•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

และแล้วก็กลับมาอีกครั้งกับอีกคู่และนิทานที่เป็นเหยื่ออีกเรื่อง555+
เนื่องจากซีรี่ส์นี้เซียร์จะเขียนจากการยำนิทานเก่าๆทั้งหลาย ดังนั้นเซียร์จะเรียกซีรี่ส์นี้ว่า Fairy Tale series นะคะ และจะแปะลิงค์เรื่องที่แต่งไว้แล้วด้วย คนที่มาอ่านทีหลังจะได้อ่านครบซีรี่ส์นะคะ

Fairy Tale series: The little Squamaid (XS)

------------------------------>

Title - Sleeping Mukuro
by - Ziar
Pairing - 10069
Rate - NC-17
Summary - ครั้งอดีต คำสาปนั้นคือประกาศิตลิขิตชีวิต ครั้งปัจจุบัน ด้วยประกาศิตนั้นจึงด่ำดิ่งสู่นิทรา ครั้งอนาคต ที่มิอาจล่วงรู้ได้ว่าจักเป็นเช่นไร หากจะมีเพียงจุมพิตที่เฝ้ารอ ถอนประกาศิตนี้และคืนชีวาแก่ผู้หลับใหลในอนธการ


---------------------------->

------------------------->

--------------------->

----------------->

------------>

------->

-->




กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ทวีปวองโกเล่ ยังมีอาณาจักรเล็กๆอยู่อาณาจักรหนึ่งนามว่าโกคุโย อาณาจักรนี้แม้จะเล็กแต่ก็มีความเป็นอยู่ที่ดี ประชาชนต่างมีความสุข แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้อาณาจักรนี้เป็นกังวลนั่นคือ พระราชาและพระราชินีไม่มีทั้งบุตรชายหรือบุตรสาวแม้แต่คนเดียวแม้ว่าจะอยู่ร่วมกันมานานปีแล้วก็ตาม และนั่นทำให้ใครๆในอาณาจักรต่างหวังว่าซักวันหนึ่ง สวรรค์จะบันดาลทายาทให้แก่อาณาจักรโกคุโยซักคน ทว่าแม้พระราชาเคนและพระราชินีจิคุสะจะภาวนาเพียงใดก็ไม่อาจได้รับทายาทดังหวัง

แต่แล้ว หลังจากที่ทั้งสองหมดหวังที่จะมีทายาท พระราชินีจิคุสะก็ได้ให้กำเนิดพระโอรสน้อยตัวออกมา และได้มอบนามให้ว่า มุคุโร่

ด้วยความดีใจอย่างล้นเหลือ พระราชาเคนได้จัดงานเลี้ยงฉลองทั่วราชอาณาจักรอย่างใหญ่โต เชิญเหล่าเทพธิดาจากทั่วทุกสารทิศเพื่ออวยพรรับขวัญแด่พระโอรสเพียงพระองค์เดียว แต่พระราชาเคนนั้น กลับเชิญพ่อมดมาม่อนมาด้วยโดยมิได้คำนึงถึงข่าวลือเกี่ยวกับพ่อมดคนนี้เลยแท้แต่น้อย

“ข้าขอให้พระโอรสมีพระวรกายงดงามราวอิสตรี(?) เป็นที่รักใคร่ของผู้พบเห็น” นางฟ้าคนแรกกล่าวอวยพรก่อนจะแกว่งคทากายสิทธิ์ไปมา และประพรมละอองนางฟ้าลงบนร่างกายของมุคุโร่

“ข้อขอให้พระโอรสมีนัยน์ตาอันงดงามและมีพลังอำนาจในดวงตานั้นที่ไร้ผู้ต่อต้าน” นางฟ้าคนที่สองอวยพรแล้วพรมละอองนางฟ้าลงไป

