•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊ายๆๆๆๆ กรี๊ดๆๆๆๆ เท่สุดๆ ซึ้งสุดๆ บู๊สุดๆ พากันสุดหูรูดไปเลยเฟ้ย!!!

ทำไมคุณพี่ถึงเท่ได้จายขนาดนี้ค้า!!! ถึงจะไม่ใช่ยามะก็ไม่เป็นไร(แต่ตอนนี้นายพูดจาทำร้ายจิตใจข้าเจ้ามากเลยนะ ทำไมเย็นชาแบบนี้ล่ะ ฮือๆๆๆ ยามะเปลี๋ยนไป๋ ใจร้ายสุดๆ ไม่ชอบยามะแล้ว!!) เพราะตอนนี้คุณพี่ได้ใจคุณน้องไปเต็มๆเลยค่า!! ขออภัยที่ปรามาศคุณพี่ไปเยอะ พึ่งมาพบสัจธรรมแท้นี่ล่ะว่าคุณพี่ก็เท่สุดหูรูดได้จ้า!!

ยิ่งตอนที่คุณพี่พูดว่า>>>ทำให้ฉันเป็นของๆนายสิ...อุกรี๊ดๆๆๆ อ่านจบแล้วขอกรี๊ดเอคโค่อีกสักร้อยรอบ คุณพี่ขา ทำมายพูดคำส่อกิเลสขนาดนี้ค้า!! ถูกใจมากเลยค่า!!

สรุปตอนนี้ขอกรี๊ดจนคอแหบขอแห้งกันไปข้างล่ะกันนะ

เอ้า กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

P.S ตอนหน้าจะใครก็ได้ค่า แต่เนื่องจากโดนกล่าวเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะดราม่าสุดๆ ฉะนั้น...ขอฟันธงอีกครั้งว่าเป็นนู๋ยามะ!!(ยังจะยามะอีกเร๊อะ ไม่เข็ดเลยนะเอ็ง )

P.S.S แต่ขอเดาอีกอย่างว่า(ยังจะเอาอีกเร๊อะ)ว่ามุคุน่าจะท้ายๆนะ...เหตุผล ถ้าแบบจริงจังก็เพราะมีพี่ท่านคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้แสดงปฎิกิริยาต่อต้านเย็นชาหรือช็อคอย่างรุนแรงแบบชาวบ้านชาวช่องเขา ฉะนั้นน่าจะเก็บไว้ท้ายสุดอะนะ...แต่ถ้าเหตุผลลึกๆคือ......ของที่ชอบก็ต้องเก็บไว้อันสุดท้ายน่ะสิ โฮ่ๆๆๆ(พูดจบก็โดนคุณ ruk21us ซัดกระเด็นไปเป็นดาวตกโทษฐานพูดมาก)

P.S.S.S ชอบตรงที่นิยามถึงท้องฟ้าจนถึงสายหมอกมากเลยค่า อ่านแล้วซึ้งและโดนใจสุดๆไปเล้ย

จะตั้งตาคอยตอนต่อไปนะค้า

วันนี้ไปเรียนเบลอจัดแทบน็อค ขอบ่นหน่อยเถอะ ตาOlivier สอนได้มึนจนแทบบ้าเลย ล่ะ แต่พอกลับมาเจอคอมเมนต์หายเหนื่อยเป้นปลิดทิ้ง

ปลื้มสุดๆไปเลยค่ะ สำหรับคอมเมนต์ของทุกท่าน รักบอร์ดนี้ก้ตรงนี้ล่ะค่ะ แต่จะเข้ามาบอกว่าคงจะอัพไม่ได้จนกว่าจะถึงวันเสาร์นะคะ เพราะอย่างที่เดากันนั่นล่ะค่ะ จันทร์ถึงศุกร์เรียนกันสุดหูรูดไปเลย ( ยังติดลมกับคุณพี่ )

ขอบคุณอีกรอบที่ทุกท่านกรุณาสนับสนุนฟิคอารมณ์มืดมัวแบบนี้ อะไรนะ เริ่มสว่างเหรอ ไม่หรอกค่าเพราะมันกำลังจะมืดฟ้ามัวดินในตอนหน้า จะมืดไปทางไหนเป็นอีกเรื่องนะ

เจอกันคืนวันศุกร์ดึกมากๆ หรือพูดให้ชัดก็คือ เช้าตรู่ของวันเสาร์น่ะค่ะ

>/////////////////<~* อ๊ายยยยยยยยย~ เมื่อไหร่จะมีของฮิบาริล่ะคะมิ้ววว~~>3<

มาอัพไวๆนะคะรอลุ้นตัวโก่งค่ะ=V=!!!

ไม่ว่ายังไงก็ต้อง 1827เท่าน้านนนนนนนน=[]=!!!!!!!!!!!

คุณพี่ สุดยอด จากที่แสงอรุณหม่งหมอง ก็กลับฉายแสงเจิดจ้าขึ้นมาได้อีกครั้ง
อารมณ์ประมาณนี้มันแนวที่ชอบเลยค่ะ รอตอนหน้า จะเป็นใครหว่า หึหึ

ร้ากสึนะ >w<

อ๊ายยยย

จะยังไงก็รักโกคุค่า=w=~

สนุกมากเลยค่ะ สึนะดูโตขึ้นจากในเนื้อเรื่องหลักเยอะเลย

มาต่อไวๆนะคะ>w<

โดนหลอมละลาย อ๊า....วรุณแห่งท้องฟ้า สายหมอกแห่งความลี้ลับ และเมฆาผู้ทรนง ดูสิใครจะโดนเป็นคิวต่อไป (แรมโบ้ไม่นับ)

ม้ามืดสุดๆเลยค่ะกะพ่อหนุ่มสุดหูรูดเนี่ย! =w=

โดยเฉพาะประโยคชวนจิ้นนี่มันอาร๊าย??

