี้อาจจะกลับมาตามราวี เพราะก็ใช่ว่าจะไม่มีใครแค้นเคืองอยู่ แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็น........




"คึหึหึหึ"เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ดังให้ทุกสายตาหันไปจับจ้อง โรคุโด มุคุโร่ วาดแขนไปวางบนพนักโซฟาตามความยาว ก่อนจะไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ "วินดีเช่ ไม่ได้มีแค่นักโทษ กับผู้คุมนะครับ" เอ่ยก่อนจะยกชาขึ้นจิบด้วยมาดนิ่ง



"แค่ผมถูกปล่อยตัว โลกมาเฟียเขาก็รู้กันทั่วแล้วล่ะครับ"



"................."




'มันหลงตัวเองไปป้ะฟระ???'



"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ดีแล้วที่นายถูกปล่อยตัวออกมาเร็ว"เสียงหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตสังเกตคนนั่งฝั่งตรงข้ามที่ดูอิดโรยไปเยอะ



หากร่างสูงผมสีไพลินเลิกคิ้วเล็กน้อย



'ก็แล้วไม่ใช่เพราะคุณหรอกหรือครับ ผมถึงได้กลับมา..........วองโกเล่??'




"นายดูผอมไปเยอะเลย"



"ครับ..........อย่างที่เห็น วินดีเช่ไม่มีอาหารหลักและของว่างระหว่างมื้อให้หรอกครับ"




นัยน์ตาสองสีจ้องมองนิ่งไปยังผู้นำแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ที่ระบายยิ้มยินดีอยู่บนใบหน้า




"ว่าแต่ เย็นนี้คงต้องเลี้ยงต้อนรับมุคุโร่กันหน่อยล่ะนะ"บอสใหญ่ร่างบางเอ่ยตีสีหน้าครุ่นคิด ไม่คิดจะถามเจ้าภาพแม้แต่น้อย ขณะที่โกคุเทระกำลังจะค้านพอดี ว่ารุ่นที่สิบไม่ต้องไปทำเพื่อมันขนาดนั้นก็ได้..................



"แค่พวกเราก็พอ นะ โกคุเทระคุง ไม่ต้องใหญ่โตหรอก"ราวกับรู้ทัน ใบหน้าหวานเบือนไปสบกับมือขวาคนสนิท เอ่ยพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ เป็นการบังคับไปในตัว "แค่บอกพวกแม่บ้านให้จัดอาหารมาเพิ่มเท่านั้นน่ะ"



"จะมีงานเลี้ยงอีกแล้ว ดีจังเนอะ เจ้าหนู"



"อื้อ"ตอบรับยามาโมโตะไปงั้นๆ สมองมีแต่เรื่องเค้กในปากเสียมากกว่า



"อึ๊ก........รุ่นที่สิบ....."



"นะ.....โกคุเทระคุง"นัยน์ตาสีน้ำตาลกระพริบปริบ หากมองดีๆอาจเห็นเป็นประกายออกมา




"ครับ!!! รุ่นที่สิบ!! ผมจะจัดการให้ครับ!!"ยากแก่การจะปฏิเสธนายใหญ่ร่างบางตรงนี้ ผู้พิทักษ์วายุผู้แพ้ประกายออร่านางฟ้า รีบโค้งให้ให้สึนะ ก่อนจะก้าวเท้าออกไป



".............คุณไม่ต้องลำบากสร้างภาพกับผมขนาดนั้นก็ได้นะครับ วองโกเล่"มุคุโร่พูดเรียบๆ"ไม่มีประโยชน์หรอก"



"มันผิดตรงไหนล่ะ ที่ฉันอยากจะทำอะไรให้บ้าง"



.......ทดแทนช่วงเวลาที่เสียไปจากการถูกกักขังอิสระภาพ.........




"ยังไงผมก็จะไม่เปลี่ยนความคิดที่ว่ายังคงเกลียดพวกมาเฟียหรอกนะครับ"



"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่"เสียงหวานเอ่ยช้าๆ"นายไม่เคยได้ยินเหรอ.........เกลียดอะไร มันก็มักจะเจออย่างนั้นน่ะ"



"..............."



เงียบกันไปครู่นึง.............






"หึหึ คุณเปลี่ยนไปเยอะนะครับ วองโกเล่.................อัลโกบาเลโน่คงสอนคุณมาดีเกินไป"ร่างสูงผมสีน้ำเงินยาวเอ่ยช้าๆพร้อมด้วยรอยยิ้มเป็นสรณะ "คิดจะทำให้ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณ จนหนีไปไหนไม่ได้เลยรึไงกันครับ"



"ฉันจะทำให้นายอยู่กับฉันด้วยความเต็มใจต่างหาก"ร่างบางชี้แจงเรียบๆ



"........................"






'คึหึหึ สึนะโยชิคุง..........คุณช่างเป็นมาเฟียที่ไม่เหมือนมาเฟียคนไหนๆ เป็นผืนฟ้าที่แปลกแยกกว่าผืนฟ้าใดๆจริงๆนะครับ'





.................แต่ก็เพราะแบบแหละ ผมถึงได้สนใจนัก...................





ทั่วทั้งห้องเงียบกริบอีกครั้ง มีเพียงเสียงสนทนาของอีกคู่หนึ่งที่ดังมาเป็นระยะๆ


โคริตสึน้อยหันไปสั่งแจ้วๆกับคนป้อนเค้กจำเป็น และทั้งๆที่ครีมเลอะรอบปากเป็นวงกว้าง"หยุดไปทำไมล่ะ ยามาโมโตะ เอาเชอร์รี่เคลือบช๊อคโกแลตลูกนั้นมา"


ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณรู้หน้าที่ตัวเองดี มือใหญ่จัดการคว้าลูกเชอร์รี่เคลือบน้ำตาลให้ แล้วหยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดครีมที่เลอะเป็นวงกว้างทำเอาใบหน้าเล็กเบี่ยงหนี



'ยามาโมโตะชอบเช็ดแรง คิดว่าฉันเป็นลูกเบสบอลอยู่เรื่อย'