นางฟ้าคนที่สามก้าวออกมาจากกลุ่มนางฟ้าบ้าง เธอตระเตรียมคำอวยพรในสมองมากมาย ทว่าไม่ทันจะได้อ้าปากกล่าวอวยพรใดๆ พ่อมดมาม่อนก็กลับก้าวมาขวางเธอไว้เสียก่อน พ่อมดผู้มีรูปร่างคล้ายทารกปีนขึ้นไปบนที่บรรทนของเจ้าชายมุคุโร่ก่อนเอ่ยถาม

“ค่าพรข้อหนึ่งจะได้เงินเท่าไหร่”

พระราชาและพระราชินีได้ฟังจึงอ้าปากค้าง ก่อนจะหันไปคำนวณงบดุลปีนี้ ซึ่งพบว่าเงินในท้องพระคลังได้ใช้ไปกับงานเฉลิมฉลองจนสิ้น จึงไม่เหลือที่จ่ายค่าพรอีก

“ไม่มี นายไม่ต้องอวยพรก็ได้นะ” จิคุสะกล่าวพลางขยับแว่นตา

“ยังไงก็ต้องจ่ายค่าที่ฉันเดินทางมาถึงนี่นะ” มาม่อนยังไม่ยอมแพ้ เขาอุตส่าห์เสียค่าเดินทางมาจากฝั่งสมุทรซึ่งไกลจากอาณาจักรนี้มาก เรื่งอะไรจะเสียค่าเดินทางฟรีๆกันเล่า

“ไม่มีก็ไม่มีสิเฟ้ย แกนี่ตื้อจริง!” เคนว่าแล้วชูนิ้วกลางใส่พ่อดมร่างทารกอย่างไม่เกรงกลัว

“งั้นก็ช่วยไม่ได้” มาม่อนว่า “ถ้าไม่จ่ายค่าเดินทาง ค่าพร ค่าจิปาถะ งั้นฉันจะแถมให้อีกอย่างฟรีๆเลยแล้วกัน” หลังกล่าวจบมาม่อนก็ยกมือทั้งคู่ไปเหนือร่างของมุคุโร่ที่ลืมตาขึ้นมองด้วยความสงสัย “เจ้าชายมุคุโร่จะเติบโตเป็นที่รักใคร่ของทุกคน มีชีวิตที่มีความสุขเหมือนทางเดินโปรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่เมื่ออายุครบ 16 ปีบริบูรณ์ เจ้าชายมุคุโร่จะสะดุดสัปปะรดหัวทิ่มตาย!” หลังจากสาปส่งเรียบร้อย มาม่อนก็หายตัวไปท่ามกลางกลุ่มควันทิ้งให้เคนและจิคุสะเดินวนไปวนมาแทบคลั่งเพราะคำสาปนั้น และทันใดนั้น ราวสวรรค์ส่งนรกสาป นางฟ้าคนที่สามก็ก้าวออกมาอีกครั้ง

“หม่อมฉันมีวิธีแก้คำสาปเพคะ”

“แก้คำสาป แก้ได้งั้นหรือ!” จิคุสะรีบถลาลงไปหานางฟ้าผู้ใจดีอย่างเร่งรีบ

“เพคะ แม้ไม่อาจล้างได้ แต่หม่อมฉันทำให้หนักเป็นเบาได้เพคะ” นางฟ้ากล่าวเพื่อให้พระราชินีสบายใจ ก่อนจะเดินไปยังที่บรรทมของเจ้าชาย “เมื่อเจ้าชายมุคุโร่มีพระชมมายุ 16 ชันษา เจ้าชายจะสะดุดสัปปะรดหัวทิ่ม แต่จะไม่ตาย เพียงแต่สลบไปเท่านั้น เมื่อเจ้าชายหลับไปเจ้าชายจะสามารถถอดจิตไปอาศัยร่างผู้อื่นได้และตามหาผู้ที่จะแก้ไขคำสาปด้วยจุมพิต แต่จนกว่าคำสาปจะคลาย อาณาจักรโกคุโยจะเข้าสู่กาลหลับใหล เวลาของอาณาจักรโกคุโยจะหยุดนิ่งเพื่อเฝ้ารอการตื่นของเจ้าชาย เมื่อใดที่มีผู้แก้คำสาปเดินทางมาถึงและล้างคำสาปให้หมดไป โกคุโยจึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง” แล้วนางฟ้าก็โปรยละอองลงไปบนร่างของมุคุโร่

