•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title - The little Squamaid
by - Ziar
Pairing - XS
Rate - ??
Summary - ชีวิตถือกำเนิดจากทะเล แต่หากหัวใจฝากไว้ที่แผ่นดินแล้ว ผืนทะเลก็ไม่อาจต้อนรับไว้ได้อีกต่อไป จักกลับสู่อ้อมอกมารดรต้องหันหลังจากหัวใจ หากตามความรักไปจักมิอาจหวนคืน เมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าจักเลือกที่เกิดหรือที่รักไว้เป็นที่ตาย....


---------------------------->

------------------------->

--------------------->

----------------->

------------>

------->

-->



กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ มหาสมุทรวองโกเลีย มีเผ่าพันธุ์อันน่าแปลกประหลาดอาศัยอยู่มากมาย หนึ่งในนั้นคือเผ่าพันธุ์ครึ่งคนครึ่งปลา โดยมีส่วนเอวขึ้นไปเป็นมนุษย์ธรรมดา และไล่จากเอวลงมาเป็นหางปลา ซึ่งเผ่านี้ก็แบ่งสาขาออกไปตามแต่ลักษณะของหาง โดยเผ่าพันธุ์นี้จะมีหน้าที่พิทักษ์สิ่งมีชีวิตในมหาสมุทรทั้งหมดแล้วแต่ว่าตนนั้นจะสังกัดเผ่าไหน และหนึ่งในนั้นคือ....เผ่าเงือกฉลาม เผ่าที่มีส่วนหางลงไปเป็นหางของปลาฉลาม เป็นเผ่าที่ได้รับกรยกย่องว่าแข็งแกร่งและเป็นผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทั้งหมดก็ว่าได้ ซึ่งมีหน้าที่คอยสอดส่องดูแลฉลามในมหาสมุทรจากการรุกรานของมนุษย์....สิ่งมีชีวิตที่เผ่าพันธุ์เงือกรังเกียจมากที่สุด

ในหมู่เงือกฉลามทั้งหมดนั้น มีเงือกชายอยู่ผู้หนึ่งซึ่งได้รับการยกย่องจากเงือกฉลามทั้งหลายว่าเป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด

สเพลบี สควอโล่....

สควอโล่มักจะท่องเที่ยวไปในท้องทะเลพร้อมกับดาบเล่มหนึ่ง ซึ่งฟาดฟันอย่างไม่เลือกหน้าหากกล้าบุกรุกถิ่นของเขาจนเงือกทั้งหลายต่างเกรงกลัวและเทิดทูนไปพร้อมกัน เสียแต่สควอโล่มีนิสัยขี้โวยวาย กระโชกโฮกฮาก ทะนงโอหัง ไม่เกรงใจ ไม่เห็นแก่หน้าใคร และไม่เป็นมิตรกับใคร เขาจึงไม่ค่อยมีเพื่อนมากนัก จะมีก็แต่ความเกรงกลัวในฝีมือเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่าใจจริงแล้วสควอโล่เพียงแต่มนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดีเท่านั้น แต่นิสัยไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย

อย่างไรเสีย สควอโล่ก็มีนิสัยเหมือนเงือกทั่วไปนั่นคือ มีความหวงอาณาเขตของตัวเองอยู่มาก ดังนั้น ในวันหนึ่งที่เขาเห็นเรือตกปลาลำหนึ่งแล่นมาแถวๆเขตดูแลของเขา เขาจึงไม่รอช้าที่จะพุ่งตรงไปยังเรือลำนั้นเพื่อ....พลิกมันให้คว่ำ!


-------------------->


กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ทวีปวองโกเล่ มีอาณาใหญ่อยู่อาณาจักรหนึ่งนามว่าวาเรีย เป็นอาณาจักรที่มีชายแดนติดต่อกับทะเลมากที่สุดในทวีปทั้งหมด และยังขึ้นชื่อด้านการคมนาคมทางน้ำ การท่องเที่ยวทางน้ำ รวมทั้งอาหารทะเลสดๆที่ส่งเลี้ยงคนทั้งอาณาจักรซ้ำยังส่งออกไปขายทั้งในทวีปและนอกทวีปอย่างล้มหลาม นำรายได้เข้าสู่อาณาจักรจนรุ่งเรือง กลายเป็นอาณาจักรที่เฟื่องฟูเสียจนน่าอิจฉา แต่....กลับมีน้อยคนที่จะรู้ว่าในทะเลรอบข้างตนนั้น มีสิ่งอื่นนอกจากอาหารอยู่ด้วย ผู้คนที่รู้เรื่องเหล่านี้มีเพียงเหล่าพ่อค้าในตลาดมืดที่จ้องจะตะครุบเนื้อเงือกมาขายให้แก่พวกเศรษฐีที่หวังชีวิตอมตะตามตำนานปรับปราของฝั่งตะวันออกเท่านั้น และถึงมันเป็นเพียงตำนานที่ไร้มูลความจริง แต่ก็ทำให้ชีวิตชาวเงือกในมหาสมุทรวองโกเลียไม่ปลอดภัย และนี่เป็นหนึ่งในสาเหตุมากมายที่ทำให้ชาวเงือกไม่ติดต่อกับมนุษย์อีกเลยนับแต่ครั้งโบราณกาล และเรื่องราวของพวกเขาก็กลายเป็นเรื่องเล่าขานในนิทานก่อนนอนเท่านั้น

อาณาจักรวาเรียใช้ระบบกษัตริย์ในการปกครอง โดยกษัตริย์องค์ปัจจุบันซึ่งมีนามว่า แซนซัส นั้น นิยมเสวยหูฉลามเป็นที่สุด และต้องเป็นฉลามที่ได้ไปลากขึ้นมาจากทะเลเองด้วย ดังนั้นจึงทรงโปรดการแล่นเรือเป็นงานอดิเรกจนเก่งกว่าพวกกัปตันเรือและชาวประมงเสียอีก ส่วนลูกเรือในเรือตกปลาประจำพระองค์นั้น มีเพียงอนุชาที่เป็นพระญาติห่างๆนามว่า เบลเฟกอล ซึ่งมักติดตามพระองค์มาตั้งแต่ยังเด็ก ซ้ำยังเรียกแทนพระองค์ว่า “บอส” แทนที่จะเรียกตามคำราชาศัพท์ และไม่เคยทำตามกฎของราชวงศ์แม้แต่ข้อเดียว แต่เพราะแบบนั้นเบลเฟกอลจึงได้รับอนุญาตให้ติดตามแซนซัสราวเงาตามตัวไปได้ทุกหนแห่งโดยไม่โดนเผาตายไปเสียก่อน

