•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

**เปลี่ยนบทและคำพูดเล็กน้อย สำหรับคนที่ขี้เกียจอ่านใหม่ก็ไม่เป็นไรนะคะ ไม่มีผลกับเนื้อเรื่องและตัวละครใดๆทั้งสิ้น โชแค่เห็นว่าบางคำพูดมันแปลกๆ เลยลบๆเปลี่ยนใหม่บ้างเล็กน้อย แหะๆ

The mirror
Author : Choco
Pairings : 1827 , 69?? , etc.
Rate : ?????

Talk : นี่เป็นเรื่องแรกที่ได้ลงเสียทีนะคะ หลังจากหมักเอาไว้มานาน หลายๆคนอาจงงว่า ทำไม Rate ต้อง ????? ก็โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะคะ (ปัดความรับผิดชอบสุดๆ) ฮ่ะๆๆๆๆ = =

ตัวละครในเรื่องนี้อาจผิดๆเพี้ยนๆไปจากเนื้อเรื่องจริงบ้าง แถมมีตัวละครเพิ่มมาอีกตั้งหาก แต่มันก็Ficนี่เนอะ (แล้วจะพูดเพื่อ?) ฮ่ะๆๆๆ

เชิญรับชมได้เลยค่ะ



Part : Prologue



"ซือคุง"เสียงหวานเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มระหว่างทานอาหารมื้อเย็น เรียกซาวาดะ สึนะโยชิ---ที่กำลังไกล่เกลี่ยสงครามแย่งเนื้อของแรมโบ้กับรีบอร์น แต่ดูยังไงๆก็เหมือนรีบอร์นเป็นคนข่มขู่เสียมากกว่า---หันไปมอง ซาวาดะ นานะฉีกยิ้มกว้าง วางตะเกียบลง


"ลูกกำลังจะเป็นพี่ชายใหญ่แล้วนะ"


"ครับ"ตอบรับโดยไม่ทันคิด ก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อสมองประมวลผลคำพูดทัน นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตเบิกกว้างขึ้น จ้องมองไปยังแม่ของตนและชายผู้เป็นพ่อข้างๆที่ฉีกยิ้มกว้างมาให้ 'พี่ชายใหญ่'


"..................เอ๊ะ!!!!"




-----------------The Mirror-----------------




อิตาลี 6 ปีต่อมา คฤหาสถ์วองโกเล่



ตึกๆๆๆๆๆ



ร่างสองร่างพุ่งมาตามทางเดินอย่างรวดเร็ว คนนำร่างเล็กดูเหมือนจะมีความสุขที่เห็นคนไล่ตามวิ่งไม่ทันและเหนื่อยหอบ เสียงหัวเราะอย่างสะใจดังก้อง เรียกให้เหล่าชายในชุดสูทสีดำที่อยู่ประจำตามทางเดินขนลุกเกรียว


"หลบๆๆๆๆๆๆๆ"ช้าไปเสียแล้ว ร่างเล็กตะโกนก่อนพุ่งเข้าชนตัวประกอบในแฟมิลี่ผู้โชคร้าย............โชคร้ายตรงที่ถือเอกสารมาเต็มอ้อมแขน จัดเรียงมาอย่างดี แต่บัดนี้ การจัดเรียงมาเหมือนจะไร้ค่า เมื่อแผ่นกระดาษสีขาวปลิวว่อนเกลื่อนเต็มพื้น


"ทำไมไม่หลบเล่า!!"


"จับเด็กนั่นไว้!!!"ออกคำสั่งให้เหล่าสมาชิกในแฟมิลี่ทำตามอย่างรวดเร็ว...............แต่ก็ยังไม่เร็วพอ


ชายในชุดสูทคว้าได้แต่อากาศธาตุ เมื่อเด็กชายวัยหกขวบปีกระโดดข้ามตัวเองไปสองเมตรแล้ว


"หนอยยย หยุดเดี๋ยวนี้นะ ริตสึ!!!"


"หยุดให้โง่สิ!! ไอ้บ้า!!"


"ถ้าฉันจับนายได้นะ อย่าหวังเลยว่าอาทิตย์นี้นายจะได้กินของหวาน!!!"เสียงหวานขู่ด้วยความคิดที่คิดว่าร้ายแรงที่สุดแล้ว แต่ก็ยังหยุดร่างเล็กที่แผ่นแผล่ววิ่งเร็วไปอีกเท่าตัวไม่ได้


"ถ้าจับฉันได้ละก็นะ เจ้าสัตว์กินพืชเชื่องช้า!!! ฮ่าๆๆๆๆ"


"หะ.....หา.....เดี๋ยวนี้กล้าพูดกับฉันอย่างงี้เหรอริตสึ!! เคืองแล้วนะ!!!"


"เดี๋ยวนี้กล้าพูดกับฉันอย่างงี้เหรอสึนะ!! เคืองแล้วเหมือนกัน!!!!"




'..........อยากจะกรี๊ดโว้ยยยยยยยยย'เสียงกรีดร้องดังขึ้นในใจคนวิ่งตาม ซาวาดะ สึนะโยชิ ผู้ลำบากตรากตรำตลอดศก...............หลังจากรับภาระหน้าที่ที่หนักกว่าการเป็นผู้นำแฟมิลี่ประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 400 ปีนี้ ผันตนไปเป็นพี่เลี้ยงให้น้องชายต่างวัยชั่วคราวยามเจ้าเด็กแสบนั่นปิดเทอมฤดูร้อนจากโรงเรียนประถมในนามิโมริแล้ว คุณพ่อคุณแม่จัดการส่งลิงตัวเป็นๆมาอยู่กับพี่ชายที่อยู่ในอิตาลีด้วยกลัวพี่น้องจะไม่สนิทกัน


น้องชายผู้ที่เขาไม่รู้ว่าไปติดนิสัยช่างต่อล้อต่อเถียงและปากราวกับกรรไกรนั่นมาจากไหน โดยเฉพาะกับเขา..........ที่ดูจะดื้อดึงมากเป็นพิเศษ ลดหลั่นลงมาเป็นเหล่าผู้พิทักษ์และสมาชิกในแฟมิลี่


ตั้งแต่ทำชุดน้ำชาแตก วิ่งพล่านไปทั่วสร้างความวุ่นวาย เอาของๆคนในวองโกเล่ไปสลับที่มั่วสั่ว ซ่อนตุ๊กตายางไว้ใต้พรมทางเดิน ไปจนถึงแอบไขน๊อตแซนเดอเลียให้หลวม พร้อมร่วงลงมาใส่กบาลคนที่เดินผ่าน และอื่นๆอีกมากมาย


ร่างบางหยุดหอบหายใจ เท้าแขนลงกับเข่าราวผู้ชราภาพที่ปลงกับชีวิตยามเห็นหลังเล็กไวๆเลี้ยวลับสายตาไป..........วิ่งเร็วเป็นบ้า




'คุณแม่ครับ...........เราสนิทกันมาก........ถึงขนาดเล่นวิ่งไล่จับกันแล้วด้วยนะครับ ฮ่ะๆๆ'




จดหมายถึงคุณแม่ที่ญี่ปุ่นคราวนี้ ต้องเขียนแบบนี้สินะ



...........ไม่ไหวแล้วล่ะ คงต้องเขียนจดหมายอีกฉบับ รายงานให้อีกผู้พิทักษ์ในนามิโมริรับทราบเสียแล้ว..............



เพราะเคยเกิดเหตุการณ์คุณพ่อคุณแม่ที่รักหนีหายไปเที่ยวโดยไม่บอกกล่าว และก็ดูเหมือนจะลืมไปว่าตัวเองมีลูกชายคนเล็กวัยสามขวบปีอีกคน............ความวิตกจริตจึงครอบงำผู้เป็นพี่ชายที่อิตาลีซึ่งดูจะมีความรับผิดชอบมากกว่า..........นิดนึง


เลยเสี่ยงฝากฝังน้องชายต่างวัยให้ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่ปักหลักอยู่ในนามิโมริช่วยดูแลสั่งสอน ถึงแม้บางครั้งคนผู้นั้นจะออกเดินทาง(ขย้ำคน)ไปทั่ว แต่ก็ยังมีพวกอดีตกรรมการรักษาระเบียบที่เคร่งครัดในวินัยคอยดูแทน...........แม้เป็นเรื่องน่าแปลกแห่งปีที่อีกฝ่ายตกปากรับคำ(พยักหน้าครั้งนึง)โดยไม่อิดออด แต่ก็เพราะดูเหมือนจะแอบถูกใจเด็กชายผู้นี้อยู่เหมือนกัน



แล้วทำไมมันออกมาอิหรอปนี้หว่า???



เส้นผมยาวละเอียดสีน้ำตาลอ่อนลู่ลงมาตามแรงโน้มถ่วง ภาพน่าสงสารที่ทำให้เหล่าลูกน้องในแฟมิลี่ต่างมองมาด้วยความเห็นใจ


"วองโกเล่ครับ...."


"ไม่เป็นไร ไปทำงานเถอะ ขอโทษแทนริตสึด้วยนะ "เสียงหวานปนหอบเอ่ยตอบ โบกมือไปมา ก่อนจะปาดเหงื่อออกจากใบหน้าเรียว ยิ้มหวานเจิดจ้า"เจ้าเด็กแสบนั่น....เดี๋ยวฉันจัดการเอง"


".........."



...........แค่เห็นรอยยิ้มของบอส พวกผมก็ยามพลีกายให้แล้วครับ!!!............



"คือ........"กำลังจะพูดว่าดูจากสภาพแล้ว คงไม่พ้นโดน 'เจ้าเด็กแสบ' ที่ว่า จัดการก่อนเป็นแน่แท้ แต่เสียงเริงร่าที่ทักมาจากด้านหลังก็ทำเอาพวกเขาสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปโค้งแทบไม่ทัน



"ไฮ สึนะ!"ร่างสูงชะลูดหุ่นนักกีฬาเพอร์เฟคแมนประจำแฟมิลี่โบกมือพร้อมรอยยิ้มเป็นนิจทักทายร่างบาง


"ไง ยามาโมโตะ"ร่างบางยิ้มตอบก่อนจะถอยหายใจ"เมื้อกี้เห็นริตสึบ้างรึเปล่า?"


"ฮ่าๆๆๆๆ เห็นวิ่งออกไปทางประตู มีอะไรงั้นเหรอ?"