“ขอบคุณเธอมากเลยนะ” พระราชินีจิคุสะกล่าวพลางถอดแว่นออกเพื่อเช็ดน้ำตา

“ไม่เป็นไรเพคะ เพียงแต่เราควรป้องกันไว้ก่อนดีกว่า ฝ่าบาทควรงดการนำเข้าสัปปะรด รวมทั้งการปลูกสัปปะรดทั้งหมด อย่าให้มีสัปปะรดหลงเหลืออยู่ในอาณาจักร หากพ้น 16 ปีไปแล้ว เจ้าชายก็จะปลอดภัยไร้กังวลเพคะ” นางฟ้ากล่าวแนะนำด้วยความหวังดี

และนับจากวันนั้น พระราชาก็มีดำรัสสั่งออกไปยังที่ต่างๆของอาณาจักรให้เผาสัปปะรดที่มีอยู่ให้หมด ห้ามการปลูกหรือเลี้ยงสัปปะรดโดยเด็ดขาด และยังเจรจายกเลิกการนำเข้าสัปปะรดจากอาณาจักรเพื่อนบ้านอีกด้วย ดังนั้นหลังจากนั้นเด็กที่เกิดในโกคุโยแทบจะไม่มีใครรู้จักพืชที่ชื่อว่าสัปปะรดอีกเลย.....


------------------------->

[มาเกริ่นเรียกน้ำย่อยสั้นๆ~]

อ๊ะ~ เจ้าหญิงสัปป้านิทรา~ (ตอนแรกนึกว่าป๋าจะเป็นพ่อมดซะอีกน่ะนั่น อารมร์ว่าสาปเองงาบเอง 555555

รอตอนต่อค่า~

งานนี้เจ้าหญิงมุจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราซะแล้ว
งานนี้จะยกความดีให้มาม่อนที่ทำให้มุคุจะได้เจอคู่ในอนาคตดี
หรือจะจับมาทำมาม่อนรมควันดีน่อ
รออ่านตอนต่อค่า

แอบคิดเหมือนโค่ นึกว่าไอ้คุณป๋าเบียจะสาปเองกินเองซะอีก กร๊ากกก ;P

สะดุดสัปประรดหัวทิ่มตาย 555+ เห็นภาพเลย 555+

โถถถ ไม่ยุติธรรมกับสับปะรดเลยนะนี่ สับปะรดที่สะดุดสับปะรดตาย 5555

สะดุดสับประรด

ตายอนาถมากเลยนะคะแต่ฮาดีอ่ะ

สะดุดสับปะรดหัวทิ่มตาย เป็นพรที่แบบว่า รั่วมากๆเลยนะมาม่อน


อยากดูต่อแล้วอะ ว่างานนี้เจ้าหญิง(?)นิทราของเราจะเป็นยังไงต่อไป ลุ้นๆ


รอต่อน้า

>แหม นางฟ้านี่คิดยังไงให้พรเจ้าชายหน้าสวยๆเนี่ย หรือว่าหล่ออยู่แล้วเลยต้องสวยไปเติมเต็มให้ครบบาท

>เด็กๆในโกคุโยจะไม่รู้จักสับปะรด? จะเป็นไปได้ยังไงละคะในเมื่อยังมีหัวชายมุให้ศึกษาทางกายภาพอยู่

สนุกดีค่ะ รอป๋าเบียปรากฏกาย

Title - Sleeping Mukuro
by - Ziar
Pairing - 10069
Rate - NC-17
Summary - ครั้งอดีต คำสาปนั้นคือประกาศิตลิขิตชีวิต ครั้งปัจจุบัน ด้วยประกาศิตนั้นจึงด่ำดิ่งสู่นิทรา ครั้งอนาคต ที่มิอาจล่วงรู้ได้ว่าจักเป็นเช่นไร หากจะมีเพียงจุมพิตที่เฝ้ารอ ถอนประกาศิตนี้และคืนชีวาแก่ผู้หลับใหลในอนธการ


---------------------------->

------------------------->

--------------------->

----------------->

------------>

------->

-->





และแล้ว เวลาก็ล่วงเลยมาถึง 16 ปี....

