•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

AU Fiction : strawberry parfait (HBD MUKURO)
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari)
Rate : PG-15
Category : BL, Romance


"...ว่าไง ?"

"เคียวยะครับ .. คือว่า..."

"มีอะไรก็รีบๆ พูดมา เสียเวลา..."

"พรุ่งนี้น่ะ..."

"พรุ่งนี้...? แล้วไง ?"

"...ก็ ..ไปเดทกับผมนะครับ"


เขากดปุ่มวางสายที่อยู่ใต้หน้าจอมือถือหลังจบการสนทนากับอีกฝ่าย ถอนลมหายใจออกมาเบาบางแต่ทว่าหนักหน่วง วางอุปกรณ์สื่อสารเอาไว้ข้างตัวก่อนจะเอนกายพิงกระจกใสของหน้าต่างบานใหญ่ที่ยังไม่ได้ดึงผ้าม่านสีอ่อนมาบดบังให้เรียบร้อยทั้งที่เป็นเวลาดึกมากแล้ว

ลมหายใจที่ถอดทอนออกมากลับกลายเป็นละอองฝ้าราวกับม่านหมอกสีขาวเกาะอยู่บนกระจกใสยามโน้มเอียงใบหน้าเข้าหาเล็กน้อยเพื่อมองออกไปยังทิวทัศน์ภายนอก แสงไฟจากหลอดนีออนหลากสีส่องประกาบวิบวับสะท้อนกลับมายังนัยน์ตาต่างสีคู่เรียวคมที่ดูหม่นลงจากยามปกติเล็กน้อย

อากาศในช่วงนี้จัดได้ว่าหนาวมาก แม้จะอยู่ในตัวอาคารก็ยังคงไม่ต่างอะไรกับการเดินเลียบบนทางเท้าริมถนน

ในห้องของเด็กหนุ่มร่างสูงมีเครื่องทำความร้อนที่ดูเหมือนว่าจะไร้ประโยชน์ไปแล้วทั้งที่ยังมีสภาพดีอยู่เครื่องหนึ่ง


โรคุโด มุคุโร่ไม่รู้สึกหนาว ...แต่หากจะพูดให้ถูก ...คือชินชากับความหนาวเหน็บเช่นนี้เสียแล้ว


ความหนาวเย็นของเหล็กที่มีสนิมขึ้นเกรอะซึ่งเคยคล้องข้อมือเพื่อพันธนาการเขาเอาไว้ ณ วินดีเซ่

ความเย็นเฉียบของอากาศในค่ำคืนที่เงียบงันซึ่งราวกับจะฉีกแยกร่างให้เป็นชิ้นๆ

ทั้งหมดนั่น เขาผ่านมาหมดแล้ว


เรียกได้ว่า เครื่องทำความร้อนนั้น 'ไร้ประโยชน์' กับเขาโดยสิ้นเชิง


แต่เพราะคนคนนั้น...


"..ห้องนายนี่มัน...หนาวชะมัด ...ไม่มีเครื่องทำความร้อนบ้างเลยรึไง ?"


...เจ้าของไร้ประโยชน์ชิ้นนั้น จึงยังไม่ถูกเคลื่อนย้ายออกไปไหน

แม้ว่า... คนที่ยังคงเห็นประโยชน์ของเครื่องใช้เครื่องนั้นจะไม่ได้แวะเวียนกลับมายังห้องนี้เป็นเวลาเนิ่นนานแล้วก็ตาม...

_____________________________

เช้าวันรุ่งขึ้น...


นิ้วเรียวขาวดึงเสื้อแจ็คเก็ตแขนยาวสีน้ำตาลเข้ามาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาว เด็กหนุ่มจัดแต่งเครื่องแต่งกายของตนให้เข้าที่เรียบร้อยอีกเล็กน้อยก่อนจะเดินไปปิดเครื่องทำความร้อนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เท้าเล็กก้าวไปบนพื้นห้องซึ่งยังคงอบอุ่นดีอย่างไม่รีบร้อนเท่าไรนักทั้งที่ในใจรู้สึกร้อนรนเล็กๆ เมื่อเปิดประตูห้องออกไป


ไม่โผล่หัวมาให้เห็นเป็นปีเป็นชาติ ..จู่ๆ ก็มาชวนไปเดท...