ในวันนี้เอง แซนซัสก็เปรี้ยวปากอยากกินหูฉลามขึ้นมาเฉยๆ เขากับเบลเฟกอลจึงออกเรือไปด้วยกัน โดนเล็งจุดที่มีฉลามชุกชุมที่สุดที่เขายังไม่เคยไปถึงเพราะจับฉลามได้ก่อนจะถึงจุดที่คิดไว้เสียทุกที แต่วันนี้แหละ จะต้องออกเรือไปตรงนั้นให้ได้เพื่อ.....ฉลามตัวเขื่องซักตัว!


----------------------->
แปะเรียกน้ำย่อย~
เจ้าหญิงเงือกน้อย...เอ๊ย! น้องหลามน้อยจะเจอกับป๋าได้อย่างไร(ในสภาพไหน)OwO หรือว่าน้องหลามจะต้องสละหู(ครีบ)ไปนอนในหม้อซุปก็คราวนี้=[]=!

(สั้นไปหน่อย ขอโทษทุกท่านด้วยนะคะ แบบว่า...เพิ่งใช้พลังไปในการปั่นลูกเมียหลวง...เอ๊ย! นิยายวายอีกเรื่องน่ะค่ะ= =")

ไม่ใช่แค่หู แต่เฮียคงกินทั้งตัว...

=A=!! อา พล็อตนี้ช่าง... เจ้าหญิงเงือกน้อยใช้ได้ทุกยุคทุกสมัย แต่มาใช้กับคู่นี้ มันช่าง กร๊ากกกกกกกกกกกกกก

เอาล่ะ จะเอาฉลามไปทอด!หรือกินดิบๆบนเตียงดีล่ะฮะคุณบอส!

/me ลัลล้า XS never die!!

><~ หลามเงือก อ้าก อยากอ่านต่อ แต่ หลาม - -*

อย่าไปนอน ในห้องนะ อย่างเราต้องนอน ... หึหึหึ

อ้ากโดน หลามเสย ><

หลามเงือกเหรอค่า หุๆจะตามอ่านค่า

555+....นิทานนี้ช่าง...

อ่านนิทานเรื่องนี้ก่อนนอนรับรองหลับฝันดี 5555

น่าอ่านก่อนนอน...

ป๋าคงกินดิบๆในห้องนอนสินะคะพี่แมว - -+

กร๊าซซซซซซซซ
กรีดร้อง พล๊อตนี้มันช่างโฮกยิ่งนักเมื่อมาใช้กับหนูสคอล >w<

สงสัยคงได้ฉลามน้อยไปประดับเตียงแน่บอสเอ๋ย!

ยิ่งเวลาอยู่ในน้ำ ผมสีเงินที่แผ่กระจายพลิ้วไปตามสายน้ำ ขนาดบอสเห็นเป็นต้องหลง!!


*โหมดคิด : จะมีฉากเผด็จศึกในน้ำรึเปล่าหนอ...*

ไปงวดนี้ สงสัยจะไม่ได้กินแค่หูซะแล้ว 5555555555+


ชอบพล็อต เงือกน้อยกลอยใจ~~ >w< รออ่านต่อค่า~

เรือลำน้อยลอยชายอยู่ริมสวน~

เรือลำนั้นของแกสินะ..เฮียแสน...

ติดตามตอนต่อไปว่าป๋าจะถูกลากลงน้ำหรือน้องหลามจะถูกเขมือบ5555

Title - The little Squamaid
by - Ziar
Pairing - XS
Rate - ??
Summary - ชีวิตถือกำเนิดจากทะเล แต่หากหัวใจฝากไว้ที่แผ่นดินแล้ว ผืนทะเลก็ไม่อาจต้อนรับไว้ได้อีกต่อไป จักกลับสู่อ้อมอกมารดรต้องหันหลังจากหัวใจ หากตามความรักไปจักมิอาจหวนคืน เมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าจักเลือกที่เกิดหรือที่รักไว้เป็นที่ตาย....


---------------------------->

------------------------->

--------------------->

----------------->

------------>

------->

-->




“ชิชิชิ จอดตรงนี้เลยใช่ไหมบอส” เบลเอ่ยถามเมื่อถึงจุดที่น่าจะมีฉลามชุกที่สุด และก็ได้รับรอยยิ้มตามแบบฉบับของแซนซัสแทนคำตอบ นัยน์ตาสีเลือดเปล่งประกายวาววาบเมื่อได้เห็นครีบฉลามโผล่พ้นพื้นน้ำขึ้นมาหลายครั้ง วันนี้แหละ จะได้กินหูฉลามให้เปรมกันไปข้างหนึ่ง!

แซนซัสถอดเสื้อนอกออกเหลือแต่เสื้อเชิ้ตบางๆสีขาวก่อนจะพุ่งตัวรวดเดียวลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบ แต่แซนซัสกลับทำให้น้ำรอบๆตัวกลายเป็นร้อนได้ในพริบตา เมื่อฉลามรับรู้ถึงความร้อนของสิ่งมีชีวิต พวกมันจึงตามอุณหภูมิว่ายเข้าไปหาเป้าหมายโดยไม่รู้ว่านั่นคือกับดัก

ฉลามตัวแรกกำลังจะเข้ามาในวิถีปืน.....

แซนซัสยกกระบอกปืนคู่ใจขึ้นเล็งจะยิงทีเดียวจอด และขณะที่กำลังจะง้างไกนั่นเองเขาก็ได้ยินเสียงแหวกน้ำอย่างรุนแรงก่อนที่จะเห็นแสงวาบเข้าตา แซนซัสอาศัยความคล่องตัวจากความชำนาญหลบพ้นวิถีแสงประหลาดนั้นอย่างหวุดหวิด และเมื่อมองให้เต็มตาจึงพบว่ามันคือดาบเล่มหนึ่งซึ่งผู้ถือกำลังว่ายดิ่งตรงมายังตัวเขาอีกครั้งและฟาดฟันใส่อย่างไม่ยั้งมือ

อะไรกันวะ!?