"ผู้ทิพักษ์ถูกลดขั้นไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กกันหมดแล้วหรือครับ"เสียงทุ้มเอ่ยถาม เปลี่ยนเรื่องจากเมื่อครู่ จับจ้องภาพโลกขนมหวานส่วนตัวข้างๆนายใหญ่วองโกเล่ไม่วางตา หากคำถากถางนั่นก็ไม่ทำให้สึนะหวั่นไหวแม้แต่น้อย นิ้วเรียวหยิบแก้วชากระเบื้องเคลือบขึ้นจิบ แล้วคลี่ยิ้ม



"นั่นก็ไม่พ้นนายหรอกนะ มุคุโร่"ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ดูแปลกๆชอบกล




เวลานั้น ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกที่เพิ่งกลับมา ยังไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับสมาชิกใหม่แห่งบ้านซาวาดะคนนี้แม้แต่น้อย ไม่เข้าใจรอยยิ้มนั่น.............................แต่สักพักก็จะรู้เองล่ะนะ






"แล้วก็ไม่ใช่แค่ผู้พิทักษ์หรอก................"



ปัง!!!!!!!!!!!!!!


เสียงเปิดประตูหรือน่าจะเรียกว่าพังประตูเสียมากกว่า ขัดจังหวะการพูดคุยของคนในห้อง ร่างสูงสง่าร่างหนึ่งสาวเท้าเข้ามา ท่าทีคุกคาม หากผมยาวสีเงินเป็นประกายนั่นเรียกให้เด็กน้อย ซาวาดะ โคริตสึ ละจากเค้กวนิลลา กระโดดลงจากตักยามาโมโตะด้วยความไวแสง




"ไอ้เปี๊ยกว๊อยยยยยยยยยยยยยยยย"



"สควอออออออโล่วววววววววววววววววว"



เหมือนหนังรักโรแมนติก ฉากที่คู่พระนางโผเข้าหาหลังพรัดพรากกันไปนาน ไม่ต่างกับคนตัวเล็กยามกระโดดชาร์จร่างโปร่งรองหัวหน้าหน่วยวาเรีย สเพลฮี สควอโล่ ที่อ้าแขนรับก่อนจะจับร่างบางเหวี่ยงไปมาดุเดือดกันสุดๆ



"คิดถึงจริงๆว่ะ ให้ดิ้นตาย!!!!"



"ไม่ใช่แค่พวกผู้พิทักษ์ แต่พวกวาเรียก็ด้วยแหละ"สึนะพูดเนิบๆ จิบชาต่อไปราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุที่เห็นจนเจนตา




มุคุโร่ นิ่งเงียบไปพักนึง มองอดีตศัตรู วาเรียสควอโล่จับเด็กร่างน้อยเหวี่ยงห้อยหัวลง ซึ่งเจ้าตัวก็หัวเราะเอิ้กอากชอบใจเป็นที่สุดลืมยามาโมโตะผู้เดียวดายไปเสียสิ้น ก่อนจะเบือนสายตากลับมายังวองโกเล่ร่างบางที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย




"ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่หรือ สควอโล่"สึนะเบนความสนใจไปยังผู้มาใหม่ทันที เป็นปริศนาให้มุคุโร่ต่อไป ".............นายด้วย Xanxus"




"ไอ้สวะนี่"เสียงโหดที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังร่างโปร่ง ก่อนชายหนุ่มที่โหดเหมือนเสียงจะฉกร่างน้อยในมือสควอโล่มาถือไว้ แล้วถีบกระเด็นไป"เกะกะขวางทาง"



"ทำอะไรน่ะ ไอ้คุณบอส!!!!!!!!!"ตะโกนราวฟ้าผ่า ซึ่งแซนซัสก็ไม่แม้แต่จะชายตามอง....................



"จะขอยืมตัวเด็กเวรนี่หน่อย ไอ้สวะวองโกเล่ เย็นๆจะมาคืน"แซนซัสพูดเรียบๆ ยอมปล่อยให้เด็กน้อยปีนขึ้นขี่คอแล้วเกาะอยู่บนนั้นโดยไม่ชักปืนคู่ออกมายิงแต่อย่างใด



"ได้สิ"ตอบรับง่ายๆไม่อิดออด "แต่อย่าลืมว่าอย่าให้กินของหวานมากแล้วกัน ไม่งั้นริตสึจะไฮเปอร์ เดี๋ยวพวกนายจะยุ่งเหมือนคราวที่แล้ว"



"ปัดโธ่ มันอยากกินก็ให้มันกินไป ใช้ป้ะเจ้าเปี๊ยก!!!"ร่างบางรองหัวหน้าหน่วยวาเรียฟื้นคืนชีพจากการโดนถีบไปไกล กลับมาขยี้หัวเด็กน้อยบนคอแซนซัสอย่างรวดเร็ว



"ใช่แล้ว สควออออโล่"



.............ยังพูดคำควบกล้ำไม่ชัดสินะ................




"พูดมากไอ้ฉลามสวะ ไปกันได้แล้ว"




"เอ้อ!!!"




ก่อนพายุสองลูกจะจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมโคริตสึเกาะติดไปด้วย มือเรียววางแก้วชาเซรามิกลงกับจานรอง ถอนหายใจเบาๆ ก่อนนัยน์ตาคู่โตจะเบือนไปสบกับนัยน์ตาสองสีที่มองมาอย่างอ่านไม่ออก ทำเอาต้องเลิกคิ้วตอบ



"อะไร มุคุโร่ มีอะไรจะพูดหรือไง?"



".........เปล่าครับ"นัยน์ตาสองสีเหลือบไปมองบานประตูที่เด็กน้อยเพิ่งจะจากไป ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ





"ไม่มีอะไร............."