...แล้วก็ยัง ..อย่างกับ ..เราจะลืมเรื่องอะไรบางอย่างไป


...นึกไม่ออกเลย


ขณะที่เอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องไม่เป็นเรื่องเหล่านั้น ก็รู้สึกตัวขึ้นมาว่าตัวเองก้าวลงมาจากบันไดจนถึงประตูบ้านเรียบร้อยแล้วจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเป็นกลุ่มควันสีขาวเบาบางก่อนจะใช้กุญแจดอกหนึ่งไขประตูบานใหญ่ตรงหน้าให้เปิดออก

แล้วจึงได้พบกับสิ่งที่ไม่คาดคิด


"..กำลังคิดว่าจะกดกริ่งเรียกอยู่พอดีเลยล่ะครับ"

สิ่งนั้นคือน้ำเสียงเย็นยะเยียบที่แผ่วบางทว่าแสนคุ้นเคย คือรอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้าคมคายจนทำให้รู้สึกขุ่นเคือง

คือสิ่งที่แม้จะไม่ถูกใจแต่กลับทำให้เกิดความรู้สึกที่ยากเกินจะทำให้เข้าใจขึ้นมา...


อยู่ๆ ร่างเล็กก็เดินสวนอีกฝ่ายไปหลังจากปิดล็อคประตูบ้านด้วยเสียงดังปังราวกับไม่พอใจ ขาที่ก้าวฉับๆ นั้นหยุดกึกลงเมื่อข้อมือบอบบางของตนถูกรั้งเอาไว้ด้วยอุ้งมือที่เย็นเฉียบ

คำถามที่แปรเปลี่ยนเป็นหมอกควันสีขาวที่ลอยละล่องในอากาศตรงหน้าถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของฝ่ายที่ไม่อาจเข้าใจการกระทำนั้น


"..โกรธอะไรผมอยู่เหรอครับ ?"

"...เปล่านี่"


ฮิบาริ เคียวยะเองก็ไม่เข้าใจสิ่งที่ตนแสดงออกไปเช่นกัน ดวงตาสีนิลไหวระริกเล็กๆ เมื่อหรี่ลงทั้งที่ไม่ได้หันกลับไปสบตาคนที่ยืนอยู่ข้างกาย กลีบปากสีชาดขยับตอบเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แล่นวาบเข้ามา

หมอนี่มือเย็นเป็นบ้า

ราวกับจะรับรู้ความรู้สึกของคนตัวเล็กตรงหน้าได้ มุคุโร่จึงค่อยๆ คลายมือที่เกาะกุมเอาไว้ออก ก้าวนำหน้าคนรักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย


"..เอ้า ไปกันเถอะครับ"
______________________________

ตะวันที่ทอแสงเจิดจ้าเริ่มอ่อนกำลังลงเมื่อเวลาย่างคล้อยบ่าย แต่ถึงกระนั้นรอบข้างก็ยังคงหนาวเหน็บอย่างไม่อาจเข้าใจเหตุผล ช่วงเวลาก่อนเที่ยงของเด็กหนุ่มทั้งสองหมดไปกับการเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยซึ่งไม่ได้เข้ากับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่ก็ยังคงปล่อยให้เป็นไปเช่นนั้นอย่างไม่อาจเข้าใจเหตุผล


มื้อเที่ยงจบลงที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดแห่งหนึ่งซึ่งไม่ว่าจะพูดอย่างไรมุคุโร่ก็ยืนยันจะออกเงินให้แทนส่วนของคนที่มาด้วย

ซึ่งนั่นทำให้ฮิบาริเกิดอาการหงุดหงิดเล็กๆ ขึ้นมาอีกจนได้

เป็นจำนวนเงินที่ไม่มากไม่มาย แต่ไอ้เจ้าสัปปะรดรากเน่านั่นก็ยังจะมาจ่ายแทน ...ทำอะไรน่าหมั่นไส้ชะมัด


"..ให้ผมได้ทำอะไรเพื่อคุณบ้างเถอะครับ"

จู่ๆ ก็มาพูดแบบนั้น...