งั้นนายก็หยุดฉันสิ ทำให้หมัดนี่อยู่ในอาณัติของนาย เป็นกำปั้นที่จะชกเพื่อนายเท่านั้น ทำให้ฉันเป็นของๆนายสิ

/กรี๊ดสลบ...

ไม่เคยจับคุณพี่คู่กะนู๋ทูน่า แต่ท่าทางวันนี้คุมิต้องคิดใหม่แล้วแหละ

แต่คนที่ท่าทางไม่ค่อยคิดอะไรมากมายอย่างคุณพี่กลับเป็นถึงได้ขนาดนี้...ซือคุงนี่สุดยอดจริงๆ!
สมกะเป็นท้องฟ้าของทุกคนเลยล่ะลูก!!! >w<b

ตั้งแต่ตอนที่แล้วและ ชวนซึ้งสุดๆเลยล่ะค่ะ ตอนแรกแอบเคืองโกคุ...ไม่เชื่อใจทูน่าเรอะ??
อย่างนี้จะเป็นมือขวาได้ยังไงโกคุ~!! TT[]TT

/สาวกโกคุพร้อมใจลงแขก -*-

เหอๆๆ แต่ยามาโมโตะโหมดดาร์กนี่...การี๊ดดดด เล่นเอาคุมิอึ้งไปนาน เพราะไม่ค่อยเจอพ่อหนุ่มเอ๋อคนนี้เข้าโหมดดาร์กบ่อย
แต่ยามะอาจมีเหตุผลอะไรก็ได้ล่ะมั๊งถึงได้พูดแบบนั้นออกไป - -?

ว่าแต่ตอนหน้า...โค-ตะ-ระ ดราม่าซะด้วยแฮะ อยากทายว่าเป็นคุณฮิบาริแต่ชักไม่แน่ใจ 555 เอาเป็นว่านั่งรอวันเสาร์ละกันนะเจ้าคะ ^ ^

เยี่ยมจิงๆ
เเต่งเก่งมาก ดราม่าสุดๆ

ชอบบบบบบบบบบบเรื่องนี้มากๆเลยอ่า

ดราม่าสุดหูรูดไปเลย บรรยายได้ซึ้งกินใจดีมากเลยค่า

จะรอตอนต่อไปน้า รีบมาอัพเร็วๆล่ะ

สวัสดี และขอโทษด้วยค่ะ เคยบอกว่าตอนนี้จะดราม่า แต่ไปๆมาๆดูท่าจะรั่วเล็กน้อยถึงมาก แต่ก็เป็นตอนที่ใช้เชื่อมส่วนของเนื้อเรื่องค่ะ อ่านตอนนี้แล้ว อย่าเพิ่งขว้างระเบิดมาที่คนแต่งนะคะ ท่าทางจะถูกระเบิดลงหลายลูก

ตอนที่ 5 หนึ่งราตรี

หนึ่งยามราตรี

แทนร้อยเรื่องราว

หนึ่งนามกล่าวขาน

แทนร้อยรำพัน



“ นี่แกมาอีกแล้วเรอะ ซาวาดะ สึนะโยชิ ” ชายหนุ่มเปิดประตูห้องออกมาพลางทอดสายตาเคืองขุ่น กังขาระคนรำคาญไว้ในเวลาเดียวกัน

“ ก็มารบกวนอีกคืนนั่นล่ะ แซนซัส” ว่าพลางเด็กหนุ่มก็ผลักประตูเข้าไป ตามมาด้วยผู้ติดตามที่เพิ่มจำนวนมาเป็นสอง คนหนึ่งมีผ้าพันแผลที่ท้อง อีกคนก็พันแผลห้ามเลือดไว้ที่แขนขวากับมือทั้งสองข้าง เจ้าพวกผู้พิทักษ์ที่น่าหงุดหงิด

“ แกจะหัดเกรงใจบ้างเป็นมั้ย นี่มันห้องฉัน เพราะเลือดพวกแก คิดบ้างมั้ยว่าฉันต้องจ่ายค่าพรมไปเท่าไหร่ !” แซนซัสโวยขึ้นบ้าง

“ พูดยังกับเป็นเงินของนายอย่างงั้นล่ะ ยังไงรุ่นที่เก้าก็คงออกให้อยู่แล้วไม่ใช่เรอะ ห้องสวีทกว้างจะตายจะขอทางนี้ใช้เป็นที่ซุกหัวนอน ทำแผลซักหน่อย คงไม่เดือดร้อนนายมากหรอกน่า” ว่าแล้ว ว่าไม่ว่าเปล่า อีกฝ่ายเดินเข้าห้องน้ำแล้วรองน้ำอุ่นใส่อ่างมาวางแหมะเอากลางห้อง น้ำอุ่นที่กระฉอกหกเรี่ยราดเป็นดวงลงบนพรม นี่มันไม่ใช่แค่ไม่เกรงใจแล้ว แต่มันเจตนาแกล้งกันชัดๆไม่ใช่เรอะ ตอนนี้ชายหนุ่มโกรธจนแทบอย่างกระชากผมสีน้ำตาลนั้นขึ้นแล้วชกให้คว่ำ ถ้าไม่ติดว่า......

“ เออ อยากทำอะไรก็ตามใจ แต่อย่าส่งเสียงหนวกหูนักละกัน!” พูดจบก็ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาแล้วดื่มเหล้าประชดชีวิตซะอย่างนั้น อากัปกิริยาแบบนั้นทำเอาซาซางาวะ เรียวเฮขมวดคิ้วมุ่น ไอ้ตอนที่ต้องเก๊กเดินเข้ามาโรงแรมหรูใจกลางเมืองก็ว่าแย่แล้ว แต่ตอนที่เปิดประตูมาเจอนี่ทำเอาเกือบล้มทั้งยืน แล้วนี่....ไอ้สถานการณ์นี้ มันอะไรกันล่ะ

สถานการณ์แปลกประหลาดยังดำเนินต่อไป พวกสึนะยึดเอาพื้นที่มุมห้องหลังฉากกั้นเป็นที่พัก ทั้งยังเดินเข้าเดินออกห้องน้ำล้างแผลเป็นว่าเล่นจนกลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั้งห้อง แม้จะรู้สึกว่ามันออกจะหน้าด้านไปสักหน่อย แต่ซาวาดะ สึนะโยชิก็ตัดสินใจแล้วว่า เขาจะเลิกเกรงใจแซนซัสเสียที ถ้าที่มุคุโร่บอกไม่ใช่เรื่องโกหก ฝ่ายแซนซัสเองก็ไม่ได้ให้เกียรติเขาเหมือนกันไม่ใช่เรอะ!

หลังจากทำแผลให้ตัวเองและพวกพ้องเสร็จ สึนะก็ทิ้งตัวลงนอนบนพรมซะแบบนั้น ไม่มีทีท่าเขินอาย เกรงอกเกรงใจ หรือหวาดกลัวอะไรเลย สำหรับผู้พิทักษ์ทั้งสองที่มิอาจล่วงรู้ความคิดของสึนะได้ ก็ได้แต่คิ้วขมวดมุ่น ครุ่นคิดถึงพฤติกรรมแปลกๆที่เกิดขึ้น

“ แก!” แซนซัสเดินเข้ามาอย่างกระทันหัน พลันเหลือบมองคู่กรณีที่หลับไปเรียบร้อยแล้ว มันจะมากกินไปแล้ว ! ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่ก็ยังสงบอารมณ์ที่จะไม่ตะโกนโหวกเหวกไปมากกว่านั้น

“ เอ้า พวกสวะ!” ชายหนุ่มกระชากเสียงเรียกจิกหัวก่อนจะทิ้งกุญแจลงบนพรม

“ หมายความว่าไงฟะ” โกคุเทระถาม

“ พวกแกนี่มันไม่มีสมองเหมือนเจ้านายแกนั่นล่ะ” ว่าแล้ว ก็เดินออกจากห้องไปแล้วกระแทกปิดประตูเสียงดังลั่น อากัปกิริยาแบบนี้ ยิ่งจะสร้างความงุนงงมหาศาลให้ นี่ขนาดทิ้งกุญแจไว้ให้นี่ หมายถึงอนุญาตให้ใช้ห้องตามใจชอบใช่ไหมล่ะนี่.......

“ นี่มัน....อะไรกันวะ” เรียวเฮกระซิบถามโกคุเทระเมื่อเห็นว่าสึนะเริ่มหายใจสม่ำเสมอ แสดงว่าหลับลึกไปเรียบร้อยแล้ว

“ก็นี่ล่ะ.....ปัญหาล่ะ” เด็กหนุ่มเกาหัว จะเริ่มเล่ายังไงดี เอาเป็นว่า สามคืนก่อน หลังจากที่รุ่นที่สิบยอมรับในตัวเขาแล้ว ตอนนั้นสิ่งที่เขาคิดเป็นสิ่งแรกก็คือ ต้องพารุ่นที่สิบไปหาเจ้าหมอบ้ากามอาจารย์เขาให้ช่วยทำแผล แต่ก็ถูกรุ่นที่สิบห้ามไว้ ด้วยเหตุผลว่าถ้าไปหาดร.จามาลที่ตอนนี้มีประวัติว่าทำงานเป็นอาจารย์ที่โรงเรียน พวกศัตรูอาจตามไปรังควานถึงคนอื่นๆได้ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ.....ตอนนั้นสิ่งที่สำคัญคือหาที่ ล้างแผล ใส่ยา ที่พักที่ทั้งสะอาด ปลอดภัย และจะไม่เดือดร้อนใคร

“ โกคุเทระ ไปโรงแรมด้วยกันหน่อยสิ” จู่ๆรุ่นที่สิบก็พูดขึ้นมาแบบนั้น

“ หา!”

“ ฉันต้องไปหาหมอนั่น หมอนั่นเท่านั้น!” คำพูดอธิบายนั่นทำเอาเริ่มหายใจทั่วท้อง แต่ว่า....จะไปหาใครล่ะ ใช่ เขาแบกรุ่นที่สิบมาจนถึงหน้าโรงแรมหรูนี่ล่ะ จากนั้นก็รับคำสั่งให้ไปติดต่อคนๆหนึ่ง


“ เสนอหน้ามาทำไม” ประโยคแรกของแซนซัสแทบทำเอาเลือดขึ้นหน้า

“ รุ่นที่สิบให้ฉันมาหานาย อยากขอที่พักสักคืน” ตัวเขาพูดตามสคริปที่เจ้านายสั่ง

“ เหอะ ธุระอะไรของฉัน ไสหัวกลับไปซะ บอกเจ้านั่นด้วย ถึงมันตายฉันก็ไม่หาโลงให้มันหรอก!” ว่าแล้วก็เตรียมปิดประตูไล่ ทว่า ประโยคที่ฝากมามันไม่ได้หมดแค่นั้น

“ เฮ้ย! นี่ไม่ได้ขู่นะโว๊ย! แต่รุ่นที่สิบบอกว่าถ้าแกไม่ช่วยคราวนี้ล่ะก็ รอดไปได้จะป่าวประกาศไปทั้งแฟมีลี่เลยว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น! ถ้าไม่อยากเสียชื่อไปมากกว่านี้ล่ะก็ลงไปรับข้างล่างซะ!” จำได้แม่นเลยล่ะ ตอนที่พูดประโยคฝากนั่นจบ แซนซัสถึงกับตัวแข็งทื่อ แล้วจู่ๆก็เปลี่ยนท่าทีซะอย่างนั้น ขนาดลงมาอุ้มรุ่นที่สิบขึ้นไปถึงห้อง

“ นี่แกรู้จักแบล็กเมล์คนอื่นเป็นแล้วงั้นเรอะ” นั่นเป็นประโยคแรกที่แซนซัสทักทาย พลางแสยะยิ้มให้

“ แถมคนแรกดันเป็นนายด้วยนะ โชคร้ายเป็นบ้า” อีกฝ่ายตอบ หลังจากวันนั้นพวกเขาก็ใช้ห้องแซนซัสนี่ล่ะเป็นที่รักษาตัว จริงๆมันก็ปลอดภัย แถมค่อนข้างสบายด้วย แต่....มันก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ดี

.........

“ ตกลงว่าไอ้คืนนั้นที่นายบอกแซนซัส มันเกิดอะไรขึ้น” เรียวเฮถามต่อ แต่โกคุเทระก็ส่ายหัวช้าๆแทนคำตอบ

“ แกจะกล้าถามมั้ยล่ะ”

“ เอ่อ........” เรียวเฮนิ่งไป เด็กหนุ่มทั้งคู่ลอบถอนใจก่อนจะหันไปทางเจ้าของปัญหาที่ท่าทางจะหลับสนิทไปเสียแล้ว


เกือบตีสามแล้ว ชายหนุ่มใช้กุญแจสำรองเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบว่าทุกอย่างมืดสนิท มีเสียงกรนดังสนั่นดังมาจากมุมห้อง หลังฉากกั้น ดูท่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญพวกนั้นจะหลับหมดแล้ว เขาเองก็ชักเหนื่อยเหมือนกัน ไอ้การทำงานโดยไม่มีคนรับใช้คอยรับคำสั่งนี่มันน่าหงุดหงิดเป็นบ้า แต่ก็คงหวังอะไรมากไม่ได้ ตอนที่ตกลงกับเจ้าอิเอมิสึว่าจะรับทำงานนี้ก็โดนพวกผู้บริหารค้านหัวชนฝา สุดท้ายเพราะยื่นข้อเสนอว่าจะมาคนเดียวนี่ล่ะ เลยมาถึงนี่ได้ แต่มันก็น่ารำคาญจริงๆ แล้วนี่....ดันมาเจอพวกบ้าพวกนี้อีก

“ เฮ่อ!” แซนซัสเดินมาหลังโซฟาที่อยู่ติดหน้าต่างบานใหญ่ พลางรูดม่านออก เผยให้เห็นฟากฟ้ายามราตรีที่มีแสงจันทร์เพียงน้อยนิดสาดส่อง ดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวเปล่งประกายสีเงิน ตัดกับสีดำของฟากฟ้า เบื้องล่าง ไฟจากนครหลวงที่ไม่เคยหลับใหลสว่างไสวท้าทาย เป็นแค่ของประดิษฐ์แท้ๆ แต่บังอาจ หาญท้าแข่งอย่างนั้นหรือ.....ตลกจริง ชายหนุ่มคิดแบบนั้นแล้วก็หัวเราะน้อยๆกับตัวเอง คราวนี้เขาทิ้งตัวลงบนโซฟา หวังจะดื่มไวน์นั่งพักผ่อนให้หายเหนื่อยสักครู่ก่อนเข้านอน แต่ว่า....

ต่อ

“ กลับมาแล้วเหรอ” เสียงเด็กหนุ่มทักดังขึ้นท่ามกลางความมืด แสงจันทร์สาดไปที่ร่างนั้นเผยให้เห็นเด็กหนุ่มที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ เส้นผมยังคงเปียกชื้น และมีหยาดน้ำพร่างพราย แสดงให้เห็นว่าพึ่งจะอาบน้ำเสร็จ

“ นึกว่าแกหลับแล้วซะอีก” ชายหนุ่มบอกพลางจิบไวน์แดง

“ ก็หลับแล้วล่ะ แต่แสบแผลก็เลยต้องลุกมาอาบน้ำแล้วทำแผลใหม่”

“ อ้อ.....” แซนซัสเพิ่งนึกขึ้นได้ ตอนที่เขาเข้ามาเมื่อครู่ไม่ได้ยินเสียงน้ำ แสดงว่าเมื่อกี้คงกำลังทำแผลซะมากกว่า โดนยิงแค่แผลสองแผลทำเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าคิดจะมีชีวิตให้รอดในโลกใบนี้ล่ะก็ ก็ควรจะรีบชินซะ

“ ไม่กวนล่ะ” สึนะบอก พลางหันหลังให้ ตั้งใจจะกลับไปนอนกับพวกโกคุเทระ

“ จะไปไหน!”

“ เอ๋! ก็จะกลับไปนอนน่ะสิ นี่ตีสามแล้วจริงมั้ย” เด็กหนุ่มว่าพลางเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนเรือนใหญ่ แต่อีกฝ่ายกลับยืนขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้ามาประชิดตัวเขาก่อนที่จะก้มลงมองด้วยสายตาเย็นชาเช่นเคย

“ เตียงน่ะอยู่ทางนี้” ว่าแล้วไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มก็ช้อนร่างของเด็กหนุ่มร่างเล็กขึ้น

“ แซนซัส!” ถ้าเวลานี้ห้องนี้มีแสงไฟสาดส่องล่ะก็ อีกฝ่ายคงจะได้เห็นใบหน้าแดงชาดด้วยความตกใจระคนเขินอายของเด็กหนุ่มแน่ แต่ตอนนี้ ท่ามกลางความมืดสนิท ไม่มีอะไรที่ชายหนุ่มจะสัมผัสได้มากไปกว่าน้ำเสียงที่แสดงความประหลาดใจ กับร่างกายที่เย็นชืดและออกอาการสั่นน้อยๆ

“ ทำไม”

“ เอ่อ.......” สึนะไม่กล้าพูดต่อ กำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี ตัวเขาดันโกหกซะคำโต เรื่องเมื่อสามวันก่อน มันเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ยังจำได้ไม่ถนัด นี่แซนซัสกำลังทดสอบอยู่รึเปล่าล่ะนี่

“ น่ารำคาญชะมัดเลยนะ แกนี่” พูดแบบนั้น แล้วก็โยนร่างอีกฝ่ายลงบนเตียงซะแบบนั้น ไม่ทันให้เด็กหนุ่มได้ทันตั้งตัว ชายหนุ่มก็โถมทับร่างนั้นก่อนที่จะมอบจูบที่ดูดดื่มและร้อนรุ่มให้ ริมฝีปากหนาของชายหนุ่มไล้เลียดูราวกับต้องการกัดทึ้ง ทั้งลิ้นสากที่รุกล้ำเข้ามานั้นก็บีบคั้นบุกรุก ไม่มีความอ่อนโยน หรือนุ่มนวลเลยสักนิด สัมผัสที่ทั้งเนิ่นนาน หักหาญ และร้อนแรง ทำเอาเด็กหนุ่มเกือบจะหายใจไม่ออก เขารู้ว่านี่ไม่ใช่จูบแรก เหมือนกับที่รู้สึกยามได้รับสัมผัสจากสายหมอกนั่น เขากับชายหนุ่มผู้นี้เคยทำเช่นนี้มาแล้ว เคยได้รับรสสัมผัสที่ร้อนแรงเช่นนี้มาก่อน แต่....ก็รู้สึกว่ามันควรจะแค่นั้น

“ เดี๋ยวๆ!” สึนะ ผลักอีกอีกฝ่ายออก เมื่อรู้สึกว่าแซนซัสชักจะทิ้งน้ำหนักลงมามากขึ้นๆ และมือนั่นก็รุกไล่เนื้อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

“ อะไรของแก คงไม่คิดว่าจะหยุดแค่นี้หรอกนะ”

“ คิดสิ! คิดมากด้วย!” เด็กหนุ่มว่า พลางกลิ้งลงจากเตียงด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด แต่โชคร้ายที่อีกฝ่ายจับขาขวาเขาไว้ แถมยังยึดไว้ได้ด้วยมือข้างเดียวซะด้วย

“ อย่าเล่นตัวน่ารำคาญน่า!” แซนซัสกรรโชกเข้าให้ แต่สึนะก็ยังดิ้นอยู่ดี

“ ไม่ได้เล่นตัว แต่ไม่เอาเฟ้ย!” ขาข้างที่ถูกจับไว้เสยเข้าที่ใบหน้าชายหนุ่มก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งไปที่มุมห้องหวังปลุกเพื่อนสองคนที่ตอนนี้หลับสนิทไปเรียบร้อย

“ เอาอย่างนั้นก็ได้!” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ตะครุบร่างของเด็กหนุ่มไว้ได้ ทั้งคู่กลิ้งล้มลุกคลุกคลานอยู่กลางห้อง ทางแก้ปัญหาที่ชายหนุ่มเลือกไม่ใช่การแลกจูบดูดดื่มแบบเมื่อครู่ แต่เป็นการใช้ลิ้นไล้เลียต้นคอขาวๆกับแผ่นอกเปลือยที่เผยออกมาจากชุดคลุมอาบน้ำ พร้อมกับใช้มือไล้ต้นขาขาวและสะโพกมน ใครจะรู้ว่าเจ้าเด็กน่าหมั่นไส้นี่ ก็มีส่วนที่น่าหลงใหลอยู่เหมือนกัน

“ เจ้าบ้าแซนซัส หยุดนะ!”

“ หยุดก็เป็นขี้ข้าแกน่ะสิ!”

“ ไม่งั้นจะร้องจริงๆนะ อยากได้พยานรึไง!”

“ อยากให้ลูกน้องแกเห็นสภาพนี้ก็เอาสิ! อยากร้องร้องไป อยากดิ้นดิ้นไป !”

“ ทางนี้ก็ไม่ยอมเหมือนกันล่ะ!” ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็ชกเข้ากลางใบหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะกระโดดหลบ วิ่งไปทางห้องน้ำ หมายจะหลบอยู่ในนั้นยันเช้า แต่ก็ไม่ได้ดังใจเพราะทันทีที่เกือบจะคว้าประตูห้องน้ำไว้ได้กระสุนนัดหนึ่งดันวิ่งตัดหน้าเฉียดใบหน้าไปแค่คืบ

“ นี่กะฆ่ากันเลยเรอะ!” สึนะเผลอตะโกน จังหวะที่มัวเหม่ออ้อยอิ่งอยู่ก็ถูกอีกฝ่ายอุ้มพาดบ่าขึ้นซะแล้ว

“ ยังอ่อนน่าแก!” ชายหนุ่มหัวเราะ

“ ไอ้บ้าแซนซัส กอดผู้ชายระวังฟ้าผ่านะเฟ้ย!”

“ งั้นแกก็เตรียมถูกผ่าด้วยนั่นล่ะ โฮ่ ! ทำยังกับเพิ่งเคยครั้งแรกเลยนะ” คำถามตรงไปตรงมาจนหน้าหงายนั่นช่างแทงใจดำได้อย่างสนิท ก็แน่ล่ะ ถ้าถูกหมอนี่ทำอะไรเข้าตอนนี้แล้วจะไปสู้หน้าเคียวโกะจังได้ยังไง ไม่สิ ชาตินี้ทั้งชาติจะไปกล้าชอบสาวที่ไหนได้อีกล่ะ!

“ ไม่เอาเว้ย! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ!” สึนะโวยวายต่อเมื่อชายหนุ่มทิ้งร่างเขาลงบนโซฟาข้างหน้าต่าง ก่อนที่จะขึ้นคร่อมเสียดื้อๆ

“ เลิกโวยวายซะทีน่า!”

“............................” เด็กหนุ่มเงียบลง เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังไม่ได้โน้มตัวลงมา พอได้มองอีกฝ่ายเต็มตาแบบนี้ ถึงเพิ่งจะสังเกตว่าแซนซัสเองก็ดูจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ที่ไม่ชอบใจนี่เป็นอากัปกิริยาของตัวเขา หรือว่าเป็นเพราะสถานการณ์ที่มันเป็นไปกันนะ นี่เขา.......กำลังทำตัวเป็นเด็กอยู่รึเปล่า เป็นเด็กให้เจ้าหมอนี่ดูถูกเอาน่ะหรือ.......

คนตรงหน้าเขาเป็นคนที่ใครๆเคยเชื่อกันว่าควรจะเป็นรุ่นที่สิบของวองโกเล่แฟมิลี่ ควรเป็นผู้ครอบครองแหวนแห่งนภา เป็นชายที่ผู้คนเคยตั้งความหวังไว้อย่างมากมาย แม้แต่ตัวของชายหนุ่มเอง ก็กล้าที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง แม้จะชั่วร้าย และวิธีการก็โหดร้ายจนน่าอดสู แต่ก็....อดคิดไม่ได้ว่า ช่างกล้าหาญซะจริงนะ ในความหมายหนึ่ง ผู้ชายคนนี้ก็เป็นท้องฟ้าที่อาจหาญ ใฝ่สูง เสียเหลือเกิน

“ ไม่ดิ้นแล้วล่ะ” ชายหนุ่มถาม สึนะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่าย ไล้ไปตามรอยแผลเป็นที่ประทับบนใบหน้า ถ้าเป็นตัวเขา....จะรู้สึกยังไงนะ

“ เจ็บรึเปล่าน่ะ”

“ อยากโดนเผาดูบ้างรึไง แกน่ะ”

“ คงจะเจ็บสินะ”

“ .......................พูดจาน่าหมั่นไส้ชะมัดเลยนะ แกนี่” พูดจบชายหนุ่มก็โน้มร่างลงและมอบรสจูบที่ดื่มด่ำให้อีกครั้ง....ครานี้ เด็กหนุ่มเบื้องหน้าเขา ไม่ได้ปฏิเสธ และแม้จะเอื้อมมือดึงสายรัดชุดคลุมอาบน้ำลงกองกับพื้น แต่ปฏิกิริยาที่ตอบกลับมา ก็คืออาการกัดริมฝีปากตัวเองน้อยๆของเด็กหนุ่ม กับเนื้อตัวที่สั่นไปทั้งร่างเพียงเท่านั้น

“ ไอ้โง่เอ๊ย!” ชายหนุ่มว่าพลางจุมพิตลงบนหน้าผากของเด็กหนุ่ม แม้จะพูดจาแบบนั้น แต่สึนะกลับรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า ผู้ชายตรงหน้าเขา อ่อนโยน เป็นอยู่บ้างเหมือนกัน


ต่อค่า

ทว่า ก่อนที่อะไรๆมันจะไปไกลกว่านั้น เงาสีเงินที่ตึกฝั่งตรงข้ามของโรงแรมกลับสะท้อนเข้าตาของคนทั้งคู่ แสงประหลาดเพียงน้อยนิด ที่กระตุ้นสัญชาตญาณแห่งนักล่า และการเอาตัวรอดในเวลาเดียวกัน

“ หลบ!” แซนซัสตะโกน ก่อนจะดึงร่างของอีกฝ่ายให้หมอบต่ำลงเลียดพื้นไปด้วยกัน พร้อมกับผลักโซฟาใหญ่ให้คว่ำใช้ต่างโล่กำบัง ฉับพลัน ห่ากระสุนนับร้อยก็กระหน่ำสาดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เสียงที่ดังสนั่นปลุกสองผู้พิทักษ์ตื่นขึ้นทันเห็นเหตุการณ์ เต็มตา

“ รุ่นที่สิบครับ!”

“ สึนะ!” เสียงของทั้งคู่ถูกกลบด้วยเสียงห่ากระสุนจนฟังไม่ได้สรรพ เวลาแค่นาที แต่ดูเนิ่นนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์กว่าที่การจู่โจมรุนแรงจะเงียบเสียงลง เขม่าควันปืนคลุ้งไปทั่วห้อง กว่าที่แซนซัสจะแน่ใจว่าไม่มีการจู่โจมใดตามมาอีกก็หลังจากนั้นกว่าห้านาที

“ พวกแกนี่หาเรื่องยุ่งยากให้จริงๆพับผ่าสิ” ชายหนุ่มบ่นก่อนจะผลักโซฟาขึ้นให้อยู่ในสภาพเดิม แต่ตอนนี้ทั้งห้องมีแต่รอยพรุนจากห่ากระสุน แทบไม่เหลือเค้าความหรูหราสะอาดสะอ้านของเมื่อหกเจ็ดนาทีที่ผ่านมา

“ ปลอดภัยนะครับ รุ่นที่สิบ” โกคุเทระรีบวิ่งเข้ามา แน่นอน รุ่นที่สิบของเขาปลอดภัย ไม่ได้ถูกยิงหรือบาดเจ็บตรงไหน แต่..............ไอ้สภาพนี่มันอะไรกันล่ะ เจ้านายของเขาอยู่ในสภาพเกือบเปลือย แถมเนื้อตัวก็มีจ้ำแดงๆขึ้นเต็มไปหมด แล้วยัง....ไอ้คนที่อยู่กับรุ่นที่สิบตอนจะถูกยิงเมื่อครู่ มัน......

“ มีอะไรเหรอ โกคุเทระคุง” สึนะถาม ยังไม่เข้าใจถึงปฏิกิริยาตาค้างปากอ้าของผู้พิทักษ์แห่งวายุของตน

“ สายคาดเอวคงหลุดสินะ สึนะ” คุณพี่ว่าพลางส่งสายรัดที่ตกอยู่ที่พื้นให้ แม้จะพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ แต่เจ้าตัวก็เมินหน้าไปทางอื่น เพื่อซ่อนใบหน้าแดงก่ำของตนเองไว้เช่นกัน

“เออะ! ขอตัวเดี๋ยวนะ!” เด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน วิ่งไปหลังฉากกั้นทันที ก่อนจะคว้าเสื้อเชิ้ตกับกางเกงที่ยังคงเลอะคราบเลือดมาสวม สองแก้มแดงก่ำรู้สึกอายจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เจ้าบ้าแซนซัส!

“ ให้ตายเถอะ” แซนซัสบ่นอย่างไม่รู้ร้อยรู้หนาว และไม่สนใจสายตาทิ่มแทงของผู้พิทักษ์ทั้งสองสักเท่าไหร่

..........................

“ เอ่อ......ต้องขอโทษด้วย แซนซัส ” สึนะเอ่ยเช่นนั้นทันทีที่ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น คำพูดแบบนั้นทำเอาทั้งโกคุเทระกับเรียวเฮถึงกับอุทานด้วยความประหลาดใจ

“ ทำไมต้องไปขอโทษมันด้วยล่ะ!” เรียวเฮตัดบทขึ้น

“ ถ้าฉันไม่มาหานาย นายก็คงไม่ถูกโจมตีใช่มั้ย” สึนะบอกพลางจ้องไปที่คู่สนทนา

“ เออ”

“ ฉันรู้ว่ารุ่นที่เก้าไม่ได้อยากยุ่งกับเรื่องของแก๊งอื่นเท่าไหร่ การที่ฉันทำแบบนี้ก็เท่ากับเป็นการดึงวองโกเล่เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย”

“ ใช่ และแกก็อาจเป็นต้นเหตุให้เกิดสงครามระหว่างแฟมีลี่ ” แซนซัสตอบ การที่ซาวาดะ สึนะโยชิ ตัดสินใจรับคีย์การ์ดเจ้าปัญหานั่นมาจากอดีตสมาชิกของแฟมิลี่อื่น ต้องถือว่าเป็นความผิดพลาดอย่างร้ายกาจ ทั้งที่มีฐานะของว่าที่รุ่นที่สิบของวองโกเล่ค้ำคอแต่ก็ยังตัดสินใจแบบนั้น ต้องถือว่าในฐานะของหัวหน้า สอบตกโดยสิ้นเชิง

“ ถ้าแบบนั้น” เด็กหนุ่มหันไปมองทางทิศตรงกันข้าม ตึกฝั่งตรงข้ามที่เมื่อครู่มีประกายสีเงินส่องมา พวกยากูซ่า หรือมาเฟียบางแฟมีลี่กำลังจ้องหมายหัวเขาอยู่ จะทำให้ใครเดือดร้อนไม่ได้ จะให้ใครลำบากไปเพราะเขาไม่ได้ แม้คนๆนั้น...จะเป็นแซนซัสก็เถอะ

“ อะไร”

“ ช่วยฉันเป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ย”

“ ขึ้นอยู่กับว่าเป็นเรื่องอะไร” แซนซัสตอบ ทว่า....ระหว่างที่กำลังรำคาญกับเรื่องราวและพฤติกรรมของศัตรู ชายหนุ่มกลับเผลอสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลของอดีตคู่แข่ง เด็กหนุ่มที่ร้องขอความช่วยเหลือเป็นครั้งสุดท้าย .........เหมือนกับสามปีก่อน ดวงตาที่แน่วแน่ มั่นคง ในยามที่หาญต่อกรกับศัตรูที่ยากแก่การเอาชนะ ราวมดปลวกที่กล้าท้าทายแผ่นฟ้า แววตาเช่นนี้......น่าหมั่นไส้จริงๆ

“ ช่วยประกาศไปได้ไหมว่า วองโกเล่จะไม่รับผิดชอบการกระทำทั้งหมดของฉัน ซาวาดะ สึนะโยชิ ได้กระทำทุกอย่างไปโดยพลการ”

“ หา!” ผู้พิทักษ์ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน ในขณะที่ชายหนุ่มถลึงตาอย่างไม่คาดฝัน

“ แกจะบ้าเรอะ! จะลุยกับเจ้าพวกนั้นลำพังพวกแกนี่นะ” แซนซัสหัวเราะ มันบ้า เขาคิดผิด เจ้านี่มันบ้ายิ่งกว่าสามปีก่อนซะอีก

“ เปล่านะ คนเดียวต่างหาก” สึนะตอบ พลางหันมาทางผู้พิทักษ์ทั้งสอง “ ผมตัดสินใจแล้ว ส่วนโกคุเทระกับคุณพี่จะว่ายังไง ผมจะ.......” ไม่ทันจะได้พูดต่อให้จบ คนทั้งคู่กลับส่งรอยยิ้มรื่นเริงมาให้ แทนคำตอบทั้งหมด รอยยิ้มที่สดใสไร้ข้อกังขา แม้ว่าผู้ที่เดินนำ อาจกำลังนำพาเดินทางสู่นรกก็ตาม โดยปราศจากคำพูด ดูเหมือนสายใยที่มองไม่เห็นได้เริ่มถักทอขึ้นทีละน้อย