----------------------------------------------------------



ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว แสงสีส้มไล่ไปตามคฤหาสถ์ดูงดงาม เสียงนกกาที่บินกลับถิ่นรังร้องเข้ากับบรรยากาศ ที่ห้องทำงานนายใหญ่แห่งวองโกเล่ แสงสีส้มเล็ดลอดผ่านเข้ามาเล็กน้อย ขณะที่ความเย็นเยือกจากแอร์กระหน่ำชนิดบานกระจกหน้าต่างเกิดไอขึ้นมา บนโซฟาสีเลือดหมู ปรากฏร่างน้อยในผ้าห่มที่ถูกถีบกระเด็นไปกองกับพื้น นอนขดตัวเข้าหากันเพราะความหนาว ขณะผู้เป็นพี่ชายที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานกลับกดมือถือราคาแพงเหยียบแสนรัวเร็วอย่างคล่องแคล่ว




ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด




เสียงน่ารำคาญทำเอาเด็กชายที่นอนหลับอุตุอย่างเหนื่อยอ่อนอยู่บนโซฟาขยับตัวเล็กน้อยหากก็ยังไม่ตื่นจากห้วงลึกที่หลับใหล ไม่ได้รู้ตัวว่าคำยื่นอุธรณ์กำลังจะถูกส่งไปถึงผู้พิพากษาเร็วๆนี้....................



ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด



นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลมองหน้าจออย่างพิจารณาเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจกดตกลง แล้วนิ่งงันไปชั่วครู่


"เฮ้อ"ถอนหายใจปลงตก วางมือถือไว้บนโต๊ะทำงาน ลุกขึ้นจากเก้าอี้บุนวมตรงไปหาน้องชายที่ท่านอนดูไม่ได้ มือเรียวยกผ้าห่มที่ถูกเตะลงไปกองกับพื้นขึ้นมาห่มให้ คลี่ยิ้มบางๆแล้วลูบหัวเล็กๆของเด็กชาย"ทำตัวเองนะริตสึ อย่ามาโทษฉันล่ะ"




ครืด~~~




เสียงมือถือครูดกับโต๊ะชั่วครู่เพราะระบบสั่นเตือนเมสเสจขาเข้าเรียกให้ร่างแบบบางเบือนสายตาไปมอง ก่อนจะสาวเท้าช้าๆกลับไปที่โต๊ะทำงาน ยกมือถือราคาแพงเหยียบแสนที่ตนใช้งานเพียงแค่โทรออก รับสาย และส่งเมสเสจ แม้มันจะมีอ๊อปชั่นเสริมมาล้านแปดอย่างไรก็ตาม นัยน์ตากลมโตอ่านเมสเสจสั้นๆได้ใจความตามแบบฉบับคนส่งแล้วอดจะคลี่ยิ้มขำไม่ได้ มือเรียววางมือถือของตนลงที่เดิม ก่อนจะเรียกหาคนที่อยู่ด้านนอก



"มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง"



"ครับ บอส"ตัวประกอบในแฟมิลี่เปิดประตูเข้ามาด้วยความไวแสง โค้งให้ร่างบางที่ยืนยิ้มอยู่ข้างโต๊ะทำงาน



"ช่วยไปตามมุคุโร่มาให้หน่อยนะ"



"ครับ!!!"





ตัวประกอบเดินออกไปแล้ว หากเอกนภาแห่งวองโกเล่ก็ยังนิ่งงันอยู่ในท่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำตาลสวยดูครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะยกมือถือที่วางลงไปแล้วมากดดูข้อความอีกรอบ แล้วหัวเราะเบาๆ




"ฮ่ะๆๆ คุณฮิบารินี่ เหลือเกินจริงๆ"




นัยน์ตาไล่ไปทีละตัวอักษรช้าๆ...............ถึงจะเป็นแค่ข้อความสั้นแต่ก็เป็นบทสนทนาแรกในรอบปี ทั้งๆที่เขาร้อยเรียงคำพูดอยู่นาน ตัดสินใจเป็นชั่วโมงๆกว่าจะกดส่งได้ ชายหนุ่มผู้พิทักษ์แห่งเมฆากลับตอบกลับมาได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที แถมใจความก็น่าหมั่นไส้สุดๆอีกตั้งหาก





"หึหึ"ยิ้มออกมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ก่อนนัยน์ตาที่ขบขันจะทอประกายอ่อนลง เสียงหวานเอ่ยเป็นคำพูดเบาๆราวกับจะส่งไปให้ถึงเจ้าของข้อความน่าหมั่นไส้



.



.



.




".............ผมคิดถึงคุณจริงๆนะครับ คุณฮิบาริ"





















'แล้วจะไปเอาค่าตอบแทนเร็วๆนี้.................'






TBC 2/2


---------------------------------------------------------------------

กร๊ากกก ครึ่งพาร์ท เล่นเอาหอบ หมดแรงแล้วล่ะค่ะ คงต้องขอตัวก่อน อีกครึ่งจะตามมาไม่คืนนี้ก็พรุ่งนี้นะคะ เหอๆ = =


ปล. สังเกตกันมั้ยว่า Pairings มันเปลี๊ยนไป๋ คือโชจะเปลี่ยนไปตามที่โผล่มาของตอนนั้นๆ อาจจะแทบไม่ได้มองหน้ากันเลย (อย่าง 8059) ก็อย่าเพิ่งเคืองกันนะค๊า จะมีฉากหวานกันมาให้ยลแน่นอน แต่ก็อย่างว่า ฉากหวานเป็นอะไรที่ทำให้โชเสียเหงื่อมากกกกกกกสุดๆ TwT ไม่ถนัดเลยล่ะค๊า (สังเกตได้จาก 1827 ข้างบน อนาถใจตัวเอง) เอิ๊กกกก


เชิญติชมได้เลยค่ะ

_________________
Image

Image
__________________________________________________________________________


Last edited by Choco on 18 Apr 2009, 03:54, edited 3 times in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 15 Apr 2009, 15:49 
Joined: 26 Sep 2008, 14:39
Posts: 1338
คุณพี่แอบหวานกับแฟนซะงั้น

ว่าแต่....งานนี้มีเค้าว่าสับปะรดอาจซวยได้นะ (รับลูกระเบิดน้อยๆ ไปเลี้ยงซะเถอะ-ฮา)

_________________
แหล่งดองฟิค--ดองจนได้ที่จริงๆ http://my.dek-d.com/Serun_Seji/

Cloud of Varia http://reborntfc.freeforums.org/cloud-of-varia-t3365.html

อันนี้ฟิคเบียคุรันเคะ http://reborntfc.freeforums.org/g100-or-69100-o-o-t3653.html


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 15 Apr 2009, 15:59 
User avatar
Joined: 13 Jan 2009, 20:28
Posts: 438
Location: ที่ๆแอบมองXSได้ชัดๆ-..-
XS จริงๆด้วย ฮ่าๆๆๆๆ (ถูกใจ ทายถูก= =a โรคจิต)

