•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[รู้ตัวว่าตัวเองกำลังยุ่งค่ะ แต่พอดีฟิกนี้เคยเขียนค้างไว้มาตั้งแต่ตอนว่างๆเมื่อหลายอาทิตย์ที่แล้ว วันนี้เลยถือโอกาสอู้งาน+หนีความจริงมาจัดการบทนำและเอามาแปะให้ชมเชยกันค่ะ - --" ส่วนบทที่หนึ่งยังอยู่ในช่วงปั่นเรื่อยๆขำๆ(?)

ไม่ต้องห่วงเน่อ ฟิกนี้เป็นเรื่องสั้นจริงๆ!! สัญญา!!!! >[]<"



Title: Ten minus Nine (สิบลบเก้า)
Author: Daiongmyoji Sirius [ไดองเมียวจิ ซิริอุส]
Genre: Angst, tragedy, romance
Overall Rating: Unsure. Maybe PG-13~NC-17
Fandom: Katekyo Hitman REBORN!
Pairing: XS
Notes:
1. Characterization ของป๋าแซนในฟิกสิบลบเก้านี้จั๊กจี้ในความรู้สึกอิไดองมากเลยอ่ะ มันต่างจากฟิกXSเรื่องอื่นๆที่ข้าน้อยเคยเขียน ถ้าแปลกก็ทำใจนิดนึงนะคะ (แต่บางทีท่านผู้อ่านอาจจะรู้สึกว่ามันไม่แปลก เพราะอิไดองเคยถูกท้วงมาว่าแต่งป๋าแซนราชาเหมือนกันทุกเรื่อง - -" )
2. รู้สึกว่าอิไดองเผลอฉุดภาพพจน์ของผู้บริหารวองโกเล่แฟมิลี่(และอาจจะรุ่นที่เก้า)ไปในด้านลบไม่มากก็น้อย =/l\="
3. ฟิก Ten minus Nine เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในสิบวัน structureของฟิกนี้เป็นแบบcyclic structure ซึ่งก็คือตอนต้นหรือPrologueเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันที่เก้า พอขึ้นบทที่หนึ่งก็จะตัดไปเล่าเรื่องราวที่เริ่มต้นตั้งแต่วันที่หนึ่งและดำเนินเรื่องราวไปเรื่อยๆจนกว่าจะวนมาถึงวันที่เก้าอีกที บอกล่วงหน้าเผื่องงกันค่ะ (แต่คาดว่าพออ่านแล้วก็จะเข้าใจเอง เผลอๆยิ่งอธิบายแบบนี้จะยิ่งงงกันรึเปล่าก็ไม่รู้ OTL )
4. จริงๆแล้วอิไดองอยากให้ฟิกนี้มันผิดแนวเก่า เลยพยายามให้มันเป็นฟิกเรื่องสั้นที่บรรยายมาแบบให้เข้าใจตรงๆ =w=" (แต่มันก็ยังangstอยู่ดีแฮะ)


~

Prologue:

บัดนี้เพชฌฆาตแห่งวาเรียไม่อาจมั่นใจว่าวันพรุ่งนี้—วันที่สิบ—จะมาถึง

ดวงตาสีฟ้าเงินไหวระริกด้วยความตื่นตะลึง แขนขาถูกมัดแน่นหนากับเก้าอี้เหล็กในห้องสำเร็จโทษแห่งวองโกเล่ ตราตรึงเขาไว้อย่างไร้ประโยชน์ เพราะทุกอณูในร่างชาแข็งไปนับแต่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นหูก้าวหนัก ๆ ลงที่ธรณีประตู สุ้มเสียงของอำนาจที่กระซิบใต้ฝ่าเท้าช่างแสนคุ้นเคยเสียจนไม่อาจปฏิเสธว่าเป็นแซนซัสจริง ๆ สควอโล่สามารถจดจำเงาร่างสูงสง่าที่เคลื่อนเข้ามาในห้องสลัวได้นับแต่แรกเห็น

“ท่านแซนซัสจะเป็นคนสำเร็จโทษของแกเอง สเพลบี สควอโล่” เสียงของผู้บริหารระดับสูงของวองโกเล่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น สุรเสียงนั้นดังไปทั่วห้อง ทว่ามิได้ก้องสะท้อน คำประกาศดังกล่าวถูกดูดหายเข้าไปในความมืดด้วยความเร็วพอ ๆ กับที่มันแทรกตัวเข้าไปในรูหูผู้ฟัง