"ขโมยแหวนไปน่ะสิ"ถอนหายใจอีกระลอก ก่อนจะขยี้หัวตัวเองที่ฟูอยู่แล้วให้ฟูยิ่งขึ้นไปอีก"ทำไมนายไม่จับไว้นะ"


"เด็กน่า ปล่อยเล่นซนไปเหอะ"ยามาโมโตะฉีกยิ้มโชว์ฟัน 32 ซี่ สมองกระหวัดนึกถึงหน้าเจ้าเด็กตัวแสบ ที่เหมือนคนตรงหน้าราวกับถอดพิมพ์เดียวกัน


ร่างบางถอนหายใจอย่างปลงตกรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก่อนจะสังเกตเห็นสภาพอีกฝ่าย อดจะเอ่ยปากถามไม่ได้ "ว่าแต่......ยามาโมโตะคุง ทำไมตัวเปียกโชกแบบนั้นล่ะ?"


สูทสีดำถูกพาดไว้บนไหล่กว้าง น้ำหยดลากเป็นทาง เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในซับน้ำจนเปียกลู่แนบเนื้อ เส้นผมสีดำสนิทมีหยดน้ำเกาะพราว



.......จะเรทเหรอครับ ยามาโมโตะ?????........



"ไปห้องสมุดมานิดหน่อย"ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนหัวเราะตามแบบฉบับ มือแกร่งเกาท้ายทอยเล็กน้อยพอเป็นพิธี


"ห้องสมุด?? แล้วทำไมเหมือนไปเล่นน้ำมาแบบนั้น?"งุนงงสงสัยว่าน้ำที่หยดติ๋งๆนั่นมันจะมาจากห้องสมุดได้อย่างไร



"ฮ่าๆๆ ก็....."



"ท่านรุ่นที่สิบครับ!!"



"อะ........โกคุเทระคุง"




เสียงตะโกนมาจากริมสุดทางเดินเรียกให้สายตาสองคู่หยุดชะงักการสนทนาหันไปมอง ร่างโปร่งผมเงินวิ่งลิ่วๆมาแต่ไกล ในมือมีกองเอกสารเต็มอ้อมแขน


"มีอะไรงั้นเหรอ โกคุเทระคุง"ถามอย่างปลงตกกับชีวิต ต่อให้มีเรื่องน่าตกใจอะไรมาอีกสักร้อยเรื่อง เขาคงไม่สามารถหวั่นไหวไปมากกว่านี้ได้อีกแล้วสินะ


"รุ่นที่สิบ!"ร่างโปร่งมาหยุดยืนกึกอยู่หน้าบุคคลทั้งสอง เหลือบตาไปมองคนข้างตัวท่านรุ่นที่สิบแล้วต้องตะโกนอีกรอบ ลืมธุระไปสิ้น


"เจ้าบ้าเบสบอล!!!!! ตัวแกทำไม..........เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนั้น!!!"


"ไฮ! โกคุเทระ" ยามาโมโตะโบกมือทักอีกรอบ "พอดีระหว่างเดินออกจากห้องสมุด ถังใส่น้ำที่ใครวางไว้บนขอบประตูไม่รู้มันคว่ำลงมา น้ำเลยสาดใส่ทั้งตัวน่ะ"


"หา??"ร่างโปร่งมือขวาคนสนิทร้องอย่างงุนงง แต่ร่างบางเจ้านายไม่งงไปด้วย สมองไพล่คิดไปถึงพ่อน้องชายต่างวัยตัวแสบเป็นอันดับแรก



'ไม่ใช่แค่ส่งจดหมายให้คุณฮิบาริ สงสัยจะต้องSMSไปแทนซะแล้ว ขืนช้ากว่านี้คงไม่ได้การ'



"ว่าแต่......โกคุเทระ มีเรื่องอะไรรีบร้อนงั้นเหรอ?"รีบเปลี่ยนเรื่องเพราะรู้สึกผิดอย่างไรชอบกล..........


"อ๋อ!! รุ่นที่สิบครับ"มือขวาผู้ภักดีนึกถึงธุระของตนได้ หยิบเอกสารแผ่นนึงจากกองในอ้อมแขนยื่นให้ ใบหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที


"จากวินดีเช่?"ยามาโมโตะที่ยื่นหน้ามาอ่านเอกสารด้วยอ่านทวนข้อความในนั้น


"รุ่นที่สิบ.....เจ้าปลิ้นปล่อนนั่น........กลับมาแล้วครับ!"



.

...

.......



---------------------------------------------------------------------



"สึนะจอมตื้อ ตามมาไม่ทันแล้วสินะ"เสียงเล็กกระซิบอย่างชั่วร้าย หลบออกจากคฤหาสถ์มาอยู่ในสวนด้านนอกเป็นที่เรียบร้อย ร่างบางๆของเด็กวัยหกขวบปี ปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้ใหญ่สูงลิ่วอย่างน่าหวาดเสียว มือน้อยๆกำแหวนวงสวยที่เป็นของสำคัญของพี่ชายไว้แน่น


"หึ!"เค้นเสียงในลำคอไม่สมเด็ก กระหวัดคิดไปถึงพี่ชายที่ตนหนีจากมา นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตก็หม่นลงเล็กน้อย "บังอาจบอกปัด ไม่พาฉันไปเที่ยวเองนะ"



..........ทั้งๆที่มาอิตาลีตั้งหลายครั้งแล้วแท้ๆ แต่ยังไม่เคยมีใครพาออกไปที่ไหนเลยซักครั้ง..........



เด็กในวัยหกขวบที่อยากรู้อยากเห็น และอยากสนุก แม้จะเป็นถึงน้องชายของนภาแห่งวองโกเล่ก็ไม่มีเว้น หากแต่ปิดเทอมที่เด็กคนอื่นทั่วไปได้เที่ยวเล่นตามใจ เด็กชายกลับต้องมาอิตาลีและอุดอู้อยู่แต่ในบริเวณคฤหาสถ์หลังงามนี้ ถึงผู้ใหญ่หลายๆคนจะมาเล่นกับเขาบ้างเป็นครั้งคราวก็ตามเถอะ แต่เมื่อจะขอออกไปเปิดโลกกว้าง(?)กับเขาบ้าง กลับได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าทุกครั้ง




'ไม่ได้หรอกครับ มันเป็นคำสั่งของวองโกเล่'




ใบหน้าน่ารักบึ้งตึง มองแหวนวงงามอย่างตำหนิแทนเจ้านายของมัน



"จำไว้เลยนะสึนะ"ร่างเล็กจ้อยค่อยๆนั่งลงบนกิ่งไม้ใหญ่ พิจารณาหัวแหวนสีส้มทองที่มักประดับอยู่บนนิ้วมือของพี่ชายเสมอ ไม่เข้าใจในความหมายเท่าไหร่


แต่ก็มีนายหัวเงินเคยบอกไว้ว่านั่นคือสัญลักษณ์................ว่าสึนะคือท้องฟ้าที่โอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง




'ท้องฟ้าที่โอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง??..................มือเล็กๆของพี่ชายที่จับเขาไม่เคยอยู่นั่นเหรอ ที่โอบอุ้มไว้ทุกสรรพสิ่ง??'




หากจังหวะที่เด็กชายริตสึมัวแต่คิดเพลินๆ ทรุดตัวลงนั่งบนขอนไม้ไม่ทันไร ลมแรงกลับพัดวูบมาจนเสียการทรงตัว แต่มือเล็กที่กำแหวนวงสำคัญกลับกำแน่นขึ้นกว่าเดิมด้วยกลัวมันจะหล่นหายไป ไม่ยอมปล่อยออกเพื่อคว้าลำต้นใหญ่ไว้ ร่างบางๆจึงเสียหลักร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วงอย่างรวดเร็ว



"........&@#$)KN)_"สบถกับตัวเองด้วยอารามตกใจ หลับตาปี๋เตรียมโหม่งพื้นโลก...............



.

.

.

.



ตุบ!!!




นัยน์ตาคู่โตยังคงปิดสนิท แม้จะรับรู้ได้ว่าอาการหวาดเสียวและเสียงลมเสียดผ่านใบหูได้หยุดลงแล้วและแลนดิ้งลงสู่พื้นหญ้าเป็นที่เรียบร้อย แต่ความอุ่นสบายโอบล้อมรอบกายทำให้เคลิ้มจนไม่อยากจะลืมตา



"......................"



.


....


..........


...................




"อาาาา นี่ผมตาฝาด.......หรือคุณตัวเล็กลงกันแน่ครับ........วองโกเล่"


.

.

.

.

.


"อ๊ะ....!!"


เสียงที่ไม่คุ้นเคยทำเอานัยน์ตาสีน้ำตาลใสเปิดขึ้นทันที ภาพแรกที่จับบนเรตินาได้ ทำเอาเด็กน้อยวัยหกขวบปีนิ่งอึ้ง


................คุณเทวดา....................




"วองโกเล่???"




สายลมอ่อนๆพัดผ่านให้เส้นผมสีไพลินขยับไหวเล็กเล็กน้อย นัยน์ตาเจ้าเล่ห์สองสีราวอัญมณีจับจ้องไปทางเด็กน้อยคุ้นหน้าในอ้อมแขน ทั้งเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากเล็กกระจิด และนัยน์ตาคู่โตสีน้ำตาลสวย..............ที่สะท้อนภาพชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตหมองหม่นขาดวิ่นและมีสีแดงชาดเป็นด่างดวง



คิ้วเข้มกำลังขมวดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เมื่อสังเกตดีๆ



'ไม่ใช่วองโกเล่???? แต่หน้าเหมือนขนาดนี้.....'



เงียบกันไปครู่นึง.........



"นี่ริตสึขึ้นสวรรค์แล้วเหรอเนี่ย!!!!"เสียงเล็กตะโกนใส่เทวดาผู้งุนงงทันที ชายหนุ่มผงะไปเล็กน้อย"ไม่ได้นะ!! ยังไม่ได้ลองช๊อคโกแลตคาลวาคอสเดือนตุลาของร๊อยซ์*เลยอ้ะ!! ยังไม่ทันได้ไปดูเลยว่าใครโดนน้ำในถังที่ประตูห้องสมุดเทใส่!! แถมยังไม่ได้ออกไปเที่ยวในอิตาลีเลยด้วย!!" นัยน์ตาสีน้ำตาลดูมีแววหมายมาดอะไรอย่างประหลาดๆ มือเล็กขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของเทวดา(?)



เงียบกันไปอีกครู่นึง.................