แซนซัสถามตัวเองในใจ ตาเขาไม่ได้ฝาด ไอ้คนที่ฟาดดาบใส่เขาอยู่นั่นมีท่อนบนเป็นคนก็จริง แต่ส่วนเอวลงไปกลับเป็นปลา....ปลาฉลามเสียด้วย!

หรือว่าจะเป็นฉลามพันธุ์ใหม่?

แต่ว่าแซนซัสก็ไม่อาจฟันธงลงไปได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาเห็นมันคืออะไรกันแน่ เพราะในน้ำทะเลนั้นไม่เหมาะต่อการมองของมนุษย์ ดังนั้นเพื่อพิสูจน์ในสิ่งที่เห็นให้ชัดเจนแก่ตาตัวเอง แซนซัสจึงฉวยโอกาสขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะเข้าประชิดตัว ชิงคว้าจับเอาเส้นไหมสีเงินที่แผ่กระจายไปตามกระแสน้ำแล้วกระชากตามตัวเองขึ้นไปบนเรือเต็มแรง โดยระหว่างที่กำลังจะว่ายกลับเรือนั้นแซนซัสก็รู้สึกเหมือนตัวเองหูฝาดที่ได้ยินเสียงโวยวายโหวกเหวกตลอดทาง

อย่าบอกนะว่าฉลามพันธุ์ใหม่พูดภาษาคนได้ด้วย!?

โครม!

แซนซัสพาตัวเองขึ้นเรือได้สำเร็วพร้อมกับโยนสิ่งมีชีวิตที่พบลงบนเรือโดยแรง

“ไอ้เวรเอ๊ย! คิดว่าคนอื่นเจ็บไม่เป็นหรือไงวะ! กระชากเอาๆ หัวนะเว้ยหัว! ไม่ใช่สาหร่ายทะเล!” พอตั้งหลักได้ เจ้าของเส้นไหมสีเงินที่โดนกระชากลากถูก็ก่นด่าสรรเสริญแถมยังขุดโคตรเหง้าวงศ์ตระกูลมาพ่วงหางจนผีแทบสะดุ้งขึ้นมาจากหลุม

“ไอ้สวะนี่ตัวอะไรวะ” แต่สิ่งที่ตอบกลับมากลับเป็นน้ำเสียงเรียบๆติดจะรำคาญของเจ้าของมือดีที่คว้าหัวเขาขึ้นมาจากทะเล แซนซัสย่อตัวลงนั่งยองๆพร้อมกระชากผมสีเงินแปลกตาให้ใบหน้าอีกฝ่ายอยู่สูงระดับเดียวกันโดยไม่ได้สนใจสรีระฝ่ายตรงข้ามว่าไม่สามารถตั้งตัวตรงอย่างมนุษย์ได้แม้แต่น้อย

“เงือกเว้ย! ไม่ใช่สวะ เงือกพันธุ์ฉลามน่ะรู้จักไหม!” สควอโล่ก็ไม่ได้ยอมโดนกระทำฝ่ายเดียว ใช้ฝีปากราวตะไกรโวยกลับทันควัน

“ฉลาม?” แซนซัสท่าจะฟังรู้เรื่องแต่คำนี้จริงๆ

“ชิชิชิ บอสตกตัวอะไรขึ้นมาน่ะ” เบลที่ได้ยินบทสนทนาแล้วเกิดสนใจจึงเข้ามาร่วมวงด้วยคน เพียงแต่เขาเองก็ไม่รู้จักเงือกฉลามอะไรนี่เหมือนกันจึงได้แต่ยืนสำรวจอยู่ห่างๆ ในขณะที่แซนซัสจับสควอโล่พลิกตัวไปมาเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง

“ไม่เห็นมีหู” แซนซัสกล่าวขึ้นในที่สุด

“หา?” สควอโล่ขมวดคิ้วด้วยความงงงวย

อะไรหู?

ฉลามจะมีหูที่หลังได้ไงฟระ ถ้าถามถึงหูเขามันก็ต้องหาที่ส่วนหัวสิถึงจะเจอหูเหมือนมนุษย์อยู่สองข้างนี่ แต่เจ้านี่กลับเอาแต่พลิกตัวเขาไปมาแล้วสำรวจแผ่นหลังที่เรียนเรียบเหมือนมนุษย์ทั่วไป

“สวะ”

“หา.....เฮ้ย!!!”

ตูม!!!

ไม่ทันที่สควอโล่จะได้ถามว่าอยู่ๆมาด่าเขาทำไม อีกฝ่ายก็เล่นเตะเขาลงทะเลแบบไม่ออมแรงเสียก่อน ด้วยความแค้นที่ถูกหยามถึงขนาดนี้ สควอโล่จึงตะเกียกตะกายทวนกระแสน้ำขึ้นมาเหนือผิวน้ำอีกครั้ง

“ไอ้มนุษย์ซังกะบ๊วย! เฮ้ย! ทำงี้ได้ไงวะ กลับมาคุยกับก่อนสิเว้ย!!!”

แต่เรือลำนั้นกลับไม่ได้รอฟังเขาเลยแม้แต่น้อย พอเตะสวอโล่ลงทะเลเสร็จ เบลก็ได้รับคำสั่งให้ออกเรือกลับทันทีด้วยแซนซัสหมดอารมณ์ล่าฉลามต่อ โดยอ้างเหตุผลว่า...เจอสวะขัดอารมณ์ ดังนั้นแซนซัสจึงอดกินหูฉลามในมื้อเย็นวันนั้นโดยปริยาย


-------------------->


สควอโล่ที่ถูกทิ้งไว้โดดเดี่ยวกลางทะเลถึงกับเดือดปุดๆจนแทบต้มทะเลเดือดเมื่อถูกเมิน ไม่เคยมีใครทำกับเขาอย่างนี้แล้วมีชีวิตรอด!!! แต่ปัญหาคือ....ตอนที่โดนกระชากหัวนั้นเขาทำดาบจมหายไปในทะเลเสียแล้วน่ะสิ แต่เมื่อดำลงไปหาก็กลับหาไม่เจอ ดาบหนักๆเล่มหนึ่งมันจะโดนน้ำพัดหายไปได้อย่างไร เรื่องโดนปลาคาบไปยิ่งแล้วใหญ่ ปลาใหญ่ขนาดนั้นไม่ลงมาที่ลึกขนาดนี้แน่นอน สควอโล่จึงต้องกลับไปนั่งคิดนอนคิดเรื่องจะตามล่าไอ้ตัวกวนประสาทนั่นอย่างไรดี

“เอ๋? พ่อมดหรือ?” ตอนนั้นบังเอิญมีเงือกสาว 2-3 ตนว่ายผ่านมาพอดี และสควอโล่ก็บังเอิญได้ยินบทสนทนาน่าสนใจเข้า

“ใช่ ดูดวงแม่นมากเลยนะเธอ~”

หึ! ผู้หญิง

สควอโล่กลอกตาไปมา ผู้หญิงนี่ไม่พ้นเรื่องดูดวงจริงสินะ แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเสียหน่อย เขาอยากรู้เรื่องไอ้พ่อมดคนที่ว่านั่นต่างหาก

“ได้ยินว่าทำให้เงือกกลายเป็นมนุษย์ได้ด้วยนะ”

เป็นมนุษย์....?

สควอโล่คิดแล้วก็ปิ๊งไอเดีย จะว่าไปฝ่ายนั้นก็เป็นมนุษย์ จะลากลงมาในทะเลคงยากไม่รู้จะฟลุ๊คเจอแบบวันนี้อีกหรือไม่ แต่ถ้าเขาขึ้นไปหาบนบกเองก็อีกเรื่อง

“อี๋~ มนุษย์! ใครจะอยากเป็นสิ่งมีชีวิตน่ารังเกียจแบบนั้นกัน”

“ไม่รู้สิ คงมีแต่เงือกโง่ๆเท่านั้นแหละที่อยากเป็น” ว่าแล้วเงือกสาวๆกลุ่มนั้นก็หัวเราะกันคิกคักโดยไม่รู้เลยว่าหากสควอโล่มีดาบในมือคงแล่นไปสับหัวพวกหล่อนโทษฐานด่าโดยไม่เจตนา

“แต่พ่อมดตนนั้นก็ทำได้หลายอย่างนะ”

“งั้นหรือ? งั้นเขาอยู่ที่ไหนล่ะ ฉันจะได้ลองไปหาบ้าง” เงือกสาวถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ สควอโล่เองก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจเช่นกัน

“เอ.....อยู่ที่.......” แต่ดูเหมือนเงือกสาวผู้เล่าจะลืมไปแล้วว่าไปบังเอิญเจอพ่อมดแสนประหลาดนั้นที่ไหน “เอ่อ....ที่.....รู้สึกว่าจะเป็น.....”

เร็วๆสิวะ! เดี๋ยวพ่อสับหัวแบะ!

สควอโล่ที่อารมณ์ร้อนเริ่มจะทนไม่ไหว แต่ก่อนจะรี่ไปบีบคอเค้นเอาคำตอบจากเงือกสาวนั้นเอง....

“อ๊ะ! ถ้ำไข่มุกไง!”

ถ้ำไข่มุก!

เมื่อสควอโล่ได้ยินคำตอบก็ไม่รอช้า เขากลับตัวว่ายดิ่งไปทางถ้ำไข่มุกในทันทีโดยไม่สนใจฟังเนื้อความต่อแต่อย่างใด

คราวนี้แหละไอ้มนุษย์เฮงซวย!

หยามฉันนัก เตรียมล้างคอรอได้เลย!!

“แต่ว่า...พ่อมดตนนั้นขี้งกแถมหน้าเลือดอย่าบอกใคร จะไปขอให้ทำอะไรให้ก็ต้องเตรียมค่าตอบแทนไปด้วยนะ”

น่าเสียดายนักที่....สควอโล่ว่ายไปไกลเสียแล้ว....


---------------------->

เอ่อ....น้องหลามจะเอาตัวไปให้เขากินเองซะแล้วสินะ=w=

วันนี้มีคำถาม....
ปุจฉา: เรื่องนี้เอาเรทเท่าไหร่ดี?

ฮา อะคะ .< ดี้ด้า ป๋าแซนน - -* ไม่ไม่เอาหลามไปด้วย ฮา

>< มาม่อนเป็นพ่อมดชัว หลามสงสัย พี่แกเอาฝีปาก ไป - -*

(รึริมฝีปาก) ประชันกันบอสสินะ ฮา ><~ ป๋าหลามครับ

ส่วน เรท NC 17 อ้ากหางอกก ของโทครับ แล้วแต่หลายๆๆท่านคะ ^^ และแล้วแต่ท่านผู้แต่งด้วยคะ

ขึ้นบกไปให้บอสกินหรอคะหลามขา.........

ฮาบอสมาก

สวะ..แล้วเตะลงทะเล

กร๊ากกกกก

ง่ะ....พอไม่ใช่ของที่แกกินได้ก็เตะกลับเลยใช่มั้ย?

บอสเนี่ย ไม่รู้อะไร ฉลามตัวนี้มีวิธีกินให้อร่อยกว่าใส่หม้อน้า55+

มารอตอนต่อไปนะคับ คิก

Title - The little Squamaid
by - Ziar
Pairing - XS
Rate - ??
Summary - ชีวิตถือกำเนิดจากทะเล แต่หากหัวใจฝากไว้ที่แผ่นดินแล้ว ผืนทะเลก็ไม่อาจต้อนรับไว้ได้อีกต่อไป จักกลับสู่อ้อมอกมารดรต้องหันหลังจากหัวใจ หากตามความรักไปจักมิอาจหวนคืน เมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าจักเลือกที่เกิดหรือที่รักไว้เป็นที่ตาย....


---------------------------->

------------------------->

--------------------->

----------------->

------------>

------->

-->




ถ้ำไข่มุกอยู่ไม่ไกลจากถิ่นของเขามากนัก และสังเกตได้ง่ายเนื่องจากแถวนี้มีหอยมุกอาศัยอยู่จำนวนมาก และเจ้าของคงชอบแคะไข่มุกออกมาจากหอยด้วยล่ะมั้งถ้ำนี้ถึงได้มีไข่มุกประดับอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่ว่าจะมีไข่มุกมากมายละลานตาแค่ไหนสควอโล่ก็ไม่คิดสนใจ เนื่องจากสิ่งที่เขามองหามีเพียงพ่อมดประหลาดคนที่ว่าเท่านั้น แต่ว่าเขากลับหาไม่เจอ ไอ้พ่อมดที่ว่านั่นไม่อยู่เลียกระมัง คิดดังนั้นสควอโล่ก็ว่ายเข้าไปในถ้ำอย่างถือวิสาสะ เห็นหินดำๆกลิ้งกลุกๆแถวนั้นก็ไม่ได้สนใจใช้หางเตะหินเสียกลิ้งโคโร่ไปอีกทางแล้วจึงเดินสำรวจเข้าไปด้านในต่อ

“นี่นายน่ะ มาเตะชาวบ้านเขาได้ยังไง ไม่มีมารยาทเอาซะเลย”

เสียงที่ดังขึ้นแบบหาที่มาไม่ได้ทำให้สควอโล่ต้องหันรีหันขวางด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่พบอะไรจึงคิดว่าตนหูฝาด ทว่าไม่ทันจะได้ว่ายจ่อไปก็รู้สึกเหมือนถูกดึงหาง เงือกหนุ่มผมเงินจึงจำต้องหันหลังกลับมาดู และพบว่าก้อนหินสีดำๆที่เตะไปกลายเป็นตุ๊กตาตัวกลมดิ๊กดึงหางเขาอยู่

“ปล่อยสิวะ” สควอโล่กล่าวพลางดึงหางคืนมา “แกเป็นใครเนี่ย?”

“เจ้าของถ้ำนี่น่ะสิ” ตุ๊กตาตัวกลมกล่าวแล้วพยายามยืดอกแต่ก็ไม่ได้ทำให้ดูสูงขึ้นนัก “ว่าแต่นายน่ะมีอะไรกับถ้ำของฉันฮึ?”

“แสดงว่านายคือพ่อมดอะไรนั่นสินะ?” สควอโล่ถามพลางอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาพินิจพิจารณาใกล้ๆ และพบว่าอีกฝ่ายดูคล้ายจะเป็นเด็กทารกชาวมนุษย์ แต่มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว มนุษย์ที่ไหนจะมาอาศัยอยู่ในน้ำ คงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ลักษณะคล้ายมนุษย์ซะมากกว่า

“พ่อมดมาม่อน ไม่ใช่พ่อมดอะไรนั่น” สิ่งมีชีวิตรูปร่างกลมแก้คำให้

“ก็ได้ๆ พ่อมดมาม่อน” สควอโล่ตอบกลับส่งๆ

“นายมาที่นี่แปลว่ามีเรื่องให้ฉันช่วยล่ะสิ? เอ้าว่ามา ถ้าช่วยได้ฉันจะลองดู” มาม่อนว่าแล้วโดดตุ้บลงไปบนพื้นก่อนจะนำทางสควอโล่เข้าลึกไปด้านในอีก แต่เพราะขาสั้นๆของมาม่อนนั้นเดินได้ช้ากว่าการว่ายของสควอโล่ ในที่สุดสควอโล่ก็ต้องอุ้มขึ้นมาเพื่อให้เข้าไปได้เร็วๆ

“ฉันอยากได้ขามนุษย์”

“ขา?” มาม่อนทวนคำก่อนก้มลงมองหางปลาที่สะบัดแหวกสายน้ำของอีกฝ่าย “แพงหน่อยนะ” พ่อมดตัวกลมว่าแล้วคำนวณราคาค่างวดในหัวระหว่างบอกทางอีกฝ่ายไปด้วย

เมื่อเข้ามาถึงด้านในสุดของถ้ำ สควอโล่ก็ต้องอ้าปากค้างกับของแปลกตาสารพัดที่วางประดับอยู่

“ปิดปากก่อนแล้วมาคุยกับฉันตรงนี้” มาม่อนขัดจังหวะแล้วดึงอีกฝ่ายมานั่งด้วยกันตรงโต๊ะเล็กๆ “เอาล่ะ นายคงรู้นะว่าต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วย”

“หา? ค่าตอบแทน?”

อะไรวะ ยัยพวกบ้าดวงไม่เห็นบอก....

“ค่าตอบแทนน่ะสิ คิดว่าโลกนี้มีอะไรฟรีหรือไง?” มาม่อนยืนยันคำเดินแล้วควักขวดยาขวดเล็กขึ้นมา “นี่คือยาผสมสูตรพิเศษ ทำให้เงือกกลายเป็นมนุษย์ได้คิดค้นโดยฉันเอง ดังนั้นไม่มีขายที่อื่นแน่นอน กินเข้าไปอึกเดียวหางของนายจะกลายเป็นขา เดินเหินได้เหมือนมนุษย์ทุกประการ แต่นายต้องเสียความสามารถในการว่ายน้ำและการหายใจในน้ำไป นั่นคือต้องเปลี่ยนจากเงือกเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์นั่นแหละ” โฆษณาบอกสรรพคุณเสร็จสรรพก็เลิกคิ้วถามความเห็น

“เปลี่ยนตลอดชีวิตเลยเรอะ!?” สควอโล่นึกภาพตัวเองไม่ออกเลยว่าจะไปอยู่บนบกตลอดชีวิตอีท่าไหน

“เปล่า แค่สามวัน แต่มันก็มีทริคนิดหน่อยถ้านายอยากอยู่ไปตลอดชีวิต”

“หือ?” เงือกฉลามหนุ่มร้องรับในคอด้วยความสนใจ ช่างเป็นยาที่สะดวกสบายเสียจริง เลือกว่าจะเป็นมนุษย์แค่สามวันหรือจะอยู่ไปตลอดชีวิตก็ได้ด้วย อย่างนี้ฟังไว้ก็ไม่เสียหลาย แต่แทนที่จะตอบ มาม่อนกลับแบมือมาข้างหน้า

“ค่าทริคคิดแยกกับค่ายา”

ไม่มีเว้ย!

สควอโล่ตอบกลับไปในใจ ก็เขามาแบบไม่ได้เตรียมตัว จะเอาอะไรมาแลกเล่า และตอนที่กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดนั่นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรที่มันดูคุ้นๆอยู่ฝากหนึ่งของห้อง....

นั่นมัน.....

“เฮ้ย!!” สควอโล่ร้องแล้วรี่เข้าไปดึงสิ่งนั้นมาดู “ดาบฉันนี่หว่า!” หรือจะเรียกว่าเคยเป็นดีนะ....เพราะในตอนนี้ดาบเล่มนั้นถูกดัดแปลงเสียใหม่โดยถอดด้ามจับออกแล้วติดเข้าไว้กับมือกล แถมยังดัดแปลงให้เก็บพกพาไว้ในมือ จะเรียกใช้ก็สะดวก จะเก็บก็สบายเสียด้วย พอได้เห็นสภาพของรักของหวงแล้วสควอโล่ก็รู้สึกเหมือนจะมีเส้นอะไรบางอย่างกระตุกปึกๆอยู่ในหัว

ไอ้เวรนี่เองที่เอาดาบของเขาไป...

สายตาอาฆาตเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารหันกลับมายังมาม่อนที่กำลังจะคลานหนี สควอโล่จึงคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อแล้วแสยะยิ้มเหี้ยมจนมาม่อนต้องกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ หรือว่านี่จะเป็นจุดจบของพ่อมดผู้นี้เสียแล้ว.....พอคิดเช่นนั้น มาม่อนก็นึกขอต่อรองขึ้นมาได้

“อ....เอ้อ! ของนั่นฉันเก็บได้เลยว่าจะเอามาทำเป็นของแถมกับยานี่น่ะ” ว่าแล้วก็ชูยาเปลี่ยนเป็นมนุษย์ตัวเดิมขึ้นมาให้ดู ยอมขาดทุนนิดหน่อยดีกว่าเสียชีวิตล่ะนะ “แต่ยังต้องจ่ายค่ายาอยู่ดีนะ” แต่ยังไงความงกก็ไม่ยอมถอยเสียทีเดียว

“แล้วแกจะเอายังไงวะ! จะเอาเสียงของฉันเหมือนในนิทานหลอกเด็กนั่นรึไง” สควอโล่ถาม มาม่อนก็คิดปฏิเสธในใจทันที เสียงแปดหลอดแบบนี้จะเอาไปทำอะไรได้ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆจึงกระแอมสองสามทีก่อนจะตอบ

“ไอ้เสียงมีแต่แม่มดในนิทานนั่นแหละที่อยากได้ ฉันอยากได้...เอ่อ....” คราวนี้พ่อมดน้อยต้องครุ่นคิดหนักว่าจะพูดยังไงให้อีกฝ่ายไม่โกรธจนขย้ำเขาตายคามือดี

“อยากได้?” เงือกฉลามผมเงินถามย้ำคำด้วยเสียงแบบบังคับตอบ

“มือ...ของนายน่ะ....” และทันทีที่ตอบก็รู้สึกถึงรังสีอำมหิตแผ่พุ่งปะทะจนเหงื่อแตกซิก “แบบว่า....ไหนๆฉันก็ดัดแปลงดาบนั่นไปแล้ว นายเอามือขวามาแล้วฉันจะต่อมือใหม่นั่นเข้าไปให้แทน ทีนี้ก็พกดาบไปไหนมาไหนได้แล้วใช่ไหมล่ะ มนุษย์น่ะ เขาไม่ถือดาบเดินกร่างไปทั่วเมืองแบบที่เงือกหลายๆตนชอบทำหรอกนะ” มาม่อนอธิบายรัวเร็วโดยละเหตุผลสำคัญไปขอหนึ่งนั่นคือ....เนื้อเงือกในตลาดมืดกำลังราคาดี! ทีนี้นอกจากจะไม่ขาดทุน มาม่อนยังจะได้กำไรมหาศาลอีกด้วย แต่อย่างไรเสีย เหตุผลของมาม่อนก็ฟังขึ้นอยู่ ดังนั้นสควอโล่จึงตอบตกลงด้วยความอยากได้ดาบคือ และอยากเอาดาบที่ได้คืนมาไปฟาดฟันเจ้ามนุษย์งี่เง่าให้ดับดิ้นเสียที

ไม่รู้ว่ามาม่อนใช้วิธีไหน แต่สควอโล่ก็ได้รับการผ่าตัดมือขวาโดยไม่รู้สึกเจ็บซักนิด พอรู้สึกตัวอีกที มือก็โดนติดตั้งด้วยมือกลติดดาบเรียบร้อยแล้ว ซ้ำมาม่อนยังให้ถุงมือสีดำมาอีกคู่เอาไว้ปกปิดมือกลด้วย

แล้วสควอโล่ก็พร้อมขึ้นบก

มาม่อนให้ยาไปพร้อมกำชับว่าให้ไปกินตอนขึ้นไปบนชายหาดแล้ว เพราะถ้ากินตอนอยู่ในน้ำมีหวังจมน้ำตายก่อนจะได้มีขา สควอโล่ฟังคำอย่างดิบดีแล้วรีบว่ายขึ้นหาดไปอย่างรวดเร็ว แต่เขากลับรู้สึกเหมือนจะลืมเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างไป....

เมื่อสควอโล่ลับสายตาไปแล้ว มาม่อนก็จัดการเอามือขวาที่ได้บรรจุขวดแก้วสุญญากาศเพื่อไม่ให้สินค้าเสียหาย พ่อมดตัวกลมยิ้มกว้าง

มือขวาข้างเดียวคงได้เงินมาอื้อจนทำน้ำยานั่นได้อีกหลายร้อยขวดทีเดียวเชียว อะไรจะลาภลอยขนาดนี้....


---------------->


บนชายหาดตอนเช้าตรู่....ยังไม่มีมนุษย์มาเพ่นพ่านให้รำคาญสายตา สควอโล่อ้อมลัดเลาะซอกหินว่ายขึ้นบกในจุดที่ไม่น่าจะมีใครมาพบเห็น แล้วเปิดจุกขวดออก ทันใดนั้นกลิ่นที่ไม่น่าพิสมัยก็ลอยออกมาจนสควอโล่ต้องอุดจมูก

ไอ้ยานี่มันใช้ซากปลาหมึกผสมด้วยหรือไงวะ!

เหม็นชิบ_ย.....

ถึงอย่างไรสควอโล่ก็ไม่ละความพยายาม จึงใช้วิธีเหมือนคนเกลียดกลิ่นยาทั่วไปนั่นคือ....อุดจมูก กลั้นลมหายใจ แล้ว....ซดเข้าไปเฮือกเดียวหมด! เสียแต่ ไม่ใช่เพียงกลิ่นที่ไม่น่าพิสมัย แต่รสชาติก็แย่ไม่ต่างกัน สควอโล่แทบจะสำรอกยากลับออกมา แต่ก็ทำใจกลืนลงไปจนได้ ที่เหลือก็คงเพียงนั่งรอให้ยาออกฤทธิ์เท่านั้น......แต่...ทำไมถึงได้รู้สึกแปลกๆนะ? รู้สึกเจ็บหางขึ้นมาเฉยๆ ถมยังเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆเสียด้วย....

“ไอ้พ่อมดนั่นไม่เห็นบอกว่า.....”

สควอโล่พูดได้แค่นั้นก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง เพราะอยู่ๆความเจ็บก็พุ่งราวกับจะฉีกหางเขาออกเป็นสองซีก สควอโล่ได้แต่นึกอาฆาตฝากโทษพ่อมดงี่เง่าที่ไม่บอกให้หมดว่ากินแล้วจะเป็นยังไง แต่สติของสควอโล่ก็พร่าเลือนเพราะความเจ็บที่มากขึ้นและมากขึ้น จะร้องก็ร้องไม่ออก ในที่สุดสควอโล่ก็หมดสติไปที่หาดนั้นเอง....


-------------------->


เพราะความหงุดหงิดที่ล่าฉลามไม่ได้เมื่อวาน ทำให้แซนซัสเกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัว จึงได้รับคำแนะนำจากลุซซูเรีย เจ้าหน้าที่ดูแลเครื่องทรงว่าให้ลองไปเดินเล่นที่ชายหาดระหว่างตนกำลังทำอาหารเช้าให้ ส่วนเบลนั้นยังหลับไม่ตื่น แซนซัสจึงจำต้องออกเดินคนเดียวโดยที่ไม่รู้ว่าชายหาดนี่มันมีอะไรน่าสนใจนักคนเวลาเบื่อๆถึงได้ชอบออกมาเดินเล่นกัน

พระราชามาดนักเลงเดินเตะทรายไปเรื่อยเปื่อย มองไปที่ทะเลแล้วก็เกิดอาการอยากออกเรือ แต่ออกไปเดี๋ยวก็ไปเจอกับสวะประหลาดอีก คงต้องทิ้งช่วงไปซัก 2-3 วัน คิดแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด

อะไรวะนั่น?

เดินไกลจากปราสาทริมทะเลออกมาหน่อยนึงก็เจอกับกองหินระเกะระกะ แต่นอกจากก้อนหินแล้วเขากลับเห็นเส้นไหมสีเงินโผล่พ้นหินออกมาสยายบนพื้นทรายด้วยนี่สิ จะว่าไปมันคล้ายกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน คิดแล้วแซนซัสก็พาเท้าตัวเองเดินเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น ก่อนจะอ้อมหินไปดูว่ามันคืออะไรกันแน่ แล้วก็พบกับ...

“ไอ้ฉลามหัวเน่า?” แซนซัสเรียกชื่อที่ตัวเองตั้งให้เป็นเกียรติแด่สวะจากทะเลก่อนจะมองสังเกตดีๆ ทำไมถึงมีอะไรบางอย่างแปลกตาออกไป? จะว่าไปทำไมถึงไม่มีหาง กลายเป็นขาคนปกติเหมือนมนุษย์ทั่วไป มือทั้งสองข้างก็สวมถุงมือหนังสีดำไว้อย่างดีแต่กลับเปลือยกายล่อนจ้อน คิดไปแล้วแซนซัสก็ยิ้มออกมา บางทีเจ้าฉลามสวะนี่คงจะมีอะไรน่าสนใจก็เป็นได้ และคงจะทำให้อาการเบื่อหน่ายของเขาคลายลงได้บ้าง ตัดสินใจไปแล้ว แซนซัสก็จับผมยาวสีเงินยวงรวบๆใส่มือก่อนจะ....ลาก....กลับไปปราสาททั้งอย่างนั้น.....


---------------->


อูย.....ปวดหางไปหมดเลยเว้ย!

แถมยังเจ็บหนังหัวอีก!

อือ....แต่สบายหลังดีแฮะ....

อุ่นดีด้วย.....

“อืม....” สควอโล่ครางเบาๆพร้อมกับควานมือหาสิ่งที่ให้ไออุ่นตนแล้วกอดซุกอย่างสบายอารมณ์

“ไอ้สวะ” เสียงหนึ่งมารบกวนการนิทราของเขาเข้า เสียงนั้นค่อนข้างใกล้หูจนน่าแปลกและเหมือนว่าจะอยู่เหนือหัวนี่เอง แต่สควอโล่ก็ไม่สนใจ เขายังคงขยับตัวเบียดชิดกับสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรนั้น อาจจะเพราะความเจ็บที่ยังค้างคาอยู่ตรงหางเขาจึงไม่อยากจะขยับตัวมากนัก และหากหลับอยู่อย่างนี้อาการเจ็บอาจจะบรรเทาได้เร็วขึ้นก็เป็นได้ สควอโล่จึงยังคงตั้งหน้าตั้งตาหลับต่อไป สิ่งที่ถูกกอดจึง....

โครม!