ฉลามคลั่งไม่อาจเข้าใจถึงเนื้อความนัยในคำประกาศนั่นได้ ด้วยว่าการถูกประหารจะมีประโยชน์อันใดกันหรือ หากหัวใจที่เต้นรัวแรงของเขากำลังถูกบีบทำลายด้วยดวงตาสีโกเมนที่มองมาอย่างเย็นชา – ดวงตาของผู้ที่เป็นดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของเขา

สควอโล่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นระหว่างที่แซนซัสยืนขนานกับเขาไกลออกไปหลายเมตรข้างหน้า เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น มันเต้นแรงเกินไป มันเต้นเร็วเกินไป มันเต้นถี่เกินไปเสียจนรู้สึกปวด

และแซนซัสจะเป็นคนหยุดจังหวะหัวใจเขาลง แซนซัสเพียงคนเดียวเท่านั้น

ดวงตาสีวารีสลักอยู่ที่แซนซัสเพียงคนเดียวเท่านั้น

แต่แล้วอิเอมิสึก้าวเข้ามาอยู่ในทัศนียภาพในกรอบสายตาของฉลามร้าย ผู้ดูแลนอกแก๊งค์เปิดกล่องสีดำกล่องหนึ่งออกพลางยื่นมันมาตรงหน้าแซนซัส

บอสแห่งวาเรียฉีกสายตาของตนออกจากดวงตาคู่สวยของลูกนอกผู้ภักดี มือหนาเลื่อนไปหยิบปืนธรรมดา ๆ ที่อยู่ในกล่องนั้นขึ้นมา นิ้วแกร่งบรรจุกระสุนลงไปในปืนนั้นอย่างมั่นคง ปราศจากซึ่งความสั่นไหวหรือความลังเล ทุกอากัปกิริยาถูกจับตาดูจากคนระดับสูงแห่งวองโกเล่ทุกคนที่ยืนรอบด้านในห้องทรงสี่เหลี่ยม เพื่อสำรวจดูให้แน่ใจว่าบุตรบุญธรรมแห่งวองโกเล่ได้ใส่บรรจุกระสุนทุกนัดลงในปืนที่ถูกมอบให้

ระหว่างที่กำลังบรรจุกระสุนนั้นเอง แซนซัสก็ปรารภขึ้น “ไง ตื่นเต้นมั้ยล่ะไอ้ฉลามสวะ ความรู้สึกที่กำลังจะตายด้วยกระสุนเก้ามิลลิเมตรน่ะ”

นั่นคือประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากของชายผู้เคยก่อการกบฏที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์แก๊งค์มาเฟียเอกแห่งอิตาลี่ เจาะจงสนทนาโดยตรงกับสวะที่ถูกรวบตัวมาประหารในวันนี้

ราวกับถูกฉุดให้หลุดจากก้อนน้ำแข็ง สควอโล่หาเสียงตัวเองพบในที่สุด มีหรือเมื่อพิรุณผสมโลหิตจะไม่สนองตอบการชวนคุยของนภาเจ้าชีวิต แม้นเสียงที่ถูกกลั่นกรองออกมาจะแห้งผากไม่แพ้ริมฝีปากก็ตาม “ไม่ว่ะ... แกกะยิงกระสุนทุกนัดเพื่อค่อย ๆ ทรมานฉันก่อนตายด้วยรึเปล่าเนี่ย”

มุมปากบนวงหน้าคมคายขยับขึ้นน้อย ๆ อย่างนึกขบขันระคนเหยียดหยามคำถามทีเล่นทีจริงที่ได้ตรับฟัง มือยัดกระสุนนัดถัดไปลงไปในปืน “แกรู้ว่านั่นคือคำถามโง่ ๆ ฉันบรรจุกระสุนทุกนัดเพื่อให้ไอ้พวกสวะคนอื่น ๆ เห็นต่างหากว่าฉันไม่มีลูกเล่นตุกติก”