ให้ป๋าเลี้ยงด้วย โคริจังโตขึ้นจะเป็นคนยังไงเนี่ย= ="


อยากอ่านฉากหวานๆเร็วๆ><
ถ้าไม่ถนัดเข้าNC เลยก็ได้ค่ะ.../โดนถีบ

สู้ๆนะคะ^^

_________________
1827 XS 8059 10051 69G BANZAI!!!!

Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 15 Apr 2009, 16:50 
Joined: 28 May 2008, 17:23
Posts: 207
ริตสึคุงน่ารักจริงเล๊ยย


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 15 Apr 2009, 17:44 
Joined: 15 Dec 2008, 18:28
Posts: 70
Location: ในใจท่านฮิ ข้างกายมุคุจัง
555555555555555555

วาเรียมาด้วยซะงั้น

xsคู่พ่อแม่ลูก

มุคุจังซวยแน่ๆงานนี้

_________________
ความรักที่ไม่อาจสมหวัง ทำได้เพียงแค่มองดูเธอกับเขา


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 15 Apr 2009, 19:44 
User avatar
Joined: 02 Apr 2009, 13:14
Posts: 452
Location: ที่ๆมีความสุข
สุดยอดมากจอร์จ!!!!!!!!!!!!!!!

มุคุก็ยังเหมือนเดิม สามารถจี้จุดสปาร์ต้าตรงหัวใจคนได้เก่งเหมือนเดิม

ซือคุงก็คงเหนื่อยที่มาเจอน้องแบบนี้ สงสัยต้องให้แม่ยกทูน่ามาช่วย <<พลั่ก!!ลูกถีบแม่ยก>>

รอ~

_________________
http://type289.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 16 Apr 2009, 08:45 
User avatar
Joined: 20 Feb 2009, 18:17
Posts: 91
มิน่าทำไมสึนะถึงให้ปลาทูน่าตัวน้อย ไม่ให้กินของหวาน

เพราะจะเข้าโหมดไฮเปอร์หรือเนี้ย=[]=

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 16 Apr 2009, 16:28 
User avatar
Joined: 05 Apr 2009, 17:56
Posts: 315
ริตสึ น่าร้าก..

แต่ยังไงก็รักทูน่ามากกว่า

ว่าแต่อยากรู้จริงๆว่า "ค่าตอบแทน" ของท่านฮิจะเป็นอะไรกันนะ

>_<

รีบมาอัพต่อไวๆนะคะ จะรอติดตาม

_________________
Image

..ยิ่งฉันใกล้เธอเท่าไหร่ ยิ่งอยากจะเผยใจ เมื่อสบสายตาก็ยิ่งหวั่นไหว..


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??,etc.) part 1/2
PostPosted: 17 Apr 2009, 02:05 
User avatar
Joined: 19 Mar 2009, 11:03
Posts: 175
งานนี้มีเฮ

พี่เลี้ยงเด็ก ทั้งวาเรีย ทั้งผู้พิทักษ์

สนุกแน่งานนี้


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] The mirror (1827,69??) part 1 2/2
PostPosted: 17 Apr 2009, 06:16 
User avatar
Joined: 31 Jan 2009, 01:02
Posts: 243
**พาร์ทนี้ โชแก้ใหม่บางคำนะคะ สำหรับคนที่อ่านไปแล้วขี้เกียจอ่านใหม่ก็ไม่เป็นไรเด้อ มันไม่สำคัญใดๆทั้งสิ้น แค่โชอ่านแล้วรู้สึกว่ามันตะหงิดๆเลยเปลี่ยนมันใหม่ซะ ทนไม่ด๊ายยยย

The mirror
Author : Choco
Pairings : 1827 , 6927's b. , 8059 etc.
Rate : PG-13

Talk : พาร์ทนี้ คุณฮิบาริ..........หายไปเลยล่ะค่ะ!! (1827 ภาษาอะไรฟระ??? / โดนกระทืบ) ใจเย็นๆนะคะ ยังไงก็อดใจรอกันนิดนึง นี่ยังไม่ได้เข้าเนื้อเรื่องเลยแหละ..........(แล้วไอ้ยาวๆข้างบนนั่นคืออะไร?) อักสักพักเดี๋ยวได้มี 1827 ออกมากันจนเบื่อแน่ๆ อย่าเพิ่งทิ้งริตสึจังปายน้า >[]< (โค้งงามๆแก่ท่านผู้อ่าน)


เชิญรับชมได้เลยค่ะ


Part : 1 2/2



"มุคุโร่ ฉันวานอะไรนายอย่างนึงสิ"



"ครับ................"



"มีของที่ต้องไปเอาน่ะ.............ช่วยไปเอาแทนฉันได้มั้ย?"





-----------------The Mirror-----------------



จิ๊บๆๆ


เสียงนกร้องรับบรรยากาศยามเช้า ท้องฟ้าสีครามโปร่งใสไร้เมฆ แสงแดดอ่อนจางสาดลอดเข้ามาตามรอยแยกของม่านสีเข้ม เผยให้เห็นห้องกว้างสีโทนมืด เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นทั้ง โต๊ะ ตู้ เตียง ดูเรียบง่ายและไม่มีของประดับใดๆ ราวกับไม่มีเจ้าของห้อง หรือ เจ้าของห้องจะเพิ่งเข้ามาอยู่



บนเตียงกว้างร่างๆหนึ่งนอนหลับสนิท ใบหน้าคมคายดูเรียบนิ่ง ริมฝีปากปราศจากรอยยิ้มที่มักมีให้เห็น.....................ไร้เค้าความเจ้าเล่ห์เดิมของชายผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก





..................และทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของใครคนหนึ่งมานานแล้ว




"ฮิฮิ"หลุดเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน่ารักออกมา หากแค่นั้นก็เพียงพอ นัยน์ตาสองสีเปิดลืมขึ้นอย่างงุนงงราวกับสายตายังไม่สามารถรับภาพได้ในทันท่วงที รู้สึกแปลกประหลาดยามรับรู้ถึงห้องธรรมดาๆ แสงแดด ผ้าห่มอุ่นสบาย เตียงนอนนุ่ม หน้าต่าง เสียงนกร้อง และเด็กคนหนึ่ง




.............ไม่ใช่ห้องขัง...............