“ ไอ้งี่เง่า!” แซนซัสทำลายความเงียบขึ้น

“ หมายความว่ายังไง” เด็กหนุ่มแห่งนภาถาม

“ พวกผู้บริหารไม่ยอมเสียชื่อเสียงของแฟมิลี่ด้วยเรื่องนี้หรอก การถอนตัวก็คือการยอมแพ้ แต่ก็ใช่จะไม่มีวิธีจัดการหรอกนะ” ชายหนุ่มแสยะยิ้มเมื่อรู้สึกว่ากำลังจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้อาจสนุกจนกระทั่งกลายเป็นสงครามระหว่างมาเฟียด้วยกันเอง

“ วิธีที่จะทำให้วองโกเล่ไม่ต้องรับผิดชอบการกระทำของฉันน่ะ อะไรกัน........”

“ ยื่นข้อเสนอเจรจาไงล่ะ ประกาศเป็นผู้รับผิดชอบซะ เรื่องเจรจาน่ะ ฉันจัดการนัดหมายให้ได้” ข้อเสนอที่ว่าทำเอาเด็กหนุ่มทั้งสามนิ่งไป เจรจา.........

“ นี่ แกจะให้รุ่นที่สิบทำเรื่องอันตรายแบบนั้นน่ะนะ ไอ้แซนซัส!” โกคุเทระโวยขึ้น

“ ไม่นะ!” สึนะขัด “ ช่วยนัดหมายให้ทีเถอะ ฉันจะ.....” เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายตนเอง หัวใจเต้นระทึก และริมฝีปากก็รู้สึกสั่นระริก กลัว ใช่...เขากำลังกลัว ไอ้คนอย่างเขานี่ริอาจจะไปเจรจากับพวกอาชญากรโลกมืด มันต้องบ้าแน่ๆ แต่ .....ถ้าปล่อยไปแบบนี้ ถ้ามีใครถูกยิง หรือเป็นอันตรายเพราะเขาล่ะ ไม่ได้ จะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ แล้วยิ่ง....รุ่นที่เก้า พ่อ แม่ พวกคนรู้จักของเขาทุกคนในวองโกเล่......จะปล่อยให้ใครเป็นอะไรไปไม่ได้ จะปล่อยให้เกิดสงครามระหว่างมาเฟียขึ้นเพราะความเอาแต่ใจของเขาไม่ได้

“ ฉันจะเจรจา ซาวาดะ สึนะโยชิ จะเจรจากับพวกมาเฟียที่หมายปองคีย์การ์ดนี่ทั้งหมด ตกลงไหมแซนซัส”

“ แกเลือกเองนะ”

“ ใช่ ฉันเลือกเอง”



อดีตผันผ่าน

เวลาล่วงเลย

เด็กน้อยในวานวัน

พลันเติบใหญ่

ฟากฟ้าแสนไกล

โอบล้อมสรรพสิ่ง

..............................


ก็ว่าจะให้ดราม่า แต่ขอเลื่อนไปหนึ่งตอน เพื่อเพิ่มส่วนของเนื้อหา และผ่อนคลายเล็กน้อย ตอนแต่งพิมพ์ไปขำไป สึนะกับอาเฮียแซนซัสนี่ดูๆไปก็เหมาะกันดีแฮะ อย่างที่บอกว่าสึนะในเรื่องนี้ จินตนาการว่าสามปีผ่านไป โตขึ้นนะคะ ดังนั้นก็เลยออกมาแบบนี้ ไม่ได้จะถูกกดเอาง่ายๆซะทีเดียวหรอก แต่อาเฮียแซนก็โหดใช่เล่น แย่แล้วค่ะ เริ่มรักคู่นี้ ตอนหน้าสัญญาว่ายามะ หรือไม่ก็ฮิบะจะได้ออกแน่ค่ะ ก็จะลุยกันอีกแล้วนี่นะ

ปล. สังเกตคำพูดแซนซัส คงพอเดาเรื่องคืนนั้นออกนะคะ

แปะๆๆๆ จองเม้นต์คนแรก กร๊ากกกกกกกกกกกก

มาแล้วววว


โวยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย(Y)


เคืองงงงงงงงงงง

แกจะช่วยมาให้ช้ากว่านี้สักครึ่งชม.ไม่ได้รึไงห๊า~!!!!
โธ่เอ๊ยยยยย ป๋าแซนชวดเลย คนอ่านลุ้นแทน (เชียร์คู่นี้แหะ)


แดดิ้นๆๆๆๆ เดี๋ยวแม่ปั๊ดเตะไส้ไหล กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแท้ๆ !!~


เฮียแซนน่ารัก เคอะๆๆๆๆๆ ฮั่นแหน่ เล็งนังหนูสึนะไว้ล่ะสื =__,= เคะๆๆๆๆๆๆๆๆ

มาต่อไวๆนะจ๊า~~~!!!!! ไม่งี่นตามไปหลอนจริงๆด้วย!!

เมื่อไหร่คุณฮิจะมีบททททททททททท โฮวๆๆๆๆๆๆๆ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทำไมมันน่ารักเยี่ยงนี้ X27 จงเจริญ!!!!!! >[]<b

แอบขัดใจที่มีมารมาขัดจังหวะ (ไอ้เบนซ์อยากอ่านเรทเฟ้ย!!!) หนูทูน่าเขินได้น่ารักมากกกก ป๋าแซนซัสแอบน่ารักเหมือนกันนะนั่น เพราะฉะนั้นยอมๆ ไปเถ๊อะ ไหนๆ ก็ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย กร๊ากกกกกกกกกกก