.....ยันเงือกขี้เซาซะตกเตียงลงไปกลิ้งโคโร่อยู่บนพื้น ตอนนั้นเองที่สควอโล่ตาสว่างขึ้นมาทันควันเพราะหาง....ที่แยกออกเป็นสองส่วนฟาดเป้งใส่ขาโต๊ะแถวนั้นจนความเจ็บพุ่งจี๊ดขึ้นสมอง

“ไอ้......” เงือกฉลามหนุ่มยันตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ก่อนจะรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เขามองดูพื้นที่ตัวเองทาบอยู่ดีๆก็พบว่าเป็นพื้นที่ปูด้วยพรมอย่างดี

สควอโล่พยายมจะดันตัวให้ขึ้นนั่งได้ แต่สองขาที่ไม่มีแรงเพราะไม่เคยถูกใช้เพื่อพยุงตัวบนบกมาก่อนทำให้สควอโล่ลงไปนอนราบบนพื้นด้วยท่าที่ไม่สวยนักเช่นเดิม ตรงขาด้านในนั้นก็เจ็บระบมไปหมด สควอโล่พลิกตัวหงายแล้วลูบขาทั้งสองของตัวเองด้วยความแปลกตาและแปลกความรู้สึก

ลูบจากเท้า....ขึ้นมาถึงหัวเข่าแล้วลูบต่อขึ้นมาจนถึงขาอ่อน บริเวณด้านในนั้นยังปวดแสบแต่ไม่มากเท่าก่อนหมดสติ สายตาสควอโล่สะดุดกับสิ่งหนึ่ง นั่นคือชิ้นเนื้อรูปร่างประหลาดที่อยู่ระหว่างขาสองข้าง เงือกฉลามหนุ่มแยกขาออกโดยใช้มือทั้งสองข้างยกขาทั้งสองลอยขึ้น พลางก้มมองสิ่งที่อยู่ตรงกลางนั้นด้วยความสงสัยว่ามันคืออะไร เขาไม่เห็นรู้ว่ามนุษย์มีอวัยวะประหลาดแบบนี้อยู่ด้วย

แซนซัสหลังจากยันตัวน่ารำคาญที่กอดเขาทั้งเช้าลงไปบนพื้นได้ ก็นั่งมองสิ่งมีชีวิตประหลาดสำรวจร่างกายตัวเองด้วยท่าทางน่าหวาดเสียว แต่พอเห็นสำรวจมากๆเข้าก็เริ่มจะรำคาญขึ้นมาเพราะท้องของเขากำลังร้องว่าหิวเหลือเกิน แต่ไอ้บ้านี่มันยังไม่ยอมเลิกมองไอ้อวัยวะสืบพันธุ์เสียที

“ไอ้สวะ!” ไม่ตะโกนเรียกเปล่า มือยังกระชากผมอีกฝ่ายอย่างแรงแถมด้วย

“โอ๊ย!” ตอนนี้สควอโล่รู้แล้วว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเจ็บหนังหัว ไอ้มนุษย์หน้าบากนี่เอง ว่าแต่มันมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? “อะไรของแกวะ! เอะอะก็กระชากผม!” สควอโล่ประท้วงพร้อมยื้อแย่งผมตัวเองกลับมา แต่แซนซัสก็ยังจับติดไม่ปล่อยจนสควอโล่เริ่มคิดว่าตัดมันทิ้งเสียดีไหม

“แกจะนั่งดูของๆแกอีกนานไหม ฉันจะได้ไปหาอะไรกินซะที” แซนซัสไม่ได้ฟังสควอโล่พูดแม้แต่คำเดียว แต่สควอโล่สิต้องฟังเพราะตอนนี้ท้องของเขาก็เริ่มร้องหาอาหารแล้วเช่นกัน

“บอสขา~ อาหารเช้ามาแล้วค่า~” ลุซซูเรียเห็นแซนซัสไม่ลงไปห้องเสวยเสียที จึงต้องอาสาเอาขึ้นมาให้เองถึงห้องบรรทม แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปกลับเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียได้....

[ต่อ...ดูเหมือนมันจะโพสยาวไม่ได้- -"]

ภาพพระราชากำลังนั่งห้อยขาอยู่บนเตียง ส่วนบนพื้นนั้นคือผู้ชายเปลือยกาย แถมพระราชากำลังกระชากผมอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เสียจนน่าเข้าใจผิดว่ากำลังบังคับจะให้ทำอะไรบางอย่าง ลุซซูเรียที่ตีความผิดไปเรียบร้อยจึงรีบล่าถอยออกไปพร้อมคำอวยพร...

“ต๊าย~ขอให้สนุกนะคะบอส~”

แล้วเจ๊ลุซซี่ก็จากไปพร้อม...อาหารเช้า....

“ไอ้สวะ! กลับมาเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงทรงพลังของแซนซัสโพล่งออกไปเท่านั้น ลุซซูเรียที่เตรียมจะเอาภาพที้เห็นไปเมาท์ให้มันส์ปากก็ต้องรีบวิ่งกลับมาพร้อมอาหารเช้าในมือทันที

“แหม ลุซซี่ลืมไปหน่อยเดียวเอง ไม่เห็นต้องตวาดเลยบอสเนี่ย” ลุซซูเรียว่าแล้ววางถาดอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะทำท่าพร้อมถอยออกไปอีกครั้ง

“เดี๋ยว” แซนซัสเรียกอีกฝ่ายไว้ก่อน “เอาไอ้สวะนี่ไปจัดการด้วย” ว่าแล้วแซนซัสก็โยนสควอโล่ไปให้ลุซซูเรียที่รู้หน้าที่ดี เจ้าตัวรับคำก่อนจะ....ลาก....แขนสควอโล่ออกไปด้วยกันโดยไม่คิดสังเกตเลยว่า...สควอโล่เดินไม่ได้!!


------------------->

โปรดอย่าถามว่าทำไมมันมาเร็ว~
เพระความว่าง+ไม่รู้จะทำอะไรน่ะค่ะ= ="
(ได้ข่าวว่าสอบพรุ่งนี้แต่หนังสือยังไม่ได้แตะ.....)