..............อ้อ.......คฤหาสถ์วองโกสินะ............






"มาทำอะไรตรงนี้ครับ วองโกเล่น้อย"เสียงทุ้มเอ่ยถามไร้ความตื่นตระหนกตกใจ ใบหน้าคมยังคงนิ่งสนิท หน้าตายสุดๆ จะมีก็แต่ริมฝีปากหนาที่มีรอยยิ้มแต่งแต้มขึ้นตามแบบฉบับ



ความเรียบเฉยของอีกฝ่ายทำให้ 'วองโกเล่น้อย' นิ่งงันไปชั่วครู่ ใบหน้าน่ารักเบ้ลงเหมือนขัดใจกับอะไรบางอย่าง ก่อนจะยันร่างเล็กๆของตนขึ้นจากเตียงข้างที่นอนของชายหนุ่ม นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมตวัดมามองคนบนที่นอนอย่างขุ่นเคืองเรียกเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆของคนอายุมากกว่าได้เป็นอย่างดี



"ฉันมาปลุกนายไงล่ะ ไอ้คนขี้เซา" ใบหน้าเล็กเชิดขึ้น รู้สึกเสียอารมณ์เหลือแสนที่ไม่เห็นสีหน้าตอนตกใจของคนบนเตียง ก่อนแขนป้อมๆจะยกขึ้นกอดอก"ขี้เซาเป็นที่สุด ฉันเข้ามาตั้งนานแล้วยังไม่ได้รู้เรื่องอะไรเล้ย"




"..............." มุคุโร่ไม่ตอบโต้ อย่างว่า นิ่งสงบสยบเคลื่อนไหว................





"นี่!! ฟังที่พูดอยู่รึเปล่า"เสียงเล็กแหวใส่เรียกให้นัยน์ตาสองสีตวัดกลับไปมองตัวเจ้าปัญหา




"แล้วคุณจะเข้ามาปลุกผมทำไมละครับ?"ถามสบายๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงบ้าง



"ที่จริงสึนะบอกว่าน่าจะปล่อยให้นายนอนไปก่อน แต่ฉันรอไม่ไหวหรอก"ริมฝีปากเล็กๆชี้แจง"ยังไงๆนายก็ตื่นแล้ว ลุกไปแต่งตัวเร็วๆเลยนะ"




นัยน์ตาสองสีเหลือบไปมองคนพูดอย่างไม่เข้าใจอะไรเล็กน้อย เห็นแววตาวาววับลุกโชติช่วงอยู่ในนัยน์ตาสีน้ำตาลนั่นแล้ว..............สังหรณ์ใจแปลกๆชอบกล




"คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"




"เอ๊??...............สึนะไม่ได้บอกนายเหรอ?"ซาวาดะ โคริตสึ ยิ้มกว้าง ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ "นาย.......ต้องออกไปเที่ยว........กับฉัน! วันนี้ด้วยนะ!!"



เงียบกันไปครู่หนึ่ง...........


.



..



......



...........



'วองโกเล่..............นี่มันเรื่องอะไรกันครับ??'




-------------------------------------------------




"ใช่ ฉันบอกริตสึแบบนั้น"เสียงหวานเนิบนาบไร้วี่แววแปลกใจให้เห็น บอสใหญ่ร่างบางรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานบุนวมสีแดง มือเรียวหมุนปากกาหมึกซึมไปมาเหมือนชั่งใจว่าจะเซ็นลงไปดีหรือไม่ ก่อนจะตัดสินใจวาดลายเซ็นอนุมัติลงไปเร็วๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสองสีที่ดูราวกับมีเปลวเพลิงเต้นริ้วๆอยู่ภายใน"แล้วนายก็ตอบตกลงกับฉันเรียบร้อย มีปัญหาอะไรล่ะ มุคุโร่"



"ผม? ตกลงกับคุณ?"เสียงทุ้มทวนคำช้าๆ ริมฝีปากหนาแม้ประดับไปด้วยรอยยิ้ม หากภายในแทบจะชักตรีศูรอาวุธคู่กายออกมาจิ้มกันให้ตายไปข้าง"ผมไปตกลงกับคุณที่ไหนเมื่อไหร่กันครับ?"



"เมื่อวานนี้ ที่นี่แหละ"ตอบหนักแน่น ล่วงรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ อดจะแย้มรอยยิ้มบางออกมาไม่ได้เมื่อเห็นภาพน้องชายต่างวัยตัวแสบเกาะหลังร่างสูงพร้อมล๊อกคอไว้แน่นหนาราวกับกลัวตัวพาเที่ยวจะหนีหาย โดยมีบุรุษผมสีไพลินจับแขนป้อมๆนั่นไว้ไม่ให้รัดคอแน่นเกินไปด้วยอ๊อกซิเจนกำลังจะหมดไปจากปอดเร็วๆนี้



"เห็นมั้ย!!"ทูน่ารุ่นจิ๋วได้ทีซ้ำเติมคนไม่เชื่อ



"................."ร่างสูงนิ่งไปชั่วครู่ราวกับจะทบทวนความจำเมื่อวานนี้ที่ห้องทำงานผู้นำแห่งวองโกเล่ แต่บทสทนาที่ลอยเข้ามากระแทกสมองก็ไม่เห็นมีตรงส่วนไหนบอกให้เขาพาไอ้ลูกลิงที่ล๊อกคอเขาอยู่ออกไปเที่ยวแม้แต่น้อย



flash back>>>



'มีของที่ต้องไปเอาน่ะ.............ช่วยไปเอาแทนฉันได้มั้ย?'




'คึหึหึหึ คุณคงเข้าใจอะไรผิดบางอย่างระครับวองโกเล่..................'นัยน์ตาสองสีมองสบกับร่างบาง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่บนใบหน้า



'แม้ว่าคุณจะช่วยผมออกมาจากวินดีเช่ก็ตาม......................แต่ทำไมผมจะต้องลำบากไปเอาของอะไรก็ไม่รู้'ชะโงกตัวลงไปจนใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ 'มาให้พวกมาเฟียด้วยล่ะครับ?'