"ผมหาคาลวาดอสเดือนตุลาให้คุณไม่ได้หรอกครับ"เสียงทุ้มดังขึ้นในที่สุดราวกับเพิ่งหาเสียงของตนเองเจอ นัยน์ตาสองสีสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลใสที่มองมานิ่ง แขนแข็งแรงกระชับตัวร่างน้อยมานั่งบนท่อนแขนซ้ายเพียงข้างเดียว นั่นทำให้เด็กชายเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ขึ้นสวรรค์ไปไหนทั้งสิ้น


คนตัวเป็นๆ ไม่ใช่เทวดาแต่อย่างใด.................



.......ตกลงมา........



.........ในอ้อมแขน...........



..............สัตว์กินพืชที่หน้าเหมือนเทวดาคนนี้...............



ใบหน้าเล็กเจือสีแดงด้วยความเขินที่เผลอเข้าใจผิดแบบปัญญาอ่อนที่สุด รีบdeleteความอับอายนั้นทิ้งไปจากสมองทันทีทันใด มองการกระทำของชายหนุ่มไม่วางตา


"ผมมีรสนมแทน เอาไปก่อนได้มั้ยครับ?"มือขวาควานหาอะไรในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบยื่นให้เด็กน้อย ยิ้มบางๆเรียกสีแดงเรื่อบนแก้มนุ่มในทันใด นัยน์ตาสีน้ำตาลใสทำเป็นเสมองของในมืออีกฝ่าย เมื่อพบว่าการสบกับนัยน์ตาสองสีนั้นยากมาก ก่อนจะแลเห็นห่อกระดาษสีทองร้อยเรียงด้วยคำว่า CHOCOLATE ROYCE



"อ๊ะ..........รสนม"อ้าปากค้าง รีบฉวยของโปรดมาไว้ในมือโดยอัตโนมัติ เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างงุนงง


"ว่าแต่นายเป็นใครกันนี่? ไม่เห็นเคยเห็นหน้ามาก่อน ทำไมมาอยู่แถวนี้? ทำไมเรียกฉันว่าวองโกเล่ด้วยล่ะ?"เสียงเจื้อยแจ้วพูดมาไม่หยุด"แล้วทำไมมี ROYCE ด้วย?"


"คึหึหึหึ "หัวเราะในลำคอเบาๆขบขัน มองเด็กชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะตอบไม่ตรงคำถาม"ถามทีละคำถามสิครับ"


คนตัวเล็กใบหน้ามุ่ยลงเหมือนโดนขัดใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลใสส่อแววอยากรู้เต็มที่ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร


"บอกมานะ!"สั่งออกมาตามที่ใจคิด ถลึงตามองชายหนุ่มแบบที่เด็กวัย6ขวบคงไม่มีใครทำเป็นแน่ๆ


"..........ไม่บอกหรอกครับ"


"ทำไมอ้าาาา"


"นอกเสียจาก.........."


"นอกจาก?"


"อืม...........นอกเสียจากคุณจะบอกมาก่อน ว่าคุณเป็นใคร"ยิ้มเทพบุตรกระชากใจเด็ก"ก่อนจะถามชื่อคนอื่น ควรบอกชื่อตัวเองก่อน จริงมั้ยครับ?"


"ฉันเหรอ?"เสียงเล็กทวนถาม นิ้วจิ้มเข้าที่ตัวเอง "ไม่ได้หรอก ฮิบาริเคยบอกว่าไม่ให้บอกชื่อกับสัตว์กินพืชแปลกหน้านี่ นายเป็นสัตว์กินพืชแปลกหน้า ถึงจะเป็นสัตว์กินพืชแปลกหน้าที่หล่อเหมือนเทวดา แต่ฉันก็บอกไม่ได้หรอก"


คำพูดเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาทำเอาชายหนุ่มเกือบหลุดหัวเราะ ในสมองมีแต่คำว่าสัตว์กินพืชหมุนวน รู้แน่ชัดแล้วว่าเด็กตรงหน้าถูกใครสั่งสอนมา



'นี่เขาตกข่าวอะไรไปรึเปล่านะ........ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาคนนั้นเลี้ยงเด็กงั้นเหรอ?'



...........งั้นเด็กนี่ก็คงจะไม่ธรรมดา...........




".........ฮิบาริ? ฮิบาริ เคียวยะ น่ะนะครับ?"


"รู้จักด้วยเหรอ?"


"รู้จักสิครับ"เจ้าของผมยาวสีไพลินพยักหน้าดูน่าเชื่อถือ แย้มยิ้มบางเบา เสริมคำพูดต่อในใจ 'รู้จักกันถึงขนาดอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้เลยล่ะครับ'


"ก็หนุ่มหน้าโหดคนที่ชอบพูดว่า 'จะขย้ำให้ตาย' ใช่มั้ยละ?"ทำเสียงและหน้าโหดเหมือนต้นฉบับไม่ผิดเพี้ยนเพราะเห็นมาจนเจนตา เสียแต่ของจริงอาจให้ฟิลโฉดกว่านี้ เล่นเอาเด็กน้อยหัวเราะไม่หยุดไปพักหนึ่ง


"ฮ่ะๆๆ รู้จักฮิบาริจริงๆด้วย งั้นนายก็ไม่ใช่สัตว์กินพืชแปลกหน้างั้นเหรอ?"


"ไม่ใช่หรอกครับ"


"งั้นฉันก็บอกชื่อได้ใช่มั้ย?"


"ได้สิ"พยักหน้าอีกรอบ ยิ้มหลอกเด็กเนียนใสไร้ที่ติ


"ฉันชื่อ ซาวาดะ โคริตสึ"ใบหน้าเล็กยิ้มกว้าง นิ้วป้อมชี้เข้าที่ตัวเอง "นายจะเรียกริตสึก็ได้นะ ฉันอนุญาต"


ท่าทีอวดดีเกินเด็กทำเอาชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ กวาดตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหวานละม้ายคล้ายคลึงใครบางคนในห้วงคำนึงทำให้พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ไม่ยาก



'ซาวาดะ โคริตสึงั้นเหรอ........คงจะเป็นเด็กที่ค่าหัวสูงที่สุดในหมู่นักฆ่า น้องชายที่ร่ำลือกันของวองโกเล่สินะ................'



.........งั้นก็ไม่แปลกเลยที่จะโตมากับฮิบาริ เคียวยะ ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่รอดมาจนป่านนี้...........




"แล้วนายเป็นใครกัน"เสียงเล็กขัดจังหวะความคิด พิจารณาชายหนุ่มไม่ต่างกัน "สัตว์กินพืชหล่อๆที่นี่ ชอบเป็นบริวารของสึนะ นายก็อีกคนด้วยรึเปล่า?"


.


.


.


.



"................คึหึหึ"


"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"ในที่สุดก็กลั้นเสียงหัวเราะไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะเต็มที่อย่างที่ไม่เคยทำมานาน ร่างสูงของ'สัตว์กินพืชหล่อๆ'ทรุดลงไปกุมท้อง หัวเราะกับพื้น


"หัวเราะอะไรกัน"ย่นใบหน้าไม่พอใจที่ถูกคนอื่นหัวเราะขบขัน"มีอะไรน่าตลกกันฮึ!"


"คึคึคึหึหึ ขอโทษครับ โคริจัง~"



'ค....โคริจังเรอะ!'



กล้าดียังไง!! ขนาดสึนะยังไม่เคยเรียกเลยนะ!!!!!!




"อย่ามาเรียกว่าโคริจังนะ!!!!"ใบหน้าแดงก่ำ เสียงเล็กตะโกนลั่น จนนกที่เกาะตามกิ่งไม้บริเวณนั้นโผบินหนีด้วยความตกใจ ร่างบางๆของเด็กที่แรงไม่น่าจะเยอะ กลับกระโจนพุ่งชนชายหนุ่มผู้ไม่ทันตั้งตัว กลิ้งลงไปกองกับพื้นด้วยกัน "บังอาจมาก เจ้าสัตว์กินพืช คิดจะลองดีใช่มั้ย!!"(คุ้นๆ?)



"ฮ่ะๆๆ"ร่างสูงหัวเราะอีกคำรบโดยมีเด็กวัยหกขวบผู้หน้าแดงก่ำนั่งคร่อมอยู่บนพุง มือเล็กขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตด้วยความคั่งแค้น



"แง้งงงงงงงงงงงง"



"อย่าขู่สิครับ โคริจัง"



"อย่ามาเรียกว่าโคริจัง!!!!"



"หุหุหุ ก็ได้ครับ โคริ.........คุง"ลากเสียงยาวยียวนกวนประสาทเป็นที่สุดในสายตาเด็กชายตรงหน้า ใบหน้าเล็กยื่นจนชิดกับใบหน้าของชายหนุ่มนัยน์ตาสองสี



"หัวเราะอยู่ได้ ไหนบอกว่าฉันบอกชื่อแล้วนายจะบอกบ้าง!! บอกมาสิ นายเป็นใคร อย่ามามัวเล่นลิ้น"


"ผมน่ะเหรอ"ใบหน้าคมแย้มยิ้ม แปลกใจเล็กน้อยที่เด็กตัวกะเปี๊ยกเท่านี้ใช้คำได้ใหญ่โตเหลือเกิน สั่งสอนกันมาดีจริงๆนะ.........


"ผมก็สัตว์กินพืชหน้าหล่อไงครับ"


"ว่าอะร...."



"ริตสึ!!!!"เสียงหวานตะโกนมาจากที่ใกล้ๆขัดจังหวะคนสองคนที่กำลังจะตีกันตายให้หยุดชะงัก นัยน์ตาสองคู่เบนไปทางทิศที่มาของเสียง "อยู่แถวนั้นรึเปล่า ริตสึ!!"


พุ่มไม้ใกล้ตัวสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนร่างบางๆของใครบางคนจะโผล่พ้นพุ่มไม้ออกมา เส้นผมสีน้ำตาลยาวละเอียดเกาะไปด้วยใบไม้และเศษหญ้า ตามหลังมาด้วยสองหน่อมือซ้ายและขวาสภาพไม่ต่างกัน


"ก่อเรื่องไปทั่ว ไม่ใช่ว่ามาสร้างปัญหาอะไรตรงนี้อีกนะ!!! ริ.......ม....มุคุโร่!!!!"