เจ้าชายมุคุโร่เติบโตขึ้นกลายเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีรูปร่างบอบบาง เรือนผมสีน้ำเงินยาวถูกดูแลอย่างดีจนนุ่มสลวย ผิวกายถูกขัดถูและบำรุงด้วยสารพัดน้ำมันชโลมผิวจนนุ่มนวล ฝ่ามือทั้งคู่บอบบางราวกับไม่เคยได้แตะต้องสิ่งใดให้ระคายเคือง สิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะเป็นตำหนิของร่างกายนั้นเห็นจะเป็นนัยน์ตาคู่สวย ข้างหนึ่งเป็นสีน้ำเงินราวไพลินเนื้อดี ทว่าอีกข้างกลับแดงเลือดราวโลหิต กระนั้นคนส่วนมากก็เลือกจะมองข้ามมันไปเสีย

อย่างไรก็ดี ตลอดเวลาที่เติบโตมา เจ้าชายมุคุโร่ไม่เคยได้ย่างเท้าออกนอกกำแพงปราสาทเลยแม้แต่ก้าวเดียว และนั้นทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่วันนี้กลับเป็นวันที่เขารอคอย....

วันฉลองวันคล้ายวันประสูติครบ 16 ปี...

ทั้งพระราชาและพระราชินีต่างบอกกับมุคุโร่ว่า ขอเพียงพ้นคืนนี้ไป มุคุโร่ก็จะได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างคนปกติเสียที ดังนั้นมุคุโร่จึงเฝ้ารอให้วันนี้ผ่านพ้นไปอย่างใจจดใจจ่อ

“พรุ่งนี้จะได้กินสัปปะรดที่ไม่ได้กินมานานเสียทีนะ” แต่ระหว่างทางที่มุคุโร่กำลังเดินเล่นเพื่อรองานเลี้ยงค่ำนั้น มุคุโกลับได้ยินคำสนทนาอันแปลกประหลาด

“สัปปะรดหรือ?” เจ้าชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหานางกำนัลทั้งสองที่กล่าวถึงสิ่งแปลกประหลาดนี้ทันที

“ว๊าย! ฝ่าบาท!” นางกำนัลทั้งสองร้องอย่างตกใจก่อนจะผลุนผลันล่ำลากันแยกย้ายไปทำงาน

“อ้าวเดี๋ยวสิ! แล้วสัปปะรด.....” ไม่ทันที่มุคุโร่จะได้เรียกตัวไว้ถาม นางกำนัลทั้งสองก็หายตัวไปเสียแล้ว ซ้ำเมื่อมองไปรอบข้างก็พบสายตาแปลกๆจ้องมองมาทางตนคล้ายหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ซึ่งมุคุโร่ไม่ได้รู้เลยว่า คำว่า ‘สัปปะรด’ นั้น เป็นคำต้องห้ามในอาณาจักรนี้โดยเด็ดขาด หากใครกล่าวถึงต้องโทษประหารชีวิตทันที แต่ข้อห้ามนั้นจะหมดอายุเมื่อพ้นเที่ยงคืนวันนี้ บางคนที่ทนไม่ไหวจึงได้เอ่ยอ้างขึ้นมาด้วยความไม่ระวังตัว และได้จุดความสงสัยในตัวมุคุโร่ซึ่งไม่ได้โง่ขนาดมองพฤติกรรมของคนรอบข้างไม่ออก

สัปปะรดรึ....ของแบบนั้นมันคืออะไรกันนะ....