"เคียวยะ... แวะร้านนั้นกันไหมครับ ?" นัยน์ตาสีถ่านเริ่มกลับมาตั้งสติได้อีกครั้งหลังจากเอาแต่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เสียงที่ขานเรียกชื่อตนนั้นยังคงเยียบเย็นเช่นเคย แต่ทว่าราวกับจะอบอุ่นขึ้นอีกเล็กน้อย

อาจจะเป็นเพราะแสงแดดที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้าเบื้องบนก็เป็นได้

เด็กหนุ่มไม่รอคำตอบจากริมฝีปากอันเย้ายวนนั้น รีบคว้าข้อมือบางๆ เข้าไปในร้านคอฟฟี่ชอปเล็กๆ น่ารักตรงหน้าทันที


ทำอะไรไม่เข้ากับตัวเองอีกแล้ว...


ภายในตัวร้านที่ถูกฉุดลากเข้ามานั้นตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นดูสบายตา แต่มันช่างตรงข้ามกับสภาพจิตใจที่เหน็ดเหนื่อยของเจ้าของเรือนผมสีดำขลับ การที่ได้ที่นั่งด้านในสุดของร้านแถมยังอยู่ในมุมอับมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อยจนถึงกับต้องถอนหายใจเบาๆ

...แต่วันนี้ก็ ..ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นนี่นะ


ด้วยความที่ไม่ได้สนใจพนักงานสาวที่มายืนรับออเดอร์เมื่อครู่ คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามจึงจัดการสั่งอะไรบางอย่างให้แทนเป็นการเรียบร้อยแล้ว เมื่อลองสังเกตไปรอบๆ ร้านจึงพบว่าวันนี้มีลูกค้ามาใช้บริการไม่มากนัก ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกเด็กผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกันมาเป็นกลุ่มๆ เห็นแล้วก็รู้สึกรำคาญปนหงุดหงิดกับการที่เห็นคนมาสุมหัวกันตรงหน้าแต่ทำอะไรไม่ได้ขึ้นมาอีกจนได้

ดวงหน้าคมหวานวกกลับมาเมื่อถูกคนที่นั่งอยู่ด้วยเรียกถาม

"เคียวยะ... วันนี้วันอะไร ..จำได้ไหมครับ ?"

"..ไม่รู้ ...จะวันอะไรก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันสักหน่อย"

"..จำไม่ได้ ..จริงๆ เหรอครับ...?" ชั่วขณะหนึ่งอาจจะคิดไปว่ากำลังล้อเล่นกันอยู่ แต่น้ำเสียงนั้นกลับสลดลงไปอย่างผิดสังเกต สายตาที่มองตรงมานั้นแปลกไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นเช่นดังเดิม


ฝ่ายที่ไม่สนใจจะจดจำวันเวลารู้สึกปวดแปลบขึ้นมาในอกอย่างไร้สาเหตุ แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ ...สีหน้าแบบนั้น...


...ทำไม ..ทำหน้าแบบนั้นล่ะ ?


ก่อนที่จะได้คิดหรือพูดอะไรไปมากกว่านั้น ของที่สั่งไปเมื่อครู่ก็ถูกนำมาเสิร์ฟลงตรงหน้า

ช็อคโกแลตร้อน

กับ

'อะไรบางอย่าง'



อะไรบางอย่างที่ตนไม่ได้เป็นคนสั่งนั้น คือ 'สตรอเบอร์รี่พาเฟ่ต์'


"..อ้าว ไม่อยากทานเหรอครับ ผมว่ามันก็อร่อยดีออกนะ" ราวกับว่าสีหน้าเจ็บปวดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องโกหกพกลม เด็กหนุ่มร่างสูงกลับมายิ้มแย้มได้อย่างเคยขณะที่แกล้งหยอกล้อคนตัวเล็กตรงหน้าที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับอย่างสุดกำลัง