'ไปเอาตามที่เขียนไว้ในนี้' นอกจากจะไม่ตื่นกลัวอย่างที่เคยเป็นแล้ว ร่างแบบบางยังคงสบกับนัยน์ตาสองสีด้วยท่าทีนิ่งสนิท ยื่นกระดาษแผ่นนึงให้ ไม่ฟังคำทัดทานอ้อมๆของอีกฝ่ายแต่อย่างใด




'.....................'




'พูดด้วยความสัตย์จริง ฉันไม่ได้ช่วยนายออกจากวินดีเช่นะ มุคุโร่' ร่างบางยิ้มให้ เหลือบไปมองน้องชายที่หลับอุตุอยู่บนโซฟา'ถือซะว่าตอบแทนคนที่ช่วยนายออกมาจริงๆ ช่วยไปเอาทีนะ'




....................



...........



....



.



"นั่นมัน..........."





"นายจะไปเอาของตามที่อยู่ที่ฉันให้ไปไงล่ะ"เสียงหวานพูดแทนอย่างรวดเร็ว"แต่ถ้าริตสึไม่ไปด้วย คิดว่านายคงจะเอามันมาไม่ได้หรอกนะ"




"..............."




"อย่าซนล่ะริตสึ เชื่อฟังมุคุโร่นะ รู้มั้ย?"ริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มของนางฟ้าก่อเกิดออร่าเป็นประกาย พูดนุ่มๆอย่างมีน้ำใจ........................หากใครเล่าจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ภายในใจของร่างบาง




"เหอะ!"เสียงเล็กจากข้างหลังของชายหนุ่มหยิ่งจองหองสิ้นดี หากผู้เป็นพี่กลับยิ้มรับไม่โกรธาแต่อย่างใด




ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกยืนนิ่งเป็นตอไม้ ใช้เวลาประมวลผลนานกว่าปกติเป็นเท่าตัว......................ก่อนจะได้คำตอบ





"วองโกเล่................ถึงแม้คุณจะไม่กล้าพาน้องชายของคุณออกไปเที่ยวข้างนอกยังไง แต่ก็ไม่ควรไว้ใจผมถึงขนาดให้.............."





ปัง!!!




เปิดประตูอย่างรุนแรง น่ากลัวว่าสักวันมันจะพังลงมา"บอสครับ!!"ตัวประกอบในแฟมิลี่โผล่มาอีกครั้ง ครานี้มาพร้อมหยาดเหงื่อและเสียงหอบหายใจที่ดูเร่งรีบ




"เกิดอะไรขึ้น คุณคาลอส"เสียงหวานที่เคยนิ่งสงบดูร้อนใจขึ้นเป็นครั้งแรก




"คือว่า คุณโกคุเทระ.......กลับมาแล้วครับ!!......แต่ว่า........."




"งั้นเหรอ"ไม่รอประโยคถัดไปเพราะสุดยอดลางสังหรณ์พอจะทำให้คาดเดาอะไรๆได้ ร่างแบบบางพยักหน้ารับรู้ ได้ฤกษ์ชิ่ง............รีบออกคำสั่งเร็วๆพร้อมคว้าเสื้อสูทมาจากพนักเก้าอี้"เดี๋ยวช่วยไปเรียกคุณพี่เรียวเฮมาให้หน่อยนะ ฝากด้วยล่ะ"




"ครับ!!"ขานรับอย่างแข่งขัน พร้อมพุ่งตัวจากไปทั้งๆแบบนั้น




"ฉันต้องไปแล้วล่ะ ฝากริตสึด้วยนะ มุคุโร่!!"..............ประโยคขอร้อง?




แล้วบอสใหญ่แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ก็แล่นฉิวจากไปทางเดียวกับตัวประกอบนามคาลอสเมื่อครู่ ทิ้งให้หนึ่งชีวิตยืนสับสนแบบไม่เคยเป็นมาก่อน กับอีกหนึ่งชีวิตที่ชักหงุดหงิดใจ




"ไปเที่ยวกันซะที เจ้าสัตว์กินพืชขี้สงสัย!!"




................ในเมื่อเป็นแบบนี้................






..................ก็ได้ครับ วองโกเล่...........ผมจะถือซะว่าได้ตอบแทนคนที่ช่วยผมจริงๆก็แล้วกัน...............






----------------------------------------------




"อะ..........อา"




"อ......ฮ๊า......ย....อย่าเพิ่ง"เสียงครางหวานกระเซ่าเล็ดลอดออกมาจากบานประตูหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องมืดครึมร้อนระอุ ชายร่างแบบบางนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง แผ่นหลังเนียนเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์บนผิวลื่นกอปรไปด้วยหยาดเหงื่อ เส้นผมนุ่มสีเงินเป็นประกายแผ่กระจายเต็มหมอน นัยน์สีมรกตสวยมีน้ำใสๆเอ่อคลอ ในขณะที่ชายหนุ่มด้านบนไล่นิ้วมือกร้านไปตามไขสันหลัง




"อยู่เฉยๆสิ โกคุเทระ"




"เดี๋ยว......เดี๋ยวก่อน........อ้าาา"




"อา........เจ็บมากเหรอ"




"ย.....หยุดก่อน.......หยุดก่อน"





".........."





"เดี๋ยว........"





"อดทนอีกนิดนะ โกคุเทระ"





"ย............หยุด..........บอกให้หยุดไงเล่า!!! ไอ้บ้ายามาโมโตะ!!!"