"มุคุโร่?"โกคุเทระ


"ฮ่ะๆๆ มุคุโร่นี่เอง"ยามาโมโตะ


"เอ๊ะ?.......มุคุโร่?"ริตสึ


ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มใต้ร่าง(?)เด็กชาย.........โรคุโด มุคุโร่ ผู้ซึ่งไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรดีกับการโดนสนใจโดยคนทั้งสี่พร้อมๆกันอย่างนี้ ริมฝีปากหนาตัดสินใจคลี่ยิ้ม





"สวัสดีตอนบ่ายครับ วองโกเล่"




TBC

---------------------------------------------------------------------

55555 จบไปแล้วอินโทร ที่จริงพิมเอาไว้ตอนนี้มันยาวกว่านี้ แต่ไหนๆก็ไหนๆ ตัดฉึบซะเลย (แป่ว!) แหะๆ

เรื่องนี้มันแลเนิบๆเนอะ ว่ามั้ยคะ? อย่างไรก็ติชมกันได้นะคะ เอิ๊กส์~

*ROYCE เป็นยี่ห้อช๊อคโกแลตนะคะ เป็นช๊อคโกแลตที่อร่อยและแพงเว่อร์มากมาย มีออกมาตามฤดูด้วย แต่หลักๆก็จะเป็นรสนมที่คุณมุคุโร่เอาให้ริตสึคุงนั่นล่ะค่ะ (มีขายในไทยนะเออ ที่พารากอนนั่นเอง กินแล้วเหมือนจะขึ้นสวรรค์ แต่กระเป๋าแฟบสุดๆ ฮ่ะๆ = =)

ริตสึ ซนน่าดูเลย ฮิบาริ ดูแลยังไงเน้อ แถมยังมีนิสัยเหมือน ฮิบาริแปะๆๆเลย

แต่ถ้ามุคุโร่เหมือนจะคุมริตสึได้นะเนี้ยนะเนี้ย

ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กเถอะมุคุโร่><

ชอบๆๆๆ>< 1827 จงเจริญ!!!

โคริจังน่ารักจังเลยค่ะ คู่กับมุคุคุงสินะเนี่ย


คู่อื่นที่ว่า คงเป็น 8059 สินะคะ^^

กับ...XS (/โดนถีบ ตัวละครยังไม่ออกมาเลยเฟ้ย)



ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ

/โบกธง 1827><

น้องชายของสึนะน่ารักแฮะ

ซนได้ใจจริงๆ (ฮิบาริดูแลยังไงหว่า-แต่ก็เข้าใจนะว่าคงเหงา อยากเที่ยวกับพี่ชาย)

แอบรู้สึกว่ามุคุโร่จะเลี้ยงต้อย (หลบสามง่าม)

กริ๊ดดดดดดดดดดดด

หนุกค่า ท่านฮิเลี้ยงเด็กด้วย

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

มุคุจังน่าร๊ากกกกกกกกกกก โคริจังก็ด้วยยยยยยยยยยยยยยยย

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

**เปลี่ยนบทและคำพูดเล็กน้อย สำหรับคนที่ขี้เกียจอ่านใหม่ก็ไม่เป็นไรนะคะ ไม่มีผลกับเนื้อเรื่องและตัวละครใดๆทั้งสิ้น โชแค่เห็นว่าบางคำพูดมันแปลกๆ เลยลบๆเปลี่ยนใหม่บ้างเล็กน้อย แหะๆ

The mirror
Author : Choco
Pairings : 1827 69?? (8059 XS) etc.
Rate : ?????

Talk : มาต่ออย่างรวดเร็ว วะฮะฮ่า (แต่สั้นลงไปเป็นคืบๆ แหะๆ) ที่จริงพาร์ทนี้มันอยู่ในอินโทร แต่ก็อย่างที่ว่าย้ายมาอยู่ในพาร์ท1 (เอ๊ะ? งงๆ) 55555

นี่แค่ครึ่งพาร์ทนะคะ เพราะหมดแรงข้ามต้มแล้ว คงต้องไปหาอะไรทานก่อน อย่างไรก็ติดตามกันนะคะ


Part : 1 1/2



"ผมแค่หวังว่าริตสึจะปลอดภัยดี"




"........................"




"นะครับ...............คุณฮิบาริ"





-----------------The Mirror-----------------




"บริวารของนายอีกแล้วเหรอ สึนะ"เด็กชายอายุน้อยที่สุดตัดสินใจเอ่ยคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบท่ามกลางเหล่าชายหนุ่มผู้พิทักษ์ 'บริวาร'ของวองโกเล่ "ทำไมไม่เปิดฮาเร็มไปซะเลยล่ะ"



"...................."



".......ริตสึ ไปเอาคำพวกนั้นมาจากไหน"ผู้เป็นพี่ชายที่กลับมามีแหวนแห่งนภาติดนิ้วแล้วเครียดขึ้นมาทันที ในขณะที่คนได้ยินเกือบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่



'คงไม่ใช่มาจากคุณฮิบาริหรอกนะ............ไม่ใช่แน่ๆ'




ห้องทำงานของผู้นำรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ถูกใช้เป็นห้องรับแขกนาม โรคุโด มุคุโร่ ชั่วคราว ขนมเค้กและชา ของว่างชั้นดีที่ถูกนำมาเสิร์ฟยังไม่ใครตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะ...........ยกเว้นเด็กชายโคริตสึ



"เอาครีม"สั่งพร้อมกับอ้าปากรอ ไม่ตอบคำถามของพี่ชาย เครื่องให้อาหารอัติโนมัตินาม ยามาโมโตะ ทาเคชิ จึงจำต้องเอื้อมมือไปตักครีมให้เจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักอย่างไม่มีสิทธิบ่น



ขณะเดียวกับที่ผู้พิทักษ์แห่งวายุเคาะประตูเร็วๆแล้วเปิดผ่างเข้ามาเรียกให้ทุกสายตาหันไปจับจ้อง



"รุ่นที่สิบครับ!!!"นัยน์ตาสีมรกตตวัดไปเชือดเฉือนชายหนุ่มผู้มาใหม่ชั่วแว่บอย่างไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ก่อนจะก้าวฉับๆไปโค้งให้นภาของตน ยื่นเอกสารให้แผ่นนึง"ข่าวการกลับมาของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก ทุกแฟมิลี่ทั้งอิตาลีรู้โดยทั่วกันแล้วครับ"




"เร็วเกินไปรึเปล่า? จะมีคนนอกรู้ได้ยังไงกัน"เสียงหวานถามอย่างไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่




........................ก็คิดเอาไว้แล้วว่ามันก็คงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่แฟมิลี่อื่นจะมองข้ามได้..........



........................ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดี ที่มุคุโร่กลับมา สำหรับเขาอาจจะเป็นผลดีเสียมากกว่า.........



........แค่อดีตศัตรูของพ่อคนนี้อาจจะกลับมาตามราวี เพราะก็ใช่ว่าจะไม่มีใครแค้นเคืองอยู่ แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็น........



"คึหึหึหึ"เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ดังให้ทุกสายตาหันไปจับจ้อง โรคุโด มุคุโร่ วาดแขนไปวางบนพนักโซฟาตามความยาว ก่อนจะไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ "วินดีเช่ ไม่ได้มีแค่นักโทษ กับผู้คุมนะครับ" เอ่ยก่อนจะยกชาขึ้นจิบด้วยมาดนิ่ง



"แค่ผมถูกปล่อยตัว โลกมาเฟียเขาก็รู้กันทั่วแล้วล่ะครับ"



"................."




'มันหลงตัวเองไปป้ะฟระ???'



"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ดีแล้วที่นายถูกปล่อยตัวออกมาเร็ว"เสียงหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตสังเกตคนนั่งฝั่งตรงข้ามที่ดูอิดโรยไปเยอะ



หากร่างสูงผมสีไพลินเลิกคิ้วเล็กน้อย



'ก็แล้วไม่ใช่เพราะคุณหรอกหรือครับ ผมถึงได้กลับมา..........วองโกเล่??'




"นายดูผอมไปเยอะเลย"



"ครับ..........อย่างที่เห็น วินดีเช่ไม่มีอาหารหลักและของว่างระหว่างมื้อให้หรอกครับ"




นัยน์ตาสองสีจ้องมองนิ่งไปยังผู้นำแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ที่ระบายยิ้มยินดีอยู่บนใบหน้า




"ว่าแต่ เย็นนี้คงต้องเลี้ยงต้อนรับมุคุโร่กันหน่อยล่ะนะ"บอสใหญ่ร่างบางเอ่ยตีสีหน้าครุ่นคิด ไม่คิดจะถามเจ้าภาพแม้แต่น้อย ขณะที่โกคุเทระกำลังจะค้านพอดี ว่ารุ่นที่สิบไม่ต้องไปทำเพื่อมันขนาดนั้นก็ได้..................



"แค่พวกเราก็พอ นะ โกคุเทระคุง ไม่ต้องใหญ่โตหรอก"ราวกับรู้ทัน ใบหน้าหวานเบือนไปสบกับมือขวาคนสนิท เอ่ยพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ เป็นการบังคับไปในตัว "แค่บอกพวกแม่บ้านให้จัดอาหารมาเพิ่มเท่านั้นน่ะ"



"จะมีงานเลี้ยงอีกแล้ว ดีจังเนอะ เจ้าหนู"



"อื้อ"ตอบรับยามาโมโตะไปงั้นๆ สมองมีแต่เรื่องเค้กในปากเสียมากกว่า



"อึ๊ก........รุ่นที่สิบ....."



"นะ.....โกคุเทระคุง"นัยน์ตาสีน้ำตาลกระพริบปริบ หากมองดีๆอาจเห็นเป็นประกายออกมา




"ครับ!!! รุ่นที่สิบ!! ผมจะจัดการให้ครับ!!"ยากแก่การจะปฏิเสธนายใหญ่ร่างบางตรงนี้ ผู้พิทักษ์วายุผู้แพ้ประกายออร่านางฟ้า รีบโค้งให้ให้สึนะ ก่อนจะก้าวเท้าออกไป



".............คุณไม่ต้องลำบากสร้างภาพกับผมขนาดนั้นก็ได้นะครับ วองโกเล่"มุคุโร่พูดเรียบๆ"ไม่มีประโยชน์หรอก"



"มันผิดตรงไหนล่ะ ที่ฉันอยากจะทำอะไรให้บ้าง"



.......ทดแทนช่วงเวลาที่เสียไปจากการถูกกักขังอิสระภาพ.........




"ยังไงผมก็จะไม่เปลี่ยนความคิดที่ว่ายังคงเกลียดพวกมาเฟียหรอกนะครับ"



"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่"เสียงหวานเอ่ยช้าๆ"นายไม่เคยได้ยินเหรอ.........เกลียดอะไร มันก็มักจะเจออย่างนั้นน่ะ"



"..............."



เงียบกันไปครู่นึง.............