หรือว่าจะเป็นปีศาจน่ากลัว?

เอ....แต่นางกำนัลบอกว่ากินได้นี่นา....หรือจะเป็นสินค้าห้ามนำเข้า....

แต่สินค้าห้ามนำเข้าทำไมถึงต้องกลัวขนาดนั้นเล่า?

คิดอย่างไรมุคุโร่ก็คิดไม่ตก ได้แต่เดินวนไปวนมาจนปัญญาจะหาคำตอบ เพราะขนาดลงทุนไปหาถึงห้องสมุดของปราสาท บรรณารักษ์ก็ปฏิเสธว่าไม่มีหนังสือเกี่ยวกับของเช่นนั้นทันทีโดยไม่ทันจะได้เริ่มหา และเมื่อเขาไปเดินหาเองก็พบว่าแผ่นป้ายที่จัดตามหมวดหนังสือที่เกี่ยวกับสัปปะรดนั้นได้หายไปจากจุดที่ควรมี ซ้ำป้ายที่ติดไว้ที่ตู้หนังสือยังถูกทำลายจนมองไม่ออกว่ามันเคยเขียนว่าอะไร

เจ้าชายน้อยผู้จะครบ 16 ชันษาในเที่ยงคืนวันนี้ได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ และคิดว่าเรื่องนี้คงจะต้องนำไปปรึกษาพระราชาและพระราชินี แต่ว่าตอนนี้ทั้งเคนและจิคุสะกำลังตื่นเต้นกับวันสุดท้ายของคำสาปอันน่าสะพรึงกลัวจนเอาแต่วิ่งเต้นเรื่องงานวันเกิด ไม่ได้อยู่ติดปราสาทมานับสัปดาห์ มุคุโร่เหลือเพียงทางเดียวคือต้องรอจนกว่ายามราตรีจะมาเยือน

ทว่า....เมื่อเวลากลางคืนมาถึงจริงๆ มุคุโร่กลับไม่มีเวลาจะไปพบกับพระราชาและพระราชินีดังใจนึก เนื่องจากถูกลากตัวมาแต่งหน้าแต่งตัวเพื่องานเลี้ยง

เขาถูกนางกำนัลจับแต่งชุดนั้นลองชุดนี้จนแทบจะลองหมดทั้งห้อง กว่าจะได้ชุดที่ถูกใจสาวๆทั้งหลายเวลาก็ล่วงเลยไปใกล้จะเที่ยงคืน ทั้งนี้ มุคุโร่ไม่ได้รู้เลยว่าแท้จริงแล้วเป็นแผนของเคนที่จะให้มุคุโร่อยู่ในสายตาคนจำนวนมากจนกว่าแน่ใจว่าพ้นเวลาของคำสาปแล้วจริงๆ ทว่า เคนกลับไม่ได้คำนวณถึงนิสัยขี้รำคาญของมุคุโร่ที่เมื่อถูกรุมล้อมมากเข้าก็กลับชิงหนีออกมาก่อนที่ใครจะทันไหวตัวทันเพราะมัวแต่ไปสนใจเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่จะจับมาให้ลองสวมใส่ลำดับต่อไป

มุคุโร่เดินเลียบๆออกมาทางหอคอยซึ่งไม่ค่อยมีคนผ่านมากนัก กะว่าจะใช้เส้นทางนี้เดินลัดไปยังโถงจัดงาน ทว่าทันใดนั้นเอง สายตามุคุโร่ก็เหลือบไปเห็นของสิ่งหนึ่งกลิ้งออกมาจากหน้าข้างทาง เขาจึงเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัยและพบว่าเป็นวัตถุรูปร่างประหลาด ด้านบนของมันเป็นใบสีเขียวชี้ไปคนละทาง ส่วนลำตัวเป็นทรงรีป้อมๆสีเหลืองซ้ำยังเป็นตะปุ่มตะป่ำทั้งตัว มุคุโร่ไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนจึงพลิกไปมาเพื่อสังเกตให้ชัดๆว่าเป็นอะไรกันแน่

“นั่นจะขโมยสัปปะรดของฉันงั้นเรอะ!” เสียงเล็กๆเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น ก่อนจะตามออกมาด้วยร่างเล็กป้อมของสิ่งมีชีวิตที่ขนาดพอๆกับผลสัปปะรด....

