•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฟิคนี้เป็นตอนพิเศษของฟิค " Caffè " กระทู้นี้เลย http://reborntfc.freeforums.org/caffe-t3343.html

แต่ด้วยความที่ไม่อยากเปลี่ยนชื่อหัวกระทู้ของฟิคกาแฟ บวกกับไม่รุ้ด้วยเหมือนกันว่าฟิคมันจะยาวแค่ไหน...(ไม่ยาวมากหรอกน่า) เพราะงั้น เลยขอมาตั้งกระทู้ใหม่เลยแล้วกัน


เพื่ออีกนิดสำหรับคนที่ไม่ได้อ่านฟิคกาแฟรึไม่ชอบ 1869 10069 (แต่ชอบ 5187)
เอาเป็นว่าร้านกาแฟร้านนี้เป็นร้านที่มีมาสเตอร์รูปหล่อหน้าดีไม่ทราบอายุชื่อจิออตโตะ มีบาริสต้า(คนชงกาแฟ) อยู่ 3 คน คือคุณเคียว บาจิล สึนะ และมีคนอบขนมเค้กอีกคนคือคุณมุ โอเคนะค๊ะ?

(แต่ถ้าจะให้ดี อ่านฟิคกาแฟก่อนก็ดีนะเออ...)




โอเช พูดพร่ำทำเพลงกันมาเยอะล่ะ อ่านกันดีกว่าๆ~









**************










...ฉันจ้องมองเขาอยู่....

....เขานั่งอยู่ข้างๆฉัน....

....ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร....

....ฉันรู้แค่ว่า....เขา.....


....น่าหลงใหล.....







...ผมแอบมองเขาอยู่....

....เขานั่งอยู่ข้างๆผม....

....ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร....

....ผมรู้แค่ว่า....เขา.....


....น่ารัก.....











"..ฤดูใบไม้ผลิเนี่ย ดีจริงๆนะ"



สุรเสียงของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นดังพลางบิดขี้เกียจ ซาวาดะ สึนะโยชิว่าขณะยกโต๊ะและเก้าอี้ไปวางไว้ที่สวนอันสะพรั่งด้วยต้นซากุระสูงใหญ่ รอบข้างประดับประดาด้วยไม้ดอกนานาพันธ์ แข่งกันสรรค์สร้างสีสันราวกับไร้วันร่วงโรย สายลมและแสงแดดอ่อนๆทำให้อบอุ่น วันนี้อากาศดี..มากๆ



"โห มีต้นซากุระด้วยเหรอครับ" มุคุโร่เอ่ยขณะสะบัดผ้าคลุมโต๊ะไปมา "สวยจังเลย นั่งดื่มกาแฟไปด้วย ชมดอกไม้ไปด้วย แบบนี้ร้านน่าจะขายดีขึ้นจมเลยนะครับเนี่ย"



"หยุดพูดกันซะทีได้มั๊ย รำคาญ"



"เคียวยะนี่ล่ะก็ วันดีๆแบบนี้ เลิกทำตัวแบบนี้ซักวันไม่ได้รึไง"



เสียงพูดคุยดังขึ้นอย่างครื้นเครง วันนี้เป็นเปิดคาเฟ่กลางแจ้งวันแรก หลังจากฤดูใบไม้ผลิย่างก้าวเข้ามาเต็มตัว ..ไม่ว่ามองไปทางไหน ก็สวยงามไปหมด













....กริ๊ง...กริ๊ง....






"ยินดีต้อนรับครับ"



บาจิลเอ่ยต้อนรับแขกผู้มาเยือนในขณะตนนั่งอยู่ที่เคาท์เตอร์ เนตรสีฟ้าใสเหลือบมองลูกค้า เด็กผมสีทอง ดวงตาสีฟ้าสกาวใส ผิวสีขาวสะอาด อาภรณ์ที่ส่วมใส่นั้นมีสีครีมอ่อนๆตัวค่อนข้างหลวม จนยิ่งทำให้มือเล็กๆที่โผล่ออกเล็กกว่าที่เป็น ..เหมือนนางฟ้าตัวๆในเทพนิยาย


สปาน่าเอี่ยวตัวไปมองหลังบานประตูกระจกใสที่เป็นคาเฟ่กลางแจ้ง ซึ่งเต็มไปด้วยเด็กสาวและคู่รักเต็มอยู่แทบจะทุกโต๊ะ ..ริมฝีปากเล็กถอนหายใจ



"อยากออกไปนั่งที่คาเฟ่กลางแจ้งเหรอครับ"



สึนะเอ่ยเรียกคนตัวเล็กจากด้านหลัง ทันทีที่ร่างบอบบางหันมาสบตา ...ราวกับถูกเนตรสีสวยนั้นสะกด



"อะ..เปล่าครับ" เสียงนั้นหวานใสราวระฆังแก้ว "..ที่ตรงนั้น นั่งได้มั๊ยครับ"



บริกรหนุ่มมองไปตามที่นิ้วเล็กๆชี้ เก้าอี้ติดเคาท์เตอร์อันเล็ก สึนะคลี่ยิ้มก่อนจะเดินนำไปเป็นเชิงว่าเชิญตามสบาย



"สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ"

บาจิลเอ่ยรับขณะที่ร่างบางนั่งลงเก้าอี้ ดวงตาสีฟ้าติดจะเหม่อลอยกระพริบปริบๆ



"...เอา..อืม..มี..อะไรที่เปรี้ยวๆหวานๆบ้างมั๊ยครับ"


บาจิลนิ่งคล้ายทำท่าครุ่นคิดเมื่อได้รับคำสั่ง "..งั้น รับพั้นช์มั๊ยครับ" เมื่อได้ยิน ใบหน้าเล็กพยักหงึกๆ "ครับ พั้นช์ที่นึงนะครับ รอซักครู่นะครับ"



เนตรสีฟ้ามองดูร่างที่ไม่ได้ตัวใหญ่ไปกว่าเขาเดินหายไปที่หลังร้าน มือเล็กล้วงเข้าในกระป๋ากางเกง อมยิ้มอันเล็กๆสีส้มในซองพลาสติกใส เขาเอามันเข้าปากหลังจากแกะเสร็จ เนตรสีฟ้าปรือลงคล้ายคนใกล้หลับ เท้าคางลงกับโต๊ะไม้





..จริงๆแล้ว..ตั้งใจจะมาหากาแฟดื่มซักแก้วแก้ง่วงช่วงใกล้สอบแท้ๆ... ที่เอาเถอะ.. สอบไม่ได้ก็ช่างมัน. ปกติทุกทีไม่อ่านก็เห็นได้คะแนนออกจะดี

..นั่นล่ะ สปาน่า นักศึกษาคณะวิศวะกรรมศาสตร์สาขาปิโตรเคมี ...เห็นเอื่อยๆแบบนี้ แต่เรียนเก่งเอาเรื่องนะ...






"ขอโทษครับ ขอขมๆแรงๆแก้วนึง"



ใบหน้าสวยหันไปตามเสียงที่ได้ยิน เนตรสีสวยสะท้อนผ้าเด็กหนุ่มรุ่นราวเดียวกับเขา เส้นผมสีแดงน้ำตาล ใบหน้าประดับด้วยกรอบแว่นค่อนข้างจะหนา ดวงตาสีเขียวอ่อนที่เขาเห็นนั้นดูติดจะเหนื่อยล้า...


เมื่อใบหน้าที่เขากำลังจ้องนั่นหันมา สปาน่าจึงรีบหันหน้าหนี.. แสร้งเป็นมองไปทางอื่น ซักพักจึงซุกใบหน้าลงกับแขนและ ซ่อนดวงหน้าหวานเอาไว้..




...เพราะเกรงว่าหากเงยขึ้นมาเมื่อไหร ..อาจเผลอไผลจ้งหน้าอีกฝ่ายก็เป็นได้..









...ฉันจ้องมองเขาอยู่....

....เขานั่งอยู่ข้างๆฉัน....

....ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร....

....ฉันรู้แค่ว่า....เขา.....


....น่าหลงใหล.....








***************





กลีบดอกไม้หลากสีสัน ปลิวพลิ้วพัดผ่านไปมาคล้ายกับเริงระบำ หากแต่..ดวงตาสีมรกตใต้ขอบแว่นไม่ได้คิดใส่ใจชมความงามของมันซักนิด



ปวดหัว ง่วง..แต่นอนไม่ได้
ขาเรียวก้าวไปตามทางเดิน ขณะที่เจ้าของขานึกในใจว่าไม่น่าจะบากบั่นเข้ามาเรียนในไอ้คณะนี้เลย.....ไม่ใช่ว่าเรียนไม่รู้เรื่อง แต่งานมันเยอะ เยอะจนแทบจะนอนไม่ได้...ตามมาหลอกหลอนกระทั่งในฝัน...

นี่ดีว่าช่วงนี้เหลือแต่สอบ...จริงๆแล้วหนังสือไม่ต้องอ่านก็ได้...คนมันฉลาด แต่กันไว้ดีกว่าแก้ ไม่เสียหาย

...นี่ล่ะ นักศึกษาเกียรตินิยมคณะวิศวะกรรมศาสตร์สาขาปิโตรเคมีอย่าง อิริเอะ โชอิจิ...



ว่าแล้วก็เหมือนมองซ้ายทีขวาที หาร้านกาแฟที่จะนั่งซดรึซื้อกลับไปบ้าน เตรียมอ่านหนังสือ...ประมานนั้น



และแล้วก็พบเป้าหมาย ร้านกาแฟขนาดไม่ใหญ่มากที่อยู่เบื้องหน้าไปไม่กี่ก้าวจากตัวเขา มือเรียวผลักประตูร้านเข้าไป






...กริ๊ง...กริ๊ง...






เสียงกระดิ่งโบราญที่นานหนจะได้ยิน โชอิจิแหงนหน้ามองมันล็กน้อย ก่อนจะมองหาที่นั่ง และเขาจึงพบกับที่นั่งติดเคาท์เตอร์ที่ว่างอยู่ที่หนึ่ง จึงพาร่างของตนไปนั่งที่ตรงนั้นโดยออกปากสั่งเมนูกับบาริสต้าเด็กหนุ่มที่อยุ่หลังเคาท์เตอร์




"ขอโทษครับ ขอขมๆแรงๆแก้วนึง"



เมื่อสั่งเสร็จสรรพและเห็นว่าบริกรพยักหน้ารับ โชอิจิเสมองบรรยากาศรอบร้าน... ก่อนจะมาสะดุด..อยู่กับรือนผมสีทองที่อยู่ข้างๆเขา ร่างเล็กในชุดสีอ่อน เส้นผมสีทองสว่างส่องประกายกระทบแสงจากนอกหน้าต่าง ดวงตาสีฟ้าปรือลงเล้กน้อยจนเห็นแพขนตาหนาเรียงตัวกัน ...และถ้าหากใบหน้านั้นไม่ขยับซุกเข้านอนฟุ่บกับโตีะ เขาเองก็อาจจะจดจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายเรื่อยๆ ...ผมสีทอง..ตาสีฟ้า..เหมือนกับนางฟ้าในเทพนิยายเลยแหะ


โชอิจิยกมือขึ้นเท้าคาง ดวงตาสีมรกตมองออกไปทางอื่นที่ไม่ใช่ทางที่มีร่างเล็กๆนั่งอยู่




..เพราะเขาเองเกรงว่าตัวจะเผลอไปจับจ้องนางฟ้าเข้าอีก....








...ผมแอบมองเขาอยู่....

....เขานั่งอยู่ข้างๆผม....

....ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร....

....ผมรู้แค่ว่า....เขา.....


....น่ารัก.....












***************** TBC ********************




//ลงตอนแรกจบ ยัดฟิคลงไหดอง โดยเกลือ ปิดฝา ขุดดิน ฝัง กลบ... แล้ววิ่งหนี กร๊ากกกกกกกก

จุดเริ่มต้นอยู่ที่ร้านกาแฟสินะ

พบกันที่ร้านกาแฟ รักกันที่นั่นด้วยแหง^^

*โดดถีบ*

มี๊ำจำได้ว่าเมื่อคืนรีเควส *beep* ไม่ใช่เรอะ (ซีด)

อรั๊ย ไม่น่าเชื่อ ,,= =,, ประแจสนโชด้วยเว้ยเฮ้ย!!

(นึกว่าไอ้คุณโชจะรักเขาข้างเดียวตามคอนเซปอนาถตลอดชีพ กร๊ากกกกก)

อ๊ายยย // โดดทับโค่ซัง

อย่าเพิ่งฝังไหสิค๊า~~!! ขุดขึ้นมาก๊อนนนนนนน

ฟิคนี้ประแจน่ารัก อั๊งงงง > <

อร๊ายยยยยยย

ประแจน่ารักอีกแล้วเคอะ>///<

เห็นด้วยกับท่านเมค่ะ>[]<

นึกว่าจะโชอนาถซะอีก

ประแจดันให้ความสนใจกับนังโชซะด้วย

มาต่อโดยด่วนนนนน

อย่าพึ่งฝังสิเคอะ=w=

ฟิคนี้...

ช่างแตกต่างจากความเป็นจริง

โชไม่(ค่อย)อนาถ...= =b

โค่โค่ลู ใจร้ายหมักลงไหลดองซะงั้นอ่ะ พูดเล่นไช่ม่ะ ฮ่ะๆๆ =_=

โช ป๊อดได้สมเป็นโช แสดงความแมนหน่อย เข้าไปขอเบอร์สปาน่าเลย

อุคริๆๆๆ ดีแล้วมันไม่อนาท (เหรองิ อีกหน่อยแหละ)

ประแจจ๋า มองผิดมองไหม่ได้น่ะ อ๊ะ อย่างนี้เค้าเรียก รักแรกพบไช่ป่ะ

ว้าว!โชไม่อนาถแฮะ อิอิอิ
รักเกิดที่ร้านกาแฟสินะ คริคริ
จะรอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ ><~~

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มันหวานนนนนนนนน
>//////////<

ตาโชวววว แกดูหล่อแมนแฮนซั่มมั่กมากกกก 55 5
ร้านนี้อยู่ไหนเนี่ย อินีสจะไปนั่งจีบคนอบขนม(ไม่กลัวสามีเค้าเอาปืนมายิง)
กับคุณลูกค้าซักวันละห้าหกรอบ

โชอิจิ ไม่อนาถ O_o อึ้งวิแล้วกระโดดสูงๆร้องบันซายแทนโชจัง >_<~ ฮิ้วว
น่าปิติไปกว่านั้น เพราะประแจมันสนโชด้วยเว้ยเฮ้ย เอ้ว~~
โคโค่ลูซังบรรยายสปานาได้สวยมากๆเลยค่ะ เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆจริงๆ อั๊ง
เรื่องนี้มันหวานอะไรอย่างี้นะ ยิ่งคำโปรยเข้าเรื่องยิ่งชอบเป็นพิเศษเลย โอย...อยากอ่านต่อ
อย่าเพิ่งหมักลงไหเลยนะคะโคโค่ลูซัง หงิงๆ
รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

อย่าลงไหเลยน๊าาา ขุดๆ

โชจังมาดเข้มซ๊าาา กินกาแฟเข้มๆข้มๆ

สปาน่ายังน่ารักใสๆซื่อเหมือนเคยย

ต่างแอบมองแอบชอบกันแล้ววว

ที่ดีใจสุดๆ คุณมุโพล่มาหน่อยนึงด้วยหล่าา อิอิ

จะรออ่านตอนต่อไปนะค๊าา

"ขอโทษที่ให้รอครับ นี่พั้นช์ ส่วนนี่ดับเบิ้ลช็อต"



ร่างทั้งสองเงยหน้าขึ้นแทบจะพร้อมกัน สปาน่ารับแก้วใสทรงสูงบรรจุน้ำสีส้ม ส่วนโชอิจิเองก็รับเอาแก้มเซรามิกสีขาวมาไว้เช่นกัน

ไม่มีเสียงพูดคุย ทั้งร้านเงียบเหมือนไม่มีคน...



บาจิลเองเป็นคนที่ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ซักเท่าไหร่

.เอาเถอะนะ คนไม่รู้จักกัน จะไปนั่งคุยจ้อกันได้ยังไง..




"บาจิลคุง ได้เวลาเปลี่ยนกะแล้วครับ"


บาริสต้าร่างเล็กหันไปด้านหลัง มุคุโร่ยืนอยู่ขณะที่ในมือมีเค้กที่ยังไม่ได้แต่งหน้าอยู่ และแน่นอนว่าตามหลังมีชายหนุ่มผมดำถืออุปกรณ์ปรุงแต่งหน้าเค้กอยู่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์



"ลูกค้าสั่งอะไรเพิ่มรึเปล่าครับ?"


บาจิลส่ายหน้าก่อนจะเดินเข้าหลังร้านไป มุคุโร่วางก้อนเค้กเพิ่งอบเสร็จหมาดๆลงก่อนที่ฮิบาริจะวางอุปกรณ์ทำมาหากินของอีกฝ่ายตามพลางสถบเบาๆและเดินเข้าหลังร้านไปอีกค น ดวงตาสองสีเหลือบมองร่างทั้งสองตรงหน้า..ที่ต่างฝ่ายต่างเสหน้าไปคนละทาง...







...ทำไมเห็นแล้วมันหงุดหงิดพิลึกหนอ?....














**********






จะว่ายังไงดีล่ะ....เขาเงียบจังเลยนะ





น้ำพ้นช์สีส้มในแก้วของฉันลดลงไปเยอะ พอๆกับอมยิ้มที่เหลือแต่เกล็ดน้ำตาลของฉัน แต่กาแฟในแก้วของเขาเหมือนจะหมดแล้ว ..เขาจะสั่งอะไรเพิ่มไหมนะ..รึว่าจะออกจากร้านไป


..แล้วฉันจะสนใจไปทำไมล่ะ?..




ฉันแอบชำเลืองมองเขาอยู่เนื่องๆ แว่นตาของเขาหนาจังเลยนะ ผมก็ยุ่งเหมือนคนไม่ได้หวี ขอบตาของเขาคล้ำนิดๆด้วยล่ะ แถมสั่งกาแฟแบบนั้นกินด้วย เขาเรียกว่าอะไรนะ?... ดับเบิ้ล..ดับเบิ้ลช็อตรึเปล่า?


..ฉันไม่ชอบของขมๆเท่าไหร่ แต่ไว้ลองสั่งกินดูอาจจะไม่ได้เลวร้ายอะไรมากก็ได้..



ฉันไม่กล้ามองเขาติดต่อกันนาน ..เพราะกลัวว่าเขาจะสงสัย
ปกติแล้วฉันไม่ได้เป็นคนขี้อาย ขี้กลัว หรือไม่กล้าคุยกันคนอื่นหรอก ฉันแค่ไม่รู้วิธีที่จะสื่อสารกับคนอื่นเท่าไหร่ พวกเขามักจะบอกว่าฉันเงียบเกินไปบ้างล่ะ ซื่อเกินไปบ้างล่ะ อ่อนต่อโลกบ้างล่ะ .....ฉันคิดว่ามันเป็นคำชมนะ..ใช่ไหม?


รสชาติเปรี้ยวปนหวานคล้ายๆ กับอมยิ้มที่ฉันชอบอวลอยู่ในปาก ...พั้นช์ของร้านนี้อร่อยจัง



ไม่นานเท่าไหร่ รู้สึกจะได้เวลาเปลี่ยนกะของพนักงานแล้วล่ะ จะว่าไป รู้สึกว่าทั้งร้านตอนนี้ ถ้าไม่นับพนักงานแล้วล่ะก็ ก็มีแค่ฉันกับเขาเองนะ ..สงสัยว่าคนอื่นๆจะไปอยู่ที่คาเฟ่กลางแจ้งอะไรนั่นล่ะมั้ง... จริงๆแล้วฉันก็อยากไปนั่งนะ แต่ว่ามันคงรู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ท่ามกลางรอยยิ้ม กับเสียงหัวเราะของคนเยอะๆแบบนั้น.. เพราะฉะนั้น ที่นั่งตรงนี้คงเหมาะกับฉันแล้ว


พนักงานคนที่มาแทน ตาสองสีเหรอ? คอนแทคเลนส์ล่ะมั้ง ..แต่เขาสวยจังเลยนะ แต่คนที่เดินตามหลังมาน่ากลัวจัง..

ในมือของเขามีเค้กด้วยล่ะ หอมจัง...



..จะลองสั่งกินดูดีไหมนะ?..

..จะอร่อยรึเปล่า..





"..ขอโทษนะครับ ขอเค้กนี่ชิ้นนึงครับ"




เขาเอ่ยสั่งอย่างนั้นล่ะ ...คุณพนักงานพยักหน้ารับก่อนจะบอกประมาณว่ายังแต่งหน้าไม่เสร็จ ถ้าเสร็จแล้วจะตัดแบ่งให้ ช่วยรอหน่อย เขาจึงเอ่ยปากตอบตกลงไป






..หมายความว่า เขาจะนั่งอยู่ตรงนี้ต่อ จนกว่าจะกินเค้กนี่จะหมดใช่ไหม?..

..ถ้าแบบนั้น..





" คุณจะรับด้วยไหมครับ?"



ฉันเงยหน้าขึ้น คุณพนักงานกำลังถามฉัน.. ยังกับเขาอ่านใจฉันได้แหนะ



"..งั้น เอา..ชิ้นนึงครับ"
ฉันเอ่ยคำตอบ ..ก่อนจะซุกหน้าลงกับแขนอีกครั้ง





..ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหรเลยแฮะ..







********






...ทำไมในร้านมันเงียบอย่างนี้เนี่ย...




ผมจัดการกับกาแฟในถ้วยของตัวเองจนตอนนี้มันเหลือแต่ของเหลวติดก้นแก้ว รสของมันขมมากเสียจนผมคิดว่าคืนนี้อาจจะนอนไม่หลับ.. เล่นเอาซะปวดหัวตุบๆ

พั้นช์ในแก้วเขาเขาเหลือราวๆครึ่งแก้ว ผมเดาว่ารสชาติของมันคงเปรี้ยวนิดๆหวานหน่อยๆ เจ้าตัวถึงได้ไม่รีบร้อนละเลียดชิม อมยิ้มสีคล้ายๆกับเครื่องดื่มของเขาเหลือแต่เกล็ดน้ำตาลติดปลายพลาสติก ..



.ผมเริ่มรู้สึกตัวว่าชักจะสังเกตุเขามากเกินไป.. นี่เขาจะสงสัยรึคิดว่าผมเป็นพวกโรคจิตมั้ยเนี่ย..




..ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ถ้าจะให้เปรียบ ผมรู้สึกว่าเขาเหมือนกับยาเสพติดยังไงก็ไม่รู้ คือ.. ยิ่งมอง แล้วก็ยิ่งอยากจะมองต่อไปอีก เรื่อยๆ มากขึ้น...มากขึ้น..


ผมของเขามีสีทองสว่าง ดูราวกับว่ามันเปล่งประกายออกมาเมื่อมีแสงอ่อนๆมากระทบ ตาสีฟ้า.. คนต่างชาติรึเปล่านะ? เสื้อสีครีมที่เขาใส่ดูหลวมจังเลย นั่นล่ะที่ยิ่งทำให้เขาดูตัวเล็กเอาเสียมากๆ แล้วยังดูบอบบางพอๆกันด้วย ถ้าผมแตะเขาซักนิดนี่เขาจะแตกรึเป็นอะไรไปรึเปล่านะ..




..แตะเหรอ บ้าแล้ว หน้าก็เพิ่งเคยเจอ เสียงยังไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ ชื่อแซ่อะไรก็ยังไม่รู้ อย่าว่าแต่จะแตะเลย สวัสดีซักครั้งยังไม่รู้ว่าจะได้ทำมั๊ย..

ผมยอมรับ ..ผมขี้อาย รึใครจะว่าปอดแหกก็เชิญเถอะ ผมได้ยินมาจนชินแล้ว ..โอเค ผมยอมรับ ..สำหรับคนอื่นแล้วมันคงง่าย แต่สำหรับผม..การจะเริ่มต้นคุยกับใครซักคนหนึ่ง มันเป็นเรื่องที่โคตรยากเลยล่ะ โดยเฉพาะกับคนที่ดู...เอ่อ..น่ารักๆแล้วด้วย


ไม่ใช่ไม่อยากคุย ..แต่มันไม่กล้าคุย..



..เออ สรุปว่าผมมันป๊อดนั่นแหละ..





คิดว่าน่าจะได้เวลาเปลี่ยนกะของร้าน ..พนักงานที่ดูเป็นเด็กมัธยมนั่นถูกเปลี่ยนเป็นพนักงานที่ดูโตขึ้นมาอีก ตาสองสี ..ใส่คอนแทคเลนส์แหงๆ ..ทำไมผมรู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับคนคนนี้เลย.. แล้วยิ่งคนที่เดินตามหลังมานั่น.. ไปกินรังแตนที่ไหนมาน่ะ



เค้กในมือของพนักงานคนใหม่นี่หอมดีจังนะ ท่าทางจะเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ผมแอบชำเลืองมองเขา เขากำลังมองดูเค้กที่ยังไม่ได้แต่งหน้านั่น เหมือนกับว่ากำลังจะสั่งกินแน่ะ จะลองเสี่ยงสั่งดูดีมั๊ยนะ..







"..ขอโทษนะครับ ขอเค้กนี่ชิ้นนึงครับ"


คิดไม่ทันเสร็จ มันก็ดันหลุดปากออกไปแล้ว.... พนักงานบอกกับผมว่ายังทำไม่เสร็จ ให้รอก่อน อะไรประมาณนั้น ผมเลยตอบตกลงรอไป

นี่ถ้าเขาไม่สั่งแล้วเดินออกจากร้านไป ผมคงต้องห่อเค้กกลับไปกินที่หอล่ะนะ..






" คุณจะรับด้วยไหมครับ?"

เสียงของพนักงานคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ผมหันหน้าไปมอง เขาเงยหน้ามองพนักงาน ..ผมกำลังลุ้น.. ว่าเขาจะตอบว่าอะไร





"..งั้น เอา..ชิ้นนึงครับ"


..ผมแอบกำหมัดและชกลม ..ตะโกนร้องเยสในใจเงียบๆ..

เสียงเขาหวานดีจังนะ ใสอย่างกับระฆังแก้วแน่ะ



ผมแสร้งเสหน้าไปทางอื่น ..เพราะกลัวว่า เขาจะเห็นว่าตอนนี้ ผมกำลังยิ้มอยู่..






..ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้ายังไงก็ไม่รู้แหะ..


















************ TBC ***************



ตอนนี้สนุกสนานกับการบรรยายฝั่งประแจมาก กร๊ากกกกกกกกกกก

อ่ะ ไหนๆ มารอบรู้กาแฟกันอีกนิดนะเค่อะ



ว่าด้วยเรื่องกาแฟที่โชกิน ดับเบิ้ลช็อต ชื่อเต็มๆที่คือ เอสเปรสโซ่ดับเบิ้ลช็อต ค่ะ


ว่ากันตามภาษาบ้านๆ มันคือกาแฟที่เข้มกว่าเอสเปรสโซ่ขึ้นมาอีกเท่าตัว แรงมาก ถ้าไม่ใจแข็งนี่ใจสั่นลิ้นชาตาค้างค่ะ รับประกันว่านอนไม่หลับแน่นอน

และเพื่อรักาษความขมของมัน ตอนกิน ห้ามใส่นม ห้ามใส่น้ำตาล ห้ามใส่อะไรทั้งๆ เขาว่าต้องกินเพียวๆค่ะถึงจะได้รสชาติจริงๆ (อันนี้โค่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยลองกิน 555+)


หน้าตาค่ะ






พบกันตอนหน้าค่ะ ฮุฮิๆๆๆ

ปาดดด


----------


สับป้า... เอ็งกำลังมีแผนใช่ไหม... กลิ่นตุ่ยๆ มาเชียวนะ (ซีด)
ประแจโมเอะ T[]Tb!!! โชไปไกลๆ เลยประแจของช้านนนนนนนนนนนนน
โช - *ตรูเป็นพระเอกนะเว้ยเฮ้ย!*

เอ่อ ขี้อายกันอย่างนี้ เมื่อไหร่จะคืบหน้าเนี่ย (ถ้าคืบไปเร็ว ก็บ้าแล้ว ยังไม่รู้จักกันเลยนี่เนอะ)