•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อยากได้ X27 ง้า...( พลั่ก! โดนแฟน ๆ 6927 ถีบ)

ชอบการบรรยายจังเลย อ่านลื่น~ >w<

มาต่อเร็ว ๆ น้า~~~

กะรี๊ดดดดด~~~~~~~ = [] = เฮียแซนซัสส~~~ เฮียทำเยี่ยงนี้ได้เช่นไรกันเค่อะ~~


เฮียบ้า~~~ แล้วสคอลโล่ล่ะ!! เฮียอย่าทิ้งสคอลโล่มาพรากผู้เยาว์เช่นนนี้สิ โค่ไม่ย๊อมม~~~@@@@ น้องนุ่งเขามีเจ้าเข้าเจ้าของแล้วแท้ๆ ชิ! ชิ! T[]T นังมุคุรั่วววว หล่อนจะพูดแบบนั้นไปทำม๊าย~ รีบอุ้มกลับบ้านแล้วจัดกการรวบหัวรวบหางซ้า~~~ โค่รู้ว่าแกทำด๊ายย~~~ โฮววว


//โดนเจ้าของกระทู้เสย มาโวยวายอะไรฟิคกรูว!! = [] =


งื้อ...ต่อด่วนนะเค่อะ TwT รออยู่ อั๊ง~ สงสารสึนะ

อ่านแล้วสงสารซือคุงงงงงง ทำไม่จำไม่ได้ เพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่มั้ย!
6927 6927 6927 6927 =[]=+++= รออ่านต่อค่า

อืมตอนที่แล้วหลายคนโวยวายเรื่องเฮียแซน แต่หลายคนก็ชอบ ส่วนที่ว่าจะมีอะไรรึเปล่านั้น ไว้ค่อยไปชิงรักหักสวาทกันทีหลังเน่อ ส่วนตอนนี้ เปลี่ยนบรรยากาศบ้างนะคะ เราว่าตอนนี้น่าจะเครียดน้อยกว่าสองตอนแรกนะ

ตอนที่ 3 ศรัทธาของสายลม

สายลมที่ขาดศรัทธา

จะพัดพาเพื่อผู้ใดกัน

“ มาทำอะไรลับๆล่อๆหน้าบ้าน ฮายาโตะ” หญิงสาวเอ่ยถามหลังจากเห็นอีกฝ่ายมายืนอยู่แบบนั้นกว่าสามชั่วโมงแล้ว

“ อาเจ๊ อุ้ก!” ทว่า ยังไม่ได้ทันจะได้พูดอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราว โรคประจำตัวกลับกำเริบ เจ้าตัวลงไปนอนดีดดิ้นราวกับปลาขาดน้ำซะแบบนั้น.... เดือดร้อนที่จะต้องแบกหามกันเข้าไปในบ้านอย่างเลี่ยงไม่ได้


“ แกนี่กี่ปีก็ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ” เสียงเด็กชายที่อยู่ในชุดสูทดำสนิทเอ่ยขึ้น

“ ขอโทษครับ คุณรีบอร์น” เด็กหนุ่มพยุงร่างลุกขึ้นจากพื้นเสื่อ เบื้องหน้าเขานอกจากรีบอร์น นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งวองโกเล่แล้ว ก็คือเบียงกี้ที่ตอนนี้ใส่แว่นตาเรียบร้อยแล้ว ไม่ห่างกันเท่าไหร่ก็คือเด็กชายอายุน้อยกว่าอย่างฟูตะ ที่ทำหน้าราวกับจะร้องไห้เสียให้ได้ บรรยากาศช่างมืดครึ้ม ไม่มีเสียงโวยวายของเจ้าวัวนั่น แม้กระทั่งเสียงตอบโต้ของอี้ผิง บ้านนี้...ตอนที่ไม่มีคนๆนั้นอยู่ เงียบขนาดนี้เลยหรือ

“ กลับไปพักผ่อนได้แล้ว ฮายาโตะ” เบี้ยงกี้พูด น้ำเสียงเจือทั้งความเป็นห่วงและสมเพชเวทนาระคนกัน

“ ยัง คุณรีบอร์น รุ่นที่สิบล่ะครับ รุ่นที่สิบอยู่ไหน!” เด็กหนุ่มร้องถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่ที่ตอบกลับมาก็คืออาการแสยะยิ้มน้อยๆของยอดนักฆ่า

“ แกจะห่วงมันไปทำไม มันไม่ใช่เจ้านายแกแล้วไม่ใช่เรอะ” คำตอบที่ย้อนมานั้นทำเอาเด็กหนุ่มแน่นิ่ง สมองที่ชาญฉลาดนั่นดูราวกับกลายเป็นตุ๊กตาไขลานเชื่องช้า

“ หมายความว่ายังไงครับ!” โกคุเทระจับร่างของเด็กชายพยายามจะเขย่าถามแต่ก็ถูกอีกฝ่ายดีดกระเด็นไปซะก่อน ร่างของเด็กหนุ่มกระแทกเอากับผนังห้องอย่างจัง แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขามองหาใครสักคนที่จะอธิบายให้เขาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะนี่

“ อยากรู้อันดับไหมครับพี่ฮายาโตะ” ฟูตะยอดนักจัดอันดับของโลกมืดพูดขึ้นบ้าง

“ อันดับอะไรของนาย”

“ อันดับความน่าเชื่อถือไงครับ ตอนนี้ในโรงเรียนนามิโมริมัธยมปลาย คนที่มีอันดับความน่าเชื่อถือต่ำที่สุดก็คือ...... ซาวาดะ สึนะโยชิ ครับ” เสียงนุ่มๆของฟูตะฟังดูเย็นชาจนน่าประหลาด เยียบเย็นจับขั้วหัวใจ

“ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่คุณรีบอร์นบอกเล่า!”

“ ก็.......พวกพี่ฮายาโตะเองก็เลิกเชื่อพี่สึนะแล้วไม่ใช่เหรอครับ” คำถามนั่นดูราวกับแทงลึกซ้ำเติม ที่ไหนสักแห่งในร่างกาย เจ็บ เจ็บ.....แต่ไม่มีเลือดไหลออกมา สมอง......หัวใจ......ตรงไหนกันนะ เมื่อกลางวัน ตอนที่คนๆนั้นพูด เขา.......

“ โกหกอยู่แล้ว......” เด็กหนุ่มพึมพำออกมา “ รุ่นที่สิบต้องพูดโกหกอยู่แล้ว คนๆนั้น....ไม่มีทาง” คำพูดเช่นนั้นของเด็กหนุ่มยิ่งจะทำให้รีบอร์นเมินหน้าหนี หรือแม้แต่เบียงกี้ที่ส่ายศีรษะอย่างระอาใจ นั่นก็เพราะ เสียงที่เปล่งออกมาของวายุที่เคยบ้าคลั่งแน่วแน่นั้น มันช่างสั่นสะท้าน น้ำเสียงที่ฝืนใจ น้ำคำที่รวดร้าว ก็แค่ลมที่หยุดพัดแล้วเท่านั้น

“ ซาวาดะ สึนะโยชิ คนที่นายบอกว่าจะเป็นมือขวาให้ มีค่าแค่นั้นล่ะนะ” รีบอร์นตั้งคำถาม

“ ไม่ใช่! คนๆนั้นน่ะ..........” เขา.....เห็นคนๆนั้นเป็นแบบไหนกันนะ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไร ก็เป็นแบบนั้นมาตลอด สดใส สะอาดตา รื่นรมย์ เข้มแข็ง สง่างาม อาจหาญ นั่นคือ........ศักดิ์ศรีที่แสนสำคัญ เป็นท้องฟ้าที่สูงส่งเกินเอื้อม เชื่อมั่น คาดหวัง วาดหวังให้เป็นเช่นนั้นตลอดไป ให้เกียรติยศนั้นคงทนถาวรมิเลือนหาย

“ คงรู้สึกว่าถูกหักหลังสิท่า ในเมื่อถูกหักลงแล้ว นายก็ไม่ใช่คนของวองโกเล่รุ่นที่สิบอีกต่อไปแล้วล่ะ” เบี้ยงกี้สำทับ

“ จะคืนแหวนมาได้รึยังล่ะ เดี๋ยวฉันกับอิเอมิสึคงมีงานใหญ่อีกรอบแล้ว” รีบอร์นเดินมาใกล้พร้อมกับแบมือออก มาดหมายของของสำคัญอันเป็นสัญลักษณ์แห่งความไว้เนื้อเชื่อใจคืนกลับ ทว่า.....เด็กหนุ่มกลับถอยออกห่าง ด้วยสัญชาตญาณ เขา.....ไม่อาจ

“ ขอโทษครับ!” ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็พุ่งตัวออกจากห้องรับแขก ฝีเท้าทั้งสองออกวิ่ง ผ่านประตูบ้าน ผ่านถนนหนทาง ออกวิ่งไปเพียงลำพังในยามราตรีอีกครั้ง


“ เด็กจริงๆนะ ฮายาโตะ” เบี้ยงกี้เดินออกมาหน้าบ้านพลางทอดสายตามองร่างของน้องชายที่วิ่งห่างออกไป และถอนใจให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ พี่ฮายาโตะน่าสงสารจัง” ฟูตะพูดขึ้นบ้าง น้ำตาปริ่มขอบตาเพราะรู้ตัวว่าพูดทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายไปอย่างหนักหนาเพียงใด

“ อย่าคิดสงสารเจ้าพวกนั้นเชียวนะ” รีบอร์นที่เดินตามออกมาเตือน

“ รู้อยู่แล้วล่ะ” เบี้ยงกี้บอก แต่พอเห็นท่าทางสำนึกผิดของฟูตะแล้วก็อดใจอ่อนไปไม่ได้ ดูเหมือนเด็กชายเองก็จะเข้าใจว่าตัวเองกำลังทำลายบรรยากาศของการทดสอบครั้งสำคัญ จึงขอตัวเข้าบ้านไปก่อน ทิ้งให้หญิงสาวนักฆ่าอิสระยืนอยู่กับยอดมือสังหารแห่งวองโกเล่เพียงลำพัง

“ เธอจะทำยังไงกับเรื่องนอกแผนที่เกิดขึ้น ” หญิงสาวถาม

“ หมายถึงเรื่องที่ลือกันให้แซ่ดนั่นน่ะเรอะ”

“ ใช่”

“ ช่างปะไร ทางนี้ได้ประโยชน์ก็พอแล้ว” คำตอบแสนแล้งน้ำใจแบบนั้นยิ่งชวนให้หมองเศร้า แลไม่เห็นแสงสว่างที่เคยสาดส่อง แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว เพราะนี่คือการตัดสินใจของคนที่เธอรัก มันจึงกลับกลายเป็นความเชื่อมั่น เชื่ออย่างไม่คลอนแคลน มั่นคง และจะปฏิบัติตามนั้น

“ เธอจะปิดหลักสูตรแล้วสินะ คิดว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไงหรือ”

“ จะพ่ายพังหรือหยัดยืน คนที่จะตัดสินใจในตอนท้าย ไม่ใช่ฉันหรอกนะ เบี้ยงกี้” เด็กชายตอบเสียงเย็น แต่ก็หันกลับมายิ้มน้อยๆให้อีกฝ่าย

“ รีบอร์น”

“ เข้าบ้านเถอะ มีงานต้องทำไม่ใช่เรอะ”

“ อะไรล่ะ” เบี้ยงกี้ถามกลับนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร เพราะตอนนี้ไม่ว่างานบ้านอะไรก็ทำจนเรียบร้อยหมดแล้วนี่นะ

“ เตรียมงานฉลองไง”

“ ฉลองหรือ” หญิงสาวพูดขึ้นฉับพลันเธอเข้าใจสิ่งที่เด็กชายบอกแล้ว....ใช่ฉลอง งานฉลอง งานฉลองสำหรับพวกเธอยังไงล่ะ ฮายาโตะ ใช่.....รีบอร์นเองก็คงเหมือนกัน หากตัวเธอเชื่อมั่นในรีบอร์น คนที่เธอรักก็คงจะเชื่อมั่นในตัวลูกศิษย์คนสำคัญของเขาเช่นกัน สายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น คงจะบอกคำตอบสุดท้ายให้กับเขาแล้วกระมัง



สายสัมพันธ์.........อะไรคือสายสัมพันธ์ระหว่างท้องฟ้าและสายลมอย่างนั้นหรือ ลมที่เอาแต่พัดอย่างบ้าคลั่งเพราะเชื่อในตัวฟากฟ้า ไม่ใช่.....ไม่ใช่หรอก ก็แค่ชอบเท่านั้น ชอบท้องฟ้าที่สวยงามแบบนั้น แล้ว.....หากท้องฟ้าไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้วล่ะ หากฟ้า.....ไม่ได้สูงส่งงดงาม อีกต่อไปแล้วล่ะ

“ รุ่นที่สิบ ค !” เด็กหนุ่มพยายามเปล่งเสียงร้องเรียก เมื่อเห็นร่างที่คุ้นตาเดินอยู่อีกฝั่งของถนนยามค่ำคืน ทว่า....เขากลับหยุดชะงัก ภาพที่เขาเห็น เด็กหนุ่มร่างเล็กไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เขากำลังเดินคุยกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ท่าทางสนิทสนม และรุ่นที่สิบยิ้ม! ยิ้มให้ผู้ชายแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักนั่น ทั้งคู่เดินไปด้วยกัน และหายเข้าไปในคาเฟ่แห่งหนึ่ง

“ จะคิดเอาเองไม่ได้ ต้องเข้าไปถาม” เด็กหนุ่มพึมพำกับตนเอง ทว่า ท้ายที่สุด สิ่งที่เขาทำก็คือเดินหันหลังให้กับภาพเบื้องหน้า จะทำใจได้ยังไง หากคนๆนั้นพูด หากคนๆนั้นบอกกล่าว หากคนๆนั้น.....ทำไมกันล่ะ ทำไมจึงเป็นแบบนี้.... ฟ้าที่สูงส่งของฉัน จะช่วยเป็นเช่นนั้นตลอดไปไม่ได้หรือ


ต่อค่ะ

“ แล้วนายก็เลยเดินหนีมาทั้งอย่างนั้นน่ะนะ” ด็อกเตอร์ชามาลถามย้ำ หลังจากที่ลูกศิษย์เล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง แม้จะขี้เกียจฟังแค่ไหนก็เถอะ แต่ดันทำหน้าเหมือนปลาตายมายืนอยู่หน้าห้องพยาบาลแบบนั้น ใครที่ไหนมันจะกล้าเข้ามา สุดท้ายเลยโดยบังคับกลายๆให้ต้องรับฟังอย่างช่วยไม่ได้

“ ใช่” โกคุเทระตอบ คำตอบนั่นทำเอาอาจารย์ของเขาหัวเราะ หัวเราะด้วยความสมเพชเวทนาระคนขำขัน

“ ดูละครมากเกินไปรึเปล่า เดินเข้าไปถามก็สิ้นเรื่องไปแล้ว”

“ แต่ถ้า!” เด็กหนุ่มทำท่าจะประท้วง แต่ชายหนุ่มที่เจนโลกอย่างชามาลกลับชิงพูดตัดหน้าขึ้นเสียก่อน

“ ถ้าเจ้าหนูรุ่นที่สิบแนะนำว่าผู้ชายคนนั้นคือคู่ขา จะว่ายังไงน้า นายน่ะ”

“ ไม่มีทาง!”

“ เพราะเมื่อวานเจ้าหนูนั่นดันประกาศซะโจ่งแจ้งว่าตัวเองมีไว้ขาย แถมวันนี้ก็หยุดเรียนเอาซะดื้อๆ ถ้าใครจะคิดแบบนั้นก็ไม่แปลกนี่นะ” ด็อกเตอร์อธิบาย เรื่องจริงที่เกิดขึ้นก็คือตอนนี้ไม่ว่าอาจารย์หรือนักเรียน ก็วิพากษ์วิจารณ์การกระทำ ซาวาดะ สึนะโยชิกันถ้วนหน้า จริงๆมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร เขารู้ว่าเด็กสาวๆหรือเด็กหนุ่มบางคนก็มีพฤติกรรมไม่ค่อยน่าชื่นชมนัก แต่พอเรื่องแบบนี้ดันมาเกิดกับเด็กที่ดูท่าทางทั้งซื่อทั้งเซื่อง ไร้พิษภัยแบบนั้น เลยกลับกลายเป็นประเด็นไป แต่สำหรับเจ้าหนุ่มลูกศิษย์เขา นั่นคงเป็นความรู้สึกว่าถูกหลอกซะล่ะมั้ง

“ ผมควรจะทำยังไงดี” โกคุเทระถาม

“ ที่ว่าทำน่ะ ทำอะไร”

“ ควรจะต้องเชื่อใช่ไหม เชื่อว่ารุ่นที่สิบจะไม่ทำแบบนั้น เชื่อว่าที่พูดเมื่อวานเป็นเรื่องโกหก เชื่อว่ารุ่นที่สิบยังเหมือนเดิม” เชื่อว่าศักดิ์ศรีที่สูงส่งไม่ได้พังทลาย เชื่อว่าความสดใสไม่ได้จางหาย เชื่อว่า....

“ งั้นก็เลิกเป็นผู้พิทักษ์ของเจ้าหนูนั่นซะเถอะ แหวนนั่นฉันจะไปคืนเจ้ารีบอร์นให้เอง”

“ หา!”

“ เลิกซะตอนนี้ ก่อนที่ซักวันนายจะหักหลังบอสของวองโกเล่ แล้วถูกสั่งเก็บ ไอ้เรื่องแบบนั้นน่ะ ฉันเห็นมาจนชาชินซะแล้ว”

“ หักหลัง! ไม่มีทาง ผมไม่ทางหักหลังรุ่นที่สิบหรอก!” เด็กหนุ่มแทบจะตะโกนออกมาสุดเสียง ทว่า ดวงตาของอาจารย์ของเขา กลับสื่อว่าไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย......เป็น ตาแบบเดียวกับพี่สาวของเขาเมื่อคืน แววตาที่บอกว่า......ตัวเขานั้นช่างน่าสมเพช

“ ถ้าวันใดเจ้าหนูนั่น ถ้าวองโกเล่รุ่นที่สิบ ทำในสิ่งที่นายไม่ชอบ ทำในสิ่งที่สามัญสำนึก หรือมโนธรรมของนายรับไม่ได้ ถ้าวันนั้นมาถึง นายจะทำยังไง ฮายาโตะ”

“ นั่นมัน คนละเรื่องกับเรื่องนี้นี่!”

“ เรื่องเดียวกันต่างหาก สับสนเพราะความเชื่อ ก็แค่ลมที่พัดไปวันๆเท่านั้น” ด็อกเตอร์ชามาลบอกแค่นั้น แล้วก็โบกมือไล่ลูกศิษย์ออกไป คราวนี้โกคุเทระไม่ได้โวยวายอะไรอีก ได้แต่เดินออกไปทั้งอย่างนั้น พร้อมกับความรู้สึกที่สับสนเหลือคณา


ไม่อาจจะทนนั่งเรียนอีกต่อไปได้ ดูเหมือนไม่ใช่เขาคนเดียวที่คิดแบบนั้น ยามาโมโตะ ทาเคชิ แอบกลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เจ้าหัวสนามหญ้าก็ดูเหมือนจะไม่ได้ไปซ้อม เพราะเสียงประกาศเรียกเจ้านั่นดังอยู่หลายครั้ง กระทั่งหน้าประตูโรงเรียน ก็ยังไม่มีเงาของหัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบ ทีละน้อยๆ อากาศค่อยๆเคลื่อนตัว


“ ไปดูให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย!” เด็กหนุ่มตัดสินใจเด็ดขาด พลางผุดลุกขึ้นจากเตียงกลางดึก คว้าเสื้อคลุม แล้วออกวิ่ง ฟ้าคืนนี้เป็นสีดำ ดำสนิท นั่นสินะ.......ก็มันเป็นเวลากลางคืนนี่
เขาย้อนกลับไปที่ๆเขาพบรุ่นที่สิบเมื่อคืนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เขาข้ามถนน ตัดสินใจว่ายังไงก็ต้องพบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะไม่หนีอีกแล้ว ทว่า......

“ อะไรกันน่ะ!” เด็กหนุ่มเบิกตาโพลงเมื่อพบว่าทุกสิ่งไม่เหมือนคืนวาน คาเฟ่ถูกระเบิด! เสียงรถพยาบาลดังสลับกับรถตำรวจ พร้อมกับฝูงชนที่มุงดูและโจษจันกันไปต่างๆนาๆ เด็กหนุ่มพยายามเบียดตัวเองเข้าไปให้ใกล้ที่เกิดเหตุให้มากที่สุด เสียงหัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งที่อยู่ท่ามกลางผู้คน แต่ทำไมจึงได้เงียบแบบนี้ เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เอาอีกแล้ว เจ็บ ที่นี่ ที่นี่.....หัวใจ

“ รุ่นที่สิบครับ!” โกคุเทระเบียดตัวเองเข้ามาได้ แต่คนที่กำลังถูกหามขึ้นรถพยาบาลไม่ใช่คนที่เขาตามหา ผู้ชายคนนี้....ผู้ชายที่เดินกับรุ่นที่สิบเมื่อวาน

“ ถูกยิงหลายนัด เสียเลือดมาก” บุรุษพยาบาลออกความเห็น ก่อนจะช่วยกันยกร่างที่ไม่ได้สติของชายผู้นั้นขึ้นรถพยาบาลไป ด้านหลังของโกคุเทระเหล่าพยานผู้เหตุการณ์กำลังให้ปากคำ

“ เอ่อ....เป็นกลุ่มผู้ชายค่ะ ผู้ชายใส่สูทกลุ่มใหญ่ กราดยิงที่ร้านนั่นแล้วก็พังประตูเข้าไป”

“ แป๊บเดียวครับ มีเงาสีส้มกระโดด ออกมา แล้วก็เผ่นหนีไปเลย”

“ จากนั้นก็มีเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว สงสัยว่าจะถูกวางระเบิดนะ”


ปากคำพวกนั้นไม่ได้ช่วยอะไรมาก สิ่งที่เข้าหูของโกคุเทระ ฮายาโตะ มีแต่คำว่า “ เงาสีส้ม” เท่านั้น คนที่จะกระโดดออกมาจากร้านที่ถูกกราดยิง คนที่มีไฟดับเครื่องชนสีส้มสว่างไสวนั่น คนๆนั้น........ ฉับพลันมีเสียงระเบิดดังมาจากทางสวนสาธารณะติดกันสามครั้งซ้อน เด็กหนุ่มแห่งสายลมไม่รอช้า รีบตามเสียงนั่นไปทันที



“ ส่งของนั่นมาเจ้าหนู” กลุ่มชายในชุดสูทดำข่มขู่พร้อมกับหันปากกระบอกปืนเข้าใส่เด็กหนุ่มที่กำลังบาดเจ็บจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ กระสุนที่เจาะเข้าที่ต้นขากับหน้าแข้งของขาขวา กับแขนซ้ายนั่นทำเอาเลือดไหลไม่หยุด และเจ้ารอยเลือดนี่เองที่ทำให้คนพวกนี้ตามเขามาถูก

“ อยากได้ก็เข้ามาเอาสิ” ซาวาดะ สึนะโยชิท้าทาย ไฟดับเครื่องชนยังคงลุกไหม้ เลือดยังคงร้อนแรงเผาผลาญ เพียงแต่.....มันจะเป็นแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหนกัน

“ ต่อให้เป็นไฟในตำนานของมาเฟีย แต่เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ ถ้าอยากรอด ส่งของมา!”

“ เฮอะ” สึนะถ่มน้ำลายใส่ “ กลัวจะแพ้สินะ พวกนายน่ะ ” คำพูดท้าทายเย่อหยิ่งแบบนั้นจี้ใจดำฝ่ายตรงข้ามไม่น้อย

“ งั้นก็ตายซะ!” กระสุนห่าใหญ่สาดเข้ามาพร้อมกับระเบิดมือ เด็กหนุ่มแห่งนภาพยายามเร่งไฟดับเครื่องชน ดันร่างของตนเองให้ลอยสูงขึ้น แต่ขาที่บาดเจ็บทำให้แรงในการกระโดดลดลง เลือดสดๆที่ไหลริน ก็ทำให้สติในการควบคุมค่อยๆหลุดลอย แทนที่จะหลบพ้นทั้งหมด เด็กหนุ่มกลับพลาดท่าถูกสะเก็ดระเบิดเข้าอย่างจัง ร่างเล็กๆที่ร่วงลงพื้นแปดป้ายด้วยโลหิตตั้งแต่ใบหน้าจรดปลายเท้า

“ ยังหรอกน่า!” เด็กหนุ่มฝืนกายหยัดยืน ดวงตาคู่งามยังคงสว่างไสวโชติช่วง ทรงพลัง จนไม่อาจผละสายตา แม้จะไม่รู้ถึงการมา และการมีอยู่

แต่

สายลม....ได้เห็นเช่นนั้น

ร่างที่ชุ่มเลือด ร่างที่อ่อนระทวยพร้อมเซถลา ท้องฟ้าที่กางแขนออกโอบอุ้มและห้อมล้อม ปกป้องบางสิ่งบางอย่างด้วยความมุ่งมั่น นั่นสินะ.....ตั้งแต่วันแรกที่พบเจอ ก็เป็นเช่นนั้นมาตลอด ทั้งที่ควรจะก้าวออกไป ควรจะปกปักษ์รักษาคนผู้นั้นไม่ห่างหาย เคียงข้างไม่ห่างกาย แต่.....ยังลังเล

“ ก็แค่เรื่องของคนอื่น แกจะดิ้นรนไปทำไม” ฝ่ายที่เป็นต่อถาม แทนคำตอบเด็กหนุ่มเร่งไฟดับเครื่องชนเป็นครั้งสุดท้าย แสงไฟสีส้มที่บริสุทธิ์ ไร้ความกังขา

“ เพราะฉันสัญญาไว้แล้วน่ะสิ” กล่าวจบเด็กหนุ่มพุ่งตัวเข้าหาคู่ต่อสู้ ชกเข้ากลางใบหน้าคู่ต่อสู้คนแรก วาดเพลิงให้ลุกโหมเข้าปะทะคู่ต่อสู้ล้มลงคนแล้วคนเล่า แต่ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะอ่านทางเขาออก เพราะความเร็วที่ตกลง แทนที่จะสามารถโจมตีศัตรูได้อย่างหนักหน่วงยังจะต้องมาแบกรับภาระปัดกระสุนให้พ้นตัว และหลบหลีกมากขึ้น ระหว่างที่เสียสมาธิกับการโจมตีเพียงครั้งเดียว ระเบิดมือลูกใหม่กลับถูกสาดเข้าใส่อีกรอบ ทั้งที่เห็นวิถีชัดเจน ทั้งที่กะระยะได้ แต่.....ร่างกาย ดูจะถึงขีดจำกัด
ตูม!

สิ้นเสียงระเบิดและหมอกควัน ร่างโชกเลือดของเด็กหนุ่มก็ทอดกองราวขยะไร้ค่าอยู่กลางพื้น แสงไฟ....ใกล้มอดดับ ฝ่ายศัตรูที่กระหยิ่มยิ้มย่องเดินเข้ามาหาอย่างย่ามใจ

“ ฆ่าแกซะ แล้วค้นเอาจากศพละกันนะ” ปากกระบอกปืนจ่อเข้าที่หน้าผาก แต่เด็กหนุ่มที่พ่ายศึกไม่ได้หลับตา ดวงตาสีส้มที่อ่อนแรงจ้องมองภาพเบื้องหน้า ไม่อาจแย้มยิ้ม แต่ก็ไม่ได้เศร้าโศกหวาดกลัว เพราะอยู่ในภาวะดับเครื่องชน หรือเพราะหัวใจของเขามันอ่อนแรงตายด้านกันนะ

“ ลาก่อน” เพชฌฆาตพูดขณะลงมือเหนี่ยวไกปืน

จบซะที

ฉัน

ตัวฉัน

หายไปได้เสียที

ซาวาดะ สึนะโยชิ เตรียมใจ

ที่จะตาย



ต่อค่า

ทว่า

“ ตูม!” ระเบิดครั้งใหม่ที่จู่ๆก็พวยพุ่งขึ้นรอบสวนสาธารณะพร้อมกันกว่าสิบจุด เรียกความสนใจของศัตรูไปจนสิ้น จังหวะนั้น สายลมก็ได้คว้าเอานภาของเขามาไว้ในอ้อมแขนได้อีกครั้ง

“ ฉัน....ตายแล้วเหรอ นาย เป็นความฝันหรือความจริงกันน่ะ” สึนะพึมพำขึ้น แต่แทนคำตอบเขากลับรู้สึกได้ บางอย่างหยดลงบนใบหน้าของเขา...อุ่นจัง