"โธ่ โกคุเทระ อยู่เฉยๆสิ เลือดยังไม่หยุดไหลเลยเห็นมั้ย"





"จะไม่หยุดไหลก็เพราะแกนั่นแหละ!!"ตะโกนอู้อี้ดังมาจากหมอนอย่างขุ่นเคือง เรียกรอยยิ้มจากผู้กระทำได้เป็นอย่างดี




"ฉันจะพันผ้าพันแผลให้ ลุกไหวมั้ย?"เสียงทุ้มกล่าวอ่อนโยน ขณะช่วยพยุงร่างแบบบางให้นั่ง บนเตียงนอนนุ่มเกลื่อนด้วยผ้าขนหนูที่เต็มไปด้วยสีแดงชาดของเลือด ขวดยา แอลกอฮอล์ ลำสี และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลทั้งหลาย แผ่นหลังบางชื้นเหงื่อของผู้พิทักษ์แห่งวายุปรากฏรอยแผลยาวเป็นทางจากไหล่ซ้ายลงไปเกือบจะถึงสะโพกขวา...............รอยแผลของดาบ




"เบามือหน่อยสิวะ!!"คนบาดเจ็บกระชากเสียงขึ้น เมื่อมือหนาไล่พันผ้าพันแผลช้าๆอ้อมจากด้านหน้าไปด้านหลัง




"ฮ่ะๆ ทนหน่อยน่า"




"รู้อย่างนี้ ฉันไปให้หน่วยปฐมพยาบาลทำให้ดีกว่า!! มือแกหนักเป็นบ้า!!"




"โกคุเทระ.............."




"อะไร!!"




".............."จู่ๆมือที่กำลังพันผ้าก็หยุดชะงักไป สร้างความงุนงงให้ร่างบางเป็นที่สุด นัยน์ตาสีมรกตตวัดไปมองคนด้านหลังอย่างสงสัย ก่อนจะต้องชะงักเมื่อนัยน์ตาสีดำสนิทที่มองมาอยู่ก่อนแล้วกำลังสั่นไหว ใบหน้าที่มักเปื้อนรอยยิ้มของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณกำลังบึ้งตึงอย่างที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก




...............มันกำลังโกรธ................




"รู้มั้ยว่าฉันตกใจแค่ไหน โกคุเทระ"เสียงทุ้มค่อยๆพูดช้าๆ ก่อนกลุ่มเส้นผมสีรัตติกาลจะซบลงไปยังลาดไหล่ขวาที่ไม่บาดเจ็บของร่างบาง




"นายที่เคาะประตูห้องของฉันและฉัน.............ที่เปิดประตูห้องมาเห็นนายบาดเจ็บมากขนาดนี้"




ภาพร่างบางที่ล้มลงในอ้อมแขนยามเขาเปิดประตู เลือดสีแดงชาดไหลเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเจ้าตัว และมือของเขา...............




"..............."




"โกคุเทระ........รอยดาบ........ใครกันที่ทำร้ายนายด้วยดาบ นายไปทำอะไรมากันแน่?"




"นั่นไม่ใช่เรื่องของแก"




"โกคุเทระ........."




"มันเป็นงานของชั้น!! พลาดท่าแค่นิดหน่อย ทำโวยวายไปได้!!"




"ถ้าอย่างนั้นนายจะมาหาฉันทำไม!!!"เสียงทุ้มที่เคยนุ่มนวลแข็งขึ้นเล็กน้อย"ถ้าให้ฉันต้องเห็นสภาพบาดเจ็บปางตายของนาย ก็อย่ามาเลยจะดีกว่านะ................โกคุเทระ"




..............นายเข้าใจรึเปล่า...........ว่าฉัน.............เป็นห่วงนายมากขนาดไหน..............




..............นายเข้าใจรึเปล่า...........ว่าฉัน.............ขาดนายไปไม่ได้..............





"ไอ้บ้าเบสบอล......"พึมพำเสียงแผ่ว เมื่อรู้สึกถึงความสั่นไหวและแรงที่โอบรัดเขาไว้แน่นขึ้น....................




........................รู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดยังไง อยากจะพูดอะไร......เพราะอยู่ด้วยกันมานาน เคยทะเลาะกันรุนแรงเลือดตกยางออกก็มี ง้องอนกันจนลำบากไปถึงรุ่นที่สิบก็เคย เพราะอย่างนี้ถึงได้นึกถึงเป็นคนแรก.......................






...................สถานะอะไรก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องรู้...............






............เพราะแค่ตอนนี้.............






"ชั้นแค่นึกถึงแกคนแรก!! ก็เลยเดินมาเคาะประตูห้องแกเท่านั้นเอง!!! เลิกเรียกชื่อฉันด้วยเสียงหมาหงอยซะที!!!"เสียงตะคอกเรียกให้ใบหน้าคมผงกขึ้นมองคนด้านหน้าที่เห็นเพียงใบหูและลำคอแดงๆเท่านั้น อาการกลบความเขินอายประจำตัวของโกคุเทระทำเอาคนร่างสูงหัวเราะในลำคอเบาๆ ลืมอารมณ์โกรธเมื่อครู่ไปสิ้น




"หัวเราะอะไร!! ทำแผลต่อไปสิ!!"




"ฮ่ะๆๆๆ พะย่ะค่ะ" ผู้พิทักษ์แห่งสายฝนกลับมาอารมณ์ดีเป็นเนืองนิจอีกครั้ง




"'เจ้าหญิง'"กระซิบคำเสียงแผ่วข้างใบหูแดงๆอย่างคิดจะแกล้ง คำเรียกที่ทำเอานัยน์ตาสีมรกตคู่สวยเบิกโพลงแทบจะลุกเป็นไฟ




.........ก็คนมันน่าแกล้ง..........




"ว....ว่าไงนะ!!! ไอ้......."




ก๊อกๆๆๆๆ




เสียงเคาะประตูร้อนรนเรียกให้คนทั้งสองชะงักหยุดกิจกรรม(?)ทั้งหมด ไม่ทันยามาโมโตะจะเอ่ยปากให้เข้ามาได้ ประตูก็เปิดโพล่งพร้อมอีกร่างบางที่พุ่งเข้ามาซะแล้ว............




"โกคุเทระคุง!!! เป็นอะไรมากรึเปล่า!!!!"เสียงหวานดังมาก่อนเจ้าตัว ก่อนเอกนภาแห่งวองโกเล่จะถลามาหาคนบาดเจ็บบนเตียง ตามหลังมาติดๆด้วยร่างสูงผู้พิทักษ์แห่งอรุณ............ซาซางาวะ เรียวเฮ




"เฮ้!! เจ้าหัวปลาหมึก!! ไม่เป็นอะไรสุดหูรูด!!"