"หึหึ คุณเปลี่ยนไปเยอะนะครับ วองโกเล่.................อัลโกบาเลโน่คงสอนคุณมาดีเกินไป"ร่างสูงผมสีน้ำเงินยาวเอ่ยช้าๆพร้อมด้วยรอยยิ้มเป็นสรณะ "คิดจะทำให้ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณ จนหนีไปไหนไม่ได้เลยรึไงกันครับ"



"ฉันจะทำให้นายอยู่กับฉันด้วยความเต็มใจต่างหาก"ร่างบางชี้แจงเรียบๆ



"........................"






'คึหึหึ สึนะโยชิคุง..........คุณช่างเป็นมาเฟียที่ไม่เหมือนมาเฟียคนไหนๆ เป็นผืนฟ้าที่แปลกแยกกว่าผืนฟ้าใดๆจริงๆนะครับ'





.................แต่ก็เพราะแบบแหละ ผมถึงได้สนใจนัก...................





ทั่วทั้งห้องเงียบกริบอีกครั้ง มีเพียงเสียงสนทนาของอีกคู่หนึ่งที่ดังมาเป็นระยะๆ


โคริตสึน้อยหันไปสั่งแจ้วๆกับคนป้อนเค้กจำเป็น และทั้งๆที่ครีมเลอะรอบปากเป็นวงกว้าง"หยุดไปทำไมล่ะ ยามาโมโตะ เอาเชอร์รี่เคลือบช๊อคโกแลตลูกนั้นมา"


ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณรู้หน้าที่ตัวเองดี มือใหญ่จัดการคว้าลูกเชอร์รี่เคลือบน้ำตาลให้ แล้วหยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดครีมที่เลอะเป็นวงกว้างทำเอาใบหน้าเล็กเบี่ยงหนี



'ยามาโมโตะชอบเช็ดแรง คิดว่าฉันเป็นลูกเบสบอลอยู่เรื่อย'





"ผู้ทิพักษ์ถูกลดขั้นไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กกันหมดแล้วหรือครับ"เสียงทุ้มเอ่ยถาม เปลี่ยนเรื่องจากเมื่อครู่ จับจ้องภาพโลกขนมหวานส่วนตัวข้างๆนายใหญ่วองโกเล่ไม่วางตา หากคำถากถางนั่นก็ไม่ทำให้สึนะหวั่นไหวแม้แต่น้อย นิ้วเรียวหยิบแก้วชากระเบื้องเคลือบขึ้นจิบ แล้วคลี่ยิ้ม



"นั่นก็ไม่พ้นนายหรอกนะ มุคุโร่"ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ดูแปลกๆชอบกล




เวลานั้น ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกที่เพิ่งกลับมา ยังไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับสมาชิกใหม่แห่งบ้านซาวาดะคนนี้แม้แต่น้อย ไม่เข้าใจรอยยิ้มนั่น.............................แต่สักพักก็จะรู้เองล่ะนะ






"แล้วก็ไม่ใช่แค่ผู้พิทักษ์หรอก................"



ปัง!!!!!!!!!!!!!!


เสียงเปิดประตูหรือน่าจะเรียกว่าพังประตูเสียมากกว่า ขัดจังหวะการพูดคุยของคนในห้อง ร่างสูงสง่าร่างหนึ่งสาวเท้าเข้ามา ท่าทีคุกคาม หากผมยาวสีเงินเป็นประกายนั่นเรียกให้เด็กน้อย ซาวาดะ โคริตสึ ละจากเค้กวนิลลา กระโดดลงจากตักยามาโมโตะด้วยความไวแสง




"ไอ้เปี๊ยกว๊อยยยยยยยยยยยยยยยย"



"สควอออออออโล่วววววววววววววววววว"



เหมือนหนังรักโรแมนติก ฉากที่คู่พระนางโผเข้าหาหลังพรัดพรากกันไปนาน ไม่ต่างกับคนตัวเล็กยามกระโดดชาร์จร่างโปร่งรองหัวหน้าหน่วยวาเรีย สเพลฮี สควอโล่ ที่อ้าแขนรับก่อนจะจับร่างบางเหวี่ยงไปมาดุเดือดกันสุดๆ



"คิดถึงจริงๆว่ะ ให้ดิ้นตาย!!!!"



"ไม่ใช่แค่พวกผู้พิทักษ์ แต่พวกวาเรียก็ด้วยแหละ"สึนะพูดเนิบๆ จิบชาต่อไปราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุที่เห็นจนเจนตา




มุคุโร่ นิ่งเงียบไปพักนึง มองอดีตศัตรู วาเรียสควอโล่จับเด็กร่างน้อยเหวี่ยงห้อยหัวลง ซึ่งเจ้าตัวก็หัวเราะเอิ้กอากชอบใจเป็นที่สุดลืมยามาโมโตะผู้เดียวดายไปเสียสิ้น ก่อนจะเบือนสายตากลับมายังวองโกเล่ร่างบางที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย




"ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่หรือ สควอโล่"สึนะเบนความสนใจไปยังผู้มาใหม่ทันที เป็นปริศนาให้มุคุโร่ต่อไป ".............นายด้วย Xanxus"




"ไอ้สวะนี่"เสียงโหดที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังร่างโปร่ง ก่อนชายหนุ่มที่โหดเหมือนเสียงจะฉกร่างน้อยในมือสควอโล่มาถือไว้ แล้วถีบกระเด็นไป"เกะกะขวางทาง"



"ทำอะไรน่ะ ไอ้คุณบอส!!!!!!!!!"ตะโกนราวฟ้าผ่า ซึ่งแซนซัสก็ไม่แม้แต่จะชายตามอง....................



"จะขอยืมตัวเด็กเวรนี่หน่อย ไอ้สวะวองโกเล่ เย็นๆจะมาคืน"แซนซัสพูดเรียบๆ ยอมปล่อยให้เด็กน้อยปีนขึ้นขี่คอแล้วเกาะอยู่บนนั้นโดยไม่ชักปืนคู่ออกมายิงแต่อย่างใด



"ได้สิ"ตอบรับง่ายๆไม่อิดออด "แต่อย่าลืมว่าอย่าให้กินของหวานมากแล้วกัน ไม่งั้นริตสึจะไฮเปอร์ เดี๋ยวพวกนายจะยุ่งเหมือนคราวที่แล้ว"



"ปัดโธ่ มันอยากกินก็ให้มันกินไป ใช้ป้ะเจ้าเปี๊ยก!!!"ร่างบางรองหัวหน้าหน่วยวาเรียฟื้นคืนชีพจากการโดนถีบไปไกล กลับมาขยี้หัวเด็กน้อยบนคอแซนซัสอย่างรวดเร็ว



"ใช่แล้ว สควออออโล่"



.............ยังพูดคำควบกล้ำไม่ชัดสินะ................




"พูดมากไอ้ฉลามสวะ ไปกันได้แล้ว"




"เอ้อ!!!"




ก่อนพายุสองลูกจะจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมโคริตสึเกาะติดไปด้วย มือเรียววางแก้วชาเซรามิกลงกับจานรอง ถอนหายใจเบาๆ ก่อนนัยน์ตาคู่โตจะเบือนไปสบกับนัยน์ตาสองสีที่มองมาอย่างอ่านไม่ออก ทำเอาต้องเลิกคิ้วตอบ



"อะไร มุคุโร่ มีอะไรจะพูดหรือไง?"



".........เปล่าครับ"นัยน์ตาสองสีเหลือบไปมองบานประตูที่เด็กน้อยเพิ่งจะจากไป ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ





"ไม่มีอะไร............."




----------------------------------------------------------



ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว แสงสีส้มไล่ไปตามคฤหาสถ์ดูงดงาม เสียงนกกาที่บินกลับถิ่นรังร้องเข้ากับบรรยากาศ ที่ห้องทำงานนายใหญ่แห่งวองโกเล่ แสงสีส้มเล็ดลอดผ่านเข้ามาเล็กน้อย ขณะที่ความเย็นเยือกจากแอร์กระหน่ำชนิดบานกระจกหน้าต่างเกิดไอขึ้นมา บนโซฟาสีเลือดหมู ปรากฏร่างน้อยในผ้าห่มที่ถูกถีบกระเด็นไปกองกับพื้น นอนขดตัวเข้าหากันเพราะความหนาว ขณะผู้เป็นพี่ชายที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานกลับกดมือถือราคาแพงเหยียบแสนรัวเร็วอย่างคล่องแคล่ว




ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด




เสียงน่ารำคาญทำเอาเด็กชายที่นอนหลับอุตุอย่างเหนื่อยอ่อนอยู่บนโซฟาขยับตัวเล็กน้อยหากก็ยังไม่ตื่นจากห้วงลึกที่หลับใหล ไม่ได้รู้ตัวว่าคำยื่นอุธรณ์กำลังจะถูกส่งไปถึงผู้พิพากษาเร็วๆนี้....................



ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด



นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลมองหน้าจออย่างพิจารณาเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจกดตกลง แล้วนิ่งงันไปชั่วครู่


"เฮ้อ"ถอนหายใจปลงตก วางมือถือไว้บนโต๊ะทำงาน ลุกขึ้นจากเก้าอี้บุนวมตรงไปหาน้องชายที่ท่านอนดูไม่ได้ มือเรียวยกผ้าห่มที่ถูกเตะลงไปกองกับพื้นขึ้นมาห่มให้ คลี่ยิ้มบางๆแล้วลูบหัวเล็กๆของเด็กชาย"ทำตัวเองนะริตสึ อย่ามาโทษฉันล่ะ"




ครืด~~~




เสียงมือถือครูดกับโต๊ะชั่วครู่เพราะระบบสั่นเตือนเมสเสจขาเข้าเรียกให้ร่างแบบบางเบือนสายตาไปมอง ก่อนจะสาวเท้าช้าๆกลับไปที่โต๊ะทำงาน ยกมือถือราคาแพงเหยียบแสนที่ตนใช้งานเพียงแค่โทรออก รับสาย และส่งเมสเสจ แม้มันจะมีอ๊อปชั่นเสริมมาล้านแปดอย่างไรก็ตาม นัยน์ตากลมโตอ่านเมสเสจสั้นๆได้ใจความตามแบบฉบับคนส่งแล้วอดจะคลี่ยิ้มขำไม่ได้ มือเรียววางมือถือของตนลงที่เดิม ก่อนจะเรียกหาคนที่อยู่ด้านนอก



"มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง"



"ครับ บอส"ตัวประกอบในแฟมิลี่เปิดประตูเข้ามาด้วยความไวแสง โค้งให้ร่างบางที่ยืนยิ้มอยู่ข้างโต๊ะทำงาน



"ช่วยไปตามมุคุโร่มาให้หน่อยนะ"



"ครับ!!!"





ตัวประกอบเดินออกไปแล้ว หากเอกนภาแห่งวองโกเล่ก็ยังนิ่งงันอยู่ในท่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำตาลสวยดูครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะยกมือถือที่วางลงไปแล้วมากดดูข้อความอีกรอบ แล้วหัวเราะเบาๆ




"ฮ่ะๆๆ คุณฮิบารินี่ เหลือเกินจริงๆ"




นัยน์ตาไล่ไปทีละตัวอักษรช้าๆ...............ถึงจะเป็นแค่ข้อความสั้นแต่ก็เป็นบทสนทนาแรกในรอบปี ทั้งๆที่เขาร้อยเรียงคำพูดอยู่นาน ตัดสินใจเป็นชั่วโมงๆกว่าจะกดส่งได้ ชายหนุ่มผู้พิทักษ์แห่งเมฆากลับตอบกลับมาได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที แถมใจความก็น่าหมั่นไส้สุดๆอีกตั้งหาก





"หึหึ"ยิ้มออกมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ก่อนนัยน์ตาที่ขบขันจะทอประกายอ่อนลง เสียงหวานเอ่ยเป็นคำพูดเบาๆราวกับจะส่งไปให้ถึงเจ้าของข้อความน่าหมั่นไส้



.



.



.




".............ผมคิดถึงคุณจริงๆนะครับ คุณฮิบาริ"





















'แล้วจะไปเอาค่าตอบแทนเร็วๆนี้.................'






TBC 2/2


---------------------------------------------------------------------

กร๊ากกก ครึ่งพาร์ท เล่นเอาหอบ หมดแรงแล้วล่ะค่ะ คงต้องขอตัวก่อน อีกครึ่งจะตามมาไม่คืนนี้ก็พรุ่งนี้นะคะ เหอๆ = =


ปล. สังเกตกันมั้ยว่า Pairings มันเปลี๊ยนไป๋ คือโชจะเปลี่ยนไปตามที่โผล่มาของตอนนั้นๆ อาจจะแทบไม่ได้มองหน้ากันเลย (อย่าง 8059) ก็อย่าเพิ่งเคืองกันนะค๊า จะมีฉากหวานกันมาให้ยลแน่นอน แต่ก็อย่างว่า ฉากหวานเป็นอะไรที่ทำให้โชเสียเหงื่อมากกกกกกกสุดๆ TwT ไม่ถนัดเลยล่ะค๊า (สังเกตได้จาก 1827 ข้างบน อนาถใจตัวเอง) เอิ๊กกกก


เชิญติชมได้เลยค่ะ

คุณพี่แอบหวานกับแฟนซะงั้น

ว่าแต่....งานนี้มีเค้าว่าสับปะรดอาจซวยได้นะ (รับลูกระเบิดน้อยๆ ไปเลี้ยงซะเถอะ-ฮา)

XS จริงๆด้วย ฮ่าๆๆๆๆ (ถูกใจ ทายถูก= =a โรคจิต)

ให้ป๋าเลี้ยงด้วย โคริจังโตขึ้นจะเป็นคนยังไงเนี่ย= ="


อยากอ่านฉากหวานๆเร็วๆ><
ถ้าไม่ถนัดเข้าNC เลยก็ได้ค่ะ.../โดนถีบ

สู้ๆนะคะ^^

ริตสึคุงน่ารักจริงเล๊ยย

555555555555555555

วาเรียมาด้วยซะงั้น

xsคู่พ่อแม่ลูก

มุคุจังซวยแน่ๆงานนี้

สุดยอดมากจอร์จ!!!!!!!!!!!!!!!

มุคุก็ยังเหมือนเดิม สามารถจี้จุดสปาร์ต้าตรงหัวใจคนได้เก่งเหมือนเดิม

ซือคุงก็คงเหนื่อยที่มาเจอน้องแบบนี้ สงสัยต้องให้แม่ยกทูน่ามาช่วย <<พลั่ก!!ลูกถีบแม่ยก>>

รอ~

มิน่าทำไมสึนะถึงให้ปลาทูน่าตัวน้อย ไม่ให้กินของหวาน

เพราะจะเข้าโหมดไฮเปอร์หรือเนี้ย=[]=

ริตสึ น่าร้าก..

แต่ยังไงก็รักทูน่ามากกว่า

ว่าแต่อยากรู้จริงๆว่า "ค่าตอบแทน" ของท่านฮิจะเป็นอะไรกันนะ

>_<

รีบมาอัพต่อไวๆนะคะ จะรอติดตาม

งานนี้มีเฮ

พี่เลี้ยงเด็ก ทั้งวาเรีย ทั้งผู้พิทักษ์

สนุกแน่งานนี้

**พาร์ทนี้ โชแก้ใหม่บางคำนะคะ สำหรับคนที่อ่านไปแล้วขี้เกียจอ่านใหม่ก็ไม่เป็นไรเด้อ มันไม่สำคัญใดๆทั้งสิ้น แค่โชอ่านแล้วรู้สึกว่ามันตะหงิดๆเลยเปลี่ยนมันใหม่ซะ ทนไม่ด๊ายยยย

The mirror
Author : Choco
Pairings : 1827 , 6927's b. , 8059 etc.
Rate : PG-13

Talk : พาร์ทนี้ คุณฮิบาริ..........หายไปเลยล่ะค่ะ!! (1827 ภาษาอะไรฟระ??? / โดนกระทืบ) ใจเย็นๆนะคะ ยังไงก็อดใจรอกันนิดนึง นี่ยังไม่ได้เข้าเนื้อเรื่องเลยแหละ..........(แล้วไอ้ยาวๆข้างบนนั่นคืออะไร?) อักสักพักเดี๋ยวได้มี 1827 ออกมากันจนเบื่อแน่ๆ อย่าเพิ่งทิ้งริตสึจังปายน้า >[]< (โค้งงามๆแก่ท่านผู้อ่าน)


เชิญรับชมได้เลยค่ะ


Part : 1 2/2



"มุคุโร่ ฉันวานอะไรนายอย่างนึงสิ"



"ครับ................"



"มีของที่ต้องไปเอาน่ะ.............ช่วยไปเอาแทนฉันได้มั้ย?"




-----------------The Mirror-----------------



จิ๊บๆๆ


เสียงนกร้องรับบรรยากาศยามเช้า ท้องฟ้าสีครามโปร่งใสไร้เมฆ แสงแดดอ่อนจางสาดลอดเข้ามาตามรอยแยกของม่านสีเข้ม เผยให้เห็นห้องกว้างสีโทนมืด เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นทั้ง โต๊ะ ตู้ เตียง ดูเรียบง่ายและไม่มีของประดับใดๆ ราวกับไม่มีเจ้าของห้อง หรือ เจ้าของห้องจะเพิ่งเข้ามาอยู่



บนเตียงกว้างร่างๆหนึ่งนอนหลับสนิท ใบหน้าคมคายดูเรียบนิ่ง ริมฝีปากปราศจากรอยยิ้มที่มักมีให้เห็น.....................ไร้เค้าความเจ้าเล่ห์เดิมของชายผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก





..................และทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของใครคนหนึ่งมานานแล้ว




"ฮิฮิ"หลุดเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน่ารักออกมา หากแค่นั้นก็เพียงพอ นัยน์ตาสองสีเปิดลืมขึ้นอย่างงุนงงราวกับสายตายังไม่สามารถรับภาพได้ในทันท่วงที รู้สึกแปลกประหลาดยามรับรู้ถึงห้องธรรมดาๆ แสงแดด ผ้าห่มอุ่นสบาย เตียงนอนนุ่ม หน้าต่าง เสียงนกร้อง และเด็กคนหนึ่ง




.............ไม่ใช่ห้องขัง...............




..............อ้อ.......คฤหาสถ์วองโกสินะ............





"มาทำอะไรตรงนี้ครับ วองโกเล่น้อย"เสียงทุ้มเอ่ยถามไร้ความตื่นตระหนกตกใจ ใบหน้าคมยังคงนิ่งสนิท หน้าตายสุดๆ จะมีก็แต่ริมฝีปากหนาที่มีรอยยิ้มแต่งแต้มขึ้นตามแบบฉบับ



ความเรียบเฉยของอีกฝ่ายทำให้ 'วองโกเล่น้อย' นิ่งงันไปชั่วครู่ ใบหน้าน่ารักเบ้ลงเหมือนขัดใจกับอะไรบางอย่าง ก่อนจะยันร่างเล็กๆของตนขึ้นจากเตียงข้างที่นอนของชายหนุ่ม นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมตวัดมามองคนบนที่นอนอย่างขุ่นเคืองเรียกเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆของคนอายุมากกว่าได้เป็นอย่างดี



"ฉันมาปลุกนายไงล่ะ ไอ้คนขี้เซา" ใบหน้าเล็กเชิดขึ้น รู้สึกเสียอารมณ์เหลือแสนที่ไม่เห็นสีหน้าตอนตกใจของคนบนเตียง ก่อนแขนป้อมๆจะยกขึ้นกอดอก"ขี้เซาเป็นที่สุด ฉันเข้ามาตั้งนานแล้วยังไม่ได้รู้เรื่องอะไรเล้ย"




"..............." มุคุโร่ไม่ตอบโต้ อย่างว่า นิ่งสงบสยบเคลื่อนไหว................





"นี่!! ฟังที่พูดอยู่รึเปล่า"เสียงเล็กแหวใส่เรียกให้นัยน์ตาสองสีตวัดกลับไปมองตัวเจ้าปัญหา




"แล้วคุณจะเข้ามาปลุกผมทำไมละครับ?"ถามสบายๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงบ้าง



"ที่จริงสึนะบอกว่าน่าจะปล่อยให้นายนอนไปก่อน แต่ฉันรอไม่ไหวหรอก"ริมฝีปากเล็กๆชี้แจง"ยังไงๆนายก็ตื่นแล้ว ลุกไปแต่งตัวเร็วๆเลยนะ"




นัยน์ตาสองสีเหลือบไปมองคนพูดอย่างไม่เข้าใจอะไรเล็กน้อย เห็นแววตาวาววับลุกโชติช่วงอยู่ในนัยน์ตาสีน้ำตาลนั่นแล้ว..............สังหรณ์ใจแปลกๆชอบกล




"คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"




"เอ๊??...............สึนะไม่ได้บอกนายเหรอ?"ซาวาดะ โคริตสึ ยิ้มกว้าง ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ "นาย.......ต้องออกไปเที่ยว........กับฉัน! วันนี้ด้วยนะ!!"



เงียบกันไปครู่หนึ่ง...........


.



..



......



...........



'วองโกเล่..............นี่มันเรื่องอะไรกันครับ??'




-------------------------------------------------




"ใช่ ฉันบอกริตสึแบบนั้น"เสียงหวานเนิบนาบไร้วี่แววแปลกใจให้เห็น บอสใหญ่ร่างบางรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานบุนวมสีแดง มือเรียวหมุนปากกาหมึกซึมไปมาเหมือนชั่งใจว่าจะเซ็นลงไปดีหรือไม่ ก่อนจะตัดสินใจวาดลายเซ็นอนุมัติลงไปเร็วๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสองสีที่ดูราวกับมีเปลวเพลิงเต้นริ้วๆอยู่ภายใน"แล้วนายก็ตอบตกลงกับฉันเรียบร้อย มีปัญหาอะไรล่ะ มุคุโร่"



"ผม? ตกลงกับคุณ?"เสียงทุ้มทวนคำช้าๆ ริมฝีปากหนาแม้ประดับไปด้วยรอยยิ้ม หากภายในแทบจะชักตรีศูรอาวุธคู่กายออกมาจิ้มกันให้ตายไปข้าง"ผมไปตกลงกับคุณที่ไหนเมื่อไหร่กันครับ?"



"เมื่อวานนี้ ที่นี่แหละ"ตอบหนักแน่น ล่วงรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ อดจะแย้มรอยยิ้มบางออกมาไม่ได้เมื่อเห็นภาพน้องชายต่างวัยตัวแสบเกาะหลังร่างสูงพร้อมล๊อกคอไว้แน่นหนาราวกับกลัวตัวพาเที่ยวจะหนีหาย โดยมีบุรุษผมสีไพลินจับแขนป้อมๆนั่นไว้ไม่ให้รัดคอแน่นเกินไปด้วยอ๊อกซิเจนกำลังจะหมดไปจากปอดเร็วๆนี้



"เห็นมั้ย!!"ทูน่ารุ่นจิ๋วได้ทีซ้ำเติมคนไม่เชื่อ



"................."ร่างสูงนิ่งไปชั่วครู่ราวกับจะทบทวนความจำเมื่อวานนี้ที่ห้องทำงานผู้นำแห่งวองโกเล่ แต่บทสทนาที่ลอยเข้ามากระแทกสมองก็ไม่เห็นมีตรงส่วนไหนบอกให้เขาพาไอ้ลูกลิงที่ล๊อกคอเขาอยู่ออกไปเที่ยวแม้แต่น้อย



flash back>>>



'มีของที่ต้องไปเอาน่ะ.............ช่วยไปเอาแทนฉันได้มั้ย?'




'คึหึหึหึ คุณคงเข้าใจอะไรผิดบางอย่างระครับวองโกเล่..................'นัยน์ตาสองสีมองสบกับร่างบาง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่บนใบหน้า



'แม้ว่าคุณจะช่วยผมออกมาจากวินดีเช่ก็ตาม......................แต่ทำไมผมจะต้องลำบากไปเอาของอะไรก็ไม่รู้'ชะโงกตัวลงไปจนใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ 'มาให้พวกมาเฟียด้วยล่ะครับ?'




'ไปเอาตามที่เขียนไว้ในนี้' นอกจากจะไม่ตื่นกลัวอย่างที่เคยเป็นแล้ว ร่างแบบบางยังคงสบกับนัยน์ตาสองสีด้วยท่าทีนิ่งสนิท ยื่นกระดาษแผ่นนึงให้ ไม่ฟังคำทัดทานอ้อมๆของอีกฝ่ายแต่อย่างใด




'.....................'




'พูดด้วยความสัตย์จริง ฉันไม่ได้ช่วยนายออกจากวินดีเช่นะ มุคุโร่' ร่างบางยิ้มให้ เหลือบไปมองน้องชายที่หลับอุตุอยู่บนโซฟา'ถือซะว่าตอบแทนคนที่ช่วยนายออกมาจริงๆ ช่วยไปเอาทีนะ'



....................



...........



....



.



"นั่นมัน..........."





"นายจะไปเอาของตามที่อยู่ที่ฉันให้ไปไงล่ะ"เสียงหวานพูดแทนอย่างรวดเร็ว"แต่ถ้าริตสึไม่ไปด้วย คิดว่านายคงจะเอามันมาไม่ได้หรอกนะ"




"..............."




"อย่าซนล่ะริตสึ เชื่อฟังมุคุโร่นะ รู้มั้ย?"ริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มของนางฟ้าก่อเกิดออร่าเป็นประกาย พูดนุ่มๆอย่างมีน้ำใจ........................หากใครเล่าจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ภายในใจของร่างบาง




"เหอะ!"เสียงเล็กจากข้างหลังของชายหนุ่มหยิ่งจองหองสิ้นดี หากผู้เป็นพี่กลับยิ้มรับไม่โกรธาแต่อย่างใด




ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกยืนนิ่งเป็นตอไม้ ใช้เวลาประมวลผลนานกว่าปกติเป็นเท่าตัว......................ก่อนจะได้คำตอบ





"วองโกเล่................ถึงแม้คุณจะไม่กล้าพาน้องชายของคุณออกไปเที่ยวข้างนอกยังไง แต่ก็ไม่ควรไว้ใจผมถึงขนาดให้.............."





ปัง!!!




เปิดประตูอย่างรุนแรง น่ากลัวว่าสักวันมันจะพังลงมา"บอสครับ!!"ตัวประกอบในแฟมิลี่โผล่มาอีกครั้ง ครานี้มาพร้อมหยาดเหงื่อและเสียงหอบหายใจที่ดูเร่งรีบ




"เกิดอะไรขึ้น คุณคาลอส"เสียงหวานที่เคยนิ่งสงบดูร้อนใจขึ้นเป็นครั้งแรก




"คือว่า คุณโกคุเทระ.......กลับมาแล้วครับ!!......แต่ว่า........."




"งั้นเหรอ"ไม่รอประโยคถัดไปเพราะสุดยอดลางสังหรณ์พอจะทำให้คาดเดาอะไรๆได้ ร่างแบบบางพยักหน้ารับรู้ ได้ฤกษ์ชิ่ง............รีบออกคำสั่งเร็วๆพร้อมคว้าเสื้อสูทมาจากพนักเก้าอี้"เดี๋ยวช่วยไปเรียกคุณพี่เรียวเฮมาให้หน่อยนะ ฝากด้วยล่ะ"




"ครับ!!"ขานรับอย่างแข่งขัน พร้อมพุ่งตัวจากไปทั้งๆแบบนั้น




"ฉันต้องไปแล้วล่ะ ฝากริตสึด้วยนะ มุคุโร่!!"..............ประโยคขอร้อง?




แล้วบอสใหญ่แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ก็แล่นฉิวจากไปทางเดียวกับตัวประกอบนามคาลอสเมื่อครู่ ทิ้งให้หนึ่งชีวิตยืนสับสนแบบไม่เคยเป็นมาก่อน กับอีกหนึ่งชีวิตที่ชักหงุดหงิดใจ




"ไปเที่ยวกันซะที เจ้าสัตว์กินพืชขี้สงสัย!!"




................ในเมื่อเป็นแบบนี้................






..................ก็ได้ครับ วองโกเล่...........ผมจะถือซะว่าได้ตอบแทนคนที่ช่วยผมจริงๆก็แล้วกัน...............





----------------------------------------------




"อะ..........อา"




"อ......ฮ๊า......ย....อย่าเพิ่ง"เสียงครางหวานกระเซ่าเล็ดลอดออกมาจากบานประตูหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องมืดครึมร้อนระอุ ชายร่างแบบบางนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง แผ่นหลังเนียนเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์บนผิวลื่นกอปรไปด้วยหยาดเหงื่อ เส้นผมนุ่มสีเงินเป็นประกายแผ่กระจายเต็มหมอน นัยน์สีมรกตสวยมีน้ำใสๆเอ่อคลอ ในขณะที่ชายหนุ่มด้านบนไล่นิ้วมือกร้านไปตามไขสันหลัง




"อยู่เฉยๆสิ โกคุเทระ"




"เดี๋ยว......เดี๋ยวก่อน........อ้าาา"




"อา........เจ็บมากเหรอ"




"ย.....หยุดก่อน.......หยุดก่อน"





".........."





"เดี๋ยว........"





"อดทนอีกนิดนะ โกคุเทระ"





"ย............หยุด..........บอกให้หยุดไงเล่า!!! ไอ้บ้ายามาโมโตะ!!!"





"โธ่ โกคุเทระ อยู่เฉยๆสิ เลือดยังไม่หยุดไหลเลยเห็นมั้ย"





"จะไม่หยุดไหลก็เพราะแกนั่นแหละ!!"ตะโกนอู้อี้ดังมาจากหมอนอย่างขุ่นเคือง เรียกรอยยิ้มจากผู้กระทำได้เป็นอย่างดี




"ฉันจะพันผ้าพันแผลให้ ลุกไหวมั้ย?"เสียงทุ้มกล่าวอ่อนโยน ขณะช่วยพยุงร่างแบบบางให้นั่ง บนเตียงนอนนุ่มเกลื่อนด้วยผ้าขนหนูที่เต็มไปด้วยสีแดงชาดของเลือด ขวดยา แอลกอฮอล์ ลำสี และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลทั้งหลาย แผ่นหลังบางชื้นเหงื่อของผู้พิทักษ์แห่งวายุปรากฏรอยแผลยาวเป็นทางจากไหล่ซ้ายลงไปเกือบจะถึงสะโพกขวา...............รอยแผลของดาบ




"เบามือหน่อยสิวะ!!"คนบาดเจ็บกระชากเสียงขึ้น เมื่อมือหนาไล่พันผ้าพันแผลช้าๆอ้อมจากด้านหน้าไปด้านหลัง




"ฮ่ะๆ ทนหน่อยน่า"




"รู้อย่างนี้ ฉันไปให้หน่วยปฐมพยาบาลทำให้ดีกว่า!! มือแกหนักเป็นบ้า!!"




"โกคุเทระ.............."




"อะไร!!"




".............."จู่ๆมือที่กำลังพันผ้าก็หยุดชะงักไป สร้างความงุนงงให้ร่างบางเป็นที่สุด นัยน์ตาสีมรกตตวัดไปมองคนด้านหลังอย่างสงสัย ก่อนจะต้องชะงักเมื่อนัยน์ตาสีดำสนิทที่มองมาอยู่ก่อนแล้วกำลังสั่นไหว ใบหน้าที่มักเปื้อนรอยยิ้มของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณกำลังบึ้งตึงอย่างที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก




...............มันกำลังโกรธ................