“ ดีจัง....ดีจริงๆ รุ่นที่สิบครับ” โกคุเทระที่ตอนนี้ได้แต่ร่ำไห้และเปล่งเสียงร้องไม่เป็นภาษาพูดได้เพียงแค่นั้น น้ำตาที่รินไหลอย่างไม่ตั้งใจหยดแล้วหยดเล่า หยาดลงบนใบหน้าที่แดงก่ำเปื้อนเลือดของอีกฝ่าย

“ ร้องไห้ทำไมน่ะ” นิ้วมือที่เปื้อนเศษดินและหยาดเลือดพยายามปาดน้ำตาของเด็กหนุ่มแห่งสายลม

“ ขอโทษครับ ขอโทษ ขอโทษ”

“ อย่าร้องไห้สิ นะ” ฟากฟ้าแย้มยิ้ม ยิ้มอย่างอ่อนแรง ยิ้มอย่างโศกเศร้า แต่สำหรับสายลมแล้ว.....นี่คือสิ่งที่โหยหา

“ เฮ้ย แก! เป็นพวกเดียวกันเหรอวะ!” ศัตรูที่กลับมาตั้งตัวได้ พร้อมจะเข้าโจมตีอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คู่ต่อสู้หาใช่นภาที่อ่อนแรง แต่เป็น วายุ ที่พร้อมจะพัดโหมขับไล่ทุกสรรพสิ่ง วายุที่ตัดสินใจเลือกชะตาชีวิตของตนเองในชั่วพริบตาที่เห็นร่างนั้นทอดกองแปดเปื้อนโลหิตโทรมกาย เพียงคิดว่าดวงตาคู่นั้นจะจางหายไปตลอดกาล.......เหตุผลทุกสิ่งก็ล้วนไร้ค่า

ท้องฟ้านี้ ฟากฟ้านี้

ไม่สนใจหรอกว่าจะเป็นสีอะไร

ไม่สนใจหรอกว่าจะสวยงามหรือไม่

จะเป็นสีดำมืดสนิทก็ดี

หรือแดงก่ำราวหยาดเลือด ก็ช่าง

ต่อให้สกปรก

ต่อให้มืดมิดน่าขยะแขยง

แต่นี่คือ

........ฟากฟ้าแห่งศรัทธาของฉัน

“ คนที่จะตาย คือพวกแก!” สิ้นคำประกาศ เสียงระเบิดคำรามก้อง ไฟสีแดงแผดเผา ภาพของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงนั่น บาดตาของสึนะยิ่งนัก ช่างเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่น เป็นภาพของใครคนหนึ่งที่เชื่อมั่นในศรัทธาอย่างไม่มีวันเสื่อมคลาย ทั้งน่าเศร้าและน่าปลาบปลื้มในเวลาเดียวกัน

“ ลมนี่” โกคุเทระพูดขึ้น สายลมแรงพัดมาในเวลาแบบนี้ ยิ่งจะกระพือโหมเปลวเพลิงให้หนักหนา เป็นลมที่รู้ใจกันดีแท้ เพราะไม่ว่าจะพัดมาแรงเพียงใด ก็ยังอยู่ในที่แห่งนี้ ไม่ลามลือไปถึงบ้านเรือนรอบข้าง เด็กหนุ่มหัวเราะกับตัวเอง ใช่แล้ว เขาคือสายลมนี่นะ ลมที่พัดอย่างสะเปะสะปะไร้ทิศทาง จะไปน่าชื่นชมอะไรล่ะ
.........
.........




“ พวกนั้นล่ะ” สึนะพึมพำถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าโกคุเทระอุ้มเขาออกมาจากที่เกิดเหตุแล้ว

“ หนีไปแล้วครับ เดี๋ยวตำรวจคงมา ผมคิดว่ารุ่นที่สิบคงไม่ต้องการคุยกับพวกตำรวจ” โกคุเทระรายงานขณะวางร่างของเจ้านายลงบนม้านั่งข้างทางในบริเวณปลอดคน พร้อมกับพยายามปฐมพยาบาลเบื้องต้น

“ นาย....ควรจะไปได้แล้วนะ” สึนะพยุงร่างตัวเองขึ้น คำพูดแรกของเขา ช่างไม่น่าประทับใจ ใช่....หากเป็นก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายคงจะต้องร้องโวยวาย ไม่ก็แสดงความไม่พอใจออกมา แต่เพลานี้ สายลมที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับฉีกยิ้มให้อย่างร่าเริงแทน

“ ขอปฏิเสธครับ ไม่มีมือขวาที่ไหนทิ้งบอสหนีไปหรอก” อีกฝ่ายตอบ

“ ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ!” เด็กหนุ่มแผดเสียง เนื้อตัวสั่น ดวงตาสีน้ำตาลจ้องใบหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

“ ทราบครับรุ่นที่สิบ ผมก็ไม่ได้ล้อท่านเล่นเช่นกัน”

“ ฉัน........สกปรก เชื่อถือไม่ได้ ทั้งโกหก ทั้งหลอกลวง เป็นคนเลวที่ไม่มีดีสักอย่างเลย!” สึนะยังคงตะโกนต่อไป แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรเด็กหนุ่มเบื้องหน้าก็ไม่มีทีท่าจะสะทกสะท้าน ดวงตาของสายลม....มั่นคงถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“ ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ”

“ หา!”

“ ต่อให้เป็นคนเลว ชั่วร้าย สกปรก เชื่อถือไม่ได้ ต่อให้กลายเป็นคนไร้ค่าไม่มีศักดิ์ศรีเลยก็ตาม แต่ว่า.......คนที่ผมตัดสินใจจะรับใช้ก็คือท่านอยู่ดี”

“ บ้าน่า........”

“ ไม่ต้องพูดความจริงกับผมก็ได้ ไม่ต้องบอกอะไรเลยก็ได้ ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอะไร ผมจะเชื่อในการตัดสินใจนั้น”

“ นายต้องบ้าไปแล้วแน่ โกคุเทระ” สึนะหัวเราะ หัวเราะอย่างรวดร้าวแห้งแล้งเหลือเกิน “ ทำไมกัน ฉันก็แค่อยากให้นายมีความสุข ให้นาย.......มีชีวิตที่สงบสุข ไม่ต้องการให้นายมาทางนี้ ที่ๆฉันจะไปเป็นนรกสีเลือดที่มีแต่กลิ่นควันปืนและความตายนะ......” น้ำตาไหลนองหน้า ขอบตาร้อนผ่าว และเนื้อตัวก็สั่นไม่หยุด

“ ถ้ารุ่นที่สิบจะใช้ชีวิตอย่างปกติ ผมก็จะเลิกเป็นมาเฟีย แต่ถ้าท่านจะเป็นบอสของวองโกเล่..........ท่านต้องการมือขวาที่เป็นมาเฟียโดยสายเลือดเลยล่ะครับ” เด็กหนุ่มพูดพลางคุกเข่าลงกับพื้น คว้ามือที่แปดเปื้อนโลหิตมาแนบอกราวกับต้องการสื่อถึงหัวใจที่มั่นคงของตน หัวใจ ที่เป็นของนภานี้เท่านั้น

“ โกคุเทระคุง”

“ ตกลงสินะครับ”

“..........................” เมื่อถูกถามเช่นนั้นเด็กหนุ่มแห่งนภาก็นิ่งเงียบไปอีกครั้ง ช่างเป็นสายลมที่บุ่มบ่าม ช่างเป็นลมแรงที่ไร้ความคิด ไม่ต้องการเหตุผล ไม่ต้องการคำอธิบาย ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะยอมรับอย่างนั้นน่ะหรือ......ฉัน คงไม่อาจห้ามนายได้ไปตลอดกาลนั่นล่ะ วายุที่บ้าคลั่งของฉัน

“ ทำอย่างที่นายต้องการเถอะนะ โกคุเทระคุง” วองโกเล่รุ่นที่สิบตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ยิ้มที่อ่อนโยน และนุ่มนวลอย่างมิอาจเปรียบเปรย วายุ......ได้แต่ทอดสายตามองดูนภาที่เป็นเช่นนั้น และสาบานด้วยหัวใจอีกนับพันครั้งว่าจะขอโหมพัดเพื่อฟากฟ้านี้ไปตลอดกาล



จบตอนนี้คนแต่งเทใจให้โกคุไปเรียบร้อย นั่งแก้นานมากหวังให้ออกมาเท่ จะเท่หรือเปล่าก็ไม่รู้ล่ะในสายตาคนอ่าน แต่เราก็เริ่มใจเอนเอียงเสียแล้ว ตอนนี้เป็นเรื่องนิยามค่ะ นี่คือนิยามของฟากฟ้าของโกคุเทระ เคยคิดว่าอย่างหมอนี่ต่อให้สึนะทำผิดร้ายแรงแค่ไหนตานี่ก็คงไม่แคร์ ก็เลยออกมาแบบนี้แล

พบกันตอนหน้าค่า

แต่โกคุจังตอนนี้ก็เท่ห์จริงๆแหละค่ะ วายุผ่านไปแล้วก็คงต้องคอยดูคนอื่นๆล่ะว่าเป็นไง

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อ่านไปครึ่งตอนแรกแอบสครีม นี่มันเครียดน้อยกว่าที่ไหนกันนนน!!!!!!! แต่พออ่านจบ...โกคุเดระกระชากใจเราไปเรียบร้อย >[]<b

ถึงจะเข้าใจอารมณ์ในตอนแรก แต่ก็แอบโกรธโกคุเหมือนกันที่ไม่เชื่อใจสึนะ เอาเถอะ...คิดได้แล้วก็จะยอมยกโทษให้(โยนปังตอในมือเก็บเข้ากรุ)

ตอนหน้ายามะรึปล่าวคะ? อยากให้เป็นยามะ >///<

ฝน ฝน ฝน ฝน ฝน ฝน ฝน ฝน
(บ้าไปแล้ว)

=[]=~~~!!!
โกคุ~~ นายเท่มากกกกกกกกกกกกกกก

ตอนแรกๆก็สงสัยมันเครียดน้อยกว่าตอนก่อนตรงไหน
แต่พอหลังๆ เกือบดิ้น
ถึงจะไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้คู่นี้ก็เถอะ (ยังไงคุณฮิ หรือท่านมุก็เท่กว่านี่นา~)

ต่อไปอยากให้เป็นคุณฮิอ๊า~~

เมฆ เมฆ เมฆ เมฆ เมฆ เมฆ เมฆ

(โดนท่านเบ้นซ์โดดถีบข้อหาขัดใจ)


อันนี้แถมฮะ




The sky lofty all in world ,

This is my faith forever.

The sky splendour more everything

How ever may be sky at night .


ขอมอบให้หนูสึนะฮะ = =b
คือ... มันเพิ่งเริ่มเรียนมา เลยเกิดอาการอยากลองของน่ะค่ะ >[]<
ไอ้เมไม่เคยได้อิ้งเกรด 4 เพราะฉะนั้น ... ผิดตรงไหนก็ขออภัย (ใช้ความพอใจของตัวเองล้วนๆ) XD

(ท่อนสุดท้ายรู้สึกจะเรียงประโยคผิด = = แต่ก็ช่างมันเถอะ แก้ไม่เป็นนี่นา ห้าห้าห้า~)

โอ้!! ได้ใจมากโกคุ งานนี้นายเท่เต็มๆเลย

แต่กว่าจะกลับมาเป็นโกคุคนเดิมได้ก็สับสนอยู่นานเลยนะ

แต่ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยโกคุก็จะเติบโตขึ้นจากเรื่องนี้ล่ะนะ

เติบโตเป็นมือขวาอย่างแท้จริง ที่จะภัคดีกับหัวหน้าของตนอย่างไม่มีวันเปลี่ยนแลงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม มือขวาน่ะ ต้องหนักแน่นอย่างนี้ล่ะนะ

แต่ว่ารีบอร์นเนี่ยวางแผนอะไรอีกแล้วนะ ดูท่าว่าจะซับซ้อนกว่าที่คิดแฮะ

แล้วมาต่ออีกนะค้า อยากรู้ว่าคนอื่นจะจัดการกับความสับสนในจิตใจของตัวเองยังไงบ้างน่ะค่ะ

แต่ตามหลักแล้ว(หลักอะไรของเอ็ง)คราวหน้าต้องเป็นยามะสิเนอะ กรี๊ดๆๆ

อ่านแล้วรักโกคุขึ้นมาทันทีทันใดเลย เริ่มเอียงจากมุคุแล้วสิเนี่ย -.- ต้องมารอดูกันว่าตกลงว่า ? จะเป็นใครกันแน่^^

โกคู๊วววว~~~~~ TT[]TT นายสุดยอดดดด ฮือ..ไม่รู้จะสครีมเป็นภาษาอะไรแล้ว นายเท่มากๆ กรี๊ดดดดด โค่รักนายย โกคุ๊วววว~~~


ฟูต่า~~~ ทำไมหนูทำเยี่ยงนี้จ๊ะ~~ ฮือ ถึงอันดับความน่าเชื่อถือของสึนะมันจะ..ขนาดนั้นก็เถอะ แต่โค่คิดว่ามันก็คงจะไม่ได้ต่างจากสมัยเป็นนายห่วยเท่าไหรหรอกนะ T[]T ดังนั้น ทุกคนนน อย่าพึ่งทิ้งสึนะไปเลยย ฮือออ


ต่อด่วนค่า~~ โฮวววว TT[]TT

TToTT โฮรกกกก....... น้ำตาไหลแล้วค่า ไหลพลักๆเลยแงงงง~~~


สงสารสึนะง่า โกคุเทระเเกสุดยอดมากเลยยยTT^TTโฮๆๆๆ....(แต่ฉันก็ยังไม่ปลื้มแกอยู่ดีอั่ก! //โดนแฟนโกคุรุมถีบ)


แต่งเก่งมากคร่า อ่านแล้วซึ้ง..ภาษาลื้นเป็นปลาไหลในไหปลาร้าเลย(ฮา)


มาอัพไวๆอีกนะฮับรักสึนะฮับT_T

จุ๊ฟๆๆ~~**




สายลมผู้บ้าคลั่งพร้อมจะทำลายทุกสิ่งให้พังพินาจ....

คอยพัดกระหน่ำอย่างไร้ทิศทางวนเวียนไปอย่างอิสระ.....

แต่สายลมนี้แหละจะคอยเคียงข้างและปกป้องนภาไปชั้วนิจนิรันด์....!!!




จากใจ โคเรีย แด่ โกคุเทระ ฮายาโตะ

แฮ่~~~ ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะว่าจะมาออกไม่เท่ห์ เพราะทุกคนต่างเห็นเหมือนกัน โกคุเอ๊ยแกเท่ห์มั่ก! >_<!! นานๆทีจะได้บทอย่างนี้กะเค้าซะทีนะ ขอบคุณท่าน ruk21us คนแต่งเขาซะด้วยล่ะ (หัวเราะ) แต่สำหรับข้าพเจ้า คนที่เท่ห์กว่าคือ ชามาลกะรีบอร์น แปลกช่ายม้ายยยยย

ยิ่งท่านอธิบายภาพของชามาลว่าหน้าตาอย่างกะปลาตายแบบนั้น ยิ่งนึกถึงคุณกินนนนนนน
(กินโทกิจากกินทามะ) หนึ่งเดียวในดวงใจข้าพเจ้าเลยนะนั่น กรี๊ดดดดดด ชอบวิธีการมองโลกของเฮียแกมากกกก เท่ห์แสรดดดดด >///<

รออ่านตอนต่อไปจร้าาาาา ว่าแต่ตอนนี้ผู้พิทักษ์หลายคนออกอาการเซ็งเป็ดไปเป็นแถว แม้กระทั่งท่านฮิ ตอนหน้าจะตาใครล่ะเหวย~~~

สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดๆๆๆๆ~~~!!!!

สึนะน่าสงสาร ตกอยู่ในสถาณการณ์ลำบากแบบไม่รู้ตัวอีกแล้ว สมกับที่บอกว่าฟิคนี้ออกอารมณ์ผู้ใหญ่เลยค่ะ ทั้งมืดมนทั้งโหดร้าย แต่ในความมืดก็ยังต้องมีแสงสว่างอยู่ดี (อ๊าค เสี่ยว!) แถมนี่ก็ไม่ใช่บททดสอบของสึนะคนเดียว แต่เป็นของแฟมิลี่ทั้งหมดด้วย คนที่สอบผ่านคนแรกก็โกคุสินะ แต่ก็สมแล้วละ นิยามสายลมกับท้องฟ้าออกมาสวยงามทีเดียว อ่านแล้วอยากตะโกน "ทำได้ดีมาโกคุ๊~~!! >[]<b ไม่ว่าจะยังๆง อย่าทิ้งสึนะไปนะเฟร้ย อย่าหยุดพัดภายใต้ฟากฟ้านี่น้า"

จะติดตามการเติบโตของฝืนฟ้านี้ ฝ่าฟันการทดสอบให้ได้นะทุ๊กโค๊น~~

ปล. ถ้าเป็นตอนต่อของ "ฟากฟ้า" ละก็ เราก็แอบหวัง 6927 ละคะ ฮี่ จริงๆ ก็ออกมาให้เห็นแล้วนี่นา แต่ซือคุงบอกว่ามุคุใช้ร่างของโครม เลบงงๆ ว่าตกลงที่จูบซือคุงนี่เป็นรูปของมุคุหรือโครมกันแน่ (แต่น่าจะมุคุเนาะ)