หากลั่นไกก็ต้องมีกระสุนพุ่งออกมาจากลำปืนนั่นอย่างไม่ต้องสงสัย

“เพื่อพิสูจน์ว่าแกจะฆ่าฉันด้วยมือของแกเองสินะ” เสียงแหบแห้งของรองหัวหน้าแห่งวาเรียยิ่งเหือดจางลงไปในทุกถ้อยคำที่ถูกเอื้อนเอ่ย สควอโล่แค้นยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเอง ความเจ็บเสียดเข้ามาในอกจนสูดหายใจไม่เข้า

ในที่สุดปลายลำปืนก็เล็งเป้ามาที่ฉลามร้าย ในขณะที่นภาราตรีค่อย ๆ ย่างสามขุมเข้ามา “หัวแกไวใช้ได้ แต่สุดท้ายก็ยังทึบอยู่ดี เอาล่ะ ทีนี้ฉันจะนับถอยหลังจากสิบ”

หัวคิ้วของฉลามร้ายย่นเข้าหากัน หาใช่ด้วยความเจ็บแค้น แต่ด้วยความรวดร้าว

“Dieci (สิบ)” แซนซัสเริ่มนับ

“แปดวันที่ผ่านมาแกแค่สมเพชฉันรึไงวะ แซนซัส” สควอโล่ร้องถามรัวเร็ว น้ำเสียงเริ่มแสดงอาการตัดพ้ออย่างไม่ปิดบัง เพ่งเข้าไปในนัยน์ตาสีชาดของอีกฝ่ายอยากคาดคั้น

บอสแห่งวาเรียนิ่งไปชั่ววินาที แม้จะเป็นเพียงวินาทีเดียว บรรยากาศเครียดขมึงในห้องก็เด่นชัดขึ้นมาทันที เหตุเพราะดวงตาของผู้บริหารเบื้องบนล้วนดูขรึมเคร่งขึ้นมาทันใด

ผู้ถูกถามเพียงแค่ตอบเสียงเนือย ๆ “ฉันถึงได้บอกว่าแกมันหัวทึบไงล่ะ ไอ้ฉลามโง่”

ปลายลำปืนจรดลงบนหน้าผากเนียน ความเย็นเยียบของมันยังไม่อาจทัดเทียมกับสุรเสียงแห่งนภามืดมิด

“Nove (เก้า)”

หยาดวรุณก่อตัวขึ้นในดวงตาคู่รีเรียวและละลายน้ำแข็งในดวงตาคู่นั้นทันที กระนั้นหยาดน้ำก็หาได้รินหลั่งอาบผิวหน้าขาวซีด ราวกับจะตอกย้ำให้เห็นถึงความทระนงในตัวคนที่ไม่คิดจะเสียน้ำตา

“Otto (แปด)”

สควอโล่จะไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองเสียน้ำตาเพราะการตัดสินใจของผู้กุมชีวาตนได้

“Sette (เจ็ด)”

บุรุษผมเงินยาวรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นช้าลง ประหนึ่งเสียงของผู้เป็นที่รักค่อย ๆ ช่วยพยุงเขาให้ยอมรับกับการก้าวไปสู่ความตายกระนั้น หากแต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันจะหยุดความเจ็บไม่ให้แล่นริ้วในขั้วหัวใจได้ กลับกันเสียด้วยซ้ำ ยิ่งหัวใจเขาเต้นช้าลงเท่าใด ความเจ็บปวดก็หลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเท่านั้น

“Sei (หก)”

ใบหน้าสวยค่อย ๆ ผ่อนบรรเทาลง ดวงตาสีฟ้าอ่อนสบประสานกับดวงตาของคนตรงหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น ทว่าก็ยังมิวายพยายามมองหาร่องรอยความรู้สึกอะไรก็ตามแต่บนเสี้ยวหน้าที่ประดับรอยแผลเป็นนั้น

“Cinque (ห้า)”

เขาเพียงแต่ปรารถนาจะเห็นแม้เพียงเศษเสี้ยวความรู้สึกบนบุรุษที่ครั้งหนึ่งเป็นผู้เติมเต็มชีวิต และครานี้จะเป็นผู้ประหารเขาเท่านั้นเอง

“Quattro (สี่)”

ความรู้สึกอะไรก็ได้ แซนซัส ฉลามขาวได้แต่คาดคั้นในใจ แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย

“Tre (สาม)”