"ท่านรุ่นที่สิบ......ไอ้หัวสนามหญ้า"




"คาลอสบอกว่านายบาดเจ็บ....................."นัยน์ตากลมเหลือบไปเห็นบาดแผล ความรู้สึกผิดพุ่งเข้ากัดกินจิตใจ




"ขอโทษนะ โกคุเทระคุง เพราะฉันแท้ๆ"ใบหน้าหวานรู้สึกผิดเต็มที่.................เพราะเป็นงานของแฟมิลี่ที่จำเป็นต้องไหว้วานมือขวาคนสนิทให้ไปทำ เพราะจะให้ความเคลื่อนไหวนี้รั่วไหลออกไปไม่ได้




............แต่นั่นก็ทำให้คนของเขาบาดเจ็บ...............




"ท่านรุ่นที่สิบ!! ผมไม่เป็นอะไรเลยนะครับ!!!"เสียงหนักแน่นยืนยัน แทบจะร้องไห้ออกมาให้ได้เมื่อเห็นบอสของตนทำหน้าเศร้า พยายามจะลุกขึ้นมาโค้งให้นายเหนือหัวอย่างที่ทำประจำ หากก็ได้คนร่างสูงผลักลงไปนั่งอีกครั้ง




"ไม่เป็นอะไร? เมื่อกี้ยังคราง หยุดก่อนๆ ยามาโมโตะ อยู่เลยแท้ๆ"คนได้ชื่อว่าเทพเนียนก็เนียนพูดอย่างไม่อายฟ้าดิน แถมเริ่มพันผ้าพันแผลให้ร่างบางตรงหน้าต่ออย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น




"ไอ้บ้าเบสบอล!!!!!!!"




"โกคุเทระคุง ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก"เสียงหวานรีบเอ่ยห้ามทัพ ก่อนจะหันไปพูดอย่างรีบร้อนกับคนที่มาด้วยกัน"คุณพี่ กรุณาช่วยรักษาโกคุเทระคุงด้วยนะครับ"




"โอ้! ไว้ใจได้สุดหูรูด!!!"ผู้พิทักษ์แห่งอรุณฉายแสงเจิดจ้าเต็มที่ นิ้วที่สวมแหวนเปล่งประกายสีเหลืองนวลสบายตา รักษาบาดแผลที่ยามาโมโตะเฝ้าห้ามเลือดอยู่เป็นชั่วโมงๆ




"ท่านรุ่นที่สิบ.........ขอโทษนะครับ"นัยน์ตาสีมรกตหรุบต่ำ รู้สึกไม่ดีที่ทำให้แผนการล้มเหลว"ผมถูกพวกมันรู้ตัวเข้าจนได้"




"ไม่เป็นไรหรอก โกคุเทระคุง แค่กลับมาได้ก็พอแล้ว"เสียงหวานดูอ่อนโยน รู้สึกผิดไม่ต่างกันที่ทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ "ขอบคุณมากนะ แค่นี้ก็ช่วยได้เยอะมากแล้วจริงๆ"




"มันเรื่องอะไรกัน สึนะ"เสียงทุ้มของร่างสูงที่ถอยออกมาให้รุ่นพี่ได้เข้าไปรักษาร่างบางดังขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลสวยของคนถูกถามมองบาดแผลของผู้พิทักษ์แห่งวายุที่กำลังสมานตัวอย่างเยือกเย็นราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะตวัดมาสบกับนัยน์ตาสีรัตติกาล




.................และนั่นทำให้หยาดพิรุณรู้ว่า...........นภากำลังโกรธเคืองอย่างที่สุด...................




"ขอโทษเรื่องโกคุเทระจริงๆนะ ยามาโมโตะ"เสียงหวานพูดอย่างเข้าใจความรู้สึกของร่างสูงและหมายความตามที่พูดจริงๆ น้ำคำดูหนักแน่นสมกับเป็นผู้นำแฟมิลี่ "แต่ในเมื่อทางนั้นรู้ตัวแล้ว...............ก็ไม่จำเป็นจะต้องเคลื่อนไหวเงียบๆอีกต่อไป"





"สึนะ??"





"เรื่องนี้..............จะขอแรงจากนายด้วยได้รึเปล่า ยามาโมโตะคุง"





นัยน์ตาทั้งสองคู่มองสบ เข้าใจกันได้เป็นอย่างดี ก่อนร่างสูงจะเป็นฝ่ายคลี่ยิ้มถูกใจ พยักหน้ารับตามแบบฉบับ





"โอ้!! ว่ามาเลย สึนะ"





"นักดาบที่ทำร้ายโกคุเทระ.................ช่วยจัดการให้สมน้ำสมเนื้อนะ ยามาโมโตะคุง"





"ไว้ใจฉันได้เลย!!"รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายดูน่ากลัวขึ้นอย่างประหลาด เมื่อแววตาคมกริบสะท้อนแสงนวล เปลวไฟจากแหวนแห่งอรุณ





"แล้วฉันจะสอนให้มันรู้เอง ว่าดาบน่ะ.............มันมีไว้ให้ปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า"






.....................และกับผู้ที่หาญมาลองดีกับวองโกเล่.........................




TBC part 2

-----------------------------------------------------

จบไปแล้วค่ะ ตอนที่ 1 หลายคนอาจยังงงๆว่า อะไรฟระ ตรูอ่านไปตั้งเท่านั้น เอ็งเพิ่งจะจบตอน 1?? แหะๆ แต่มันจะยาวได้ยาวดีแค่ช่วงแรกๆเท่านั้นล่ะค่ะ ช่วงหลังๆนี่ไม่ต้องพูด ตอนนึงยังไม่ทันจะหายใจออก ก็จบซะแล้ว 55555

ยังไงก็ติชมกันได้นะจร๊า
ปล. โชอารมณ์เปลี่ยวถึงขนาดมาตั้งชื่อตัวประกอบกันเลยทีเดียว สังเกตพ่อหนุ่มคาลอสกันบ้างอะเปล่า? คิคิคิ
ปล2. หลายคนอาจงงๆกับเนื้อเรื่อง มีใครงงกันบ้างอะเปล่า????? >[]< (เพราะโชแต่งเองยังงงเอง)

_________________
Image

Image
__________________________________________________________________________


Last edited by Choco on 18 Apr 2009, 04:36, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 40 posts ]  Go to page 1, 2, 3  Next


Who is online

Users browsing this forum: freyachan, princesskpp and 5 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: