•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

นี่เป็นฟิคเรื่องแรกไงๆกะขอฝากด้วยล่ะกัน คะ
ไม่รู้ว่าอิมเมจจะเหมือนตัวการ์ตูนรึป่าว
ถ้าไม่เหมือนก็ขอโทษด้วยนะค่ะ

บทที่ 1


“อย่าข้ามไปฝังตรงข้ามนั้นนะ นั้นน่ะมันเป็นที่อยู่ของศัตรู” เสียงทุ่มดูแข็งกร้าวแววตามองไปยังคฤหาสน์

ที่อยู่อีกฝังหนึ่งของแม่น้ำ เด็กน้อยผมสีเงินเงยหน้ามองผู้เป็นพ่ออย่างสงสัย คำพูดที่เขาได้ยินอยู่ทุกวัน ”ศัตรู”

ตาสีน้ำทะเลมองออกไปยังข้างหน้าอีกครั้ง คฤหาสน์สีครีมอ่อนที่ดูอบอุ่นนั้นน่ะหรอ?

บ้านที่ดูอบอุ่นมากกว่าบ้านของเขาน่ะหรอ ที่อยู่ของศัตรู เด็กน้อยมองบ้านของบ้านเขากับบ้านที่อยู่อีกฝั่งสลับกัน

บ้านสองหลังที่มีเพียงสายน้ำเล็กๆกั้น…..


ใครๆก็รู้ดีว่าสองตระกูลนี้ไม่ถูกกัน มันเป็นคำสาป คำสาปที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ


เสียงบรรเลงเปียโนจบลง พร้อมกับเสียงตบมือดังไปทั่วห้องดนตรี

“เก่งมากเลยจ๊ะ โกคุเทระ” เสียงของอาจารย์ประชั้นดังขึ้น พร้อมกับเสียงที่ชื่นชมของนักเรียนทั้งห้อง

เด็กหนุ่มโค้งหัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ พลันตวัดสายตาสีมรกตไปที่หลังห้อง

จ้องไปที่เด็กหนุ่มผมสีดำที่กำลังหัวเราะสนุกสนานกับเพื่อนของเขาอีกประมาณ 4-5 คน ยามาโมโตะ ทาเคชิ

เจ้าของรอยยิ้มสดใส โกคุเทระเบ้ปากกับรอยยิ้มที่ตัวเองทึกทักเอาเองว่ามันเป็นรอยยิ้มที่หลอกลวง

เหมือนกับอีกฝ่ายจะรู้ตัว ยามาโมโตะ ตวัดสายตามาจ้องคนที่แอบมองเขาอยู่ก่อน เขาเยียดยิ้มที่มุมปากนิดๆราวกับสมเพช

ให้กับคนที่ได้ฉายาจากเขาว่า ลูกเมียน้อย พลางขยับปากเบาๆพออ่านได้ว่า "ไอ้ลูกเมียน้อย"



รอยยิ้มนี้ คำพูดนี้ ฉันมีไว้ให้กับนายคนเดียวนะ.......โกคุเทระ ฮายาโตะ!



เด็กน้อยผมสีเงินเมินหน้าหนีอีกฝ่ายราวกับขยะแขยง ก่อน จะหันไปยิ้มแย้มกับคนอื่น

ริมฝีปากเล็กๆสีแดงกำลังขยับพร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าตัว……โดยหารู้ไม่ว่ากำลังมีใครคนหนึ่งจ้องมองอยู่

จ้องมองดูการกระทำที่เค้าไม่เคยได้รับจากคนตรงหน้า

ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับไปพูดเรื่องเบสบอลที่พูดค้างไว้กับเพื่อนของตัวเอง


……………………………………………………………………………………………………….


‘ฝนตกหรอ? น่าเบื่อจัง’ โกคุเทระคิดก่อนเจ้าตัวจะเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

‘แต่ก็คงต้องรอให้ฝนหยุดก่อน’ ว่าแล้วเจ้าตัวก็นั่งฟลุบลงกับโต๊ะเรียน

เสียงจอแจในบรรยายกาศหลังเลิกเรียนวันนี้มันดูเหงาๆพิกล พอคิดแบบนี้แล้วก็อยากเล่นเปียโนขึ้นมา




คนอื่นกลับกันไปหมดแล้ว คงเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ยังอยู่…………….ทามกลางความเงีบยนั้น เสียงเปียโนกำลังดังกังวาน




อาจเป็นเพราะบรรยากาศที่ดูเศร้าจึงทำให้ความในใจทั้งหมดถูกถ่ายทอดออกมาทางเสียงเพลง

จริงอยู่ที่ว่าเขาเป็นลูกเมียน้อย พ่อก็ใช่ว่าจะรักเขามากเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังภูมิใจ ภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่

แม่คนที่สอนให้เขาเล่นเปียโน แม่คนที่คอยโอบกอดเขาเวลาที่เขานอน แม่คนที่คอยปลอบประโลมเมื่อเขาร้องไห้

แม่ผู้มีรอยยิ้มสดใสที่ส่งมาให้เขาเสมอ ได้โปรด ได้โปรดอย่าด่าว่าแม่ผู้แสนดีของเขาอีกเลย

รู้มั้ยว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนเวลาที่เขาเห็นสายตาที่ดูแคลนของคนทั้งหลายที่ส่งมาให้แม่ของเขา

ที้งที่คฤหาสน์ และที่อื่นๆอีกมากมาย



~ครืนนน………~



เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“โอ๊ะ! คิดอยู่ว่าเสียงดังน่ารำคาญนี่เป็นเสียงของอะไร ทาเคชิ นายดูสิว่านั้นใคร” เด็กผู้ชายตัวโตที่สุดในกลุ่มพูดพร้อมชี้มาที่เขา

เขาจำด้งว่าหมอนั้นชื่อ เคตะ ที่บ้านทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และกำลังมีปัญหาเรื่องการเงิน

จึงจำเป็นต้องพึ่งเงินทองของตระกูลยามาโมโตะ มันก็แค่พวกที่ชอบเลียแข้งเลียขาเท่านั้นเอง

โกคุเทระไม่สนใจจะฟังสิ่งที่เด็กหนุ่มร่างยักษ์พูดต่อ มือเล็กเริ่บรรเลงเพลงอีกครั้ง

“ว่าไง นายยังไม่กลับอีกหรอ ไอ้-ลูก-เมีย-น้อย” เสียงทุ้มนั้นทำให้เขาหยุดชะงัก

กับคำว่า ไอ้ลูกเมียน้อย ฟังดูแล้วคนพูดเหมือนจะจงใจพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำเหลือเกิน

แล้วใหนจะเสียงหัวเราะชอบใจของคนอื่นๆที่มาด้วยกันอีก นัยย์ตาเล็กหันไปจ้องมองคู่กรณีอย่างเอาเรื่อง

“วู้ววว สู้ด้วยแฮะ ว่าไงนายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ หรือว่านายจะฟังไม่ทัน โอเค งั้นฉันจะถามอีกรอบนะว่า

นายยังไม่กลับอีกหรอ ไอ้-ลูก-เมีย-น้อย ” โกคุเทระกำหมัดแน่น แน่นอนเขาอยากจะอัดไอ้คนพูดให้เลือดกลบปากเสียๆนั้นซะ

แต่ตอนนี้ มีเขาเพียงคนเดียว ไม่ต้องคิดถึงผลลัพธ์ 5-1 ยังไงก็แพ้เห็นๆ ที่สำคัญยังต้องมาแพ้ไอ้ลูกเจ้าของบ้านตรงข้ามนี่สิ

มีหวังพ่อเขาเอาเขาตายแน่ๆ โกคุเทระ เก็บความแค้นไว้ในใจเงียบๆก่อนจะหยิบกระเป๋าเพื่ออกไปจากห้องดนตรีนี่

“เดี่ยวสิ!” แขนเล็กถูกดึงด้วยมือที่ใหญ่กว่า “ฉันสั่งให้นายไปแล้วงั้นหรอ” ยามาโมโตะพูดพร้อมแสยะยิ้มที่มุมปาก

ก่อนที่จะให้สัญญาณเพื่อนของเขามายื่นล้อม โกคุเทระเอาไว้

“มีอะไร” เสียงเล็กหวานดังขึ้นอย่างเอาเรื่อง ยามาโมโตะ ทำหน้าประหลาดใจ

“นี่นายพูดได้รึนี่ ฉันนึกว่านายเป็นใบ้สะอีกแน่ะ” ตาคมมองร่างเล็กที่พยายามสลัดมือใหญ่ของเขาที่เกาะกุมอยู่

เขาจึงเพิ่มแรงบีบให้มากขึ้น “เรามาเล่นเกมส์กันดีกว่า ถ้านายตอบคำถามถูกใจฉันฉันจะปล่อยนายไป ตกลงมั้ย?”

ไม่! นี่คือคำตอบในใจของร่างเล็ก

“เอาสิๆ” แต่เขาก็ถูกขโมยชีนไปซะก่อนโดยไอ้เด็กร่างยักษ์นั้นอีกแหละ




ตอนนี้เขาถูกล๊อคแขนเอาไว้ให้เผชิญกับคนตรงหน้า ฝาครอบเปียโนกูกปิดลงเพื่อใช้เป็นที่นั่งของคนที่สูงกว่า

“ว่าไง จะตอบได้รึยัง ว่าแม่นายทำยังไงถึงได้หลอกล่อพ่อของนายได้ อ๊ะ! หรือว่าด้วยลีลาอันร้อนแรงหืมมมม”

ลากเลียงยาวเพื่อเค้นเอาคำตอบจากอีกฝ่าย โกคุเทระขบกรามแน่น มันมากเกินไปแล้วนะ มากจนเค้าทนไม่ไหวแล้ว

โกคุเทระรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีสะบัดการเกาะกุมจากด้านหลังก่อนจะรีบเข้าไปกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้า

“ถอนคำพูดของนายซะ!” เสียงหวานตวาดดัง

“ทำอะไรของแกว่ะ ไอ้เปี๊ยก!” แรงกระชากจากด้านหลังทำให้เขาต้องหันกลับไป

“อย่ะ” ไม่ทันซะแล้ว หมัดหนักๆจากเคตะซัดเข้าไปเต็มที่ใบหน้า จนเขาต้องล้มลง นี่เขาทำอะไรผิด?

ก่อนที่จะลุกขึ้นพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ นัยน์ตาสีเขียวตอนนี้มีน้ำเรื่ออยู่คล้ายกับลูกแก้ว โกคุเทระหันไปมองหน้าคู่กรณี

“จำเอาไว้ สามคำนี้ ฉัน-เกลียด-นาย!” แม่ครับผมไม่ไหวแล้วครับ พลันน้ำตาหยดแรกก็ร่วงหล่นลงมาอาบ

แก้มเขาเช็ดมันอย่างลวกๆก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไป



เกิดคำถามขึ้นภายในใจเด็กหนุ่ม ทำไม? ถึงรู้สึกสับสน เพียงแค่เห็นน้ำตาเพียงหยอดเดียวนั้น

จริงอยู่ที่เค้าชอบแกล้งไอ้คนตัวเล็นนี้ นั้นเป็นเพราะรู้สึกหมั่นไส้ก็เท่านั้น ไม่เคยจะสนใจใสใจอะไรมากมาย

แต่ทำไมครั้งนี้เค้ากลับรู้สึกผิด คิดอะไรไม่ออกแล้วโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยย



ก่อนที่ขายาวจะวิ่งตามออกไป



มือเล็กยื่นออกไปนอกตัวอาคาร ฝนยังไม่หยุดตก โกคุเทระถอนหายใจออกมาเบาๆ

พร้อมสถบทคำหยาบที่เคยได้ยินออกมาสองสามคำ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไป

เปียกฝนนิดหน่อยเป็นไข้เดี่ยวเดียวก็หาย ยังดีกว่าอยู่ฟังคำดูถูกเหยีดยามล่ะนะ


“เดียวก่อน!” เสียงดังขึ้นตามหลังพร้อมกับแรงกระชากปกเสื้อของเขาเอง

“อะไรอีก” พยายามอย่างหนักที่จะพูดให้เสียงเป็นปกติ โดยไม่หันหน้ากลับไป รู้ รู้อยู่ว่าเขาเป็นศัตรูกัน

เลยไม่ออกจะให้อีกฝ่ายเห็นน้ำตา กลัวว่าเขาจะมองมาอย่างสมเพชแบบที่เขาทำเป็นประจำ

ยามาโมโตะ ถอดเสื้อนักเรียนตัวนอกออกก่อนจะใช้เป็นที่บังฝนที่แก่ตัวเขาและอีกคน

“ถ้าเปียกฝนแล้วจะเป็นหวัด” เหตุผลง่ายๆที่ถูกยกมาเป็นข้ออ้าง พร้อมกับรอยยิ้มสดใส โกคุเทระขมวดคิ้วสงสัย

จะมาไม้ไหนอีกล่ะ? กะจะเดินออกห่างแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะรอยยิ้มที่เคยเห็นบ่อยๆ แต่เขาไม่เคยได้รับ

ความรู้สึกนี้มันคืออะไรนะ

เหมือนมีแรงดึงดูดอะไรสักอย่าง

“อะ!” อุทานตกใจเมื่ออีกฝ่ายเริ่มวิ่ง

“ตามมาเร็วๆสิ” ยามาโมโตะ เรียกอีกฝ่ายให้วิ่งตาม




ฝนยังตกลงมาเรื่อยๆ แต่ไม่แรงมาก เด็กน้อยทั้งสองวิ่งจนมาถึงลำธารแห่งหนึ่ง ลำธารที่แยกบ้านสองหลังออกจากกัน

โกคุเทระ อึกอัก คิดว่าจะขอบคุณดีมั้ย หรือความอบอุ่นนี้มันเป็นแค่ภาพลวงตา?

“เฮ้!!! ทาเคชิ รอด้วยสิ” เสียงเรียกดังขึ้นทำลายความเงียบ เด็กหนุ่มทั้งสองมองไปทางต้นเสียง

เด็กหนุ่มอีกสี่คนวิ่งตามกันมาติดๆ นำหน้าโดย เคตะ ทั้งหมดยื่นหอบหายใจกันสักพัก

“นายมาไม่รอเลย” เคตะ เป็นคนพูดก่อนด้วยเสียงเหนื่อยหอบก่อนจะมองไปตรงร่างเล็กที่ยื่นหนาวสั่นอยู่ตอนนี้

แผนร้ายเริ่มปรากฏในใจอยู่ลางๆ เอาล่ะถ้าเขาทำแบบนี้ ยามาโมโตะต้องดีใจแน่ๆ ดังนั้นปฎิบัติการเลียขาจึงเริ่มขึ้น

“ทาเคชิ นายจะจัดการไอ้เด็กนี้ที่นี้งั้นหรอ” น้ำเสียงเย็นเยือกเอ่ยขึ้น สร้างความงุ่นงงต่อเด็กน้อยทั้งสอง มันพูดอะไรของมัน?

ยามาโมโตะคิด เคตะ ชี้นิ้วที่อูมอวบไปที่โกคุเทระ

“นายบอกว่าเกลียดไอ้เปี๊ยกนี้ นายเหม็นขี้หน้ามัน นายอยากให้มันหายไปซะ!” ยามาโมโตะขมวดคิ้วเป็นปม

ใช่เค้าเคยพูด แล้วไงล่ะ

“ตอนนี้ ฉันกำลังจะทำให้ฝันของนายเป็นจริง” ว่าแล้ว ก็วิ่งเข้าไปจับคนที่ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่เอาไว้ สายตาจับจ้องไปที่ลำธาร

“อย่า!” ยามาโมโตะ ตะโกนเสียงดังลั่น

“ทำไม ก็นายเคยบอกว่านายเกลียด ไอ้นี่” ใช่ เคยบอก แต่

“รึว่านายจะกลับคำพูด” เสียงของ เก็น เด็กชายร่างผอมดังขึ้น พร้อมกับใช้มือขยับแว่นตาให้เข้าที่ กลับคำพูด?

คนอย่างเขาไม่เคยกลับคำพูด แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน มัน มัน มัน

“ตูมมมมมมมมม” (มันไม่ทันแล้ว > <) ดวงตาเบิกกว้าง ขึ้นเพราะเสียงที่ดังลั่น

ร่างเล็กตอนนี้กำลังตะเกียดตะกายอยู่ในน้ำ ยามาโมโตะ ทำท่าจะกระโจนลงไปช่วย

“อย่า! มันอันตราย” เด็กหนุ่มพยายยามสลัดตัวเองให้หลุดอย่างเพื่อนผู้หวังดีทั้งสี่คน

นัยน์ตาคมกำลังมองดูร่างเล็กที่กำลังจมลงไปในธารน้ำเรื่อยๆ ไม่รู้ว่ามันลึกขนาดใหน แต่เคยมีคนบอกว่าลึกมาก

เด็กหนุ่มกำลังชังใจ ใช่เค้าเกลียด ดีแล้วไม่ใช่หรอที่คนที่รกหูรกตากำลังจะหายไป

แต่ไอ้ความรู้สึกนี้มันคืออะไร………………………




“ทานอะไร หน่อยสิคะคุณหนู” เสียงนางพยาบาลดังขึ้น ขณะที่พยายามป้อนข้าวให้กับคนป่วยตรงหน้า

“ไม่! ผมจะไปหาแม่” เสียงเล็กดังขึ้นก่อนจะเม้นปากเข้าหากันอย่างสนิท นางพยาบาลสาวถอนหายใจเบาๆ

ก่อนจะวางโจ๊กอุ่นๆในชามลงบนโต๊ะ แต่เค้าไม่สนใจ ภายในจิตใจกำลังว้าวุ่น

“ออกจากโรงบาลเมื่อไหร่ แกต้องไปอยู่อิตาลี” นี่คือสิ่งแรกที่เขาได้ยินเมื่อลืมตาขึ้น

พ่อบอกว่าเรื่องของเขาเป็นเรื่องที่อัปยศ เป็นสิ่งที่น่าอับอาย

พ่อโทษแม่ที่ไม่ดูแลเขาและพ่อกำลังจะกลับไปอิตาลีพร้อมกับเขาโดยไม่มีแม่

บางครั้งเค้าแอบได้ยินว่านั้นเป็นเพียงแค่เหตุผลที่พ่อกุขึ้นมาเพื่อจะเลิกกับแม่

บทลงโทษของเขาคือห้ามพบกับแม่อีกตลอดชีวิต ดวงตาสีเขียวมองไปยังช่อดอกไม้สีสันสดใสสี่ช่อ

ที่สองชั่วโมงก่อนเด็กชายสี่คนเอามา เพื่อเป็นการแสดงคำขอโทษ แต่ไม่มีแทบเงาของร่างสูง

นึกถึงสิ่งที่เขาเห็นก่อนที่จะจมน้ำคือ ยามาโมโตะ สั่งให้ลูกน้องของเขาจับเขาโยนลงน้ำ

น้ำตากำลังไหลลงมาอย่างเงียบๆ ถ้าเขาไม่โง่กับภาพลักษณ์ที่แสแสร้ง เค้าคงไม่ต้องมาอยู่โรงพยาบาล

พ่อคงไม่โกรธเขากับแม่ และเขาคงไม่ต้องจากแม่ไป หึ คงสมใจนายแล้วสินะ

ที่ฉันกำลังจากจากที่นี่ และจากนายไปตลอดกาล ไม่ผิดจริงๆที่ฉันได้พูดคำนั้น

คำสามคำ

ฉัน เกลียด นาย

Tbc.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ในที่สุดกะจบตอนแรก
เป็นไงบ้างคะ มั่วไปรึเปล่า (อิๆติๆชมๆกันได้เลยนะค่ะ)
โค้งงามๆให้หนึ่งที

มาตอนแรกก็เริ่มเกลียดยามะซะแล้วสิ
โกคุน่าสงสารเหลือเกิน
แบบนี้เชียร์ให้ไปอยู่อิตาลีเลย ปล่อยให้ยามะมันเศร้าไปคนเดียว
แล้วแบบนี้มันจะสมหวังไหมเนี่ย
รออ่านตอนต่อนะค่า

[align=center]เปิดมาเริ่มหมั่นไส้พ่อยามะนิดๆ

เทใจไปทางน้องโกคุมากมาย

เนื้อหาดีการบรรยายพาเอาใจหวิวเลยค่า

จะรออ่านต่อนะค่า [/align]

สงสารโกคุมากกกกเลย ซิก ๆ
โฮ ยามะทำอย่างนี้ได้ยังไง



รออ่านนะคะ

บทที่ 2

“ฉันเกลียดนาย! ได้ยินมั้ยฉันเกลียดนาย!” ร่างเล็กตรงหน้าพูดด้วยเสียงสั่น

กำปั้นน้อยๆกำลังทุบตีคนตรงหน้าหวังให้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ตนเองได้รับ

“เกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยหรอ” น้ำเสียงของร่างสูงฟังดูเย้ยยั่น ขณะที่ใช้มือใหญ่กำข้อมือบางที่กำลังทุบตีจนแดงช้ำ

“ใช่ นายมันเป็นคนน่ะ อื้อ” ยังไม่ทันได้พูดจบริมฝีปากก็ถูกครอบครองโดยอีกฝ่าย

ร่างบางพยายามดิ้นคลุกคลักให้หลุดพ้นจากพัธนาการ สติเริ่มหลุดลอยไปใกลเพราะรสจูบจากคนตรงหน้า

ไม่ใช่ว่าไม่เคย แต่………..หมอนี้จูบเก่งชะมัด

“แก!” เหมือนอีกฝ่ายจงใจแกล้งผละออกมาชะดื้อๆ ร่างเล็กหอบสะท้านพยายามตกตวงอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด

“ถ้าฉันเป็นคนน่ารังเกียจ งั้น ถือคงไม่ว่าถ้าฉันจะทำเรื่องน่ารังเกียจใช่มั้ย!”

พูดจบแขนแกร่งก็จับคนตัวเล็กตรงหน้าโยนลงบนเตียงขนาดคิงไซส์
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย >< ทาเคชิ ดูนั้นซิ” หญิงสาวตรงหน้าพูดพลางชี้ไปที่ทีวีขนาดยักษ์

ขณะที่ใบหน้ากำลังซบลงบนไหล่ของชายหนุ่มด้วยท่าทางเขินอาย ร่างสูงมองการกระทำนั้นอย่างหน่ายๆ

น่าเบื่อชะมัด คงต้องเปลี่ยนแล้วล่ะสินะ ดวงตาคมละจากหญิงสาวไปจ้องมองนาฬิกาก่อนจะลุกขึ้น จนอีกฝ่ายเกือบล้มหน้าคว่ำ

“ทาเคชิ?” เสียงหวานๆเบาหวิวเรียกเจ้าของชื่อด้วยความไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นคำถามก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นอารมณ์เสีย

“ใครบอกให้เรียกว่าทาเคชิ” นั้นเห็นหนทางที่จะสลัดแม่นี้ทิ้งอยู่รำไร

ยิ้มอย่างขบขันในความคิดที่ฉลาดล่ำลึกของตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะปั่นหน้าดุ พร้อมทำเสียงเข้ม

“ฉันไม่ชอบให้ใครมาเรียกฉันอย่างสนิทสนม” โดยเฉพาะแฟนชั่วคราวอย่างเธอ ชายหนุ่มบอกตัวเองอยู่ในใจ

“แต่ ทาเคชิเคยบอก ฮานะว่า” หญิงสาวบอกด้วยเสียงสั่น กลัว ใช่เธอกำลังกลัวคนที่อยู่หน้าหน้า อากับกิริยาแบบนี้เธอไม่เคยรู้จัก

หมอนี้เป็นใครฟร่ะ! เธอแอบสครีมอยู่ในใจก่อนจะปั่นหน้าใสต่อไป ใช่ว่าไม่รู้ ใช่ว่าไม่เคยได้ยิน

เค้าว่ากันว่าคนตรงหน้าเป็นผู้ชายที่น่ากลัว แต่รอยยิ้มในวันนั้น รอยิ้มที่สดใส ใบหน้าที่ดูอบอุ่น

เสมือนไม่เคยมีเรื่องทุกข์ใจในโลกกับล่อลวงเธอให้ติดกับ

“นี่เธอพูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ย?” คำถามถูกถ่ายทอดออกมาด้วยเสียงอันเย็นชา ไม่เหมือน ยามาโมโตะ ทาเคชิ ที่เธอรู้จัก

“ทาเคชิ?” เรียกด้วยเสียงที่ฉงน ฉันทำอะไรผิด? เค้าเป็นอะไร? หลายร้อยคำถามที่ผุดขึ้นในใจอีกมากมาย

“นี่เธอหาเรื่องฉันเหรอ? อยากเลิกกันมากใช่มั้ย?” น้ำเสียงที่ออกมาจากริมฝีปากนั้นดูเครียด ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนหายใจ

“โอเค ฮานะ เราเลิกกัน ถ้ามันเป็นสิ่งที่เธอต้องการ” พูดจบเจ้าตัวก็รีบเก็บกุญแจรถ ที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเดินออกมาจากคอนโดหรู

ทิ้งให้หญิงสาวที่นามว่า ฮานะ แฟนที่คบกันได้เพียงสองสัปดาห์ นั่งหน้าเอ๋อ อยู่ตรงนั้น


ปัง!


ปิดปรตูเสียงดังลั่น ก่อนจะเดินออกมาอย่างช้าๆ …….ช้า………….ช้า…….เร็ว……เร็วขึ้น…….. เร็วขึ้น……. เร็วขึ้น ……

วิ่ง!

พร้อมยกมือสองข้างมาปิดหู 1……………………2………..3

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

ฝูงนกพิราบบินกันพึบพั่บ กับเสียงที่ดังมาจากห้องชั้นบนสุดของคอนโด ขณะที่ตัวการของเรื่อง

กำลังยื่นหอบอยูในลิฟต์ เสื้อเชิ้ตสีแดงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ก่อนที่จะยิ้มมุมปากอย่างขบขัน

“พรืด~” เสียงหลุดขำดังออกมาจากรมฝีปาก ก่อนที่จะหลุดฮาเป็นชุดใหญ่

มือหนากุมท้องตัวเองขณะที่เจ้าตัวหัวเราะจนตัวโงน น้ำหูน้ำตาไหล ไม่สนใจกับสิ่งรอบข้าง

คู่แม่ลูกที่อยู่ใกล้เขาที่สุดกำลังเขยิบไปชิดกับมุมซ้ายของลิฟต์ ขณะที่กำลังพึมพำกับลูกชายตัวน้อยว่านั้นน่ะคนบ้า

ถัดไปทางขวาลุงแก่ๆกำลังมองเขาด้วยอาการสังเวช เสียสติตั้งแต่ยังหนุ่ม ลุงคิดก่อนที่จะสวดมนต์ให้พระคุมครองด้วยความหวังดี

ส่วนวัยรุ่นผู้หญิงอีกสองสามคนกำลังนิททาเขาอย่างสนุกปาก คนอะไรดูดี…..แต่….บ้าชะมัด




เค้าว่ากันว่ากันว่าสิ่งที่สวยงามมักจะมาพร้อมกับสิ่งที่อัปลักษณ์ ที่อาจแฝงด้วยรูปแบบต่างๆ

จนบางครั้งเราอาจแยกไม่ออกและมักที่จะละเลยมันไป แต่….สำหรับคนคนนี้มันไม่ใช่….ไม่ใช่เลย

(เรื่องราวของสโตรกเกอร์)

นั้นไงมาแล้ว! หัวสีเงินที่ดูนุ่มสลวยนั้น เด็กหนุ่มลูกครึ่งอิตาลิกับเค้าโคลงหน้าที่ดูยังไงๆก็ติดหวาน

หากไม่รวมกับความบิดเบี้ยวของใบหน้าที่กำลังอารมณ์เสีย นี่คงเป็นวันสุดท้ายที่เค้าจะได้เจอคนตรงหน้า โกคุเทระ ฮายาโตะ

สนามบินตอนนี้กำลังจอแจไปด้วยผู้คน อาจเป็นเพราะพายุฝนที่กำลังตกด้วยละมั่ง แต่นั้นก็ถือเป็นข้อดี

ที่เขาจะไดพลางตัวให้กลมกลื่นไปกับฝูงชน อาจเป็นเพราะดวงหน้าสีเขียวนั้นที่เป็นแรงดึงดูด

หรืออาจเป็นเพราะกลุ่มเส้นผมสีเงินที่น่าสัมผัส แล้วไหนจะเสียงห้าวๆติดหวานนั้นอีก แต่นี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะได้เจอร่างบางนี้

มือหนายกกล้องดิจิตอลขนาดเล็กคุณภาพคมชัดขึ้นมาพร้อมกดชัตเตอร์รัว เพื่อจะเก็บรายละเอียดคนตรงหน้าทุกท้วงท่า

ก่อนจะเพ่งสายตาไปหาคนตรงหน้า ที่กำลังคว้านหาอะไรในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาเองก็แอบมีเบอร์เหมือนกัน

“อะไรฟร่ะ!” เสียงหวานนั้นดูหงุดหงิดรำคาญใจอยู่ไม่น้อย

“ไม่ต้องฉันไปเองได้ ก็บอกว่าไม่ต้องไงล่ะเฟ้ย! ฉันไปเองได้!” อ่า….อารมณ์เสียอีกแล้วเจ้าตัวเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเดิน

ทางอย่างไม่ใยดี นิ้วเรียวยาวกำลังควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกงอีกข้าง ไฟแชคนั้นเอง

ควันบุหรี่ลอกอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ขณะที่เจ้าตัวกำลังรอเวลา ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แต่นั้นแหละที่ทำให้ดูน่ารัก น่ารักเพราะแตกต่าง

จากคนอื่น นัยน์ตาเล็กหรี่ลงมองนาฬิกาเรือนยักษ์ที่แขวนติดไว้ในตัวอาคาร อีกสิบนาทีเท่านั้นที่เค้าจะได้ไปจากที่นี้

“มองอะไร!” เสียงหวานๆตวาดดังให้กับสายตาอันจาบจ้วงที่จ้องมาทางเขา ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย สโตรกเกอร์หนุ่มส่ายหน้าช้าๆ

อย่างเอือมระอา อย่างว่าแหละ ของสวยๆงามๆหากดูดีๆมันก็ต้องมีรอยตำนิ


นาฬิกาดังขึ้นบอกเวลา พร้อมกับเสียงประกาศขึ้นเครื่อง มือเรียวคว้ารูปในกระเป๋าเสื้อออกมาดู ภาพอันเลือนลางด้วยกาลเวลา รูป

ของเขากับผู้หญิงอีกคนที่ผมยาว น่าเสียดายที่มันพร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด หี ริมฝีปากเหยีดยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เย้ยยันให้กับตัวเอง

ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะถ้านับจากตอนนั้นที่เขาอายุ 5 ขวบ นี่มันสิบปีแล้วหรอ? น่าขำเวลาแค่สิบปี มันจะทำให้เขาลืมหน้าของ

คนที่ตัวเองรักได้ แต่ภาพของเด็กหนุ่มที่เค้าไม่อยากจะจำมันยังติดตา อยากจำแต่กลับลืม อยากลืมแต่กลับจำ ไม่รู้ว่าตอนนี้แม่

ของเขาจะไปอยู่ใหน จะสบายดีหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ เขากำลังจะกลับไปหา ไปหาคนที่ตนเองรัก รอผมหน่อยนะครับคุณแม่

ขาเรียวเล็กเดินไปที่ช่องของผู้โดยสาร ก่อนที่จะหายไปกลับฝูงชน ทิ้งไว้ให้คนเบื้องหลัง? ยืนน้ำตาตกใน

มือหยาบกำลังกดดูภาพสุดท้าย


ที่เค้าถ่ายมาได้อย่างชื่นชม แต่มีคนเต้าบอกว่าความสุขจะอยู่กับเราไปได้ไม่นาน………ตุบ!

เสียงกระแทกจากการวิ่งอย่างรีบร้อนของบุรุษนิรนาม ทำให้เขาทำกล้องหลุดมือ

หันไปกลับไปด่าด้วยภาษาอันหยาบคายของอิตาลี ก่อนจะหันไปสนใจกล้องที่นอนตกอยู่บนพื้นอย่างน่าสงสาร

แต่ดีมันไม่เป็นอะไร กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ

“อ๊ากกกกกกกก!” เสียงแหลมๆน่าหนวกหูดังขึ้น พร้อมกับเด็กในชุดของวัวบ้า

มันวิ่งมาด้วยความเร็วสูงก่อนจะแตะกล้องของเขาลอยไปไกลละริ้ว แล้วตกลงพื้นอย่างสวยงาม……อาเมน


(เขียมมาเพื่ออออออ?)



Tbc



ตอนสองแล้ว
ต่อไปจะเป็นยังไง?
สองคนนี้จะได้เจอกันมั้ย?
หรือจะคลาดกันแบบหนังเกาหลี?
หรือวิ่งไล่(ล่า)กันแบบหนังอินเดีย?
ว๊ากกกกกกกกก!
ไงๆกะช่วยติดตามด้วนนะคร้า~ (โค้งงามๆ)



ปล. เราว่าอิมเมจยามะมัน(โคตร)จะแตกต่างเลยอ่า มันแบบเป็นดาร์กผสมรั่วแบบเนียนๆอ่ะ T_T เพื่อนๆคิดว่าไงอะ ช่วยติชมเราด้วยนะ (โค้งงามๆเป็นครั้งที่สอง)

อร๊ากกกกกกกกกก !!!!

ทำตัวงี้ ต้องโดนโวทออกชัวร์ !!! แกเป็นพระเอกจริงเร้อออออออออ

โกคุจังสู้ๆ นะจ๊ะ T^T ~

ปล. ตัวหนังสือเป็นพรืดไปหน่อยเน้อ เคาะ Enter เพิ่มซักนิด ชีวิตคนอ่านจะแจ่มใส ~

เรื่องทำนองชวนเกลียดเมะมาอีกแล้วสินะ ฮะๆๆๆ


ยามะคุงทำไมลูกทำตัวแบบนั้นเล่า! T[]T

จะดาร์กหรือรั่วเอาสักอย่างสิ ยามะ! ไม่ว่านายจะเป็นคนยังไงเราก็ยังชอบอยู่ดีนะแหละ


โกคุ เกิดมาเป็นเคะรันทด สู้ๆนะ~

ชอบฮะ 8059 ยามะ นายมันดาร์ฏเนียน ชิ - -* ชอบโกคุ ><อะ

ยามาโม้จจัง ไหงทำตัวงี้ล่ะเนี่ย

เรื่องนี้พระเอกคือนายนะ โกคุจัง

อย่ายอมแพ้นะลูก

= [] =
ยามะดาร์กกกกก
โกคู้ววว น่าสงสารอ่าาาา

ยามะ..พ่อไม่ว่าเรอะ ทำตัวแบบเน้ แกร๊เป็นพระเอกน้าาา T [] T

ยามะดาร์ก.....

แล้วไอ้สโตรกเกอร์นั่นมันอาไร๊ - -

เราจะรอตอนต่อปาย~

ยามะจะดาร์กอีกแล้วชิมิคะ -*- แอบใจเสีย
นี่แอบดาร์กกะแอบโรคจิตอีก

โกคุ กระทืบมันทิ้งไปเถอะนะ เสะใหม่หาได้เรื่อยๆ

บทที่ 3



“ยินดีต้อนรับคะ/ครับคุณหนู” การเดินทางของเขาจบลง โกคุเทระมาถึงญี่ปุ่นในตอนสายๆของอีกวัน

ดวงตาสีเขียวกวาดไปทั่ว ตั้งแต่ก้าวเข้ามาภายในตัวบ้าน ‘ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง’

ยกเว้นซะแต่ความเงียบเหงาที่เกาะกุมอยู่ภายในตัวบ้านอย่างเงียบๆ กัดกินสรรพสิ่งต่างๆตามกาลเวลา

เขาจำได้ว่าแต่ก่อนมีเหมดมากกว่านี้ แต่ตอนนี้เหลือเพียงพ่อบ้านแก่ๆ กับแม่ครัวและคนทำความสะอาดบ้านอีกประมาณสองสาม

คนเท่านั้น น่าขำบ้านหลังใหญ่แต่มีคนอยู่เพียงน้อยนิด






ตุบ!

ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในห้องที่เคยเป็นของเขาทุกอย่างดูเหมือนเดิมไปหมด แต่……….

“คุณผู้หญิงออกไปตั้งแต่คุณหนูไปอิตาลิแล้วครับ” นี่เป็นสิ่งที่พ่อบ้านบอกเขาเมื่อเขาตั้งคำถามเรื่องของแม่

“ตั้งแต่ทราบข่าวเรื่องตอนนั้นคุณผู้หญิงก็เก็บตัวเงียบ พอรู้ว่าคุณหนูฟื้นเธฮก็รีบย้ายออกจากบ้านเลยคะ”

“ไม่ทราบจริงๆคะว่าคุณผู้หญิงหายไปไหน”

และอีกหลายคำตอบที่เขาพึงได้รับรู้ ตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งนั้น ทำไม? เกิดคำถามหลายอย่างในใจ แต่ก็คงไม่มีใครให้คำตอบได้




...................และอาจเป็นเพราะเพลียจากการเดินทางอันยาวนานร่างบางจึงเผลอหลับไป...........................




ตื่นมาอีกทีก็ตอนเย็น โกคุเทระตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย แสงแดดที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

เป็นสีส้มอ่อนๆ พร้อมกับสายลมที่พัดเพียงเบาๆ พอให้ม่านสีครีมขยับเพียงเล็กน้อย ได้ยินเสียงลมพัดหวิว

เพราะความเงียบ ไม่มีเสียงหัวเราะอีกต่อไป ไม่มีรอยยิ้มของคนที่อยากเจออีกต่อไป

พยายามอย่างยิ่งที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ ทำไมกันนะ ทำไมถึงรู้สึกเหงาเหลือเกิน ดวงตาสีเขียวดูอ่อนล้า

จ้องมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เห็นบ้านตรงข้ามที่อยู่อีกฝั่งของฝากน้ำ

รถสปอร์ตสีแดงกำลังแล่นเมาด้วยความเร็วสูง ได้ยินเสียงแอะอะโวยวายแว่วมาตามสายลม

ดูมีความสุขกันจังนะ แล้วตัวเขาละ? ใช้มือเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนที่ดวงตาจะแข็งกร้าว

นั้นสินะตัวเค้าเองก็อยากมีความสุขเหมือนกัน แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?

มือบางลวงหยิบรูปในกระเป๋าเสื้อออกมา รูปที่ถ่ายแถวลำธารของเขากับแม่ มือกำรูปใบนั้นแน่น

เขาตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจว่าจะออกตามหาแม่ของเขา ถึงจะไม่มีเบาะแส แต่เขาก็จะพยายาม…………..




แต่ตอนนี้ขอออกไปทำอะไรแก้เซ็งก่อนก็แล้วกัน




“นั้นคุณหนูจะออกไปใหนคะ” เสียงเหมดสาวดังขึ้นตามหลังขณะที่เขากำลังจะออกจากบ้าน

ใบหน้าเรียวหันมาพร้อมกับชุดใหม่ ปากคาบบุหรี่ยี่ห้อที่ตนเองชอบสูบ

“ไปเดินเล่น ไม่ต้องเตรียมข้าวเย็นนะ” สั่งเสียงเรียบก่อนจะเดินออกไป





“ผมไปนะพ่อ” ตะโกนบอกคนในบ้านก่อนที่เจ้าตัวจะรีบวิ่งขึ้นรถที่พึงเอามาจอดได้ไม่นาน

“เดี่ยวสิ ทาเคชิ!” เสียงผู้เป็นพ่อตะโกนไล่หลังมาติดๆ แต่ก็เห็นเพียงรถสปอร์ตสีแดงที่ขับออกไปไกลลิบ

ผู้เป็นพ่อถึงกับถอนหายใจอย่างปลงๆ น่าแปลกนักธุรกิจที่คุมลูกน้องเป็นร้อยเป็นพันได้อยู่หมัด

กลับคุมลูกคนเดียวไม่ได้ รึว่าจะตามใจมากเกินไปนะ? ถอนหายใจอย่างปลงตกอีกครั้ง

หันหลังกลับเข้าไปในบ้านตัดสินใจกินข้าวเย็นแค่คนเดียว





ขาเรียวก้าวมาหยุดที่หน้าโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง มองเข้าไปข้างใน ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจนหมด

ตั้งแต่กำแพงโรงเรียน ยันตัวอาคาร มันก็คงเหมือนกับเค้าที่เปลี่ยนไปแล้ว จากคนชอบพูด กลายเป็นคนพูดน้อยลง

แต่จะคิดไปเพื่ออะไรล่ะ โกคุเทระ ส่ายหัวให้กับความคิดไร้สาระของตนเอง ก่อนจะเดินไปต่อ

ก็แค่มาเดินเล่น......... แค่อยากเห็นความเปลี่ยนแปลง





รถสปอร์ตสีแดงแล่นมาด้วยความเร็วสูง เจ้าของรถเบิกตากว้าง เมื่อเห็นอะไรแวบๆสีเงินๆ

ส่ายหัวไปมากับความคิด อาจแค่ตาฝาด เอื้อมมือไปเพิ่มระดับเสียงของเพลง ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนมิด





เดินเข้าร้านคอนวีเนียใกล้ๆ จำได้ว่าเคยมาซื้อขนมกินตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้เขากำลังเลือกบุหรี่อยู่





จอดรถข้างๆร้านคอนวีเนียที่ชอบมาประจำตั้งแต่ยังเด็ก เคยมาซื้อขนมกับเพื่อนๆ แต่ตอนนี้กำลังเลือกซื้อ ‘ถุงยาง’





เดินไปเพื่อจ่ายเงินที่แคชเชียร์แต่รองเท้าเจ้ากรรมดันเชือกหลุด ก้มลงผูกเชือกรองเท้า





อ่ะ! หาตั้งนาน มือใหญ่หยิบของออกมา ขายาวก้าวไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ จ่ายเสร็จรีบออกไปขึ้นรถเดียวไม่ทันนัด





ผูกเชือกรอองเท้าเสร็จ รีบเดินไปจ่ายของที่แคชเชียร์ ดีจังวันนี้มีคนน้อยไม่ต้องรอนาน เห็นมีคนมาซื้อของมะกี้แวบๆ





เอารถมาจอดใกล้ๆลานน้ำพุของศูนย์การค้า วันนี้โชคดีจังที่มีที่จอดไม่งั้นคงต้องวนหาอีกนาน ปิดประตูรถเสียงดัง

รีบเข้าไปในบาร์แห่งหนึ่ง มองนาฬิกาข้อมือเลทแค่สิบนาที





สองขายังก้าวไปเรื่อยๆ จนถึงย่านการค้า ที่นี้เปลี่ยนไปมาก สถานเริงรมเปิดกันแทบทุกที่

เหนื่อยเลยนั่งพักตรงลานน้ำพุ หยิบบุหรี่อีกม้วนขึ้นมาสูบ ใช่ว่าชอบแต่มันแค่ติดเป็นนิสัย เงยหน้ามองท้องฟ้า

ไม่เห็นต่างจากที่อิตาลี...............ยังดูเงียบเหงาเหมือนเดิม





ผ่านไปสามสี่ชั่วโมง ได้เบอร์ของผู้หญิงคนหนึ่ง สวย น่ารัก เป็นเด็กต่างโรงเรียนจำได้หมดทุกอย่าง

สัดส่วน หน้าตา สีผม กระทั้งน้ำหอมที่เธอใช้ น่าแปลกกลับจำชื่อเธอไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรแล้วค่อยโทรหา

กระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะรีบเดินไปที่รถ






มองดูนาฬิกาอันใหญ่ที่ตั้งไว้กลางถนน เบิกตาอย่างสงสัย

แปลกใจที่ตนเองนั่งมองท้องนภาสีดำอยู่นาน ลุกขึ้นเพื่อเดินกลับบ้าน

ตุบ! มีคนเดินชนแต่ช่างมันเถอะไม่อยากเอาเรื่อง

“เฮ้ย! แกน่ะไอ้หัวเงิน เดินชนแล้วจะไม่ขอโทษหน่อยเลยหรอฟร่ะ!” มือใหญ่คว้าไหล่บางเอาไว้

หันหน้ากลับไปเจอคู่กรณี พวกมันมากันหกถึงเจ็ดคน ตัวโต ทำให้ดูเหมือนเป็นฝูงคิงคอง

ดวงตาสีเขียวเริ่มฉายแววดุดัน

“สู้หรอว่ะ!” หนึ่งในนั้นพูดขึ้น





ขับรถออกมาค่อนข้างยากเพราะคนเริ่มเยอะ กินเวลาไปนานสุดท้ายก็ใช้ทางลัดที่ออกไปทางหลังโกดัง

ของห้างแห่งหนึ่ง เห็นเงาตะคุ่มๆอยู่แถวนั้น ใช่ว่าเป็นพวกสอดรู้ที่ชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้าน ก็แค่อยากรู้

ขับรถเข้าไปในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล เผื่อมีอะไรจะได้หนีทัน (OoO) เปิดไฟหน้ารถขึ้น ว่าแล้วยกพวกตีกันแน่ๆ

แต่ดูเหมือนจะโดนอัดเรียบ มองอยู่สักพัก เจ้าของร่างเล็กที่จัดการกับพวกนั้นจนราบคาบก็หันมา

เบิกตาตกใจ จำนัยน์ตาสีเขียวกับผมสีเงินนั้นได้ หรือตาฝาด กระพิบตาหนึ่งทีเผื่อจะมองได้ชัด

แต่ร่างที่เค้าเห็นก็หายไปแล้ว




กลับมาบ้านด้วยอารมณ์ขุนมัวกว่าเดิม เหมดทั้งหลายต่างตกใจกับคราบเลือดที่ติดมาด้วยแต่เขาขี้เกียจจะตอบคำถาม

ในใจตอนนี้คือต้องการพักผ่อนเท่านั้น





รีบกลับบ้าน วิ่งขึ้นไปบนห้อง อาจจะใช่ หรือไม่ใช่ เปิดประตูห้องนอนอย่างรีบร้อนยังวิ่งไม่หยุด

ไม่สนใจกับคำถามของพวกเหมดว่า วิ่งทำไม โครม!ชนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมอย่างจัง

ตะเกียดตะกายลุกขึ้น รีบเปิดม่านเพื่อดูบ้านของอีกฝั่ง เห็นปิดไฟกันทั้งบ้านเหมือนเดิม






เดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่เปิดไฟไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะขี้เกียจเปิดหยิบชุดนอนมาใส่

ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงโดยไม่เช็ดผมให้แห้ง กัดริมฝีปากอย่างขัดใจ คนที่อยากเจอกลับไม่เจอ

แต่คนที่ไม่อยากเจอกลับเจอ!





ปิดม่านเข้าอย่างช้าๆ ส่ายหัวไปมา นี่เรากำลังหวังอะไรอยู่ ความรู้สึกผิดงั้นหรอ

เค้าผิดรึเปล่า? ไม่นิ เค้าไม่ผิด เค้าไม่ได้สั่งให้เจ้าอ้วนนั้นโยนร่างเล็กนั้นลงน้ำซะหน่อย

มันทำเองต่างหาก แต่ไอ้ความรู้สึกที่กระอักกระอวนนี้ล่ะ เหยียดยิ้มที่มุมปาก

คงเป็นความรู้สึกเกลียดล่ะมั่งดีซะอีกที่เจ้านั้นมันหายไป น่าหมั้นไส้เวลาที่เจ้านั้นพูดคุยกับคนอื่น

ถอดเสื้อผ้าออก โยนมันไปที่ตระกร้า ลงบ้างไม่ลงบ้าง คว้าผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำ






ลืมตาโผลงขึ้นมาในความมืด ทำไมถึงนอนไม่หลับ? รู้สึกง่วงแต่ก็นอนไม่หลับ

ดวงตาสีเขียวกวาดไปทั่วห้องในความมืด คว้าชุดคลุมเดินออกไปข้างนอก

คงต้องไปเดินเล่น






ทิ้งตัวนอนบนเตียงพึ่งคุยโทรศัพท์เสร็จ จำได้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร ปิดไฟหลับตานอน

กลิ้งไปมาสองสามรอบก่อนจะลุกขึ้น ทำใมถึงนอนไม่หลับ? มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นลำธาร

นึกครึมใจอยากออกไปเดินเล่น





สองขาพาเขามาที่ลำธารเงยหน้ามองขึ้นฟ้า ก็ยังคงดูเหงา ลมพัดมาพร้อมกับกลิ่นฝน

เห็นกลุ่มเฆมสีดำ สงสัยฝนกำลังจะมา ถอนหายใจเบาๆ

ละสายตาจากท้องฟ้า ตัดสินใจจะเข้าบ้าน






ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างจับจ้องไปที่ร่างตรงหน้า เรือนผมสีเงินปลิวไสวไปกับสายลม

ริมฝีปากเล็กสีชมพูอมส้มน่าสัมผัส ร่างบางที่ดูราวกับแก้วที่พร้อมแตกสลาย





นัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้าง ผู้ชายที่ยื่นอยู่ตรงหน้า คนที่ไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต







มีเพียงลำธารสายเล็กๆที่กั้นพวกเขาเอาไว้


Tbc.

โอ้วเจอกันแล้ววว >< ยาม้า โกคุ >< 555+ ติดตามตอนต่อไปคะ