สควอโล่เผยอริมฝีปากเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอด กลีบปากเขาสั่นระริกขณะทำเช่นนั้น หัวใจที่เจ้าของรู้ดีว่ามีโอกาสเต้นตุบได้อีกไม่นานเสมือนถูกมีดปอกเปลือกของหัวใจออกทีละน้อยทุกครั้งที่แซนซัสขยับปากนับ

“Due (สอง)”

ทว่าสุดท้ายแล้วนักดาบผู้ซื่อสัตย์ก็ยอมรับกับชะตาที่นายเหนือหมายจะมอบให้ เรียวปากงามขยับแย้มเป็นรอยยิ้มอ่อนบาง ดวงตาที่คลอคลองด้วยหยาดฝนยังคงเชื่อมกับนัยน์ตาสีโลหิต วงหน้าหวานสวยแทบจะเป็นสีเทาเมื่อถูกอาบไล้ด้วยแสงจาง ๆ ภายในห้องประหาร จะมีก็แต่เรือนผมยาวสมคำสาบานต่อผู้เป็นนายที่ยังทอแสงงดงาม แผ่นหลังบางเหยียดตรงแนบกับพนักเก้าอี้เหล็กแสนยะเยือก ศีรษะตั้งตรงราวกับป่าวประกาศในสัจจะความจริงที่ว่า หากการพรากวิญญาณออกจากร่างนี้เป็นความตั้งใจของนภารัตติกาลแล้วล่ะก็ สควอโล่ก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับแซนซัสเพื่อการนั้น

หากเลขหนึ่งกลับไม่มาถึง แซนซัสเพียงแค่เปล่งวาจาที่ช่วยเปิดดวงตาคนสมองทึบจนเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันจนกระจ่างแจ้ง



“ถ้ากระสุนเก้ามิลลิเมตรนี่ได้ฝังหัวแกล่ะก็ ฉันจะได้ตามแกไปหลังจากนั้นทันที สควอโล่”



ปัง






TBC.



รู้สึกว่าตัวเอียงถึงไม่ขยายก็ขนาดเท่ากับตัวอื่นแล้วชิมิ? (หรือมันเป็นแค่คอมอิไดองเครื่องเดียว??) ถ้าตัวเอียงเล็กไปบอกกันนะคะ จะกลับมาแก้ขยายให้เน้
[Edit] และวันต่อมาบอร์ดก็กลับมาหน้าตาเหมือนเดิม.. แก้ให้ตัวมันใหญ่ไปก่อนแล้วกันค่ะ



เอนี่เวย์..... ถึงจะยินดีน้อมรับทุกเมนต์ แต่อย่าเพิ่งฆ่ากันเลยนะค๊า~~~ T[]Tlll

อ๊ากกกกกกกกก

น้องหลามตายจริงอ่ะ

งี้ก็ต้องไปเจอกันชาติหน้าอ่ะดิ...

ตกลงว่าป๋าเองกรู้สึกอะไรบางอย่างกะหลามใช่มั้ยคร๊า~~!!!!

น้องหลามจะไม่ตายหรอกใช่มั้ยคะ?? ฮือออ อย่าตายน๊า~~~!!!!

เฮือก.... ท่านไดอง... = =

แทรจิดี้อีกแล้วนะท่าน... แต่... ดีแล้วแหละ แต่งแนวนี้ต่อไป อิฟาว่าท่านแต่งแล้วรุ่ง... = = 555

อยากบอกว่าชอบฟิคท่านทุกฟิคเลยให้ตายสิ 55 ตั้งแต่เบลดออฟเพอร์เฟคชั่น(ที่หลังๆแวบเข้าไปอ่านอย่างเดียว ไม่ได้เมนท์ เวลาไม่พอ!!)

รู้สึกเหมือนอ่านฟิคท่านแล้วไม่ได้กรีดร้องสครีมแบบฟิคอื่น มีแต่... เฮือก!! เฮ้ย!! วูบ!! - -~

บอสจะได้ระเบิดหัวตัวเองมั้ย!! หลามโดนโทษอะไร!!