"ถ้าอร่อย นายก็เอาไปกินเองก็แล้วกัน !" เสียงหวานตอกกลับพลางใช้มือเลื่อนถ้วยแก้วใสทรงสูงที่ประดับตกแต่งด้วยโทนสีแดงและชมพูหวานให้ห่างออกจากตัวเอง มุคุโร่เห็นดังนั้นจึงเหยียดยิ้มบางๆ ขึ้นมาอีกครั้งราวกับคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้

"...แหม ที่แท้ก็อยากให้ผมป้อนให้ทานสินะครับ ...หึหึหึ เอาแต่ใจจริงๆ เลยน๊า~" วางถ้วยช็อคโกแลตร้อนที่ยกขึ้นจิบเมื่อครู่ลงบนจานรอง ก่อนจะใช้ช้อนตักเนื้อไอศกรีมสีหวานในถ้วยตรงหน้าขึ้นมาแล้วยื่นให้ฝ่ายที่ผลักไสไล่ส่งในคราแรก "..เอ้า ทานสิครับ อร่อยนะ"

"... ท..ทำอะไรของนาย !" ดูจะตกใจอยู่หน่อยๆ เหมือนกันกับการกระทำที่ไม่ทันให้ตั้งตัวนี้ ร่างแบบบางเผลอถอยไปจนหลังติดพนักพิงของเก้าอี้ที่นั่งอยู่ ช่างเป็นอาการตกอกตกใจที่ดูน่าเอ็นดูจนปฏิเสธไม่ได้

แต่นั่นกลับทำให้ฝ่ายที่คอยดูอยู่ยิ่งอยากแกล้งมากขึ้นกว่าเดิมเสียได้


"...ผมอุตส่าห์สั่งมาให้ ถ้าไม่ทานผมก็เสียใจแย่สิครับ" เจ้าของเรือนผมสีครามยังคงรบเร้าให้คนตรงหน้ายอมทานของหวานนี้ให้ได้

"เรื่องของนายสิ !" และแน่นอนว่าถูกปฏิเสธเสียงแข็งเช่นเคย

"แหมๆ ..ที่จริงผมก็ไม่อยากบังคับหรอกนะครับ แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้..." เสียงนั้นเงียบลงชั่วครู่ก่อนจะเสริมต่อประโยคที่ขาดหายไปเมื่อครู่ "..เลือกเอาก็แล้วกันครับ ...ว่าจะทานที่ผมป้อนด้วยช้อนดีๆ หรือจะให้ผมป้อนด้วยปากล่ะครับ หืม ?"

ราวกับจะได้ยินเสียงฟันขาวขบกันกรอดๆ ก่อนที่ไอศกรีมในช้อนตรงหน้าจะถูกส่งผ่านเข้าไปในริมฝีปากสีชาดนั้นอย่างจำใจ


"อร่อยไหมครับ ?" มุคุโร่แย้มยิ้มบางๆ ขณะที่คอยเฝ้ามองปฏิกิริยาของสิ่งที่ตนทำลงไปเมื่อครู่ด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงเล็กน้อย

ทางด้านคนที่ถูกบังคับไม่ได้ว่ากล่าวอะไร เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะแย่งช้อนที่อยู่ในอุ้งมือตรงหน้ากลับมาแล้วลงมือจัดการกับพาเฟ่ต์ที่ตนไม่ได้เป็นคนสั่งทันทีแม้จะยังทำหน้าตาราวกับไม่เต็มใจที่จะทานอยู่ก็ตาม

คนที่สั่งเมนูสีหวานนั้นมาให้รู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่ความหวังดีของตนไม่สูญเปล่า


"..ถ้าอร่อยก็ทานให้หมดเลยนะครับ เคียวยะ"



แกร๊ก...

ช้อนเงินถูกวางลงในแก้วใสหลังของหวานที่อยู่ภายในถูกทานไปจนหมด นิ้วโป้งเย็นๆ เลื่อนเข้ามาทาบลงบนริมฝีปากที่ยังคงเหลือคราบสีอ่อนของของหวานที่เพิ่งทานลงไปเมื่อครู่เลอะติดอยู่เพราะยังไม่ได้เช็ดให้สะอาดดี ค่อยๆ ชำแรกผ่านความอ่อนนุ่มของกลีบปากสีชาดเข้าไปอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหวานถูกบีบบังคับให้แหงนขึ้น ร่างสูงที่ค้อมตัวอยู่เหนือโต๊ะตัวเล็กที่กั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองโน้มใบหน้าคมคายลงมาแนบจุมพิตแผ่วบาง ละเลียดความหวานที่เกาะติดอยู่บนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้าราวกับแสนเสียดายแล้วจึงค่อยๆ ล่วงล้ำผ่านเข้าไปในโพรงปากหอมหวานตรงหน้านั้น

ดวงตาสีรัตติกาลเบิกโพลงเล็กน้อยอย่างไม่คาดคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ แต่เพียงชั่วครู่ก็กลับกลายเป็นสั่นระริกอย่างหวั่นไหวแล้วค่อยๆ ทาบปิดลง

รสชาติอ่อนละมุนแผ่ซ่านกระจายไปแทบจะทั่วทั้งโพรงปากของทั้งสอง หลอมละลายไปกับความอบอุ่นจากปลายลิ้นที่สัมผัสกอดรัดกันอยู่เนิ่นนาน

แทบจะลืมเลือนทุกสิ่งไป เป็นเช่นนั้นอยู่เนิ่นนาน


กับความหอมหวานที่ไม่อาจหักห้ามใจให้รั้งรอ คือรสชาติอันเย้ายวนซึ่งโอ้โลมให้ใจเต้นแรง


เป็นสัมผัสที่ไม่อาจลืมเลือนแม้แสนนานผ่านมา

ริมฝีปากอ่อนนุ่ม นัยน์เนตรสีนิลลุ่มลึก เส้นไหมดำขลับที่คลอเคลียลำคอระหง ผิวกายขาวละเอียดปานปุยเมฆ ร่างกายอันอบอุ่น...

...ทุกสิ่งทุกอย่าง ...ของคุณ


"..กลับกันเถอะครับ เคียวยะ"
______________________________

"..มีอะไรเหรอครับ เคียวยะ เห็นจ้องปฏิทินนั่นตั้งนานแล้ว"

เสียงเย็นๆ เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นร่างบอบบางในอ้อมแขนเอาแต่จ้องมองไปยังปฏิทินที่แขวนเอาไว้บนผนังข้างเตียงในห้องพักของตน ตั้งแต่เจ้าของนัยน์ตาสีถ่านที่เอาแต่ให้ความสนใจกับตัวเลขบนกระดาษแผ่นใหญ่ที่แขวนอยู่ตรงหน้ายอมให้ 'สวมกอด' ไปเมื่อครู่แล้ว กลีบปากสีแดงฉ่ำนั่นก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรอีก

"ไม่มีอะไร..." เด็กหนุ่มตอบกลับไปเช่นนั้นทั้งที่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่ถูกถามเมื่อตอนอยู่ที่ร้านคอฟฟี่ชอป แล้ววันนี้มันวันอะไรกันแน่ล่ะ ?

"..งั้นหรือครับ"


"มุคุโร่..." จู่ๆ ฝ่ายที่เอาแต่กลุ้มใจก็เปล่งเสียงขานชื่อของคนรักออกไปจนดูน่าแปลกใจอยู่เล็กน้อยกับการกระทำเช่นนี้ซึ่งหาได้ยากยิ่งนัก

"ครับ ?"

"..วันนี้ ...วันที่เท่าไร ?"


ราวกับแผ่นหลังเล็กแคบเปลือยเปล่าตรงหน้านั้นจะยิ่งขดตัวลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเอ่ยถาม ใบหน้าหวานร้อนผ่าววูบวาบไปทั่วแม้อีกฝ่ายไม่อาจสังเกตเห็น แต่ถึงกระนั้น ท่าทางที่น่าเอ็นดูก็เรียกรอยยิ้มจากร่างสูงได้ไม่ยากนัก มุคุโร่คลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะกระชับกอดคนข้างกายให้แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

ความอบอุ่นจากเรือนกายเล็กบางที่เบียดเข้ามาแนบแผ่นอกกว้างเย็นเฉียบ ...หัวใจเกิดเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาเสียได้


"..9 มิถุนายนครับ"


...อย่างกับว่า ..จะนึกเรื่องอะไรบางอย่างออกขึ้นมา


กายบางนิ่งไปพักหนึ่งโดยไม่รู้สาเหตุก่อนจะพลิกกายกลับมา เบียดวงหน้างดงามที่แดงระเรื่อน้อยๆ ลงกับความเย็นยะเยียบที่ทำให้รู้สึกร้อนรน เลื่อนกายเข้ามาใกล้ชิดจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงบางเบา


"..สุขสันต์วันเกิด"


...ทำไมถึงลืมไปได้นะเรา



"..ขอบคุณมากครับ"


เสียงที่สะท้อนก้องไปมาในบรรยากาศอันหนาวเหน็บซึ่งรู้สึกชินชามาเนิ่นนาน พัดพาให้ใจสั่นไหวอย่างที่เคย...


เป็นสัมผัสที่ไม่อาจลืมเลือนแม้แสนนานผ่านมา

ริมฝีปากอ่อนนุ่ม นัยน์เนตรสีนิลลุ่มลึก เส้นไหมดำขลับที่คลอเคลียลำคอระหง ผิวกายขาวละเอียดปานปุยเมฆ ร่างกายอันอบอุ่น...

น้ำเสียงอันอ่อนโยนของคุณซึ่งรอคอยมาเนิ่นนาน


...ทุกสิ่งทุกอย่าง ...ของคุณ... ซึ่งเป็นดั่งของขวัญจากฟากฟ้าเบื้องบนที่มีไว้เพื่อผมเพียงคนเดียวเท่านั้น


- FINISH -


*SPECIAL แถมค่ะ แถมมมมมม~

"..หนาว" จู่ๆ คนตัวเล็กก็บ่นอิดออดขึ้นมา ขดกายให้เล็กลงอีกในอ้อมแขนนั้นราวกับกำลังควานหาความอบอุ่นซึ่งมีอยู่น้อยนิดในห้องเล็กๆ นี้

"..งั้นผมจะไปเปิดเครื่องทำความร้อนให้นะครับ" เด็กหนุ่มว่าเช่นนั้นก่อนทำท่าจะลุกขึ้นไปจากเตียง แต่ก็กลับถูกมือเล็กๆ ของอีกฝ่ายรั้งเอาไว้ ผินหน้าหนีอย่างเขินอายพลางเอ่ยปากขานด้วยสุ้มเสียงที่แสนแผ่วบาง


"..ไม่ต้อง ..ห้ามไปไหนทั้งนั้น..." เสียงหวานนั้นแข็งกร้าวทว่าอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ หนักแน่นทว่าหวั่นไหวอย่างไม่อาจปิดบัง ถ้อยคำต่อมาถูกกลั่นกรองอย่างเชื่องช้า

น้ำเสียงสั่นไหววูบวาบ หัวใจเต้นรุนแรงเกินจะหักห้าม


"..หนาว ...กอดฉัน..อีกสักครั้งทีสิ..."


- FINISH -


สุขสันต์วันเกิดค่า~ สัปป้าที่ร๊ากกกกก > <,,

ฟิคเรื่องนี้แต่งขึ้นมาด้วยอาการอยากกินสตรอเบอร์รี่พาเฟ่ต์ของอิเคทเองล้วนๆ ค่ะ ถ้าเนื้อเรื่องมันแปลกๆ บ้างก็ขออภัยด้วยค่ะ.. (ช่วงนี้กำลังแกลบ ก็อดกินไป 55+)
แอบเซ็งตัวเองที่ตัดฉากเรททิ้งอยู่ =w="

รักคนอ่านทุกคนค่า~!!!