ผลสัปปะรด!?

มุคุโร่มองของในมือตัวเองในทันที

นี่เป็น....ของกินงั้นหรือ?

“เฮ้! เอาสัปปะรดของฉันคืนมานะ” เจ้าของผลไม้แปลกตาตะโกนบอกก่อนจะชูแขนสั้นๆขึ้นฟ้าด้วยความไม่พอใจ

“ไม่เห็นต้องโกรธเลยนี่ครับ” มุคุโร่ว่าก่อนจะยื่นสัปปะรดคืน “ผมเพียงแต่สงสัยเท่านั้นว่ามันคืออะไร ผมไม่เคยเห็นเจ้าสิ่งนี้เลยซักครั้ง”

“ไม่เคยเห็น? นายนี่ท่าทางจะยากจนนะ ถึงไม่เคยเห็นสัปปะรด”

“คึหึหึ....ยากจนหรือครับ ไม่หรอก ผมมีทุกอย่างที่อยากได้ เว้นสิ่งเดียวเท่านั้นเอง” เจ้าชายหนุ่มว่าแล้วยื่นมือไปสัมผัสกับอุ้งมือเล็กๆที่โอบอุ้มสัปปะรดไว้แน่น “ผมชื่อมุคุโร่ คุณล่ะครับ คุณเจ้าของสัปปะรด”

“มาม่อน” บุคคลรูปร่างคล้ายเด็กทารกตอบ “ว่าแต่นายบอกว่ามีทุกอย่างที่อยากได้ยกเว้นสิ่งเดียว นายคงไม่ได้หมายถึงสัปปะรดหรอกนะ?” มาม่อนเอ่ยถาม ทันใดนั้นมุคุโร่ก็แค่นหัวเราะออกมาอีกครั้งก่อนจะส่ายศีรษะปฏิเสธ

“อิสรภาพต่างหากล่ะ”

“เฮอะ! นายนี่ขาดแต่ของแปลกๆ ของแบบนั้นก็หาง่ายพอๆกับสัปปะรดนี่แหละ เงินทองยังหายากกว่าอีก” มาม่อนว่าก่อนจะกล่าวเหมือนตัดสินใจบางอย่าง “เอาล่ะ ไหนๆก็ไหนๆ ฉันจะให้นายได้เห็นไร่สัปปะรดของฉันฟรีๆก็แล้วกัน แต่นายต้องเก็บเป็นความลับสุดยอดนะ เพราะในอาณาจักรโกคุโยนี่น่ะ มีกฎหมายห้ามปลูกสัปปะรดด้วย ขืนนายแพร่งพรายฉันได้หัวขาดแหง”

“หือ? ผมดูได้หรือครับ!?” ประกายตาของมุคุโร่ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที “คึหึหึ ผมจะเก็บไว้ให้เงียบเลยล่ะครับ ไม่ต้องห่วง”

เมื่อทั้งสองเจรจากันดิบดี มาม่อนจึงพามุคุโร่หลบเร้นมายังมุมหนึ่งของปราสาทซึ่งเป็นหอคอยร้างขาดการดูแลมานาน พวกเขาพากันเข้าไปด้านในซึ่งพื้นหินถูกกัดเซาะเต็มไปด้วยวัชพืช เมื่อผ่านเข้าไปแล้วด้านหลังของหอคอยนั้นกลับเป็นพื้นที่กว้างซึ่งมีสัปปะรดปลูกไว้เต็มพื้นที่ยังความประหลาดใจมาให้แก่มุคุโร่เป็นอันมาก

“ยังขาดอิสรภาพอยู่สินะ”

“ครับ?” คำที่มาม่อนเปรยขึ้นมาทำให้เจ้าชายหนุ่มนึกสงสัย

“ฉันจะให้มันเป็นของขวัญวันเกิดนายเอาไหม?”