"รู้มั้ยว่าฉันตกใจแค่ไหน โกคุเทระ"เสียงทุ้มค่อยๆพูดช้าๆ ก่อนกลุ่มเส้นผมสีรัตติกาลจะซบลงไปยังลาดไหล่ขวาที่ไม่บาดเจ็บของร่างบาง




"นายที่เคาะประตูห้องของฉันและฉัน.............ที่เปิดประตูห้องมาเห็นนายบาดเจ็บมากขนาดนี้"




ภาพร่างบางที่ล้มลงในอ้อมแขนยามเขาเปิดประตู เลือดสีแดงชาดไหลเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเจ้าตัว และมือของเขา...............




"..............."




"โกคุเทระ........รอยดาบ........ใครกันที่ทำร้ายนายด้วยดาบ นายไปทำอะไรมากันแน่?"




"นั่นไม่ใช่เรื่องของแก"




"โกคุเทระ........."




"มันเป็นงานของชั้น!! พลาดท่าแค่นิดหน่อย ทำโวยวายไปได้!!"




"ถ้าอย่างนั้นนายจะมาหาฉันทำไม!!!"เสียงทุ้มที่เคยนุ่มนวลแข็งขึ้นเล็กน้อย"ถ้าให้ฉันต้องเห็นสภาพบาดเจ็บปางตายของนาย ก็อย่ามาเลยจะดีกว่านะ................โกคุเทระ"




..............นายเข้าใจรึเปล่า...........ว่าฉัน.............เป็นห่วงนายมากขนาดไหน..............




..............นายเข้าใจรึเปล่า...........ว่าฉัน.............ขาดนายไปไม่ได้..............





"ไอ้บ้าเบสบอล......"พึมพำเสียงแผ่ว เมื่อรู้สึกถึงความสั่นไหวและแรงที่โอบรัดเขาไว้แน่นขึ้น....................




........................รู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดยังไง อยากจะพูดอะไร......เพราะอยู่ด้วยกันมานาน เคยทะเลาะกันรุนแรงเลือดตกยางออกก็มี ง้องอนกันจนลำบากไปถึงรุ่นที่สิบก็เคย เพราะอย่างนี้ถึงได้นึกถึงเป็นคนแรก.......................






...................สถานะอะไรก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องรู้...............






............เพราะแค่ตอนนี้.............





"ชั้นแค่นึกถึงแกคนแรก!! ก็เลยเดินมาเคาะประตูห้องแกเท่านั้นเอง!!! เลิกเรียกชื่อฉันด้วยเสียงหมาหงอยซะที!!!"เสียงตะคอกเรียกให้ใบหน้าคมผงกขึ้นมองคนด้านหน้าที่เห็นเพียงใบหูและลำคอแดงๆเท่านั้น อาการกลบความเขินอายประจำตัวของโกคุเทระทำเอาคนร่างสูงหัวเราะในลำคอเบาๆ ลืมอารมณ์โกรธเมื่อครู่ไปสิ้น




"หัวเราะอะไร!! ทำแผลต่อไปสิ!!"




"ฮ่ะๆๆๆ พะย่ะค่ะ" ผู้พิทักษ์แห่งสายฝนกลับมาอารมณ์ดีเป็นเนืองนิจอีกครั้ง




"'เจ้าหญิง'"กระซิบคำเสียงแผ่วข้างใบหูแดงๆอย่างคิดจะแกล้ง คำเรียกที่ทำเอานัยน์ตาสีมรกตคู่สวยเบิกโพลงแทบจะลุกเป็นไฟ




.........ก็คนมันน่าแกล้ง..........




"ว....ว่าไงนะ!!! ไอ้......."




ก๊อกๆๆๆๆ




เสียงเคาะประตูร้อนรนเรียกให้คนทั้งสองชะงักหยุดกิจกรรม(?)ทั้งหมด ไม่ทันยามาโมโตะจะเอ่ยปากให้เข้ามาได้ ประตูก็เปิดโพล่งพร้อมอีกร่างบางที่พุ่งเข้ามาซะแล้ว............




"โกคุเทระคุง!!! เป็นอะไรมากรึเปล่า!!!!"เสียงหวานดังมาก่อนเจ้าตัว ก่อนเอกนภาแห่งวองโกเล่จะถลามาหาคนบาดเจ็บบนเตียง ตามหลังมาติดๆด้วยร่างสูงผู้พิทักษ์แห่งอรุณ............ซาซางาวะ เรียวเฮ




"เฮ้!! เจ้าหัวปลาหมึก!! ไม่เป็นอะไรสุดหูรูด!!"




"ท่านรุ่นที่สิบ......ไอ้หัวสนามหญ้า"




"คาลอสบอกว่านายบาดเจ็บ....................."นัยน์ตากลมเหลือบไปเห็นบาดแผล ความรู้สึกผิดพุ่งเข้ากัดกินจิตใจ




"ขอโทษนะ โกคุเทระคุง เพราะฉันแท้ๆ"ใบหน้าหวานรู้สึกผิดเต็มที่.................เพราะเป็นงานของแฟมิลี่ที่จำเป็นต้องไหว้วานมือขวาคนสนิทให้ไปทำ เพราะจะให้ความเคลื่อนไหวนี้รั่วไหลออกไปไม่ได้




............แต่นั่นก็ทำให้คนของเขาบาดเจ็บ...............




"ท่านรุ่นที่สิบ!! ผมไม่เป็นอะไรเลยนะครับ!!!"เสียงหนักแน่นยืนยัน แทบจะร้องไห้ออกมาให้ได้เมื่อเห็นบอสของตนทำหน้าเศร้า พยายามจะลุกขึ้นมาโค้งให้นายเหนือหัวอย่างที่ทำประจำ หากก็ได้คนร่างสูงผลักลงไปนั่งอีกครั้ง




"ไม่เป็นอะไร? เมื่อกี้ยังคราง หยุดก่อนๆ ยามาโมโตะ อยู่เลยแท้ๆ"คนได้ชื่อว่าเทพเนียนก็เนียนพูดอย่างไม่อายฟ้าดิน แถมเริ่มพันผ้าพันแผลให้ร่างบางตรงหน้าต่ออย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น




"ไอ้บ้าเบสบอล!!!!!!!"




"โกคุเทระคุง ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก"เสียงหวานรีบเอ่ยห้ามทัพ ก่อนจะหันไปพูดอย่างรีบร้อนกับคนที่มาด้วยกัน"คุณพี่ กรุณาช่วยรักษาโกคุเทระคุงด้วยนะครับ"




"โอ้! ไว้ใจได้สุดหูรูด!!!"ผู้พิทักษ์แห่งอรุณฉายแสงเจิดจ้าเต็มที่ นิ้วที่สวมแหวนเปล่งประกายสีเหลืองนวลสบายตา รักษาบาดแผลที่ยามาโมโตะเฝ้าห้ามเลือดอยู่เป็นชั่วโมงๆ




"ท่านรุ่นที่สิบ.........ขอโทษนะครับ"นัยน์ตาสีมรกตหรุบต่ำ รู้สึกไม่ดีที่ทำให้แผนการล้มเหลว"ผมถูกพวกมันรู้ตัวเข้าจนได้"




"ไม่เป็นไรหรอก โกคุเทระคุง แค่กลับมาได้ก็พอแล้ว"เสียงหวานดูอ่อนโยน รู้สึกผิดไม่ต่างกันที่ทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ "ขอบคุณมากนะ แค่นี้ก็ช่วยได้เยอะมากแล้วจริงๆ"




"มันเรื่องอะไรกัน สึนะ"เสียงทุ้มของร่างสูงที่ถอยออกมาให้รุ่นพี่ได้เข้าไปรักษาร่างบางดังขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลสวยของคนถูกถามมองบาดแผลของผู้พิทักษ์แห่งวายุที่กำลังสมานตัวอย่างเยือกเย็นราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะตวัดมาสบกับนัยน์ตาสีรัตติกาล




.................และนั่นทำให้หยาดพิรุณรู้ว่า...........นภากำลังโกรธเคืองอย่างที่สุด...................




"ขอโทษเรื่องโกคุเทระจริงๆนะ ยามาโมโตะ"เสียงหวานพูดอย่างเข้าใจความรู้สึกของร่างสูงและหมายความตามที่พูดจริงๆ น้ำคำดูหนักแน่นสมกับเป็นผู้นำแฟมิลี่ "แต่ในเมื่อทางนั้นรู้ตัวแล้ว...............ก็ไม่จำเป็นจะต้องเคลื่อนไหวเงียบๆอีกต่อไป"





"สึนะ??"





"เรื่องนี้..............จะขอแรงจากนายด้วยได้รึเปล่า ยามาโมโตะคุง"





นัยน์ตาทั้งสองคู่มองสบ เข้าใจกันได้เป็นอย่างดี ก่อนร่างสูงจะเป็นฝ่ายคลี่ยิ้มถูกใจ พยักหน้ารับตามแบบฉบับ





"โอ้!! ว่ามาเลย สึนะ"





"นักดาบที่ทำร้ายโกคุเทระ.................ช่วยจัดการให้สมน้ำสมเนื้อนะ ยามาโมโตะคุง"





"ไว้ใจฉันได้เลย!!"รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายดูน่ากลัวขึ้นอย่างประหลาด เมื่อแววตาคมกริบสะท้อนแสงนวล เปลวไฟจากแหวนแห่งอรุณ





"แล้วฉันจะสอนให้มันรู้เอง ว่าดาบน่ะ.............มันมีไว้ให้ปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า"






.....................และกับผู้ที่หาญมาลองดีกับวองโกเล่.........................




TBC part 2

-----------------------------------------------------

จบไปแล้วค่ะ ตอนที่ 1 หลายคนอาจยังงงๆว่า อะไรฟระ ตรูอ่านไปตั้งเท่านั้น เอ็งเพิ่งจะจบตอน 1?? แหะๆ แต่มันจะยาวได้ยาวดีแค่ช่วงแรกๆเท่านั้นล่ะค่ะ ช่วงหลังๆนี่ไม่ต้องพูด ตอนนึงยังไม่ทันจะหายใจออก ก็จบซะแล้ว 55555

ยังไงก็ติชมกันได้นะจร๊า
ปล. โชอารมณ์เปลี่ยวถึงขนาดมาตั้งชื่อตัวประกอบกันเลยทีเดียว สังเกตพ่อหนุ่มคาลอสกันบ้างอะเปล่า? คิคิคิ
ปล2. หลายคนอาจงงๆกับเนื้อเรื่อง มีใครงงกันบ้างอะเปล่า????? >[]< (เพราะโชแต่งเองยังงงเอง)