ขอตัวไปดู honey & clover... เอ๊ย! ไปปั่นโดจินต่อล่ะค่ะ จุ๊บๆ > 3<,,
(แอบอู้งานแบบไม่เนียนอีกแล้ว 555+)

อร๊างงง น่ารัก

ท่านฮิมีแอบลืม แต่ก็ยังแนบเนียนจำได้ทัน ไม่งั้นมุคุโร่มีงอนแหงๆ

เอิ๊กๆๆๆ ชอบมากเลยครับบ

จะว่าไปท่านฮิก็เหมาะกับสตรอเบอร์รี่พาเฟ่ต์จริงๆนะเนี่ย >O<

HBD นะมุคุรั่ว~><
คุณเคียวน่ารัก... คุณเคียวน่ารัก! คุณเคียวน่าร้ากกก!!!~~~>[]<
ซึนจริงๆเล้ยให้ตายสิ~ ดีใจด้วยนะคะที่อุตส่าห์จ่ำได้ ไม่งั้นแม่ยกงอนพะย่ะค่ะ! (me/โดนทอนฟาฟาด)
วันเกิดสัปป้าทั้งที อ่านอะไรดีๆกับเขาก็เยี่ยมเหมือนกันนะXD (*เพ้อต่อไป~...)

เรื่องนี้น่ารักมากเลย

กว่าท่านฮิจะเริ่มรู้สึกว่าเป็นวันเกินของท่านมุคุก็เกือบจบแระนิ

หุหุหุ

ได้ของขวัญวันเกิดไปแล้วนิ คุณมุคุโร่
ด้วยการได้ "สวมกอด" คนน่ารัก

แต่ "สวมกอด" นี้ คืออะไรน๊า!!!
รู้สึกว่าไม่ค่อยกะจ่างนะ
ต้องอธิบายเพิ่ม...

HBD MUKURO ^_^
(แม้จะช้าไป 1 วันก็ตาม)

ท่านฮิบอกจำไม่ได้ทีมุคุน้อยใจเลยนะนั่น 555
แต่ตอนหลังท่านฮิน่ารักสุดๆเลยค่า!!!!!!!!!!!!!!!!
ว่าแต่เรื่องKimiล่ะคะรออยู่นะ เหอๆๆ

เคียวยะน่ารัก ~

แอบน้อยใจแทนมุคุ
เคียวยะลืมวันเกิดมุคุได้ไงอะ

ยังดีที่ตอนหลังนึกออก
แถมอ้อนทิ้งท้าย หวาน ~

อร๊าย อ่านแล้วชุ่มชื้นหัวใจจังค่ะ
คุณเคียวแอบลืมวันเกิดมุ ...ไม่เป็นไรหรอก เพราะยังไงๆก็ต้องนึกออกอยู่ดี
สตรอเบอรี่พาเฟ่ต์ ...นึกภาพคุณเคียวตีหน้าปุเลี่ยนตอนกินออกเลยค่ะ
หวานแหววซะไม่มี แถมยังแฝงความแรดของมุไว้ได้อย่างครบถ้วน /โดนสามง่ามจิ้มดับ

HBDมุคุโร่~ (แอบช้าไปตั้งวันนึง)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

กรี๊ดให้ตายกันไปข้าง
คุณเคียวน่ารัก น่ารัก น่ารัก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
มุคุก็โฮกกกกกกกกกกก

จะเสะจะเคะก็รักทั้งนั่นล่ะค่ะ
หุหุหุหุ

HBD ด้วยคน ขอโทษนะคะที่ช้า
พอดีคอมฯพึ่งเดินทางมาถึงงิ

ฮร๊ากกกกกกกกกกกกกก 6918 บันไซ!!!
*เพ้อไปแล้ว* คู่นี้นี่แหละที่รักที่สุด>w< HBD ย้อนหลังมุคุโร่ อยู่กดฮิไปนานๆนะจ๊ะ
เป็นไปได้แล้วกดฮิแล้วให้กดตอบก็ดีนะคะ กดกันไปกดกันมา สนุกดีค่ะ(โดนเตะออกนอกกระทู้)

ชอบจังเร๊ยยย>< 18เปงเคะเนี่ย

วู้ววววววว

แหม ๆ ฮิบาริ ดันลืมวันสำคัญซะได้น๊ะ

แต่สุดท้ายก็จำได้ ดีมากๆ

มุคุโร่ น่ารักจังพาเคียวยัจังไปกินเค้ก

ทะงที่เป็นวันเกินของตัวเอง

แต่เคียวยะกลับลืมได้ง่า

น่าสงสาร

แต่ยังดีที่ตอนท้ายยังจำได้