“คึหึหึหึ อย่าพูดเล่นสิครับ ของแบบนั้นมันใส่กล่องของขวัญให้กันได้ที่ไหนกัน” แม้ว่ามุคุโร่จะหัวเราะกับคำกล่าว แต่มาม่อนกลับมองตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณพูด.....จริงหรือครับ?”

“หน้าฉันเหมือนกำลังพูดเล่นหรือไง” มาม่อนตอบกลับเสียงเข้มก่อนจะชี้นิ้วไปยังสุดสวน “ตรงนั้นมีสัปปะรดผลใหญ่ที่สุดอยู่ ถ้านายสามารถแตะถึงมันได้นายจะได้อิสรภาพเป็นค่าตอบแทน”

“แค่นั้น?” เงื่อนไขนั้นช่างง่ายดายจนมุคุโร่อดแปลกใจไม่ได้

“แค่นั้นแหละ จะทำหรือไม่ทำ ฉันยังต้องไปเก็บค่าเช่าที่อีกนะ”

เมื่อมองจากท่าทีของมาม่อนแล้วไม่มีทีท่าล้อเล่นเลย มุคุโร่ตัดสินใจอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมที่จะลองเสี่ยงซักครั้ง ได้ก็กำไร ไม่ได้ก็เท่าทุน ไม่มีอะไรเสียหายแม้แต่น้อย เจ้าชายหนุ่มเจ้าของเรือนมสีน้ำเงินเข้มจึงผุดลุกขึ้นและก้าวเดินไปบนไร่สัปปะรดกว้างนั้น

ทีละก้าว....ทีละก้าว....บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยไม้รกเลื้อยมากขึ้น ขาที่ไม่เคยโดนอะไรแตะต้องกลับถูกขีดข่วยเสียเป็นแผลจางๆหลายแห่ง ยิ่งเข้าใกล้สัปปะรดที่หมายตา เส้นทางก็ยากลำบากมากขึ้น ทั้งสัปปะรดที่ขึ้นถี่จนแทบไม่เหลือที่วางเท้า ยังมีวัชพืชที่ทั้งแข็งและคมโผล่ขึ้นมาเป็นรายทาง

ในที่สุดอีกเพียงก้าวเดียวมุคุโร่ก็จะเอื้อมถึงสัปปะรดผลนั้น ทว่า....

เท้าข้างหนึ่งของมุคุโร่เผลอเหยียบลงไปบนกอสัปปะรดที่พ้นดินขึ้นมา ส่งผลให้ร่างทั้งร่างซวนเซล้มลงไป แต่ข้างหน้านั้นกลับมีหินก้อนใหญ่ตั้งอยู่ ศีรษะของมุคุโร่ฟาดเข้ากับหินก้อนนั้นอย่างจัง และสติของชายหนุ่มก็ลางเลือนไป.....พร้อมกับเสียงระฆังที่ตีเวลาเที่ยงคืนพอดี....


------------------------->

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกนังมาม่อนมันร้ายยยล่อลวงจนหัวฟาดจนได้สิน่า

โอ้~~~

มาม่อนร้ายจริงๆแฮะ

รออ่านตอนที่ป๋าเบียมาฮุฮุ

หัวทิ่มสับปะรด ก๊ากกกกกกกก

รอป๋าเบียออก ต่อไวๆนะค้าบบบบบ

เอวัง.........สะดุดสัปปะรดตาย....=[]=lllll

โอววว

ตายเพราะแตะสับปะรดหัวทิ่มพื้นจริงด้วย

อนาจจิงๆ นึกภาพออกเลย เฮ้ออออ


มุจ๋า ยังไงก็

รอเจ้าชายเบียก็แล้วกันนะ