รออ่าน... วันที่หนึ่ง นะครับ^^ 55

ไดองซัง......ป๋ารักหลามสิคะ อยากให้พลอยเตรียมเลื่อยอีกแล้วใช่ไหมคะ เอางั้นก็ได้แสยะยิ้ม

ไดอง เธอยังว่างแต่งฟิคเพิ่มอีกเหรอคะ =w="
ดองไว้กี่เรื่องแล้วคะคุณ ตอนนี้อ่ะ 55+ (..ฉันไม่ได้ดองฟิคนะ ฉันแค่แต่งไม่ได้เท่านั้นเอง 555+)

ชอบชื่อเรื่องอ่ะ >///////<

ทำไมอิเคทรู้สึกว่าป๋าแอบน่ารักอ่ะ - -"
(...เริ่มโรคจิตอีกแล้วฉัน 55+)

แล้วพี่หลามแกไปทำอะไรผิดล่ะนั่น แอบมีกิ๊กเรอะ =w=?
/me โดนกระสุนเก้ามิลลิเมตรของป๋าเป่าหัวกระจุย

อัพไวๆ เนอะ เรื่องสอบก็สู้ๆ ด้วย > <,,
(ฉันเปิดเทอมมาสองวันก็เจอสอบแล้วอ่ะ =w=" แถมทำไม่ค่อยได้อีกต่างหาก 55+)

กรีดร้อง~~!!! โหยหวน~~!!

ท่านไดองฮะ มันแบบว่าสุโก่ย
บีบหัวใจระทึกมาก ๆ

แต่ว่าป๋าพูดงี้ ไม่ยอมตายสินะป๋า (แกคิดเอาเองไม่ใช่เรอะ?!)
รอตอนต่อไปอย่างจดจ่อ TwT

โอ้ววว ไดองจังแต่งเรื่องใหม่ >O<

ไหนเซย์บอกว่าอยู่นิว (หรือที่ไหนสักที่ อิอิอิ)

กลับมาก็สร้างความร้าวรานให้ซึลเลย โฮกกก >O<

ป๋าหลามม ทรมานหัวใจดีแท้ ป๋าจะฆ่าหลาม แล้วฆ่าตัวตายตามเหรอ T^T

(จิ้นไปไกลแล้วววว)

TToTT แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง


หลามมมมมมม บอสสสสสสส อ่านประโยคสุดท้ายแล้วรู้สึกว่าบอสมีแผนการณ์อะไรสักอย่าง ถ้าไม่กะช่วยหลามออกไป ก็คงเป็นยิงตัวตายตามหลาม OTL รออ่านต่อค่า


อย่าลืมเรื่อง The Blade ฯ น้า TvT อยากอ่านเรื่องนั้นต่อมั่กๆๆๆๆๆ

โฮรกกกกกก ท่านไดองง TTT[]TTT

หลามมมม ~~
ประโยคสุดท้ายทะแม่งๆ 555555555555 เฉี่ยวหัวมั้ง? (มั่วโลดดดด)

รอลุ้นนนน =W=~~

อย่าบอกนะว่าหลามตามจริงน้า

ประโยคสุดท้ายเห็นแล้วรักครับมากขึ้นเลย

ถ้าไม่ช่วงน้องหลามออกไปก็คงจะยิงตัวตายตามหลามไป

ลากฟูกมารอลุ้นต่อ

ว้ากก~ ติดตามเป็นผีฟิคท่านอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดก็ได้มาเม้นต์แล้ว!!


= =+ ทราจิดี้... งั้นแสดงว่าหลามคงตายสินะ ย้ากกกกกกกกกกก!!

ประโยคสุดท้ายมันเหมือน... เหมือนว่าบอสต้องตายยย!! =[]=!! ว้ากกกกกกกกกก!!(//ดิ้นไปมา)

อย่าลืมฟิคอื่นนะค่าท่านไดอง~ ว่าแล้วนั่งรอตอนต่อไปอย่างเต็มที่!!

อ่านตอนแรก.. รุ้สึก ไอ้บอสบ้า !! เกลียดบอสสส

สงสานหลาม(อีกแล้วว !!)

แต่พออ่านประโยคท้ายๆ.. รักบอสสส

อิอิ รอต่อไปนะคะ

ps. บอสกับหลามจะไปรักกันต่อชาติหน้าใช่มะ 555

พูดอย่างกับจะฆ่าตัวตายตามกันซะงั้น

แต่หน้าอย่างป๋ารึจะตายง่ายๆ มันต้องมีลูกเล่นแน่นอนงานนี้